verslag2c

Donderdag 19/07/2001.

H��l vroeg opstaan, ontbijt meegekregen in een plastiek zakske en hop! De bus op richting Samariakloof. Bij aankomst kochten we onze lunch in een klein bergdorpje en zo rond tien uur waren we weg om te beginnen aan ��n van de mooiste wandelingen die ik ooit heb gedaan. Lange steile rotspaadjes naar beneden, met een riviertje dat we een keer of vijf moesten oversteken, berggeiten tegen de rotswand geplakt, � Ook waren er een aantal bronnetjes, waar dan een �rest area� was rondgemaakt en waar lekker fris water uitkwam (alleen het water van het eerste bronnetje had een rare smaak), zodat dorst geen probleem vormde. Zo rond twaalf uur kwamen we in een klein dorpje, waar we de meegebrachte lunch nuttigden. Uiteindelijk kwamen we (Steve en ik) aan bij een huisje vlakbij de uitgang, met een bank tegen de muur. Nadat we daar een tijdje hadden opgezeten en er ook al een paar anderen waren aangekomen, stak ineens een ouwe pee zijn kop uit het raam die begon te schreeuwen van �allez, partir!� Blijkbaar een zeer ongastvrij exemplaar van het Griekse volk. Zijn dan maar langs de uitgang naar buiten gegaan, waar het zwart zag van alle kraampjes met drank en souvenirs (voornamelijk heel lange berggeitenhoorns waar dan iets aanhing dat de naam mes nauwelijks waard was). Na twaalf kilometer koof was het nog eens drie km tot aan het dorp, en vooral: tot aan de zee. Thalassa, thalassa! Na een zeer verfrissende zwempartij terug de bus op naar Heraklion, met een tussenstop in een klein dorpje, Rhetymnon, voor het avondeten. Nu nog wat foto�s uit de Samariakloof.

Vrijdag 20/07/2001.

De bakermat van de Griekse beschaving, het wereldberoemde Labirynth, het paleis van koning Minos in Knossos, onderwerp van mythen en verhalen, � GESLOTEN WEGENS STAKING!!! Grrr!! In plaats van rond te dwalen tussen de resten van een grootse beschaving, zaten we voor de gesloten poort, terwijl de gids uitleg gaf met behulp van een boek met foto�s. De rest van de dag hebben we vrij gekregen,want niet alleen Knossos op Kreta, maar zowat alles wat Oudgrieks is, over heel Griekenland, is gesloten voor het publiek.
�s Avonds vertrokken naar Santorini.

Zaterdag 21/07/2001.

Hoewel eerst gezegd was dat we buiten moesten slapen, konden we toch al binnen in het jeugdhuis, zelfs al was het middernacht of ergens in die buurt. De meisjes konden op de kamers, wij sliepen de eerste nacht (wat er nog van overschoot) in een zaal op matrassen op de grond. Heb geslapen tot half��n. Lunch was om twee uur in restaurant Stani en zag er niet erg eetbaar uit. We zijn ook naar �Kamari Beach� gereden. De rest van de dag op souvenirjacht geweest.

Zondag 22/07/2001.

Programma van maandag gedaan (buiten alles wat Oudgrieks is: nog altijd staking) wat betekent dat we een toffe wandeling gedaan hebben langs steile rotspaddekes. Normaal was ik de zee ingedoken, maar �t water was smerig! Met de bus teruggereden en de rest van de dag vrijgekregen.
�s Avonds ben ik tot de verbijsterende ontdekking gekomen dat ik NIET vals zing. Heb dan maar een paar liedjes gezongen op de bezinning. Bezinning: teksten-liedjes-� (in �t begin vooral tekstjes, op �t einde was het zangavond).

Maandag 23/07/2001.

Programma van zondag = vulkaan! De vulkaan was een klein eilandje waar bijna geen begroeiing te bespeuren viel en waar alles bestond uit zwarte steen. Ook hadden we last van zware bewolking.
Steile klim langs een pad met losse stenen. Op de top: verschillende kraters, gelige (zwavelhoudende) steen en wat stinkende rook die uit de grond komt.
Bij het terugvaren stopte de boot nog even bij warmwaterbronnen. Ik heb er niet in gezwommen, maar een paar mensen hadden nog enige tijd een zwavelluchtje bij � Lunch vond plaats in Thirassia. Daarna zijn we de ezel opgeklommen in Ia (!) om van de haven naar boven te geraken. De drijver was een grotere ezel dan zijn beesten. Hij was constant aan �t schreeuwen, en niet alleen tegen de ezels: een vrouw die in de weg stond kreeg bijna de zweep in haar gezicht terwijl de ezeldrijver iets schreeuwde van �Madam! Sorry!� Toen we boven waren was �t van �Down! Fast! Finished!� en hij was al half weg voordat we van de ezels waren geklommen. En dat terwijl een andere drijver rustig toestond dat iemand een foto maakte van haar vriendin op de ezel � Afin, �t was toch een speciale ervaring.
We zijn dan met de bus teruggereden. �s Avonds zijn we naar de zonsondergang gaan zien. De zon gaat zo snel dat je ze gewoon z�et zakken (alleen niet in de zee, want er stond een eiland in de weg). De avond was vrij, maar �k ben direct gaan slapen.