OKUMAK

 

Oolaylara mantıkla ve akılla yaklaşan, her alanda bilgili insan olmayı istemez miyiz?... Evet en zor zamana ahir zamanda yaşıyoruz, bölük bölük olmuş müslümanlar her biri farklı bir yöne çekiyor Peygamber efendimiz ümmetim 73 fırkaya ayrılacak 72si batıl biri hak fırka olacak diyor ya gerçektende öyle bir çok gruplara, tarikatlara, cemaatlere ayrıldık her birimiz benim cemaatim hak deyip duruyoruz.Hiç düşündük mü girdiğim tarikat hak olan mı acaba diye yada gerekli miydi diye?.. Zaman kendini kurtarma zamanı evet kendimizi korumalıyız, tüm günahlardan ama başkalarını da düşünmek zorunda değil miyiz?...Emri bil maruf görevi üzerimizdeyken nasıl yalnızca kendimizi düşünürüz.

Ah peygamberim! rabbim "habibim dilersen kıyamet gününe kadar ömrünü uzatayım" dediği zaman "seven sevdiğine kavuşmak ister" demiştin ne olurdu sanki gitmeseydin yaşasaydın içimizde.Ancak altmış üç yıl sabredebildin bizlere.Eğer dedin bildiklerimi bilseydiniz az güler çok ağlardınız evet bildiklerini bilemedik seni anlayamadık anlayabilseydik senin gibi gözyaşı dökerdik seccademize kapanıp karanlık gecelerde.Yine yanımızdasın her an biliyoruz, selam göndersek alıyorsun ama göz görmek istiyor, konuşmak istiyor dil... koruyamadık , yaşayamadık islamı, sünnetlerini her birimiz bir yöne çektik şarkılar ezberledik hadislerin yerine. şimdi ümmetin paramparça hep eksiklerimizi döküyoruz ortaya birbirimizin hani ayıpları örtmek esastı, kardeşinin hatasını görünce, Ey gözlerim sana ne oluyor ki karşıyı hatalı görüyorsun ,Allahın emrini neden unutuyorsun?...

Ah .. öyle doldum ki yine ölüm öyle güzel gözüküyor ki bazen gözüme...ne olacak ki bunca yanlışın içinde yaşayınca...O'na hasret, Ebubekire hasret, Ömere,Aliye hasret, sevdama hasret...Sen yoktun şiirinde bahsediyor D.Ali Erzincanlı kardeşim ya ;Enes' ten. "O öldükten sonra yaşayıpta ne yapacaksınız" diyen Enes vücudu parça parça olan Enes.Bazen diyorum kendi kendime,biz niye yaşıyoruz acaba diye... çile çekmek için mi ,günah toplamak için mi...

O kutlular gibi olamayacağım hiç bir zaman ama yinede ümitsizliğe düşmeyeceğim...
Önceleri korkuyordum biri ile konuşmaya, birini sevmeye,birini görmeye... Nasıl anlatayım sevince bir başka oluyor insan.Duygularımı anlatmaya yetmiyor kelimeler... Şimdi içim çok rahat, yüreğimde bedensel kalıplara sığmayan bir sevgiyi taşıyorum.Ameller niyetlere göre değil mi?...

Çok çalışmalıyız, çok okumalıyız.

Allah ilmimizi artırsın.

 

14.26

20.Aralık.2001