YOU Belong To My HEART
...vol 25
*******************************
คุณจับเขามาทำไม? เด็กหนุ่มหน้าหวานที่นั่งอยู่ด้านหน้ากับคนขับถามเมื่อเห็นจุนโนะถูกหามเข้ามานอนที่เบาะหลังรถ
ด้วยฝีมือของจิมมี่และเรียวตะ
นั่งเฉยๆ เลยนะ อย่าเสือกโวยวาย... จิมมี่คำราม ใบหน้าถมึงทึงใส่อุจจี้
เด็กหนุ่มจึงนั่งเงียบ เขามองจิมมี่ด้วยสายตาตัดพ้อ
หมายความว่าจิมมี่ยังไม่เลิกวอแวกับไอ้หมอนี่ใช่มั้ยอ่ะ?
เออ...ขอแค่ข่มขืนให้มันสะใจก่อนแล้วก็จะค่อยๆ อัดให้มันยับ...นายเองก็ไม่ชอบมันไม่ใช่เหรอ
จิมมี่หันมาถาม
อุจจี้นั่งกระสับกระส่าย เขาหันไปมองร่างหลับใหลไม่ได้สติของเพื่อนร่วมชมรม จริงอยู่
เขาไม่ชอบจุนโนะและยามะพี แต่ก็ไม่ได้หมายความต้องให้จิมมี่ทำอะไรแบบนี้
...ข่มขืนจุนโนะ ...
ทำไมต้องข่มขืนด้วย ...นั่นหมายความว่าจิมมี่ต้องการมีเพศสัมพันธ์กับจุนโนะหรืออาจจะรวมถึงเรียวตะด้วย
ผมไม่อยากให้คุณนอนกับจุนโนะ ให้เพื่อนคุณนอนกับหมอนั่นคนเดียวไม่ได้หรือ? เขาร้องขอ
ทำไมล่ะอุจจี้?
ผม...ผมรักคุณ...รักคุณนะจิมมี่ ผมไม่อยากให้คุณข้องแวะกับคนอื่น ผมหวงนะ...ผมเป็นของคุณแล้วด้วย
ทำไมคุณต้องไปยุ่งกับคนอื่นที่ไม่ใช่ผม.......
หึ้ย.....หุบปากนะ!! จิมมี่สะบัดมือใส่หน้าอุจจี้จนอีกฝ่ายหน้าหงาย เด็กหนุ่มผงะกายไปด้านหลัง
เขาเงยหน้าขึ้นมองจิมมี่นัยน์ตาโต
คุณตบผม!!
เออ...อย่าเสือกเรื่องของฉันได้มั้ย...กับการที่ฉันนอนกับนายก็ไม่ได้หมายความว่า
จะให้นายมาเป็นเจ้าของฉัน เข้าใจมั้ย...นายน่ะมันเป็นของฉัน ไม่ใช่ฉันเป็นของนาย..และอีกอย่างง่ะนะ
จุนโนะก็เคยเป็นแฟนฉันมาก่อน...ยังไม่ทันได้แอ้มเลย...มันคาใจโว้ย...รู้เอาไว้ซะ!!
จิมมี่..........ฮึก........... อุจจี้ปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น จนเรียวตะต้องเอื้อมมือมากุมบ่าของเด็กหนุ่มเอาไว้
ผมยังอยู่นะอุจจี้ จะหันมาล่อกับผมก็ได้นะ
ไอ้บ้า...ไอ้เลว.. อุจจี้ด่าเรียวตะ
ฉันว่าเอาแฟนนายลงไปจากรถก่อนดีมั้ย...เดี๋ยวมันทำเสียเรื่อง ถ้ามันจะไม่ยอมให้นายแอ้มจุนโนะสบายๆ
แน่ เรียวตะออกความเห็นมาจากเบื้องหลัง ทำเอาจิมมี่ต้องมองอุจจี้อย่างใช้ความคิด
แต่แล้วจู่ๆ เขาก็จอดรถเข้าข้างทาง
ลงไป!! จิมมี่สั่งเสียงห้วน
จิมมี่....
อย่ามาทำสำออย ลงไป...แล้วอย่าเสือกคาบไปบอกใครล่ะ ถ้าฉันรู้ฉันไม่เอานายไว้แน่
อุจจี้
ผมรักคุณนะฮะ จิมมี่
เออ...รู้แล้ว!! ถ้ารักก็อย่าดื้อ...ขอฉันทำอะไรให้หายแค้นหน่อยเหอะ...แล้วจะพาเที่ยวเหมือนเดิม...เอ้า...ลงไปเซ่!!
จิมมี่ปลดล็อคประตูออกตั้งนานแล้ว แต่อุจจี้ก็ทำท่าอิดๆ เอื้อนๆ จนเห็นจิมมี่เงื้อฝ่ามือขึ้น
ร่างบอบบางก็เลยต้องจำยอมลงจากรถด้วยน้ำตานองหน้า
อึก...จิมมี่... อุจจี้นั่งซบหน้ากับหัวเข่าของตัวเอง ร้องไห้สะอึกสะอื้น
.........ความรักที่เขาคิดว่าจิมมี่มีให้นั้น ทำไมมันกลับกลายเป็นเช่นนี้ได้...
อุตส่าห์หลงรัก หลงเทอดทูน หลังจากที่ไปเที่ยวผับย่านท่าเรือโยโกฮาม่า เขาก็ติดใจหนุ่มร็อคคนนี้คนเดียว
และจิมมี่เองก็ใจตรงกับเขาไม่ใช่หรือ...แล้วทำไม......ทำไมมันเป็นแบบนี้ไปได้
ถ้อยคำเหี้ยมเกรียมที่อีกฝ่ายแสดงใส่เขา...แค่นั้นมันก็ทำให้เขารู้ว่า...จิมมี่ไม่รักใครจริง...
พอฉุดจุนโนะขึ้นรถแล้วก็มาไล่เขาลง....
เขาเดินโซซัดโซเซอยู่บนถนนสายเล็กๆ ข้างทางเข้าโรงเรียน
จะกลับอะพาร์ตเมนต์ตอนนี้ก็ใช่ที่ ตอนนี้เขาเองขนของมาอยู่กับจิมมี่ที่รังรัก จะกลับไปก็เปล่าประโยชน์
สู้นั่งร้องไห้อยู่ในชมรมดีกว่า................
*******************************
โชกำลังอยากจะบ้าเมื่อ มัตซึโมโตะ จุน คลอเคลียเขาไม่ห่าง บอกว่านัดมาทานข้าวที่บ้าน
ก็จริงอยู่ แต่มีเขากับจุนแค่สองคนเท่านั้นเอง ไม่ยักกะมีพ่อและแม่ของจุนอย่างที่บอกไว้แต่แรก
หนำซ้ำหมอนี่ยังไล่คนรับใช้ให้กลับเข้าที่พักจนหมดอีกด้วย
มัตซึ จุน เดินถือแก้วเบียร์เย็นเจี๊ยบมาส่งให้เขา แล้วก็นั่งกระแซะจนเขาต้องขยับตัวออกห่าง
แต่หมอนี่ก็ยังตามมานั่งจนขาแทบจะเกยตักโช
จิบเบียร์เย็นๆ ก่อนนะฮะ.... หนุ่มหน้าสวยว่า แล้วก็แทบจะป้อนเบียร์ให้ถึงปาก
โชรีบดึงแก้วมาไว้ในมือ
คือเรื่องรวมหุ้นน่ะฮะ...ผมว่าก่อนจะพูดเรื่องนี้เรามาพูดเรื่องของเรากันก่อนดีกว่า
เรื่องของเรา? โชถามคิ้วขมวด
ก็เรื่องของคุณกับผม ไม่ใช่เรื่องของคุณกับไอบะ หรือเรื่องของผมกับจุนโนะ...
หมายความว่าไงครับ คุณจุน?
โอ๊ย...ไม่มีอะไรมากหรอกฮะ...นอกจากว่า ........เอ้อ....... จุนกระพริบตาถี่ๆ
ขณะจ้องมองแก้วเบียร์ในมือของโช ที่เจ้าตัวไม่ยอมจิบ
จิบเบียร์ก่อนซิฮะ
ไม่!!
แหม....คุณโช เสียงแข็งเชียว มัตซึ จุนปิดปากหัวเราะ เขาลูบไล้ต้นขาของโชไปมา
ทำเอาชายหนุ่มขนลุกซู่
ผมรักคุณโชนะฮะ...ไม่ได้ชอบน้องชายของคุณ คำสารภาพนี้ทำให้โชกระแทกแก้วเบียร์ลงกับโต๊ะตรงหน้า
เขาผุดลุกขึ้นยืน
จะบ้าเรอะ...นายง่ะนะชอบฉัน โชเปลี่ยนสรรพนามของจุนทันที ......อยากกลับออกไปซะนัก
อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิดเลย ให้ตายซิ...
จุนผวาลุกขึ้นมาบ้าง เขาโอบแผ่นหลังของโช แนบหน้ากับหลังกว้าง
คนที่ผมชอบ และมองมาตลอดคือคุณนะคุณโช ไม่ใช่เด็กหน้าไหนทั้งนั้น เท่าที่คุณจะยัดเยียดเด็กม.
ปลายให้เป็นแฟนผมนี่ผมว่าผมรับไม่ได้จริงๆ เพราะผมรู้ดีว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมชอบใคร...และผมก็ชอบคุณคนเดียว
โชยืนอ้าปากค้าง กระดิกกระเดี้ยไปไหนไม่ได้ ก็พ่อมัตซึ จุน เล่นเอาใบหน้าเกลือกกลิ้งที่แผ่นหลังของเขา
เมื่อเห็นโชยืนนิ่งอั้น ชายหนุ่มก็หมุนร่างของโชมาเผชิญหน้า เขาจูบที่ริมฝีปากของโชบางเบา
และนั่นก็ทำให้โชได้สติ เขาผลักร่างของจุนออกห่าง มองหนุ่มตรงหน้าราวกับมองคนแปลกหน้า
ผมคิดว่านายเข้าใจผิดนะ คุณจุน...
เข้าใจผิดอย่างไงฮะ...ตอนนี้หัวใจคุณก็ว่างแล้ว เลิกกับแฟนแล้วด้วย ทำไมล่ะครับ
ทำไมไม่หันมามองผมบ้าง...? จุนคร่ำครวญ ทิ้งมาดหนุ่มธุรกิจที่โชเคยเห็นจนหมด เหลือแต่อาการกระฟัดกระเฟียดยิ่งกว่าไอบะรวมกับน้องชายของตนสิบเท่าได้
ผมรักไอบะ...และก็จะคืนดีกันเร็วๆ นี้ ไม่ได้เลิกกัน!! และคุณ...ผมไม่คิดว่าคุณจะเป็นไปได้ถึงขนาดนี้
โชฉวยสูทตัวนอกที่ถอดทิ้งไว้ที่โซฟาขึ้นมาพาดแขน เป็นทีให้รู้ว่าเขาไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่บ้านนี้อีกต่อไปแล้ว
คุณโชจะไปไหนฮะ? จุนเริ่มทำเสียงสะอื้นเมื่อเห็นโชตั้งท่าจะไป
กลับบ้าน...
ไม่นะฮะ...ผมรักคุณ...เข้าใจผมบ้างซิ จุนปรี่เข้ามากอดรัดร่างของโช
จะบ้าหรือไง....จะปล้ำผมเหรอเนี่ย... จินแกะมือยุบยั่บของมัตซึ จุนออก
ถ้าไป...บริษัทมัตซึโมโตะ จะไม่รวมหุ้นกับบริษัทคุณด้วย เอาซิคุณโช จุนงัดไม้ตายเข้ามาใช้
แต่โชกลับหัวเราะเสียงดัง
ก็เอาซิ...ดีเหมือนกัน ไม่มีคนร่วมหุ้นก็ดี ผมก็อยากให้เป็นอย่างนั้นจะตาย....นึกหรือว่าผมไม่มีปัญญาเป็นหุ้นใหญ่ได้...คอยดูนะคุณจุน
ฝ่ายคุณนั่นแหล่ะจะเป็นหุ้นส่วนที่มีหุ้นน้อยที่สุด ...เพราะผมขยะแขยงคุณเต็มทนแล้ว
..อ้อ...แล้วก็ขอบใจนะที่รินเบียร์ไว้คอยท่าผม...ไม่รู้ว่า ยาเสน่ห์นัมเบอร์ที่เท่าไรหกลงไปหรือเปล่า...กรุณาเช็คดูด้วยนะครับ
แล้วก็ต่อไปนี้ ถ้าไม่จำเป็นกรุณาห่างๆ ผมเอาไว้เป็นดีที่สุด โชพูดเสียยืดยาว
จบลงด้วยการตบเท้าออกไปจากบ้านหลังสวย ท่ามกลางเสียงร้องไห้โฮของมัตซึ จุน.........
..........................
เขาขับรถอย่างหัวเสียออกมาจากบ้านหลังนั้น ระหว่างทางคนขับรถของบริษัทที่สั่งให้ไปรับจุนโนะก็โทรฯ
มารายงานว่า เขาต้องไปรับจุนโนะช้าเพราะรถเสียระหว่างทาง แต่พอจะไปรับจริงๆ ก็ไม่พบคุณหนูซะแล้ว
โชยิ่งหัวเสียหนักเข้าไปใหญ่ ปล่อยให้จุนโนะกลับบ้านคนเดียวได้ไง เผื่อเจ้าจินมันงาบไปจะทำไง?
เขารีบโทรฯ เข้ามือถือของจุนโนะก็ปรากฏว่ามีเสียงเรียกเข้าอยู่แบบนั้น แต่ไม่มีคนรับ
ไอ้น้องตัวแสบ... ไม่ยอมรับสายซิถ้า... โชโทรฯ หายามะพี ก็ได้ความว่า
จุนโนะยืนรอคนขับรถของพี่อยู่ตั้งนานแน่ะ จะรอเป็นเพื่อนก็ไม่เอา
แน่นะไอ้แป้ด... โชขู่
แน้...พี่โช้...มาเรียกผมแบบนั้นได้ไง
อ้าว...โทษทีมันเคยปาก โชบอก
ยิ่งหัวเสียหนักขึ้นทุกที โทรฯ ไปหาเพื่อนแต่ละคนก็ไม่ได้เรื่อง พอกลับมาบ้านก็ร้อนใจนัก
เพราะคนทางบ้านก็ไม่เห็นวี่แววของจุนโนะสุเกะเลยสักคน
โชขับรถไปบ้านของไอบะ ที่นั้นคนรักยืนหน้าบึ้งตอบว่า
ไม่ได้มาที่นี่...ก็นายไม่ให้มา จุนโนะก็ไม่มา
โธ่เว้ย...น้องฉันหายไปไหนวะเนี่ย โชงุ่นง่าน
ไปเที่ยวกับเพื่อนหรือเปล่า? ไอบะชักจะเห็นใจขึ้นมา
ไม่รู้ซิ...
จินล่ะ? โชหันขวับมาถาม
ไอ้บ้า...น้องชายฉันประชุมอยู่ที่บริษัทโว้ย... ไอบะสะบัดหน้าพรืด นึกอยากสมน้ำหน้าซะนัก
แต่ความห่วงจุนโนะก็มีมากกว่า
สักพักยามะพีก็โทรศัพท์มาหาโช เสียงร้อนรนจนโชใจหาย
พี่โช....ลองไปหาที่โรงเรียนดีมั้ยอ่ะ...ผม...ชักสังหรณ์ไม่ดีน่ะฮะ ยามะพีเล่าเรื่องที่เขาเห็นจิมมี่หน้าโรงเรียนเมื่อวันก่อนๆ
ให้โชฟัง ทำเอาโชใจหายวาบ
ทำไมพวกนายไม่ยอมเล่าให้ฉันฟังก่อนหน้านี้หา?
ก็ผมคิดว่า...มันคงไม่มีอะไรนี่นา......
ได้ไงยามะพี...นายรู้จักพวกร็อคน้อยไปนะ ทีหลังมีอะไรก็บอกจำไว้ โชนัดแนะกับยามะพีเสร็จสรรพว่าจะไปโรงเรียน
แล้วก็รีบโทรฯ หาเพื่อนร่วมก๊วนทันที
****************
คาเมะและยามะพีไปรับจินที่บริษัท บุกเข้าไปถึงหน้าห้องประชุม ทำให้จินต้องลอบมองหน้าพ่อและขอตัวออกจากที่ประชุมกระทันหัน
เรื่องประชุมน่ะเรื่องเล็กแต่เรื่องของจุนโนะน่ะสาหัสนัก ทั้งหมดมาถึงที่โรงเรียนยังไม่ปรากฏว่าโชจะมาที่นี่
แต่ว่ายามะพีลองให้คาเมะขับรถรอบๆ โรงเรียนดู ก็พบกับอุจจี้ที่นั่งร้องไห้อยู่หน้าห้องชมรม
.... ยามะพีรุดไปถามทันที
ฉันไม่รู้...ฮึ...!! อุจจี้บอกสะบัดหางเสียง เขาเมินหน้าไปทางอื่น
แล้วทำไมนายมาอยู่นี่ จิมมี่ไม่มารับหรือไง? ยามะพีถาม
เรื่องของฉัน อย่ามายุ่ง....
อุจจี้....นายน่ะมีพิรุธเห็นๆ นะ มีเรื่องอะไรขอให้บอก เผื่อจะได้ช่วยได้ ยามะพีลองเอาน้ำเย็นเข้าลูบ
เขาแตะบ่าของเพื่อนร่วมชมรม อุจจี้ปากสั่น แต่ก็ยังคงส่ายหน้า
ฉันไม่รู้...ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น ฮือ.......อย่ามาถามฉันยามะพี.... เด็กหนุ่มยืนกรานปฏิเสธลูกเดียว
ยามะพีกับพวกพ้องชักคันไม้คันมือ อยากซัดเจ้าคนนี้เหลือเกินแล้ว แต่เท่าที่ทำได้
ก็คือ ....ยามะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เขาลูบแขนอุจจี้เบาๆ
มีอะไรก็บอกกันนะ อุจจี้ ....จะได้ปรึกษาหารือกัน มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับนายกับจิมมี่ใช่มั้ย
นายถึงร้องไห้แบบนี้ ....บอกกันน้า...อุจจี้น้า...รับรองจะช่วยนายเต็มที่เลย ยามะพีทำเสียงอ่อน
แม้ว่าในใจเดือดปุดๆ ยิ่งอุจจี้ยิ่งโอ้เอ้เท่าไร จุนโนะก็ยิ่งตกอยู่ในอันตรายมากขึ้นเท่านั้น
.......อาการของอุจจี้ทำให้ทุกคนมั่นใจว่าต้องเกี่ยวพันถึงจุนโนะและจิมมี่อย่างแน่นอน
เกลี้ยกล่อมอยู่พอสมควร อุจจี้ป้ายน้ำตาทิ้งและก็ยอมบอกแต่โดยดีว่า โดนจิมมี่ไล่ลงจากรถเพราะหวังจะพาจุนโนะไปฟัน
เขาน่าจะไปที่ท่าเรือโยโกฮาม่า แต่ฉันไม่แน่ใจว่าที่ไหนแน่ อุจจี้บอกขณะพากันนั่งมาในรถ
ที่ไหนล่ะ...โยโกฮาม่าไม่ใช่เล็กๆ นะ คิดดูให้ดีๆ ใจเย็นๆ แล้วลองนึกดูนะ
จินพยายามอย่างที่สุดที่จะไม่กระชากตัวเพื่อนของยามะพีคนนี้มาถาม นับว่าเขาใจเย็นสุดๆ
แล้วถ้าเทียบกับอัตราความเร็วของการขับรถ
ระหว่างที่อุจจี้นั่งนึก จินก็โทรฯ หาโชทันที ว่าตอนนี้เขาจะมุ่งหน้าไปทางไหน
พี่โชมัวแต่ค้นหาอยู่หลังโรงเรียน เดี๋ยวจะตามมา....คาเมะโทรฯ หาตำรวจที จินสั่งอย่างเร็วปรื๋อ
อย่าฮะ... อุจจี้จับข้อมือของคาเมะไว้ เขาส่ายหน้า น้ำตายังฉ่ำรอบดวงตา
ได้โปรดเถอะฮะ...อย่าให้เรื่องถึงตำรวจเลย
ไม่ได้หรอกนะอุจจี้ เรื่องนี้นะเป็นคดีความเลยเชียวล่ะ เข้าขั้นอาชญากรเชียวนะ
คาเมะบอก ยิ่งทำให้คนฟังใจแป้ว
ยามะพีบอกแฟนนายทีซิ เขาขอความเห็นใจจากเพื่อน ยามะพีเองก็เห็นใจไม่น้อยทีเดียว
แต่ว่ากฎหมายน่ะไม่ปล่อยเขาหรอกนะ
ถ้าจุนโนะไม่เป็นอะไร พวกนายอย่าเอาเรื่องเขาได้มั้ยอ่ะ?
เฮ้อ........เอาอย่างนั้นก็ได้อุจจี้ สบายใจเหอะ ก็หวังว่าพวกเราคงไปทันนะ จินร้อนใจยิ่งนัก
เขาอยากอ้อนวอนต่อพระเจ้าเบื้องบนขอให้เขาช่วยจุนโนะทันเวลาทีเถอะ
....แม้จะเอาชีวิตเขาไปเขาก็ยอม...........
**********************************
น้ำถังหนึ่งถูกเหวี่ยงโครมที่ร่างโปร่งบางซึ่งถูกมัดอยู่ในโกดังเก็บสินค้าแห่งหนึ่งที่ท่าเรือโยโกฮาม่า
หนุ่มน้อยในร่างบางปรือตาขึ้นมอง เขาสลัดน้ำออกจากใบหน้าและศีรษะ รู้สึกเจ็บร้าวที่ท่อนแขน
เมื่อรู้สึกตัวเต็มที่ เขาก็พบว่าตัวเองกำลังถูกมัดข้อมือด้วยเชือก
เอ้า...ตื่นแเล้วดีใจจังวุ้ย!! เสียงห้าวๆ ของใครคนหนึ่งดังขึ้นใกล้ตัว
จุนโนะหันไปมอง แล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัว ความทรงจำในนาทีสุดท้ายก่อนหมดสตินั้น เขาจำได้แล้วว่า
ตัวเองกำลังเดินจะกลับบ้านอยู่ที่ถนนเล็กๆ แยกจากถนนใหญ่ของโรงเรียน ทางลัดที่มีนักเรียนใช้กันน้อยมาก
เขาถูกโปะยาสลบและก็คงถูกพาตัวมาที่นี่
นายพาฉันมาที่ไหนกันเนี่ย...ไอ้จิมมี่? จุนโนะถาม แต่จิมมี่หัวเราะร่วน เดินเข้ามาใกล้ร่างบางที่นั่งตัวเปียกอยู่กับพื้น
จะที่ไหนก็ช่าง แต่จะเป็นที่ๆ ทำให้มีความสุข กับรสสวาทอันร้อนแรงของพวกฉัน ...แหม...จิ้ะ...จิ้ะ....อุตส่าห์รอให้ฟื้นไม่อยากข่มขืนตอนกำลังไม่ได้สติ
ไม่งั้นไม่มันส์...ฮ่า...ฮ่า... จิมมี่แหงนหน้าหัวเราะ และก็มีอีกเสียงหนึ่งหัวเราะตามมาติดๆ
เรียวตะนั่นเอง เขาโผล่ออกมาจากมุมมืด ....หนุ่มหน้าคล้ายฝรั่งอีกคน โชคดีแค่ไหนแล้วที่ที่นี่ไม่มียามะพี
ไม่งั้นก็คงไม่แคล้วโดนชะตากรรมเดียวกับเขา
มีสองคนแค่นั้นเองเหรอ? จุนโนะถามอย่างเหยียดๆ
จะเอาแค่ไหนล่ะน้อง หรือจะเอาทั้งท่าเรือ พี่จะไปเรียกมาให้ เรียวตะส่งเสียงยียวนกวนประสาทมาให้เป็นคำตอบ
จุนโนะนั่งกัดปากนิ่ง เขาขยับเชือกไปมา รู้สึกว่ามันไม่แน่นเท่าไร แต่ไม่มีปัญญาจะเอาออกได้
.....แค่สองคน...ก็ไม่เลวนักสำหรับยูโดที่ได้ร่ำเรียนมา ...ถ้าเขาสามารถหลุดไปได้...ก็คงจะสู้ได้ไม่ยาก
ขออย่างเดียวอย่าทำให้เขาหมดสติไปก่อนก็แล้วกัน
.........จุนโนะนึกไปถึงคนอื่น...จะมีใครรู้บ้างมั้ยว่า เขากำลังตกที่นั่งลำบากแค่ไหน
จะมีใครเอะใจบ้างมั้ยว่า....เขากำลังจะโดนข่มขืนอยู่รอมร่อ
....จะมีใครออกตามหาเขาหรือเปล่า.......พี่โชอยู่ไหน....กำลังกินข้าวเย็นกับนายมัตซึโมโตะ
จุนอยู่ซินะ
...พี่จิน...กำลังประชุมเครียดนอกเวลางาน
....ยามะพีกับคาเมะ...ก็คงกำลังออกเดทกันอย่างสนุกสนาน
....พี่ๆ ร่วมก๊วนที่เหลือคงจะแยกย้ายกันไปพักผ่อนที่บ้าน
จะมีใครรู้บ้างมั้ยว่า...จุนโนะสุเกะคนนี้ถูกจับตัวมาในที่แบบนี้
จะเอาหรือยัง....ใครเริ่มก่อน? เรียวตะถาม แต่ก็เป็นคนขยับเข้ามาใกล้จุนโนะ
จิมมี่ยิ้มอย่างดุๆ จับไหล่เรียวตะแล้วก็พยักเพยิดไปทางด้านหลัง
กูก่อน...มึงทีหลัง
เฮ้ย...เป่ายิงฉุบกันดีกว่า
จะบ้าหรือไงไอ้เรียว....กูเป็นคนต้นคิด ต้องกูก่อนเด่ะ ไอ้เด็กคนนี้ก็เคยเป็นเด็กกู
มึงง่ะถอยไป จิมมี่รุนหลังเรียวตะไปอีกทาง
ระหว่างที่จิมมี่กับเรียวตะกำลังเถียงกันหน้าดำหน้าแดง ในขณะนั้นจุนโนะเองก็กระแทกข้อมือข้างที่ใส่นาฬิกากับพื้น
กระแทกอยู่หลายทีจนรู้สึกว่าหน้าปัดนาฬิกาเรือนหรูแตกออก เขาใช้นิ้วมือควานเศษกระจกที่เรี่ยอยู่กับพื้น
มันไม่แตกละเอียดแต่ก็คมจนรู้สึกว่าบางนิ้วจะถูกเศษกระจกบาดเข้าให้แล้ว เด็กหนุ่มใช้ปลายนิ้วคีบมันไว้กระชับ
จากนั้นก็งอมือเอาเศษกระจกเริ่มถูๆ กับเชือก แต่ว่ามันช่างยากเย็นเสียเหลือเกิน
เขากัดฟันแม้จะเจ็บที่ต้องบิดข้อมือของตัวเอง หนำซ้ำเชือกก็ยังบาดข้อมือของเขาอีกด้วย
น้องจุนโนะสุเกะจ๋า...พี่จิมมี่กลับมาแล้ว ....
จุนโนะสะดุ้งเมื่อจิมมี่ย่างสามขุมเข้ามา ร่างบางขยับหนีจนหลังพิงกับตู้คอนเทนเนอร์
จุนโนะรู้สึกใจชื้นขึ้นที่อย่างน้อยเขาก็สามารถซ่อนข้อมือที่ถูกมัดจากสายตาหื่นกระหายของจิมมี่ได้
นายจะทำอะไรฉัน? จุนโนะพยายามถ่วงเวลา
จะข่มขืนน้องน่ะซิ....ไม่น่าถาม ไม่จับมาไว้บนหิ้งหรอกไอ้หนู
นาย...นายมีแฟนอยู่แล้วนี่นา...อุนจิ..เอ๊ย...อุจจี้ง่ะ อย่าลืมเด่ะ
เฮ้ย...นั่นมันแค่ของเล่นน่า....ไม่มีใครเป็นของจริงฉันหรอก แม้แต่นายเอง จุนโนะสุเกะเอ๋ย....มามะอย่าพูดมากความมาให้ข่มขืนซะดีๆ
จิมมี่ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า เขาปลดกระดุมกางเกงหนังของเขาออกแล้ว เหลือแต่รูดซิปแล้วก็จัดการอย่างว่า
จุนโนะปรายตามองกางเกงที่ถูกปลดปล่อยของจิมมี่ แล้วก็ก้มมองสูทนักเรียนของเขา เสื้อสูทหายไปแล้ว
เหลือแต่เสื้อเชิ้ตตัวในและกางเกงที่ยังมีซิปและกระดุมติดอยู่ครบ เขานึกโล่งใจที่ในระหว่างหมดสติเจ้าพวกนี้ยังไม่ได้ลวนลามเขา
.....พี่จิน......พี่โช.....มาช่วยผมด้วยนะฮะ...ไอ้จิมมี่มันจะเอาจริงแล้ววว...........
นิ้วมือของจุนโนะเปรอะเพราะมีเลือดซึมออกมา กระจกหน้าปัดนาฬิกาที่แตกมันครูดกับนิ้วของเขาทั้งแสบทั้งชา
แต่เขาก็ยังคงถูไถต่อไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่รู้ว่าจะหาวิธีไหนมาถ่วงเวลาคนโฉดตรงหน้านี้แล้ว
*************************
เวลาเดียวกันนั้นเอง ที่จินขับรถมาถึงโยโกอาม่า และก็กำลังหาทางไปที่ๆ อุจจี้บอกไว้
น่าจะเป็นแถวๆ นี้แหล่ะ ผมเคยมา.......เอ้อ.......มานอนกับจิมมี่ที่โกดังเก็บสินค้า
แฟนผมเขาชอบที่ๆ มันตื่นเต้นหน่อยฮะ อุจจี้บอกอายๆ
จินปรายตามองเพื่อนยามะพี แล้วก็ปลงอนิจจัง ทำไมเพื่อนจุนโนะแต่ละคนมันถึงได้แป้ดๆ
กันทั้งนั้นนะ
มารักกันที่โกดังเนี่ยนะตื่นเต้น? ยามะพีอดใจไม่ถามไม่ได้แล้ว อุจจี้มองไปรอบๆ
ตัว
ก็แหมดูซิ ทั้งกลิ่นทะเลและกลิ่นน้ำมันเครื่องน่ะ มันเร้าใจดีง่ะ ยามะพี
ยามะพีพ่นลมออกทางปาก แล้วก็ยักไหล่ เดินตามจินกับคาเมะไปทันที ปล่อยให้อุจจี้มันเหม่อมองท้องทะเลเบื้องหน้าไปคนเดียวเหอะ....
จินและพรรคพวกค่อยๆ ย่องเงียบกริบไปตามโกดังต่างๆ แนบหูกับประตู โกดังแล้วโกดังเล่า
อุจจี้เองก็ตามมาด้วยเหมือนกัน อารมณ์หึงแท้ๆ ที่ทำให้เขาไม่อยากให้จิมมี่ได้ตัวจุนโนะ...เพราะจิมมี่ต้องมีเขาคนเดียวซิถึงจะถูก
โกดังนี้แหล่ะฮะ..ที่เขาชอบพาผมมา........เอ้อ......
มาฟัน.... ยามะพีและคาเมะพร้อมใจกันต่อประโยคให้เต็ม อุจจี้พยักหน้าแล้วก็มองเข้าไปทางรูที่โหว่
แต่ข้างในกลับว่างเปล่า
แต่เอ๋.....ไม่มีนี่นา
จินค่อยๆ เปิดประตูออก แสงไฟจากด้านนอกส่องกระทบเข้ามา ทำให้เห็นว่าในโกดังที่อุจจี้เคยมานั้น
มันไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่เลย
ซวยล่ะซิ...ไม่ใช่ที่นี่...มีที่ไหนอีกหรือเปล่าอุจจี้ เร็ว!! บอกมาเร็วๆ! จินกระชากแขนของอุจจี้เข้ามาใกล้ๆ
อารมณ์เย็นของเขาเริ่มหมดไป ระงับความโกรธไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ยิ่งนานเข้า จุนโนะก็ยิ่งจะแย่......
ลองๆ ดู ไปเรื่อยๆ ดีมั้ยฮะ.. อุจจี้เสียงสั่นด้วยความกลัว จินปล่อยแขนคนร่างบางแล้วก็บ่นขอโทษออกมา
ไปหาที่อื่นดู ช้าไม่ได้อีกแล้ว...... เขาออกมาอย่างใจร้อน มุ่งสู่โกดังต่อไปโดยไม่รอช้า
***************************
กางเกงของจิมมี่ถูกปลดออก พร้อมกับฝ่ามือใหญ่ของเขาฟาดบนใบหน้าของจุนโนะดังฉาด....
ขอทีเหอะ....ก่อนรักกันขอตบให้หนำใจหน่อยเหอะ จิมมี่หัวเราะร่า
จุนโนะชาดิกที่ใบหน้า เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก อยากจะด่าให้ฟังไม่ทัน แต่ว่ายิ่งด่าจิมมี่
เขาก็ยิ่งจะถูกทำร้ายมากขึ้นทุกที
จิมมี่ดึงกางเกงของจุนโนะขึ้นจนลำตัวของเด็กหนุ่มรั้งมาข้างหน้า กระดุมกางเกงถูกกระชากออกจนกระดุมขาด
ซิปก็ถูกรูดออกมาแล้ว
จิมมี่หัวเราะมองเข้าไปเห็นกางเกงในของหนุ่มหน้าหวานที่เคยทำเขาเจ็บแสบมาแล้วเมื่อหลายเดือนก่อน
คราวนี้แหละ จะข่มขืนให้ยับแล้วกระทืบให้หายแค้น เผลอๆ จะแบ๊กเมล์อีกด้วย
ไอ้เรียวตะ กล้องพร้อมนะมึง เขาตะโกนสั่งเพื่อนรักเพื่อนกัด
เออ...พร้อม.. ..เริ่มได้.. เรียวตะบอกเสียงดัง ร่างสูงของเขานั่งที่พื้น จัดท่านั่งให้พอดีกับมุมกล้อง
จุนโนะเบิกตากว้าง
ให้ตายเถอะ นอกจากจะโดนข่มขืนแล้วยังต้องถูกไอ้มนุษย์อุบาทว์พวกนี้มันถ่ายรูปอีกหรือนี่
เขาเร่งนิ้วมือยิกๆ เมื่อไรเชือกจะหลุดซะทีนะ......แต่แล้วเขาก็ต้องใจหายวาบ เมื่อจิมมี่ชักมีดออกมาจากกางเกง
เฮ้ย...จะ....จะทำอะไรน่ะ? จุนโนะร้องเสียงหลง
จิมมี่ไม่ตอบ เขาเลียใบมีดไปมา ก่อนที่จะดึงกางเกงของจุนโนะมาใกล้ แล้วตัดกางเกงในออก
โฮ้ย...โคตรสวยเลยน้องหนูของนาย จิมมี่จ้องมองโนะจังตาแทบถลน จุนโนะพยายามดิ้นรน
แต่เขาก็ต้องสะดุ้งเฮือกด้วยความเจ็บปวดเมื่อเจ้าหน้าฝรั่งนั่นตะปบโนะจังของเขาเอาไว้เต็มมือ
บ้า...ไอ้บ้า..ปล่อยนะ....เจ็บ...!!!! จุนโนะดิ้นอย่างแรง เขากำลังถูกจับแยกขาออก
ขาข้างหนึ่งฝืนเอาไว้ ใช้วิชายูโดให้เป็นประโยชน์ เอาลำขาเกี่ยวคอของจิมมี่ขณะที่ฝ่ายนั้นโน้มตัวลงจะประทุษร้ายโนะจังของเขา
จุนโนะออกแรงที่ขาข้างนั้น เกี่ยวคอของจิมมี่จนเสียหลัก มีดคมวาวเกือบจะปักที่ท่อนขาของเขา
หวิดไปเซ็นต์เดียวเอง
เฮ้ย...ไอ้นี่...เก่งนักนะมึง จิมมี่ยันพื้นเอาไว้ได้ เขาบอกให้เรียวตะวางกล้องก่อน
แล้วมาช่วยเขาจับขาจุนโนะให้ถ่างออกกว้าง
มันบู๊เก่งเว้ย..ไอ้นี่ไว้ใจไม่ได้ จิมมี่บอกแค่นั้น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและกระหายหิว
น้ำตาร้อนๆ ไหลออกมากระทบกับพวงแก้มของจุนโนะ...คราวนี้คงหมดหวังซินะ ข้างนอกเงียบกริบ
ยังไม่มีใครมาช่วยเขาสักคน แถมข้างในยังมีเรียวตะมาช่วยจิมมี่อีกแรง เชือกก็ยังไม่หลุด....ให้ตายเหอะ...เขาอยากตายเหลือเกิน
จับดีๆ นะมึง จิมมี่สั่งขณะปลดบิ๊กจิมของตัวเองมากำไว้โดยรอบ จุนโนะตาเหลือก
เขาส่ายสะโพกหนีไอ้หนอนยักษ์นั่นไปมา
....ให้ตายเหอะ ของพี่จินน่ารักกว่าตั้งเยอะ....
...จุนโนะร้องไห้ออกมา เขาหลับตาลง....กัดฟันแน่น...เขาคงตายแน่ชาตินี้......
...................................................
แต่แล้วเขาก็ได้ยินเสียงดัง
........พลั่ก!!..........
จุนโนะก็รู้สึกถึงน้ำหนักตัวของใครคนหนึ่งโถมทับบนหน้าอกของเขา และได้ยินเสียงเอะอะเหมือนคนสู้กันดังอยู่ไม่ห่าง
เมื่อเขาลืมตาขึ้นมอง ก็ดีใจอย่างสุดแสน ...ถึงจิมมี่จะตะเกียกตะกายอยู่บนตัวเขา
แต่เบื้องหน้า พี่จินกำลังดึงคอเสื้อของจิมมี่ขึ้นมาแล้วประเคนหมัดใส่ไม่ยั้ง และอีกทางหนึ่งที่เรียวตะกำลังถูกคาเมะล็อคไว้ข้างหลัง
ให้ยามะพีรัวหมัดเข้าที่ท้องอย่างเมามัน
พี่จิน....!! จุนโนะร้องออกมาอย่างดีใจสุดขีดในชีวิต เขาเหลือบตามองสวัสดิภาพของตัวเอง
ทุกอย่างยังอยู่เป็นที่เป็นทาง แม้จะดูล่อนจ้อนไปหน่อย แต่ไอ้หนอนยักษ์ หรือไอ้บิ๊กจิมของจิมมี่ก็ไม่ได้เข้ามาอยู่ในตัวเขาแต่อย่างใด
พี่จิน สู้เขา!! คาเมะสู้ๆ...ยามะพีสู้ตาย!! จุนโนะร้องตะโกนเชียร์ ในขณะที่ตัวเองก็ยังคงทำหน้าที่ถูเศษกระจกกับเชือกอย่างไม่หยุด
ยามะพีหันมาชูกำปั้นใส่เรียวตะอดีตแฟนเก่าที่ผันแปรมาเป็นคนร้าย เขาดึงแขนของหนุ่มร่างสูง แล้วก็เหวี่ยงข้ามไหล่จนเรียวตะลงไปนอนแอ้งเแม้งกับพื้น เมื่อเรียวตะตะเกียกตะกายลุกขึ้นก็เจอเข้ากับหมัดรุ่นๆ ของหนุ่มนักเรียนนอกที่ชื่อคาเมะเอาเต็มๆ
ในขณะเดียวกันนั่นเอง
ฝ่ายจินก็กำลังบู๊กับจิมมี่....จินตัวเล็กกว่าจิมมี่มากนัก เมื่ออีกฝ่ายตั้งตัวได้
จินเองก็แทบถลาไปเหมือนกัน ข้อสำคัญจิมมี่มีมีดด้วยนี่ซิ หลายครั้งทีเดียวที่จินหลบทั้งหมัดข้างหนึ่ง
และหลบมีดที่สวนเข้ามาด้วย ชายหนุ่มเตะชายโครงของอีกฝ่าย เมื่อจิมมี่ถลาเข้ามาจะแทงเขา
เมื่อจิมมี่ถลำ จินก็หันหลังใช้ข้อศอกกระทุ้งเข้าที่โหนกแก้มจนจิมมี่ร้องอุ้ก......
พอแล้ว...พอแล้วฮะ... อุจจี้วิ่งถลันมาจากไหนไม่มีใครทราบ แต่เขาก็ตรงเข้ามาเกาะแขนจิน
ร้องไห้ส่ายหน้าไม่ให้จินทำอะไรจิมมี่มากไปกว่านี้
ถอยไปอุจจี้...ถอยไป!! จินร้องออกมา เขาพยายามสะบัดให้หลุดจากการเกาะกุม
พอเถอะฮะ...เลิกต่อยกันได้แล้ว จิมมี่เขาแพ้คุณแล้ว
ปล่อยฉัน!! จินกระชากแขนออกมาได้ แต่หางตาของเขาเห็นจิมมี่ถลันเข้ามา ดวงตาจินเบิกกว้าง
เมื่อสะบัดหลุดจากอุจจี้ได้ แต่มันก็สายเกินไปที่จะหลบจากคมมีดของจิมมี่
ร่างของจิมมี่ผวาเข้ามาพร้อมกับมีดในมือ แต่แรงปะทะนั้นกลับอ่อนลงเหมือนโดนของแข็งตีเข้าที่กลางหลัง
แต่กระนั้นเขาก็สามารถเสียบมีดเข้าที่ท้องของจินได้อย่างเต็มที่ ถึงจะไม่มิดด้ามแต่นั่นก็ทำให้จินทรุดลง
....
จินชาดิกไปทั้งช่องท้อง คมมีดปักที่ชายโครง เขาสามารถได้ยินเสียงดังสวบของการเสียดสี
ความร้อนของเนื้อกระทบกับคมมีดทำให้เขาไม่รู้สึกเจ็บในตอนนี้ แต่หลังจากนั้น ภาพที่เห็นมันก็เริ่มพร่าเลือน
สำนึกสุดท้ายที่เขาเห็นนั่นก็คือ.......
........จุนโนะนั่นเอง....จินเห็นจุนโนะทิ้งไม้หน้าสามในมือโดยมีร่างของจิมมี่ล้มฟุบอยู่แทบเท้า
เด็กหนุ่มดวงตาเบิกกว้างแล้วก็ถลันเข้ามาประคองร่างของเขาก่อนที่ร่างกายของเขาจะกระแทกกับพื้น
จุนโนะร้องไห้โฮ เมื่อจินแน่นิ่งไป เลือดสดๆ ไหลออกมาจากบาดแผล เปรอะเปื้อนเสื้อนักเรียนของจุนโนะเต็มไปหมด..........
ไม่นะ....พี่จิ้นนน....ไม่...ต้องไม่ตายนะฮะ...
*******************************
to be continue
vol 26 (ending)
***************************
เสียงไซเรนดังลั่นตลอดทางที่รถพยาบาลแล่นผ่าน ในรถคันนั้นมีร่างของจินนอนแน่นิ่งหมดสติ ลมหายใจที่สะท้อนขึ้นลงเบาๆ ทำให้บอกได้ว่าร่างนี้ยังมีลมหายใจอยู่ เคียงข้างกันนั้นมีจุนโนะสุเกะคอยจับมืออยู่ไม่ห่าง ดวงหน้าหวานนองไปด้วยน้ำตา เขามองไล่ขึ้นลงระหว่างฝาครอบช่วยหายใจกับเครื่องไม้เครื่องมือของแพทย์ ทั่วทั้งรถอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อโรค ในชีวิตไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เข้ามาในรถแบบนี้ และในสภาพเช่นนี้เลย
ภาพของคนรักที่พร้อมเสมอจะหมดลมหายใจไปต่อหน้าต่อตาทำให้จุนโนะใจแทบสลาย แม้ว่านางพยาบาลจะคอยปลอบจุนโนะว่า
จินอาการสาหัสก็จริง แต่แผลก็ถูกที่ชายโครงเท่านั้น
คมมีดมันลึกนะฮะ จุนโนะอดค้านไม่ได้
ลึกก็จริง แต่ถ้าไม่โดนที่สำคัญ เพื่อนคุณก็ไม่ถึงขั้นอันตรายหรอกค่ะ พยาบาลสาวปลอบ
จุนโนะเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด
พี่จิน........อย่าเป็นอะไรนะฮะ...ผมอยู่นี่...จุนจังของพี่จินอยู่นี่แล้ว....อย่าตายนะฮะ....
เขาบีบกระชับอุ้งมือของจิน ราวกับจะช่วยย้ำว่ายังมีเขาคอยให้กำลังใจอยู่นี่ทั้งคน
เมื่อรถมาถึงโรงพยาบาล ก็ปรากฏว่าโช ไอบะ และเพื่อนๆ ต่างก็มาดักรอที่ในห้องโถงแล้ว
คนไข้ถูกนำส่งเข้าห้องไอซียูโดยด่วน
คาเมะและยามะพีวิ่งตามกันเข้ามาหลังจากที่ห้อรถตามรถพยาบาลมาติดๆ
ประตูห้องไอซียู ถูกปิดสนิท ทุกคนรวมตัวกันอยู่ที่นั่น ไอบะทรุดนั่งอย่างอ่อนแรงบนเก้าอี้หน้าห้อง
เขาปิดหน้าร้องไห้โฮเมื่อเห็นสภาพของน้องชายคนเดียว เลือดที่ท่วมร่างกับดวงตาที่ปิดสนิทนั้นทำให้ไม่อาจคาดเดาว่า
ต่อไปน้องชายจะมีโอกาสรอดมากน้อยเพียงไหน
ไอบะ...ทำใจดีๆ ไว้ โชนั่งลงข้างกาย เขาจับมือนุ่มมาบีบเบาๆ ไอบะโผซบกับอกของคนรัก
ปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่...ลืมหมดสิ้นกับความบาดหมางที่มีต่อโช
น้องของฉัน น้องคนเดียวของฉัน....โช...ฮึก.................
เขาต้องไม่เป็นอะไรซิ...จินมันหัวแข็งจะตายไป... โชลูบผมสลวยนั้นอย่างเบามือ
นาย....อยากให้เขาตายหรือเปล่านะโช....นายเกลียดเขานี่
เปล่านะ...โชรีบสั่นหน้าแรงๆ
ฉันไม่ได้เกลียดเขา ....ในส่วนลึกจริงๆ แล้วฉันไม่เคยเกลียดเขาเลย...
จริงเหรอ? ไอบะสะอื้นถาม โชพยักหน้า
ใช่...ฉันแค่หมั่นไส้เขาก็เท่านั้นเอง... โชตอบเช่นนั้น จากใจจริงเลยเชียวล่ะ
เขาเองก็ห่วงจิน ทำไมจะไม่ห่วง แม้ว่าจะเคยขับเคี่ยวกันมาแค่ไหนก็ตาม
โชหันไปมองร่างของน้องชายที่เอาแต่ชะเง้อเข้าไปในห้องไอซียู ที่เห็นได้ไม่ชัดนักจากกระจกฝ้ามัวของประตูบานใหญ่
จุนโนะยืนอยู่ที่นั่น ด้วยอาการที่ลุกลี้ลุกลน น้ำตาเปรอะเลอะสองข้างแก้ม ยิ่งเช็ด
น้ำใสๆ มันก็ยิ่งออกมา เคียงข้างกันนั้นมียามะพีคอยเดินตามติดไม่ห่าง ยามะพีเองก็ร้องไห้เหมือนกัน
โชมองคนอื่นๆ คาเมะนั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม เขาค้อมตัวเอามือเท้ากับเข่า และปิดหน้าด้วยฝ่ามือทั้งสองข้าง
เป็นครั้งแรกที่โชเห็นเจ้าหนุ่มจอมซ่าคนนี้มีอากาศเศร้าซึมแบบนี้
เพื่อนคนอื่นๆ ก็มีกิริยาคล้ายๆ กัน ยูอิจิเอามือล้วงกระเป๋า สายตาแน่วแน่ มองฝ่าเข้าไปในห้องไอซียู
ราวกับจะเห็นอะไรอย่างนั้นแหล่ะ กรามขบกันจนขึ้นสัน อุเอะดะก็นั่งน้ำตาคลอเบ้า
โคกิกับแฟนสาว โมโมะโกะ ก็นั่งจับมือหน้าเศร้าอยู่ข้างๆ คาเมะ
.......ทุกคนรักจิน....
....ไม่อยากเห็นจินเป็นอะไรไป...
.....เขาเองก็เช่นกัน ในส่วนลึกของจิตใจ....
.....เขาก็ไม่อยากเห็นจินตาย......
......ถึงจะไม่พอใจ...ถึงจะเคยด่าว่ากันมา.....แต่จริงๆ แล้วเขาก็ไม่อยากให้จินเป็นอะไรทั้งนั้น........
จุนโนะ......มานั่งที่นี่เหอะ โชส่งเสียงเรียกน้องชาย เมื่อจุนโนะหันมา โชก็สงสารเหลือทน
ใบหน้าแดงก่ำ และดวงตาที่บวมเป่ง เด็กหนุ่มสั่นหน้า แล้วก็หันกลับไปสนใจหน้าห้องไอซียูต่อ
โช.......ถ้าน้องฉันไม่เป็นอะไร....นายจะ...นายจะยอมรับเขาได้มั้ย? ไอบะกระซิบถามเสียงพร่า
เอ้อ......ได้ซิ....ได้...ถ้านายต้องการ... โชตอบ
ไม่ใช่...ไม่ใช่เพราะฉันต้องการ...ฉันอยากให้นายยอมรับเขาเพราะตัวของเขาเอง...เพราะความรักที่เขามีต่อน้องชายของนาย...ฉันหมายความว่าถ้าเขารอด....เขาจะเป็นคนรักของจุนโนะได้มั้ยอ่ะ?
ไอบะขยับตัวลุกขึ้นนั่งตัวตรง มองลึกเข้าไปในดวงตาของหนุ่มคนรักผ่านม่านน้ำตาที่ใสสะอาด
โชก้มหัวลงทันที เขายิ้มให้ไอบะอย่างอ่อนโยน ไล้มือปาดเช็ดน้ำตาให้
ได้ซิ....ไม่มีข้อขัดข้องครับ คุณไอบะ มาซากิ
แน่นะโช
อื้อ....แน่ซิ...ความกล้าหาญของเขาได้รับการพิสูจน์แล้วว่าปกป้องจุนโนะได้....ฉันก็หมดห่วงนะที่จะมอบจุนโนะให้เขาดูแลต่อ...
ไอบะยิ้มทั้งน้ำตา และก็พูดอ้อมแอ้มว่า
นายทำเหมือนกับว่าจุนจังเป็นเด็กเล็กๆ อย่างงั้นเลย
น้องก็คือน้องง่ะนะ ต่อให้โตเป็นผู้ใหญ่ มันก็คือเด็กในสายตาของพี่เสมอ... โชบอก
นั่นก็ทำให้ไอบะยิ้มน้อยๆ เขาเอนหัวลงซบกับบ่าของคนรัก ปากก็พึมพำว่า
เรามาสวดมนต์ให้เขามีชีวิตรอดมาได้ยินคำพูดของนายดีกว่านะ...
*************************
ประตูบานใหญ่ของห้องไอซียูถูกเปิดออก ชายหนุ่มสองนายในชุดเครื่องแบบของแพทย์ผ่าตัด
พร้อมกับนางพยาบาลเดินปาดเหงื่อออกมาจากห้อง ทุกคนผวามารุมล้อมบุคคลสำคัญเหล่านั้นไว้
น้องผม...เป็นไงบ้างครับ ไอบะระล่ำระลักถาม
พี่จิน...พี่จินปลอดภัยมั้ยครับ? จุนโนะเป็นฝ่ายถามบ้าง
เป็นไงมั่ง เขาเป็นไงมั่ง ทุกคนเปิดฉากถามกันเซ็งแซ่
คุณหมอผู้อาวุโสที่สุด ก้มมองผ้าคาดปากในมือแล้วก็โบกมือให้แต่ละคนหยุดคำถาม เขามองใบหน้าที่กระวนกระวายของทุกคน
แล้วก็ถามว่า
ใครเป็นญาติของคนไข้ครับ?
ไอบะก้าวออกมายืนข้างหน้า
ผมครับ...
เอ่อ.....คือว่า....
เขาเป็นยังไงบ้างครับหมอ? ไอบะแทบจะเกาะแขนหมอเลยทีเดียว
เอ้อ...คือว่าผมเองก็ช่วยจนสุดความสามารถแล้ว........... คุณหมอพูดเท่านี้ ทุกคนใจหายวาบ
เริ่มมีปฏิกิริยาทันที
จุนโนะปล่อยโฮเป็นคนแรก
ฮือ.....พี่จินตาย.....ไม่นะฮะ....... เขายกมือขึ้นปิดหน้า แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น
ดีที่มีบ่าของยามะพีมารองรับ
ไอบะยืนค้างอยู่กับที่ น้ำตาทะลักเบ้ามาอีกแล้ว
มะ....หมายความว่าน้องชายผม......ฮึก......ฮือ.....
โธ่เอ๊ย...ไอ้จิน....ในที่สุดมันก็ไม่รอด... ยูอิจิส่ายหน้า
หมอใหญ่ชะงักกึก เขาโบกมือให้ว่อนไปหมด หันไปทางไหนก็เจอแต่คนร้องไห้
เดี๋ยวครับ...ผมยังพูดไม่จบ
ก็หมอบอกว่าจินตายแล้ว โคกิพูดขึ้นมา
เปล่าครับ ผมจะบอกว่า ผมเองก็ช่วยจนสุดความสามารถแล้ว และคุณจินของพวกคุณน่ะ ก็ปลอดภัย
พ้นขีดอันตรายดีแล้วต่างหากล่ะ
เฮ้อ!!!..... เสียงถอนหายใจดังขึ้นพร้อมกับเสียงไชโยโห่ร้องกันลั่นทางเดิน
พี่จินไม่ตาย...โอ๊ย....ขอบคุณฮะ...ขอบคุณหมอ จุนโนะตรงเข้าไปสวมกอดกับคุณหมอ
แล้วก็จับมือหมอมาเขย่าๆ อย่างดีใจ ผู้สูงวัยกว่าก็อดดีใจด้วยไม่ได้ เขาตบหลังจุนโนะเบาๆ
แล้วก็ขอตัวไปทำรายงานต่อ
เฮ้อ...โล่งอก....เล่นเอาใจหาย... โชบอกพร้อมกับเสียงกลั้วหัวเราะ
ก็นึกว่าตายง่ะซิ ก็หมอเล่นพูดประโยคแบบนั้น เห็นพูดแบบนี้ทีไร ไม่รอดสักคน....ประเภทหมอได้ช่วยจนสุดความสามารถแล้ว
แต่ว่าเขาได้ซี้ม่องแล้ว....พูดเสร็จก็เดินปัดตูดจากไป ปล่อยให้ญาติคนไข้ร้องไห้กันระงม
ฉันก็นึกว่าจะมาในรูปนี้ง่ะเด่ะ...เฮ้อ...จินเอ๊ย...โชคดีชะมัดเลย... ไอบะพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง
เขาสวมกอดโชแน่น จนชายหนุ่มอดใจที่จะฝังจมูกและปากที่กลุ่มหอมละมุนนั้นไม่ได้
พ้นเคราะห์กันเสียทีนะ... โคกิตบบ่าไอบะเบาๆ
จุนโนะไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีมั้ย? โชบอกน้องชายที่กำลังยืนกอดกันกลมกับอุเอะดะ
เสื้อนักเรียนตัวในสีขาวเป็นรอยเลือดเปรอะไปหมด เห็นแล้วน่าหวาดเสียวพิลึกล่ะ แต่จุนโนะสั่นหน้า...
ไม่เอา...ผมจะรอให้พี่จินฟื้น เด็กหนุ่มปฏิเสธ
อีกนาน...พรุ่งนี้ง่ะนะ
พี่โชง่ะ...... ปากยื่นแบบคนเอาแต่ใจแบบนี้ ทำให้โชต้องหุบปากสนิท
ให้ผมค้างที่นี่น้า...
ค้างได้ที่ไหนล่ะ ต้องย้ายออกมาอยู่ห้องพิเศษก่อนค่อยค้าง โชเตือน ทำเอาเด็กหนุ่มหน้ามุ่ย
มองห้องไอซียูตาละห้อย
ขอเข้าไปดูหน้าหน่อยนึงได้ม้า...?
จุนจังกลับบ้านก่อนเถอะนะ ไว้พรุ่งนี้ค่อยมาเยี่ยม ต้องอุเอะดะเป็นคนพูด เจ้าตัวร้ายของพี่โชถึงได้ยอมกลับบ้านแต่โดยดี
แม้กระนั้นขณะกลับบ้านก็ยังไม่วายอ้อนว่า
พรุ่งนี้จะไม่ไปโรงเรียนนะฮะ
โชมองหน้าน้องชาย ...ขมวดคิ้ว....นี่เป็นการบอกให้รู้... ไม่ใช่ขอร้อง ...เขามองปลายจมูกแดงระเรื่อของจุนโนะ
ถ้อยคำที่เคยสั่งสอนยามน้องชายดื้อ ดูเหมือนจะถูกกลืนหายไปพร้อมกับความสงสาร
อือ...ก็ได้... เขาได้แต่รับคำ แล้วก็ขับรถมุ่งหน้ากลับบ้าน ทำให้จุนโนะต้องมองด้วยความสงสัยในการเปลี่ยนท่าทีของผู้เป็นพี่ชาย
*********************
ส่วนด้านของยามะพีก็พาร่างอันมอมแมมกลับบ้านพร้อมกับคาเมะ เมื่อมาถึงบ้านในยามดึกดื่น
ผู้เป็นมารดาก็ตรงเข้าลูบเนื้อลูบตัว แล้วก็สำรวจร่างกายของลูกชาย ....ยามะพีเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังคร่าวๆ
เล่นเอาแม่ตบอกผาง
กล้าหาญกันมากนะลูก แล้วทำไมไม่บอกตำรวจล่ะจ๊ะ ผลีผลามไปกันเองได้ไง..
ก็อุจจี้เขาขอไว้น่ะแม่ แต่ตอนนี้จิมมี่กับเรียวตะคงโดนตำรวจจับไปแล้วล่ะฮะ...ก็ถึงขั้นจะฆ่าคนตายแบบนั้นน่ะ
ยามะพีเล่า
จินปลอดภัยดีใช่มั้ย? แม่ถาม เขาพยักหน้า
ฮะ...ทุกอย่างดูเหมือนจะดูดีไปหมดเนอะ คาเมะ ยามะพีหันมายิ้มใส่คนรัก
แล้วคาเมะเองก็เจ็บตรงไหนหรือเปล่าล่ะลูก
เปล่าฮะ...ก็มีโดนชกบ้างนิดหน่อย แต่ส่วนมากจะชกเขา คาเมะพูดแบบภูมิใจ คุณนายยามะชิตะก็พลอยยิ้มไปด้วย
แต่เมื่อยามะพีแตะที่โหนกแก้มของคาเมะด้วยอาการทะนุถนอมแบบนั้น เธอก็มองอึ้ง
แม่ฮะ...คืนนี้ให้คาเมะค้างที่นี่นะฮะ... ลูกชายบอกกับเธอ
จ๊ะ...งั้นให้คาเมะขึ้นไปอาบน้ำดีมั้ยเอ่ย ส่วนหนูนะ...มาช่วยแม่ทำเครื่องดื่มหน่อย
เมื่อคาเมะขอตัวขึ้นห้อง เธอจึงลากแขนลูกชายมาที่ห้องครัว
แม่ก็ว่าจะถามหลายหนแล้วนะยามะจังว่าหนูกับคาเมะน่ะ...เอ้อ...ไม่ใช่เพื่อนธรรมดาใช่มั้ย?
ผู้เป็นแม่ถามไปใจเต้นไป
อือ....ไงล่ะ...ก็...เอ้อ.....ฮะ...เขาเป็นคนรักของผม... ยามะพีสารภาพ เขาหันหน้าเข้าหาเคาน์เตอร์
และหันข้างให้มารดา ดังนั้นคุณนายยามะชิตะจึงได้เห็นเพียงแค่เสี้ยวหน้าด้านข้างที่แดงระเรื่อของลูกชายคนสวย
โอย.....ยามะจางงง.......แม่คิดไว้ไม่ผิดเชียว...
แม่จะห้ามผมหรือเปล่าล่ะฮะ ยามะพีถาม พลางบีบน้ำส้มใส่แก้ว
จะห้ามได้มั้ยเนี่ยฉัน
ห้ามไม่ได้หรอกฮะ...ก็คาเมะน่ะเขาก็เหมือนลูกเขยแม่ง่ะนะ..
ยามะพีวางส้ม หันมากอดเอวแม่เอาดื้อๆ ซบใบหน้าหวานกับอกอุ่นของคุณแม่คนสวย
...แม่จ๋า.....ยามะจังน่ะขอเป็นแฟนคาเมะนะฮะ...ผมรักเขาง่ะแม่
ยามะจัง คิดดีแล้วหรือลูก?
ฮะ...ดีแล้วฮะ...คนนี้ละใช่เลยแม่...สเป็คผมไง
เอ...ไหนบอกว่าชอบแบบคมๆ แบบเอนริเก้ไงล่ะ? คุณแม่ลูกหัวทุยของลูกชายเบาๆ
เอนริเก้เขาแต่งงานแล้วนะแม่ แต่คาเมะยัง...ต้องอยู่กับยามะพีคนเดียวนะ...แต่ก็อย่างว่าง่ะนะ
สเป็คน่ะสู้ของจริงไม่ได้หรอก จับต้องได้ด้วย แล้วก็พูดคุยก็ได้....รักก็ได้ ทำให้เรามีความสุขก็ได้...
ยามะพีพูดเรื่อยเจื้อย จนคุณแม่ต้องเตือนให้คั้นน้ำส้มต่อ
งั้นแม่ไปนอนก่อนล่ะจ้ะ...ยังไงๆ พรุ่งนี้ก็ตื่นแต่เช้าล่ะ อย่าให้เหมือนเมื่อวาน
เล่นเอาซะสายโด่ง....รักกันแม่ไม่ว่า แต่ดูให้อะไรๆ มันเหมาะด้วยนะลูก...กู๊ดไนท์จ้ะ...
คุณแม่จากไปพร้อมกับหอมแก้มราตรีสวัสดิ์เขาไปหนึ่งที
ยามะพีหัวเราะน้อยๆ รู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด แม่ยอมรับแล้ว ทุกอย่างโอเค ทางสะดวก
เขาถือถาดน้ำส้มคั้นเข้าไปในห้อง พบว่าคาเมะยังนั่งอยู่ที่เตียง ไม่ได้อาบน้ำแต่อย่างใด
อ้าว...นึกว่าอาบน้ำแล้วซะอีก เขาถาม วางถาดน้ำส้มที่โต๊ะเล็กๆ ตรงหัวเตียง
คาเมะขยับคว้าเอวบอบบางมากอดไว้ ก้มลงวางคางกับไหล่มน
รอคนมาช่วยถูหลังกับสระผมให้หรอก รออยู่ตั้งนานแน่ะ คุยอะไรกับแม่หรือครับ?
แม่ถามเรื่องของเรา ผมก็เลยบอกหมดเลย...แม่ก็โอเคนะ บอกรับนายเป็นลูกเขยด้วยล่ะ
ยามะพียิ้ม หมุนตัวมากอดคอคาเมะไว้ ใช้นิ้วเกลี่ยกระดุมเม็ดเล็กๆ บนเสื้อของชายหนุ่ม
นายต้องเป็นลูกเขยที่ดีด้วยนะ เดี๋ยวแม่ว่าไม่รู้ด้วย ยามะพีช้อนตาขึ้นมองใบหน้าขาวของคาเมะ
ก็เห็นหน้าหล่อๆ ยิ้มแย้มอย่างอ่อนโยน
แหม...ก็คนสวยคนนี้เล่นเอาผมหมดลายเจ้าชู้กับคนอื่นแล้วนี่....อืมม....แค่นี้ก็หลงยามะจังจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วน้า...
คาเมะเปิดยิ้มกว้างกว่าเดิม เมื่อยามะพีไม่ตอบ ได้แต่ตั้งหน้าปลดกระดุมเสื้อของเขาจนแทบจะหลุดหมดทั้งตัว
จากนั้นก็เป็นหน้าที่ของร่างบางที่ลอกคราบจนคาเมะล่อนจ้อน
ไป...จะถูหลังให้น้า... ยามะพีกระซิบ ฉุดคาเมะเข้าห้องน้ำ เขาจัดแจงทำหน้าที่แฟนหนุ่มที่ดี
สระผมให้ ถูหลังให้ และยังทำหน้าที่อย่างอื่นจนคาเมะร้องครวญครางลั่นห้องน้ำ
ยามะจ๋า..........ให้ฉันถูปี่ปี๊จังให้น้า...ผลัดกันไง.... คาเมะจับหนุ่มน้อยในชุดวันเกิดนั่งกับพื้นหน้าอ่างอาบน้ำ
จากนั้นก็เริ่มทำให้ยามะพีสั่นสะท้านด้วยมนต์เสน่ห์อันชวนให้หลงใหลของริมฝีปากบาง
เสียงหอบหายใจสะท้านดังอัดแน่นภายในห้องน้ำ ร่างสองร่างคลุกเคล้า กอดกระหวัดรัดรึงซึ่งกันและกัน
คาเมะกัดริมฝีปากแน่นขณะทำให้ร่างบางแทบขาดใจด้วยรสรักอันเร่าร้อน ....
.....................
มะ...แม่บอกว่าตอนเช้าห้ามนอนตื่นสายนะ คาเมะ..ะ...ะ.. ยามะพียังไม่ทันฟื้นจากอาการสั่นสะท้านพูดขึ้นมาในกลางดึกขณะที่คาเมะยังปรนเปรอรสสวาทไม่หยุด
ไม่ให้ตื่นสายก็ตื่นเที่ยงเลยดีมั้ยเอ่ย... คาเมะพูด จุมพิตหลังใบหูอันหอมกรุ่นด้วยกลิ่นมิ้นต์ที่เขาชอบ
บ้าเด่ะ..ช้ำกันพอดี..
ช้ำเพราะรักกันน่ะเหรอ....ให้อ่อนโยนแบบไข่ในหินน่ะ ทำไม่ได้หรอกน้า...ก็ยามะจังน่าฟัดไปทั้งตัวนี่นา...นี่ตรงนี้ด้วย
...เอ่...เอ๊...ปี่ปี๊จังมันไม่ยอมนอนล่ะ ดูซิ...อ้อนเต่าจังของฉันอีกแล้ว...
อื้อ...บ้าจริงนายนี่... ยามะพีทุบอกของคาเมะเบาๆ เมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะไม่ยอมให้เขานอนง่าย
ยามะทำท่าปัดป้องพอเป็นพิธี แต่เมื่อปี่ปี๊จังถูกกระทำชำเราจากเต่าจังของคาเมะ
ยามะพีก็ส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมา เงยหน้ารับจูบแต่โดยดี
ท่ามกลางความมืดแห่งยามราตรี เสียงเคลื่อนไหวยังดังขึ้นมาทุกระยะ จนเกือบรุ่งสางนั่นแหล่ะที่ได้ยินเสียงยามะพีพูดพร้อมกับอ้าปากหาว
ลืมกินน้ำส้มคั้นก่อนนอนเลย..........
****************************************
จุนโนะแต่งตัวด้วยชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์มาที่โรงพยาบาลแต่เช้า เป็นการยืนยันว่าวันนี้จะไม่ไปโรงเรียนแน่นอน
เขารับทราบจากหน้าเคาน์เตอร์ว่า จินได้ถูกย้ายไปอยู่ที่ห้องพิเศษทางด้านปีกขวาของตึกแล้ว
และเบื้องหน้าของเขาคือร่างที่ยังหลับลึกของจิน ลมหายใจสม่ำเสมอ เครื่องช่วยหายใจถูกปลดออกแล้ว
เขาได้รับรายงานผลการตรวจสอบของร่างกายว่า
จินพ้นขีดอันตรายจริงๆ และร่างกายต้องการการพักผ่อน แผลที่ถูกแทงโดนบริเวณซี่โครง
คมมีดสะกิดกระดูกไปนิดหนึ่ง แต่แผลก็ลึก ยังต้องพักรักษาตัวอีกหลายวันทีเดียว
จุนโนะนั่งลงข้างๆ เตียงคนไข้ เขาจับมือจินมากุมไว้ บีบแล้วก็คลาย อยากให้จินฟื้นเร็วๆ
คนแรกที่จินพบก็น่าจะเป็นเขานี่นา.....ขณะนี้ยังเช้าอยู่มาก พี่ไอบะต้องไปส่งรายงานประจำปีที่บริษัทก่อนถึงจะมาได้
จุนโนะรู้มาแค่นั้น เขาเองพอลืมตาตื่นก็ขอให้พี่โชมาส่งทันที
ขอแค่วันที่พี่จินอยู่ที่โรงพยาบาลนะฮะ พอพี่จินหายดีแล้ว....จุนจังจะทำเหมือนเดิม
จุนโนะบอกไว้อย่างนั้น
.....จะทำเหมือนเดิม...นี่หมายความว่าจะไม่ติดต่อกับจินอีกใช่มั้ย? โชถามลองใจ
ผลที่ได้คือใบหน้าหวานเศร้าของน้องชายที่มองกลับมา จุนโนะยิ้มเจื่อนๆ
ผมทำเรื่องให้ทุกคนเดือดร้อนมาตลอด หนนี้นับว่าร้ายแรงที่สุด ต่อไปผมจะเป็นเด็กดีของพี่โชนะฮะ
จะเป็นน้องในโอวาท จะไม่ดื้อใส่พี่โชอีกแล้ว แต่ว่าวันนี้และอีกสองสามวันที่พี่จินอยู่โรงพยาบาล
ผมขอแค่ไปเยี่ยมเขาทุกวันได้มั้ยฮะ..ขอแค่นี้เท่านั้นเอง.... เขาทำเสียงน่าสงสาร
แต่แววตาที่มองโชนั้น บอกว่าเขาพูดจริงๆ
โชเองก็ใจอ่อนยวบมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่เมื่อจุนโนะพูดแบบนี้เขาเองก็อยากจะลองใจน้องชายดูเหมือนกัน
ได้สิ...แต่เฉพาะแค่วันที่นายขอเท่านั้นนะ
ฮะ พี่โช
.........................................
อุ้งมือที่บีบกระชับกับมือของจิน มีหยดน้ำใสๆ สองสามหยดตกกระทบ จุนโนะแนบหน้ากับมือของจิน สะอื้นเบาๆ นี่ก็เกือบเที่ยงแล้วนะ พี่ไอบะมาดูน้องชายพร้อมกับพ่อและแม่แล้วก็กลับไปทำงาน... แต่จินก็ยังไม่มีทีท่าจะฟื้นเลย จุนโนะเฝ้าถามหมอที่มาดูอาการ แต่ก็ได้รับคำตอบว่า หมอฉีดยาแก้ปวดให้คนไข้ เป็นระยะๆ ทำให้จินไม่อยากลืมตาขึ้นก็เลยหลับไปอีก .....
พี่จิน......ไม่เป็นไรแล้วนะฮะ....ข้างพี่จินมีผมอยู่นะ จุนจังอยู่กับพี่จินตลอดเวลาเลยล่ะ...โรงเรียนก็ไม่ได้ไป
เกเรียนด้วย เป็นเด็กไม่ดีเลยเนาะ...แต่ก็รักพี่จินนี่นา กลัวว่าพอฟื้นแล้วจะไม่ได้เห็นหน้าผมเป็นคนแรก....ฮึก.......ทำไมยังไม่ฟื้นซะทีนะ....ไม่อยากเห็นหน้าผมแล้วหรือไง?
จุนโนะน้ำตาคลอเบ้าอีกแล้ว เขาเหลือบดูนาฬิกา จวนจะเย็นแล้วด้วย หิวก็หิว แต่ทำไงได้
เขาซบหน้ากับมือของจิน ความง่วงวิ่งแล่นขึ้นมาจนตาแทบจะปิด ในที่สุดจุนโนะก็หลับไปจริงๆ
......................
ไอบะเปิดประตูเข้ามาเห็นสภาพคนไข้และคนเฝ้าไข้แล้วก็ต้องย่องเงียบมาข้างเตียง จุนโนะหลับสนิท
ฟุบหน้ากับมือของจิน มือที่เกี่ยวกระหวัดกันนั้นทำให้คนที่ได้เห็นคนอดสงสารไม่ได้
เขาหันไปมองเบื้องหลัง โชนั่นเอง เดินตามเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ
โชมาหยุดยืนอยู่ด้านหลังของเขา ดวงตาเข้มจัดมองมาที่ไอบะ
ว่าจะไปรับที่ทำงาน หนีออกมาก่อนซะได้นะ โชพูดขึ้นเสียงเบา
ไอบะพยักเพยิดให้ออกไปคุยที่นอกระเบียง เพราะกลัวจะรบกวนคนในห้อง โชเดินตามออกมาเงียบๆ
เมื่อถึงระเบียงเขาก็สอดแขนรอบเอวบางของไอบะหมับ
อะไรนะโช...เราโกรธกันอยู่นะ ไอบะหันมาค้อนขวับ มือแตะซ้อนทับมือของโช ตอนแรกทำท่าว่าจะแกะมือของโชออกจากเอว
แต่เมื่อโชวางคางบนไหล่ของเขา ไอบะก็เลยได้แต่ซ้อนทับมือใหญ่ของคนรักนิ่งอยู่ท่านั้น
โกรธกันเหรอ แล้วเมื่อวานใครมาซบอกฉัน ร้องห่มร้องไห้ กลัวน้องจะเป็นอะไรไป...
ก็มันลืมตัวนี่นา... ไอบะพูดแล้วก็ทำปากยื่นจนโชต้องหอมแก้มนวลดังฟอด
อยากให้ลืมตัวบ่อยๆ จัง ...นี่ไอบะ...เรามาคืนดีกันนะ โชยื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้า
ไอบะอยากจะงับนิ้วนั่นซะนัก
.....คนบ้า....ทำเขาร้องไห้ทุกคืนแล้วยังจะมีหน้ามาขอคืนดีง่ายๆ อีก
ขอโทษน้า...โชขอโทษ....ก็รักมากนี่นา ก็เลย......เฮ้อ......ก็เลย
ก็เลยอยากจะแกล้งกันใช่มั้ย? ไอบะจิ้มแก้มของโชจนอีกฝ่ายอมยิ้มแก้มบุ๋ม
แล้วเป็นไงล่ะ...เล่นเอาจุนจังคิดพิเรนๆ จะเลิกคบกับจิน...นายนี่ไม่ไหวเลย...
ขอโทษคร้าบ...คนสวย จะให้ฉันคุกเข่าก็ได้เอ้า...... โชลงทุนคุกเข่าตรงหน้าไอบะ
แต่มือก็ยังไม่ยอมปล่อยจากเอว ไอบะร้องเฮ้ยออกมา แต่ก็ยืนนิ่งให้โชกอดเอวแต่โดยดี
แล้วเรื่องนายมัตซึ จุนนั่นล่ะว่าไง?
ไอ้แต๋วนั่นน่ะ... โชร้องออกมา แล้วก็หัวเราะก๊าก เขาซบหน้ากับเอวของคนรัก เล่าเรื่องทั้งหมดที่มัตซึ
จุนแสดงต่อเขาให้ไอบะฟัง ทำเอาไอบะหัวเราะไปด้วย
เกือบแล้วล่ะ เกือบฟันมัตซึ จุนไปแล้ว...
ฮึ...ลองซิ....ฉันก็ไม่ยอมเหมือนกัน นายก็เป็นของฉันนะโช...งอนก็งอนจริงง่ะ แต่เรื่องหมิ่นศักดิ์ศรีกัน
ไอบะไม่ยอมหรอกจะบอกให้...ฉันน่ะสงสัยตั้งก๊ะเจอหน้าเจ้านี่ครั้งแรกแล้ว...แต่นายน่ะมันบื้อ...มองไม่ออกหรือไง?
ไอบะว่า
นั่นน่ะซิ จุนจังยังบอกเลย ฉันนี่มันโง่บรม......เป็นอันว่าเราดีกันแล้วใช่มั้ย?
โชเงยหน้าขึ้นถาม
ดีก๊ะได้ แต่ต้องมีข้อแม้
อะไรง่ะ?
นายต้องยกจุนจังให้จินก่อน ห้ามมีลูกเล่นใดๆ ทั้งนั้น ไม่งั้นไม่โอเค... ไอบะต่อรอง
เล่นเอาโชนิ่งคิด ความจริงก็ใจอ่อนอยู่แล้วล่ะ เขาร้องอือในลำคอ
อะไรนะ? ไม่ได้ยิน พูดใหม่..!! ไอบะแกล้งทำเสียงเขียว
จ้า....ยกให้ก็ได้จ้า....อื้อ.. โชฝังหน้ากับหน้าท้องของร่างบาง แล้วก็แกล้งกดหน้าลงไป
จนไอบะหัวเราะร่วน
โชลุกขึ้น เขาเกาะเอวของไอบะ ให้หันมานอกระเบียง มองทิวทัศน์เบื้องหน้า พระอาทิตย์กำลังจะตกดินแล้ว
ปลายฟ้าโน้นมีสิ่งก่อสร้างสุดลูกหูลูกตา ทำให้เขานึกอะไรขึ้นมาได้ ก้มลงบอกคนรักว่า
เอาไว้ให้จินออกจากโรงพยาบาลก่อน เราค่อยยกโขยงกันไปตากอากาศที่มันโรแมนติกดีมั้ย?
แต่ต้องมีข้อแม้นะ ไอบะบอก
อะไรอีกง่ะ? แหม...ข้อแม้เยอะจริงแฟนฉัน? โชเกาหัวแกรก ไอบะป้องปากกระซิบข้อแม้ของเขาที่ริมหูโช
ชายหนุ่มฟังแล้วก็นิ่วหน้า
จะดีเร้อ?.....
ไอบะไม่ตอบได้แต่พยักหน้าหงึกๆ
เฮ้อ........ได้ทีขอโน่นขอนี่กันใหญ่เลยเชียว......แย่วุ้ย......
ไอบะยิ้ม มองเข้าไปในห้องคนไข้ เห็นจุนโนะลุกขึ้นนั่งแล้ว เด็กหนุ่มเกลี่ยเส้นผมของจินให้เข้าที่เข้าทาง
อังลำคอเพราะกลัวคนไข้จะตัวร้อน แล้วก็หยิบน้ำในอ่างเล็ก เช็ดหน้าเช็ดตาให้
อ๊ะ....?? จุนโนะร้องขึ้นมา ทำให้โชและไอบะรีบเข้าไปยืนข้างเตียงทันที
พี่จิน.......พี่จิ้นนน....
น้ำเสียงตื่นเต้นของจุนโนะทำให้คนไข้ขยับเปลือกตายุกยิก จากนั้นเขาก็กะพริบตาถี่ๆ
สายตาพร่าเลือนไปชั่วขณะ เห็นแต่แสงไฟขาวๆ เหนือเพดานห้อง แล้วก็เสียงเรียกคุ้นๆ
จากใครคนหนึ่ง เขารู้สึกว่าอุ้งมือของตัวเองถูกบีบแล้วคลาย จากนั้นดวงหน้าเลือนลางของจุนโนะก็ปรากฏตรงหน้า
แล้วค่อยแจ่มชัดขึ้นทีละน้อย
จุนโนะ......
พี่จิน......ฮึก......พี่จินฟื้นแล้ว.......ฮึก.....ฮือ...... จุนโนะร้องไห้ออกมา
เขายกมือจินมาจูบ ทำให้จินรู้สึกถึงน้ำตาของคนรักได้ดี
จุนจัง......พี่จินยังไม่ตายใช่มั้ย? เขาถามเสียงแหบแห้ง
ยังฮะ..พี่จินตายยาก พี่ๆ บอกแบบนั้น ยังอยู่กับจุนจังอีกนานเลยเชียวล่ะ
เป็นไงมั่งจิน... ไอบะจับมือน้องชายอีกข้างมากุมไว้ จินฝืนยิ้มแล้วก็บอกว่า
เจ็บท้องฮะ
ก็เพิ่งคลอดลูก... โชพูดติดตลก แต่ไอบะค้อนขวับ
พูดเป็นเล่นอยู่เรื่อยเชียว
พี่จินโดนแทง จำได้มั้ย...แต่ไม่โดนที่สำคัญ จุนโนะบอกด้วยสีหน้าสีตาที่ดีขึ้น
ถ้าโดนที่สำคัญ พี่จินก็ไม่ได้เห็นจุนโนะแล้วใช่มั้ย?
ฮะ...ผมต่างหากที่จะไม่ได้เห็นพี่จิน แต่ไม่เป็นไรนะฮะ พี่โชอนุญาตให้ผมดูแลพี่จินได้ตอนที่อยู่ในโรงพยาบาล
แล้วหลังจากนั้นล่ะ จินถามเสียงพร่า เขาไอออกมา แล้วก็นิ่วหน้าเพราะความเจ็บ
พี่จินเจ็บมากมั้ย จุนโนะถามด้วยความเป็นห่วง
พี่ถามว่า หลังจากออกจากโรงพยาบาลล่ะ จุนจังจะมาดูแล...มาเยี่ยมพี่จินคนนี้หรือเปล่า?
จินถามย้ำ
จุนโนะหน้าเสีย เขาแหงนมองโชอยู่ชั่วครู่ พอหันมาสบตากับจิน น้ำใสๆ ก็เอ่อท้นรอบดวงตาคู่งาม
เด็กหนุ่มได้แต่ก้มหน้านิ่งไม่ยอมตอบคำถาม ดูถ้าคนป่วยจะรู้คำตอบดี เขาถอนหายใจออกมา
ไม่ต้องตอบหรอก จุนจัง...ได้แค่นี้ก็ยังดี จินฝืนยิ้มให้โช แล้วก็หันมามองหน้าของจุนโนะแน่วแน่
เห็นหยดน้ำใสกลิ้งมายังพวงแก้ม จินปาดมันออกไป เสียงจุนโนะพูดเบาๆ ด้วยน้ำเสียงปนสะอื้นว่า
จุนจังสัญญากับพี่โชว่าจะเชื่อฟังพี่เขาทุกอย่าง เพราะเท่าที่ผ่านมา ผมก่อเรื่องเดือดร้อนให้พวกพี่ๆ
ตลอด ก็เลย...เลยไม่กล้าขัดใจเขาอีกแล้ว......แต่ผมก็รักพี่จินเสมอนะฮะ....รักมากด้วย
นายก็อยู่ในนี้ของพี่ตลอดนะจุนจัง จินชี้ไปที่หัวใจตัวเอง แต่แล้ว...........
~~~~~~โครก~~~~~~~
จุนโนะก้มหน้ายิ้มอายๆ ทั้งน้ำตา
หิวฮะ.. เขาเงยหน้ายิ้มเรี่ยราดกับโชและไอบะ
มานี่ตั้งแต่เช้า ยังไม่ได้กินอะไรเลย แต่แอบกินของเยี่ยมไข้พี่จินไปสองสามลูกฮะ
เขาชี้ไปที่ตะกร้าส้มที่เอามาเยี่ยมจิน แต่เจ้าตัวซัดซะเกือบครึ่งตะกร้า
ถ้าจะไม่ใช่สองสามลูกแล้วมั้งเนี่ย โชหัวเราะ ยีหัวน้องชายอย่างเอ็นดู
งั้นไปกินข้าวก่อน... ไป..พี่ก็หิวเหมือนกัน ไอบะชวน
พี่จินอยู่คนเดียวก่อนน้า...เดี๋ยวผมมา จุนโนะบอก เดินเกาะแขนไอบะออกไป เหลือแต่โชยืนหันรีหันขวางอยู่กลางห้อง
พี่โช... จินส่งเสียงเรียก
ว่าไงไอ้เสือ โชก้าวเข้ามาชิดเตียง มองหน้าซีดเซียวของจินแล้วก็อดสงสารไม่ได้
ถ้าไม่ได้จินมาช่วยจุนโนะ ป่านนี้น้องชายเขาคงโดนข่มขืนแล้วก็ถูกถ่ายรูปแบ็คเมล์แล้วล่ะ
ผม......ผมรู้ตัวดีฮะ ว่าพี่ไม่ชอบผม...แต่ผมก็ไม่ได้เกลียดพี่โชเลย ตั้งแต่พี่โชเริ่มคบกับพี่ชายผม....
แต่นายไม่พอใจที่ฉันคบกับพี่นาย โชรื้อฟื้นความหลังแต่เยาว์วัย
ผมก็แค่น้อยใจที่พี่ชายมีผู้ชายคนอื่นมารัก มาแย่งความรักของพี่ไอบะไป แต่ผมก็รู้ว่าพี่รักพี่ชายผมจริงๆ
ผมถึงยอม........แต่กับจุนโนะน่ะ...ผมไม่เคยคิดจะหลอกนะฮะ จินหยุดหอบหายใจ ถึงจะเจ็บร้าวที่ช่องท้อง
แต่นี่ก็เป็นโอกาสที่จะได้พูดความในใจให้โชได้รับรู้
ไอ้ท่าเจ้าชู้หาเศษหาเลยกับน้องฉันง่ะนะ?
....จริงอยู่ที่กลับมาใหม่ๆ ผมก็แค่คิดจะจีบเล่นๆ อยากลองดีกับพี่โชด้วย แต่ไปๆ
มาๆ ความน่ารักของน้องจุนโนะทำให้ผม...ผมรักเข้าไปเต็มหัวใจ ...แต่จุนจังคงจะเป็นเด็กในโอวาทของพี่โช
ผมเองก็ไม่อยากทำให้พี่โชกับพี่ไอบะผิดใจกันอีก....... โชนิ่งอึ้ง ที่ได้ยินคำสารภาพจากปากของจิน
แต่จุนโนะเอ่ยปากว่าจะเลิกกับนายเองนะ โชว่า
นับแต่นี้ต่อไป ผมฝากจุนโนะด้วยนะฮะ...เพราะ....จุนโนะเป็นของหัวใจผม....และอยู่ในใจผมตลอด
....อือ...พี่โช...ขอบคุณฮะ ที่มาเยี่ยม จินปิดเปลือกตาลง เขาไอแห้งๆ อีกครั้ง
ก่อนจะดึงผ้าห่มผืนบางมาคลุมช่วงอก
โชยืนมองจินอยู่ชั่วครู่ เขาผ่อนลมหายใจยาว ก่อนจะเดินตามสองคนนั่นไปที่คาเฟ่ด้านล่าง
ในใจก็ยังครุ่นคิด ไม่ใช่จินและจุนโนะหรอกที่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน
.........ตัวเขาเองต่างหากล่ะ ที่เป็นคนก่อเรื่องขึ้นทั้งหมด.......
.........
******************************************
จากวันนั้น จุนโนะก็ไปเยี่ยมจินที่โรงพยาบาลทุกวัน คอยป้อนผลไม้ให้ทานบ้าง และพอปลอดคนก็แอบจุ๊บที่ริมฝีปากบางของจินเป็นการให้กำลังใจคนป่วยด้วย
คาเมะและยามะพีก็มาเยี่ยมจินทุกวัน มาทีก็มาหยิบของเยี่ยมกินจนจินมองตาแทบถลน
ไอ้เมะ จะมาเยี่ยมฉันหรือจะมากินหา? จินเคยถาม แต่คาเมะก็พูดทั้งที่เคี้ยวขนมเต็มปาก
ก็พี่จินจะกินสักกี่อันเชียว เดี๋ยวกินมากๆ ระวังอาหารมันจะลอดออกนอกช่องท้องหมดน้า...
คาเมะชี้ไปที่แผลที่โดนแทงของจิน
ให้ฉันหายดีก่อนเหอะว้า....
เออ..ให้หายดีก่อน แล้วจะพาไปเลี้ยงฉลอง
ขอบใจที่ยังมีน้ำใจ จินว่า
แต่ยามะพีทรุดตัวลงนั่งที่เตียงคนไข้ แล้วก็ส่ายหน้ากับจิน
คาเมะเขาหมายความว่า เขาจะเลี้ยงฉลองที่เขาย้ายมาอยู่กับผมที่บ้านแล้วต่างหากล่ะ
ไม่ได้เลี้ยงฉลองให้พี่จินซะกะหน่อย
หา?..ไอ้เมะ!! จินตาลุกวาว แล้วหันไปมองหน้าญาติผู้น้องตัวแสบที่เอาแต่นั่งยักคิ้วแผล่บๆ
คาเมะกระโดดเข้ามานอนข้างๆ จิน เขานอนเท้าแขนกับที่นอนแล้วก็บอกว่า
ก็แม่ยายยอมรับแล้วนี่ขอรับคุณพี่....คุณลูกเขยที่แสนดีอย่างผมก็ต้องทำหน้าที่ลูกเขยที่ดี
ย้ายมาอยู่กับศรีภรรยาซะเลย อีกอย่างหนึ่งง่ะนะ คาเมะหยุดปลิ้นส้มเข้าปากครึ่งลูก
แล้วก็พูดต่อ
อีกอย่างหนึ่ง เจ้าปี่ปี๊จังก็สนิทกันดีกับเจ้าเต่าจังของผมด้วย ก็เลยไม่อยากแยกคู่มัน
ไอ้ลามก...บ้าจริงนายนี่...ไม่ต้องไปบอกเขาลึกซึ้งแบบนั้นหรอก ยามะพีค้อนขวับ
อายหน้าแดงเชียว
ยินดีด้วยนะ คาเมะ ยามะจัง...เฮ้อ....อยากมีความสุขแบบนี้มั่งจัง จุนโนะพูดเสียงเศร้าสร้อย
ทำให้ยามะพีต้องโอบกอดเพื่อนรักไว้
เราไม่ได้ตั้งใจพูดให้จุนโนะรู้สึกแย่แบบนั้นนะ เราไม่ได้ตั้งใจ แต่ว่า...เราไม่คิดว่าพี่โชจะใจแข็งได้นานหรอกนะ
ถ้าเราเป็นเด็กดี บางทีพี่โชอาจจะเห็นใจเราสองคนบ้าง จุนโนะบอก
พี่จินเองก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน พี่โชก็เริ่มอ่อนเองแหล่ะ ยามะปลอบใจ
อือ....หวังว่าง่ะนะ...แล้วพรุ่งนี้พี่จินก็ต้องออกจากโรงพยาบาลแล้วด้วย เราก็คงต้องห่างพี่เขาอีกล่ะ
จุนโนะมานี่เหอะ... จินอ้าแขนออกกว้าง เมื่อจุนโนะทำท่าจะเศร้า จินก็จะอ้าปีกออกกว้าง
อ้อมอกอุ่นเป็นที่ซุกใจของจุนโนะได้ดี คาเมะกับยามะพีถอยออกไปจากเตียง จ้องมองภาพสะเทือนใจนั้นอย่างสงสาร
ในที่สุดคาเมะก็สะกิดยามะพีให้ออกไปนอกห้อง เปิดโอกาสให้คู่รักอยู่ด้วยกันสองต่อสอง
*************************
และแล้วเมื่อจินย้ายออกไปอยู่บ้าน ภายในสองอาทิตย์ เขาก็กลับไปทำงานดังเดิม ทุกอย่างเหมือนเดิม แม้แต่หน้าโรงเรียนของจุนโนะ ก็มีคาเมะมาส่งยามะพีก่อนที่จะบึ่งรถไปเรียนที่มหาวิทยาลัย โชก็มาส่งน้องชายก่อนไปทำงาน จะมีก็แต่อุจจี้เท่านั้นที่มีรถมารับมาส่งเป็นหนุ่มใหญ่มาดดีไซน์เนอร์เป็นสารถีให้ทุกวัน
แฟนใหม่จ้าแฟนใหม่ อุจจี้บอกสองหนุ่มด้วยน้ำเสียงร่าเริง
นับตั้งแต่ที่จิมมี่และเรียวตะถูกตำรวจจับ เขาเองก็เหงา และได้รู้จักกับหนุ่มดีไซน์เนอร์ที่ชวนอุจจี้มาเป็นนายแบบให้ห้องเสื้อของเขา
นับตั้งแต่วันนั้น อุจจี้ก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนเป็นคนละคน จากที่เคยบึ้งตึงกับยามะพีและจุนโนะก็หันมายิ้มแย้มใส่
เขาลาออกจากชมรมยูโด ด้วยเหตุผลที่ว่า ไม่มีเวลาซ้อมตอนเย็น เพราะต้องรีบไปเดินแบบให้ห้องเสื้อของแฟนเขา
ดังนั้น จุนโนะจึงสบายใจที่อุจจี้ไม่ได้เศร้าเพราะจิมมี่ถูกจับติดคุก
ทุกเย็นเขาจะเห็นรถของจินมาจอดต่อแถวของคาเมะ ชายหนุ่มในชุดสูทจะออกมายืนยิ้ม และโบกมือให้เขา
จุนโนะยิ้มตอบ โบกมือตอบกลับไป แต่ก็ต้องขึ้นรถพี่ชายกลับบ้าน
จนกระทั่งวันหยุดสุดสัปดาห์ที่โชบอกว่าได้ร่วมก๊วนสหบาทา รวมทั้งคาเมะและยามะพี
ไปพักผ่อนกันที่ริมทะเลสาบ
ไปทะเลสาบทานุคิโกะกันดีกว่า โชเป็นคนชวน
จากนั้นทั้งหมดจึงมุ่งหน้าสู่ใต้ไปถึงจังหวัดชิสุโอะกะ แล้วก็มาหยุดพักผ่อนกันที่ริมทะเลสาบแสนสวยแห่งนี้
เอ้ามาเอากุญแจห้อง โชเป็นผู้จัดการอีกตามเคย เขาแกว่งกุญแจในมือแล้วร้องเรียกสมัครพรรคพวก
ไอบะนอนกะโชนะจ๊ะ ...เอ้า..ไอ้โคะมาเอากุญแจไป...แหม...พอได้แล้วแจ้นแน่บเชียวนะเมิง
โชป้องปากตะโกนแซวโคกิกับโมโมะโกะ
เอ้า...ของไอ้ยูกับไอ้อุเอ้คนสวย โชส่งกุญแจให้ยูอิจิ แล้วก็มองมาที่ยามะพีและจุนโนะ
จุนโนะรู้หน้าที่ตัวเองดี เขาสะพายกระเป๋าแล้วก็มายืนข้างยามะพี
จากนั้นโชก็มายืนแกว่งกุญแจตรงหน้ายามะพี ส่งกุญแจให้เด็กหนุ่ม ทั้งยามะพีกับจุนโนะกำลังจะเดินไปทางห้องพัก
แต่โชก็เรียกเอาไว้
เดี๋ยวจุนจังจะไปไหนง่ะ?
ก็เอาของไปเก็บกับยามะจังไงฮะ?
ใครบอกล่ะ...ก็ยามะจังเขามีคู่รักมาด้วย นายจะเข้าไปแทรกเขาทำไมน้องรัก โชดึงคาเมะมาด้านหน้า
แล้วก็ผลักไปหายามะพี
เอ้าคาเมะ...หนนี้ถือว่ามาฮันนีมูนก็แล้วกันนะนายน่ะ นอนกับไอ้แป้ดแก้มป่อง ไปไป๊
หา? พี่โช้...ให้ผมนอนกับยามะจริงๆ ง่ะ? คาเมะร้องเสียงหลงด้วยความดีใจ เขาคว้ากระเป๋าได้ก็ฉุดยามะพีที่ยืนทำหน้าเหวออยู่ตรงทางเดิน
แล้วผม......?? จุนโนะเอานิ้วจิ้มหน้าอกตัวเอง
เอ...เหลือใครกับใครมั่งหว่า?? โชทำยืนนึก จนไอบะต้องตบหัวไหล่แรงๆ โชยื่นหน้ากระซิบกับไอบะว่า
ข้อแม้ที่นายขอไว้ที่โรงพยาบาล กำลังจะได้รับการสนองตอบ ณ บัดนี้....
โชหรี่ตามองจินและจุนโนะสลับกัน แล้วก็พูดเสียงดังฟังชัดว่า
เออ...เหลือจินกับจุนโนะ อ่ะ...ไปกันไป๊...นอนห้องเดียวกันก็แล้วกัน ....รีบๆ
แต่งตัวออกมากันล่ะ จะพาไปดูพระอาทิตย์ตกดินที่ริมทะเลสาบ
จุนโนะยืนอ้าปากค้าง หัวใจเต้นเป็นตีกลอง จินเองก็มีสภาพไม่ต่างกันเท่าไรนัก
เอ้า...!! ไปซิ ยืนเฉยทำไมล่ะ เดี๋ยวไม่ทันคู่อื่นเขา โชยิ้มกว้าง
ฮึก...พี่โช....ฮึก....... จุนโนะทิ้งกระเป๋าแล้วก็ยืนป้ายน้ำตาตรงนั้นเอง
จุนโนะเป็นไรง่ะ?
พี่โช....ให้ผม...นอนกับพี่จินจริงๆ หรือฮะ จุนโนะถาม
ก็เออเด่ะ...หรือจะไม่เอา?
อื้อ...เอาเจ้ะ....ฮึก...ขอบคุณฮะพี่โช จุนโนะหอมแก้มของพี่ชาย น้ำตาเปียกต้องที่แก้มซ้ายของโช
ชายหนุ่มยีหัวของน้องชายแล้วฉวยเอวไอบะเดินผ่านหน้าจินไป แต่ก็ไม่วายหันมาตบไหล่จินเบาๆ
อีกด้วย
ฝากจุนโนะด้วยนะ...หัวใจของนายควรมีน้องชายของฉันอยู่ทั้งสี่ห้องจริงๆ ด้วยนะจิน...
จินก้มหัวอย่างสุภาพ
ขอบคุณครับพี่โช...ผมบอกแล้ว จุนโนะเป็นของหัวใจผม
จินเดินแกว่งกุญแจมาหา เขาโอบไหล่ที่ไหวสะท้านของจุนโนะมากอดแนบแน่น
ในที่สุด...เราก็ได้อยู่ด้วยกันนะจุนจัง เขากระซิบ ดอมดมผมหอมของจุนโนะ
พี่โชยอมรับเราหรือฮะ พี่จิน จุนโนะยิ้มทั้งน้ำตา
คงงั้นมั้ง เขาคงไม่ให้เรานอนคุยกันเฉยๆ หรอกน่า
......หมับ...
โอ๊ย... จินร้องลั่นเมื่อท่อนแขนถูกจุนโนะหยิกหมับเข้าให้....เด็กหนุ่มหัวเราะร่าเริง
เขาคว้ากระเป๋าได้ก็ฉุดจินไปตามทางเดินแคบๆ สู่ห้องหอรอรัก อย่างไม่รอช้า
**********************
บทส่งท้าย.....
ณ ริมทะเลสาบ ทานุคิโกะ ทั้งหมดตั้งแค้มป์กันอย่างสนุกสนาน เป็นการปิกนิกขนานแท้
ท่ามกลางสายลมอันเย็นชื่นใจที่พัดจนน้ำในทะเลสาบสีเงินไหวเป็นระลอกคลื่นน้อยๆ โมโมะโกะชี้ชวนให้เพื่อนๆ
ดูยอดภูเขาฟูจิที่ตั้งเด่นให้เห็นอยู่เบื้องหน้า
สวยจัง...ดีใจที่ลูกคนแรกของฉันได้มาเห็นบรรยากาศที่สวยเช่นนี้ เธอพูดยิ้มๆ ทำเอาทุกคนในที่นั้นนิ่งเงียบกันเป็นแถว
พี่โมโมะโกะกำลังจะมีโคกิจูเนียร์หรือฮะ คาเมะพูดเสียงดังด้วยความตื่นเต้น
ใช่แล้ว...สามเดือนแล้วโว้ย...ฮ่ะ..ฮ่า...ดีใจชะมัดเตี่ยเลย โคกิเป็นฝ่ายพูดแทนแฟนสาว
โอ้โห ดีใจด้วยฮะ ทุกคนแสดงความยินดีกับหญิงสาวคนเดียวในกลุ่ม
ดีใจจริงๆ พวกเรามีของเล่นชิ้นใหม่แล้ว...เย้...เย้...ถ้าลูกเกิดแล้วต้องอยู่ในคอนโทรลของพวกเรานะจ๊ะ
โมโมะโกะจัง โชพูดพลางถูมือไปมา
ไอ้โช้..........!!! เพื่อนๆ ต่างพากันชี้หน้าซากุราอิ โช
ไอ้นี่เพี้ยนรับทาน...เสียจุนโนะไปให้จิน แล้วแกอย่ามาเสือกยุ่งก๊ะลูกกรู ไอ้โช...เมิงไปไกลๆ
เลยไป... ลูกกรูๆ เลี้ยงเอง...อย่าเจ๋อ.. โคกิกางปีกปกป้องเมียและลูกเต็มที่
อีธ่อ เพิ่งจะเป็นวุ้น...เสือกหวง โชบ่นกระปอดกระแปด
ส่วนฉันก็มีข่าวดีมาบอก.... อุเอะดะยกมือขึ้นพูดเสียงดัง
โมโมะโกะกำลังจะมีลูก แต่ฉันมีก่อนแล้วโว้ย
สิ้นเสียงของอุเอะดะ ทุกคนก็นั่งมองหน้ากันอย่างงง
หา?...อุเอ้......!!
ยูอิจิออกมายืนบังอุเอดะไว้ ตอบข้อข้องใจแทนคนรักว่า
คืออุเอ้เขาหมายความว่า เรากำลังจะเลี้ยงลูกหมา คือพันธุ์โกลเด้น รีทีฟเวอร์ ตอนนี้มันอายุสามเดือน
ขอพี่สาวอุเอ้มาเลี้ยงน่ะ
เฮ้อ........โล่ง นึกว่าอุเอ้มันพิสดารไปมีลูกที่ไหน?
อย่างนี้ต้องเปิดเบียร์ฉลองกันหน่อย โชประกาศ เขาเปิดถังเบียร์คว้ากระป๋องมาถือ
แล้วก็หันไปมองรอบๆ
จุนโนะล่ะไปไหน?
เดินไปริมทะเลสาบกับจินแล้ว...ปล่อยไปนะโช...มาดื่มฉลองให้โคกิกับโมโมะโกะดีกว่า
ไอบะพูดดักคอ โชนึกขึ้นได้ก็เลยหยิบเบียร์มาอีกกระป๋องส่งให้คนรัก แล้วก็เลิกสนใจน้องชาย
จินกับจุนโนะนั่งอิงกันบนพื้นหญ้า หันหน้าออกสู่ภูเขาฟูจิที่บนยอดยังมีหิมะจับตัวอยู่ให้เห็นเป็นสีขาวโพลน
ตัดกับหมอกสีเทาที่ลอยเหนือเชิงภูเขา
จุนโนะซบหัวกับบ่าของจิน ในขณะที่มือข้างหนึ่งมีแก้วน้ำส้มถืออยู่ ส่วนอีกข้างถูกมือใหญ่กอบกุมแนบสนิท
เขาชี้ให้จินดูระลอกคลื่นที่พริ้วไหวไปตามแรงลม ดอกเชอรี่ที่ออกยอดสีชมพูอ่อนงดงาม
ปลิดปลิ้วกลีบใบร่วงหล่นสู่พื้นน้ำ ลอยละล่องให้เห็นเป็นแพสีสวย จุนโนะดื่มด่ำกับภาพที่เห็น
ทั้งสองได้ยินเสียงหัวเราะแซวกันดังอยู่เจื้อยแจ้ว.... รู้สึกเป็นสุขเหลือเกินในวันนี้
จินก้มมองใบหน้าเล็กๆ ที่อิงแอบแนบซบอยู่ไม่ห่าง เสียงระบายลมหายใจอย่างเป็นสุขของเด็กหนุ่มทำให้เขาอมยิ้ม
ไม่น่าเชื่อเลยนะ บทพี่โชจะยอมก็ยอมเราง่ายดายแบบนี้
ผมว่าพี่โชน่ะยอมเรามาตั้งนานแล้วล่ะ อยากจะแกล้งเราเล่นก็เท่านั้นเอง
งั้นหรือ? พ่อคนสันนิษฐานชั้นยอด จินก้มลงจูบผิวอ่อนบางที่พวงแก้มสีชมพูของจุนโนะสุเกะ
เขาโอบกระชับไหล่ของเด็กหนุ่มมาแนบสนิท
พี่จินฮะ.....เราจะไม่แยกจากกันอีกนะ
แน่นอน จุนโนะ คราวนี้พี่จินจะเป็นคนไปรับไปส่งจุนโนะเอง เพราะพี่โชก็ต้องติดหนึบกับพี่ชายของฉัน
ไม่มีเวลามาสนใจน้องชายแล้ว...จุนโนะจะเสียใจมั้ยเอ่ย? ที่พี่โชไม่มาเอาใจใส่เหมือนเดิม?
จินถาม จุนโนะส่ายหน้า เงยใบหน้าหวานขึ้นยิ้มรับกับคำถามนั้น
นิ้วเรียวขาวลูบไล้ที่ปลายคางสากของจิน
ไม่ฮะ...ว่าแต่พี่จินล่ะ มีเวลาให้ผมหรือฮะ?
มีสิ...ก็เวลาทั้งหมดในชีวิตของนายจิน อยู่ที่คุณจุนโนะสุเกะคนนี้คนเดียวเท่านั้น
จินบอก จับนิ้วมือของจุนโนะมาเกี่ยวกระหวัดกับนิ้วมือของตัวเอง เขามองยอดเขาฟูจิสีขาว
แล้วก็กระซิบที่ริมหูของจุนโนะ
อยากจะบอกว่ารักจุนจังที่สุดในโลกเลย....ก็หัวใจพี่น่ะ เป็นเจ้าของจุนโนะสุเกะคนนี้นะ...
เขาจุมพิตปลายนิ้วนั้นแผ่วเบา
จุนโนะเผยอตัวจุ๊บแก้มจินเป็นการตอบแทน
จุนจังก็รักพี่จินฮะ....ก็................. จุนโนะพูดยังไม่ทันจบประโยค ก็มีเสียงร้องเพลงเคล้ากับกีตาร์ของใครคนหนึ่งดังอยู่ไม่ไกลนัก
You belong to my heart
Now and forever......
And our love had its start
Not long ago .....
พอสองหนุ่มหันไปมองเจ้าของเสียง ก็พบว่าใต้ต้นเชอรี่เยื้องไปทางด้านหลัง คาเมะนั่งพิงหลังกับต้นไม้
มือก็เกากีตาร์ ปากก็ร้องเพลงนี้อยู่ โดยมียามะพีนั่งคลอเคลียไม่ห่าง
ไม่คิดว่าไอ้เมะมันจะร้องได้เนอะ จินอดพูดไม่ได้
คาเมะหยุดร้องแล้วฉุดยามะพีให้ลุกไปนั่งกับจินและจุนโนะ
ทำไมจะร้องไม่ได้ ก็ไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้มันเปิดเพลงนี้กรอกหูให้ฟังทุกวัน นับตั้งแต่ที่จุนโนะไม่ยอมมาพบเขาน่ะ
คาเมะว่าแล้วก็ปรายตามาทางจิน เขาเริ่มเอากีตาร์มาเกาต่อ แต่ยามะพีฉวยเอาไว้ แล้วก็วางลงข้างหลัง
สนใจฉันบ้างซิ คาเม้... ยามะพีทำท่าจะงอนแก้มป่องแล้ว คาเมะก็เลยคว้าตัวมากอดซะ
ยามะพีขอไปนั่งข้างจุนโนะ มองมือจินที่สอดในอุ้งมือของจุนโนะแล้วก็ กางมือหราจนคาเมะต้องคว้ามากำไว้
ใบหน้าหวานของยามะพีมองจุนโนะด้วยอาการที่ล้อเลียน
สวีทกันไม่เกรงใจคนข้างๆ บ้างเลยนะ อื้อ........ก็หัวใจพี่น่ะ เป็นเจ้าของจุนโนะสุเกะคนนี้นะ..อื๋อ.....หวานซะ
นายก็เป็นของหัวใจฉันนะยามะจัง ถึงฉันจะไม่ใช่ชายในสเป็คนายก็เหอะ คาเมะโอบบ่าของยามะพีจนร่างเล็กเซมาปะทะอก
ใครว่านายไม่ใช่สเป็คฉันหา? คาเมะ
หือ?
นายง่ะ..อยู่ในสเป็คของฉันตั้งนานแล้ว ยังไม่รู้ตัวอีก ซื่อบื้อ ยามะพีย่นจมูกใส่คนรัก
ซื่อบื้อเหรอ...ขอจูบให้หายบื้อซะทีเถอะ หนุ่มหน้าเต่านาบริมฝีปากอุ่นจัดเข้ากับปากอิ่มของยามะพี
เป็นการมอบจุมพิตที่ทำให้จินและจุนโนะต้องหันไปทำหน้าเขินๆ ก็เล่นจูบไม่เกรงใจใครเลยนี่นา.....
จินและจุนโนะหัวเราะที่ยามะจังโดนจูบปิดปาก แต่แล้วจู่ๆ จินก็หยุดหัวเราะแล้วถามว่า
แล้วพี่จินล่ะ เป็นสเป็คของจุนจังหรือยังเอ่ย?
จุนโนะไม่ตอบได้แต่พยักหน้าอายๆ เขาเงยหน้าขึ้น ก็พบว่าจินกำลังก้มหน้าลงมา และเมื่อกลีบปากของจุนโนะกำลังจะถูกรุกราน
พวกเขาก็ได้ยินเสียงกระแอมกระไอดังมาจากเหล่าก๊วนสหบาทา
เกรงใจกันมั่งโว้ย....!!
เมื่อทั้งสี่หนุ่มหันไปมอง ก็เห็นโชกำลังยืนคีบบาร์บีคิวอยู่เคียงข้างไอบะ
พี่โชนี่ล่ะน้า.... จุนโนะส่ายหัว ยักไหล่ให้พี่ชาย จากนั้นก็เป็นฝ่ายดึงคอเสื้อจินลงมาซะเอง
จูบดื่มด่ำที่ริมฝีปากของคู่รักอวดพี่ชายซะเลย
เฮ้ย......จุนจัง...........โธ่น้องกรู..... เสียงโชร้องโวยวาย แต่อีกหลายๆ คนที่เหลือต่างก็ส่งเสียงเป่าปากกันเปี๊ยวป๊าว...แต่แล้วเสียงต่างๆ
ก็หมดความหมายไปจากความรู้สึกของจุนโนะสุเกะ เมื่อถูกจินจูบตอบด้วยความรักที่ร้อนแรงไม่แพ้กัน
พระอาทิตย์ลับเหลี่ยมขุนเขาไปแล้ว ดวงจันทร์ส่องความสว่างมาแทนที่ ท้องน้ำเบื้องหน้าก็ยังคงสะท้อนให้เห็นถึงเกล็ดสีเงินอันงดงามระยิบระยับ ...บรรดาหนุ่มๆ ก็ยังคงส่งเสียงเฮฮาสังสรรค์กันด้วยความสนุกสนาน มีทั้งเสียงหัวเราะ เสียงแก้วกระทบกันดังกรุ๋งกริ๋ง เสียงเปิดกระป๋องเบียร์ และเสียงตะโกนแซวกัน ทุกเสียงล้วนแล้วแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข
จินพาจุนโนะเข้ามารวมกลุ่ม โดยมีคาเมะและยามะพีเดินตามมาด้วย พี่ๆ คะยั้นคะยอให้ดื่มเบียร์
และย่างบาร์บีคิวกันอย่างเอร็ดอร่อย
โชหันมายิ้มให้จิน เขายืนโอบเอวของไอบะไว้ พยักหน้าให้อย่างจริงใจ จินชูกระป๋องเบียร์ในมือตรงหน้าของพี่เขย
เขายิ้มตอบด้วยรอยยิ้มที่เปิดกว้าง มองจุนโนะที่ยืนแนบชิดไม่ห่าง ดวงหน้าใสกระจ่างนั้นแจ่มใส
งดงามเหลือเกินในความรู้สึกของจิน
......ไอ้เด็กมหาประลัยของเขาเมื่อครั้งกระโน้นมลายหายไป ...หลงเหลือไว้แต่หนุ่มหน้าหวานอันเป็นที่รัก
ซึ่งบัดนี้หนุ่มน้อยคนนี้ก็กำลังมองคู่ของพี่ชายด้วยความชื่นชม
จุนโนะเดินเข้ามาหาโชและไอบะ หนุ่มน้อยกอดแขนของโชและไอบะคนละข้าง เอาหัวซบลงที่บ่าของพี่ชาย
พี่โชของจุนจัง...รู้มั้ยฮะว่าผมรักพี่ชายคนนี้ที่สุดในโลกเลย
โชหัวเราะกับท่าทางประจบอ้อนเก่งของจุนโนะ เขายีผมสลวยอย่างเอ็นดู
รักเพราะพี่ชายยอมรับจินเป็นน้องเขยใช่มั้ยล่ะ? โชแซว
จุนโนะส่ายหน้า
ไม่ใช่ฮะ...รักเพราะพี่โช เป็นพี่ที่แสนดีที่สุดน่ะซิฮะ...
ขอบใจไอ้ตัวดี....ทีนี้ก็อย่าดื้อกับ...เอ้อ...กับคนที่เรารักล่ะ โชบอก พลางมองไปทางจิน
จุนโนะมองตามแล้วก็หันมายิ้มจนตาหยี
ผมไม่ดื้ออยู่แล้วล่ะพี่โช....ส่วนพี่ไอบะ... จุนโนะหันมาหอมแก้มไอบะ
ขอบคุณนะฮะ ที่ทำให้พี่โชเป็นพี่ชายที่ใจดีที่สุดในโลก
บ้าน่าเรา....โชเขาดีของเขาอยู่แล้ว ไม่มีใครทำซะหน่อย ไอบะทำหน้าเขินจัด
ไม่จริงหรอก เพราะพี่นั่นแหล่ะทำให้เขามีจิตใจที่อ่อนโยนลง....เพราะความรักที่พี่มีให้พี่โชต่างหากล่ะ
...ผมรักพี่ๆ ทุกคนฮะ จุนโนะพูดเสียงเครือ จินเดินมารั้งตัวคนรักเอาไว้ เขาก้มหัวให้โชแล้วก็พูดด้วยน้ำเสียงชัดเจนว่า
ผมจะขอเป็นคนดูแลจุนโนะแทนพี่โชเอง นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป
ฝากจุนจังด้วยนะจิน โชตบบ่าเขาเบาๆ แล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยน เป็นยิ้มที่จินคิดว่า
...
...โชยิ้มได้สวยงามที่สุดตั้งแต่รู้จักกันมา
เมื่อจินและจุนโนะทรุดตัวลงนั่งที่เดิม ข้างๆ ทะเลสาบ............
เสียงบทเพลงจากกีตาร์ก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา เป็นเสียงเพลงสุดโปรดของใครบางคน เขาร้องคลอตามเพลงนั้น
และทำให้เด็กหนุ่มในอ้อมแขนพลอยร้องคู่ไปด้วยกัน.....และหวังว่า.........จุนโนะจะเป็น.......
....You belong to my heart now and forever
.....We were there beneath the stars
.....while a million guitars
.....Played our love song
.....When they said I love you
.....Every beat of my heart said it too
....do you remember
....Darling you'll hear that song
....And you'll always belong to my heart....
...............เช่นนี้ตลอดไป
********************
Happy Ending...จ้า