www.AMP.prv.pl/art1.htm

WATEK HISTORYCZNY: Z jego wydaniem jest dziwnie. MacGowan nie ma szczescia do firmy plytowej, menadzera i promotora. Wszystko jakos idzie jak przyslowiowa krew z nosa. Crock Of Gold ukazal sie w sklepach 27 pazdziernika 1997, ale tylko w Wielkiej Brytanii i Irlandii. Dopiero w marcu tego roku nakladem SPV plyta wyszla w Niemczech. Nic wiec dziwnego, ze niektorzy ze zdziwnieniem pytaja; Shane MacGowan? To on jeszcze zyje? Ano zyje. I ma sie calkiem dobrze. Ktorys z jego bylych kolegow z The Pogues, powiedzial, ze Shane przezyje ich wszystkich. O tak, zeby po prostu robic nam na zlosc. Jest w tym duzo prawdy. Wielu przyjaciol MacGowana nie ma juz na tym swiecie. Phill Lynott z Thin Lizzy, Dave Jordan - producent nagran The Pogues, Charlie MacLennane - techniczny Thin Lizzy, Joe Cockera, a pozniej przyjaciel i menadzer Shane'a, to tylko te wazniejsze postaci. Jest ich wiecej.
W czasach The Pogues owczesny dyrektor naczelny MTV powiedzial do nich tak:Jestescie jak Hell's Angels, wszyscy chca z wami imprezowac, ale nikt nie chce wam dac swego adresu. Choc wszyscy Poguesi nie stronili od roznego rodzaju szalenstw, to jednak mistrzem nie do pobicia byl Shane. Czesto spoznial sie na koncerty lub zjawial sie na scenie kompletnie pijany. Wtedy zastepowal go Spider Stacy. Kiedys, gdy MacGowan wyladowal w szpitalu, a zespol musial jechac na tournee role glownego wokalisty przejal Joe Strummer, producent Hell's Ditch, a wczesniej muzyk The Clash. Nie my wymyslilismy rock and roll, alkohol jest jego czescia. Wcale nie pilismy wiecej od innych - tak mowil kiedys Shane w jednym wywiadow o The Pogues. Ekscesy doprowadzily do tego, ze zespol, dla ktorego stworzyl wiekszosc repertuaru wyrzucil swego frontmana po tournee w Japonii w 1991. Jego koledzy nie mogli juz z nim nerwowo wytrzymac. Niepunktualnosc wydaje sie byc wrodzona cecha MacGowana. W zasadzie normalna rzecza jest czekanie na niego. Czasem spoznia sie mniej, czasem wiecej. Ja czekalem na niego pod koniec ubieglego roku w Filthy's MacNastys okolo dwie godziny.

WATEK KRYMINALNY: Niewielu wierzylo, ze Shane dozyje czterdziestki. Tymczasem w ostatni Dzien Bozego Narodzenia, artysta celebrowal spokojnie swe czterdzieste urodziny u przyjaciol w rodzinnej Tipperary.
MacGowan ograniczyl picie. Potrafi nieraz przesiedziec dzien lub dwa w swym ulubionym londynskim pubie przy Amwell St., ale nad jednym potrojnym Martini spedza wiecej czasu niz dawniej. Czasem zdarza mu sie po prostu zdrzemnac przez chwile. Wyglada na to, ze najgorsze ma juz za soba i podobnie jak wielu innych rockmanow, zyjacych na najwyzszych obrotach, zaczal wszystko od nowa.
Pomimo, ze nie jest juz dawnym zlym chlopcem, to mass media probuja caly czas przedstawiac go jako "wroga publicznego numer 1". Prasa brytyjska pisala niedawno glosno o zaatakowaniu przez wokaliste fana, na koncercie w Liverpool. Okazalo sie, ze to nie on, tylko osoba z tlumu. Ktos chwycil statyw od mikrofonu, ktory spadl ze sceny i uderzyl nim sasiada. Shane, jako swiadek musial zlozyc zeznanie na posterunku, poniewaz zona zranionego wezwala po koncercie policje. Niestety gazety przemilczaly sprawe brutalnego pobicia przez liverpoolskich gliniarzy jednego ze wspolpracownikow MacGowana. "Stroze prawa" nie mogli chyba uwierzyc, ze jest sparalizowany i porusza sie wylacznie za pomoca wozka inwalidzkiego.

WATEK DOKUMENTALNY: Uniwersalnosc kompozycji Shane'a sprawia, ze wsrod jego fanow znajduja sie zwykli, prosci ludzie, inteligencja oraz inni muzycy. Pierwsi kochaja go za to, ze spiewa o nich i mimo slawy pozostaje jednym z nich. Drudzy, zazdroszcza mu jego wolnosci i niezaleznosci, a jednoczesnie szanuja jego inteligncje i wiedze. Ci ostatni wreszcie, cenia jego piosenki.
Okazuje sie, ze za pomoca MacGowana mozna takze zarobic. Shane zrobil reklamy telewizyjne dla Kilkenny, Air Lingus, Nike i Tara TV. Piosenkarza zaproszono rowniez do nagrania Perfect Day Lou Reed'a. Znalazl sie w doborowym towarzystwie kilkunastu gwiazd rocka, country, popu i muzyki powaznej. Okazalo sie, ze piosenka, nagrana dla potrzeb reklamy BBC1 stala sie jednym z najwiekszych przebojow w Wielkiej Brytanii na przelomie 1997/98.
Pod koniec ubieglego roku BBC1 pokazala The Great Hunger - film dokumentalny poswiecony MacGowanowi. W samych superlatywach wypowiadali sie o nim Bono, Sinead O'Connor, Billy Bragg i Nick Cave. Christy Moore powiedzial tak - Jest wiele znakomitych piosenek, ale niewiele z nich wytrzymuje probe czasu. Utwory Shane'a ludzie beda spiewac zawsze. Nawet za kilkadziesiat lat. Niedawno w czasie internetowego spotkania z fanami, Bragg przyznal, ze postac MacGowana zainspirowala go do napisania piosenki Accident Waiting To Happen.
Artysta jest czesto zapraszany do udzialu w nagraniach innych wykonawcow. W zamian przyjaciele chetnie pomagaja mu w realizacji jego pomyslow.

Na pierwszej plycie wsrod gosci znalezli sie Sinead O'Connor, The Dubliners oraz w roli gitarzysty aktor Johnny Depp. W 1994 roku wokalista nagral wspolna piosenke z Jesus And The Mary Chain. W 1992 roku wydal singla, na ktorym zaspiewal z Nickiem Cave'm It's A Wonderful World. Trzy lata pozniej wykonali The Death Is Not The End na plycie Murder Ballads. Ta piosenka, to tylko namiastka tego co by bylo, gdyby Shane w 1995 roku znajdowal sie w lepszej kondycji fizycznej i byl zdolny do pracy w studio. Murder Ballads miala byc bowiem nagrana jako duet (!) Nick Cave i Shane MacGowan. Niektorzy muzycy nie napisali tylu piosenek, ile Shane zgubil lub zapomnial, i ktore nigdy nie zostaly nagrane - powiedzial lider The Bad Seeds w The Great Hunger. Shane wcale temu nie zaprzecza. Wiele dobrych kawalkow zniknelo bez sladu, poniewaz gdy sie sie obudzilem rano nie pamietalem tekstu, albo gdzies zapodzialem skrawki papieru, na ktorym robilem notatki. Melodia to nie problem. Jak jest dobra, to zostaje w glowie. Bardziej sie wkurzam, gdy zgubie slowa.
MacGowan zbieral i gubil swe piosenki przez trzy lata. W koncu w maju 1997 nagral wraz z The Popes material na Crock Of Gold, jednak klopoty z dystrybucja opoznily wydanie plyty. W poczatkowej fazie nagran, w skladzie znalazl sie ponownie Brian Robertson (ex-Thin Lizzy, Motorhead), ale jak mi powiedzial Shane w czasie naszego spotkania, gitarzysta zostal po prostu wyrzucony. MacGowan mial inna koncepcje. Nie podoba mi sie The Snake. Uwazam go za rodzaj eksperymentu, tak okreslil swoja pierwsza plyte z 1994 roku. The Snake dzieki Robertsonowi, zabrzmial bardzo rockowo. Crock Of Gold to powrot do tego co MacGowanowi najblizsze - akustycznego irlandzkiego folku. Folk jest jednak tylko inspiracja, baza, na ktorej zbudowane sa kompozycje. Plyte otwiera cykl trzech piosenek -Paddy Rolling Stone, Rock'N'Roll Paddy i Paddy Enemy No 1. Pierwszy utwor to mieszanka rockabilly, country, rocka i irlandzkich melodii granych na akordeonie i banjo. Drugi, to jak wskazuje tytul, rokendrollowy kawalek z ostra solowka gitarowa. Paddy Enemy No 1 to dynamiczny numer, tym razem z domieszka irlandzkiego folku. Shane okresla kawalki w tym stylu jako Paddy Beat. Mother Mo Chroi, Skipping Rhyms, Joey's In America sa dobrym przykladem tego "stylu". Perkusja gra lekko punkowy rytm, do tego dodane sa chwytliwa linia melodyczna, przebojowy refren i irlandzkie melodyjki wygrywane na banjo, akordeonie i fujarkach. Paddy znaczy w potocznym jezyku irlandczyk. Paddy beat to mniej wiecej irlandzki puls. Wyrazenie bardzo przydatne, jezeli mowi sie o tworczosci MacGowana. Nikt nie pisze takich piosenek jak On - powiedzial jego przyjaciel Bono w dokumencie BBC1. Po rozstaniu z The Pogues, Shane zamieszkal w Irlandii i przez kilka miesiecy byl gosciem wokalisty U2 w jego dublinskiej rezydencji.

WATEK KOWBOJSKO-RASTAMANSKI: Na Crock Of Gold oprocz ompozycji lidera znajduja sie dwie tradycyjne piosenki ludowe. Come To The Bower i Spanish Lady zaaranzowane odpowiednio przez MacGowana nie wyrozniaja sie niczym specjalnym wsrod innych utworow. Pierwszy zagrany zostal z energia charaktersytyczna dla punkowo-folkowych nagran The Pogues, drugi dzieki sposobowi gry akordeonisty brzmi jak najlepsze kompozycje Sharon Shannon. Johnny Cash od dawna nalezy do ulubionych wykonawcow Shane'a. Kilka lat temu piosenkarz wspomnial o nim w A Pair Of Brown Eyes, napisanym dla The Pogues. Nic dziwnego, ze na plycie znalazly sie piosenki country, takie jak Truck Drivin Man, Back In The County Hell. Ta ostatnia, to popis znakomitej gry na skrzypcach Johna Myersa. W Ceilidh Cowboy Paul McGuinness brzdaka slodko na gitarze slide. Dla kontrastu charakterystyczne riffy gitarowe i ostre walenie w perkusje przypominaja o tym, ze to The Sex Pistols zainspirowali kiedys MacGowana do tego stopnia, ze zalozyl swoj pierwszy punkowy zespol The Nips. Na Crock Of Gold Shane po raz pierwszy nagral piosenke w stylu rege. Jest to B&I Ferry. Kompozycje urozmaicaja duby Adriana Sherwooda, ktorego artysta zatrudnil do zmiksowania plyty. Oto co mi powiedzial na ten temat: Sherwood robil to co sobie wymyslilem. Ja jestem producentem plyty, w niektorych kawalkach gralem nawet na gitarze. Kilka dubowych efektow dodano takze w St John Of Gods oraz w kilku innych. Wsrod ognistych, czadowych kawalkow znalazly sie rowniez ballady - akustyczna Lonsome Highway z gitara w stylu Hanka Marvina oraz More Pricks Than Kicks, gdzie w drugiej czesci McGuinness gra na przesterowanej gitarze, w stylu Jesus And The Mary Chain. Na plyte nie zaproszono gosci. The Popes stali sie samowystarczalni. Skrzypek John Myers i akordeonista Kieran Kiely nauczyli sie grac na irlandzkich fujarkach, zwanych tin whistle. Tych instrumentow zespol uzywa w wiekszosci piosenek.

WATEK SENTYMENTALNY: Na Crock Of Gold MacGowan napisal wiele bardzo osobistych tekstow. W B&I Ferry wspomina Kiwi Bar w Nenangh i pracujacego tam Noela Kenny. Scruffy, Mick i Brick to inni przyjaciele z dziecinstwa spedzonego w Tipperary. Shane wspomina rowniez o nich i o klubie motocyklowym Tex's Riders z rodzinnego Nenangh w Paddy Rolling Stone. Joe Corcoran byl kiedys wlascicelem pubu w tejze miejscowosci. Barman z londynskiego pubu Filthy's McNastys jest bohaterem The Man Called Horse. Ta piosenka miala znalezc sie na longplayu, jednak Shane zdecydowal umiescic ja na stronie B pierwszego singla Lonsome Highway.
Piosenki z Crock Of Gold pelne sa bolu. Wyrazaja niepokoj i rozterki czlowieka, ktory zostal zmuszony do zycia w swiecie mu obcym i nieprzyjaznym. Sa to teksty wrecz sentymentalne, pelne tesknoty do rodzinnej Irlandii i dziecinstwa spedzonego na farmie w Tippeary. W Mother Mo Chroi Shane wyznaje, ze nie chce juz dluzej mieszkac w Anglii i zbiera sie do powrotu do swej ojczyzny. Zyje, tak jak jest mi wygodnie - mowi czesto w wywiadach. Shane tworzy dla siebie swoj wlasny, hermetyczny swiat. Dlatego tak wiele czasu spedza w Filthys MacNastys, ktory bardziej przypomina jakas irlandzka gospode, niz londynski, wylozony dywanami pub. Jest to oaza na pustyni.
W B&I Ferry oraz R'N'R Paddy autor wspomina swych bohaterow muzycznych Joe Dolan'a i Big Tom'a, ktorych muzyka stanowi czastke tego wymarzonego raju. Odrobine radosci wnosza na plyte dowcipne Ceildih Cowboy i Truck Drivin Man. MacGowan w troche ironiczny sposob przedstawia w nich "prawdziwych mezczyzn".

WATEK POLITYCZNY: W przeszlosci buntownicze piesni irlandzkie z repertuaru The Pogues oraz niektore utwory autorstwa MacGowana, byly tematem dyskusji w brytyjskim parlamencie. Shane rzadko zajmuje sie w swej tworczosci problemami politycznymi i nie pretenduje do miana wieszcza narodowego. Na Crock Of Gold znalazly sie dwa takie utwory. W Paddy Public Enemy No 1 przedstawia historie Dominica McGlinchey'a, czlonka INLA zastrzelonego przez zolnierzy brytyjskich w budce telefonicznej na oczach swego szesnastoletniego syna. Skipping Rhymes wyraza protest przeciw okupacji brytyjskiej w Irlandii Polnocnej. Jest w niej troche czarnego humoru. Shane posluzyl sie dziecieca wyliczanka-rymowanka, do ktorej dodal wlasne slowa. Wlozylismy mu worek na glowe, I zastrzelilismy pierdole.... , a dalej spiewa tak: Zastrzelilem jednego, potem drugiego i trzeciego,To wiecej od ciebie kolego.

WATEK GRUBEJ KRESKI: Roznica miedzy The Popes i The Pogues jest zasadniczna. Ja decyduje teraz o wszystkim. W The Pogues panowala pieprzona demokracja. Lubie robic rzeczy po swojemu - powiedzial Shane podczas naszej nocnej pogawedki. Na dowod czekalem niespelna dwa miesiace. Podczas grudniowego koncertu w londynskim Forum. MacGowan po drobnej sprzeczce ze skrzypkiem, totalnie zmienil kolejnosc zwrotek i refrenow w jedenej z piosenek, zmuszajac The Popes do gry wedlug jego "widzi mi sie". Zespol mial okazje zaprezentowac swoj kunszt muzyczny, dostosowujac sie blyskawicznie do wymagan lidera. Dla The Popes takie zmiany to nie nowosc. Kilka miesiecy wczesniej na koncercie w dniu Swietego Patryka, MacGowan co chwile popelnial bledy, falszowal lub zapominal slow nawet w tych najbardziej znanych piosenkach The Pogues. Tym razem ze wzgledu na zawarotsc alkoholu we krwi, a nie swe dyktatorskie zapedy.
Tegoroczne marcowe tournee bylo zaskoczeniem zarowno dla fanow, jak i wrogow MacGowana. Shane byl w znakomitej formie fizycznej i psychicznej. Po raz pierwszy w londynskim Croydon widzialem go usmiechnietego i zartujacego, a nawet tanczacego. Z relacji prasowych wynika, ze rownie dobrze wypadly koncerty w Holandii i w Irlandii. Telewizja holenderska zarejestrowala fragmenty jednego z nich do filmu dokumentalnego. W ubieglym roku Shane zagral w Londynie na festiwalu FLEADH zamiast niedysponowanego Boba Dylana. W tym roku wystapi tam jako gwiazda. Bedzie tez jedna z glownych atrakcji czterech amerykanskich koncertow z cyklu FLEADH oraz innych letnich festiwali. W planach jest rowniez wydanie albumu koncertowego, ktory przyspieszy pozegnanie z firma ZTT. Niefortunny kontrakt plytowy podpisano na cztery plyty. Byc moze na kolejnej znajdzie sie muzka do filmu. Shane zaczal wlasnie komponowac i pisac scenariusz. MacGowan jest bowiem zapalonym kinomanem. Jego mieszkanie zawalone jest sterta kaset wideo.
10 kwietnia podczas Heineken Hot Press Rock Awards w Belfascie, Shane MacGowan otrzymal Wild Rover Award. Dostal ja z rak innego nieokrzesanca, zigolaka, bylego pilkarza George'a Best'a. To niezwykle symboliczna nagroda, a zwlaszcza dla MacGowana. Bedac jeszcze odbiorca, a nie tworca muzyki znalazl sie na pierwszych stronach wielu gazet. Zdjecie jego twarzy ociekajacej krwia od uderzenia butelka, wydrukowano wraz ze sprawozdaniem z koncertu The Clash. W czasie dwoch dekad dostarczyl angielskim brukowcom wiele tematow do artykulow.
Jednak najwazniejsze dla MacGowana jako tworcy jest to, ze w jego rodzinnej Irlandii zalicza sie go obecnie do grona najwazniejszych autorow i kompozytorow, mniej miejsca poswieca sie natomiast jego stylowi zycia. Shane to najwiekszy obecnie irlandzki kompozytor - powiedzial o nim Bono w Great Hunger. Na to Shane odpowiada pytaniem - Skoro do diabla jestem taki dobry, to dlaczego Bono jest milionerem i sprzedaje piec milionow plyt wiecej ode mnie?

Aktualny sklad The Popes: Paul McGuinness - gitary, spiew, John Myers - skrzypce, gitara, tin whistle, Tom MacAnimal - banjo, Kieran Kiely - akordeon, klawisze, tin whistle, Bob Dowling - bas, spiew, Vinnie Reck - bebny.

GRZEGORZ K KLUSKA
email: [email protected]
14/04/98;shane_cr.doc

PS
Thanks to Ms. Ingrid Knetsch, Mr Laurence Clark and folks from #fos.
Artykul w calosci w sieci na http://www.tande.com/artigreg

NIESMIERTELNY
Shane MacGowan And The Popes
Shepherds Bush Empire, Londyn.
17/03/1997
pics: G Kluska; scans: Pawel Baldyga

Kiedys na pomysl rockowej tradycji obchodzenia Dnia Sw Patryka wpadli muzycy The Pogues. Koncerty odbywaly sie zwykle w Brixton Academy. Przez lata podtrzymywali ja rozni irlandzcy wykonawcy. W tym roku 17 marca w londyskim Shepherd's Bush Empire narodowy dzien Irlandii celebrowali wraz z kilkutysiecznym tlumem Shane MacGowan And The Popes.

Wedlug niektorych Shane nie doszedl jeszcze do siebie po lutowym wypadku w Filthy's MacNastys, kiedy to podczas krecenia reklamy TV spadl ze stolka i zlamal biodro. Tym tlu/maczono kilkumintowe opoznienie, z jakim rozpoczal sie koncert. Prawdziwa przyczyna byl chyba jednak stan upojenia alkoholowego, w jakim znajdowal sie MacGowan.

Zaczeli od If I Should Fall From Grace With God z repertuaru The Pogues. Shane dazy swe stare kawalki duza sympatja. Prawie 50% programu jego wystepow stanowia piosenki, nagrane kiedys z Poguesami. Rowniez swoim scenicznym image The Popes, ubrani w czarne marynarki i koszule przypominali poprzedni zespol MacGowana. Kolejna piosenka byl Donegal Express z The Snake, plytowego debiutu Shane'a. Papiezy i Shane mialem okazje sluchac i ogladac kilka razy, jednak zawsze wydaniu akustycznym. W Empire Paul McGuinness zagral wszystkie piosenki na gitarze elektrycznej, uzywajac czesto brudnych, przesterowanych brzmien. Country'owa Paddy Rolling Stone to przyklad typowej kompozycji MacGowana. Proste akordy, chwytliwa linia wokalna plus przebojowe solo skrzypiec. Piosenka znajdzie sie na najnowszym LP artysty, ktorego wydanie przewiduje sie na lipiec 1997.Kolejnym zwiastunem nowej plyty byl Paddy Public Enemy No. 1. Boys From The County Hell to znowu powtorka z The Pogues, nie rozniaca sie w zasadzie niczym od oryginalnego wykonania. Utwor zostal perfekcyjnie odtworzony przez The Popes. Zawiodl natomiast lider. Shane zapomnial po prostu tekast i spiewal, a lepiej powiedziec - falszowal przez chwile na la la la.

Nie wiem czy nastepna kompozycja z serii "Paddy..." znajdzie sie w przyszlosci na singlu. Ale gdyby, no i gdyby jeszcze ktos chcial to grac na okraglo w radio i telewizji, to Rock'n'Roll Paddy bez watpienia moglaby sie stac super-hitem. Szybkie tempo, wpadajaca w ucho melodia i super przebojowe melodyjki zagrane na skrzypcach i harmonii, sprawiaja, ze bez watpienia umiescilbym ten utwor na liscie najwiekszych dokonan Shane'a. Jego najwieksza zaleta jest jego prostota.

Proste jest piekne. Naprawde. Po takim czadzie, dla odprezenia zespol zagral nastrojowego walczyka. Lonsome Highway znajdzie sie na najnowszym singlu MacGowana, prawdopodobnie w Maju. No i dobrze, w sumie to taka majowa, milosna piosenka. Po Lonsome Highway Shane udal sie na zasluzony odpoczynek, albowiem zaczal falszowac nieznosnie. Popesi zagrali bez niego dwa utwory instrumentalne polaczone w jedna calosc. Byly to Battle of Brisbane, z repertuaru The Pogues, oraz Bring Down the Lamp, z The Snake. Po powrocie Shane'a uslyszelismy jeszcze jedna nowa kompozycje - Ceilidh Cowboy, a pozniej byly juz tylko znane, starocie Poguesow. The Broad Majestic Shannon, Body Of An American, Sally Maclennane. MacGowan coraz czesciej zapominal tekstu i falszowal. Nikomu to w zasadzie nie przeszkadzalo. Guinness oraz inne trunki laly sie strugami. The Sick Bed Of Cuchulainn, Streams Of Whiskey, Irish Rover to czadowa koncowka, ktora przypominala najlepsze czasy The Pogues.

Co moze byc lepszego na bis niz stara dobra piosenka Ewana MacColl'a Dirty Old Town. Albo nawiekszy hit Poguesow Fairytale Of New York. Te dwie, uzupelnione South Australia oraz ponownie If I Should Fall From Grace With God. Co by tu mozna dodac na podsumowanie? Chyba tylko to, ze ci, ktorzy chcieli jako tako odebrac ten koncert, powinni wpierw wypic tyle, co MacGowan, a moze i wiecej, biorac pod uwage jego mozliwosci. W przeciwnym razie falsze i zawodzenia Shane'a mogly doprowadzic do rozpaczy nawet jego najzagorzalszych fanow.

Jak wiadomo Shane jest niezniszczalny. Przezyl uderzenie samochodu, ktore odrzucilo go na odleglosc kilkudziesieciu metrow. Od wielu lat pije rowniez na umur, chociaz juz dawno temu lekarz powiedzial mu, ze moze pic tylko biale wino, w przeciwnym razie dlugo nie pociagnie. Wypada tylko miec nadzieje, ze oprocz tego, ze jest jakos w stanie przezyc, bedzie jeszcze w stanie dobrze zaspiewac. Albowiem koncert w Empire poszedl mu o wiele gorzej niz ten w The Swan podczas Sylwestra.

Grzegorz K Kluska
16/04/97; PATR_DAY.DOC

SHANE MACGOWAN AND THE POPES.
The Swan, Londyn 31 Grudzien 1996 / 1 Styczen 1997
Zdjecia z koncertu/pictures

---

Shane MacGowan nalezy do artystow, ktorzy graja na zywo dosyc sporadycznie. Od czasu do czasu, w lecie, przy okazji duzych festiwali lub zima, w grudniu, kiedy to obchodzi swe urodziny. Dlatego tez muzycy z jego zespolu wyraznie sie od niego uniezaleznili i czesto grywaja koncerty bez udzialu swego lidera. Nie czesto zdaza sie, ze zespol przezywa wazne dni lub jak w tym przypadku noce, wraz ze swymi fanami. Trzeba dodac z tymi najbardziej im oddanymi. Sylwestrowy koncert nie byl bowiem szeroko reklamowany, a w niektorych zrodlach informacji podana byla zupelnie inna nazwa grupy. O tym tajnym przedsiewzieciu wiedzialo tylko niewielu wtajemniczonych.

The Popes dostosowali swoj repertuar do wymagan tej wyjatkowej nocy. Oczywiscie zagrali kilka tradycyjnych piosenek irlandzkich, ale wybrali te najzwawsze, najbardziej rockendrolowe. Wsrod znanych piosenek znalazly sie kompozycje nagrane z MacGowanem, takie jak Aisling, Rake At The Gates Of Hell czy Church Of The Holy Spoke, zaspiewane calkiem poprawnie przez etatowego gitarzyste Papiezow - Paula McGuinnessa. Rewelacyjnie wypadlo polaczenie dwoch utworow instrumentalnych - napisanego kiedys dla The Pogues przez Spidera Stacy Repeal Of The Licensing Laws oraz Bring Down The Lamp Shane'a z plyty The Snake.

Co dzialo sie w The Swan mozecie sobie wyobrazic. W niewielkiej sali pubu klebil sie tlum wniebowzietych fanow, probujacych tanczyc tzw step dance, ktory z powodu braku miejsca i scisku przeradzal sie w czasie szybszych kawalkow w regularne pogo. A Popes nie oszczedzali ludzi i w ich repertuarze znalazly sie nawet dwa rockendrolowe standardy.

Papieze dawali czadu przez okolo czterdziesci minut, gdy niespodziewanie okolo 23.30 McGuinness powiedzial, ze Shane jest obecny na sali i zamierza z nimi zagrac kilka numerow. Faktycznie MacGowan pil juz od jakiegos czasu najrozniejsze trunki. Zaleznie od tego co mu postawiono. W rezultacie na scene musial wejsc korzystajac z pomocy dwoch osob. W Polsce, gdy osobnika w takim stanie spotka policyjny patrol, z reguly konczy sie to na wypoczynku w izbie wytrzezwien. Shane jednak trzymal sie dzielnie ... jedna reka mikrofonu, a druga reka szklanki z piwem, ktora "przyjaciele" natychmiast mu wcisneli.

Wydawalo mi sie, ze podczas wystepu The Popes publicznosc bawila sie na najwyzszych obrotach. Ale pojawienie sie tego szerbatego diabla wywolalo wrecz szal radosci. Zaczeli ostro od piosenki z najnowszej plyty, ktora ukarze sie prawdopodobnie w kwietniu. Nastepnie byly dwa standardy The Pogues - The Sick Bed Of Cuchulainn oraz Sally MacLennane. Przecietny obywatel, bedac w takim stanie upojenia nie moglby nawet stac. MacGowan jednak spiewal bezblednie. No moze z lekko pijackim akcentem, ale nalezy mu to wybaczyc. Kolejna piosenka byl Irish Rover, ktory Pougesi nagrali kiedys z The Dubliners.

Poniewaz wystep Shane'a nie byl przewidywany, nad caloscia czuwal McGuinness. Jednak kolejna piosenke zaintonowal rubasznie Shane. A byla to South Australia, nastepna kompozycja z repertuaru The Pogues. Zespol nie dokonczyl jej jednak. A to nie ze wzgledu, na to ze lider nie wytrzymal. Po prostu wybila polnoc. Jak nakazuje tradycja (nie koniecznie pijacka), wszyscy zgromadzeni w The Swan odspiewali choralnie przy akompaniamencie The Popes Auld Lang Syne. To piesn napisana w 1788 roku przez narodowego barda Szkocji Roberta Burnsa i spiewana przy takich wlasnie okazjach. Code tej piosenki Papieze zagrali w iscie punkowym tempie. Na zakonczenie Shane zaspiewal swoj manifest na rok 1997, czyli Streams Of Whiskey.

Nalezy wyrazic nadzieje, ze nie byl to jego ostatni Nowy Rok i jego konskie zdrowie pozwoli mu na pisanie kolejnych znakomitych piosenek. Albowiem ma do tego wrecz wrodzony telent. A tak na marginesie, to MacGowanowi teskno chyba do starych, pougesowych czasow skoro zaspiewal wiekszosc utworow z repertuaru swego poprzedniego zespolu.

Obecny sklad The Popes: Bob Dowling: bass; Danny Heatley: drums; Keiran Kiely: accordion, whistle; Tom MacAnimal: banjo; Paul McGuinnes: guitar, voc; John Myers: fiddle, whistle, g

PS Thanks to Laurence Clark and Doug Urquhart

by Grzegorz K Kluska

Niewielka sala irlandzkiego centrum przypomina troche stare polskie Domy Kultury. Surowy wystruj wnetrza, niewielka scena i tylko typowy bar z trunkami przypominal, ze jest sie gdzies w Wielkiej Brytanii. The Popes zaprezentowali kilkanascie irlandzkich standarow folkowych przeplatanych z wdziekiem kompozycjami Paula McGuinessa, Dubliners i MacGowana. Papieze postawili na instrumenty akustyczne. Gitara akustyczna, banjo, akordeon i skrzypce. Zamiast typowej perkusji muzycy postanowili urzyc tradycyjnego ludowego bebenka. Koncert mial w sobie cos z typowych irlandzkich zabaw ludowych.
Po wystepie udalo mi sie porozmawiac z Johnem Myers'em - skrzypkiem The Popes, ktcrego oddelegowano jako rzecznika prasowego zespolu. Po prostu byl najtrzezwiejszy.

- Jak spotkaliscie Shane'a ?

- Paul Mcguiness i czesc z nas znala Shane'a od wielu lat, wiec po jego odejsciu z The Pogues to, ze zaczelismy grac razem wyszlo automatycznie.

- Czy to, ze graliscie dzis bez niego oznacza, ze chcecie byc zespolem od niego niezaleznym ?

- Nie nazwalbym tego uniezaleznieniem. Shane pisze w tej chwili piosenki na nowa plyte. My z kolei nie chcemy zatrzymywac swoistego rodzaju reakcji chemicznej, jaka zaczela zachodzic pomiedzy nami. Uwazamy, ze to skonsoliduje jeszcze bardziej The Popes, do ktcrego ja np. doszedlem niespelna rok temu. Tego samego zdania jest Shane, ktcry dal swoje pelne poparcie dla naszego projektu. To, ze w tej chwili kontynuujemy granie bez niego moze sprawic, ze nowe piosenki nie beda brzmialy jak solowa plyta jednego autora, ale jak material napisany przez caly zespcl.

- Rozumiem, ze Macgowan bedzie glcwnym kompozytorem nowego LP.

- Tak. W wiekszosci beda to jego utwory. Z tego co wiem zaczyna przewaznie tworzenie od pisania tekstcw, pc�niej dochodzi do tego muzyka. Natomiast jezeli chodzi o wykonywanie piosenek na zywo, to Shane pozostawia nam zawsze troche wolnosci i nie narzuca nam na sile swych wlasnych pomyslcw.

- Czy Brian Robertson grajacy na pierwszym LP jako gosc to ten sam muzyk z Thin Lizzy ?

- Tak. Wbrew pozorom Thin Lizzy i The Pogues maja ze soba duzo wspolnego.frank Murray - menadzer Poguesow byl dobrym przyjacielem Lynnota. Pracowal z nim jeszcze w Sid Row, a pozniej byl tour menadzerem Thin Lizzy. Brian Downey z kolei nagral z nimi nawet jeden kawalek na bebnach.

- Powiedz mi cos na temat piosenek przygotowanych na ten koncert.

- Jak widziales na plakacie reklamujacym koncert bylo napisane The Popes, a nie Shane MacGowan & The Popes. Tak tez wyobrazalismy sobie ten wystep. Zagralismy wiec tylko jedna wspclna piosenke z pierwszego LP zatytulowana Aisling oprccz niej z tych bardziej znanych zagralismy If I Should Fall From Grace With God Poguescw i klasyk Dublinerscw Irish Rover. Oprccz tego w programie znalazly sie cztery kompozycje gitarzysty i wokalisty Paula McGuinessa. Reszta to tradycyjne irlandzkie melodie ludowe i piosenki irlandzki rybakcw zaaranzowane przez nas. Chcielismy polaczyc stare z nowym.

- Czy macie zamiar nagrac LP jako The Popes, a nie jako Shane MacGowan And The Popes ?

- Najwazniejsze w tej chwili dla nas jest wspclne granie z Shanem, wiec nagranie materialu prezentujacego nasze drugie oblicze nie jest w tej chwili dla nas najwazniejsze i powinno jeszcze poczekac. Na razie czekamy na to co skomponuje Shane. Co bedzie dalej uzlezniamy od tego co bedzie chcial zrobic Shane.

- Czy Shane rozwiazal swoje problemy alkoholowe ?

- Wiesz mysle, ze ta cala sprawa z alkoholem jest za bardzo rozdmuchana. Przeciez, gdyby byl to dla niego duzy problem, nie bylby na pewno w stanie komponowac tak dobrych piosenek.

- Jakie sa korzenie The Popes, gdzie graliscie przed spotkaniem waszego lidera ?

- Wszyscy jestesmy zwiazani z muzyka irlandzka od najmlodszych lat. Czesc z nas urodzila sie tutaj, czesc w Irlandii. To co jest wazne odnosnie muzyki irlandzkiej to jej silna tozsamosc kulturowa. Z tym idzie w parze nasza swiadomosc jej wielkosci. Tego nie da sie po prostu uniknac, chocbys nie wiem jak prcbowal. Irlandzka muzyczna wspclnota w Londynie jest bardzo silna. Jest tu mncstwo zespolcw i muzykcw grajacych muzyke tego kraju. Ja urodzilem sie tutaj, ale moi rodzice sa irlandczykami. Kiedy mialem siedem lat zaczalem grac irlandzkie melodie i mysle, ze to nie wazne gdzie sie urodziles, wazne gdzie sa twoje korzenie, a moje korzenie sa w Irlandii. Ale tu znowu musze powiedziec, ze cale zycie spedzilem tutaj, wiec mowie o sobie Irlandczyk z Londynu. Wiekszosc zespolu nazwalalby siebie w ten sposcb.

Wielka sprawa odnosnie Shane'a i The Pogues to, ze potrafili szybko stworzyc grono swych "poplecznikcw". Druga generacja Irlandczykcw zyjacych w Londynie - moja generacja, jest niesamowicie dumna ze swych irlandzkich korzeni, jest dumna z Shane'a i z tego co zrobil dla nas, urodzonych tutaj. Jest swoistego rodzaju irlandzko- londynska ikona. Jest mncstwo kapel, takich jak np. Dubliners, ktcre tworzyly podobna muzyke, ale tam w Irlandii. Shane robil i robi to samo, ale tworzy tutaj. To czyni go czyms specjalnym, wyjatkowym. To tez go wyrcznia wsrcd irlandzkich twcrccw. Jest jednym z nas i za to go wszyscy kochamy.

by Grzegorz K Kluska

SHANE MACGOWAN & THE POPES
THE SNAKE

ZTT Records

Sklad : Shane MacGowan- voc; Paul McGuiness- g, voc; Berni "The Undertaker" France- b, voc; Danny Pope- dr, perc; Tom MacAnimal- tenor banjo; Kieran "Mo" O'Hagan- g, voc; Colm O'Maonlai- fujarki
Produkcja: Dave Jordan & Shane MacGowan

*** 1/2

Wydaje sie, ze wiekszy wplyw na to, co dzieje sie na The Snake maja muzycy grajacy goscinnie, a nie The Popes. Brian Robertson (megalead guitar, jak napisano przy jego nazwisku) ozdobil That Woman's Got Me Drinking solowka, ktora zamienila ten utwor na chwile w Ace Of Spades Motorhead. Drugi popis dal w rockowej piosence Victoria. Kolejne dwie znane osoby to Spider Stacy i Jem Finer. Jak widac MacGowan zdazyl sie juz przeprosic z kolegami z The Pogues. Nastepni goscie to John Sheahen i Barney McKenna -muzycy The Dubliners. Jednak najbardziej znana postacia jest niewatpliwie Johnny Depp- ekscentryczny gwiazdor z Hollywood- znany z takich filmow jak What's Eating Gilbert Grape ?, Ed Wood czy Don Juan de Marco. Jako szesnastolatek zalozyl The Kids, a obecnie w wolnych chwilach grywa z wlasnym zespolem nazywajacym sie P. Depp przedstawiony jako Special Teen Idol gra guitar weird noises w That Woman's Got Me Drinking.

Shane MacGowan wydaje sie byc artysta nie dbajacym o slawe i pieniadze. Zarabia tyle, by wystarczylo na niewielkie wydatki, a takze na Johnny Walkera oraz Guinessa. Moze dzieki temu, ze nie zostal rock'n'rollowa gwiazda jest w stanie skomponowac nawet w pijackim amoku muzyke pelna wolnosci i napisac teksty zawierajace opisy wielu ciekawych historii.

Mam nadzieje, ze trzy i pol przy ocenie The Snake wystarczy, zeby zachecic do posluchania tej plyty tych, ktorzy jeszcze nie znaja The Pogues lub MacGowana. Prawdziwi fani jego talentu i tak na pewno dodadza dziesiec razy tyle gwiazdek, co po kryjomu czynie. Cicho sza.

by Grzegorz K Kluska

Listopad/Grudzien 1995