|
ควรพิจารณาทุก
ๆ วันเพราะเป็นสัจจธรรม
|
|
|
อะภิณหะปัจจะเวกขะณะ
|
|
|
นำ
: (หันทะ มะยัง อภิณหะปัจจะเวกขะณะ ปาฐัง ภะณามะเส)
|
|
|
ชะราธัมโมมะหิ
|
เรามีความแก่เป็นธรรมดา
|
|
ชะรัง อะนะตีโต (ตา)*
|
เราไม่ล่วงพ้นความแก่ไปได้
|
|
พะยาธิธัมโมมะหิ
|
เรามีความเจ็บไข้เป็นธรรมดา
|
|
พะยาธิง อะนะตีโต (ตา)*
|
เราไม่ล่วงพ้นความเจ็บไข้ไปได้
|
|
มะระณะธัมโมมะหิ
|
เรามีความตายเป็นธรรมดา
|
|
มะระณัง อะนะตีโต (ตา)*
|
เราไม่ล่วงพ้นความตายไปได้
|
|
สัพเพหิ
เม ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโว
|
|
|
เรามีความเป็นต่างๆ
และมีความละเว้น คือ เราจะต้องพลัดพรากจากของรักของชอบใจทั้งสิ้น
|
|
|
กัมมัสสะโกมะหิ
|
เรามีกรรมเป็นของของตน
|
|
กัมมะทายาโท (ทา)*
|
เราจะต้องรับผลของกรรม
|
|
กัมมะโยนิ
|
เรามีกรรมนำมาเกิด
|
|
กัมมะพันธุ
|
เรามีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์
พวกพ้อง
|
|
กัมมะปะฏิสะระโณ (ณา)*
|
เรามีกรรมเป็ที่พึ่งที่อาศัย
|
|
ยัง กัมมัง กะริสสามิ
|
เรากระทำกรรมอันใดไว้
|
|
กัละยาณัง วา ปาปะกัง วา
|
เป็นบุญหรือเป็นบาป
|
|
ตัสสะ ทายาโท (ทา)* ภะวิสสามิ
|
เราจะต้องรับผลของกรรมนั้น
|
|
อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง
|
พึงพิจารณาเห็นเนืองๆ
ดังนี้
|
|
อะยัง กาโย
|
อันว่าร่างกายของเรานี้
|
|
อะจิรัง วะตะ
|
ไม่นานหนอ
|
|
อะเปตะวิญญาโณ
|
ปราศจากวิญญาณแล้ว
|
|
ฉุฑโฑ
|
เป็นของสูญเปล่า
|
|
อะธิเสสสะติ
|
จักนอนทับ
|
|
ปะฐะวิง
|
ซึ่งแผ่นดิน
|
|
นิรัตถังวะ กะริงคะลัง
|
เปรียบประดุจจะดังว่าท่อนฟืนอันผุไม่มีประโยชน์เป็นแท้
|
|
สังขารา
|
อันว่าสังขารและธรรมทั้งหลาย
|
|
อะนิจจา วะตะ
|
ไม่เที่ยงหนอ
|
|
อุปปาทะวะธัมมิโน
|
บังเกิดขึ้นแล้วก็ย่อมเสื่อมไป
|
|
อุปปัชชิตะวา นิรุชฌันติ
|
ครั้นบังเกิดก็ย่อมดับไป
|
|
เตสัง วูปะสะโมสุโข
|
พระนิพพานเป็นที่ดับเพลิงกิเลสและกองทุกข์
เป็นบรมสุขอันใหญ่ยิ่ง
|
|
สัพเพ สัตตา
|
สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง
|
|
มะรันติ จะ มะริงสุ จะ มะริสสะเร
|
ตายอยู่ด้วย
ตายแล้วด้วย จักตายด้วย
|
|
ตะเถวาหัง มะริสสามิ
|
เราก็จักตายอย่างนั้นเหมือนกัน
|
|
นัตถิ เม เอตถะ สังสะโยฯ
|
ความสงสัยในเรื่องตายนี้
ไม่มีแก่เราฯ
|
|
(
)* ผู้หญิงว่า
|
|