De wedergeboorte van de dressuur viel samen met de opkomst van klassieke kunst en literatuur in de Renaissance. Met de algemene opleving van de belangstelling voor cultuur werd ook de dressuur als een belangrijke tak van de sport aanvaard.
Veel jonge edellieden begaven zich naar Napels, waar Frederico Grisone in 1532 zijn Academie had opgericht. Zij ondekten er verschillende methoden om paarden ingewikkelde en spectaculaire bewegingen aan te leren. Al snel verspreidde de mode zich vanuit Italie naar Frankrijk en in de daarop volgende driehonderd jaar stortte de Europese adel zich op de dressuur.
In Engeland lagen de zaken anders. Daar werd de aandacht in beslag genomen door de verlokking van de jacht achter de vos en van de finishpaal van de racebaan.
Op het vaste land ontwikkelden rijmeesters en trainers, vaak verbonden aan koningshoven, een logisch en progressief systeem om het atletische paard af te richten. Ze merkten dat juist aanmoediging, meer dan dreigen met bestraffing, hen verzekerde van de medewerking van het paard. Al snel maakte scherpe sporen, vreselijk harde bitten plaats voor diervriendelijke uitrustingen.
Hoogtepunten op de kalender van dee ruiters waren optredens voor publiek, waaronder die in het circus, waarbij de rivaliteit tussen trainingsmethoden groot was. De ontwikkeling van deze demonstraties tot de dressuurwedstrijden van tegenwoordig was een logisch vervolg.
De hedendaagse Olympische Spelen werden in 1896 opgericht en tijdens de Spelen van 1912 in Stockholm werden hippische evenementen in het programma opgenomen. Hoewel de dressuurproef in feite ging om basiscontrole, vormde deze zonder twijfel de grondslag voor de toekomstige wedstrijden. Bij de Spelen van 1936 kwamen het prestatieniveau en de populariteit van de sport in een stroomversnelling. De veeleisende bewegingen van de piaffe en passage werden opgenomen. De Grand Prix proef zoals deze tegenwoordig wordt gereden, begon zijn vormen aan te nemen.
Van groot belang voor de dressuurkunst, maar ook voor andere hippische disciplines, was de oprichting in 1921 van een nieuw internationaal administratief orgaan, de Federation Equestre Internationale (FEI). Deze federatie was niet alleen bedoeld om de regels en regelgeving van internationale hippische wedstrijden onder toezicht te houden. Ze moest tevens wereldwijd de paardensport ontwikkelen, inclusief dressuur. Het feit dat we tegenwoordig bij internationale dressuurwedstrijden vertegenwoordigers uit landen over de hele wereld aantreffen - niet alleen uit de landen met een gevestigde dressuurtraditie, maar ook uit Japan, Nieuw- Zeeland, Australie, Bermuda en een sterk team uit de Verenigde Staten - toont duidelijk de effectiviteit van het werk van de FEI aan.
De FEI moet alle internationale wedstrijden goedkeuren. Steeds het welzijn van de paarden als hoogste prioriteit stelt de FEI strenge eisen aan de faciliteiten en organisatie. De zorg voor de paarden gaat verder dan de wedstrijdarena. Vereist zijn veterinaire onderzoeken en toezicht van officiele stewards die voortdurend controle houden op de stallenen de terreinen waarop wordt warm gelopen.
De nacht voor elk internationaal evenement vindt een officele loting plaats om de start volgorde te bepalen. Alle ruiters hopen op een plaats bij de laatsten, niemand wil als eerste opkomen. Bij team wedstrijden zal de teamleider of de chef d'equipe, die zelf niet rijdt, de loting en andere bijeenkomsten bijwonen om zijn team op de hoogte te houden en om de mening van de ruiters naar voren te brengen.
De start volgorde wordt vervolgens openbaar gemaakt. Op internationale wedstrijden is het niet ongebruikelijk dat het programma al om 7 uur 's morgens begint en pas aan het eind van de avond is afgelopen.