YOU Belong To My HEART
...vol 21
*******************************
ตอนสายของวันรุ่งขึ้น
ขณะที่ไอบะ มาซากิกำลังนั่งปรับทุกข์กับอุเอดะอยู่นั้น เลขาหน้าห้องโฟนมาบอกว่าขณะนี้
ซากุราอิ โชได้เดินเทิ่งๆ จวนจะถึงประตูห้องทำงานของเขาอยู่แล้ว
พอไอบะวางหูโทรศัพท์ปุ๊บ โชก็ก้าวเข้ามา ยืนหน้าง้ำอยู่เบื้องหน้า
ไอบะ มาซากิ!! ประโยคแรกที่โชกล่าวด้วยน้ำเสียงห้วนจัด
มีไร? ซากุราอิ โช?? ไอบะตอบโต้ไม่แพ้กัน ร่างสูงโปร่งยืนขึ้น หน้าเชิดอย่างไม่ยอมใคร
อุเอดะยกขาขึ้นมากอดเข่าตัวเองไว้แน่น เงยหน้ามองเพื่อนรักทั้งสองจุดชนวนสงคราม
บอกมาซะดีๆ ว่าไอ้จินมันเอาน้องฉันไปไว้ไหน??? โชเริ่มเปิดฉาก
ไม่รู้!!
ต้องรู้!!
ไม่รู้ก็บอกไม่รู้เด่ะ นายนี่ยังไงนะ? ไอบะเท้าเอว สีหน้าบูดบึ้งไม่แพ้กัน
อุเอดะโบกมือไปมาอยู่ที่โซฟา
เฮ่ย...พวกนาย ค่อยๆ พูดกันก็ได้นา
ก็นายบอกให้ไอบะพูดซิว่า ไอ้จินมันฉกน้องฉันไปไหนแล้ว
ไอบะบอกว่าไม่รู้ไงเล่า?
อุเอ้....นายมันพวกใครกันแน่หา? โชหันมาตะคอกถามคนสวยประจำกลุ่ม อุเอดะสะดุ้งเฮือก
สิ่งที่คาดการณ์เอาไว้กับไอบะ ดูเหมือนจะไม่คลาดเคลื่อน พายุ (อาราชิ) ลูกโตกำลังเคลื่อนเข้าสู่โตเกียวเบย์แล้ว.....
ฉันก็พวกนายทั้งสองคนน่ะน้า....... เขาตอบเสียงอ้อมแอ้ม เห็นโชก้าวเข้าหาไอบะ
จนร่างแทบจะติดกัน สีหน้าของทั้งคู่ยามนี้ แทบไม่เหลือเค้าของคนรักกันแม้สักน้อย
จุนโนะหายไปจากบ้าน บอกฉันมาดีกว่า ว่านายรู้เห็นเป็นใจกับสองคนนั่น...
นั่นมันเรื่องของจิน ฉันไม่เกี่ยว แค่เรื่องของฉันเอง ฉันยังจะบ้า...จะให้ฉันไปวอแวกับพวกน้องๆ
อีกหรือไง? ไอบะตะคอก ใบหน้าสวยแดงเข้ม
โชมองหน้าของคนรักแล้วลมหายใจแทบสะดุด ความงดงามยังมีอยู่เต็มเปี่ยม และเขาเองก็ไม่เคยเอาชนะความสวยงามของไอบะได้เลย แต่ว่า...ในยามนี้ เขาคงต้องเรียกพลังใจมาช่วยอย่างมากมายที่จะไม่ใจอ่อนกับไอบะ มาซากิ...
นายจะให้ฉันบอกหรือจะให้ฉันสืบหาเอง...ขอบอกซะก่อนนะ ถ้าเลือกอย่างแรก ฉันจะเว้นโทษกระทืบน้องนายให้ แต่ถ้าเลือกอย่างหลังบอกได้คำเดียว ...มันตายแน่... โชยื่นหน้ามาขู่ ลมหายใจอุ่นๆ ระอยู่ที่ข้างแก้ม
ไอบะสะบัดหน้าหนี
กล้าดีก็เอาเด่ะ น้องใครๆ ก็รัก...ถ้านายตึ้บน้องฉัน ฉันจะยุให้จินมันพาจุนโนะหนีไปสุดขอบโลกเลยด้วย
จ้างให้นายก็หาจุนจังไม่เจอ...
ไอบะ...มาซากิ...!! โชคำราม..ตวัดร่างบางเข้าสู่อ้อมแขน
อ๊ะ...ปล่อยนะ!! ไอบะเบิกตากว้าง เมื่ออ้อมแขนรัดรึงแน่นเข้าทุกที ชายหนุ่มเหลียวหาอุเอดะ
ก็เห็นเพื่อนรักกำลังก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือกลับหัวกลับหางอยู่ในมือ แต่เปลือกตากลับกระตุกยิกๆ
อุเอ้...ช่วยฉันด้วยซิ ไอบะร้องขึ้น
ไม่ว่างว้อย...อ่านหนังสือไม่เห็นหรือไง....อีกอย่างง่ะนะ...เรื่องของผัวเมีย...ชาวบ้านไม่ควรยื่นหน้าไปให้ไอ้โชมันเตะ...
นี่เป็นเสียงตอบจากเพื่อนรักที่ชื่อ อุเอดะ
ไอ้บ้าโช...อย่ามาแตะตัวฉันเลยนะ จะบังคับถามฉันยังไง ฉันก็ไม่รู้ว่าจินกับจุนโนะไปไหน
ไอบะพยายามสะบัดตัวออก เมื่อรู้สึกว่า ตัวเองชักจะอ่อนลงเรื่อยๆ แต่โชกลับแข็งแกร่งขึ้น
ใบหน้าของคนรักอยู่ห่างไม่ถึงนิ้ว
นายรู้ ไอบะ มาซากิ ฉันมองตานาย ฉันก็รู้ว่านายพูดปด ....หน้าอย่างนายง่ะนะ โกหกไม่เก่งเลยละ
รู้ตัวบ้างหรือเปล่า
โชสอดมือเข้ากับแผ่นหลังของไอบะ ลูบไล้เบาๆ เพราะรู้ดีว่าจุดอ่อนของคนรักอยู่ที่บริเวณหลังขาวๆ
อย่านะ...ไอ้บ้า... เสียงไอบะเริ่มกระเส่า เขาได้ยินเสียงโชหัวเราะอย่างเป็นต่อ
ความคิดที่จะข่มขู่ให้รู้เรื่องของน้องชายเป็นอันพับไว้ก่อน ตอนนี้ของรักของหวงที่อยู่ตรงหน้าดูจะน่าสนใจมากกว่า
อยากให้ฉันหยุด นายก็บอกมาก่อนซิ
ไม่...อื้อ....... ไอบะจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของคนรักราวกับว่าใบหน้าของโชคือไฟแห่งความปรารถนา
และเมื่อโชแนบปากลงบนริมฝีปากของเขา ดวงตาใสแจ๋วก็พลันปิดสนิทลง ไม่ทันเห็นว่าอุเอะดะค่อยๆ
วางหนังสือในมือลงแล้ว และโชผู้รุกรานก็ดูเหมือนจะไม่สนใจด้วยว่านอกจากไอบะแล้วยังมีเพื่อนสนิทนั่งหายใจร่วมห้องอยู่อีกทั้งคน
ริมฝีปากสองคู่บดขยี้ซึ่งกันและกัน แขนทั้งสองข้างโอบกระชับ ไอบะเบียดตัวเข้ากับร่างของโชแนบแน่น ริมฝีปากชุ่มฉ่ำยินยอมตกอยู่ใต้อำนาจของคนๆ นี้
จุมพิตอันดูดดื่มทำให้ไอบะครางในลำคอ เมื่อโชละจากกลีบปาก พรมจูบไปทั่วลำคอ ไอบะก็ตัวอ่อนปวกเปียก
แต่เมื่อสติเริ่มกลับเข้าที่เข้าทาง เขาก็แข็งใจผลักร่างของโชออก
บ้าจริงๆ เลยนายนี่... ไอบะเช็ดปากตัวเองป้อย ดวงตาเรียวรีเหลือบแลไปทางอุเอ้ที่นั่งมองตาค้างไปแล้ว
พอโชมองตาม อุเอดะก็หัวเราะเจื่อนๆ เขารีบลุกขึ้นยืน
เชิญตกลงกันเอาเองนะ ...ฉันจะกลับล่ะ
จะรีบไปไหนล่ะ? ไอบะทักท้วง
อุเอะดะยิ้มหวานจ๋อยให้ทั้งคู่ บอกเสียงอายๆ ว่า
ไปหายูอิจิง่ะเด่ะ ไม่น่าถาม...มาฟัดกันให้เห็นแบบนี้ ใครจะไปทนไหวฟะ...
...........
เมื่อลับร่างของเพื่อนซี้แล้ว ไอบะก็รีบเข้ามาทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ทำงานของตัวเอง
เขาเปิดแฟ้มเอกสารออกกว้าง ไม่สนใจโชที่ยังยืนค้างอยู่ที่เดิม
ไอบะ...เรายังพูดกันไม่จบ
จบแล้ว... เสียงคนสวยตะคอกกลับมา
ยัง!!
ไอบะเหลือบตามองโช เขาปิดแฟ้มดังฉับ เม้มปากแน่นขณะบอกว่า
ไปทำงานที่บริษัทของนายได้แล้วปะ...เราไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก...
ที่บ้านตากอากาศของนาย...ที่สึรึง่ะ....ใช่มั้ย? โชจ้องหน้าไอบะตรงๆ นิ่งและนาน
เห็นร่างบางสะดุ้งขึ้นเล็กน้อย ชายหนุ่มก็แอบกระดกยิ้มที่มุมปาก.....
..........ไอบะ มาซากินี่ดูง่ายๆ จริงๆ ........
ขอบใจนะที่บอก... โชพูดอย่างแน่ใจ เขาหันหลังให้ ...ความชัวร์ในสถานที่มีมากเกินร้อย
ไอบะลุกพรวดพราดขึ้น
นายจะไปไหนโช?
ไปกระทืบคน
จะบ้าหรือไง?
จะไปด้วยหรือเปล่าล่ะ...ถ้าไม่อยากให้น้องโดนตึ้บ..ก็ไปด้วยกันซิ โชยิ้มน้อยๆ
อย่างเป็นต่อ สีหน้าว้าวุ่นของไอบะทำให้เขาอยากจะหัวเราะออกมาเหลือเกิน..........
*******************************************
โชขับรถตรงดิ่งลงมาทางใต้เรื่อยๆ เพียงสองชั่วโมงก็เข้าเขตสึรึง่ะ ดวงอาทิตย์แผดแสงเจิดจ้าอยู่ตรงศีรษะพอดี
อากาศภายนอกร้อนอ้าว แต่ทว่าภายในรถกลับเย็นชุ่มฉ่ำเพราะมีร่างของไอบะ มาซากิ นั่งกอดอกหน้าบึ้งอยู่ที่เบาะหน้า
โชชำเลืองมองทางกระจกมองหลัง เห็นรถของยูอิจิขับตามมาติดๆ โดยมีอุเอดะหวานใจนั่งคู่มาด้วยกัน
และโคกิที่นั่งครอบครองเบาะหลังคนเดียว
ตั้งแต่ออกนอกเขตโตเกียวมาจนถึงชายทะเลแห่งนี้ ไอบะพูดโต้ตอบกับเขาแทบจะนับคำได้
ดวงหน้ามีร่องรอยของความกังวล ริมฝีปากเม้มสนิท และดวงตาที่สอดส่ายออกไปนอกรถ เหงื่อเม็ดเล็กๆ
ผุดขึ้นที่ข้างขมับทั้งๆ ที่อากาศภายในรถแสนจะเย็นฉ่ำ
โดยที่ไม่ต้องบอก โชขับรถเข้าถนนโน้นออกถนนนี้จนมาถึงชายทะเลของสึรึง่ะ ผู้คนเดินกันขวั่กไขว่สองข้างถนน
เมืองตากอากาศที่มีบรรดานักท่องเที่ยวมาจากทั่วทุกมุมโลก
....เขาขับตรงไปเรื่อยๆ จนผ่านเขตท่องเที่ยวมาแล้ว และตอนนี้กำลังบ่ายหน้าเข้าสู่เขตสถานบ้านพักตากอากาศส่วนตัวที่อยู่ค่อนไปทางตะวันตก
บ้านพักหลังสีขาวที่ตั้งเรียงรายในเขตพื้นที่ส่วนตัวผ่านไปซอยแล้วซอยเล่า ไอบะนั่งใจเต้นโครมครามขณะที่รถเริ่มเคลื่อนเข้าตำแหน่งเป้าหมาย เขาลอบมองใบหน้าของโช เห็นสีหน้าเรียบเฉยมองตรงแน๋วไปยังหนทางข้างหน้า ทำหน้าเก๊กสุดๆ แบบนั้น ไอบะนึกหมั่นไส้เหลือกำลัง นี่ถ้าโชจะหันมายิ้มเยาะใส่เขา เขาคงจะหาอะไรเขวี้ยงให้หน้าแหกเอาจริงๆ ด้วย
แต่ว่าโชกลับทำเฉย เฉยจนคนแอบมองอึดอัด ..สักพักไอบะก็ทนไม่ไหวเขาโพล่งออกมาว่า
นี่...ฉันบอกซะก่อนนะว่า จินมันไม่ได้ฉุดน้องนายไป มันคือการพาไปเที่ยวตากอากาศเท่านั้น
ไหนบอกว่าไม่รู้เรื่องไง? โชดักคอ ไอบะจึงต้องนิ่งเฉย คิดหาทางออกให้จินอยู่เงียบๆ
ในที่สุดโชก็นำรถมาจอดที่หน้าบ้านหลังสีขาวนวล มีรั้วทำด้วยไม้ซีก ..สูงแค่ต้นขาเป็นรั้วกั้นอาณาบริเวณ
ชายหนุ่มลดกระจกลง มองเข้าไปภายในบ้าน
.....ทุกอย่างเงียบสนิท หน้าต่างทุกบานปิด ประตูก็ปิด เหมือนกับไม่มีใครมาพักอยู่เลย
โชก้าวลงจากรถ หันมามองด้านหลัง ยูอิจิและเพื่อนที่เหลือก็ก้าวออกมายืนมองบ้านหลังนั้นอยู่เช่นกัน
อ้าว...ลงมาซิครับคนสวย หรือจะให้อันเชิญเสด็จ โชพูดหน้าบึ้ง ชักยังไงๆ กับบ้านหลังนี้ซะแล้ว
ไอบะค้อนขวับหนึ่งทีแล้วก็ลงมาจากรถอย่างกระแทกกระทั้น
บอกแล้วว่าไม่อยู่ๆ ก็ไม่เชื่อ
เดี๋ยว...ขอเข้าไปดูก่อน โชพูดแค่นั้น ก็ก้าวฉับๆ กระโดดข้ามรั้วไม้เข้าไปค้นหาความจริง
ณ ที่นั่น
เฮ้ย...ไอ้โช้....รอด้วย ยูอิจิตะโกนเรียก กระโจนตามโดยมีโคกิก้าวตามติดๆ
อุเอดะเดินมาหาไอบะ เห็นสีหน้าว้าวุ่นใจของเพื่อนสนิทก็เห็นใจ
พวกจินอยู่ที่ไหนง่ะ ไอบะ อุเอดะจับมือไอบะ รู้สึกถึงความเย็นเฉียบของมือเพื่อน
ก็เขาบอกว่าจะมาตากอากาศที่นี่...แต่ทำไมดูเหมือนไม่ได้มาล่ะ ไอบะส่ายหน้าอย่างจนใจ
เขามองเห็นโชและเพื่อนๆ เดินสำรวจรอบบ้าน โคกินั้นน่ะลงทุนปีนดูที่ช่องระบายอากาศ
สักพักก็กระโดดตุ้บมายืนส่ายหน้าตรงหน้าโช
ไม่มีว่ะ สงสัยจะไม่มีใครมาที่นี่ เขาบอก
เฮ้อ...ยังไงแน่เนี่ย ฉันว่าลางสังหรณ์ฉันไม่น่าพลาดนา โชเกาหัวแกรกๆ เขามองหายูอิจิที่เดินอ้อมบ้านไปสำรวจอีกทาง
ฉันจะไปดูแถวชายหาดสักหน่อย บางทีพวกนั้นอาจจะไปเล่นน้ำทะเลกันก็ได้ โชว่า
โคกิขอตามไปด้วย ส่วนยูอิจิคว้าน้ำเหลว เขาเดินกลับมาหาอุเอะดะ พลางส่ายหน้า
นี่ถามจริงๆ เหอะ ไอบะ จินมันพาจุนโนะมาที่นี่แน่หรือเปล่า?
ไม่รู้!! แล้วก็ไม่ต้องถามอะไรฉันอีก... ไอบะบอกเสียงห้วน เขาเดินไปทรุดตัวลงนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงกันข้ามกับรั้วบ้าน
ถ้านายเป็นจิน นายจะมาที่ๆ ใครจะตามมาพบหรือเปล่าล่ะ? อุเอะดะถามยูอิจิ คนรักส่ายหน้า
นั่นเด่ะ....ฉลาดก็เป็นนี่!! ว่าแล้วก็เดินตามไปนั่งข้างๆ ไอบะ
อ้าว....กรู...โง่ตั้งก๊ะเมื่อไรวะ ยูอิจิบ่นพึม
สักพักโชกับโคกิก็เดินหน้ามุ่ยกลับขึ้นมารวมกลุ่มด้วย เขามองหน้าไอบะไม่วางตา สีหน้ามีเครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด
ไอบะลุกขึ้นยืนช้าๆ มองตอบด้วยสีหน้าเยาะๆ
ไงล่ะ มีแมวกะหมูดำน้ำให้เห็นกี่ตัว? ไอบะถาม
อย่ามาทำเป็นพูดดี... โชคว้าแขนไอบะข้างหนึ่ง กำแน่นขณะที่ปล่อยคำถามออกมาว่า
ไอ้จินมันไม่ได้มาที่นี่ บอกมานะว่านายเป็นคนโทรฯ บอกให้พวกมันหนีไปใช่มั้ย?
เฮ้ย!! จะบ้าหรือไงวะ? เป็นเสียงประสานกันระหว่างไอบะและอุเอะดะ
อย่าเหมาเอาแบบนั้นนะ โช...ฉันจะโทรฯ หาน้องฉันตอนไหนกัน นายคุมฉันอยู่ทุกฝีก้าว
จะบ้าหรือไง? ไอบะเถียง สู้ขาดใจ มาว่ากันแบบนี้ไอบะยอมไม่ได้เด็ดขาด
คอยดูนะ อย่าให้จับได้ก็แล้วกัน?
โชหัวเสียเดินหัวเสียขึ้นรถได้ก็กระแทกประตูปิดดังปัง ทำให้ทุกคนแยกย้ายกันขึ้นรถ
ยกเว้นไอบะที่เดินมาขึ้นรถยูอิจิ
แกไอ้โคกิ ไปนั่งเสนอหน้ากับโชไป...ฉันไม่อยากหายใจร่วมรถคันเดียวกับไอ้หมอนั่น...
ไอบะชี้ไปที่รถคันด้านหน้า ทำให้โคกินั่งอ้าปากหวอ แต่ก็ขยับตัวไปนั่งรถโชแต่โดยดี
แต่ปากก็อดบ่นไม่ได้ว่า
กรูกลัวมันจะพากรูไปลงข้างทางง่ะเด่ะ อารมณ์แบบนั้นน่ะ
ดีสม!! อุเอะดะพูดเบาๆ แล้วก็หันมาทำตาเขียวใส่ยูอิจิ
ออกรถเด่ะ...กลับไปทำงานกันได้แล้ว...
*********************************
ณ ชายหาดอันเงียบสงบ
อีกฟากหนึ่งของหมู่เกาะ ห่างไกลจากโตเกียวมากนัก จินกับจุนโนะนั่งหันหน้าเข้าหาดวงอาทิตย์สีแดงที่ใกล้จะลับขอบฟ้า
ทั้งคู่นั่งอยู่บนหาดทราย เอนศีรษะซบกันและกัน นานๆ ทีถึงจะมีคำพูดหวานหูเอื้อนเอ่ยตอบโต้กัน
เขาสองคนเห็นคาเมะและยามะพีเดินจูงมือกันเล่นที่หาดชื้น ได้ยินเสียงยามะพีหัวเราะลั่นเมื่อน้ำทะเลสาดซัดที่ข้อเท้าของเขา
คาเมะเป็นคนฉุดยามะให้ลงทะเล แต่อีกฝ่ายฝืนตัวไว้ ต่างก็ยื้อยุดกันอยู่เช่นนั้นจนหกล้มหล่นน้ำทะเลด้วยกันทั้งคู่
อิจฉาคู่นั้นเป็นบ้าเลย จินเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา
นั่นซิฮะ ...อิสระดีจัง จุนโนะเอนหัวลงซบกับบ่าของจิน ชายหนุ่มปล่อยแขนที่กอดเข่ามาโอบไหล่จุนโนะแทน
แต่เราก็ไม่ต้องกลัวนะ มีพี่ไอบะอยู่ทั้งคน
แต่พี่ไอบะโกรธกับพี่โชอยู่นะฮะ ผมว่าจะไปกันใหญ่
พี่โชของนายน่ะ รักพี่ชายฉันจะตายไป ยังไงก็คงไม่ทำอะไรบุ่มบ่ามหรอกจริงมั้ย?
จินว่า แต่จุนโนะผงกหัวขึ้นมองนิดหนึ่งแล้วก็บอกว่า
อย่างเช่นตามมาเล่นงานพี่จินจนน่วมใช่ม้า...
พี่จินยอมตายนะ ถ้าเผื่อพวกเขาตามมาถึงนี่จริงๆ จะตายด้วยเรื่องแค่นี้ก็เอาซิ
จินพูดอย่างหนักแน่น เขากระชับอ้อมกอดของเด็กหนุ่มมาแนบชิด ฝังจมูกที่แก้มนวล
อื้อ...พี่จินเดี๋ยวคนเห็น จุนโนะรีบก้มหน้าหลบปากซุกซนนั่น
ทำไมล่ะ คนรักกันจะจูบกันไม่ได้เหรอ?
อ๊ะ...พี่จิน??? ผมอายนะฮะ
จุนจังอายน่ารักจะตายไป พี่ชอบดู จินพูดยิ้มๆ ช้อนดวงหน้าหวานแอร่มที่เป็นสีแดงแข่งกับดวงอาทิตย์ให้สบตาเขา
บรรจงประทับริมฝีปากทาบทับกลีบปากนุ่มนวลที่เผยอรออยู่แล้ว
หวานจังคนดี จินกระซิบ ก่อนจะเน้นย้ำทุกคำพูดด้วยจุมพิตอันลึกซึ้ง ดื่มด่ำจนจุนโนะแทบจะละลายคาอ้อมแขนแข็งแรงนั่น
เด็กหนุ่มเอนร่างลงที่ทรวงอกของจิน ปล่อยให้วงแขนของชายหนุ่มกักกั้นพลังความอ่อนไหวทั้งมวลให้หลอมรวมเข้าด้วยกัน เขาขยุ้มชายเสื้อของจินทางด้านหลัง เมื่อจินกดริมฝีปากขบย้ำจนกลีบปากช้ำชอก หัวใจดวงน้อยสั่นไหวด้วยความตื่นเต้น
เมื่อจุนโนะร้องคราง จินจึงสอดลิ้นเข้าไปลองลิ้มชิมรสของความหวานได้เต็มที่ ลมหายใจของจุนโนะหอบกระชั้นเมื่อรู้สึกได้ถึงความรุนแรงของมนต์จุมพิตที่ดูเหมือนจะทวีความเสน่หาจนเขาแทบจะขาดใจ
อือ.....พี่จิน...... จุนโนะหอบหายใจสะท้อนเมื่อจินถอนริมฝีปากออก แวะเวียนมาดอมดมแถวพวงแก้มและปลายจมูกโด่ง
เขาจุมพิตทั่วดวงหน้าหวานแจ่มจนถึงซอกคอหอมละมุน
พอ...พอแล้ว....ผมจะแย่แล้วนะฮะ... จุนโนะพยายามขยับตัวหนีแต่จินกระชับอ้อมแขนไว้แน่น
ไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ
คืนนี้นะ....ให้พี่ไปนอนด้วยนะ จินกระซิบเสียงพร่า ตัวเขาเองก็แทบแย่เหมือนกัน
จุนโนะน่ารักจนเขาแทบอดใจไม่ไหว นึกอยากทำอะไรตามใจชอบตรงนี้เหลือเกิน แต่สถานที่ไม่อำนวยให้ทำเช่นนั้นได้
จินมองเสี้ยวหน้าที่ก้มต่ำของจุนโนะสุเกะ
...เด็กมหาประลัยที่กลายมาเป็นเด็กสุดจะน่ารักน่าหม่ำของเขา....
สีหน้าเอียงอายนั้นมันทำให้เลือดหนุ่มเดือดพล่าน ยังไงๆ คืนนี้ถ้าไม่ได้นอนกอดจุนโนะเขาคงนอนไม่หลับแน่ๆ
ไม่ได้หรอกพี่จิน...ผมต้องนอนกับยามะจัง.. จุนโนะปฏิเสธเสียงอ่อน
ทำไมล่ะ...ให้ยามะนอนกับเมะก็ได้นี่
หวาย.....ไม่ได้หรอก...เสร็จ...เสร็จกันพอดี ไอ้ตี๋หน้าขาวนั่นมันจ้องจะเขมือบเพื่อนผมอยู่แล้วนะฮะ
ถ้าปล่อยเอาไว้ด้วยกัน มีหวังยามะจะเหลือเรอะ... จุนโนะโวยวายเสียงดัง จนจินอดหัวเราะไม่ได้
เขาจูบที่ปากช่างเจรจาไปจุ๊บใหญ่ แล้วก็ชี้ไปที่ชายหาด หนุ่มน้อยมองตามเห็นร่างคนสองคนห่างออกไปทุกที
แต่จากเมื่อกี้นี้ที่คาเมะและยามะพีลอยคออยู่ริมทะเล บัดนี้ร่างสองร่างดูเหมือนจะแนบชิดจนแทบจะเห็นได้ไม่ชัดนัก
ท่ามกลางเงาที่ตกทอดมาจากแสงอาทิตย์ จุนโนะเห็นยามะพีตกอยู่ในอ้อมกอดของคาเมนาชิเสียแล้ว
เขาหันไปมองจินเมื่อได้ยินเสียงจินหัวเราะหึๆ
ถ้าจะห้ามยากซะแล้ว จุนจัง...
หวังว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นแล้ว คาเมะจะไม่ฟันแล้วทิ้งนะ จุนโนะว่า แต่ตาจ้องหน้าจินเขม็ง
พี่จิน.......ก็คงเหมือนกันใช่มั้ยฮะ...จะฟันผมแล้วทิ้งมั้ย? เขาถามเอาตรงๆ
จุนจัง...ถามอะไรแบบนั้น พี่จะทิ้งจุนจังได้ไง?
แน่นะฮะ?
ฮื่อ...พี่จะทิ้งคนที่พี่.........เอ้อ.........รัก......ได้ไง!! ถ้อยคำที่ได้ยินจากปากของชายหนุ่ม
ทำให้จุนโนะเบิกตากว้าง ดวงตาใสแจ๋วแวววาวระยิบระยับเหมือนน้ำทะเลเต้นไหวระริกยามต้องกับแสงอัสดงของดวงอาทิตย์
พี่จินรักผมจริงๆ ง่ะเหรอ? เขาถามย้ำอีกครั้ง จินพยักหน้า จับมือขาวๆ ชูขึ้นเบื้องหน้า
เห็นลำแสงสีทองส้มที่ทักทอมาจากแสงอาทิตย์ตกกระทบฝ่ามือของเด็กหนุ่ม แล้วก็กดริมฝีปากเข้าที่กลางฝ่ามือนุ่มนั้น
ให้ดวงแดงๆ เบื้องหน้านั่นเป็นพยานก็ได้ พี่จินยอมสูญเสียอิสรภาพทั้งปวงเพื่อแลกกับการที่ได้รักกับจุนโนะสุเกะคนนี้
จินจับมือของจุนโนะมาแนบกับหัวใจ มันสนิทแนบเหนือทรวงอกเบื้องซ้ายของจิน จนเด็กหนุ่มรู้สึกถึงแรงเต้นอันมหาศาลจากหัวใจของจิน
พี่จิน...จุนจังก็รักพี่จินฮะ... เขาสารภาพเสียงเขินๆ
จริงเหรอ....เด็กน้อย
ฮื่อ... จุนโนะพยักหน้าหงึกๆ จินยิ้มแป้น
แต่พี่ไม่ใช่ผู้ชายในสเป็คของนายนะ
ฮึ้ก...ถึงพี่จินจะไม่หล่อเท่าราอูลนะ แต่พี่จินก็หล่อที่สุดในสายตาของผมง่ะฮะ...
จุนโนะพูดแล้วก็ส่งยิ้มหวานมาให้เป็นกำลังใจ
จินลิงโลดสุดๆ จับบ่าเด็กหนุ่มมาจนชิด จุ๊บริมฝีปากบางดังจ๊วบ แล้วก็หัวเราะอย่างดีใจ
ในเมื่อจุนโนะรักพี่ก็ดีแล้ว จะได้ชวนกันอยู่ที่นี่ต่ออีกสักระยะหนึ่ง ได้มั้ย?
ถือว่ามาฮันนีมูนก็แล้วกันนะ จินชวน
หนุ่มน้อยสั่นหน้า
ไม่ได้หรอกฮะ เรื่องพี่โชกับพี่ไอบะยังไม่เรียบร้อย ผมไม่อยากหนีมามีความสุขคนเดียว
เฮ้อ...แล้วจะทำยังไงกันล่ะทีนี้...
จุนโนะถอนหายใจ เขาลุกมานั่งคุกเข่าที่เบื้องหน้าจิน จับมือใหญ่ของชายหนุ่มมากุมไว้
เราต้องทำให้เขาเห็นใจเราให้มากที่สุด โดยที่เขาสองคนต้องกลับมาคืนดีกันด้วย ผมไม่อยากเห็นพี่ไอบะร้องไห้...ร้องไห้เพราะใสิ่งที่เราสองคนเป็นก่อ
จินมองดวงหน้าจุนโนะอย่างซึ้งใจ ทำไมจุนโนะถึงได้มีความคิดน่ารักแบบนี้นะ
พี่เองก็ไม่อยากก่อเรื่องหรอกนะ...แต่ว่า...พี่อยากจะอยู่กับจุนจังมากกว่าอะไรทั้งหมด
จินทำเสียงอ่อย ฉุดจุนโนะมานั่งเคียงข้างเหมือนเดิม
ขณะนั้นคาเมะกับยามะพีก็พากันเดินจูงมือมาสบทบด้วย สี่หนุ่มคุยกันได้อีกสักพัก
ก็มีเด็กชายคนหนึ่งวิ่งมาตาม
คุณจินครับ...คุณยายให้ผมมาตามไปกินข้าว...
อือ...จะไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ... จินว่า แล้วก็ชวนพรรคพวกเดินกลับเข้าไปในบ้านหลังใหญ่สีขาวที่ตั้งอยู่โดดเด่นท่ามกลางสวนมะพร้าวสุดลูกหูลูกตา
จินเป็นคนเสนอให้ไปพักผ่อนกันท่ี่โอกินาว่า แทนที่จะเป็นที่สึรึง่ะที่เดิม
จะไปทั้งที่ ไปให้ไกลๆ ดีกว่า เขาบอก
ดังนั้นทั้งสี่หนุ่มจึงจับเครื่องบินเที่ยวแรกสุดของเช้าวันนั้น บินลงใต้ทันที
ทิ้งความวุ่นวายไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้าสู่ท้องฟ้าอันเจิดจ้าด้วยแสงอาทิตย์แรงกล้าแห่งเกาะสวรรค์ที่มีคุณยายของจินหรือคุณย่าของคาเมะจะเป็นผู้ทำหน้าที่ปกป้องสวัสดิภาพของหลานชายทั้งสอง......
แบบนี้ก็รอดปลอดภัยจากสหบาทาได้ดีเชียวล่ะ คาเมะอดแซวไม่ได้.....
จุนโนะยิ้มอย่างมีกังวลแต่พอมองเห็นสีหน้าจริงจังของจินเข้าก็ค่อยเบาใจชึ้น นับแต่นี้ต่อไปขอฝากหัวใจให้คนๆ นี้ดูแลเพียงคนเดียว....ส่วนเรื่องอื่น ไว้กลับโตเกียวค่อยว่ากัน
*********************************************
ในคืนอันร้อนอบอ้าวของวันเดียวกันนั้น ที่บริเวณหลังปราสาทเก่า Shurijo มีงานฉลองจุดพลุทั้งคืน คาเมะชวนยามะพีไปเที่ยวกันสองต่อสอง แต่ว่าหนุ่มน้อยทำตาโตแล้วก็หันไปหาจุนโนะเพื่อนซี้ แต่สิ่งที่เห็นทำให้เขาต้องถอนหายใจ จุนโนะคงไม่อยากไปนักหรอก ก็นั่งแทบจะเกยตักจินที่ริมระเบียงข้างบ่อเลี้ยงปลาคาร์ฟหลังบ้าน กำลังคุยกันกระหนุงกระหนิงอย่างน่าอิจฉา ทำเป็นว่าโลกนี้มีเพียงเราสองคนเท่านั้น
ยามะพีลองเสี่ยงชวนไปดูพลุ แต่จินและจุนโนะพร้อมใจกันส่ายหน้าปฏิเสธ
ดูปลาคาร์ฟดีก่า... จุนโนะพูดเสียงยานคาง คางมนซบอยู่บนไหล่จิน ต่างก็มองเจ้าปลาใหญ่สองตัวแหวกว่ายกันเป็นคู่ๆ
ไม่ได้สนใจยามะพีอย่างเคย
งั้นเราไปกับคาเมะนะ ยามะพีบอก จุนโนะพยักหน้างึกๆ
อือ...
แหม...ตัวเองมัวแต่มั่วกะแฟน ไม่สนใจพรหมจารีย์ของเพื่อนรักเลยนะ ยามะอดพูดไม่ได้
แต่จุนโนะก็แค่ยิ้มให้แล้วก็โบกมือไล่ให้ไปๆ ซะอีก พอยามะพีจะไปจริงๆ จุนโนะก็หยุดเขาเอาไว้
กวักมือเรียกหยอยๆ ให้ไปหา แล้วก็กระซิบบอกว่า
อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดนะยามะจัง...ข้อสำคัญเวลาอาบน้ำอย่าลืมถูหลังใบหูล่ะ ผู้ชายเขาชอบจูบตรงนั้นง่ะ
บ้า!! นายนี่ ยามะพีหน้าแดง ตีไหล่จุนโนะเขินๆ
ทั้งจินและจุนโนะหัวเราะกันคิกคัก ขณะที่ยามะพีเดินบ่นพึมไปกับคาเมะ
ดวงจันทร์ลอยแขวนอยู่บนท้องฟ้า ทอแสงงามกระจ่างสาดส่องในยามราตรี จินมองเงาจันทร์ในบ่อน้ำที่สะท้อนให้เห็น
แล้วก็อดเอามาเปรียบเทียบกับดวงหน้างามของคนที่นั่งข้างๆ ไม่ได้ จุนโนะงามแอร่มแข่งกับจันทร์เพ็ญได้สบายๆ
เขากอบกุมมือของคนรักไว้ ใบหน้าแนบสนิทแทบจะไม่มีช่องว่าง ลมหายใจอุ่นจัดระที่ข้างขมับของจุนโนะ
เข้าไปนอนข้างในกันดีกว่า จินชวน แต่อีกฝ่ายแย้งขึ้น
เพิ่งจะทุ่มกว่าๆ เอง
ดีซิไม่ดึก กินข้าวเสร็จแล้ว คุณยายก็กำลังพักผ่อนที่ห้องนอน เวลานี้เราสองคนก็หาอะไรๆ
ตื่นเต้นทำกันดีกว่าเนอะ
บ้าซิ...พี่จินหื่นขึ้นทุกวันเลยรู้มั้ยอ่ะ...
ก็เพราะจุนจังน่ะซิ ทำให้พี่จินเป็นแบบนี้ ...น่า...นะ ...เข้าห้องกันเหอะ สองคนนั่นไม่อยู่
เรามาจู๋จี๋กันดีก่า...
จุนโนะกัดริมฝีปากนิดหนึ่ง แล้วก็พยักหน้า สองหนุ่มจูงมือกันเดินขึ้นห้อง พอถึงห้องที่จัดไว้ให้จุนโนะกับยามะพีนอน
หนุ่มน้อยก็หยุดแล้วก็ผลักจินออกห่าง
ถึงห้องผมแล้ว พี่จินไปนอนเหอะ...ขอบคุณที่มาส่ง จุนโนะพูดยิ้มแป้น แต่จินทำหน้าเหวอ
เฮ้ย...จุนจัง...ให้พี่จินเข้าไปนอนด้วยนะ...
ไม่ได้หรอกฮะ...เดี๋ยวยามะก็กลับมาแล้ว
ไม่เดี๋ยวล่ะ อีกนานเลยเชียวล่ะ ไอ้เมะมันพาไป ที่จะกลับเร็วน่ะอย่าหวัง...
อ้อ!! รู้กัน?? จุนโนะขมวดคิ้วเรียวเป็นเชิงถาม แต่จินรีบโบกมือปฏิเสธ
เปล่า...เปล่า...พี่พูดตามประสบการณ์ของไอ้เมะมัน...จุนจัง...นะ.....ให้พี่จินไปส่งที่หน้าเตียงก็ได้เอ้า.....
จินพยายามอ้อน จุนโนะไม่ตอบ เขาหมุนลูกบิดประตู แต่มือใหญ่กว่าของจินทาบทับลงบนมือของเขาเอาไว้
พอเหลียวหน้ามา ริมฝีปากอุ่นระอุของชายหนุ่มก็ประทับที่มุมปากของเขาพอดิบพอดี
นะ...จุนจัง...เป็นของพี่จินนะครับ...คนดี...ให้พี่นอนด้วยน้า... จินกระซิบชิดขอบปาก
อื้อ..... เสียงตอบรับอย่างเขินอายดังลอดมาจากลำคอ
จินยิ้มน้อยๆ ขณะรุนตัวเด็กหนุ่มเข้าไปในห้องจนได้ เมื่อประตูปิดสนิทลง จินสวมกอดจุนโนะแนบแน่น
อื้อ...พี่จิน...ยังไม่ถึงเวลานอนของผมเลยนะฮะ จุนโนะบอกอายๆ
จุนจังยังไม่อยากนอนหรอก จริงมั้ย? จินหอมแก้มใสดังฟอด...จากนั้น..........
..............
เมื่อหลังของเด็กหนุ่มแตะที่นอน รอยยิ้มแห่งความรัญจวนก็ระบายไปทั่วใบหน้าของคนทั้งสอง
...
เมื่อริมฝีปากของคนข้างบนเคลื่อนทาบทับคนเบื้องล่าง ดวงจันทร์ที่ส่องสว่างอยู่นอกหน้าต่างก็ดูเหมือนจะหมดความหมาย
จินพร่างพรมมนต์เสน่ห์ใส่ร่างโปร่งบางอันเย้ายวน ทั้งลูบไล้อย่างแผ่วเบาและตามติดด้วยจุมพิตอันหนักหน่วง
เมื่อริมฝีปากไล้ต่ำสู่โนะจังที่ไหวระริกรอท่า เขาก็ถักทอสายใยแห่งความรัญจวนไม่ยั้ง จุนโนะครางครวญราวกับจะขาดใจ ลำตัวบิดส่ายไปมา นิ้วมือจิกที่เส้นผมของจิน ความทรมานซาบซ่านที่ได้รับ ทำให้เด็กหนุ่มเอ่ยปากร้องขอ
...และจินก็ทำให้เขาต้องผวาเยือกด้วยเรือนกายของเขาเอง
และเมื่อร่างสองร่างเคลื่อนไหวเป็นท่วงทำนองแห่งความรัก ความร้อนเร่าก็ระเบิดออกมาพร้อมกับเสียงครวญครางดังเช่นเสียงดนตรีแห่งรัก
******************************
ประกายแสงเจิดจ้าแตกกระจายเป็นพลุหลากสี สุกสว่างเต็มท้องฟ้าท่ามกลางเสียงฮือฮาของฝูงคนที่มาเที่ยวดูงาน ยามะพีแหงนมองสีสันของท้องฟ้าอย่างตื่นตาตื่นใจ ริมฝีปากอิ่มห่อเข้าด้วยกันทุกครั้งเมื่อพลุแต่ละลูกถูกจุดขึ้น มือข้างหนึ่งกำไม้ขนมสายไหม แต่อีกข้างกลับถูกจับจูงจากเต่าหน้าขาว
สวยเนอะ คาเมะ... ยามะพีใช้ไม้สายไหมชี้ไปบนท้องฟ้า คาเมะร้องฮื่อในลำคอ แต่สายตากลับเหม่อมองหน้าคนที่ยืนข้างตัว แสงสะท้อนจากพลุทำให้ใบหน้าน่ารักของเด็กหนุ่มสดใสกระจ่างตา ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความตื่นเต้น
ดูซิ...คาเมะ..ดูข้างบนนั่นเด่ะ มามองหน้าฉันทำไมกัน ยามะพีพูดเสียงเขียวเมื่อเห็นว่าสายตาของคาเมะอยู่ที่ไหน
ก็นายน่าดูกว่าตั้งเยอะ คาเมะว่า
ฮึ...บ้า...!! น้ำเสียงเขินจัดดังมาจากปากอิ่ม เขาก้มมองมือที่ถูกจูง หน้าแดงระเรื่อ
แต่พอมองไล่ขึ้นมาจนถึงสายตาขันๆ ของคาเมะ ยามะก็เมินหลบไปทางอื่นทันที ใบหน้าร้อนซู่
อยากจะชักมือกลับ แต่ไม่อาจทำอย่างนั้นได้ ก็เมื่อกลางวันยังทำท่าระริกระรี้ด้วยกันนี่นา
ทีตอนนี้จะมาหวงเนื้อหวงตัวอะไรอีกล่ะ...
สองหนุ่มเดินจูงมือกันเที่ยวดูอย่างอื่นต่อ ยามะพีอยากจะช้อนปลาทอง แต่มือหนักไปหน่อยทำที่ช้อนขาดหมด
ก็เลยไม่ได้ปลาซะตัว ผลสุดท้ายคาเมะก็เลยควักตังค์ซื้อให้สองตัว
ตั้งชื่อว่าเต่าน้อยกับปลาทองนะ คาเมะบอก
ไม่ง่ะ ไม่ตั้งหรอก เดี๋ยวจะยกให้คุณย่าของนาย เอาไปเลี้ยงในบ่อ
น่าจะเอาไปเลี้ยงที่บ้านนายมากกว่า จะได้เป็นพยานรักของเราสองคนไง
บ้าเด่ะ...ไม่ใช่ลูกฉันนี่ ยามะพีค้อนขวับ
แหม...ก็อยากให้เป็นอย่างนั้นจริงๆ นี่... คาเมะครางเสียงอ่อย
ยามะเดินลิ่วๆ ไปดูร้านอื่น โดยมีคาเมะเดินตาม พอถึงร้านยิงปืนแลกตุ๊กตา ยามะพีก็หยุดกึก
หันมาทำตาอ้อนใส่คาเมะ เขาชี้ไปที่พิกเล็ตเจ้าหมูสีชมพูที่แขวนโชว์อยู่ในร้าน
อยากได้ง่ะ...
สบายมาก..จิ๊บจ๊อย คาเมะบอกพลางถลกแขนเสื้อ แต่ก่อนจะยิงปืนลม เขาหันมาทำเจ้าชู้ใส่ยามะพี
ถ้ายิงได้จะให้อะไรเป็นรางวัล?
ถามแบบนี้อีกแล้วนะ ยามะพีทำเสียงขึ้นจมูก
ก็จะให้อะไรล่ะ
ยามะพีไม่ตอบแต่ชี้ไปที่แก้มป่องของตัวเอง
แน่นะ...?? คาเมะยิ้มอย่างหมายมาด ยามะพีพยักหน้า
ให้หอมทีเดียวนะ เด็กหนุ่มย้ำ คาเมะทำมือว่าตกลง เรื่องยิงปืนนี่สบายอยู่แล้ว
แลกกับหอมแก้มใส ใครไม่เอาก็โง่ล่ะ...
จากพิกเล็ตหนึ่งตัวที่ยามะพีอยากได้ คาเมะยิงให้ซะสองตัว พร้อมกับยื่นหน้ามาเสียจนชิด
ไหนล่ะรางวัล?
ที่นี่น่ะไม่ได้หรอก ไว้ให้ถึงบ้านก่อนนะจะให้จูบ...
ก็ได้...ฉันเชื่อใจนาย ว่าคนอย่างยามะจังจะไม่เบี้ยว
ฮื่อ...ฉันไม่เบี้ยวอยู่แล้ว และก็ไม่อยากเบี้ยวด้วย ยามะพีพูดยิ้มๆ ยัดถุงปลาให้ชายหนุ่มหิ้ว ส่วนตัวเองก็อุ้มพิกเล็ตสองตัวเต็มอ้อมแขน เล่นเอาคาเมะอดอิจฉาเจ้าหมูผอมๆ สองตัวนั่นไม่ได้
*******************************
เป็นเวลาดึกมากแล้วเมื่อสองหนุ่มย่องกริบขึ้นชั้นบน เมื่อถึงหน้าห้องที่ใช้ร่วมกับจุนโนะ
ยามะพีก็ทำท่าจะบ๊ายบาย แต่คาเมะยึดข้อมือไว้ กระชากร่างบางมาสู่อ้อมแขน ใบหน้าหล่อเหลายื่นมาใกล้
ไหนล่ะรางวัล?
ดวงตาคมกริบมองหน้าระเรื่อของหนุ่มน้อยน่ารักตรงหน้า ยามะพีซุกหน้าซ่อนกับพิกเล็ต
โผล่แต่ดวงตาใสแจ๋วเงยขึ้นมองคาเมะ
ไว้พรุ่งนี้ก็แล้วกัน วันนี้ง่วงนอนแล้ว
ขี้โกงนี่นา...
ก็เมื่อเย็นแอบจูบฉันในน้ำตั้งหลายที ยังไม่พอใจอีกหรือไง?
ยังไม่พอ... คาเมะส่ายหน้า ยามะพีบุ้ยใบ้ไปในห้องของตัวเอง
เดี๋ยวจุนโนะเปิดประตูออกมาเห็น
ไม่หรอก ป่านนี้หลับสบายเนื้อสบายตัวไปแล้ว
ยังหรอก จุนจังนอนดึก ยามะค้านเสียงอ่อย กำลังใจเริ่มถดถอยเข้าไปทุกที ก็อีกฝ่ายเล่นรุกซะขนาด
แถมยังขยับร่างมาซะแทบจะกลายเป็นเนื้อเดียวกันเลย
คาเมะบิดลูกบิดประตูห้องให้เปิดออก
งั้นเปิดให้รู้กันไปเลยว่า เขาหลับหรือยัง?
พอประตูเปิดออกกว้าง คนที่ร้องอุทานออกมาคงหนีไม่พ้นยามะพี
"หวา....า....."
ร่างของเพื่อนรักนอนหลับสนิทอยู่ในวงแขนของหลานชายเจ้าของบ้าน บนเตียงเดียวกันในสภาพเปลือยเปล่า มีแต่ผ้าแพรสีขาวห่อหุ้มเรือนกายท่อนล่างอยู่เท่านั้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า จุนโนะกับจินน่ะกำลังอยู่ในห้วงแห่งความสุขสมมากมายเพียงใด ยามะพีรีบฉุดคาเมะออกมาจากห้องแทบไม่ทัน
บ้าจัง นอนก็ไม่ล็อคห้อง แถมยังไม่ปิดไฟนอนอีก ยามะพีจับที่หน้าอกของตัวเองเมื่อรู้สึกว่าหัวใจจะเต้นแรงเกินพิกัด
สงสัยคงล็อกห้องไม่ทันมั้ง พอเหนื่อยแล้วก็เลยหลับไปเลย คาเมะออกความเห็น ยิ่งทำให้ยามะหน้าร้อนวูบขึ้นมาทันที
...ไอ้ที่ว่าเหนื่อยน่ะ ...ต่อให้เด็กไร้เดียงสาก็เดาความหมายในคำพูดนั้นออก
แล้วเอาไงล่ะครับ ยามะจังคนสวยจะนอนที่ไหนเอ่ย? ชายหนุ่มถาม เอียงคอมอง ยามะพีก้มหน้างุดพึมพำออกมาว่า
นั่นน่ะซิ นอนไหนดีล่ะ
คาเมะอมยิ้ม เขาดึงขาพิกเล็ตในอ้อมแขนของยามะพีไว้ ทำให้ยามะต้องเดินตามมาด้วย
พอหยุดที่หน้าห้องของคาเมะ เขาก็ผายมือออกกว้าง
เชิญคร้าบ พิกเล็ตตาโต
ยามะพียืนลังเล ขืนเข้าไปมีหวังเสร็จไอ้เต่าหน้าขาวแน่ๆ เขาลองนึกทบทวนดู เมื่อค่ำก่อนไปเที่ยวงาน ก็อาบน้ำแล้ว...ขัดที่หลังใบหูด้วยล่ะ และเขาก็เชื่อแน่ว่า ถ้าจะเกิดอะไรขึ้น หลังใบหูของเขาต้องหอมกรุ่นจนคาเมะเคลิ้มแน่ๆ
ยามะพีสะดุ้งเมื่อคิดล้ำเส้นไปถึงไหนต่อไหน เมื่อเขารู้สึกตัว ก็พบว่าตัวเองได้เข้ามายืนอยู่หน้าเตียงนอนของเจ้าของห้องแล้ว แถมพิกเล็ตยังหล่นตุ้บอยู่ที่พื้นทั้งสองตัว
ยามะกำลังจะก้มเก็บพิกเล็ตแต่วงแขนแข็งแรงก็สอดกระชับทางเบื้องหลัง
ขอรางวัลก่อน เดี๋ยวจะให้นอน เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ริมหู ตามมาด้วยฟันแหลมๆ ของเจ้าของเสียงงับที่หลังใบหูของยามะพี
หนุ่มน้อยขนลุกซู่
ฉัน...ฉันอาบน้ำ ...แล้ว....แล้วก็ถูหลังใบหูแล้วน้า..า.... ยามะพีพูดเสียงสั่นพร่า
รู้น่า...ว่ายามะพีตัวหอมไปทั้งตัว เป็นเสียงเซ็กซี่ของคาเมะตอบกลับมา เมื่อเขาหมุนร่างบางให้หันมาเผชิญหน้ากัน
ขอรางวัลนะครับ คาเมะทวง ยามะพีพยักหน้า เอียงแก้มป่องให้ข้างหนึ่ง แต่สิ่งที่ได้ก็คือ ....
ริมฝีปากบางเฉียบของคนหน้าเต่าประทับที่กลีบปากนุ่ม ยามะพีหลับตาปี๋ ความรู้สึกซาบซ่าเกินบรรยาย
จุมพิตอุ่นวาบหวามเคลียคลอที่ปากอิ่มเต็มอย่างหนักหน่วง ยามะพีตัวสั่นเทา ในใจเบาโหวงไปหมดแล้ว
เขาจิกเล็บบนท่อนแขนของคาเมะอย่างลืมตัว เสนอกลีบปากเย้ายวนให้ชายหนุ่มเชยชมเต็มที่
หวานจัง คาเมะถอนริมฝีปากออก หันมาหอมแก้มนวลที่เป็นรางวัลของเขา
เฮ้อ..... ยามะพีระบายลมหายใจออกมา นึกโล่งใจที่คาเมะขอแค่รางวัลจริงๆ
แต่แล้วเขาก็ใจเต้นแรงเมื่อคาเมะถอดเสื้อยืดออก แล้วตามด้วยเข็มขัดหนัง เขายืนอวดหุ่นที่มีกล้ามเนื้อเป็นแมนเล็กๆ
อยู่ตรงนั้น ยามะพีก้มมองแล้วก็นึกถึง ...อกแห้งๆ...ที่เจ้าตัวเคยค่อนขอดเอาไว้
...คาเมะบางก็จริงแต่ว่าที่ๆ ควรจะมีกล้ามเนื้อ เขาก็มี และสวยซะด้วย เห็นแล้วลมหายใจแทบสะดุด
อาบน้ำกันมั้ย? คาเมะชวน แต่ยามะพีได้แต่ยืนมองเขาตาค้าง และเมื่อคาเมะจูงยามะพีไปที่ห้องน้ำในห้อง
ยามะก็ไม่แทบไม่มีแรงปฏิเสธได้
ฉันถอดเสื้อผ้าให้นะ... คาเมะบอก ยื่นปากจุ๊บปลายจมูกของคนงามอีกที
ยามะพีทำเหมือนน้องหนูว่าง่าย ยืนเฉยปล่อยให้คาเมะลอกคราบออกแต่โดยดี ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าหนุ่มที่ยืนตรงหน้านี้ร่ายมนต์เสน่ห์อะไรใส่เขา ...เพราะไม่ว่าคาเมะจะทำอะไร เขาก็ยอมไปซะทั้งหมด
ร่างน้อยถูกจับให้นั่งลงในอ่างที่โรยเกลือหอม มีร่างของคาเมะซ้อนอยู่ด้านหลัง
สองหนุ่มขยับตัวแทบไม่ได้ภายในอ่างแคบนั่น ยามะพีขยับร่างจะนั่งให้สบาย แต่คาเมะอุทานออกมา
อ๊ะ... เขาทำเสียงในลำคอ เรือนกายท่อนล่างแข็งขึงจนยามะรู้สึก เด็กหนุ่มได้แต่นั่งนิ่ง
ไม่กล้าขยับร่างกายส่วนไหนอีกแล้ว....ไม่คิดว่าคาเมะจะตื่นตัวได้เร็วขนาดนี้
คาเมะมองใบหูที่เป็นสีแดงเข้ม เชื่อว่าด้านหน้าก็คงจะแดงก่ำไม่แพ้กัน สองมือกำฟองน้ำ
ลูบไล้ลาดไหล่มนของยามะพี น้ำที่บีบออกมาไหลเป็นทางยาว จากไหล่สู่กลางแผ่นหลังเปลือยเปล่า
คาเมะไล้ริมฝีปากตามหยดน้ำนั้นอย่างไม่ลดละ ไล้เลียจนยามะพีแหงนลำคอขึ้น ทำเสียงเหมือนแมวครางแผ่วเบาด้วยความรัญจวน
ยามะจัง... คาเมะเรียกเสียงพร่า ไล้ฟองน้ำตามเนื้อตัวของเด็กหนุ่ม และจรดลิ้นตามไปทุกที่
จนฟองน้ำนุ่มหายลงไปใต้น้ำ อ้อยอิ่งอยู่เช่นนั้น ยามะพีคราง มือสองข้างกำแน่นที่ขอบอ่าง
นี่ปี่ปี๊จังนี่นา...น่ารักจัง... คาเมะหัวเราะหึๆ หยอกเอินกับปี่ปี๊จังโดยที่ไม่ทันให้เจ้าของมันได้ตั้งตัว
คาเมะ....ไม่น้า.... ยามะพีกัดริมฝีปากแน่น เขาพยายามหันหน้ามองคาเมะ แต่ว่า
เมื่อหันมาแล้ว ก็พบกับจุมพิตแสนหวานที่คนด้านหลังมอบให้
คาเมะสอดลิ้นเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นนุ่มนวลแต่อุ่นระอุของเด็กหนุ่ม จูบดูดดื่มและเว้าวอนจนยามะพีต้องจิกเท้าอยู่ใต้สายน้ำ
ริมฝีปากสองคู่พบกันและแยกจาก แล้วต่างก็โผผวาเข้าหากันอย่างดูดดื่ม คาเมะกดย้ำฟองน้ำกับปี่ปี๊จังด้วยน้ำหนักเช่นเดียวกับที่ปากของเขาบดขยี้กลีบปากนุ่มของยามะพี
อือ.........อา............. เสียงของยามะพีครางในลำคอ ลำตัวแอ่นขึ้นหามือแสนซนนั่น
คาเมะสังเกตเห็นผิวเนื้อที่แดงระเรื่อของยามะพีได้ดี และรู้ด้วยว่าร่างบางเกือบจะทนไม่ไหวแล้ว เขาทิ้งฟองน้ำ สัมผัสเนื้อแท้ของปี่ปี๊จังด้วยนิ้วมือของตัวเอง กดย้ำจนร่างบางเกร็งกระตุก ปลดปล่อยความต้องการอันแสนหวานนั้นออกมา
ร่างบางซวนซบแนบลำตัวกับร่างเปลือยของคาเมะ เนื้อตัวแดงเป็นจ้ำๆ หัวใจเต้นระทึกสะท้านไปทั้งกาย คาเมะจูบแผ่วเบาที่ไหล่เปียกชื้น ค่อยๆ ขยับร่างของยามะพีให้ลุกขึ้นยืน เขาเองก็แทบจะกลั้นความต้องการไว้ไม่อยู่เหมือนกัน เมื่อเห็นยามะพีสุขสม ตัวเขาก็อยากจะดำดิ่งเข้าสู่ร่างบางนี้เหลือเกิน
เดินไหวมั้ย...ยามะพี เขาถาม อีกฝ่ายพยักหน้า แต่กว่าจะก้าวออกมาจากห้องน้ำได้
ก็เล่นเอายากลำบาก
เมื่อคาเมะปล่อยร่างของเขา ยามะพีก็ทรุดฮวบลงบนเตียง เนื้อตัวร้อนผะผ่าวราวกับจะจับไข้
ใบหน้างดงามก้มต่ำ ด้วยความเขินอาย
ยามะสะดุ้งเมื่อรู้สึกว่าที่นอนไหวยวบ
คาเมะนั่นเอง ...เป็นฝ่ายทิ้งเข่าลงบนเตียง มือข้างหนึ่งกดไหล่ของยามะให้เอนราบสู่ที่นอน
จากนั้นริมฝีปากบางของคาเมะก็กดจูบแนบสนิทที่กลีบปากเต่งตึงด้วยมนต์จุมพิต คราวนี้ขบย้ำจนยามะพีรู้สึกว่ากลีบปากของเขาคงจะบวมเจ่อไปหมดแล้ว
ลิ้นร้อนๆ ที่สอดใส่เข้ามาทำให้เด็กหนุ่มเผลอตัวหุบรัดลิ้นนั้นเป็นการโต้ตอบ มือทั้งสองข้างกำผ้าปูที่นอนแน่น
กายบิดไปมาด้วยความรัญจวนเมื่อคาเมะทาบทับด้วยร่างเปลือยของเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
จุมพิตไปทั่วเรือนกายอันงดงาม ฝ่ามือก็เคล้าคลึงจนร่างบางแอ่นผวา มือที่กำผ้าปูที่นอนเมื่อสักครู่ตวัดที่ลำคอของชายหนุ่ม เสนอตัวให้อย่างเต็มที่ และเมื่อเสียงที่เปล่งออกจากลำคอแทบไม่เป็นภาษา คาเมะก็ถึงความสิ้นสุดแห่งความอดกลั้นแล้วเช่นกัน
อา..........อ๊า.........อา.......ค.....คาเมะ....ะ..ะ ยามะพีกรีดร้องเมื่อรู้สึกว่าคาเมะหยอกเอินกับปี่ปี๊จังอีกแล้ว
และคราวนี้เขารู้สึกถึงความอึดอัดของเรือนกายท่อนล่าง
เมื่อปรือตาขึ้นมองก็เห็นใบหน้าของคาเมะลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า นัยน์ตาเซ็กซี่จับนิ่งแน่วแน่ที่ใบหน้าของเขา
พร้อมกับการขยับไหวลำตัวที่ทำให้เขาเจ็บแทบปางตาย.....
เจ็บฮะ...เจ็บ... ยามะพีใบหน้าเหยเก แต่เมื่อคาเมะผ่อนแรงและหันมามอบจุมพิตแสนหวานใหัอีกครั้ง
ก็ทำให้ยามะพีคลายความเจ็บปวดลงได้บ้าง
ไปกับฉัน...ยามะจัง...ฉันจะไม่ยอมมีความสุขคนเดียวแน่ๆ นายต้องมีความสุขกับฉันด้วย...ยามะจัง
คาเมะกัดฟันพูดเสียงต่ำ เมื่อขยับร่างกายเป็นจังหวะคล้องจองกับคนข้างใต้ เขามุ่งหน้าสู่ปลายทางของริมโค้งรุ้ง
เมื่อลำแสงสีทองปรากฏขึ้นที่ปลายทาง คาเมะและยามะพีก็ก้าวไปถึงจุดหมายนั้นด้วยกัน
ด้วยอารมณ์ที่เจิดจ้าและเปี่ยมสุข ความทรมานอันแสนหวานระเบิดออกราวกับลำแสงของดาวกระจายจากพลุในคืนพระจันทร์เต็มดวงนั้น.......
*****************************
to be continue
vol 22
***************************
จุนโนะเดินหายามะพีรอบบ้านในเช้าวันรุ่งขึ้น จนในที่สุดก็พบกับร่างของเพื่อนรักกำลังนั่งที่บันไดด้านนอกบ้าน
อาศัยร่มเงาจากใบมะพร้าวกั้นแสงแดดที่เริ่มจะทอแสงแรงกล้าทุกขณะ ยามะพีพิงศีรษะกับราวบันได
นัยน์ตาเหม่อมองออกไปในทะเลเบื้องหน้า นานๆ ครั้งที่เขาจะทอดถอนใจออกมา จุนโนะจับตามองอากัปกิริยานั้นได้สักพักหนึ่งแล้ว
เขาเดินไปทรุดตัวลงนั่งข้างๆ
เฮ้อ........ เสียงยามะพีถอนหายใจดังขึ้นทันที
เป็นไง...ยามะจัง? จุนโนะถาม เพื่อนตาโตเบือนหน้ามามอง จากนั้นก็เหลียวล่อกแล่ก
เขาสั่นหน้าน้อยๆ
ไม่เป็นไงง่ะ...แต่ว่า...ไม่คิดเลยจริงๆ ว่า อยู่มาได้จน 17 ปีเข้านี่แล้ว ประคองตัวมาตลอด
แต่ต้องมาเสียตัวที่โอกินาว่าเนี่ย...ไม่รู้ว่าไอ้บ้าที่ไหนมาดลใจให้ยอมเป็นของเขาไปด้ายยย...
ยามะพีพูดแล้วก็ซบหน้ากับเข่าของตัวเอง
จุนโนะจับหัวทุยของเพื่อนโยกเบาๆ เขาขยับเข้ามาใกล้อีกนิด มองซ้ายมองขวา เห็นปลอดคนดีแล้วก็ถามเสียงเบาว่า
มะ...หมายความว่า นายโดนไอ้ตี๋หน้าขาวนั่นงาบไปเรียบร้อยแล้วง่ะเจ้ะ...??
งืด...งืด.... ยามะพีพยักหน้าน้อยๆ ริมฝีปากอิ่มเต็มยื่นออกมา
ฮะ...ในที่สุดเราสองคนก็เสียตัวให้กับคนที่ไม่ใช่สเป็คเราซะกะติ้ด... จุนโนะถอนหายใจ
แต่ดวงตาที่ทอดมองมานั้นส่องประกายสดใสขณะพูด
แต่เราก็หลงรักพี่จินเข้าให้แล้ว....ไม่คิดว่าจะเป็นไปได้ แต่มันก็เป็นไปแล้วจริงๆ
แล้วนายล่ะ ยามะ นายรักเอ้อ.....คาเมะหรือเปล่า?
ไม่รู้สิ...แต่เราชอบเขานะตอนนี้...แต่ไม่รู้ว่ารักหรือเปล่า.... ยามะพีทำหน้าบอกไม่ถูก
จุนโนะก็เลยพึมพำว่า...คาเมะหน้าตาไม่ได้เฉียดเอนริเก้ของยามะพีเลยสักนิด ยามะพีทำนัยน์ตาลอยขณะบอกว่า
นั่นน่ะซิ ...หน้าตาคนละประเทศเลย....แต่ฉันก็รู้สึกดีนะ เวลาโดนเขากอดน่ะ...
งั้นนายก็รักหมอนั่นแน่ ...ชัวร์...
งั้นเหรอ? ยามะพีทำตาโตหันมาถาม แล้วก็ทำหน้าเขินเมื่อจุนโนะไม่ตอบได้แต่อมยิ้มแบบมีเลศนัย
สักพักจุนโนะก็เอ่ยปากขอแลกห้อง ยามะพีร้องอื้อออกมาแล้วก็แซว
นายอยากนอนกับพี่จินล่ะซิ ใช่ม้า?
อือ...งั้นเด่ะ...นะ ...ยามะ...นะ....คืนนี้นายนอนห้องเดียวกับแฟนนายก็แล้วกัน
จุนโนะสรุปเอาดื้อๆ
แหม...เราก็แย่น่ะซี
ไหนๆ ก็เป็นของเขาแล้วนี่...นะยามะจัง.....ฉันอยากอยู่กับพี่จิน...ก่อนที่....ก่อนที่พี่จินจะโดนแยกชิ้นส่วน
โห้ย...จุนโนะนายพูดอะไรอย่างนั้นนะ ใครจะมาทำอะไรพี่จินของนายได้
เฮ้อ.........
จุนโนะถอนหายใจ เขาลุกขึ้น เดินไปเกาะลูกกรงราวบันได ทอดสายตาไปยังเบื้องล่าง บรรยากาศยามสายช่างสดชื่นดีจริงๆ
ท้องทะเลเบื้องหน้าไหวระริกยามล้อกับเปลวแดดอ่อนที่ทอแสงลงมา
ยามะพีแหงนมองดูร่างสูงโปร่งของเพื่อน เอื้อมมือมาจับปลายขากางเกงของจุนโนะกระตุกเบาๆ
พี่โชคงไม่เว้นพี่จินละมัง ใช่มั้ย? เขาถาม
ก็ไม่รู้นะ แต่ลางสังหรณ์ของฉันมันบอกเอาไว้อย่างนั้น
แต่พี่จินเขายูโดสายดำนะ ยามะแย้งขึ้น
พี่จินคงไม่กล้าทำร้ายพี่โชหรอก..........ถ้า........ จุนโนะหยุดประโยคนั้นเมื่อยามะพีพูดแซงออกมาว่า
.......ถ้าไม่จำเป็น
จุนโนะ.....ถ้าพี่นายตามมาเจอ แล้วจับนายแยกจากกันล่ะ.....นายจะทำอย่างไง?
หวังว่ามันคงไม่เลวร้ายแบบนั้นนะ..........พี่ชายฉันไม่มีเหตุผลอะไรที่จะเกลียดพี่จินถึงขนาดนั้น..ก็แค่หวงฉันแค่นั้นเองง่ะ
หวงแบบนี้มีหวังนายขึ้นคานแน่ๆ จุนจัง ยามะพีปิดปากหัวเราะ เมื่อจุนโนะย่นจมูกใส่เขา
ไม่ขึ้นหรอก...ฉันมีแฟนแล้วน้า.....พี่จินน่ะไม่มีวันปล่อยให้ฉันเกาะคานห้อยต่องแต่งหรอก.......
จุนโนะพูดอย่างมั่นใจ
ทั้งสองหนุ่มยังคงนั่งคุยกันอีกสักพัก เมื่อจินและคาเมะตามมาสมทบ ทั้งหมดก็พากันไปเที่ยวรอบเมืองนาฮะ
เมืองเก่าแก่ที่เป็นส่วนหนึ่งของโอกินาว่า
คุณยายทำอาหารใส่กล่องเป็นเสบียงเอาไว้แล้ว เมื่อจินเป็นไกด์นำเที่ยว จุนโนะก็ลืมเรื่องที่ทำให้กังวลไปได้อย่างไม่น่าเชื่อ
เขามองชายหนุ่มที่เดินเคียงข้างกัน สายตาถักทอสายใย สายสัมพันธ์ที่ผูกมัดกันไว้แน่นสนิท
.......ไม่ว่าชายในฝันจะเป็นเช่นไร จะหน้าตาเพียงไหน ก็ดูเหมือนจะไม่มีความจำเป็นแล้วละมัง........ในเมื่อ.......
ผู้ชายที่แทบจะจูงมือของเขาไปทุกหนทุกแห่งคนนี้ต่างหาก
......คือคนที่เขารัก.....เป็นคนที่จะมอบหัวใจอันบอบบางดวงนี้ให้อยู่ในกำมือ......
จุนโนะมองมือใหญ่ของจินที่กอบกระชับกับอุ้งมือของเขาแล้วก็ยิ้มอย่างเป็นสุข....
นับต่อจากนี้.........อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด.......ถึงพี่โชจะพรากกายของเขาไป
แต่หัวใจของเขาก็ยังคงอยู่คู่กับหัวใจของจิน....ไม่มีวันสิ้นสุด............
********************************
เมื่อเที่ยวจนชุ่มชื่นหัวใจกันมาทั้งวันแล้ว ก็พากันกลับมาเดินเล่นที่ชายหาดแถวบ้าน
ในยามเย็นที่คราคร่ำไปด้วยนักท่องเที่ยว จินแนะให้หลบไปที่ปลายหาดจะดีกว่า เพราะใกล้บ้านด้วยและคนก็ไม่มากเท่าไรนัก
คาเมะพยายามจับจูงมือคนหน้าหวานขณะเดินไปด้วยกันตลอดแนวหาดทรายขาว ยามะพีทำหน้าเขินจัดเมื่อคาเมะแกว่งมือของเขาไปด้วยกัน
คนมองน้า....อายเขา เป็นผู้ชายด้วยกันมาจับมือกันแบบเนี้ยง่ะ ยามะบุ้ยใบ้ไปทางกลุ่มวัยรุ่นที่นั่งรับลมร้อนบนผ้าปูชายหาด
คนพวกนั้นต่างก็มองสองหนุ่มแล้วก็ทำท่าสนอกสนใจ
คาเมะมองตามแล้วก็ยักไหล่ ดึงยามะพีมาแนบลำตัว
ช่างมันเด่ะ...มองเข้า...มองเข้า...เดี๋ยวก็จูบให้ดูซะหรอก
บ้าเด่ะ... ยามะร้องออกมา แล้วก็ผลักคาเมะจนเซ คนถูกผลักหัวเราะเสียงใส พอตั้งตัวได้ก็คว้าอุ้งมือขาวมากุมไว้อีก
สองหนุ่มเดินหันหลังให้แสงอาทิตย์ที่จวนจะลับขอบฟ้า คาเมะชี้ให้ยามะพีดูจินและจุนโนะที่เดินเกาะแขนกันอยู่เบื้องหน้า
ดูคู่นั้นซิ...ไม่แยกจากกันเลย นับตั้งแต่มาเที่ยวที่นี่ ฉันไม่อยากนึกเลยว่า
ถ้ากลับโตเกียวแล้วอะไรจะเกิดขึ้น ....พี่โชจะว่าอย่างไรมั่งน้า....... ยามะพีคร่ำครวญ
พี่จินก็จับพี่โชทุ่มสักทีสองที ขี้คร้านจะยอมรับเป็นน้องเขย
คงมีหวังหรอกนะ... ยามะพีค้อนคนข้างกาย พลางชี้ให้คาเมะดูจินและจุนโนะที่เดินทอดน่องอยู่ไม่ห่างเท่าไรนัก
ร่างสองร่างแนบชิดกันไม่ห่าง จุนโนะซบศีรษะบนไหล่กว้างของจิน ขณะที่แขนข้างหนึ่งของชายหนุ่มกอดกระหวัดรัดรอบเอวของจุนโนะ
ลองทายซิว่าหัวจุนโนะอยู่ตรงไหน? คาเมะถามอย่างติดตลก
อยู่ที่ไหล่พี่จินน่ะซิ... ยามะตอบ
ผิด!!
เอ๋...ผิดได้ไง ก็ซบกันอยู่เห็นๆ
ผิดอยู่ดี....ถ้าหัวเพื่อนนายมาอยู่บนไหล่ของพี่จิน จุนโนะก็หัวขาดน่ะซิ
อ้าว...แล้วหัวจุนโนะอยู่ไหนล่ะ?
ก็อยู่บนคอของเขาน่ะซิ ถามได้... คาเมะตอบแล้วก็ฉากหลบ เพราะกำปั้นน้อยๆ ของยามะพีลอยหวือเฉียดซอกคอของเขาจนลมเย็นพัดไหววูบ
บ้าจังนายเนี่ย....ตอบมาได้ข้างๆ คูๆ
เอางี้ งั้นทายใหม่....ว่า...ตอนนี้หัวยามะจังอยู่ตรงไหน? คาเมะถาม ทำสีหน้ายิ้มกริ่ม
ยามะพีหรี่ตามองแล้วก็บอกว่า
อยู่บนคอของฉันน่ะซิ
ไม่ช่ายย...
งั้น........ ยามะพีมองเสี้ยวหน้าเจ้าชู้ของคาเมะแล้วก็ยิ้มเขินๆ ขณะตอบว่า
งั้นก็กำลังจะอยู่บนบ่าของคาเมนาชิน่ะซิ
ถูกต้องนะคร้าบ..บ....
ยามะพีหัวเราะแล้วก็ซบกับบ่าของคาเมะ ขณะที่มือสองมือเกี่ยวกระหวัดซึ่งกันและกัน
เสียงพูดคุยหยอกล้อยังดังอยู่ไม่ขาด
ยามะพีระบายลมหายใจออกมาอย่างเป็นสุข เขาบอกว่า จุนโนะขอนอนห้องเดียวกับจินและให้เขาไปนอนกับคาเมะแทน
คนฟังทำตาโตแล้วก็ตบมือดีอกดีใจ พูดอย่างกระตือรือร้นขึ้นมา
งั้น เรารีบกลับไปย้ายห้องดีกว่าเนอะ
จะรีบไปทำไมกัน
ก็รีบไปนอนกันไง ...เสียเวลามาทั้งวันแล้วนะ...อยากกล่อมปี่ปี๊จังอีกแย้ววว...
ชายหนุ่มถูไม้ถูมือ แล้วฉกแก้มป่องหอมดังฟอด
อื๊อ........คาเมะน้า.......ไอ้ลามกกกก.......
************************************
เวลาย่ำค่ำเป็นเวลาที่ทั้งจินและคาเมะเฝ้าคอยอย่างใจจดใจจ่อ อาหารมื้อค่ำผ่านไปอย่างรวดเร็ว
....สองหนุ่มรีบกินข้าวโดยไม่คุยกับใคร เร็วซะจนคุณยายที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเอ่ยปากถาม
แกสองคนจะรีบกินไปถึงไหนหา?
เอ้อ.......ง่วงฮะ คาเมะตอบ ตวัดสายตามองยามะพีที่กำลังถือชามข้าวค้างอยู่ จินเองก็แอบอมยิ้มขณะคว้าแก้วน้ำเย็นขึ้นดื่ม
ทำท่าว่าอิ่มแล้ว
เดี๋ยวต้องไปย้ายห้องนอนแล้ว เสียเวลาทั้งวัน...เสร็จหรือยังจุนโนะ เขาหันมาถามคู่รัก
ซึ่งอีกฝ่ายก็เอาแต่นั่งอมยิ้ม
จุนโนะส่ายหน้าน้อยๆ ยื่นชามข้าวไปที่คุณยาย
ขอเติมคร้าบบบ...คุณยาย...
ผมด้วยฮะ..ขออีกชาม.. ยามะพียื่นชามมาบ้าง
เฮ้อ.........ถ่วงเวลากันนี่หว่า เป็นเสียงอุทานจากจินและคาเมะ ทั้งสองหนุ่มมองคู่ของตนอย่างมันเขี้ยว
......รู้หรอกว่าโดนแกล้ง คอยดูเหอะ...เข้าห้องได้เมื่อไรทั้งสองคนนี้จะต้องถูกทำโทษอย่างไม่ต้องสงสัย........
..............................................
คาเมะช่วยขนกระเป๋าเสื้อผ้าของยามะพีย้ายเข้าห้องของตัวเอง ขณะที่ยามะเองก็มองจุนโนะอย่างอายๆ
โชคดีนะจุนจัง คาเมะเอ่ยปากแซว สองแขนเต็มไปด้วยกระเป๋าของคนตาโตที่ยืนรออยู่หน้าห้อง
บ้า...ไอ้ตี๋หน้าขาว ห้ามทำยามะพีตัวช้ำเป็นอันขาดเชียวนะ จุนโนะคาดโทษไว้
เฮอะ...ระวังนายเองเห้อ.......จะช้ำเพราะพี่จิน ...พี่จิ้น...น.... คาเมะหันมาเรียกจิน
บุกไม่ยั้งเลยเน้อ....
ไอ้........ จุนโนะลุกพรวดขึ้น เป็นจังหวะเดียวกับที่ร่างเล็กๆ ของคาเมะเผ่นแผล็วออกนอกห้องไปแล้ว
หึ้ย...พูดบ้าๆ นะญาติพี่จินเนี่ย
แล้วทำไมต้องทำหน้าแดงด้วยล่ะ? จินถาม เขาเดินมากอดจุนโนะ ดึงร่างโปร่งเพรียวมาแนบอก
พี่จินอยากจะบุกไม่ยั้งจริงๆ ซะแล้วล่ะ เขากระซิบ โยกตัวคนในอ้อมกอดไปมา
บ้า.... เสียงพูดอู้อี้ดังมาจากริมฝีปากบาง ที่แอบคลี่ยิ้มอยู่กับปกเสื้อนอนของจิน
จุนโนะช้อนตามองจินแล้วก็อมยิ้มหน้าแดงอยู่คนเดียว นึกถึงรสรักในยามค่ำคืนที่ผ่านมา
จินสอนเขาทุกอย่าง ทั้งทางร่างกายและจิตใจ และคืนนี้เขาก็อยากเรียนบทเรียนนั้นเพิ่มเติมขึ้นอีก
ยอมให้บุกแต่ต้องเบาๆ นะฮะ... จุนโนะกระซิบที่ริมหูของจิน เด็กหนุ่มจูบปลายคางของชายหนุ่มเบาๆ
สัมผัสได้ถึงไรหนวดสากของจิน
รับทราบครับพ้ม... เขาหัวเราะน้อยๆ ก่อนจะจูบปิดปากของจุนโนะสุเกะ
เด็กหนุ่มครางเบาๆ ในลำคอ สองแขนเรียวกระหวัดรอบคอของจิน โน้มให้จินสัมผัสจุมพิตร้อนแรงขึ้นอีก
จุนโนะสอดมือเข้าในเสื้อหลวมของจิน ลูบไล้แผ่วเบาที่ท้องน้อย และไถลขึ้นมาที่ทรวงอกกว้าง
รับรู้ถึงแรงเต้นของหัวใจหนุ่ม
พี่จิน........พี่จินของจุนจัง........ เด็กหนุ่มครางราวกับลูกแมวขี้อ้อน เบียดเนื้อตัวเข้าหาอย่างประจบ
จินมองหน้าหวานราวกับผู้หญิงของจุนโนะแล้วก็จุมพิตเหนือหน้าผากมน ลมหายใจราวกับจะหยุดนิ่ง
เมื่อดวงตาประสานกัน
จุนโนะเนื้อตัวสั่นระริกเมื่อริมฝีปากของจินลูบไล้ริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบาอีกครั้ง
เป็นจังหวะและเพิ่มความอบอุ่นให้มากขึ้นด้วยการบดขยี้ลงมาแยกกลีบปากของจุนโนะออก
มันทั้งนุ่มและอ่อนหวาน รู้เลยว่าจุนโนะมีอิทธิพลเหนือจิตใจของเขามากขึ้นทุกวัน
ยิ่งได้ยินเสียงครางของเด็กหนุ่ม จินก็แทบจะทนไม่ไหว ร่างกายร้อนรุ่มไปหมดทุกส่วน
และจุนโนะเองก็สั่นสะท้าน ....ไม่ใช่ด้วยความกลัวแต่ด้วยความพึงพอใจ
ไปที่เตียงนะคนดี จินวอนขอหลังจากจูบเด็กหนุ่มจนหนำใจแล้ว
จุนโนะไม่ตอบ ได้แต่พยักหน้า เดินตามแรงจูงอย่างว่าง่าย
และเป็นอีกครั้งหนึ่งที่ต่างมอบความสุขให้กันและกัน ..........
จินและจุนโนะหลับใหลด้วยความสุขในเวลาต่อมา สองแขนกอดกระหวัดรัดรึงกันจนแทบจะเป็นเนื้อเดียว
ลมหายใจสม่ำเสมอเป็นการบอกให้รู้ว่า ทั้งคู่ได้ผ่านวันคืนอันแสนสุขมามากมายเพียงใด
...
....................................
เช่นเดียวกับอีกคู่ที่ต่างมอบหัวใจให้กันและกัน ....ยามะพีนัยน์ตาสุกใสด้วยรสรักหวานฉ่ำ
เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหนุ่มตรงหน้า ...คาเมะนาชิ คาซึยะ ....นิ้วมือสั่นเทาลูบไล้ที่ปลายคางของคาเมะ
ก่อนจะซบหน้านิ่งแนบกับ.....อกแห้งๆ....ที่มีพิษสงต่อหัวใจดวงน้อยดวงนี้เหลือเกิน
อื้อ............ ยามะพีบิดลำตัวเพื่อให้คลายความอึดอัด เขาต่างหากที่โดนบุกไม่ยั้ง
ไม่ใช่คู่ของจุนโนะและจินหรอก
คาเมะผู้ร้อนแรง...ตัวเล็กแต่เร่าร้อน.....นับแต่นี้ต่อไป ชีวิตของเขาจะอยู่ได้อย่างไรเมื่อไม่มีคาเมนาชิ
คาเมะอมยิ้มหลังจากที่ความรู้สึกรักได้รับการเติมเต็มแล้ว สมใจและสุขสม ยามะพีคนดี...เขาจะขาดยามะพีได้ล่ะหรือ.....คาเมะนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อสักครู่
หลังจากที่วางกระเป๋าเสื้อผ้าของยามะพีกับพื้นห้องปุ๊บ เขาก็คว้าตัวเด็กหนุ่มมากอดทันที
ไม่ต้องอายใครแล้ว เพราะขณะนี้...ภายในห้อง มีแต่เขากับหนุ่มน่ารักคนนี้เท่านั้น
คาเมะจุดประกายไฟในกายของยามะทันทีโดยไม่ให้อีกฝ่ายตั้งตัว ความร้อนเร่าในอารมณ์แผดเผาจนยามะร้องครวญครางไม่หยุดหย่อน
ลำตัวบอบบางกอดแนบกับอกอุ่นของเขาไม่ห่าง คาเมะรู้สึกรักในเสียงที่ยามะเปล่งออกมายามสุขสม
......ทำไมมันช่างเร้าใจ...และเซ็กซี่อะไรอย่างนี้นะ.......
คาเมะผ่อนร่างของยามะลงบนเตียง เติมเต็มความรู้สึกที่คุกรุ่นนั้นทันที และคราวนี้ก็เป็นเสียงแหบโหยของเขาที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบ
เป็นเสียงที่สอดประสานเข้าด้วยกันเพราะความรักอันหวานชื่น
หลังจากเหตุการณ์เร่าระทึกนั้นแล้ว ยามะพีก็ลุกมาทุบเขาดังอั่ก โทษฐานที่ทำให้ตัวเองมีความสุขจนล้น
บ้า.....คนบ้าอะไรง่ะ....ไม่ให้ตั้งตัวเลย ยามะพีพูดเมื่อกี้นี้เอง น้ำเสียงเง้างอด
แต่ก็แฝงความสุขเอาไว้อย่างปิดไม่มิด
........คนสวยคงจะอาย...ที่ตอบสนองเขาด้วยความเร่าร้อนไม่แพ้กัน....
คาเมะคิดในใจ เขายิ้มที่มุมปาก เหลือบมองอ้อมแขนของยามะที่กอดเขาซะแน่นเชียว
เหตุการณ์จะดำเนินไปอย่างนี้นานเท่าไร เมื่อกลับไปโตเกียว เขาคงจะฝากเนื้อฝากตัวเป็นแขกประจำบ้านของยามะชิตะ
โทโมะฮิสะซะแล้ว........
*******************************
หลายวันต่อมา...
บรรยากาศอันสดใสเหนือเกาะโอกินาว่า ต้องมีอันอึมครึมลง เพราะเสียงประกาศิตจากจิน
พรุ่งนี้กลับโตเกียวนะ
โหย...อะไรง่ะพี่จิน ทำไมต้องรีบกลับด้วย เสียงญาติผู้น้องจอมซ่าโอดครวญ
เมื่อกี้ลองโทรฯ ไปที่บ้าน พ่อฉันให้รีบไปช่วยงาน ...ต้องทำงานซะทีแล้ว...นายเองก็มหาลัยจะเปิดแล้วไม่ใช่หรือ?
อือ...เสียดายชะมัดเตี่ยเลย...อุตส่าห์ได้แฟนทั้งที..เฮ้อ เขาถอนหายใจเฮือก จินตบบ่าเขาอย่างเห็นใจ
ยามะกับจุนโนะก็ต้องกลับไปเรียนหนังสือเหมือนกันนะ โรงเรียนจะเปิดแล้วด้วย...ทุกคนต้องมีหน้าที่กันทั้งนั้นล่ะไอ้เมะ
คาเมะพยักหน้ารับคำ ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่า กลับโตเกียวหนนี้ พี่จินก็คงจะโดนพี่โชและเพื่อนๆ
ยำใหญ่น่าดู
จุนโนะนั่งเงียบกริบ ดวงหน้าสดใสเมื่อสักครู่ถอดสีฉับพลัน หน้ามุ่ยนั้นบอกความรู้สึกได้ดี
ยามะพีกุมมือของเพื่อนอย่างเห็นใจ ...ทุกคนต่างรู้ดีว่า....จะมีอะไรรออยู่ข้างหน้า
ผมเองก็โทรฯ หาพี่อุเอ้เมื่อเช้านี้เหมือนกัน ...พี่เขาบอกว่า พี่โชกับพี่ไอบะยังโกรธกันอยู่เลย...เพราะผมจริงๆ
นะฮะเนี่ย แล้ว....แล้วข้อสำคัญ...พี่โชสงสัยว่าพวกเราจะอยู่กันที่นี่ด้วยฮะ จุนโนะบอกน้ำเสียงเจือเศร้าๆ
จินโอบไหล่คนรักไว้เป็นการปลอบใจ
เราพร้อมจะเผชิญหน้าพวกเขาแล้วใช่มั้ยจุนจัง?
จุนโนะพยักหน้า เงยขึ้นยิ้มแหยๆ ให้ชายหนุ่ม ....ถึงจะยิ้มแต่ในใจนี่ซิ...กลับแห้งเหี่ยวซะเหลือเกิน...
อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด.... เขาได้แต่พูดประโยคนี้เป็นการให้กำลังใจตัวเอง................
*****************************
จินโทรฯ หาไอบะ มาซากิแจ้งว่าจะกลับโตเกียว ในวันพรุ่งนี้
แน่ใจนะ...? เขาถามน้องชาย เมื่อเสียงปลายสายตอบรับว่า...แน่นอน ...เขาระบายลมหายใจออกมา
ไม่น่าหนีกันไปแบบนี้เลย...นายรู้หรือเปล่า ว่าจะทำให้เรื่องไปกันใหญ่
ผมรู้...
รู้แต่ก็ทำ
"เราไม่ได้หนีนะครับพี่....แค่มาเที่ยวพักผ่อนกันก็เท่านั้นเอง"
"อย่ามาทำเป็นพูดดีเลยจิน...ทำอะไรไว้ก็รู้ๆ กันอยู่" ไอบะดักคอ จินเงียบไปเป็นครู่ก็หัวเราะหึๆ
ก็หมั่นไส้แฟนพี่ด้วยง่ะล่ะ...อยากหวงน้องดีนัก จินบอกตรงๆ
แล้วนายแค่หมั่นไส้โชแค่นั้นเหรอ......?
เปล่าฮะ...ผมรักจุนโนะ....รักแล้วนะฮะ... จินสารภาพ คำนั้นทำให้ผู้เป็นพี่ชายยิ้มกับโทรศัพท์
.....ในที่สุดจินก็รู้หัวใจของตัวเองอย่างแท้จริง.....
งั้นกลับมาเถอะจิน...กลับมาสู้ เอาหัวใจของนายมาเก็บไว้ให้ได้ ไอบะพูดเป็นคำสุดท้ายก่อนจะวางหูโทรศัพท์
เขาจัดแจงเก็บเอกสารการประชุมเมื่อสักครู่ลงแฟ้ม ตั้งใจว่าจะไปปรึกษาหารือกับอุเอดะที่ที่ทำงานของเพื่อนรัก
...อุเอดะคือเพื่อนคนเดียวที่เป็นพวกของเขา เป็นคนเดียวที่เห็นใจจินและจุนโนะ
ส่วนโคกิและยูอิจิน่ะหรือ...
นั่นน่ะพวกของโชเต็มๆ และยิ่งตอนนี้ยูอิจิก็กำลังมีเรื่องระหองระแหงกับอุเอ้อยู่ทุกวัน
.......ก็เพราะเรื่องอะไรล่ะ ถ้าไม่ใช่เรื่องของการขัดแย้งระหว่างโชและไอบะ
ฉันพวกนายเสมอนะไอบะจัง... นั่นคือคำพูดของเพื่อนรักที่บอกเอาไว้ เมื่อวันที่ไปตามจินที่บ้านพักตากอากาศ
..................................
ไอบะขับรถมุ่งหน้าสู่บริษัทที่อุเอดะทำงานอยู่ ใจร้อนรนคิดถึงแต่เรื่องที่จินจะกลับมาบ้าน
.....ต้องหาทางป้องกันน้องชายจากโชให้มากที่สุด และคนที่เป็นที่ปรึกษาในยามนี้ก็มีอยู่คนเดียวซะด้วยซิ
เขาเคาะนิ้วกับพวงมาลัยรถขณะรถติดไฟแดงที่ย่านชิบุยะ อีกสามช่วงตึกก็จวนจะถึงจุดหมายแล้ว
และระหว่างที่เขารอสัญญาณไฟอยู่นั้น ก็มองอย่างเบื่อๆ ไปที่ร้านรวงข้างทาง ย่านหรูขายแต่ของแพงๆ
มองเห็นร้านอาหารที่เคยเข้าไปบ่อยๆ กับใครคนหนึ่ง ....อาคารสีฟ้าสุดหรู ราคาแพงกับอาหารที่อร่อยถูกปาก
........เคยมากับโชบ่อยๆ โชชอบร้านนี้ ก็เลยพาเขามากินอาหารเคล้าเสียงเพลงกัน และข้อสำคัญมันก็อยู่ใกล้กับบริษัทของโชด้วยซิ
เอ๋.......แล้วทำไมต้องคิดถึงหมอนี่ด้วย...ก็โกรธกันอยู่นี่นา.....
ไอบะแลบลิ้นใส่ร้านนั้น และนั่นเองที่ทำให้เขาต้องมองเข้าไปในร้านนั้นอย่างพิจารณา
นั่นมันโชนี่นา...ไม่ได้มาคนเดียวด้วย!!
ไอบะใจหายวาบ ไม่ได้ใจหายที่โชมากินอาหาร แต่หัวใจหล่นวูบที่เห็นโชมากับหนุ่มน้อยคนหนึ่ง
....ใครฟะ..???
.
หน้าสวย...รูปร่างสูงโปร่ง และข้อสำคัญกำลังยิ้มแย้มกับโชด้วยอากัปกริยาที่น่าเอ็นดู
ทั้งคู่กำลังนั่งหัวเราะกันอยู่ที่โต๊ะริมนอกของร้าน ถึงข้างในร้านจะกรุด้วยกระจกฉลุลาย
แต่ไอบะก็สามารถเห็นร่างของทั้งคู่ได้ดี ก็ที่โต๊ะตัวนั้นอีกนั่นแหละที่เป็นโต๊ะสุดโปรดของเขาและโช
มาร้านนี้ทีไรก็ต้องจองที่ตรงนี้ทุกที
ใครวะ? ไอบะสบถออกมา คิ้วเรียวขมวดด้วยความสงสัย อยากจะเปลี่ยนใจไปร้านนั้นดู
....อยากรู้นักว่าโชควงใครมาทานข้าวด้วย
แต่อีกใจหนึ่งก็ค้านขึ้นมา ....ไปก็เท่ากับไปง้อน่ะซิ...
เชอะ...นึกหรือว่าจะแคร์.......แต่ว่าไอ้หนุ่มคนนั้นมันใครกันแน่นะ...
ไอบะได้ยินเสียงบีบแตรดังไล่มาจากรถคันหลัง เขาสะดุ้งสุดตัว หันกลับมายังท้องถนนเบื้องหน้า
ไฟเขียวแล้ว....และเสียงแตรก็ดังไล่มาอีกครั้ง ไอบะกระชากรถออกไปจากที่ตรงนั้นด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่มและเจ็บปวด
.....โชมากับใคร หรือว่าเป็นแฟนใหม่ของโช...มิน่าล่ะ...ถึงได้ไม่ยอมมาง้อเขาเลยนับตั้งแต่วันที่ทะเลาะกันครั้งสุดท้าย...
...ไอ้โชนะไอ้โช้.........คอยดูเหอะ...อย่าให้รู้ว่าสิ่งที่คิดเป็นความจริงเลย....จะไม่ยอมคืนดีด้วยจริงๆ......ให้ตายซิ
****************************
เครื่องบินจากโอกินาว่ามาถึงโตเกียวในเวลาเย็นของวันรุ่งขึ้น ทุกคนหอบสัมภาระมาไว้ที่รถของจินที่นำมาจอดทิ้งไว้ที่สนามบิน
จินไปส่งยามะพีก่อนเป็นคนแรก จากนั้น หลังจากมองตากับจุนโนะแล้ว จินก็พยักหน้าสู้
เขาขับรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้านของซากุราอิ ขณะนั้นเป็นเวลาเย็น แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่ที่บ้านหลังนั้น
จุนจังไปบ้านพี่ก่อนดีมั้ย? จินแนะ
เมื่อจุนโนะยินยอม ทั้งหมดก็พากันไปที่บ้านไอบะก่อน คาเมะขอตัวขึ้นไปพักผ่อนข้างบน
ส่วนจินก็จูงมือจุนโนะขึ้นไปบนห้องของตัวเอง
จุนโนะนั่งสงบเสงี่ยมที่เบาะรองนั่งข้างหน้าต่าง เขากอดเข่าเจ่าจุกอยู่ในท่านั้นทันทีที่เข้ามา
จินมองแล้วก็สงสาร ...สงสารทั้งจุนโนะและตัวเอง ....ความกลัวปรากฏที่ใบหน้าหวานของคนรัก...ต่อให้เฮี้ยวแสนเฮี้ยวแค่ไหน
แต่ความที่เป็นน้องก็ทำให้จุนโนะอดกลัวพี่ชายไม่ได้....
จุนจัง....... จินเรียก จุนโนะหันมาส่งยิ้มเล็กๆ ให้
จินเดินไปเปิดตู้ของเล่นใบเดิม ขนโมเดลซุปเปอร์ฮีโร่ทั้งหลายแหล่มากองตรงหน้าเด็กหนุ่ม
จุนโนะหัวเราะแล้วก็เอื้อมมาคว้าแขนเจ้าของห้อง เขายืดตัวขึ้นนั่งคุกเข่า จินชะงักเมื่อเด็กหนุ่มกอดเอวของเขาแน่น
ซุกดวงหน้าเข้ากับแผ่นท้องของจิน
พี่จิน.......เดี๋ยวพี่โชก็คงจะมา...แล้วเขาจะทำอะไรพี่จินมั้ยฮะ?
แล้วจุนจังจะให้พี่จินจับพี่โชทุ่มหรือเปล่าล่ะ จินลองแกล้งถามดู
จุนโนะส่ายหน้า....
อย่ารุนแรงกันได้มั้ยครับ...เดี๋ยวจะไปกันใหญ่
จุนจัง.......เรารักกันไม่ใช่หรือ...เขาต้องยอมรับในเรื่องนี้ ต่อให้ขัดขวางพวกเรายังไง
เราก็ยังรักกันเสมอ...พี่รักจุนโนะนะ...คนดี...พี่รักนาย... จินย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ลูบหัวทุยนั้นอย่างแผ่วเบา จุนโนะพยักหน้างึกๆ เงยหน้าที่มีน้ำตาชุ่มตาขึ้นมองเขา
ผมก็รักพี่จินฮะ...
จุนโนะ...... จินทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า ใบหน้าสองคนเสมอกัน จินปัดริมฝีปากแผ่วเบาที่กลีบปากของจุนโนะ
มอบจุมพิตเรียกขวัญให้กลับคืน และก่อนที่มันจะเปลี่ยนเป็นจูบอันร้อนแรง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง
แล้วประตูก็ถูกเปิดขึ้น
คาเมะยื่นหน้าเข้ามาในห้อง สายตาปะทะกับภาพโรแมนซ์ข้างหน้า เขาจิ๊ปากด้วยอาการที่ล้อเลียน
จากนั้นก็บอกว่า
พี่ไอบะมาแล้วนะ...ถามหาพี่จินอยู่ข้างล่างแน่ะ...
อ๋อ...เหรอ...เดี๋ยวจะลงไป... จินพยักหน้ารับคำ แต่คาเมะจ้องหน้าญาติผู้พี่เขม็งขณะบอกอีกว่า
คือ....พี่โชก็ตามมาด้วย กำลังทะเลาะกันอยู่ข้างล่าง
หา!! ทั้งจุนโนะและจินอุทานขึ้นมาพร้อมกัน
จุนโนะตาเหลือก เผ่นพรวดออกนอกห้องเป็นคนแรก ตามติดมาด้วยจินและคาเมะ
************************
ภาพที่จุนโนะเห็นขณะก้าวลงจากบันได คือโช...พี่ชายกำลังยืนเถียงหน้าดำหน้าแดงโดยมีพี่ไอบะเท้าเอวด่าโชฉอดๆ
และเมื่อไอบะถลกแขนเสื้อขึ้น โชก็ก้าวมาประชิดตัว บีบแขนของคนรักไว้แน่น
พี่โช....... จุนโนะรีบขัดการปะทะขึ้นทันที
ทั้งโชและไอบะชะงัก หันมามองต้นเสียงพร้อมกัน
ไอ้ตัวดี!! โชผละจากไอบะ ตรงรี่เข้ามากระชากร่างของน้องชายจนแทบจะตกบันได
อยากซัดซะเปรี้ยง....งามหน้านักนะ!!
พี่โช้...... จุนโนะทำคอย่น หลบหน้าวูบเมื่อโชทำท่าจะฟาดเขา จินก้าวตามมาทันพอดี
เขาดึงแขนโชเอาไว้จนอีกฝ่ายต้องหันมา พอเห็นเป็นใครเข้า ก็ซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าของจิน
จนชายหนุ่มเซผงะ
ไอ้โช....กล้าดียังไงมาต่อยน้องฉันหา? ไอบะคว้าไหล่โชได้ก็ซัดหมัดเข้าที่ปลายคางของโชเต็มแรง
โชเซไปข้างหลัง โชคดีที่กำปั้นของไอบะไม่หนักเท่าไรนัก แต่นั่นก็ทำให้จุนโนะสะบัดตัวหลุดจากเขา
โชเห็นน้องชายวิ่งถลาเข้าไปประคองจิน เลือดขึ้นหน้าทันที เขาหันไปทำตาเขียวใส่ไอบะ
อยากจะซัดหน้าหวานนั่นบ้างเหมือนกัน แต่มันทำไม่ได้........
.........ก็คนมันรักนี่เว้ย............
โว้ย!! โชร้องเสียงดัง ยืนกำหมัด หันรีหันขวาง ฮึดฮัดอยู่คนเดียว
กลับบ้าน...จุนโนะสุเกะ!! เสียงเข้มร้องสั่งขึ้นมา แต่จุนโนะดูเหมือนจะไม่สนใจ
เขายังคงลูบโหนกแก้มช้ำเขียวของจิน
นายก็ไปจากบ้านฉันด้วยเลยปะ...ใครเชิญให้เข้ามาก่อเรื่องไม่ทราบ...จินกับจุนโนะขึ้นไปข้างบนไป...
ไอบะสั่งบ้าง
นายจะเอาน้องฉันไปไหนไม่ได้ ไอ้จิน...พาไปกกจนหนำใจ แล้วยังจะเอามากักไว้ที่นี่อีกหรือไง..จุนโนะได้ยินมั้ย...กลับบ้าน
แล้วก็ไม่ต้องมาเหยียบที่นี่อีก...!!
แต่ว่า...พี่โช.....ผมกับพี่จิน........เอ้อ....รักกันฮะ... จุนโนะบอกเสียงสั่นพร่า
ห่ะ...!!
ใช่ครับ...เรารักกัน ผม..รัก...จุนโนะ...คุณพี่โชได้ยินชัดเต็มสองรูหูมั้ยครับ?
จินเน้นทุกคำ นั่นทำให้โชกัดริมฝีปากแน่น
ไม่ได้โว้ย...
ทำไมง่ะพี่โช...ผมเป็นของพี่จินแล้วด้วย จุนโนะสารภาพ ทำให้พี่ชายอ้าปากค้าง
แม้จะเตรียมใจมาก่อนหน้านี้แล้ว ว่าน้องชายหายไปหลายวันแบบนี้ ไอ้ที่จะกลับมาอย่างบริสุทธิ์น่ะถ้าจะยาก
กระนั้นโชก็ยังอดใจหายไม่ได้
ซากุระอิ จุนโนะสุเกะ....นายไม่ต้องพูดแล้ว...พูดมาไม่อายเลยนะน้องฉัน..โอ๊ย..กรูจะบ้า...รู้งี้เรียกไอ้ยูกับไอ้โคกิมายำตีนใส่ไอ้จินก็ดีง่ะ...แล้วนายไอ้จิน
ขอบอกก่อนนะว่า แม้น้องฉันจะเสียตัวให้นายแล้ว ก็อย่าหวังจะมาหลอกกินง่ายๆ ต่อไปนี้ห้ามมายุ่งกับน้องฉันอีก...
ทำไมไม่ได้หา...ไอ้โช.. ไอบะก้าวเข้ามายืนขวางระหว่างโชและน้องชาย
เพราะ....เพราะจุนโนะมีคู่หมายแล้ว....และไอ้ตัวขี้เกียจนั่นมันก็หวังจะฟันน้องฉันอย่างเดียว
โชตะโกน คอโป่ง
เหมือนที่นายฟันฉันแล้วก็หาเรื่องจะทิ้งฉันอย่างตอนนี้ใช่มั้ย? ไอบะถาม
โชหันขวับมามองไอบะอย่างงุนงง
อะไร? ใครจะทิ้งนาย ไอบะ?
ก็นายไงล่ะ....นายคิดอะไรกันอยู่แน่นะโช....ไหนว่ารักฉันนักหนาไง แต่แค่นี้ก็ไม่ยอมรับน้องชายฉันแล้ว.....บอกกันดีๆ
ก็ได้...ว่านายน่ะเบื่อฉันแล้ว ...และก็กำลังมีคนใหม่
ใคร?...ใครมีคนใหม่? โชเกาหัวแกรกๆ
ฉันเห็นนะ นายกับคู่ควงคนใหม่ที่บริษัทนายน่ะ ควงกันเห็นๆ อย่ามาเถียง ....นี่...ที่ชวนคนโน้นคนนี้ทะเลาะกันก็เพราะจะแกล้งพาล
แล้วก็หาเรื่องเลิกกับฉันใช่มั้ย?
นายเห็นใครไม่ทราบ คุณไอบะ มาซากิ?
ก็ไอ้หนุ่มหน้าใสที่นายไปกินข้าวด้วยเมื่อวานน่ะซิ ฉันเห็นนะ ระริกระรี้ หัวเราะต่อกระซิกกันน่ะ
นาย...นายมีคนใหม่แล้วก็มาหาเรื่องน้องฉัน เพื่อที่จะให้ฉันโกรธแล้วก็เลิกกับนายใช่มั้ย?
ไอบะว่าเป็นฉากๆ จนโชนิ่งเงียบ
....ก็เจ้าคนนั้นที่ไอบะพูดถึงน่ะ ....
...เขาคือ....มัตซึโมโตะ จุน....คู่หมายของจุนโนะต่างหาก ...แต่เรื่องอะไรจะบอกว่าไอบะกำลังเข้าใจผิด
....สู้แกล้งให้หัวใจคนรักปวดหนึบๆ เล่นดีกว่า.....สะใจเป็นบ้าเลย...อยากมาปีนเกลียวกับเขาดีนัก
...ไอบะ มาซากิ จะได้เห็นดีกัน...
*****************************
to be continue