คนกลุ่มหนึ่ง สมมุติคนกลุ่ม A คนกลุ่มนี้ทำมาหากินด้วยความฝืดเคือง มีหลายคนที่รู้ว่ามันเกิดจากอะไร? ต้นเหตุอยู่ที่ไหน? จะหาทางแก้ไขอย่างไร? แต่ไม่มีใครกล้าแสดงออกซึ่งความคิดเห็น มีแต่ถกเถียงกันไปถกเถียงกันมา กาลต่อมามีคนหนึ่งในกลุ่มให้ชื่อสมมุติว่า นาย ก. นายก. คนนี้บอกกับพรรคพวกของตนว่า ตนจะไปขอผ่อนคลายจากการบีบรัดของกลุ่มคนที่มีอิทธิพล คนกลุ่มนี้ให้ชื่อสมมุติว่าคนกลุ่ม B กาลต่อมานาย ก. ไปบอกกับพรรคพวกของตนว่า คนกลุ่ม B เขาไม่ทำตามความประสงค์ของพวกเรา เพราะว่าตนไปเจรจากับพวกเขาแต่ลำพังผู้เดียว ไม่เกิดอำนาจต่อรอง คนทั้งหลายที่อยู่ในกลุ่ม A คิดอยู่ในใจว่า นาย ก. คนนี้มันเดินเข้าไปในดงเสือแต่ลำพังผู้เดียวมีชีวิตรอดกลับมา เขาทั้งหลายจึงมีความเห็นพ้องต้องกัน "ยก" ให้นาย ก. เป็นผู้นำต่อต้านคนกลุ่ม B โดยไม่คำนึงถึงชีวิต เลือดเนื้อ ที่จะต้องเสียไป
     ยังมีสิ่งที่อยู่เหนือความคิดเห็น เหนือความเข้าใจของมนุษย์ ความคิดเห็นของสังคมจึงเหมือนกัน คล้ายกัน แตกต่างกัน ต่อเมื่อได้พิสูจน์แล้วจึงได้รู้ความจริง ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย ความจริงจึงเป็นสิ่งขมขื่น
     พระศาสดา อดีตชาติก็เหมือนกันกับเราท่านนี้แหละ พระองค์ได้เดินทางท่องเที่ยวอยู่ในวงกลมนับเอนกชาติ ได้ทำกรรมที่ถูกต้องและไม่ถูกต้อง แต่กรรมที่ถูกต้องมีพลังอำนาจที่เหนือกว่า เป็นผลให้พระองค์รู้แจ้งเห็นจริงในสิ่งทั้งปวง ทรงตรัสว่า "การเกิดเป็นทุกข์" เมื่อได้ค้นพบทางพ้นทุกข์จึงได้สั่งสอนสัตว์โลกให้ปฏิบัติตาม เสร็จแล้วจึงได้เดินทางหนีออกจากวงกลม
     เอกภพกว้างใหญ่ไม่มีที่สิ้นสุด มีสิ่งที่มีอำนาจมากที่สุด เข้าใจว่ามีอยู่ ๔ อย่าง และมีอยู่เป็นคู่

อวิชชา เป็นคู่กับ มัจจุราช คือความไม่รู้ เป็นคู่กับความตาย
เหมือนหญิง เป็นคู่กับ ชาย
กรรม เป็นคู่กับ จิต คือความคิด เป็นคู่กับ การกระทำ
เหมือนไฟฟ้าบวก เป็นคู่กับไฟฟ้าลบ

     ระยะแรก จิตอยู่ใต้อำนาจ กรรม อวิชชา มัจจุราช
     จิต เมื่อหมดกิเลส จิตเป็นอิสระ จิตจึงเป็นอมตะ = ชั่วนิจนิรันดร
     จิต จึงอยู่เหนือ อำนาจ กรรม อวิชชา มัจจุราช