YOU Belong To My HEART
...vol 23
*******************************
ในที่สุดเมื่อพูดกันดีๆ ไม่ได้ โชก็ฉวยข้อมือน้องชายกระชากให้เดินตามเขาไปขึ้นรถ
จุนโนะออกแรงฝืนเต็มที่ แต่โชก็กำข้อมือไว้แน่น ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกเจ็บ
พี่โชง่ะ......เจ็บนะ... จุนโนะโอดโอย แต่โชหันมาตีหน้ายักษ์ใส่แต่ก็ยังคงลากร่างบางไม่ยอมหยุด
ทีงี้ล่ะมาทำสำออย ทีโดนไอ้หมอนั่นมันปู้ยี่ปู้ยำล่ะมีความสุข...ไอ้น้องไม่รักดี
จะแนะคนดีๆ ให้ ก็เสือกมาชอบไอ้คนไม่เอางาน....วันๆ มัวแต่มั่วกับโลกีย์ จ้องจะฟันท่าเดียว...นี่ถ้าพ่อมันไม่สั่งให้กลับมาเข้างานล่ะก็
ป่านนี้ก็คงจะเที่ยวกันจนนายโทรมแน่ๆ ... จุนโนะสุเกะ..จำเอาไว้นะ ถ้าพี่ไม่อนุญาตห้ามออกไปไหนเด็ดขาด...
โชผลักน้องชายเข้าไปในรถ แล้วก็รีบมาล็อคประตูทุกบาน ก่อนจะสตาร์ตรถก็มองสีหน้าสลดของจุนโนะแวบหนึ่ง
...ดูเอาเถอะ เจ้าน้องชายตัวดียังทำตาละห้อย...มองจินที่ยืนอยู่กับไอบะที่หน้าบ้าน
บ้านนี้น่ะ ไม่ต้องมาเหยียบอีกนะ เข้าใจมั้ย? โชสั่ง
จุนโนะก้มหน้านิ่ง น้ำตาปริ่มรอบดวงตาคู่สวย โชเห็นหยาดน้ำใสๆ เอ่อท้นออกมา
ฮึก.................ฮึก.........พี่ใจร้าย....ไม่เห็นใจคนรักกันบ้างเลย....พี่โชไม่รักผม....ไม่อยากเห็นผมมีความสุขใช่มั้ยอ่ะ?
จุนโนะตัดพ้อ ใช้หลังมือปาดน้ำตาออก โชชักจะว้าวุ่นเมื่อเห็นจุนโนะร้องไห้
เฮ้อ....เดี๋ยวจะพาไปหาคนที่ดีกว่านะ...อย่าร้อง... เขาปลอบ
ไม่อ่ะ...ไม่มีใครดีกว่าพี่จินหรอก...
มีเด่ะ.. โชว่า แต่หนุ่มน้อยสั่นหน้า
ไม่มีง่ะ...
มี...ก็มัตซึ จุน ไง...
ไม่ชอบ...จุนจังไม่ชอบ..
รู้จักกันไปก็ชอบกันไปเองง่ะ... โชพยายามเกลี้ยกล่อม จุนโนะเอามืออุดหูซะงั้น
จนโชต้องเงียบไปโดยปริยาย
เขาลอบมองเสี้ยวหน้าของน้องชายคนเดียว ความห่วงน่ะมันมีมากกว่าความหวง คนอย่างจินน่ะหรือจะรักน้องเขาจริง
กิตติศัพท์ที่ได้ยินมาจากมิชิแกนน่ะใช่ย่อย ...กับเจ้าญาติผู้้น้องท่าทางเจ้าชู้...คาเมะนั่นก็เหมือนกัน
วันๆ เจ้าชู้จีบผู้หญิงไปทั่วเมือง แล้วยังมาทำทะลึ่งใส่จุนโนะอีกล่ะ...เฮ้อ...ไม่รู้จะพูดอย่างไรให้จุนโนะฟัง
...ลงทุนยอมทะเลาะกับไอบะที่เดี๋ยวนี้กลับกลายเป็นคนเห็นดีเห็นงามตามน้องชายไปซะได้....
โชขับรถเข้าบ้านอย่างหัวเสีย พอจอดรถยังไม่ทันสนิทดี จุนโนะก็เปิดประตูพรวดพราด
แล้วก็วิ่งขึ้นไปบนบ้าน ผ่านหน้าพ่อกับแม่ที่นั่งคุยกันอยู่ในห้องนั่งเล่น
พอถึงห้อง ก็โถมตัวเองลงบนเตียง กอดปิกาจู้แน่น เขาซุกหน้ากับเจ้าตัวเหลือง ราวกับเป็นอกอุ่นของใครบางคน
น้ำตาอุ่นๆ ไหลออกมาอย่างไม่อาจจะกลั้น นึกเสียใจที่กลับมาโตเกียว รู้งี้ชวนพี่จินหนีเตลิดไปไกลๆ
ซะก็ดีหรอก...
...........tu.......ru......ru..........
เสียงโทรศัพท์ที่หัวเตียงดังขึ้น จุนโนะเอะใจ หรือว่าจะเป็นจิน เขารับมัน และตื่นเต้นสุดๆ
ที่แว่วเสียงปลายสายคือจิน
พี่จิน......
จุนโนะเป็นไรหรือเปล่า...เสียงสั่นๆ
เป็นฮะ...ผมอยากอยู่กับพี่จิน... จุนโนะอ้อน
พี่ก็อยากอยู่กับจุนจัง....เราจะเจอกันได้มั้ย
ไม่รู้ง่ะ...พี่โชใจยักษ์บอกว่าห้ามผมออกนอกบ้านถ้าไม่ได้รับอนุญาต จุนโนะฟ้อง
งั้นพี่จะไปหา.............tu.......ru......ru............. จุนโนะฟังจินพูดได้แค่นั้น
เพราะปลายสายถูกตัดไป
จุนโนะปาโทรศัพท์ลงกับพื้น อยากจะโวยให้ลั่นบ้าน....พี่โชแหงๆ....ดักฟังเขาคุยทางโทรศัพท์
.....
รู้งี้ไม่น่าลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้านจินเลย ...ให้ตายซิ...ลืมหมดทั้งโทรศัพท์และกระเป๋าเสื้อผ้า.....
จุนโนะนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว เมื่อโชเปิดประตูเข้ามาหาเมื่อค่ำแล้ว ก็เห็นน้องชายยังอยู่ในชุดเดิม
คราบน้ำตายังเปรอะเลอะรอบดวงตาฉ่ำน้ำ
ฮึ..!! จุนโนะสะบัดหน้าเมินใส่พี่ชาย แถมนั่งหันหลังให้ซะอีก
พรุ่งนี้จะพาไปซื้อหนังสือเรียน แล้วก็ไปกินข้าวที่บริษัท...
ไม่ฮะ...จะไปกับยามะพี... จุนโนะหันมาตอบเสียงสะบัด แต่โชย่างเท้ามายืนตรงหน้า
เขาเท้าเอวแล้วก็จ้องหน้าเด็กหนุ่มเขม็ง
อย่าดื้อ...ซากุราอิ จุนโนะสุเกะ....ไปกับไอ้แป้ดนั่นน่ะ ...ช่วงนี้ห้าม...พวกเดียวกันนี่
ใจแตกด้วยกันทั้งคู่...
ผมไปโรงเรียนนะฮะ...
ไม่ต้อง!! เดี๋ยวฉันพาไปเอง ได้ยินมั้ย?? จุนโนะสุเกะ... โชยื่นหน้าถามย้ำ เล่นเอาน้องชายหน้าเจื่อน
เขาพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้
ไปก็ได้ แต่ไม่ไปบริษัทพี่โชนะ จุนจังอยากไปหาพี่ไอบะที่บริษัท
ไม่ได้...ที่นั่นก็ไม่ให้ไป ช่วงนี้ห้ามไปหาไอบะเด็ดขาด โชกระดิกนิ้วชี้หน้าจุนโนะ
แหม...นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ห้าม..พี่โชง่ะทำพี่ไอบะเสียใจแค่ไหน ยังไม่รู้ตัวอีกหรือฮะ?
หมอนั่นมันดื้อ....ดีแล้ว..รมณ์บ่จอย...ห่างๆ กันมั่งถ้าจะดี มีอย่างเรอะ...เห็นฉันนอกใจได้ไง....
ก็พี่โชไปกับหนุ่มที่ไหนง่ะ? จุนโนะถาม
ก็คู่หมายของนายนั่นแหล่ะ...จุน มัตซึโมโตะ
แหวะ......คู่หมาย...เชอะ...นึกหรือว่าผมจะสน เขาย่นจมูกใส่พี่ชาย โชขมวดคิ้ว
บอกเสียก่อนนะ ห้ามแหวะเด็ดขาด จุนน่ะเขาดีกว่าไอ้หน้าหม้อนั่นตั้งหลายร้อยเท่า
แล้วเขาก็สุภาพกับนายด้วยไม่เห็นหรือไง...วันๆ มองใครเป็นมั่งหา...ไอ้น้องตัวดี!!
โชชี้หน้าจุนโนะจนนิ้วแทบจะจิ้มหน้าผาก....จุนโนะมองปลายนิ้วชี้ของพี่ชาย แล้วก็เกิดความหมั่นไส้ขึ้นมากะทันหัน
.........งับ!!...........ง่ำ!!!...........
โอ๊ย..!!!.....ย.....ย......!!... โชร้องลั่น เมื่อโดนน้องชายงับนิ้วชี้เข้าไปเต็มๆ
จุนโนะคาบนิ้วไว้ไม่ยอมปล่อย จนโชต้องใช้เท้ายันกับเตียง แล้วก็ง้างปากจุนโนะ
เขาชักนิ้วออก แล้วก็ก้มลงมอง
บ้าจัง!! ดูเด่ะ เป็นรอยฟันเลย...
เสียดายไม่ขาด ไม่งั้นจะเป็นไอ้ด้วน.. จุนโนะยิ้มเยาะสะใจ โชทำท่าฮึดฮัดเงื้อฝ่ามืออยู่หลายหน
แต่ก็ตีไม่ลงซะที จุนโนะลอยหน้าลอยตาใส่ พอโชเริ่มจะเอาจริง เด็กหนุ่มก็คว้าผ้าเช็ดตัววิ่งหายเข้าไปในห้องน้ำ
ท่ามกลางเสียงสบถของคนเป็นพี่
***************************************
อุเอดะเงยขึ้นจากโต๊ะทำงานเมื่อเลขาหน้าห้องพาจุนโนะสุเกะเข้ามา
จุนโนะเดินยิ้มแห้งเหี่ยวมาหอมแก้มอุเอดะหนึ่งที แต่พอหันมาเห็นยูอิจินั่งอยู่ที่โซฟา
เด็กหนุ่มก็เบ้หน้าใส่ ไม่ยอมทักทายเหมือนเคย
ยูอิจิมองหนุ่มน้อยในชุดสีดำตรงหน้า แล้วก็เอ่ยปากออกมา
ไม่เห็นทักพี่สักคำ
ฮึ!! พวกโรคจิต...
อ้าว!! ยูอิจิทำหน้าเหวอเมื่อเจอคำค่อนขอดจากปากของจุนโนะ
พี่ไปทำอะไรให้ล่ะ...
ก็พวกเดียวก๊ะพี่โช...จุนจังไม่อยากคุยด้วยให้เสียอารมณ์ มาเนี่ยก็จะมาหาพี่อุเอ้ของจุนจังหรอก
ไม่คิดว่ามีบุคคลที่สามมานั่งเจ๋ออยู่ด้วย...งั้นผมกลับก่อนดีกว่า เบื่อขี้หน้าพวกไม่มีเหตุผล
จุนโนะทำท่าจะหันหลังกลับ แต่อุเอะดะเรียกไว้เสียก่อน
ไม่ต้องไปหรอกจุนโนะ.....ยู...นายกลับไปก่อนไป....ฉันยังยืนยันคำตอบเดิม...ว่า....ฉันพวกไอบะ.....
อุเอะดะผายมือไปทางประตู ยูอิจิผุดลุกขึ้นยืนทันที สองมือล้วงกระเป๋า เขาหรี่ตามองทั้งแฟนและน้องเพื่อน
หมายความว่าจะแบ่งพรรคแบ่งพวกกันแน่ใช่มั้ย?
อย่างที่จุนจังบอก พวกไม่มีเหตุผล พูดไปก็ทำให้รำคาญใจ นายน่ะนะ คืนนี้ไปค้างที่อื่นไป
ฉันไม่อยากเห็นหน้านายตอนนี้ มันเซ็งว่ะ... หนุ่มหน้าหวานพูดหน้าตาเฉย
อุเอ้.... ชายหนุ่มทำหน้าละห้อย แต่เมื่อเจ้าของสถานที่ทำหน้าเฉยเมย เขาเองก็ต้องถอยทัพไปก่อน....
ไม่สนล่ะ ...อพาร์ตเมนต์ของฉันเหมือนกัน จะกลับไม่กลับ นายห้ามฉันไม่ได้หรอก...
ยูอิจิบอกก่อนที่จะออกไปนอกห้อง
พอพ้นร่างของแฟนหนุ่มแล้ว อุเอดะก็ผ่อนลมหายใจยาว หันมาสนใจจุนโนะสุเกะที่ไปยืนเหม่ออยู่ริมหน้าต่าง
สายตามองไปยังทิวทัศน์เบื้องล่าง
จุนจัง...เป็นไงมาหาพี่ได้เนี่ย อุเอดะถาม จุนโนะหันหน้ามามอง แต่ยังไม่ขยับตัวจากที่เดิม
ไม่รู้จะปรึกษาใครดีฮะ...พี่โชไม่ยอมให้ไปหาพี่ไอบะ ผมก็เลยขอมาที่นี่แทน ตอนแรกก็ไม่ยอมให้มาเหมือนกัน
แต่คงเห็นว่ามีพี่ยูอยู่ด้วยละมังถึงยอม.... จุนโนะบอก ทำหน้าเซ็งๆ เขาเดินมาทรุดตัวลงนั่งที่โซฟา
เงยหน้ามองอุเอดะ
ไอบะน่ะ เพิ่งกลับไปเมื่อกี้นี้เอง....เราคุยกันสักพักใหญ่ เขาบอกว่า........เอ้อ........คงจะเลิกกับพี่โชของจุนจังแน่นอน...
หา!!! จุนโนะตาโต เขาผุดลุกขึ้น รีบเข้ามาเกาะแขนเพื่อนพี่ชาย ระล่ำระลักถาม
เพราะผม...เพราะผมใช่มั้ยอ่ะ? ไม่เอานะฮะ...พี่ไอบะรักพี่โชจะตายไป
ก็ไอ้โชมันมีคนควงคนใหม่ไม่ใช่เหรอ?
จุนโนะรีบยกมือโบกไปมาพร้อมกับสั่นหัวจนผมกระจาย
ไม่ใช่ ...ไม่ใช่นะฮะ....คนนั้นน่ะ เป็น....เอ้อ....เป็นคนที่พี่โชอยากให้คบกับผมต่างหาก
พี่ไอบะเข้าใจผิด....
ไม่รู้ล่ะ เมื่อคืนน่ะ เขานอนร้องไห้ทั้งคืน...พี่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไง เรื่องมันชักจะไปกันใหญ่แล้วนะ
อุเอดะพูด มองร่างโปร่งบางของจุนโนะสุเกะที่ทรุดไปนั่งคุกเข่าที่พื้นพรม แขนสองข้างเกาะแน่นอยู่ที่เท้าแขนของเก้าอี้อุเอดะ
ชายหนุ่มลูบศีรษะจุนโนะเบาๆ อย่างเห็นใจ ปากของจุนโนะก็ยังพร่ำว่าเป็นความผิดของตัวเองอยู่นั่นแล้ว
ไม่ใช่ความผิดของจุนจังหรอก...และก็ไม่ใช่ความผิดของโชด้วย ...เรื่องนี้ไม่มีคนผิด....มันเป็นความงี่เง่าของความฝังใจต่างหากล่ะ
อุเอดะพูด ใช้ปากกาเคาะกับโต๊ะทำงาน ดวงตามองไปนอกหน้าต่าง เห็นปุยเมฆขาวตัดกับสีฟ้าของท้องฟ้า
ความฝังใจอะไรของนาย?? เสียงยูอิจิดังมาจากประตูที่เปิดแง้มนิดๆ
พอสองหนุ่มหันไปมองพร้อมกัน ยูอิจิก็ก้าวเข้ามาในห้องอีกครั้งหนึ่ง
ฮึ!! นึกว่ากลับไปแล้วซะอีก... อุเอดะพูด
ก็ตอนแรกกะว่าจะกลับ แต่คิดดูอีกที มันอยากรู้ว่าจุนจังจะมาปรึกษาอะไรกับนาย พอดีได้ยินคำว่า
ความฝังใจก็เลยขอเข้ามาฟังเลคเชอร์ด้วยคน
อุเอดะตวัดตาค้อนคนรักวงใหญ่ ยูอิจิทำยิ้มๆ แล้วก็นั่งเอนกเขนกบนเก้าอี้นวม
พี่โชทำไมหรือฮะ...
ก็ไอ้โชน่ะ เขาเป็นพี่ชายที่แสนดี มีน้องก็อายุห่างกันมาก เขาเคยบอกพี่ว่า เขาเห่อน้องคนนี้มากมายแค่ไหน
ตอนแม่เขาท้องจุนโนะน่ะ เขาก็เอามาอวดว่า เขามีน้องเล็กๆ ให้เลี้ยงแล้วนะ มาเยาะเย้ยพวกเราที่ไม่มีใครมีน้องสักคน
นอกจากไอบะ ไอ้โชมันอยากมีน้องมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว พอไอบะมีน้องชายคือจิน เขาก็อิจฉา
ที่เขาไม่มีบ้าง ก็เลยพาลเกลียดจินไปด้วย ทีนี้ พอมีนายเกิดขึ้นมา โชมันก็เลยเห่อ
ประกาศว่า....จะดูแลน้องคนนี้ราวกับไข่ในหิน มดห้ามไต่หนุ่มห้ามตอม ต้องผ่านการเห็นชอบจากเขาก่อนทุกคน
เรื่องแค่นี้ง่ะ ไม่เห็นต้องเกลียดพี่จินเลย... จุนโนะแย้งขึ้นมา
ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องนี้เลยล่ะ ยูอิจิพูดขึ้นบ้าง ทำท่าสนใจเรื่องที่อุเอดะพูดเต็มที่
นายก็รู้..ยู...แต่นายมันไม่สนใจ โชว่าไงนายก็ว่างั้น...
แล้วยังไงต่อฮะ...
ทีนี้พ่อกับแม่ของจุนจังน่ะ ไม่ค่อยอยู่บ้านใช่ม้า...ก็เลยให้ตำแหน่งพ่อกับแม่ให้โชทำหน้าที่แทน
โชมันก็เลยได้ใจ เขาบอกว่าเขาเลี้ยงนายมา นายต้องอยู่ในโอวาททุกอย่าง ตั้งแต่เด็กจนโต
โชไปไหนก็จะกระเตงเอาน้องไปด้วยทุกครั้ง จนเมื่อจินเข้ามายุ่มย่ามนั่นแหล่ะ โชมันรักไอบะ
แต่ไอ้จินมันคอยแลบลิ้นใส่บ่อยๆ โชก็เลยไม่ชอบ ยิ่งมายุ่งกับนายด้วยแล้ว...ยิ่งต้องห้าม...มันคือความฝังใจตั้งแต่เด็กน่ะ...ว่าเขาไม่ชอบจินเพราะจินมันไม่น่ารักเหมือนไอบะ....นี่ไงล่ะ
พี่ถึงบอกไงล่ะ ว่าคนเราลองฝังใจไม่ชอบหรือเชื่อมั่นในอะไรสักอย่าง มันก็ยากที่จะเปลี่ยนแปลงได้...
แต่ผมก็โตแล้ว... จุนโนะพึมพำออกมาเบาๆ ทำหน้ามุ่ย
แต่นายก็ยังเป็นเด็กเสมอในสายตาของพวกพี่ๆ ยูอิจิเดินมาแตะบ่าของจุนโนะ
ผมรักพี่จิน....เรารักกัน.. เสียงสั่นเครือของจุนโนะทำให้อุเอดะสงสาร เขาเงยขึ้นมองยูอิจิ
อยากจะว่าอะไรออกไปแรงๆ เหมือนกัน แต่ว่ายูอิจิก็แค่เพื่อนของโชเท่านั้น ยูอิจิมองสบตาคนรัก
แล้วก็พูดขึ้นว่า
อีกอย่างง่ะนะ โชบอกว่า เดี๋ยวนี้จุนจังน่ะแข็งข้อใส่ ดื้อขึ้นว่างั้นเหอะ...มันก็บอกว่าเป็นเพราะมาคบกับจิน...
นั่นไง...พี่จินก็เลยซวย...
จุนจังจะทำอย่างไรต่อไปล่ะ อุเอดะถาม ทำให้จุนโนะนั่งแหมะลงกับพื้นเบื้องหน้านั่นเอง
เด็กหนุ่มซุกศีรษะกับตักของพี่ชายคนสวย
ผมสงสารพี่ไอบะฮะ...อยากให้พี่โชไปง้อ อยากให้ทำความเข้าใจกัน....ผมน่ะ ยังไงก็ได้
แต่ไม่อยากเห็นพี่ไอบะเสียใจ....เพราะผมดื้อใช่มั้ยฮะ...พี่โชถึงโกรธซะขนาดนั้น?
ประโยคหลังนี่ถามยูอิจิคนเดียว ชายหนุ่มส่ายหน้าปฏิเสธ ชักจะใจอ่อนขึ้นมาซะแล้ว
ช่วงนี้จุนโนะก็อยากเพิ่งดื้อก็แล้วกัน มันให้ทำอะไรก็ยอมๆ ไปก่อน...เผื่อโชจะเห็นใจมั่ง
อุเอดะแนะนำ แล้วจุนโนะก็ผงกศีรษะรับ สีหน้าค่อยดีขึ้น เขาลุกขึ้นจับมือยูอิจิมากุมมือของอุเอดะ
พี่ยูต้องกลับมานอนกับพี่อุเอ้นะฮะ...อย่าทะเลาะกันเพราะผมอีกเลย....ผมไม่สบายใจ
ได้ซิ หนูน้อย...จุนโนะเด็กดีแบบนี้ พี่ชักอยากเป็นพวกเดียวกับไอบะซะแล้วนะ ยูอิจิบอกเสียงอ่อย
แต่พอหันมามองหน้าคนรักก็พบกับรอยยิ้มหวานของอุเอดะมอบให้เขาอยู่ก่อนแล้ว
ดีจัง ยูอิจิ...ได้ยินนายพูดแบบนี้แล้ว ค่อยเบาใจหน่อย...งั้นคืนนี้จะให้รางวัลดีมั้ยเอ่ย?
หนุ่มหน้าหวานเอียงคอถาม
แน่นะ คนสวย?
อือฮึ้ก... พยักหน้าขึ้นลงอย่างอาย รอยยิ้มสดใสกระจ่างทั่วใบหน้าหวานของอุเอดะ
ทำให้จุนโนะมองอย่างชื่นชม
....พี่ทั้งสองรักกันแบบนี้ก็ดีแล้ว....เขาเองก็ดีใจด้วย สำหรับตัวเองนั้น อดแปล๊บๆ
ในใจไม่ได้ ถ้าเขากับจินจะรักกันแบบนี้ตลอดไปก็จะดีไม่น้อยเลยทีเดียว
***************************
วันอาทิตย์.....
ก้อนหินก้อนเล็กๆ สองสามก้อนถูกปาเข้ามาในรั้วบ้าน มันตกอยู่ข้างๆ ตัวของจุนโนะสุเกะขณะที่จุนโนะกำลังนั่งจิบน้ำชายามเช้าอยู่
เด็กหนุ่มหันไปมองหาต้นตอ ก็พบกับใบหน้าของคนสามคนชะเง้อกันอยู่นอกรั้ว เขาเหลียวมองรอบกาย
ไม่พบโชอยู่ที่ไหนแถวๆ นี้ หัวใจเต้นเร่าเมื่อรีบวิ่งเข้าใกล้รั้วนั่น
พี่จิน....ยามะจัง...คาเมะ... จุนโนะเกาะรั้วอย่างดีใจ จินลูบที่นิ้วมือของเด็กหนุ่มอย่างแผ่วเบา
เราจะไปอาบน้ำแร่ที่ชานเมืองโตเกียวจะไปด้วยมั้ย? จินชวน
ไปนะจุนจัง...เดี๋ยวก็กลับ พี่โชไม่รู้หรอก... ยามะพีรบเร้าอีกแรง
พี่จิน...ผมอยากไปฮะ...แต่ว่า... จุนโนะมองเข้าไปในบ้าน แล้วก็กัดริมฝีปาก
ไปเหอะ...จุนโนะะ..ะ..ะ..
ยามะพี...จะไปยังไงล่ะ พี่โชอยู่บ้าน....แต่เอ๊ะ...นั่นมัน... จุนโนะทำตัวลีบติดกับรั้ว
เมื่อเห็นรถยนต์คันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดในบ้าน ทั้งหมดชะเง้อมองที่จุดเดียวกัน
หนุ่มน้อยรูปหล่อคนหนึ่ง ออกมาจากรถสปอร์ตคันหรูสีดำทะมึน ร่างสูงโปร่งดูทะมัดทะแมง
ยิ้มร่าเมื่อเห็นโชเดินมารับเข้าบ้าน
ใครง่ะ? คาเมะถามจุนโนะ เด็กหนุ่มทำปากยื่นขณะตอบว่า
มัตซึโมโตะ จุน...
อ๋อ...คู่หมายของนาย จินทำเสียงเข้มจัด จนจุนโนะต้องหันมามอง
ไม่รู้ว่ามาทำไม
มาหาจุนโนะหรือเปล่าล่ะ สงสัยจะไปกับเราไม่ได้ซะแล้วละมั้ง ยามะ? จินทำหน้าเศร้าใส่เพื่อนเลิฟของจุนโนะ
ไปได้ฮะ....ผมจะไป!! จุนโนะตัดสินใจได้เดี๋ยวนั้น....แค่เจอกับเจ้าหมอนั่นที่บริษัทก็น่าเบื่อแล้ว
นี่นายจุนยังจะล้ำเส้นเข้ามาในวันพักผ่อนของทางบ้านอีกด้วยหรือเนี่ย...
จุนโนะปีนรั้วข้ามออกไปข้างนอกตรงนั้นเอง ฉวยโอกาสขณะที่คนในบ้านกำลังรับรองแขกหนุ่มรูปหล่ออยู่
เจ้านายน้อยๆ ของบ้านก็แอบซิ่งหนีเที่ยวกับคนรักและเพื่อนอีกสองคน...สบายใจเฉิบ
...บอกแล้ว อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด....
จุนโนะทำตาโตเมื่อพบว่าจินกำลังขับรถเลี้ยวเข้าโรงเตี๊ยมโรงเดิมที่เคยพาจุนโนะมาเสียตัวในวันที่ช่วยให้รอดมาจากหนุ่มร็อคที่ชื่อจิมมี่
จินหัวเราะเสียงใส ปรายตามองหนุ่มน้อยข้างๆ เห็นนั่งทำแก้มแดงก็เกิดอาการมันเขี้ยว
เขาชะโงกไปฉกแก้มหอมนั้นแรงๆ แล้วก็พูดเสียงกลั้วหัวเราะว่า
มารื้อฟื้นความหลังไง...
บ้า...... จุนโนะเขิน แอบไปอมยิ้มกับนอกหน้าต่าง ได้ยินเสียงคนนั่งหลังสองคนทำเสียงว๊าว...ว๊าว...ไปตลอดระยะทางที่ผ่านเข้ามาในโรงเตี๊ยม
สุดยอดเลยง่ะ... คาเมะยิ้มแป้น ไม่คิดว่าจะได้มาเจอบรรยากาศญี่ปุ่นแท้ๆ แบบนี้
เขาจูงมือยามะพีไปตามทางโรยด้วยกรวดสีดำเป็นมันสลับกับพื้นไม้กลมๆ ที่โผล่พ้นผิวดินออกมาเล็กน้อย ใช้สำหรับเหยียบเป็นทางเดิน
สองข้างทางได้ยินแต่เสียงนกร้องกันจิ๊บๆ จุนโนะมองไปรอบตัว เมื่อคราวที่มาครั้งแรกก็มากันตอนกลางคืน
รีบมาแล้วก็รีบไป แต่ยามนี้ บรรยากาศชุ่มฉ่ำแบบนี้ ทำให้คลายร้อนไปได้มากทีเดียว
จินจูงมือจุนโนะเข้าไปพักผ่อนในห้องที่ปูเสื่อไว้เรียบร้อย ซึ่งเด็กหนุ่มจำได้ดีทีเดียวว่ามันคือห้องเดิมที่เขาเคยมาเสียหนุ่มให้จิน
ยามะพีพักห้องไหนง่ะ เขาถาม
ยามะและคาเมะชี้ไปที่ห้องติดกัน
ห้องใกล้กัน ดีจังเลย จุนโนะยิ้มร่า แต่ยามะพีกลับทำท่าขรึม โบกมือไปมาว่า
ห้ามส่งเสียงอื๊ออ๊าดังเกิน 35 เดซิเบลนะ ห้องฉันจะได้ยิน
บ้า...ทะลึ่งขึ้นทุกวันเลยนะ ยามะจัง
แหม...ก็คาเมะเขาสอนง่ะเด่ะ
อ้าว...ยามะของผม...นายหัวไวต่างหากล่ะครับ คาเมะหอมแก้มยามะพีดังฟอด แล้วก็ฉุดคนรักหน้าหวานเข้าห้องตัวเอง
ปล่อยให้จินเลื่อนบานประตูให้ปิดสนิท
จุนโนะ..... จินดึงร่างโปร่งมากอดแน่นกระชับ
นานเท่าไรแล้ว ที่ไม่เห็นนาย? เขาถาม
จุนโนะชูนิ้วขึ้นมาสี่นิ้ว
สี่วัน....
โห...ไม่รู้พี่จินทนได้อย่างไร...ตั้งสี่วันแน่ะ
ทำไมไม่คิดว่า มันแค่สี่วันเองล่ะฮะ จุนโนะปลอบใจ ก็เลยถูกร่างใหญ่ประทับริมฝีปากดูดดื่ม
หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นแรงราวกับจะปะทุออกมานอกอก รสชาติของจินอิ่มเอิบซาบซ่า ราวกับเปลวไฟที่ราดลงบนกองน้ำมันอย่างดี
และเขาเองที่เป็นน้ำมัน แต่เมื่อไฟกองน้อยก่อขึ้นแล้ว เปลวไฟนั้นกลับอ่อนหวานซาบซ่าน
มือของจุนโนะสุเกะเลื่อนสูงจากแขนไปเกาะที่ไหล่ของจิน และเมื่อจินทวีจุมพิตให้หนักหน่วงขึ้น
มือของเขาจึงเลื่อนไปที่ลำคอ โน้มคอของจินให้ต่ำลงมาอีก วงแขนของชายหนุ่มกอดรัดลำตัวบาง
กระชับตัวจุนโนะแนบไว้กับอกจนกระทั่งอกของจุนโนะเบียดแนบชิดอยู่กับแผงกล้ามเนื้อของจิน
ต่อให้กี่สิบพี่โชหรือกี่ร้อยสหบาทา จินก็ไม่เกรง...ขอให้อ้อมกอดนี้มีจุนโนะอยู่ก็พอ
จินรุนหลังจุนโนะไปเรื่อยๆ จนทั้งสองล้มกลิ้งที่ฟูกกลางห้อง ลำตัวหนาใหญ่ทาบทับกับร่างเพรียวของจุนโนะ เขาไล้มือที่ซุกซนให้ซอกซอนไปทั่วทุกส่วนสัดของหนุ่มน้อย จุนโนะก็แอ่นร่างขึ้นรับสัมผัสนั้นอย่างยินดี เสียงครวญครางของจุนโนะดังขึ้นอย่างอดใจไม่อยู่ เมื่อจินไล้เลียไปทั่วตัว ก่อไฟกองน้อยๆ ขึ้นอีกแล้ว
เสียงครางอย่างสุขสมของทั้งสองดังไปจนถึงที่ผนังกั้นห้องอีกด้านหนึ่ง ที่คาเมะกับยามะพีช่วยกันขยับฟูกนอนให้มาชิดที่ขอบผนังกรุกระดาษอย่างดี
ทั้งสองอยู่ในสภาพเกือบเปลือยเมื่อเอาหูแนบกับผนังบางของโรงเตี๊ยม ยามะพีหน้าแดงก่ำ
ทำท่าจะผละออกมา แต่คาเมะไม่ยอม เขาดึงมือยามะให้ฟังต่อไปเรื่อยๆ
จะได้ไม่ต้องโหมโรงไง!! คาเมะกระซิบกระซาบ
บ้า!! ยามะตีเพี้ยะไปที่ไหล่ของคู่รักเบาๆ หน้าแดงเข้มจนคาเมะถอนใจ หันออกจากผนังห้อง
กดร่างของยามะพีกับฟูกที่นอน
เรามาทำเสียงกันมั่งดีกว่า... คาเมะว่า ประทับจูบที่กลีบปากเย้ายวนของยามะพีโดยไม่รอช้า.........
********************************
กว่าทั้งสี่หนุ่มจะออกจากห้องมาอาบน้ำแร่ได้ก็เป็นเวลาเย็นมากแล้ว พอลงบ่อก็ต่างคนต่างแยกกันเป็นคู่ๆ
คาเมะและยามะพีเลือกที่จะซุกตัวอยู่ในมุมอับ มีหินก้อนใหญ่บังมิด ส่วนจุนโนะและจินก็อยู่แถวบ่อรอบนอก
สักพักก็ได้ยินเสียงน้ำแตกกระจายดังมาจากหลังโขดหิน จินหัวเราะคิกคัก บ่นว่าสองคนนั่นยังโรแมนซ์กันไม่ยอมเลิก
อิจฉาจังเนอะ... จุนโนะพูดเสียงแห้ง จินยิ้มให้อย่างอ่อนโยน เขาวักน้ำราดรินที่ไหล่เปลือยเปล่าของจุนโนะ
ดูจุนโนะเงียบขรึมไป หลังจากที่ร่วมอภิรมย์กันเมื่อกลางวัน จุนโนะก็นอนซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของเขาเงียบๆ
พี่จินเอามือถือกับกระเป๋าเสื้อผ้าจุนจังมาให้ด้วยนะ อยากจะค้างที่นี่มั้ย? จินถาม
ไม่ได้หรอกฮะ...ค้างไม่ได้เด็ดขาด แค่ที่มานี่ก็ไม่รู้จะเจอข้อหาอะไรมั่ง
เฮ้อ...ถ้าจุนจังอนุญาต พี่จินขอจับพี่ชายนายทุ่มสักทีสองทีจะได้มั้ย....จะได้หายจากอาการหมาบ้าเข้าสิง
จุนโนะได้ฟังก็หัวเราะออกมาได้ กำลังจะพูดอนุญาตอยู่แล้วเชียว เมื่อมีเสียงเรียกเข้าจากมือถือของจิน
ชายหนุ่มขยับไปที่ขอบบ่อ คว้าโทรศัพท์มาโต้ตอบ สักพักก็เบิกตากว้าง หันขวับมาทางจุนโนะทันที
มีอะไรหรือฮะ? จุนโนะถามอย่างใจคอไม่ดี
พี่โชอาละวาดใหญ่เลย....โดนพี่ไอบะตบด้วย ตอนนี้กำลังทะเลาะกันลั่นบ้าน....พี่อุเอ้โทรฯ
มาบอก
ตายล่ะ...ผมทำยุ่งอีกแล้วเนี่ย...เฮ้อ...รีบกลับกันดีกว่ามั้ยฮะ จุนโนะบอกแล้วก็ตะโกนเรียกยามะกับคาเมะออกมาจากโขดหินทันที
คาเมะจิ๊ปาก บ่นเสียดายชะมัด นึกว่าจะได้นอนกอดคนตาโตอีกคืนหนึ่งซะแล้ว
จินรีบบึ่งรถกลับโตเกียวทันที ระหว่างทาง มีเสียงเรียกเข้าจากอุเอดะอีกครั้งหนึ่ง
จินพูดโต้ตอบแล้วก็ขมวดคิ้ว สักพักก็นิ่งเงียบ พอทุกคนในรถถาม จินถึงหันมาบอก
คราวนี้ทะเลาะกันอย่างหนักเลยนะ มีปาของใส่กันด้วย และโชก็ประกาศเลิกกับพี่ชายฉันแล้วด้วย....ตอนนี้พี่ไอบะหมกตัวอยู่แต่ในห้อง
พี่อุเอดะเข้าห้องไม่ได้ก็เป็นห่วง .....ได้ยินแต่เสียงร้องไห้ง่ะ....แย่ชะมัดเลย
จับขังด้วยกันสักสองสามวัน ขี้คร้านจะยิ่งติดกันหนึบมากกว่าเดิมนะน้า... คาเมะออกความเห็น
ฉันว่าเป็นศพมากกว่านะ ยามะพีแย้ง
อะไรก็ไม่ร้ายเท่า คู่หมายนายก็ไปกับพี่โชด้วย... เกาะพี่ชายนายแจเชียว จุนโนะ...พี่ไอบะก็เลยเข้าใจผิดกันใหญ่โต
พี่อุเอ้เห็นนายจุนอะไรนั่นแล้ว บอกว่า ดูท่าจะยังไงๆ กับพี่โชซะแล้วล่ะ พี่ไอบะไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเขาเป็นคู่หมายของนาย....น่าจะเป็นคู่หมายของพี่โชมากกว่า....
จินรายงานต่อ จุนโนะยิ่งนั่งหน้าซีดเข้าไปอีก
...ใจหนึ่งอยากให้ถึงโตเกียวไวๆ แต่อีกใจหนึ่งอยากจะให้จินขับรถหนีไปอีกทาง...หนีไปให้ไกลๆ
หนีปัญหาทั้งปวงเลยถ้าจะดี
******************************
ทั้งหมดมารวมกันอยู่ที่บ้านของไอบะ เพื่อนมากันพร้อมหน้าพร้อมตา รวมทั้งโคกิก็มากับเขาด้วยเหมือนกัน
เฮ้ยมาแล้ว!! เสียงคนใดคนหนึ่งพูดขึ้นมาเมื่อเห็นจินเดินนำขบวนเข้ามา
ใจเย็นๆ ไอ้โช ยูอิจิรั้งแขนเสื้อของชายโชเอาไว้
ชายหนุ่มสะบัดออก มองหน้าจินเขม็ง ต่างคนต่างมาหยุดมองหน้ากันและกัน เบื้องหลังของจินมีจุนโนะเกาะหลังอยู่ด้วย
จุนโนะโผล่หน้ามาแค่ครึ่งเดียว
ทั้งคู่ต่างจ้องหน้าซึ่งกันและกัน ไม่มีใครยอมหลบใคร โชมองสายตากล้าแกร่งของจินเห็นชัดๆ
ว่าหมอนี่ไม่ยอมลงให้ตัวเองแหงๆ .....
โชละสายตาจากจิน หันมาสนใจคนยืนด้านหลัง
จุนโนะสุเกะ....ขึ้นรถ...กลับบ้าน เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วก็พยักเพยิดชวนมัตซึ
จุนให้กลับ หนุ่มสำอางเดินตามโชต้อยๆ ไม่เห็นสนใจจุนโนะเลย
ทุกคนเงียบกริบ ...เมื่อโชเดินจากไป ก็หันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก แต่คนที่แปลกใจที่สุดก็คงไม่พ้นจิน
แปลกว้อย...ไอ้โชมันเงียบ... โคกิงง
นั่นเด่ะ นึกว่าจินจะโดนตื๊บซะแล้ว ยูอิจิก็พูดด้วยความงวยงง เขารีบพยักหน้าให้จุนโนะกลับซะเร็วๆ
ก่อนระเบิดจะตูมตามขึ้นมา
พี่จิน...จุนจังไปก่อนนะฮะ...เดี๋ยวมีเรื่อง จุนโนะจุ๊บปลายคางของจินเร็วๆ แล้วก็หมุนตัววิ่งตามพี่ชายไปอย่างว่าง่าย
โชคดีเป็นบ้าเลยง่ะ ยามะพีตบไหล่ของจินเป็นการแสดงความยินดีด้วย
แต่ฉันว่านะ....พายุมันเริ่มตั้งเค้าต่างหากล่ะ
พี่โชน่ะดูง่ายจะตายไป เวลาโกรธก็แสดงออกมาให้เห็นเลย แต่นี่เฉยแบบนี้ มันเป็นอาการของคนที่ตัดแล้วทุกสิ่งทุกอย่าง....ผมว่าคงจะช็อคที่เลิกกับพี่บะจังมากกว่า
หนุ่มน้อยตาโตใช้นิ้วเคาะปลายคางตัวเองเบาๆ คาเมะมองตามรถที่โชขับกลับบ้าน แล้วก็พูดขึ้นว่า
ฉันกลัวอาฟเตอร์ช็อคมากกว่านะ....เฮ้อ....ไปดูพี่ไอบะดีกว่า
ฉันไปด้วย.. ยามะสอดแขนคล้องกับของคาเมะ พากันรีบขึ้นชั้นบน จินตั้งสติอยู่คู่หนึ่งก็ก้าวขาออก
ตรงดิ่งเข้าห้องพี่ชายด้วยทันทีเหมือนกัน
พบอุเอดะกำลังยืนเคาะประตูอยู่หน้าห้อง พอดีจินมีกุญแจสำรองก็เลยเปิดเข้าไปได้
..........
ข้างในห้อง....เห็นแล้วก็ใจหาย........
สภาพห้องเปลี่ยนจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ทั้งหมดกวาดตาดูเข้าของที่ระเกะระกะ แจกันใบใหญ่ถูกทุ่มทิ้งอยู่หน้าห้องน้ำ
เศษกระเบื้องชิ้นใหญ่กระจัดกระจาย หมอนบนเตียงกลิ้งโคร่โร่อยู่ที่พื้น หนังสือหนังหาหล่นเกลื่อนกลาดไปหมด
ข้อสำคัญ บนเตียงปรากฏร่างของเจ้าของห้องนอนคว่ำหน้าร้องไห้อยู่ที่นั่น
พี่ไอบะ จินเรียก ก้าวเข้ามาหาพี่ชายที่นอนสะอื้น
เลิก....เลิกกันแล้วนะ...จะไม่ขอเจอเจ้าหมอนั่นอีกแล้ว...ฮึก...
เพราะผมแท้ๆ เชียว จินพูดเสียงเศร้า แต่ว่าไอบะกลับพลิกตัวนอนหงาย นัยน์ตาแดงช้ำและเปรอะไปด้วยคราบน้ำตา
ไม่ใช่หรอก...เพราะโชเขามีคนใหม่ต่างหากล่ะ
ใครฮะ? จินถาม
มัตซึโมโตะ จุน
เห้ย...บ้าน่า....นั่นมันเป็นคนที่โชมันอยากให้ได้กับน้องมันต่างหากล่ะ อุเอดะแย้งขึ้นมา
ไอบะลุกขึ้นนั่งกอดเข่าบนเตียง เขาปาดน้ำตาออกลวกๆ
ไม่ใช่หรอก ฉันเห็น ไอ้หมอนั่นน่ะ มันยืนอยู่ข้างหลังโช แต่มันทำหน้าเยาะฉัน ....โธ่เอ๊ย
อุเอ้ ทำไมฉันจะมองไม่ออก ไอ้สายตาที่นายคนนั้นมองโชน่ะ ยังไงๆ ฉันก็ไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเขาจะมาชอบจุนโนะ...เป็นไอ้คนพี่ต่างหากล่ะที่มันเล็งเอาไว้
ไอ้หมอนั่นน่ะมันควีน!! ไอบะว่า ลืมต่อคำว่า....เหมือนฉัน....ลงไปด้วย
เฮ้ย!! ทุกเสียงร้องประสานกัน แต่เสียงของอุเอดะดังกว่าเพื่อน นัยน์ตาโตลุกวาว....
บรื๊อ...อ...อ... คาเมะทำท่าขนลุก จนยามะพีอดหยิกหมับไม่ได้
เขาสวยนะ ฉันว่า ยามะพีแอบกระซิบ เห็นท่าจะจริงอย่างที่ไอบะบอกซะแล้ว ก็เขาเองยังมองจุนอย่างสงสัย....คลับคล้ายคลับคลาว่าจะพวกเดียวกันเลยแฮะ.....
ฉันว่าแล้ว... อุเอดะถอนหายใจดังเฮือก นึกสมน้ำหน้าโชเหลือเกิน อุตส่าห์เลือกเฟ้นคนที่จะมาดองด้วยแท้ๆ
แต่ตาถั่วไปเลือกผิดฝาผิดตัวมาซะได้
ให้มันแก้ปัญหาเองก็แล้วกัน ถ้าจะโดนจับซะแล้วไอ้โช้... เขาส่ายหน้าออกมา มองไอบะแล้วก็สงสาร
หลายเรื่องมันประดังเข้ามา ทั้งเรื่องน้องชาย ไหนจะเรื่องที่เลิกกับโช ล้วนแล้วแต่เกี่ยวพันกันทั้งนั้น....
แล้วจะเลิกกันจริงๆ หรือครับ? จินยังถามด้วยความห่วงใย
ไอบะเม้มริมฝีปาก จวนจะเบะอีกรอบ เขาถอนสะอื้นแล้วก็ก้มหน้านิ่ง
เลิกไปแล้วนี่...เจ็บใจนัก ไอ้บ้านั่น....อุตส่าห์รัก...ฮึก....
แต่ไอ้โชมันรักนายนะ ไอ้บะ...รักมากด้วย เขาไม่มองหมอนั่นหรอก เพื่อนหน้าหวานออกความเห็น
แต่มัตซึอะไรนั่นน่ะ มันอ้อนเก่งนะ
โห้ย...เชื่อซิ โชมันขาดนายไม่ได้หรอกไอบะ...
ขอบใจนะอุเอ้ที่ช่วยปลอบใจฉัน ทั้งๆ ที่รู้ว่านับวันเรื่องมันก็ไม่มีวันจบลงด้วยดี
ไอบะพูดด้วยเสียงสั่นเครือ เขาทุ่มตัวกับที่นอน สะอื้นออกมาอย่างไม่อายใคร
ฮึก...ไอ้บ้าโช ....ทำไมฉันต้องรักนายมากขนาดนี้ด้วย...ฮึก...
********************************
วันต่อๆ มา จุนโนะเห็นโชพี่ชายนั่งจิบเหล้าที่เคาน์เตอร์ในห้องโถงตามลำพัง ดวงตาเหม่อมองไปที่แก้วน้ำสีเหลืองตรงหน้า
เด็กหนุ่มเดินลากขามาหยุดยืนข้างๆ โชก็ยังไม่รู้ตัว จุนโนะกระแอมดังๆ โชก็ยังนิ่งเฉย
ผิดปกติจริงๆ
ไม่ไปง้อพี่ไอบะหรือฮะพี่โช? จุนโนะถาม
ไม่!! เสียงห้วนจัดดังขึ้นทันที พร้อมกับกระดกแก้วเหล้าในมือเทพรวดเดียวลงคอ
แต่เมื่อกี้โทรฯ ไปที่บ้านโน้น เขาบอกว่าพี่ไอบะเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง คงจะรอให้พี่ไปคืนดีด้วย
พี่โชโทรฯ ไปหน่อยนะฮะ... จุนโนะจัดแจงคว้ามือถือที่เหน็บเอวของโชมากดจึ้กๆ ต่อเบอร์ของไอบะ
แล้วยื่นส่งให้
เขายิ้มอย่างดีใจเมื่อพี่ชายรับมันมาดูหน้าจอ แต่แล้วจุนโนะก็หุบยิ้มฉับ เมื่อโชปิดมือถือแล้วก็เหน็บไว้ที่เอวอย่างเดิม
อ้าว!!??
อย่ามายุ่งหน่อยเลยน่า ไอ้ตัวดี...ฉันไม่มีวันง้อหมอนั่นหรอกรู้ไว้ซะด้วย....
โชหันมาบอก แล้วก็รินเหล้าใส่แก้ว
คนที่บ้านนั้นบอกว่า พี่ไอบะนอนร้องไห้ทุกคืนเลย......สงสารพี่ไอบะจังเลย....
ช่างปะไร...คนบ้านนั้นที่ว่าน่ะ จินหรือเปล่าล่ะ? โชถามกลับ น้องชายได้แต่พยักหน้าแบบไม่ค่อยจะเต็มใจนัก
ฮึ...ยังติดต่อกันอยู่ว่างั้นเถอะ...
ก็....ไม่เชิงฮะ... น้องชายตอบอ้อมแอ้ม โชแค่นหัวเราะออกมา เขากระดิกนิ้วชี้หน้าจุนโนะ
แต่เหมือนกับจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขารีบหดนิ้วกลับทันที เทเหล้าลงคออีกแก้วแล้วก็พูดเสียงติดจะอ้อแอ้ว่า
ฉันเลิกกับไอบะแล้ว...รู้มั้ยเพราะใคร? จุนโนะสุเกะ....เพราะนายไงล่ะ...เสียใจบ้างมั้ย
กับการที่ดื้อด้าน สะใจหรือเปล่าที่เห็นใครต่อใครทะเลาะกัน ....ฮึ...ห้ามแล้วไม่ฟัง
ยังหนีไปกับหมอนั่นอีก ....ลงโทษเด็กดื้ออย่างนายน่ะมันไม่รู้สึกหรอก จุนโนะ...ต้องให้นายรู้สึกผิดซะบ้างที่เป็นต้นเหตุให้ใครต่อใครเสียใจ....ทีนี้ล่ะก็จะทำอะไรตามใจชอบก็ทำไปเหอะ....แต่ขอให้รู้ซะบ้างนะว่า
ฉันก็มีวิธีลงโทษนายแบบนี้ล่ะ...สะใจพิลึก โชพูดกับน้องด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา
จุนโนะเองก็ตัวแข็งไปหมดแล้ว ขนลุกซู่ที่ได้ยินถ้อยคำทั้งหมด
....นี่หมายความว่า โชใช้วิธีเชือดไอบะให้ช้ำใจ โดยที่รู้ดีว่า จุนโนะสงสารไอบะมากมายเพียงไหน
....
....พี่ชายไม่ได้ลงโทษเขาโดยตรง แต่กลับใช้วิธีให้เขาละอายใจงั้นเหรอ....
จุนโนะปิดหน้าร้องไห้ ให้โชเฆี่ยนเขาให้ตายจะดีซะกว่าที่จะลากคนอื่นมาเกี่ยวข้องด้วย
....นี่เขาต้องทนเห็นพี่ไอบะช้ำใจเพราะพี่ชายตัวเองงั้นหรือ.....
.....จะให้ผมทำอย่างไร?...พี่ถึงจะคืนดีกับพี่ไอบะ...บอกมาซิฮะว่าจะให้จุนจังทำยังไง
จุนโนะเขย่าแขนโช สะอื้นออกมา
นายก็....เลิกกับไอ้หมอนั่นซิ....แล้วก็คบกับมัตซึโมโตะแทน....
ไม่ง่ะ...ไม่เอ๊า!!....ไอ้พี่โชใจร้าย....ฮึก..... เด็กหนุ่มวิ่งออกไปจากห้องโถง
พอถึงเตียงก็ร้องไห้โฮออกมา
ไม่คิดว่าพี่ชายคนเดียวจะใจร้ายและเลือดเย็นได้ถึงขนาดนี้
............................................
ยิ่งยามะพีโทรฯ มาเล่าอาการของไอบะให้ฟัง จุนโนะก็ยิ่งช้ำใจหนักขึ้นไปอีก
.....ต้นเหตุก็มาจากเขานั่นแหล่ะ...แม้พี่ชายจะไม่มีเหตุผล แต่เขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า...หลักสำคัญก็เพราะเขาคนเดียว
.....
...........
ตกดึก หลังจากอาบน้ำลบความหม่นหมองออกจากร่างกายแล้ว จุนโนะก็เดินเข้ามาที่ห้องนั่งเล่น
พ่อกับแม่คงจะขึ้นนอนแล้ว โชถึงหันไปคว้าขวดเหล้ามากอดเอาไว้ซะแน่น จุนโนะมองพี่ชายแล้วก็สะท้อนใจ
.....ไม่เข้าใจชายหนุ่มคนนี้เลยจริงๆ ยิ่งได้ฟังเรื่องที่อุเอดะเล่าให้ฟังเมื่อวันก่อน
เขาก็ยิ่งคิดว่า โชน่าจะพึ่งจิตแพทย์ได้แล้ว.....
จุนโนะทรุดนั่งที่ข้างกายของพี่ชาย จับขวดเหล้าออกจากอุ้งมือ โชหันมามองแล้วก็เมินหน้าไปทางอื่น
ไม่อยากมองดวงหน้าที่มีรอยกังวลของน้องชาย
.........เด็กดื้อ.........
พี่โช....... จุนโนะกอดแขนพี่ชายไว้ ซบหน้าแนบกับต้นแขนของชายหนุ่ม
ผมขอโทษฮะ...ขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง ผมจะยอมทำทุกอย่างถ้าพี่ไปง้อพี่ไอบะ....ให้...กลับมารักกันเหมือนเดิม
นายจะทำอะไรล่ะจุนโนะ
ผมจะ.....จะไม่พบกับพี่จินอีก....จะไม่ไปไหนกับเขาอีก...จะไม่........ฮึก.........
จุนโนะสะอื้นเบาๆ ที่หัวไหล่ของโช เสียงสั่นเครือขาดหายไป เมื่อจุนโนะสะอื้น
ผมจะ.....จะเลิกกับพี่จินก็ได้ฮะ........ถ้า...พี่โชสัญญาว่าจะไปง้อคนรักของพี่.....อย่าทำให้พี่ไอบะเสียใจ
นายรู้สึกผิดใช่มั้ย จุนโนะสุเกะ โชถาม แต่จุนโนะส่ายหน้า
ไม่...รักกับพี่จินไม่ใช่เรื่องผิด...เขาไม่ใช่คนไม่ดีนี่นา....พี่โชไม่ชอบเขาเอง
ก็เลยพาลหาเรื่องไม่ให้เขาคบกับผม....ถ้าพี่โชไม่ชอบ ไม่ยอมรับพี่จินจนเกิดเรื่องทะเลาะกับพี่ไอบะจังแบบนี้
ผมเองก็........ฮึก.....งืด....งืด...... จุนโนะสูดจมูก ปลายจมูกแดงจัด
จะว่าพี่ไม่มีเหตุผลใช่มั้ยล่ะ?
จุนโนะพยักหน้า แต่ยังคงสะอื้นอยู่ โชลูบเส้นผมอ่อนสลวยแผ่วเบา เขาพูดเนิบๆ ว่า
พี่มีเหตุผลนะ ...พี่ไม่อยากเห็นน้องคนเดียวของพี่ เห็นคนอื่นสำคัญกว่า รักคนอื่นมากกว่า...เห็นใครคนนั้นเป็นเจ้าชีวิตจนไม่เชื่อคำพูดของพี่...
จุนโนะนิ่งเงียบ....เหตุผลที่พี่ชายบอกนั้นเหมือนกับเรื่องที่พี่อุเอดะเล็คเชอร์ให้ฟังไม่มีผิด
พี่ไม่อยากทำไอบะเจ็บหรอกนะ....แต่หมั่นไส้น้องชายเขามากกว่า
งั้น....จุนจังยอมเจ็บกับพี่จินดีกว่า ที่จะเห็นใครต่อใครต้องมาเจ็บเพราะพวกเรา.....ถึงแม้ว่าจะรักเขามากแค่ไหน
....แต่ถ้าเห็นพี่ชายทั้งสองดีกัน รักกัน ผมก็ยอมเจ็บเองฮะ จุนโนะซบนิ่งกับบ่ากว้าง
ดวงตาแดงช้ำ โชรับรู้ถึงความชื้นที่ติดกับบ่าของเขา ...............น้ำตาของน้องชาย.......
จุนโนะพูดอย่างน่าสงสาร น่าเห็นใจ โชเหลือบตาดูใบหน้าหวานเศร้าของเจ้าตัวดี ยังไม่ปักใจเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์
....จุนโนะเดี๋ยวนี้กระล่อนขึ้นเยอะ ตั้งแต่คบกับจิน
.....น้องชายจะยอมเลิกกับคนรักเพื่อความสุขของคนอื่น จะเป็นไปได้ไง......
เขาก้มมองศีรษะทุยที่ซบแนบกับหัวไหล่ของเขา จุนโนะยังคงสะอื้นอยู่ ถึงจะไม่มีเสียงแล้วก็ตาม
สักพักจุนโนะก็ขอตัวขึ้นไปนอน แต่ก็ไม่วายหันมาสำทับให้เขารีบไปคืนดีกับไอบะโดยด่วน.....
ไม่งั้นจุนจังจะถือว่าพี่โชผิดสัญญา แล้วก็จะฉุดพี่จินหนีไปจริงๆ ด้วย!!
นั่นไง....เอาแล้วไง....เพียงเวลาไม่กี่นาทีจุนโนะก็สำแดงฤทธิ์ออกมาให้เห็นอีกแล้ว
.....อย่างงี้จะให้เชื่อให้เจ้าน้องชายหน้าหวานได้อย่างไรว่ามันจะยอมทำตามที่พูดจริง.....................
*************************
to be continue
vol 24
***************************
รุ่งเช้า........
ทันทีที่พระอาทิตย์ขึ้น โชรีบบึ่งรถไปหาไอบะแต่เช้า แต่สิ่งที่ได้รับก็คือใบหน้าปั้นปึ่งของคนรัก
กับกิริยาที่งอน กระฟัดกระเฟียด ไอบะยืนกรานไม่ยอมคืนดีกับโช ไม่ว่าโชจะหาเหตุผลอะไรมาอ้างก็ตาม
กลับไปก่อนก็แล้วกัน ไอ้โช....ยังไม่อยากคืนดีด้วย ไม่มีอารมณ์... แฟนหนุ่มคนสวยพูดได้เท่านั้นก็เดินลงส้นกระแทกพื้นโครมๆ
กลับขึ้นห้องไปอย่างไม่ใยดี
และในวันเดียวกันนั้นเองที่จินรับรู้ข่าวร้ายจากจุนโนะว่าจะยุติการคบกันแบบคนรักกับเขา
ไม่ได้นะ จุนโนะ...พี่ไม่ยอม!! จินยืนกราน มือที่ถือหูโทรศัพท์สั่นจนเห็นได้ชัด
ผมจะไม่เจอกับพี่จินอีก....ผมสัญญากับพี่โชไว้แล้ว
ถึงนายจะทำแบบนั้น พี่ไอบะก็ไม่ยอมคืนดีด้วย พี่ชายนายกลับไปแล้วเมื่อกี้นี้เอง....แห้วกลับไปด้วย...ชิ...สม...
จินทำเสียงสะใจ แต่เสียงของอีกฝ่ายกลับสั่นเครือ
พี่ไอบะน่ะ ฝืนใจตัวเอง...พี่จิน....ผมรักพี่จินนะ...แต่เราอยู่ห่างๆ กันสักพักดีกว่า...
ไม่อ่ะ...แค่พี่ไม่ได้เห็นหน้าจุนโนะชั่วข้ามวัน พี่จินก็ทนไม่ได้แล้วนะ จินตะโกนกรอกใส่หูโทรศัพท์
ทำเอาปลายสายเงียบกริบ ....
เน่าซะ... เสียงหนึ่งพูดขึ้นมาจากเบื้องหลัง จินหันขวับไปมองก็พบกันดวงหน้าของคาเมะยืนยิ้มเผล่อยู่ไม่ห่าง
จีบกันได้เน่าสนิทจริงๆ
เจือก....ไอ้เมะ...เจือกจริงๆ คนยิ่งกลุ้มๆ อยู่ จินบ่น แล้วก็หันไปพูดใส่โทรศัพท์ต่อ
จุนจัง...เราต้องสู้นะ...เพื่อความรักของเรา จินยังปล่อยน้ำเน่าได้คงเส้นคงวาดีมาก
จนคนแอบฟังทนไม่ไหว หลบไปตบยุงที่ด้านนอก
ไม่ง่ะ...ต้องรอให้พี่สองคนเขาคืนดีกันก่อนดีกว่า จุนโนะตอบ
จุนโนะไม่รักพี่จินหรือไง? จินถาม
รักเจ้ะ....รักมากด้วย...
งั้นต้องสู้
ไม่ง่ะ...
เฮ้อ.....จุนจังงง.... จินผ่อนลมหายใจ รู้ดีทีเดียวว่าจุนโนะกำลังอยู่ในอารมณ์สับสนของการตัดสินใจ
และการทำสงครามเย็นของพี่โชก็มีส่วนอยู่ค่อนข้างมากทีเดียว
ทั้งสองวางหูโทรศัพท์ลงแล้ว จินยังนั่งเป็นใบ้ ขณะที่ไอบะเดินลงมาจากชั้นบน เตรียมตัวจะไปทำงาน
เขาเห็นน้องชายนั่งถอนหายใจเฮือกๆ ก็อดถามไม่ได้ แต่เมื่อได้คำตอบ ร่างบางถึงกับยืนนิ่งขึง
ไม่คิดว่าจุนโนะเอาความคิดพิเรนแบบนี้มาจากไหน
ทางที่ดีพี่รีบคืนดีกับพี่โชซะเร็วๆ ดีกว่า ผมจะหาทางเอาจุนโนะคืนมาให้ได้....
จินประกาศใส่หน้าพี่ชาย
พี่ไม่ได้เล่นตัวนะจิน พี่โกรธไอ้หมอนั่นจริงๆ และก็ไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับนายด้วย
แต่เป็นเรื่องของ...ของ......
ของใครฮะ? น้องชายยื่นหน้ามาถามด้วยความสนใจ
ของ...คนที่ชื่อมัตซึโมโตะ จุน...ต่างหาก
เอ้า....เหรอฮะ...
ใช่...พี่เชื่อว่าลางสังหรณ์ของพี่ไม่ผิดหรอกนะจิน ไม่เชื่อคอยดูต่อไปก็แล้วกัน...
ไอบะพูดด้วยความมั่นใจ
และก็เป็นดังที่จินกังวล เมื่อเขาขอนัดพบจุนโนะ เด็กหนุ่มก็ไม่ยอมออกมาพบ ได้แต่คุยกันทางโทรศัพท์เท่านั้น จินอยากจะกลั้นใจตายวันละหลายร้อยหน ยิ่งเห็นคาเมะออกไปพบกับยามะพีทุกวันก็ยิ่งทุรนทุรายหนักขึ้นทุกที
ส่วนจุนโนะเองก็เอาแต่นั่งหน้าเศร้าให้โชเห็นทุกวัน ทุกเช้าเมื่อโชจะออกไปทำงาน
จุนโนะก็จะเดินเกาะแขน ช่วยพี่ชายหอบเอาแฟ้มไปไว้ในรถ แล้วก็ถอยออกมายืนทำหน้าเศร้าๆ
...พอตกเย็นบางครั้งก็ลงมากินข้าวด้วย บางครั้งเจ้าตัวก็จะไม่ยอมลงมากิน เพียงแต่บอกว่า
อิ่มแล้วฮะ...จุนจังกินน้ำตาอิ่มแล้ว....
เล่นเอาโชต้องมานั่งปวดขมองอยู่ทุกวัน เรื่องหลายเรื่องมันสุมเข้ามาอยู่ในหัวอก
ไหนจะเรื่องงานที่ต้องเซ็นสัญญาร่วมกับบริษัทมัตซึโมโตะ ...ไหนจะเรื่องประสบความล้มเหลวในการขอคืนดีกับไอบะ
แถมน้องชายยังตีหน้าเศร้าให้เห็นอยู่ทุกวันอีกล่ะ
โว้ย...!!...กรูจะบ้า!! โชตะโกนลั่นห้องให้เพื่อนอีกสามคนได้ยิน แต่เสียงตอบกลับมาจากหนุ่มหน้าหวานประจำกลุ่มมีว่า
ดี...สมน้ำหน้า!!
อุเอ้...เงียบไปเลยปะ โชชูกำปั้นหราให้อุเอดะ ซึ่งฝ่ายนั้นก็ทำท่าค้อนควักจนยูอิจิต้องแอบยิ้ม
นับวันเขาก็ยิ่งจะเอนเอียงเข้าหาคนรักมากขึ้นทุกที รวมทั้งโคกิด้วยที่ชักจะเห็นใจจุนโนะด้วยเหมือนกัน
สงสารจุนจังนะ...เห็นมั้ยวันๆ เอาแต่นั่งเหม่อลอย ดูแก้มน้องชายของพวกเราซิ...แก้มตอบเชียว...โถ
คงจะคิดถึงคนรักมากซินะ เป็นคำพูดจากโคกิ ที่ได้แต่ปลงอนิจจัง
.....................
จุนจังเป็นไงบ้าง ......โคกิเคยเอ่ยปากทักตอนที่ไปหาโชที่บ้าน จุนโนะก็แค่ฝืนยิ้มให้แล้วก็บอกเสียงอ้อมแอ้มว่า
ดีฮะ...ยังพอมีลมหายใจหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ก็คงจะขาดออกซิเจนเร็วๆ นี้แหละฮะ
....น้ำเสียงก็เศร้าแถมหน้าตาที่เคยยิ้มแป้นตอนพวกพี่ๆ มาหาก็ไม่มีให้เห็น จนพี่ๆ แทบจะร้องไห้ด้วยความสงสาร
..................
จินมันทำงานกับพ่อมันแล้วนะ ไอ้โช้... ยูอิจิบอกในวันหนึ่งที่พวกสหบาทาพากันยกโขยงมาเยี่ยมโชเพื่อหยั่งเชิง
ช่างมันเด่ะ โชทำเป็นไม่สนใจ
อ้าว...ก็ว่าที่น้องเขย เอาการเอางาน นายก็น่าจะดีใจนะ อย่างน้อยจินมันก็ไม่เหลาะแหละ
เออ...แค่นี้พิสูจน์อะไรไม่ได้หรอกวะ...และขอโทษทีไอ้ยู....ถ้ากรูได้ยินคำว่าน้องเขยที่หมายถึงไอ้จินอีกคำเดียว
กรูจะเลิกคบก๊ะพวกเมิง.... โชบอกเสียงเข้ม เดินมากระแทกตัวนั่งพิงโซฟา ส่วนสายตาก็จับจ้องอยู่ที่ใบสัญญาในการรวมหุ้นส่วนของสองบริษัทคือ...ซากุราอิกับมัตซึโมโตะ
น่าเห็นใจ.....น่านะ อุเอดะพูดพลางช้อนตามองหน้าเจ้าของห้องพลาง แต่โชก็ยังเฉย
จนเพื่อนสามคนมองหน้ากันอย่างระอา
นั่งกันได้สักครู่ ก็มีเสียงเคาะประตูก๊อกๆ สองสามหน จากนั้นใบหน้าหล่อเหลาคมคายของหนุ่มคนหนึ่งก็เยี่ยมหน้าเข้ามา
คุณโช...ผมมารับไปทานข้าวฮะ...
อ้อ...คุณจุน...เข้ามาซิ โชเปิดยิ้มกว้าง
หนุ่มน้อยคนนั้นเดินหน้าระรื่นมานั่งข้างโชทันที มือขาวเรียวแตะอยู่ที่ท่อนแขนของโชเกือบจะตลอดเวลา
และมันก็ไม่ได้รอดพ้นสายตาใคร่รู้ของเพื่อนร่วมสหบาทาของโชเลยแม้แต่น้อย......
ยูอิจิสะกิดอุเอดะและแอบส่งสายตาให้โคกิรับรู้ จุนยังคงนั่งเกาะโชไม่ห่าง ปากก็ช่างพูดโน่นคุยนี่...แต่ผูกขาดคุยกับโชคนเดียว
ทำราวกับว่าในห้องนี้มีเขากับโชสองคนเท่านั้น........
กลับกันเหอะ พวกเรา... ยูอิจิพูดขึ้น พร้อมกับลุกขึ้นยืน
ดีฮะ... หนุ่มคนนั้นลุกขึ้นยืนบ้าง ดวงหน้ายิ้มแย้มแบบดีใจสุดๆ ที่เห็นเพื่อนของโชจะกลับกันแล้ว
ต้องขอตัวกลับก่อนละครับ คุณชายไอ้โช...พวกกระผมจะไปหาอาหารแพงๆ รับประแดกกันที่ห้องอาหารสุดหรูสูงเสียดฟ้าทานซะกะหน่อย
ไม่ชวนล่ะนะคร้าบ....เพราะชวนไอบะเอาไว้เหมือนกัน คิดว่าโชคงไม่อยากไปเท่าไรนัก
ยูอิจิบอก ปรายตามาทางจุน เห็นอีกฝ่ายทำหน้างอ เมื่อได้ยินชื่อไอบะ...แต่โชนี่ซิเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มทันที
อ่ะ........ชวนไอบะด้วยเหรอ...งั้นขอไปด้วย.....ค.....
ทานที่นี่ดีกว่าฮะ...คุณโช ผมไม่มีเพื่อนทานข้าว...แล้วจะได้ปรึกษาเรื่องการรวมหุ้นด้วยไงฮะ
มัตซึโมโตะรูปหล่อดึงข้อศอกของโชเป็นการห้ามไปในตัว โชชะงักกึก....เรื่องงานต้องมาก่อนเรื่องของหัวใจ
แม้จะเสียดายโอกาสงามๆ ที่จะง้อไอบะ แต่เมื่อจุนเอาเรื่องงานมาอ้าง ...เรื่องหัวใจก็คงต้องพักไว้ก่อนนั่นแหล่ะ
พวกนายไปกันเหอะ...ฝากหัวใจให้ไอบะด้วย โชบอกอย่างเสียดาย แต่อุเอดะทำท่าจะขย้อน
เอาไปให้เองเหอะ...ไม่รับฝากโว้ย...หมั่นไส้ ว่าแล้วอุเอ้คนงามก็เดินสะบัดหน้าออกไปจากห้องเป็นคนแรก........
*************************
และแล้วในวันเปิดเทอมแรกก็มาถึง
จุนโนะในชุดสูทสีน้ำเงินยืนหมุนตัวไปมาหน้ากระจกบานใหญ่ วันนี้เป็นวันแรกที่จะได้ออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์นอกบ้าน
หลังจากที่จมกับบ่อน้ำตามานาน
....จะได้ไปเจอกับยามะพีเพื่อนซี้ที่ได้แต่คุยกันทางโทรศัพท์เพราะยามะพีไม่กล้าเข้ามาเยี่ยมจุนโนะที่บ้านด้วยเหตุผลที่ว่า
ไม่เอาง่ะ กลัวพี่โชกระโดดงับหัว หน้าตาอย่างก๊ะกินหมาตายมาอย่างงั้นเลย...โรคจิตหรือเปล่าวะพี่นายง่ะ
ยามะพีเคยบอกเอาไว้
ดังนั้นวันนี้จึงเป็นวันที่จุนโนะดีใจอย่างเหลือแสนที่จะได้ไปโรงเรียน
เขาสะพายกระเป๋านักเรียนกับถุงใส่ชุดยูโดลงมาข้างล่างก็พบพี่ชายดักรออยู่ก่อนแล้ว
เย็นนี้จะไปรับ...นัดคุณจุนเขามากินข้าวที่บ้านด้วย ........รอล่ะ อย่าหนีไปไหน...
ประโยคหลังนี่รีบพูดทันทีที่เห็นน้องชายทำปากยื่น ตาคว่ำ
เมื่อจุนโนะไปถึงโรงเรียนเขาถึงสบายใจมากมาย พบยามะพีที่ห้องเรียน ปีนี้ก็ได้อยู่ห้องเดียวกันอีกแล้ว
ปีสุดท้ายของนักเรียนไฮสกูล ปีหน้าก็เข้ามหา ลัย ...จุนโนะอยากเรียนจบไวๆ ถ้าเป็นไปได้
เขาจะได้มีอิสระเสียที ...และเมื่อถึงวันนั้น พี่จินจะรอเขาอยู่หรือเปล่านะ
คาเมะมาส่งฉันด้วยนะ... ยามะพีพูดขึ้นทันทีที่เห็นหน้าจุนโนะ แต่เมื่อเห็นเพื่อนเลิฟทำหน้าเสียเมื่ออีกฝ่ายพูดถึงคนรัก
เขาก็หน้าสลดลงทันที นึกอยากตบปากตัวเองซะนัก พูดอะไรไม่ทันคิดจริงๆ เล้ย...รู้ก็รู้อยู่ว่าจุนโนะกำลังเศร้าแค่ไหน
นายหน้าขาวก็คงจะเข้ามหาลัยเหมือนกันน่ะซิ
อือ...แต่กว่าจะเปิดก็อีกสองอาทิตย์แน่ะ
ตอนนี้นายกับคาเมะก็เลยมีความสุขได้เต็มที่ว่างั้นเหอะ... จุนโนะพูดเสียงเรียบๆ
หางเสียงก็ปกติ ไม่ได้คิดอิจฉาแต่อย่างใด
ยามะพีเองเป็นฝ่ายนิ่งมองเพื่อนอย่างเห็นใจ
เปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า... ยามะพีนั่งลงใกล้ๆ ที่นั่งของจุนโนะ
ปีนี้จะเริ่มกิจกรรมของชมรมเร็วขึ้นหน่อยนะ รู้หรือยัง? เขาบอก แต่จุนโนะได้แต่พยักหน้าอืออือไปตามเรื่อง
เขาหยิบชุดยูโดออกมาลูบๆ คลำๆ ในใจก็นึกไปถึงเมื่อครั้งที่ซ้อมยูโดกับจินที่บ้านไอบะ
มีความสุขจะตาย นึกเห็นภาพที่จินสอนไปแต๊ะอั๋งไป เขาอมยิ้มออกมาโดยที่ไม่ทันมองเลยว่า
ยามะพีกำลังจ้องมองเขาอย่างเป็นห่วงเป็นใย
เลิกเรียนแล้ว....อยู่ประชุมเรื่องยูโดด้วยนะจุนโนะ ฉันคงต้องไปรับสมัครสมาชิกใหม่รุ่นน้องแล้วนะ
...นายเองในฐานะเป็นรุ่นพี่แล้วก็ต้องไปด้วย เฮ้ย...!! จุนโน้ะะะะ....ฟังหรือเปล่าเนี่ย???
ยามะพูดกรอกหูจุนโนะจนอีกฝ่ายสะดุ้ง ตีสีหน้าแหยๆ ให้เพื่อน
อาจารย์เลือกนายเป็นหัวหน้าชมรมด้วยนะ ในฐานะที่เล่นเก่งที่สุดในพวกเรา
จุนโนะอมยิ้ม โค้งศีรษะให้ยามะพีอย่างล้อเลียน
น้อมรับครับกระผม....
แล้วนายก็ต้องเป็นคนฝึกให้พวกที่มาเข้าใหม่ด้วยนา ...
ฉันจะฝึกซ้อมให้น้องๆ เอง ไม่ต้องห่วงนะ จุนโนะรับปาก
กำลังคุยกันเรื่องยูโด อยู่ๆ ก็มีเสียงหนุ่มน้อยคนหนึ่งพูดออกมาจากหน้าประตูห้อง
ปีนี้จะสอบเอาสายดำไม่ใช่หรือนายน่ะ แต่ท่าทางโทรมๆ แบบนี้เห็นทีถ้าจะยากส์...
ทั้งจุนโนะและยามะพีหันไปมองต้นเสียง ก็พบกับหนุ่มร่างเพรียว แต่ไม่สูงมากนัก ยืนเท้าเอวมองพวกเขาด้วยแววตาติดจะอิจฉานิดๆ
ว่าไงนะ อุจจี้..? จุนโนะชักเดือด ลุกพรวดขึ้นทันที
ว่าอย่างที่พูดเมื่อกี้แหล่ะ....ได้ข่าวว่าหนีตามผู้ชายไปจนพี่ชายมาอาละวาดไม่ใช่เหรอ?
อย่างงี้จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาซ้อมก๊านนน? เฮอะ...หนีตามไอ้หนุ่มไปแต่ก็ยังได้เป็นหัวหน้าชมรม
เล่นเส้นหรือเปล่าวะ? อุจจี้เบะปากใส่ ทำให้ใบหน้าที่หวานแลดูไม่น่ามองเอาซะเลย
หมดความน่ารักไปเยอะทีเดียว
ก็คอยดูก็แล้วกัน ว่าแต่นายพูดแบบนี้ คงอยากจะเป็นรุ่นพี่คอยสอนรุ่นน้องแทนจุนโนะแย่เลยซินะ?
ยามะอดไม่ไหวว่ากระแทกขึ้นมาบ้าง
ฮึ...ฉันเองก็เก่งพอๆ กับจุนโนะนั่นแหล่ะ ทำไมให้จุนโนะสอนคนเดียวล่ะ หนุ่มน้อยเท้าเอวถามเสียงดัง
ทำให้ทุกคนในห้องเงียบกริบ....
ยามะพีก้าวฉับๆ มาขวางหน้าจุนโนะไว้ แล้วก็ตอกกลับว่า
ถ้าอยากเป็นนัก นายก็ไปอ้อนอาจารย์เลยไป....เก็บความริษยาของนายไว้ด้วยล่ะ อย่าให้มันออกมาเพ่นพล่านประจานตัวเองว่านายน่ะ
ไม่มีน้ำใจนักกีฬา!!
หึ้ย!! ไอ้ยามะตากลม.....ปากดีนักนะมึง...ฝากไว้ก่อนเห้อ.... อุจจี้ชี้หน้าใส่เขาสองคน
แสยะปากใส่แล้วก็กลับไปที่ห้องโฮมรูมของตัวเอง
จุนโนะไม่ต้องสนใจหรอกนะ คนขี้อิจฉาแบบนั้น...
ไม่หรอกยามะจัง....แต่แหม...เห็นอุจจี้แล้วชักอยากเล่นยูโดขึ้นมาตะหงิดๆ ซะแล้วซิ
จุนโนะพูดทิ้งท้าย เก็บชุดยูโดเอาไว้ดังเดิม.....ยามะพีก็เลยถอยกลับไปนั่งที่ของตัวเอง
ซึ่งก็อยู่ข้างๆ โต๊ะเรียนของจุนโนะนั่นเอง
เปิดเรียนวันแรก...เสียอารมณ์ชะมัดเตี่ยเลยแฮะ... เขาได้ยินเสียงยามะพีบ่นมาให้ได้ยิน.......จุนโนะอมยิ้มแก้มตุ่ย
แล้วก็หันออกไปมองนอกหน้าต่าง ....อยากจะเห็นรถของใครคนหนึ่งมาจอดส่งเขาที่หน้าประตูโรงเรียนแบบยามะพีมั่งจัง.....
********************************
เมื่อหมดเวลาประชุมของชมรม ทุกคนก็เฮละโลแข่งกันออกมาจากห้องซ้อม ทุกคนยิ้มหน้าบานเพราะอาจารย์ประกาศตัวประธานชมรมคนใหม่
ซึ่งก็คือจุนโนะสุเกะนั่นเอง แต่คนที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับก็มีอยู่คนเดียว ฮิโรกิ...อุจิ.....
ผมไม่เห็นด้วย... อุจจี้ยกมือประท้วงกลางวง
ว่าไงนะอุจิ... อาจารย์เลิกคิ้วมองหน้าสองหวานสลับกันไปมา
ผมเองก็เก่งเท่าๆ กับจุนโนะเหมือนกัน ถ้าจะให้หมอนั่นได้ตำแหน่งนี้ไปผมว่ามันไม่ยุติธรรม.....ผมขอท้าดวล
เสียงกร้าวประกาศลั่นห้อง ทุกคนถอยออกมายืนนอกเบาะ จุนโนะก้มศีรษะรับคำท้าอย่างยินดี
และทุกอย่างที่ได้ฝึกมากับจินเมื่อตอนปิดเทอมก็ถูกงัดเอาออกมาใช้ เขาจับอุจจี้ทุ่มจนหมดสภาพ
เล่นเอาคนแพ้อดทึ่งไม่ได้
จุนโนะยืนหอบอยู่เหนือหัวของคนท้าพลางกระชับสายคาดเอวสีน้ำตาลให้แน่น อุจจี้มองตาขวาง
นี่หมายความว่าเขาแพ้จุนโนะแน่นอนแล้วซิ หนำซ้ำยังเสียหน้าอีกด้วย....
เป็นอันว่าตามที่ตกลงเดิมนะ จุนโนะเป็นประธานชมรม...มีอะไรขัดข้องไหม อุจิ...
อาจารย์ถาม
ไม่...ไม่ครับ... อุจจี้ลุกขึ้นยืนกระฟัดกระเฟียด เขาปัดมือของจุนโนะที่ยื่นมาให้ออก
ไม่ยอมจับมือด้วย เล่นเอาจุนโนะหน้าตึง ถ้าไม่เกรงใจล่ะก็จะขอแค่ทำให้เดี้ยงก็พอ
.......................
อาการมันหนักขึ้นทุกวันนะ เจ้าอุนจิเนี่ย... ยามะพีกอดกระเป๋านักเรียนเดินคุยมากับจุนโนะ
บ้า...ยามะ..เขาชื่ออุจจี้ต่างหาก ไปเรียกเขาแบบนั้น เหม็นแย่เลย...ยี้... ว่าแล้วจุนโนะก็หัวเราะคิกคัก
ทำเอายามะพีพลอยหัวเราะไปด้วย จะมาหุบยิ้มเอาก็อีตรงที่หน้าประตูโรงเรียน
ว้า....พี่โชมารับนายจริงๆ ด้วย ทำไมไม่ติดประชุมวะ หนุ่มน้อยตาโตบ่นอีกรอบ
อือ...น่าจะมีประชุมทั้งปีจริงๆ ด้วยนะ จุนโนะทำเสียงละเหี่ย เขาเห็นพี่โชยืนพิงรถอยู่นอกรั้วโรงเรียน
โดยมีมัตซึโมโตะรูปหล่อหน้าขาวยืนอยู่ไม่ห่าง
แต่แล้ว....จุนโนะก็รู้สึกว่ายามะพีกำลังกระตุกชายเสื้อเขายิกๆ
อะไรง่ะ ยามะ?
นะ....นั่น...พี่จินนี่นา...มากับคาเมะด้วย น้ำเสียงตื่นเต้นของเพื่อนรักทำให้จุนโนะใจเต้น
...แค่ชื่อของคนรักก็ทำเอาเขาหวั่นไหวแล้ว.....
พี่จินจริงๆ ด้วย...!! เขากระซิบตอบ หัวใจเต้นเป็นตีกลอง เมื่อสบตากับชายหนุ่มมาดเข้มที่เปิดยิ้มกว้างมาให้เขา
....แค่นั้นก็ทำให้หัวใจหนุ่มน้อยเบิ่งบานเหลือเกินแล้ว....จุนโนะยิ้มจนตาหยี สีหน้ามีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
แต่แล้วเมฆดำทะมึนก็เข้ามาบดบังรอยยิ้มแสนสวยนั้นเมื่อ ใบหน้าจินที่จุนโนะกำลังมองเห็นอยู่นั้นถูกบังด้วยดวงหน้าถมึงทึงของซากุราอิ
โช
พี่โช...มายืนบังทำไมง่ะ จุนโนะทำเสียงขู่ฟ่อๆ
กลับบ้านเดี๋ยวนี้เลยนะ... พี่ชายสั่ง แต่คุณน้องเริ่มแข็งข้อใส่
ตามข้อตกลง ผมเลิกคบกับพี่จิน เพื่อที่จะให้พี่โชไปคืนดีกับพี่ไอบะ แต่เมื่อคุณพี่ทำไม่ได้
ผมก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะยอมทำตามใจของพี่อีกแล้ว หนุ่มน้อยพูดพร้อมกับเชิดหน้างามขึ้น
แต่แทนที่โชจะเออออด้วย เขากลับคว้าแขนของจุนโนะ
ชะหนอย....อยู่บ้านเป็นเด็กดีได้หลายวัน แต่พอเจอหน้าเจ้าหมอนี่แค่แป๊บเดียว ชักจะแข็งข้อใส่
แบบนี้จะไม่ให้กีดกันอย่างไงไหว...เราน่ะดื้อหนักข้อขึ้นทุกวันนะจุนโนะ โชพูดพลางฉุดน้องชายลิ่วๆ
จนถึงรถคันงาม ที่มีจุน มัตซึโมโตะรับอาสาเป็นคนขับให้ ....ชายหนุ่มรีบบึ่งรถออกไปจากที่นั่นทันที
ท่ามกลางสายตาละห้อยหาของจิน.....
สู้เขาพี่จิน.... คาเมะตบไหล่ของจินเบาๆ
เออ...สู้อยู่แล้ว...ขอเวลาหน่อย.... จินบอกเสียงอ่อย
ผมว่าพี่จินง่ะไม่สู้นะ.....ไม่เห็นพี่จินบุกไปฉุดจุนโนะเลยง่ะ...ทื่อมะรื่อแบบนี้
อด....แหงมๆ
แก่แดดใหญ่แล้วนะเรา ยามะ
โอ๊ย.....แก่แดดตั้งก๊ะเด็กแล้วไม่รู้หรือไง... คนหน้าหวานลอยหน้าลอยตาตอบ เขาเปิดประตูรถด้านหลัง
ฉุดคาเมะขึ้นนั่งหลัง ปล่อยให้จินทำหน้าที่คนขับ
ฉันไม่ใช่คนขับนะเว้ย... จินโวย
แหม...พี่จิ้นนน....ขอจู๋จี๋กับยามะจังหน่อยเด่ะ อุตส่าห์รีบบึ่งไปรับจากที่ทำงาน
ขอเวลาส่วนตัวสักครู่นะฮะ.... คาเมะว่าพลางยักคิ้วให้ญาติผู้พี่ จากนั้นก็นั่งหน้าแทบจะชนกับหน้าของยามะพี
ทั้งคู่พูดจาภาษารักกันอยู่เบาะหลัง เล่นเอาคนขับอิจฉา จินชำเลืองมองที่นั่งข้างๆ
ตัว ที่ๆ เคยมีจุนโนะสุเกะนั่งเคลียคลอไม่ห่าง แต่ยามนี้กลับว่างเปล่า ยิ่งได้ยินเสียงหัวร่อต่อกระซิกของหนุ่มๆ
ทางเบื้องหลังก็ยิ่งทำให้เขาจิตใจหดหู่เหลือเกิน........
........โอ้ย.........คิดถึงงงงงงง........
คิดถึงจุนโนะโว้ย......
คิดถึงโนะจังด้วยซิ.........ป่านนี้จะเป็นไงมั่งก็ไม่รู้........
****************************
เสียงรถยนต์คันหรูวิ่งจากไปแล้ว ทั้งโชและจุนโนะที่ยืนส่งแขกต่างก็เดินกลับเข้าบ้าน
แต่แล้วจุนโนะกลับเป็นฝ่ายยื่นโทรศัพท์ให้โชอีกครั้งหนึ่ง
โทรฯ ไปหาพี่ไอบะเดี๋ยวนี้เลยนะ!! จุนโนะพูดเสียงแข็ง
อะไรของนายนะ...
ผมบอกให้โทรฯ ก็โทรฯ เจ้ะ...ก่อนที่อะไรๆ มันจะสายเกินไป ยิ่งน้องชายพูดแบบนี้
โชก็ยิ่งงง
เรื่องอะไรจุนโนะ เดี๋ยวนี้บังคับพี่แล้วหรือ? โชถาม
ผมทำเพื่อที่โชกับพี่ไอบะนะ....ถ้าไม่รีบคืนดีกับพี่ไอบะ ผมกลัวว่าพี่โชต้องเปลี่ยนแฟนแหงๆ
ในไม่ช้านี้แหล่ะ จุนโนะว่า พร้อมกับยื่นโทรศัพท์จนแทบจะยัดใส่มือของพี่ชาย
หมายความว่าไง จุนโนะ
ก่อนที่จะยัดเยียดนายจุนอะไรนั่นน่ะให้ผม กรุณามองเขาเสียใหม่ว่าเขาสนใจใครกันแน่...พี่หรือน้อง....
จุนโนะพูดทิ้งท้ายเอาไว้แค่นั้นก่อนที่จะหมุนตัวขึ้นบันไดกลับห้องของตัวเอง
โชนิ่งขึง ...คำที่จุนโนะพูดทำไมเขาจะไม่รู้ ไม่สงสัย นับวันก็ยิ่งสงสัยหนักขึ้นทุกวัน
ก็มัตซึโมโตะนั่นน่ะ
จะมองจุนโนะหรือก็เปล่า........แต่กลับมาอี๋อ๋ออยู่กับเขา....ทำเหมือนเป็นแม่บ้านให้อย่างไงอย่างงั้นเลย
....โอ๊ย......อย่างงี้ต้องพิสูจน์ละมั่งเนี่ย....
เขามองมือถือในมือ ทำใจกล้าแล้วก็ยกขึ้นทาบกับหูของตัวเอง ขอให้ไอบะรับโทรศัพท์ทีเถอะ
.........Tu......ru........ru..........
อะไรไอ้โช... เสียงปลายสายตอบรับแล้ว โชดีใจจนเนื้อเต้น ถึงน้ำเสียงจะฟังห้วน
แต่ก็ยังดีกว่ากดสายเขาทิ้ง
ไอบะจ๋า......โชโทรฯ มาง้อ.... เขากรอกเสียงหล่อลงไป
ไปตายซะไป๊...ไอ้โรคจิต ...ไม่มีความคิด!! ไอบะพูดดังชัดเจน จากนั้นสัญญาณก็ขาดหายไป
โชไม่ได้ยินเสียงคนรักเลยนอกจากเสียงตรู๊ดๆ...........
เขาถอนหายใจอย่างละเหี่ย....จะเอายังไงดีกับชีวิตล่ะเนี่ย.....หรือว่าเขาต้องเสียจุนโนะให้กับจินแทนที่จะเป็นมัตซึโมโตะ
จุน ตามที่ได้หมายมาดไว้.....
มัตซึ จุนเอ๊ย....ทำไมถึงไม่มองน้องชายอันสุดแสนจะน่ารักของเขานะ...หรือว่านายไม่แมนจริง...ขอให้อย่าเป็นอย่างนั้นเลย
ไม่อยากหน้าแตกดังเพล้ง...!!
*************************
พี่โชง่ะโง่บรมเล้ย... จุนโนะพูดขึ้นขณะที่เดินเข้าประตูรั้วโรงเรียนพร้อมกับยามะพีในเช้าวันต่อมา
เรื่องไรง่ะ?
ก็นายจุนน่ะซิ....เป็นเพื่อนกันยังไงนะ ดูไม่ออกหรือไงว่าเขาคิดอย่างไรกับตัว....อย่างงี้ต้องปล่อยให้โดนงาบถ้าจะดี
จากนั้นจุนโนะก็เล่าเรื่องที่นายจุน มัตซึโมโตะมาทานอาหารค่ำที่บ้านให้ยามะพีฟัง
พร้อมกับแสดงท่าทีที่แขกของเขาแสดงอาการคลั่งไคล้โชให้ยามะพีดูซะอีก เล่นเอายามะพีอดหัวเราะไม่ได้
และขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินพ้นประตูรั้วเข้าไปภายในโรงเรียน ก็ได้ยินเสียงบีบแตรรถดังสนั่นมาจากอีกฟากถนนหนึ่ง
พอหันไปมองอย่างขุ่นเคือง ทั้งสองหนุ่มก็ต้องชะงัก
นั่นมันอุจจี้นี่นา....มากับ ...เฮ้ย!! จุนโนะ!! นั่นมัน..อะ...ไอ้...... ยามะพีอ้าปากค้าง
มือชี้ไปที่คนขับรถสปอร์ตคันงามที่มาส่งอุจจี้หน้าโรงเรียน
จ......จิมมี่.....!!! ทั้งจุนโนะและยามะพีร้องออกมาพร้อมกัน
จุนโนะใจหายวาบ จะหลบก็หลบไม่ทันซะแล้ว เพราะหนุ่มลูกครึ่งฝรั่งอดีตแฟนเก่าของจุนโนะถอดแว่นตาสีชาออก
เขม้นมองมาทางจุนโนะและยามะพีเต็มๆ สายตาของจิมมี่จ๋องแน๋วมาที่เขา แววตาอาฆาตมาดร้ายแบบนั้นทำเอาสองหนุ่มขนลุกซู่
....แต่มันก็เพียงชั่วแว่บเดียว เมื่อฝ่ายจ้องมองสตาร์ตรถและขับจากไปอย่างรวดเร็ว
อุจจี้เดินแกว่งกระเป๋า หน้าตายิ้มแย้มเข้ามาหาสองหนุ่ม เขาปรายตามองรถคันหรูที่ขับจากไป
แล้วก็เชิดหน้าหยิ่งใส่จุนโนะและยามะพี
เป็นไงพวก....มองแฟนฉันตาค้างเลยหรือไง...หล่อใช่มั้ยล่ะ?... เขาพูดอย่างอวดๆ
แหว่ะ...หล่อโฉดแบบนั้น...เดี๋ยวก็รู้สึกหรอก ยามะพีโต้ เมื่อเห็นอุจจี้ดูท่าทางจะโปรจิมมี่สุดๆ
หน้าตามั่นใจของอุจจี้ทำเอายามะพีชักจะหมั่นไส้...
นายจิมมี่น่ะเคยมาจีบจุนโนะไม่รู้หรือไงอุจจี้
ว่าไงนะ? อุจจี้เลิกคิ้วมาทางยามะพี
ฉันบอกว่าไอ้หมอนั่นนะ เคยมาจีบจุนโนะ...คนนี้ง่ะ...ขอบอกก่อนนะว่า มันไม่ได้วิเศษอย่างที่นายคิด...หมอนั่นน่ะมันก็ไอ้จิ้งจอกดีๆ
นั่นเองง่ะ
ไม่จริง!! จิมมี่ใจดี ...หล่อแล้วก็แคร์ฉันจะตายไป อุจจี้เถียงเสียงดัง จนยามะพีผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว
แต่จุนโนะกลับเป็นฝ่ายเดินเข้ามา เขาวางมือที่ไหล่ของอุจจี้
ฉันเตือนนายดีๆ นะ อุนจิ เอ๊ย!! อุจจี้ ...จิมมี่น่ะไม่ใช่คนดีหรอก....เที่ยวหลอกฟันใครต่อใครไปวันๆ
ถ้าเขาได้นายแล้วเขาก็จะทิ้ง ชัวร์... จุนโนะเตือนด้วยความหวังดี แต่อีกฝ่ายกลับเห็นเป็นอีกอย่าง
เขาสะบัดไหล่เบี่ยงตัวออกจากมือของจุนโนะ
นายคงอิจฉาฉันล่ะซิ เพราะเขาทิ้งนายใช่มั้ยล่ะจุนโนะสุเกะ นายถึงไม่อยากเห็นฉันมีความสุขกับเขาน่ะ...โธ่เอ๊ย...อยากได้จิมมี่คืนก็บอกมาเห้อ......
นี่จุนโนะ...ปล่อยมันไปเหอะ...โดนดีแล้วจะรู้สึก... ยามะพีสะกิดเพื่อน บุ้ยใบ้ให้เดินเข้าตึกเรียน
แต่จุนโนะก็ยังมองหน้าอุจจี้
ฉันไม่ได้จะเอาเขาคืนหรอกนะ อุจจี้ ...ฉันมีคนที่ฉันรักแล้ว แต่ว่าฉันเคยคบกับเขา...และเขาก็หลอกฉัน
ไม่ใช่เขาคนเดียวด้วย เพื่อนเขายกก๊วนง่ะแหละที่ไม่ดี...เขาไม่ใช่คนดี ฉันก็บอกนายได้เท่านี้แหละ
จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจ จุนโนะพูดเสร็จแล้วก็ฉุดแขนยามะพีไปซะจากตรงนั้น หมั่นไส้ก็หมั่นไส้
เป็นห่วงก็เป็นห่วง แต่ไม่รู้จะทำไงได้ ก็อุจจี้อยากไม่เชื่อ เขาเองก็ช่วยอะไรไม่ได้....
อุจจี้กลับทำท่าไม่พอใจแบบนี้ จุนโนะและยามะพีก็ได้แต่ปรายตามอง
ท่าทางจะไม่เชื่อจริงๆ นะเนี่ย ยามะพีเหลียวหลังมาดูเพื่อนต่างห้อง ก็เห็นยืนมองเขาตาคว่ำ
แขนสองข้างกอดกระเป๋าไว้แนบอก ใบหน้าหวานบูดบึ้งทำให้พาลจะหมดสวยเอา
บางทีจิมมี่อาจจะจริงใจกับอุจจี้ก็ได้นะ จุนโนะพูดขึ้น
เชอะ...ไม่มีทางง่ะ ยามะพีสั่นหน้าไม่เห็นด้วย แม้แต่จุนโนะเอง....ถึงจะออกความเห็นแบบนั้น
แต่ในส่วนลึกของใจก็คิดว่ายามะพีพูดถูก
แต่ว่าการที่ได้เห็นจิมมี่ในวันนี้ ทำให้เขาหนาวๆ ร้อนๆ
ดูแววตาของหนุ่มฝรั่งคนนั้นมองเขาและยามะพีซิ...เห็นแล้วมันขนลุกอย่างไรชอบกล....
จุนโนะ........... ยามะพีเรียกเสียงเบา
หือ.......?
ฉันกลัวว่ะ.....มันไงก็ไม่รู้.... เพื่อนตัวเล็กลูบต้นแขนตัวเอง ทำท่าขนลุก จุนโนะฝืนหัวเราะ
เขาโอบบ่ายามะพีเดินเข้าห้อง แต่ก็รับสารภาพออกมาเหมือนกันว่า
ฉันก็เหมือนกันยามะจัง.......หวังว่ามันคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกนะ
******************************
หลังโรงเรียนเลิก ขณะที่ยามะพีและจุนโนะกำลังรอรถของโชและคาเมะมารับนั้น ทั้งสองก็เห็นจิมมี่โฉบรถมารับอุจจี้ที่หน้าโรงเรียนอย่างเคย
คราวนี้อุจจี้ยังไม่มา จิมมี่จึงได้แต่เปิดกระจกรถมองจุนโนะและยามะพีเขม็ง แถมยังส่งยิ้มที่มุมปากมาให้อีกเต็มๆ
เฮ้อ...เมื่อก่อนฉันชอบเขาไปได้ยังไงนะยามะจัง จุนโนะแอบกระซิบกระซาบ เขายืนเบียดชิดกับเพื่อนรัก
นั่นซิ....ดูตาไอ้หมอนี่ซิ...มันยังไงๆ อยู่นา...ระวังตัวไว้ก็ดีนะจุนโนะ...
คงไม่กล้าละมั้ง... จุนโนะปลอบใจตัวเอง
เมื่อโชขับรถมาถึง จุนโนะก็แยกกับยามะพี ซึ่งหนุ่มน้อยตาโตยืนอีกสักพักก็ดีใจมากที่คาเมะขับรถมารับแล้ว
เขาปรายตามองจิมมี่ขณะมุดตัวเข้าไปนั่งถอนหายใจในรถ
เป็นไรง่ะ ยามะ...
จิมมี่...จิมมี่น่ะซิ นายจำไอ้หนุ่มร็อคที่มีเรื่องกับพวกเราได้เปล่า? ยามะพีถาม
จำได้ ...ทำไมมันมาป้วนเปี้ยนแถวๆ นี้เหรอ?
เราเห็นเขาง่ะ เขาเป็นแฟนของเพื่อนเราคนหนึ่ง แล้วเขาก็เห็นพวกเราด้วย โอ๊ย...คาเมะ
สายตามันน่ะ ไม่น่าไว้ใจเลย...มองทีงี้อย่างก๊ะจะสูบ...
นายเองก็ระวังตัวด้วยล่ะ ไม่แน่...หมอนั่นอาจจะกลับมาแก้แค้นก็ได้ ฉันจะช่วยสืบให้อีกแรง
ว่าพวกวงไฟว์น่ะ มันไปทำมาหากินอะไร ที่ไหน คาเมะพูด เลี้ยวรถเข้าซอยบ้าน
ขอบใจนะคาเมะ แล้วฉันจะให้รางวัล พูดเสร็จยามะพีก็ชะโงกตัวไปหอมแก้มคาเมะดังฟอด
...ทำเอาชายหนุ่มอมยิ้ม รีบเบนหัวออกนอกเส้นทางทันที เขาตรงไปที่สนามเด็กเล่นเก่าที่ยามะพีเคยมาเดทกับเรียวตะ
แหม...หอมนิดหอมหน่อย...เกิดอารมณ์ ยามะร้องแซว หัวเราะคิกคักเมื่อคาเมะจอดรถใต้ร่มไม้
เขาดึงตัวหนุ่มหน้าหวานมากอด แล้วก็หอมแก้มกลับคืน
แค่นั้นง่ะ? ยามะพีทำเสียงผิดหวังเมื่อเห็นคาเมะจ้องหน้าเขาเฉยอยู่
คืนนี้จะแวะไปหานะ....อาบน้ำถูสบู่กลิ่นนี้นะ... คาเมะเปิดลิ้นชักหน้ารถ แล้วก็หยิบสบู่น้ำแร่กลิ่นมินต์มาวางที่หน้าตักของยามะพี....
ชอบกลิ่นนี้นะ...ยามะพี แต่ความจริงนายก็หอมไปทั้งตัวอยู่แล้ว แต่ว่าคืนนี้ฉันขอนะ
กลิ่นนี้น่ะ ฉันชอบ คาเมะยกมือของยามะพีมาจูบ สายตาคมกล้าจับจ้องที่หน้าหวาน สายตาสื่อความหมายว่า
คืนนี้คงจะเป็นวันชื่นคืนสุขของพวกเขาแน่นอน
คาเมะเนี่ย...บ้า..... ยามะพีพูดเขินๆ
คาเมะจูบริมฝีปากอวบอิ่มเบาๆ แล้วก็กระซิบว่า
บ้าเพราะรักยามะจังคนนี้หรอก.....
รักฉันจริงง่ะ?
รักจะบ้าอยู่แล้ว....นายล่ะบอกรักฉันสักคำซิ คาเมะอ้อน
ยามะพีหัวเราะคิก เขาปีนมานั่งตักของคาเมะ เผชิญหน้ากันอยู่ในท่านั้น เด็กหนุ่มก้มลงมอบจุมพิตแสนหวานให้
แล้วซบนิ่งอยู่บนตักของคาเมะ
ฉันก็รักคาเมะ....รักมากด้วยน้า.... ยามะพีบอกเสียงแผ่วเบา
กลับบ้านเถอะ จะรีบไปอาบน้ำ จะฟอกให้หมดก้อนเลยเชียววันนี้ เขาบอก ปีนกลับมานั่งที่เบาะข้างๆ
ตามเดิม สูดดมสบู่ก้อนสีฟ้าอย่างชื่นใจ ดวงตาคู่สวยช้อนตามองคาเมะอย่างมีความหมาย
นั่นก็ทำให้อีกฝ่ายแทบบึ่งรถกลับบ้านไม่ทันเชียวล่ะ...............
*****************************
โชเริ่มอึดอัด เมื่อมัตซึโมโตะ จุนขอนัดเลี้ยงข้าวที่บ้าน....บอกว่าอยากจะปรึกษาเรื่องงานด้วย
นะฮะ...ขอวันหนึ่ง ส่วนจุนโนะน่ะ ให้กลับบ้านเองวันหนึ่งได้มั้ย? มัตซึ จุนอ้อนวอน
เมื่อโชทำท่าลังเล เอาเรื่องไปรับน้องที่โรงเรียนมาอ้าง
เอ้อ...แต่ว่า.......จะดีเร้อ...ไม่ค่อยไว้ใจจุนโนะง่ะ โชค้าน
จุนก็เลยบอกว่า คืนนี้ที่บริษัทของจินก็มีประชุมรอบเย็นเหมือนกัน
หมอนั่นน่ะ ต้องเข้าประชุม ...ผมลองถามเลขาหน้าห้องดูให้แล้ว ไม่มีทางมารับน้องชายคุณไปไหนต่อไหนหรอกนะฮะ....
จุนบอกยิ้มๆ เขาเดินมานั่งที่เท้าแขนเก้าอี้ของโช มือข้างที่ว่างวางแหมะที่บ่าของชายหนุ่ม
เล่นเอาโชสะดุ้ง
ทำไมคุณต้องไปยุ่งกับบริษัทของไอบะด้วย
แหม...ก็จะช่วยดูแลจุนโนะให้อีกทางหนึ่งไง...ไหนๆ ก็จะดองกันแล้วไม่ใช่เหรอ?
อืมมม....งั้นก็ได้...ผมขอเคลียร์งานก่อนนะครับ แล้วเย็นนี้ค่อยไปบ้านคุณกัน
โชพูดตัดบท
จุนก็เลยจำใจถอยออกมาที่ประตู สายตายิ้มอย่างดีใจส่งมาให้ชายหนุ่มที่กำลังนั่งคร่ำเคร่งกับงานตรงหน้า
........
เสียงปิดประตูบอกให้รู้ว่า....ว่าที่หุ้นส่วนกลับไปแล้ว โชวางปากกาลง เขาพิงพนักเก้าอี้อย่างเหนื่อยอ่อน
........ชักไม่ชอบมาพากลซะแล้ว กับคนที่ชื่อมัตซึโมโตะ จุน คนนี้
จะคิงหรือควีนกันแน่ ค่อยพิสูจน์กันคืนนี้ดีกว่า.....
ขออย่าให้เป็นอย่างที่เขาสงสัยเลย.....ไม่อยากเสียหน้า..........โชชักจะหวั่นๆ
อย่างไรชอบกล....
**************************
จุนโนะยืนกระสับกระส่ายอยู่ที่หน้าประตู เย็นนี้พี่โชสั่งว่าให้เขากลับกับคนรถจากบริษัท
ห้ามกลับกับยามะพีและคาเมะเด็ดขาด ไม่งั้นจะไม่คืนดีกับไอบะ...จุนโนะแอบเบ้ปากใส่โทรศัพท์
ความจริงคนที่ไม่ยอมคืนดีด้วยคือพี่ไอบะต่างหาก จุนโนะรู้มาว่าโชแทบจะเต้นเร่าๆ
ทุกครั้งที่ติดต่อกับไอบะ มาซากิไม่ได้ หรือว่าได้แต่โดนฝ่ายนั้นตอกกลับมาหน้าหงาย
ก็ยอมให้จินคบกับจุนโนะก่อนเด่ะ...แล้วนายก็เลิกควงนายจุนหน้าหล่อไปไหนต่อไหนด้วย...ถ้าทำได้ฉันจะคืนดีด้วย
ไอบะเคยบอกไว้อย่างนั้น
จุนจัง ฉันไปก่อนนะ หรือว่าจะให้รอเป็นเพื่อน ยามะพีถาม แต่จุนโนะรีบส่ายหน้า
เห็นใจคนที่กำลังมีความรัก วันนี้คาเมะกับยามะพีก็ไปเดทกันอีกแล้ว หลังจากที่ยามะพีมาสายในวันนี้
พร้อมกับเนื้อตัวมีรอยฝากรักเป็นจ้ำๆ
ไปเหอะยามะ เดี๋ยวคนที่บริษัทก็มารับแล้ว....... จุนโนะบอกแบบนั้น ยามะพีก็เลยจำต้องไปเดทกับคาเมะตามลำพัง
แต่จนเวลาผ่านไปสักครู่ก็ไม่ปรากฏวี่แววของคนขับรถ จุนโนะยกมือถือขึ้นดู กดเบอร์โชว์หมายเลขของจิน
แต่แล้วก็ต้องกดทิ้ง.....คาเมะบอกว่าพี่จินติดประชุมสำคัญนี่นา...อยากให้เขามารับจะแย่อยู่แล้ว...ความหวังจะเป็นจริงสักวันได้หรือไม่
จุนโนะมองตามเพื่อนนักเรียนที่เริ่มทยอยกลับบ้านกันเป็นแถว ส่วนตัวเขาเองก็เบื่อที่จะคอยแล้ว
เมื่อรออยู่หน้าโรงเรียนไม่ไหว จุนโนะก็เดินไปตามถนนเล็กๆ ที่เป็นทางลัดจะออกสู่ถนนใหญ่
เมื่อไม่มารับ...กลับเองก็ได้
ระหว่างทางปรากฏเสียงนกร้องแข่งกันเจื้อยแจ้ว คงจะต่างบินกลับรังมาหาคู่ของตัวเองล่ะซิ
เขาเดินสะพายเป้ไปเรื่อยๆ
จนกระทั่งหูแว่วเสียงรถคันหนึ่งวิ่งตามมาทางด้านหลัง
จุนโนะเบี่ยงตัวเข้าข้างทาง เมื่อรถคันนั้นจอดสนิทที่ด้านหลัง เขาก็นึกดีใจ...ที่จะได้นั่งรถบริษัทกลับบ้านเสียที
กำลังจะหันไปมองคนขับ แต่แล้วเขาเองก็รู้สึกตัวว่ามีชายมากกว่าหนึ่ง มาล็อคเขาจากทางด้านหลัง
ผ้าเย็นกลิ่นฉุนกึกโปะที่จมูกโด่ง เขาพยายามดิ้นรน แต่แรงก็เหลือน้อยเต็มที
จุนโนะคอพับจนแทบจะทรุดถ้าไม่มีร่างสูงของใครคนหนึ่งหิ้วปีกขึ้นมา
เอามันไปไว้ในรถ...ซ่าดีนักนะ...คราวนี้ล่ะมึง จะข่มขืนให้ร้องไม่ออกเชียว เสียงเจ้าของรถพูดขึ้นอย่างเข่นเขี้ยว
ประตูรถปิด และขับไปจากที่ตรงนั้น มันรวดเร็วจนไม่มีใครคิดว่าบนถนนเส้นเล็กที่แยกออกจากโรงเรียนเส้นนี้จะมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งถูกฉุดชึ้นรถไปแล้ว...............
***************************
to be continue