YOU Belong To My HEART

...vol 19

*******************************

คาเมะมาส่งยามะพีที่บ้านเมื่อเกือบล่วงเข้าวันใหม่ หลังจากพากันตระเวณไปเที่ยวตามที่ต่างๆ แล้ว ยามะพีพิงพนักนอนหลับคอพับคออ่อนอยู่ที่เบาะข้างคนขับ ไม่รู้สึกตัวเลยว่าคาเมะขับรถมาจอดนิ่งสนิทที่หน้าบ้านของตัวเอง
ตัวคนขับเองก็นั่งเฉยไม่มีทีท่าว่าจะปลุกแต่อย่างใด แถมยังเปิดไฟในรถ นั่งมองหน้าหวานไม่วางตาเสียอีก เขาขยับเข้ามาใกล้ๆ ปรับเบาะที่นั่งให้เอนลง ทำให้ยามะพีขยับตัวเล็กน้อย ขยับปากพึมพำงึมงำ แต่ดวงตาก็ยังคงปิดสนิทอยู่เช่นนั้น
“ยามะพี...” คาเมะเรียกเบาๆ

“............”

ฝ่ายถูกเรียกยังคงนอนเฉย หันหน้ามาทางคาเมะ ทำให้ฝ่ายนั้นมองเพลิน
“ยามะจัง...” เขาลองเรียกอีกครั้ง แต่อีกฝ่ายก็เงียบสนิท
เมื่อเห็นท่าว่าจะไม่ยอมตื่นเอาจริงๆ จมูกโด่งของเขาจึงฝังลงที่แก้มนวลโดยไม่รอช้า

...ความหอมของเนื้อหนุ่มประกอบกับผิวเนียนละเอียด ทำให้คาเมะอดใจไม่ไหว ระดมจูบไปทั่วดวงหน้างาม หวานซึ้ง และมาหยุดนิ่งที่ริมฝีปากอิ่มเต็ม ประทับแผ่วเบาในทีแรก และลงน้ำหนักขึ้นทีละน้อย จนกระทั่งเป็นการดูดดึงกลีบกุหลาบเข้าสู่ปากของตัวเอง
“อึก...” ยามะพีเริ่มกระสับกระส่ายตัวไปมา ดวงตายังปิดสนิท แต่คาเมะรับรู้ว่าสองแขนของยามะพีได้โอบรอบลำคอของเขา นิ้วมือน้อยๆ กดหมับที่ท้ายทอย ราวกับจะบังคับให้เขามอบจุมพิตอันดูดดื่มให้แนบสนิทยิ่งขึ้นไปอีก

“ตื่นแล้วหรือ เด็กน้อย...” คาเมะงึมงำ ละจากกลีบปากชุ่มชื้นมาเคลียคลอแถวข้างขมับ
“คา..คาเมะ...” ยามะพีส่งเสียงครางแผ่วเบา เมื่อได้รับสัมผัสจากปลายนิ้วลูบไล้ที่แผ่นท้องเรียบของเขา ไม่รู้ว่าคาเมะสอดมือเข้าไปตั้งแต่เมื่อไร...
“ว่าไงครับ?”
“จูบ...จูบผมอีกซิฮะ จูบแบบเมื่อกี้งี้ง่ะ” หนุ่มน้อยเสียงสั่นด้วยความเขินอาย สองมือประคองใบหน้าของคาเมะที่ชะโงกเหนือร่างของเขา

ความคับแคบภายในรถดูราวกับจะไม่เป็นอุปสรรค คาเมะรั้งร่างของยามะพีมากักขังในวงแขนของเขา ร่างบางอ่อนปวกเปียก ยึดเขาไว้เป็นหลัก คาเมะมองหน้ายามะพี...นึกเสียดายเมื่อคืนวาน นี่ถ้ายามะพีเสนอตัวให้เขาแบบนี้ เขาเองก็คงจะอดใจแข็งไม่ไหวแน่ๆ
“รู้มั้ยยามะ ว่าฉันอยากจะจูบนายมากแค่ไหน?” คาเมะถามพลางทัดปอยผมไว้ข้างหูให้ยามะพี
ยามะส่ายหน้า ก้มหน้าแดงซ่านไว้กับอกอุ่นที่เจ้าตัวชอบค่อนขอดว่า... แห้งนักแห้งหนา...
“เงยหน้าขึ้นสิ” เสียงทุ้มนุ่มหูสั่งเด็กหนุ่ม ยามะพีเงยหน้าขึ้นนิดหนึ่ง เพียงพอที่คาเมะจะสัมผัสริมฝีปากบางลงลิ้มชิมรสความหอมหวานจากกลีบปากเนียนนุ่มของยามะได้ ชายหนุ่มฝังจูบลึกล้ำอย่างเป็นเจ้าของเหนือปากนั้น เขาสอดมือเข้าไปที่ใต้เส้นผม ความนุ่มละมุนของมันทำให้คาเมะครางชิดขอบปากของคนในอ้อมแขน

ปากสองคู่ที่เคลื่อนเข้าหากัน พร้อมกับการเสียดสีของลำตัวของร่างสองร่าง ทำให้เลือดหนุ่มเดือดพล่านด้วยแรงปรารถนา ยามะพีปีนขึ้นไปนั่งบนตักของคาเมะตั้งแต่เมื่อไรเจ้าตัวก็ไม่รู้ ...แต่ที่รู้ๆ เขารู้สึกได้ถึงความแข็งขึงของเรือนกายท่อนล่างของชายหนุ่มที่แทบจะบดขยี้เจ้าปี่ปี๊จังของเขาให้มอดไหม้

“คาเมะ...ผมกลัว...” ยามะพีหอบหายใจระรัวเมื่อคาเมะทำท่าจะกู่ไม่กลับซะแล้ว
“กลัวอะไร...?”
“กลัวสิ่งที่เรากำลังทำอยู่...ห...หยุดเถอะฮะ...” ยามะพีผงกลำตัวขึ้น มองหน้าคาเมะด้วยแววตาระยิบระยับ ริมฝีปากทั้งบนและล่างขบกัดกันแน่น สีหน้ายังคงบ่งบอกถึงความรัญจวนใจ
“นายยังไม่พร้อม...??” คาเมะถามเสียงเบา
ยามะพีพยักหน้าน้อยๆ
“ขะ..ขอโทษฮะ...” หนุ่มน้อยระร่ำระลัก น้ำตาคลอหน่วย
คาเมะใช้ข้อนิ้วลบเลือนน้ำอุ่นนั้นให้
“ใช่...สถานที่และอะไรหลายๆ อย่าง มันไม่เป็นใจ...” คาเมะพูดอย่างเสียดายโอกาส เขาลูบคลำสะโพกของเด็กหนุ่ม และมันทำให้ยามะมองตาม พอรู้สึกตัวว่าตัวเองเป็นฝ่ายปีนมานั่งตักเขาเองก็หน้าแดงจัด รีบปีนกลับที่นั่งของตัวเองอย่างเดิม ทิ้งให้คาเมะใจสั่นระรัวเมื่อกายยังรู้สึกเร่าร้อน ....

คาเมะถอนหายใจเฮือก...คืนนี้ไม่แคล้วต้องหาอะไรทำในห้องน้ำอีกแล้วละมัง....
มองหน้าหวานด้วยความเอ็นดู ยามะพีหน้าแดงและเหงื่อเซ็กซี่ผุดขึ้นมาเต็มหน้าผาก คาเมะเอื้อมไปดับไฟที่เหนือหัว ไฟในรถดับพรึ่บลง จากนั้นเขาจึงปลดล็อคประตูทั้งหมด
“เอ้อ...ขอบคุณฮะที่พาไปดูหนัง” ยามะพีพูดขึ้น หลังจากที่ได้ยินคาเมะถอนหายใจเป็นครั้งที่สอง
“อื้อ...กู๊ดไนท์นะ ฝันดีล่ะ ยามะจัง...”
“เช่นกันฮะ...กู๊ดไนท์” ยามะพีทำท่าจะลงจากรถ แต่มือแข็งแรงก็รั้งแขนของเขาเอาไว้จนได้
“ยังไม่ได้แจกกู๊ดไนท์คิสเลยนะ” คาเมะพูดจบก็จูบแผ่วเบาที่มุมปากของเด็กหนุ่ม
“อื้อ...กู๊ดไนท์” ยามะพีทำหน้าเขิน แต่ก็ยื่นหน้าไปจูบตอบเขาบ้าง

หลังจากร่ำลากันอย่างชุ่มปอดในรถแล้ว คาเมะถึงได้ขับรถกลับบ้านอย่างสบายใจ ไม่คิดว่ากลับมาเรียนต่อที่ญี่ปุ่นในชีวิตนี้จะได้มาเจออะไรๆ ที่ทำให้หัวใจของเขาอ่อนไหวได้อย่างเจอยามะพีคนนี้

และเขาเองก็ยังนึกแปลกใจที่เพลย์บอยอย่างเขากลับต้องมากลัวด้วยกับความกังวลของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เกือบจะยอมเป็นของเขาแล้ว นี่ถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนอยู่ที่มิชิแกน เขาคงไม่ปล่อยให้ใครหน้าไหนมันลอยนวลจากอ้อมอกของเขาไปได้ แต่นี่เป็นยามะพี...คนที่ดูราวกับจะเข้ามามีอิทธิพลเหนือหัวใจของเขา...

.....ตั้งแต่เมื่อไหร่.....

คาเมะตอบคำถามนี้ในใจว่า

....ตั้งแต่ที่ได้จูบแรกของเจ้าเด็กหนุ่มคนนี้ เมื่อเดือนที่แล้วละมัง.....

***************************

เสียงเพลงนุ่มหูดังอยู่เหนือหัวเตียงนอนของหนุ่มน้อยจุนโนะสุเกะ มันแผ่วเบาแต่ทว่านุ่มหวานเหลือเกินในความรู้สึกของจิน เสียงเจ้าของบทเพลงสากลเก่าๆ ที่ตามสถานีวิทยุชอบเปิดเป็นเพื่อนแก้เหงาของคนนอนดึกยังคงดังอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งมาถึงเพลงหนึ่งที่จินเคยได้ยินคุณพ่อเปิดบ่อยๆ เมื่อครั้งที่เขายังเด็ก
.
.........You belong to my heart....
..........Now and forever......
..........And our love had its start
..........Not long ago

นั่นน่ะซิ...จุนโนะสุเกะ หนุ่มน้อยน่ารักที่กำลังนอนกอดปิกาจู้สีเหลืองตัวโปรดอยู่ข้างๆ เขานี้ต่างหากที่เป็นเจ้าหัวใจของเขา นับวันเขาก็ยิ่งจะถลำลึกลงไปในบ่วงของความน่ารักที่เจ้าตัวได้แสดงให้เห็นอย่างไม่รู้ตัวอยู่ตลอดเวลา

จินฮัมเพลง You Belong to My Heart เบาๆ ในขณะที่หันหน้าเข้าหาร่างที่นอนหลับสบายอยู่ใกล้ๆ
....คนน่ารักหลับไปแล้ว....

จุนโนะนอนสบายใจโดยฉวยเอาปิกาจู้ที่หมดสภาพแปลงร่างไม่ได้มากอดหน้าตาเฉย แล้วก็โยนโดราเอมอนให้เขานอนกอดแทน
“เดี๋ยวไอ้แมวสีฟ้ามันจะน้อยใจ พี่จินเอาไปกอดไว้ก็แล้วกัน” จุนโนะว่าเข้านั่น ดวงตาหรี่ปรือที่มองเขานั้นช่างใสซื่อเสียเหลือเกิน

เมื่อจุนโนะคิดว่าเขาจะนอนเป็นเพื่อน ก็คงคิดแค่ว่านอนกันเฉยๆ ละมัง แต่เขานี่ซิ ทั้งใจและกายกลับร้อนรุ่ม ทุรนทุราย

...มันไม่ใช่แบบนี้น่า....
....เขาไม่อยากนอนกอดเจ้าโดราเอม่อนนี่นา...
....เป็นหนุ่มน้อยร่างเพรียวบางคนนี้ต่างหากที่เขาอยากจะร่วมอภิรมย์ด้วย....

.....ทำไมมันเป็นอย่างนี้ไปได้...

แล้วดูเอาเถอะ ในค่ำคืนที่ผ่านมา จุนโนะเล่นเปียโนให้เขาฟังสามสี่เพลง พอเริ่มจะมีอารมณ์โรแมนติกขึ้นมาบ้าง เจ้าตัวกลับปิดเปียโนฉับ อ้าปากหาวหวอดๆ ดวงตาฉ่ำเยิ้มเพราะฤทธิ์ของความง่วง แล้วเจ้าตัวดีก็กวักมือเรียกเขาขึ้นไปนอนในห้อง

.......นอนจริงๆ ...นอนอย่างเดียว...อย่างอื่นไม่มีสิทธิ์จริงๆ...

...เฮ้อ.....จินเอ๋ยจะเสียเชิงชายก็หนนี้แหล่ะวะ....

จินเหวี่ยงโดราเอมอนไปทางอื่น เขาขยับเข้าหาร่างบาง ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ก็อยากจะนอนกอดจุนจังคนนี้เหลือเกิน แขนข้างหนึ่งกอดก่ายร่างบางทั้งๆ ที่จุนโนะนอนหันหลังให้ จินก็กอดเอาไว้ ทั้งจุนจังและปิกาจู้ เมื่อจุนโนะนอนนิ่งไม่ไหวติง เขาก็ค่อยๆ ดึงปิกาจู้ออก ขว้างให้มันลงไปนอนรวมกับโดราเอมอน แอบอมยิ้มเมื่อจุนโนะหันหน้าตะแคงมาหา เมื่อไม่มีอะไรนอนกอด เด็กหนุ่มก็คลำสะเปะสะปะ พอเจอกับร่างแกร่งของเขา จุนโนะก็ซุกตัวนิ่งสนิทอยู่ในอ้อมอกของจินนั่นเอง

จินอยากจะหัวเราะที่สามารถเอาชนะเจ้าตัวเหลืองกับตัวฟ้าของเล่นของโปรดของจุนโนะได้....
สองแขนโอบกระชับร่างบางมากอดเอาไว้แนบแน่น ลูบไล้เส้นผมสลวยแผ่วเบา จมูกโด่งสูดดมความหอมของพวงแก้มอย่างเต็มที่

ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างเป็นสุข ดวงตาหลับพริ้ม

.........เพลง ..........You belong to my heart....เปลี่ยนไปแล้วเมื่อ

บทเพลงใหม่ขับขานขึ้นมา

You Are The Only One
My one and only one
Together we’ve had a lot of fun
But what’ll I do of you leave me?
....................

...ก็ใช่อีกนั่นแหล่ะ.....นอกจากจะเป็นเจ้าหัวใจแล้วจุนโนะยังเป็นหนึ่งเดียวคนนี้ที่เขาไม่อาจขาดได้

..................................................

จุนโนะลืมตาตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงพลิกตัวของใครคนหนึ่ง และมันได้นำพาให้ร่างของเขาพลิกตามไปด้วย เมื่อเขามองเห็นเป็นลำดับแรก นั่นก็คือดวงตาใสแจ๋วของจินที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว
“ตื่นแล้วหรือจุนจัง?” จินเอ่ยทักทายเป็นคำแรกของเช้านี้ จ้องมองเข้าไปในดวงตางุนงงของอีกฝ่าย
“จะสะกดจิตพี่จินหรือไงเอ่ย..มองแบบเนี้ย?” ชายหนุ่มจุ๊บปลายจมูกโด่งของจุนโนะเบาๆ
“พี่จิน...” จุนโนะยิ้มให้อย่างอ่อนหวาน นิ้วเรียวยาวจิ้มเบาๆ ที่แก้มของชายหนุ่ม ...แต่แล้วก็ดูเหมือนจะนึกขึ้นได้ เขาผลุดลุกขึ้นนั่ง มองกวาดสายตาไปที่เนื้อตัวของตัวเอง ร่างเพรียวทำท่าโล่งใจเมื่อเห็นทุกอย่างยังอยู่ครบดี ไม่มีส่วนใดในร่างกายถูกละเมิด

จินลุกขึ้นนั่งบ้าง เขายิ้มแบบรู้ทัน มือใหญ่จับจูงมือเล็กกว่าเป็นการฉุดให้ลุกขึ้น
“ไปอาบน้ำกันดีกว่า เดี๋ยวจะถูหลังให้นะ” จินชวน แต่จุนโนะฝืนตัวไว้
“ไม่เอาง่ะ...ผมอาบเองได้ เข็ดแล้วอาบน้ำกับพี่จินง่ะ”
“แหม...จุนจัง....”
“ไม่แหมล่ะฮะ อาบกับพี่จินขาดทุนยับ...พี่จินอาบห้องผมก็แล้วกัน เดี๋ยวผมจะไปอาบห้องพี่โชเอง... เอ...ไม่รู้ว่าพี่โชจะกลับบ้านตอนเช้าหรือเปล่าเนี่ย...พี่จินรู้มั้ยฮะ?”

คำว่า.......พี่โช.......

ดูราวจะเป็นการถอนมนต์สะกดของความโรแมนซ์ของจินได้ชะงัดนัก จินเดินเซื่องๆ ไม่ตอบคำถามของจุนโนะ ปิดประตูห้องน้ำดังปัง!! เป็นคำตอบที่ดีเลยเชียวล่ะ

************************

เมื่อโชกลับเข้าบ้านมา ก็พบจุนโนะสุเกะกำลังนั่งดื่มนมอยู่คนเดียวที่โต๊ะสนามข้างบ้าน บนโต๊ะมีสารพัดของกินวางอยู่เกลื่อน โชสืบเท้ามาใกล้ มองหน้าน้องชายตรงๆ แถมยังหรี่ตามองซะทั่วตัวอีกด้วย เล่นเอาคนถูกมองเลิกคิ้วสูง

จุนโนะเมินไปทางอื่น ดื่มนมต่อราวกับไม่สนใจ...
“ยามะกลับไปแล้วเหรอ?” โชถาม
“ยามะไหนฮะ?”
“อ้าว..ไหนบอกว่าจะชวนยามะมาค้างด้วยไง?”
“อ๋อ...เออ...กลับไปเมื่อกี้นี้เอง...” จุนโนะพูดปด ดวงตาก้มมองนมในแก้วไม่กล้าสบตาพี่ชาย
“เดี๋ยวไปฝึกยูโดสักทีดีมั้ย...จะเอาสายดำไม่ใช่หรือเรา จะเปิดเทอมแล้วด้วย ไป...ไป ไปแต่งตัว เดี๋ยวพี่จะไปส่งให้”
“อยากไปหาแฟนก็บอกมาเจ้ะ....” จุนโนะย่นจมูกใส่พี่ชาย โชบีบจมูกโด่งน้องเบาๆ อย่างมันเขี้ยว
“เกลียดนักคนรู้ทัน” โชว่า จับหัวจุนโนะโยกเบาๆ ได้กลิ่นสบู่โชยมาจากลำตัวของร่างบาง ก็ขมวดคิ้วถาม
“เอ...นี่กลิ่นสบู่ของพี่นี่นา จุนจังเข้าไปอาบน้ำที่ห้องพี่เหรอ?”
จุนโนะชะงักกึก มองโชตาแป๋ว กำลังหาข้อแก้ตัว ไม่อยากให้พี่ชายรู้นี่นา ว่าทำไมเขาถึงไม่อาบน้ำห้องตัวเอง

ถ้าพี่โชรู้ว่าจินมาค้างด้วย...อะไรจะเกิดขึ้น...แค่คิดก็ ...บรื๋อแล้ว...

“ก็จุนจังชอบสบู่ของพี่โชนี่ฮะ...ว่าจะขอพี่โชมาใช้สักก้อนก็ลืม”
“ของจุนจังก็หอมดีนี่นา แต่เอาเหอะ พี่จะหาให้ ...ไป..ไปเตรียมตัว จะได้ไปกัน”
“พี่โชไม่ทานอาหารเช้าก่อนเหรอฮะ” จุนโนะถาม
โชส่ายหน้า แต่ก็หยิบขนมปังเข้าปากคำเบ้อเร่อ
“ไม่ง่ะ กินมาแล้ว....”

จุนโนะรับคำ แล้วก็วิ่งไปจัดชุดยูโด

ในใจก็คิดพลาง ...จะได้เจอพี่จินอีกแล้ว....อ๊า..า......ตื่นเต้นจัง.....

เมื่อคืนก็ได้นอนด้วยกัน พี่จินเนี่ยสุภาพบุรุษจริงๆ เล้ย...ให้นอนก็นอนอย่างเดียวจริงๆ ไอ้เขารึอยากจะลิ้มลองความรู้สึกวาบหวามที่พี่จินเป็นคนปลุกที่โรงเตี๊ยมนั่นอีกสักครั้ง แต่พี่จินกลับนอนเฉย ปล่อยให้เขานอนกอดปิกาจู้จนหลับไปจนได้

จุนโนะหยิบชุดยูโดมาใส่กระเป๋าเป้ ลูบๆ คลำๆ เสื้อสีขาวเนื้อหนาแล้วก็นึกถึงหน้าคนฝึก

....พี่จินจะรู้มั้ยน้าาา...ว่าเมื่อคืนตอนพี่จินหลับ...จุนจังแอบจุ๊บปลายคางพี่จินตั้งหลายทีแน่ะ........

***********************************

เมื่อโชและจุนโนะมาถึงบ้าน ไอบะ มาซากิ ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นยามะพีลงไปลอยคอเล่นน้ำในสระกับคาเมนาชิ คาซึยะแล้ว ส่งเสียงหัวเราะกันคิกคัก แถมยังมีวักน้ำใส่กันอีกด้วย

โชเดินล้วงกระเป๋าผ่านขอบสระ เจ้าตัวดีเพื่อนจุนโนะโบกมือหยอยๆ ให้ หน้าตาแจ่มใสเชียว
“ไวไฟจริงๆ ยามะจัง” โชบ่นกับจุนโนะ
“อะไรง่ะพี่โช้...”
“ก็เจ้าเพื่อนนายน่ะซิ เผลอแป๊บเดียวมาริกๆ กับไอ้หมอนั่นแล้ว....สงสัยเมื่อคืนมันคงเจรจาภาษารักกันเรียบร้อยแล้วละมั้ง”
“ยามะจังกับไอ้ตี๋หน้าขาวนั่นน่ะเหรอ?” จุนโนะยื่นหน้ามาถาม มองยามะพีที่กระโจนเล่นน้ำอยู่โครมๆ โดยมีคาเมะคอยคว้าตัวเอาไว้
“เออ...โหย ดูมันเด่ะ มีกอดกันในน้ำด้วย ฉันเองคบกับไอบะมากี่ปี ฉันยังไม่กล้าเล่นถึงเนื้อถึงตัวต่อหน้าคนอื่นเลย” โชบุ้ยใบ้ให้น้องชายดู
“อย่าให้พี่รู้นะจุนจัง ว่าแอบไปเล่นอะไรแบบนี้กับใคร จะฟ้องพ่อกับแม่จริงๆ ด้วย”
“เอ๊ะ...เกี่ยวอะไรกับพ่อแม่ด้วยอ่ะ?”

“อ้าว...ก็พ่อสั่งให้พี่ดูแลนายให้อยู่รอดปลอดภัย ไม่เสียตัวก่อนวัยอันสมควรไง พี่ก็ต้องสกรีนให้ทั่วทุกอย่างที่เกี่ยวกับนาย...จะมาทำริกๆ แบบยามะจังน่ะ พี่ไม่ยอมหรอกนะ” โชเทศน์ซะยืดยาว จนเดินมาถึงหน้าห้องฟิตเนส

จุนโนะแอบทำปากเบ้ใส่แผ่นหลังของพี่ชาย เขาเหลียวมองยามะพี เห็นแล้วก็ใจหาย เพราะตอนนี้ยามะพีตกอยู่ในอ้อมกอดของคาเมะที่ริมขอบสระแล้ว กำลังจะจูบกันด้วย

...อื๋อ.....จุนโนะรีบรุนหลังพี่ชายให้เดินเข้าไปในห้องไวๆ พลางนึกอยากลงไปว่ายน้ำในสระกับพี่จินบ้างจัง

...เอ๊ะ...ทำไมต้องเป็นพี่จินด้วย...หนุ่มฝรั่งหล่อๆ แบบราอูล กอนซาเลส หายไปจากใจหมดแล้วหรือนี่...????

*********************

ในห้องฟิตเนส...

จินโค้งตอบจุนโนะสุเกะก่อนที่จะตรงรี่เข้าใส่เด็กหนุ่ม กลิ่นสบู่และกลิ่นกายอันหอมหวานโชยมาเข้าจมูก นี่ถ้าไม่ติดว่ามีโชกับไอบะยืนดูกันอยู่ริมผนังห้องง่ะนะ จะจับจุนโนะฟัดซะให้กลิ้งไปเลย หลังจากอดอยากปากแห้งมาทั้งคืน

“ท่า สึมิ--กะเอะชิ”

จินกำชายแขนเสื้อของจุนโนะไว้ กลิ้งตัวลงกับพื้น เขาสอดขาเข้าที่หว่างขาของคู่ต่อสู้ เตรียมจะทุ่มให้อีกฝ่ายฟาดไปอีกทาง
“อ๊ะ...พี่จิน..” จุนโนะสะดุดลมหายใจเฮือก เพราะปลายเท้าของจินแตะที่โนะจังพอดิบพอดี จุนโนะขาสั่น ทรุดฮวบลงกับอกของจินที่อ้ารับไว้อยู่แล้ว
“จุนจัง...เป็นไงมั่ง” จินกระซิบถาม เห็นจุนโนะหน้าแดงเข้ม
“มะ...ไม่เป็นไรฮะ ไม่เอานะท่าเมื่อกี้น่ะ”
“ทำไมล่ะจุนโนะ?”
จุนโนะตอบอย่างอายๆ ว่า
“มันเสียวง่ะ...”

จินหัวเราะหึๆ ...แต่แล้ว ทั้งสองก็ต้องสะดุ้งเมื่อมีเสียงตบมือพร้อมกับเสียงเอะอะดังมาจากข้างผนังห้อง
“เฮ้ย!!...ทำอะไรกันวะ...ให้ฝึกยูโดไม่ได้ให้กอดกัน!!”
“ไม่ได้กอดกัน พี่โช!! ผมเสียหลักล้มไปเองง่ะ” จุนโนะตะโกนตอบพี่ชาย ลุกขึ้นจากตัวของจิน เขาปัดมือไปมา ทำหน้างอง้ำ ขณะร้องตะโกนออกมาอีกว่า
“มายืนจับผิดแบบนี้ พวกผมไม่มีสมาธิซ้อมนะจะบอกให้”
“นั่นน่ะซิ...เซ็งฉิบเลย...ซ้อมไม่ออกง่ะ” เป็นเสียงจินเอ่ยเห็นด้วย

โชหันมาทางไอบะ ซึ่งฝ่ายนั้นก็กระตุกแขนเขายิกๆ
“งั้นเราไปกันเหอะ โช ปล่อยให้เด็กๆ ซ้อม เรารีบไปพักผ่อนกันดีกว่า โชยังไม่ได้นอนทั้งคืนนี่นา...ปิดงบแล้วก็น่าจะพักนี่นา...มาเหอะ..” ไอบะจูงมือโชเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้สองหนุ่มน้อยอยู่เผชิญหน้ากันตามลำพัง

“ซ้อมท่าต่อไปเถอะฮะ...” จุนโนะเดินมาที่ริมเบาะ ตั้งท่าจะโค้งให้คู่ต่อสู้ แต่จินกลับเดินเทิ่งๆ มาหา คว้าตัวเด็กหนุ่มมากอดแนบชิด
“พี่จิน......” จุนโนะสะดุ้ง แต่จินหัวเราะเสียงพร่า
“ท่า...kissing you tighly...”
จินทำท่าจะจูบจุนโนะแต่เด็กหนุ่มอาศัยความไวกว่าดันตัวจินออกด้วยพลกำลัง จนจินหงายหลังไปกับพื้น
“ท่า..โคะโสะโต-ง่ะเกะ...เป็นไงฮะ..” จุนโนะหัวเราะตายิบหยี มองชายหนุ่มที่นอนแอ้งแม้งกับพื้น
“ร้ายนักนะเรา คอยดูเหอะ จะจับปล้ำให้เข็ดเลยคอยดู” จินลุกขึ้นนั่งอย่างเร็ว ขณะนั้น ประตูห้องซ้อมก็เปิดอีกครั้ง ร่างของโชเดินเข้ามาพอดี

“แหม...ลืมของ” ชายหนุ่มแกล้งออกตัว แต่ตามองจินที่นั่งเหยียดขาอยู่กับพื้น โดยมีจุนโนะยืนเท้าเอวอยู่ที่มุมเบาะ ...เห็นแล้วก็โล่งใจ..
...เออ...มันฝึกกันจริงๆ ด้วยแฮะ...
“จับมันทุ่มมั่ง จุนโนะ อย่าไปยอม..” โชส่งเสียงพร้อมกับชูกำปั้นให้น้องชาย จุนโนะยิ้มรับ แล้วก็ถอยหายใจดัง...วิ้ว...
“เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ นี่ถ้าผมยอมให้พี่จินจูบง่ะนะ พี่จินเป็นศพแหงๆ”

........................

จินกับจุนโนะฝึกต่อกันอีกสองสามท่า และทุกท่าดูเหมือนจุนโนะจะเสียเปรียบทุกที ไม่โดนจูบแก้มก็โดนกอดเข้าไปเต็มๆ รวมทั้งโนะจังด้วยที่โดนจินเล่นเอาตรงๆ จนในที่สุด ฝ่ายที่ยอมแพ้ก็คือ...จุนโนะ...

“เหนื่อยแล้วฮะ...”
“นั่นซิ...ไปว่ายน้ำเล่นกันดีกว่า...” จินชวน
“ผมไม่ได้เอากางเกงว่ายน้ำมา”
“พี่มีให้ใส่...”
“แหม...แต่ว่า .......เดี๋ยวพี่โชเห็นจะว่าเอาได้ ...พี่โชไม่ให้จุนจังเอากางเกงใครมาใส่...”
“ทำไมล่ะ อย่าลืมซิ ว่าพี่ก็เป็นเจ้าของโนะจังของนายครึ่งหนึ่งนะ” จินพูดหน้าตาเฉย จุนโนะร้องหึ้ย ไปคำหนึ่งก็อายจนหน้าแดง
“ไป...ไปเล่นน้ำให้สบายตัวดีกว่า” จินจูงมือหนุ่มน้อยไปทางสระ

ยามะพีกับคาเมะขึ้นมานอนผึ่งแดดอยู่ที่เก้าอี้ยาวข้างสนามแล้ว ต่างคนต่างนอนกันเฉย สวมแว่นกันแดดซะอีกแน่ะ เมื่อจุนโนะทำท่าจะป้องปากตะโกนเรียกเพื่อน จินก็กระตุกแขนเอาไว้ เขาส่ายหน้าว่าไม่ให้เรียก
“ปล่อยเขานอนไปเถอะ นายมาเล่นกับพี่สองคนดีกว่า”

จุนโนะหย่อนตัวลงในสระน้ำ มีจินว่ายเคลียคลอไม่ห่าง ไม่ว่าร่างเพรียวจะขยับไปทางไหน ก็จะมีปลิงชื่อจินตามติดไปทุกหนทุกแห่ง จนจุนโนะมาจนมุมที่มุมสระ จินก็ถือวิสาสะกักเด็กหนุ่มไว้ในมุมสระนั้นไม่ให้กระดิกตัวไปไหนได้

จินมองลึกเข้าไปในดวงตาของจุนโนะสุเกะ โน้มศีรษะมาจุมพิตที่ลาดไหล่เปลือยเปล่า น้ำเย็นๆ บวกกับความรู้สึกชนิดหนึ่งทำให้จุนโนะขนลุกซู่ เมื่อจุนโนะสบสายตาร้อนแรงของชายหนุ่มตรงหน้า เขาก็รู้สึกเขินอายขึ้นมาทันที
“ทำไมต้องทำหน้าแดงด้วย” จินถามเสียงพร่า
“ไม่ได้ทำ..มันแดงเอง...”
“จุนโนะน่ารักเหลือเกิน รู้ตัวมั้ย” ชายหนุ่มถาม เป็นผลให้จุนโนะพยักหน้างึกๆ
“ไม่บอกก็รู้”

จินมองความน่ารักตรงหน้า กายแกร่งหนาเย็นชื้นของเขาเบียดบดกับร่างเพรียว รุนหลังจุนโนะจนหลังติดกับขอบสระ เขายื่นหน้ามาใกล้ ริมฝีปากและลิ้นของเขาพบกับความเย็นเฉียบจากริมฝีปากอ่อนบางของเด็กหนุ่ม จูบปลุกกระตุ้นให้กายหนุ่มน้อยเร่าร้อนอย่างที่ไม่คาดฝันว่าจะเป็นไปได้

ฝ่ามือใหญ่ลูบโลมผิวกายใต้น้ำ จนจุนโนะจิกนิ้วมือที่แผ่นหลังของจิน ทำให้ชายหนุ่มต้องรั้งร่างโปร่งเข้ามาชิดขึ้นอีก ได้ยินเสียงจุนโนะครางกระเส่าขณะที่จินบดขยี้เรือนร่างของจุนโนะที่อยู่ใต้น้ำให้สอดคล้องเป็นจังหวะเดียวกับแรงบดเบียดที่ริมฝีปาก

เมื่อจินถอนริมฝีปากออก ไซ้ต่ำมาที่ลาดไหล่ จุนโนะก็ถึงกับอ้าปากหายใจเอาอากาศเข้าไปในปอดให้มากที่สุด
“อ๊ะ...อ๋า...” หนุ่มน้อยอุทานออกมาเบาๆ เมื่อมือซุกซนจับต้องโนะจังที่ไหวระริกอยู่ใต้น้ำ
“จุนโนะ...” จินผวาเข้ากกกอดร่างบางอีกครั้ง แนบลำตัวเข้ากับส่วนอ่อนไหวของจุนโนะ รู้เลยล่ะว่า โนะจังก็มีความต้องการในตัวเขาไม่แพ้เจ้าของมันเหมือนกัน

จินมองดวงตาหรี่ปรือของจุนโนะ แววตาที่บอกความต้องการ เหมือนกับประกายตาที่มันเคยเกิดขึ้นในวันที่จุนโนะโดนยาปลุกไม่มีผิด....
“จุนโนะ...พี่ต้องการนาย...” จินสารภาพเสียงกระเส่า นิ้วมือควานเข้าไปข้างในกางเกงว่ายน้ำ ลูบไล้โนะจังอย่างกระตุ้นเร้า
“พี่จินฮะ...” จุนโนะชายตามองสองหนุ่มที่ยังคงนอนอยู่ริมสระ แต่แล้วก็ต้องชะงัก ผลักไหล่จินออกอย่างโดยเร็ว ...เมื่อ....

....คาเมะกับยามะพีที่นอนหงายรับแสงแดดเมื่อสักครู่ ได้ถอดแว่นกันแดดออกแล้ว หนำซ้ำยังพร้อมใจกันนอนตะแคงข้างมาทางเขากับจินด้วยซิ ดวงตาจ้องเป๋งมาทางพวกเขาแบบอยากรู้อยากเห็น แถมริมฝีปากก็กระดกยิ้มกันอีกแน่ะ
“อื้อ...พี่จินปล่อยนะฮะ” จุนโนะรีบว่ายน้ำออกห่างจากจินทันที หน้าตาร้อนผ่าวด้วยความอาย
ไม่รู้ว่าเจ้าเพื่อนตัวแสบกับเจ้าตี๋หน้าขาวมองบทรักของเขากับจินนานแค่ไหนแล้ว

“เฮ้ย...ไอ้บ้า...หันไปทางอื่นโว้ย...” จินตะโกนโหวกเหวก สาดน้ำไปทางคาเมะอย่างฉุนจัด ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของสองหนุ่มดังแว่วมาด้วย
“ว้า...กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม หมดมู๊ดพอดี” คาเมะจิ๊ปาก
“ไอ้บ้า..ไอ้มาร” จินโวยแหลก

สักพักเขาก็ว่ายน้ำมาทางจุนโนะที่กำลังตะเกียกตะกายขึ้นจากฝั่งอีกทางหนึ่ง

จุนโนะเดินไปได้สองสามก้าวก็ชะงักกึก เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างๆ หนึ่งที่ยืนกอดอกหน้าบึ้งตรงหน้า
“พี่โช!!” จุนโนะอุทานแทบไม่มีเสียง เขาเบิกตากว้าง

แต่โชไม่เหลือบแลมาทางเขาเลย เป้าหมายของพี่โชจอมหวงก็คือ...........

“ไอ้จิน...มึงปล้ำจูบจุนจังในน้ำเหรอเมิง...เห็นนะโว้ย!!”
“ผมเปล่า...” จินเถียง
“เปล่าได้ไง...ก็เห็น...”
“พี่เห็นอะไร เห็นแค่ไหนกันเชียว”
“หนอย...ไอ้นี่ ปล้ำน้องกรูยังจะมาเถียงอีกแน่ะ...เดี๋ยวโดนตื๊บ...” โชยกมือชี้หน้าว่าจิน จุนโนะก้าวล้ำมาข้างหน้า คว้านิ้วโชมากำไว้ทันที
“ไม่ได้ปล้ำซะกะหน่อย...ผมยอมพี่จินเขาเองง่ะ” คราวนี้จุนโนะเป็นฝ่ายพูดขึ้นบ้าง หลังจากอดทนมานาน
“จุนจัง...พูดอะไรอย่างงั้น?”
“ก็พูดเรื่องจริง พี่จินจูบผม แล้วผมก็จูบพี่จินตอบด้วย เขาไม่ได้ปล้ำผม หรือถ้าจะปล้ำ ผมก็ยอมให้เขาปล้ำเอง...พี่โชอย่ามาทำเป็นหวงหน่อยเลย คนเขาจะหวีทกัน”
“โอ๊ย...จุนจัง...ทำไมพูดเข้าข้างมัน....” โชสลัดมือออกจากจุนโนะ ตรงรี่เข้าไปทางจินที่ยืนกอดอกหน้าตาเฉยเมย แถมยังเชิดหน้าหยิ่งใส่อีกด้วย
“โช...หยุดนะ นายจะทำอะไรน้องฉัน??” เสียงเข้มจัดจากไอบะ มาซากิดังขึ้นทันที ที่เห็นโชกำลังจะเงื้อกำปั้นเหนือใบหน้าน้องชายของเขา
“ไอบะถอยไป อย่ายุ่ง ฉันจะซัดไอ้หน้าหื่นนี่สักหน่อย”
“ไอ้หน้าหื่นที่นายว่าน่ะ มันน้องชายฉันนะ!!” ไอบะตะโกนเสียงลั่น

“พี่โช...อย่าทำอะไรพี่จินนะฮะ...ผมไม่ยอมจริงๆ ด้วย” จุนโนะกระโดดกางแขนมายืนเบื้องหน้าจิน เป็นการกั้นโชเอาไว้อีกทาง
“จุนโนะหลีกไป”
“ไม่ฮะ...เขาไม่ได้ปล้ำผมนะ ผมเต็มใจให้เขาจูบเอง ทำไมง่ะ...ทำไมพี่โชต้องมาห้ามด้วย ผมโตแล้วนะ โตแล้ว เป็นหนุ่มแล้ว มี..ผัวะ......เอ๊ย......เอ้อ................”
“หุบปากไปเลยไอ้น้องตัวดี ถอยไปเลยไป กลับบ้านไปเลยด้วย ไม่ต้องฝึกมันแล้วไอ้ยูโดเฮงซวยนั่นน่ะ ต่อไปนี้ไม่ต้องมาที่นี่อีก ซากุราอิ จุนโนะสุเกะ!!” โชแหกปากดังลั่นสระ
“งั้นนายก็ไม่ต้องมาด้วย ซากุราอิ โช!!” เป็นเสียงสายฟ้าฟาดจากปากของไอบะ มาซากิ
เมื่อโชหันขวับไปมองต้นเสียง ก็เห็นคนรักยืนเม้มปากแน่น น้ำตาคลอเบ้า ริมฝีปากสั่นระริก ร่างบางชี้มือไปที่ประตูรั้ว
“เชิญนายออกไปได้แล้วโช!! พอกันที...”

*****************************

to be continue

vol 20

***************************

“มะ..หมายความว่า...ย...ยังไง....” โชถามเสียงตะกุกตะกัก อาการที่กำลังเงื้อง้าใส่จินนั้นเปลี่ยนมาเป็นสืบเท้าเข้าหาร่างของคนรัก แต่ไอบะเป็นฝ่ายก้าวถอยหนี เขาชี้ไปที่ประตูรั้ว
“ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้เลยนะโช...ชาตินี้ไม่ต้องมาพบกันอีกเลย...ฉันเอือมกับนายเต็มทีแล้ว!!”
“โธ่...บะจ๋า...เราเป็นคนรักกันนะ ทำไมพูดอย่างนี้กับโชล่ะ...ฉันแค่....เอ้อ...”
ไอบะสั่นหัว โบกมือใส่หน้าโช
“นายรังเกียจน้องฉัน ก็เหมือนกับรังเกียจฉันด้วยง่ะแหล่ะ ไม่ต้องมาพูดดีไปหน่อยเลย...เมื่อก่อนฉันอาจจะเห็นดีกับนายด้วย ก็เพราะจินมันทะลึ่งใส่จุนโนะจริงๆ แต่ตอนนี้ โตๆ กันแล้ว...เป็นผู้ใหญ่กันหมดแบบนี้ ฉันคิดว่านายฝังใจกับเรื่องเก่าๆ มากเกินไป นายอคติกับจินมากจนน่าทุเรศ แล้วนายก็ทำอะไรไม่เกรงใจฉันบ้างเลย...บางครั้งนะ บางครั้งฉันก็คิดน้อยใจเหมือนกัน นายไม่ชอบน้องฉัน แต่นายมายุ่งกับฉัน ....พวกเราอาจไม่ดีพอสำหรับพวกนาย...เพราะงั้นเมื่อนายจะกีดกันจินกับจุนโนะ เราก็ไม่สมควรจะยุ่งกันอีกต่อไป....” ไอบะ มาซากิพูดเสียยืดยาว หางเสียงติดจะแกว่งๆ ซะด้วยซ้ำ

โชฟังอ้าปากค้าง ....มองไอบะแบบไม่เชื่อสายตา เห็นน้ำตาปริ่มรอบดวงตาของคนรักทำให้เขาเริ่มใจเสีย

“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นกับไอบะนะ ฉันรักนาย...รักไอบะ มาซากิที่สุด แต่จินมัน...มันปล้ำน้องฉัน นายก็เห็น....”

“พี่จินไม่ได้ปล้ำผมฮะ...ผมเต็มใจเอง ...ผมจะบอกพี่ๆ ว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับผมและพี่จิน ผมสมยอมเองทั้งนั้น พี่จินไม่ได้ทำอะไรขืนใจผมสักเรื่อง...” จุนโนะพูดออกมาบ้าง เขาเดินมากอดแขนไอบะ มองแฟนของพี่ชายอย่างประจบ
“จุนจังยอมพี่จินเอง พี่เขาไม่ผิดสักหน่อย พี่โชง่ะหาเรื่อง”

ไอบะตบหลังมือจุนโนะสุเกะอย่างเห็นใจ ใบหน้าสวยหวานของเด็กหนุ่มบ่งบอกความในใจอย่างหมดสิ้น

...ก็จุนโนะออกอาการชอบจินอยู่เห็นๆ

....แต่ความน้อยใจในตัวโชยังไม่หมดไป ไอบะหันมาทางโช บอกเสียงเข้มจัด
“จุนโนะคงสนิทสนมกับจินมากเกินไปละมัง...ถ้าโชไม่อยากให้จินยุ่งกับน้องนาย พวกเราก็ห่างๆ กันสักพักจะดีกว่า รวมถึงเราสองคนด้วย” ไอบะออกความเห็น แต่โชไม่เห็นด้วย
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเราสองคนนะ ไอบะ ไม่มีเหตุจำเป็นที่เราสองคนจะต้องห่างกัน”
“เกี่ยวสิ จำเป็นด้วย เพราะ....เพราะในเมื่อจินไม่คู่ควรกับจุนโนะ ...ฉันผู้ที่เป็นพี่ชายของจิน ก็ย่อมไม่คู่ควรกับคุณชายโชด้วยเหมือนกัน” เสียงตัดพ้อดังมาจากปากอิ่มเต็มของไอบะ น้ำตาที่หล่อรื้นได้หยดลงมา ชายหนุ่มปาดมันทิ้งไป เขามองหน้าโชแล้วก็ส่ายหน้า
“ฉันไม่อยากเห็นหน้านายแล้วโช...พวกนายไปกันได้แล้ว...” พูดเสร็จร่างบางก็หันหลังฉับ เดินไปได้สองสามก้าว ก็ถูกคว้าตัวเอาไว้จากเบื้องหลัง ซากุราอิ โชกอดเอวไอบะแน่น

“ไม่นะ...ฉันไม่ได้ต้องการแบบนั้น ไอบะอย่าตัดรอนกันแบบนี้ซิ ฉันทนไม่ได้นะ...”
“ฉันก็ทนไม่ได้เหมือนกัน...ปล่อยฉันเหอะโช...” ไอบะพยายามแกะมือของโชออกจากเอว แต่โชก็ฉวยเอาไว้แน่น

“ไม่ปล่อย!!” ชายหนุ่มกัดฟันกรอด มองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่รัก ...ไม่เคยเห็นไอบะจะมีอารมณ์แบบนี้สักที
“รู้มั้ย ...ตอนนี้คนสุดท้ายในโลกที่ฉันอยากเห็นหน้าก็คือ...นาย!!” ไอบะพูดน้ำเสียงปนสะอื้น คำพูดนี้ทำให้วงแขนของโชร่วงผล็อยลง เมื่อไอบะเป็นอิสระ เขาจึงก้าวเดินต่อไป โดยที่ไม่มีใครจะมาหยุดเขาได้ โชทำหน้าเศร้า ร้องตะโกนออกไปว่า

“นายเบื่อฉันแล้วหรือไง ไอบะ มาซากิ?”
ไอบะหยุดเดิน
“ใช่...เบื่อ...แล้วก็ไม่อยากจะทนกับความใจแคบของนายอีกต่อไป...” พูดทั้งๆ ที่ไม่หันหน้ามา
“ไอ้การที่ฉันเป็นห่วงจุนโนะแค่เนี้ยง่ะเหรอ นายถึงว่าฉันใจแคบ...”
“แล้วน้องฉันมันเสียหายตรงไหนล่ะ ถึงคบกับน้องนายไม่ได้?? หรือว่าจินมันไม่ดีเท่าไอ้คนที่นายหมายตาให้จุนโนะ” ไอบะหันหน้ามามองโชนิดหนึ่ง แล้วก็สะบัดหน้าไปอีกทาง พูดต่อ...
“อย่านึกว่าฉันไม่รู้นะ ...ว่านายหมายตาใครเอาไว้...ดูเขาถี่ถ้วนแล้วหรือ ถึงคิดว่าเขาดีกว่าจิน...”
“ไอบะ.......นาย....นายรู้.......” โชเบิกตากว้าง เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
“ใช่!! รู้ดีเลยเชียวหล่ะ ...แล้วจะขอบอกให้นะ ถ้านายคิดว่าจินด้อยกว่าหมอนั่นล่ะก็นะ ...นายคิดผิดโช...ในเวลานี้ อย่างน้อยก็ในความคิดของฉันตอนนี้ คนที่วิเศษกว่าใครในสายตาของฉันก็คือ...จิน” ไอบะพูดเนิบๆ แต่เน้นทุกถ้อยคำ เขาหันมาเบะปากใส่คนรัก

โชร้อง...ฮึ...ในลำคอ... เลือดขึ้นหน้าขึ้นมาบ้าง
“ถ้านายเห็นไอ้น้องชายนายมันวิเศษกว่าฉัน ...และถ้านายต้องการอย่างนั้นล่ะก็....ได้...เราจะห่างกันสักพัก...ตามที่นายต้องการ ”
โชเสียงแข็ง มองไอบะที่เดินจากไป เขาเม้มริมฝีปากแน่น และหันกลับมามองหน้าจินเขม็ง
“เพราะแกทีเดียวไอ้จิน...” เขาชี้หน้าว่าจิน แล้วก็พาลมาที่คนยืนข้างๆ จินด้วย

“กลับบ้านเดี๋ยวนี้ ไอ้ตัวดี!!” เขาลากจุนโนะออกมา แต่พ่อน้องชายก็พยายามฝืนตัวเอาไว้อย่างสุดความสามารถ
“อื๊อ...พี่โช้....พี่โชใจร้าย....ทำพี่บะร้องไห้แล้วเห็นมั้ย...พี่โชใจร้าย...” จุนโนะโวยวาย ..แต่โชจะฟังก็หาไม่ เขายังตั้งหน้าตั้งตาฉุดกระชากร่างจุนโนะไปด้วยกัน ...

เด็กหนุ่มถูกลากไปตามแรงฉุด สายตาเว้าวอนมองมาที่จิน ...เห็นชายหนุ่มยืนกุมขมับอย่างว้าวุ่นใจ
“พี่จิ้นนน....”

จินได้ยินเสียงจุนโนะเรียกหา....จะทำอะไรได้ในยามนี้ นอกจากมองตามร่างเพรียวบางที่ถูกรุนหลังขึ้นรถคันงามของโช ...เสียงสตาร์ตรถกระหึ่มดังก้องไปทั่ว จากนั้นทั้งคนทั้งรถก็พากันลับหายไปจากสายตา

จินถอนหายใจเฮือก สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีมือๆ หนึ่งเอื้อมมาแตะไหล่ เมื่อหันมาดู เห็นหน้าคาเมะกับยามะพีชะเง้อมองตามท้ายรถของโชด้วย
“พี่จิน...จะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้เหรอ?” คาเมะเป็นคนถามขึ้น ข้างกายมีหนุ่มน้อยยามะพีเคลียคลอไม่ห่าง จินมองสองคนอย่างอิจฉา
“ได้ยินมั้ยไอ้เมะ...พี่ของจุนโนะหมายตาใครเอาไว้ให้จุนจัง...” จินถาม
“อือ...ได้ยิน...”
“ถ้าให้ผมเดานะ...ผมว่าต้องเป็นลูกชายหุ้นส่วนในบริษัทของพ่อจุนโนะง่ะแหล่ะ” ยามะพีพูดขึ้น ทำให้สองหนุ่มหันขวับทันที
“ว่าไงนะยามะจัง?” จินจับแขนเรียวยาวเขย่า
“เห็นจุนโนะเคยเล่าให้ฟัง ว่าพี่โชชอบชวนเขาไปกินอาหารที่บริษัทบ่อยๆ ไปทีก็จะพาคนๆ หนึ่งมากินข้าวด้วยทุกครั้ง ...”
“ใคร??” เสียงสองเสียงถามขึ้นพร้อมกัน
“เอ....ชื่ออะไรน้า....อะไร....อะไร...มัตสึโมโตะ...อะไรนี่แหล่ะ...” ยามะพยายามจะนึก แต่ก็นึกชื่อไม่ออก จำได้เท่านี้ เพราะจุนโนะเคยเอามาเล่าให้ฟังบ่อยๆ
“จุนจังบอกว่า ก็เท่ดี หล่อด้วย แต่ไม่ใช่สเป็ค เขาชอบแบบ ราอูล กอนซาเลสง่ะนะ ที่เป็นนักบอลน่ะ พี่จินรู้จักป๊าว?” ประโยคหลังยามะหันมาถามจิน
“รู้เด่ะ...ฉันก็ชอบบอลเหมือนกัน...และฉันก็เตะบอลด้วย...จะขอบอกอีกอย่างนะ ว่าสเป็คของจุนโนะน่ะจะเป็นยังไงฉันไม่สนหรอก...จุนโนะไม่สนใจนายราอูลอะไรนั่นแล้ว และฉันก็เตะบอลเข้าโกล์เก่งกว่าไอ้หมอนั่นด้วย นายไม่รู้หรือไง ยามะพี?”
“อื้อ...รู้ฮะ...เห็นฉากเลิฟซีนในสระน้ำก็รู้แล้วล่ะ ว่าจะกี่สิบมิสเตอร์กอนซาเลส ก็สู้หนึ่งเดียวจินจิ้นไม่ได้....แต่ว่านะพี่จิน ถ้าพี่โชถือหางข้างนายมัตสึอะไรนั่นน่ะ คนที่จะแย่ก็คือ คุณพี่จินนั่นแหล่ะ...ไม่ใช่หมาที่ไหนหรอก...” หนุ่มน้อยลอยหน้าลอยตาพูด จินหันมามองตาคว่ำ แต่ยามะพียังไม่รู้สึกตัว ปากก็พร่ำไปเรื่อยเจื้อย
“อย่างพี่จินนี่นะ...คงหวังยาก งานการก็ไม่ทำ ลอยไปลอยมา ส่วนตานั่นง่ะนะ เท่าที่รู้ เขาเตรียมนั่งแท่นบริหารบริษัทของเขาแล้ว...เก่งงาน สูง ยาว เข่าดี ...พี่จินสู้มะได้หรอกน้า....นอกจากหมาด้วยกันก็ว่าไปอย่าง”
“เฮ้ย..ไอ้...” จินชี้หน้ายามะพี

...นี่มันหลอกด่ากันนี่หว่า....

...มันว่าเขาเป็นหมาสองครั้งแล้วนะ....

“ยามะก็ไปว่าพี่จินเป็นหมา ...พี่จินเป็นหมูต่างหาก...” คาเมะส่งเสียงหัวเราะคิกคัก เขาโอบเอวยามะพีไปทางริมขอบสระ ปล่อยให้จินยืนฮึดฮัดอยู่คนเดียว

....นึกเคืองเจ้าสองคนนี่ขึ้นมาตะหงิดๆ ....
....ไม่ส่งเสริมแล้วยังจะช่วยกันซ้ำเติมเขาอีกแน่ะ...
....พอมาจับคู่อี๋อ๋อกันปุ๊บก็เห็นเขาเป็นหมาทันที
....มัตซึโมโตะ......คนที่พี่โชคาดหวัง ..ขอให้ได้เจอกันสักครั้งเหอะว้า...พ่อจะซัดให้เดี้ยงเลยคอยดู ....

******************************

ระหว่างทางที่นั่งมาในรถ จุนโนะนั่งกอดอกหน้ามุ่ย ไม่ยอมเหลือบแลไปทางคนขับเลย แม้โชจะขับรถฉวัดเฉวียน หวาดเสียวแค่ไหนก็ตาม
“ฉันห้ามแล้วใช่มั้ย ไม่ให้ไปวอแวกับไอ้หมอนั่น...ทำไมไม่เชื่อกันบ้าง”
“จิน...เขาชื่อจิน ไม่ใช่ไอ้หมอนั่น!!” จุนโนะสวนขึ้นทันที
“เออ...ไอ้จิน.....แล้วยังไปจูบกับมันอีก...โฮ้ย...จุนจัง ทำไมเป็นคนแบบนี้ไปได้นะ”
“ก็พี่เป็นคนอนุญาตให้ผมไปฝึกยูโดกับเขาเองนี่นา..”
“ให้ไปฝึกอย่างเดียว....แต่นี่...พวกนายทำนอกเหนือนี่หว่า...”
“ฮึ!!” จุนโนะปากยื่น
“ยอมให้มันฟัดกี่ครั้งแล้ว...บอกพี่มาตรงๆ นะ” โชถามเสียงห้วน
“ไม่รู้!! จำไม่ได้!!”
“เยอะล่ะซิ...เรานะเรา...คนดีๆ มีตั้งเยอะแยะ ไม่ชอบ...เห็นมั้ย วันๆ ทำงานทำการที่ไหน เรียนจบมาอยู่นี่จะสองเดือนแล้ว ยังไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย...พี่บอกซะก่อนนะ ว่าไม่เห็นด้วยที่จุนจังจะไปคบกับคนพรรค์นั้น”
“พี่โชง่ะ...พี่จินเขาเป็นคนดีนะ เขาช่วยเหลือผมทุกอย่างเลย....แล้วเขาก็กำลังจะทำงานกับพ่อเขาแล้วด้วย”
“ไม่เอาง่ะ...พี่ไม่ชอบ ..พี่เตรียมคนที่จะให้มาดูแลนายไว้แล้ว”
“ใครง่ะ...?” จุนโนะหันขวับมาถามเสียงสูงปรี๊ด
“มัตซึโมโตะ จุน...”
“อ๊ะ??? ไม่เอ๊า!!” น้องชายส่ายหน้าดิก
“ทำไม? คนนี้ล่ะ ถ้าจุนจังรู้จักดีๆ ก็จะชอบเขาไปเอง”
“ไม่เอาง่ะ พี่จินหล่อกว่าตั้งเยอะ...ดีกว่าด้วย ผมชอบพี่จิน..”
“แล้วเขาชอบนายหรือเปล่าล่ะ...??”

ลองเจอคำถามแบบนี้ จุนโนะก็เงียบกริบ
ก็จินไม่เคยบอกว่าชอบเขาสักทีหนึ่งนี่นา เจอหน้ากันทีไรก็คอยแต่จะวิ่งไล่ฟัดเขาซะทุกที

....ถ้อยคำหวานหูก็คือคำจีบ....

หรือว่าจินจะจีบเขาเล่นๆ เวลาอยู่ด้วยกัน ไม่เคยพูดว่ารักหรือชอบจุนจังเลย

“เฮอะ...ว่าไงจุนโนะสุเกะคนเก่ง พี่ถามไม่ได้ยินหรือไง จินน่ะเขาบอกว่ารัก หรือชอบนายหรือยัง?” เสียงเยาะหยันลอยมาจากปากของพี่ชาย
“ก็...เอ้อ....” จุนโนะอึกอัก ก้มหน้านิ่ง ชักจะน้อยใจขึ้นมาแล้วล่ะซิ
“เชอะ...ว่าแล้วไง นี่อย่าไปปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้มันเชยชมได้ล่ะ รับรอง ฟันแล้วทิ้ง ชัวร์!!”
“พี่โช...” จุนโนะใจหายวาบ โชพูดจี้จุดพอดี

จุนโนะเกลียดคำนี้ที่สุด

...ฟันแล้วทิ้ง...

ในชีวิตนี้ ไม่คิดไม่ฝันว่าจะเจอเหตุการณ์แบบนี้ แต่เมื่อโชพูดทำนองนี้ เขาเองคงต้องเก็บเอาไปคิดบ้างล่ะ......

....ไม่ง่ะ..พี่จินต้องไม่ใช่คนแบบนั้น...

ยิ่งคิด จุนโนะก็ยิ่งกลุ้ม สีหน้าว้าวุ่นใจจนโชจับสังเกตได้ เขาพาน้องชายไปที่บริษัท คงไม่แคล้วพาไปกินอาหารกลางวันกับนาย...มัตซึโมโตะ จุน...อีกตามเคย

**********************************

ไอบะ มาซากิ นอนคว่ำหน้าบนเตียงนอน ร่างบางนอนทอดยาว แขนขากางออกเล็กน้อย เขาร้องไห้ น้ำตาชุ่มหมอนไปหมดแล้ว....ในใจก็นึกด่า ซากุราอิ โชไปด้วย
...ร้อยวันพันปีไม่เคยต้องมาเสียน้ำตามากมายขนาดนี้ ...ลงทุนทำใจแข็ง ดูซิว่านายนั่นมันจะเห็นใจเขาบ้างหรือเปล่า
...หนอย...พอไล่ก็ไปเลย..หนำซ้ำยังร้องท้ามาอีกแน่ะ...อย่างงี้เห็นท่าจะโกรธกันอีกนาน

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น สักพักจินก็โผล่หน้าเข้ามาเมียงๆ มองๆ
“พี่ชาย” จินเรียกจรดฝีเท้ามาใกล้เตียง ไอบะผงกหัวขึ้นมองหน่อยหนึ่งก็ทิ้งศีรษะซุกหน้ากับหมอนใบใหญ่
“ผมเสียใจฮะ...ที่ทำให้พี่ร้องไห้”
“ไม่ใช่นายซะหน่อย หมอนั่นต่างหากล่ะ..” เสียงพูดดังอู้อี้ตอบกลับมา จินลูบผมสลวยของพี่ชายเบาๆ
“ผมรู้ว่าพี่สองคนน่ะรักกันมากแค่ไหน...ผมเองก็....ไม่น่าทำรุ่มร่ามให้พี่โชเห็น...ผมนึกว่าพี่สองคนอยู่กันบนบ้านเสียอีก”

“ช่างมันเหอะจิน...ดวงมันจะซวย คงต้องถึงคราวเลิกกันแล้วละมัง” ไอบะพลิกตัวนอนหงาย เอาแขนหนุนท้ายทอย นัยน์ตาแดงช้ำมองมาที่น้องชายคนเดียว
“ถึงอย่างงั้นเลยเหรอ...จะทำอย่างไงล่ะฮะ พี่ถึงจะคืนดีกัน ให้ผมไปขอโทษเขามั้ยฮะ?” จินเอ่ยถามเสียงอ่อย แต่พี่ชายรีบส่ายหน้า
“ห้ามเด็ดขาด...อย่าลดตัวไปทำแบบนั้นนะจิน...เรื่องนี้นายไม่เกี่ยว พี่อยากจะให้โชรู้สำนึกบ้าง เอาแต่ใจมานานแล้วนี่”
“แล้วถ้าพี่โชเขาโกรธ ไปมีคนใหม่”
“โฮ้ย...นายอย่าคิดแบบนั้นเด่ะ...ใจไม่ดีนะว้อย...” ร่างบางเอาหมอนตีหัวน้องชาย เขาลุกขึ้นนั่งชันเข่า หันมาถามจินเอาตรงๆ
“นายล่ะจิน คิดยังไงกับจุนโนะ??”
“เอ้อ...............ผมง่ะเหรอ”
“พี่เคยถามนายหนหนึ่งแล้วนะ นายบอกว่าไม่รู้...แต่มันมาถึงขั้นนี้ นายจะยังบอกว่าไม่รู้ไม่ได้แล้วนะ”
“ผมยอมรับล่ะว่า ชอบจุนจัง...”
“บอกเขาหรือเปล่าว่าชอบ...”
จินส่ายหน้า
“เปล่าฮะ...กลัวเขาหัวเราะใส่หน้า...”
“บ้า!! จุนโนะจะไปหัวเราะนายทำไม...ดูท่าจะกระโดดดีใจล่ะไม่ว่า...จุนจังน่ะชอบนายนะจิน...พี่ดูออก” ไอบะเสยผมน้องชายเบาๆ เมื่อจินทำหน้าไม่สบายใจ เขาก็ตบที่บ่ากว้าง
“นายกับจุนโนะน่ะ...เอ้อ....คงแค่กอดๆ จูบๆ กันเฉยๆ ใช่มั้ย?” พี่ชายถาม ...คำถามแบบนี้ จินอยากจะกลั้นใจตาย
“เปล่า...” เขาตอบ
“ห่ะ?? วะ...ว่าไงนะ..หมายความว่า...”
“ก็คืนนั้นง่ะพี่ คืนที่ผมไปช่วยจุนโนะไม่ให้โดนปล้ำง่ะ” จินบอก แต่แล้วเขาก็รีบกระเด้งตัวออกจากไอบะ เมื่อฝ่าเท้าขาวๆ ทำท่าจะปลิวมาตกแถวๆ ลำตัวของเขาแล้ว
“เดี๋ยวซิพี่ ฟังก่อน...” จินรีบยกมือห้าม พลางเล่าเรื่องให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ ตบท้ายด้วย
“ผมไม่ได้ปล้ำนะพี่....เราสองคนพร้อมใจกันเป็นหนึ่งเดียว!!”
“เฮ้อ...ไอ้จิ้น....สมควรแล้วที่พี่เขาจะออกอาการ แล้วยิ่งได้เขาแล้วแบบนี้ นายปฏิเสธไม่ได้แล้วนะ ว่าไม่ได้รักจุนจัง...”
“รักเหรอ?พี่บะ..แหม...รักใครสักคนแล้วอิสรภาพจะสูญหายไปหรือเปล่า ...แบบพี่กับพี่โชง่ะ...??” จินถามทันที
“อิสระย่อมลดน้อยลงเป็นของธรรมดา ในเมื่อมอบหัวใจให้ใครสักคน เราก็ย่อมจะซื่อสัตย์ต่อเขาใช่มั้ย นั่นแสดงว่า นายหมดอิสระไปแล้วครึ่งหนึ่ง แต่นายก็ได้ความสุขมาแทนที่”
“ผมอยากรักจุนโนะ แต่ผมก็ไม่อยากเสียอิสรภาพไป” จินรับสารภาพ เล่นเอาไอบะเดินเข้ามาใกล้
“ฉันอยากจะเตะแกจริงๆ เล้ย...ไอ้จิน...บอกเสียก่อนนะ ถ้าแกทำจุนโนะเสียใจ ฉันจะตัดหางปล่อยวัดจริงๆ ด้วย”

“ผมไม่ทำอย่างนั้นหรอกฮะ....พี่บะ....” จินเข้ามาลูบหลังลูบไหล่พี่ชาย ทำหน้าอ้อนจนไอบะสงสัย
“อะไร?”
“ผมอยากชวนจุนจังไปบ้านพักตากอากาศของเราง่ะ พี่ช่วยจัดการเรื่องบ้านให้หน่อยได้มั้ยฮะ..ผมจะนัดจุนจังเอง ..”
“เฮ้ย...ไอ้จิน...แกจะเสี่ยงเกินไปแล้ว”
ไอบะตาเหลือก ในสิ่งที่จินขอ
“เหอะน่า...ผมอยากจะทบทวนตัวเองดูอีกครั้ง ว่าอยากจะสูญเสียอิสรภาพไปหรือเปล่า...”
“เฮ้อ...ถ้าแกโดนรุมสหบาทาล่ะก็ ฉันช่วยแกไม่ได้นะ”
“ฮะ...ไม่เป็นไร ผมป้องกันตัวเองได้ อ้อ..!! ว่าจะชวนไอ้เมะมันไปด้วย...พี่บะจัดการเรื่องที่พักที่สึรึง่ะให้ผมนะฮะ” จินอ้อนวอนอีกครั้ง ความรักน้องมีหรือที่ไอบะ มาซากิจะขัดใจ ...ไหนๆ ก็สนับสนุนกันแล้วนี่นา ...ก็จงเห็นดีเห็นงามตามไปด้วย
“ดีเหมือนกัน...หมั่นไส้ไอ้โชมัน...สู้เขานะจิน...น้องรัก!!” ไอบะตบบ่าจินเป็นการให้กำลังใจ
“ขอบคุณฮะพี่...” จินยิ้มแป้น เตรียมโทรศัพท์หาจุนโนะทันที ....

ป่านนี้เจ้าหน้าหวานจะถูกพี่ชายจอมโหดดุไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้ ชักจะเป็นห่วง...ไม่ได้เห็นหน้ากันไม่ถึงชั่วโมง ชักจะคิดถึงซะแล้ว....

จินกรอกเสียงหวานเจี๊ยบกับโทรศัพท์สักครู่ก็วาง เขาหันมายิ้มกว้างกับพี่ชายที่นั่งมองอยู่ริมเตียง
“จุนโนะตกลงจะไปฮะ”
“เออวะ...โชคดีเหอะ ...ขอให้แคล้วคลาดต่ออันตรายทั้งปวงด้วยเถอะ...สาธุ” ไอบะทำหน้าแบบเห็นใจ
....ยังไม่เห็นทางที่ว่าจุนโนะจะขออนุญาตไปค้างอ้างแรมกับจินได้เลย....

....แล้วเด็กหนุ่มคนนั้นจะหาข้ออ้างไปได้ยังไง....

*********************

จุนโนะรีบเก็บเสื้อผ้าสามสี่ชิ้นและของใช้ที่จำเป็นยัดใส่กระเป๋าเดินทางใบเล็ก เตรียมพร้อมไว้ตั้งแต่ตอนหัวค่ำ พร้อมเสมอที่ไปทุกที่ให้พ้นจากสภาวะอึดอัดเช่นนี้ อย่างน้อยก็อย่างในเวลานี้ง่ะล่ะ
นึกเบื่อหน้าพี่ชายขึ้นมาตะหงิดๆ ตั้งแต่เรื่องที่ทะเลาะกันเมื่อเช้า และยังนัดเจ้าคนที่ชื่อ มัตซึโมโตะ จุน มาทานอาหารมื้อกลางวันด้วยกันอีก เขาเองจะปลีกตัวไปไหนก็ไม่ได้ แถมพอกลับถึงบ้าน ก็โดนโชคุมเข้ม สั่งว่าให้นอนแต่หัวค่ำ พรุ่งนี้จะพาไปทำงานด้วยอีกหนึ่งวัน
“ดับไฟนอนซะนะ พรุ่งนี้พ่อกับแม่ก็จะกลับแล้ว อย่าให้พ่อรู้ว่า ลูกชายคนเล็กดื้อจนไม่ยอมฟังพี่ชายขนาดไหน เดี๋ยวพี่จะโดนดุไปด้วย” โชพูดสำทับ ในขณะที่น้องชายได้แต่นิ่งเงียบ ไม่คิดจะเถียงเหมือนอย่างเคย

ก็ในหัวใจมันลิงโลดไปหมดที่ได้รับโทรศัพท์จากจิน ชวนเขาไปตากอากาศที่บ้านของชายหนุ่มที่ สึรึง่ะ ...บรรยากาศอึดอัดแบบนี้ ไปปล่อยสมองเครียดๆ ออกซะบ้างท่าจะดี
...จุนโนะไม่ลังเลเลย ตอบตกลงทันที

...ไม่มีการขออนุญาตใดๆ ทั้งสิ้น เพราะถ้าขอก็คงโดนคัดค้านเต็มที่ เห็นชัดๆ เลยว่า โชน่ะยุยงส่งเสริมเพื่อนผู้เป็นหุ้นส่วนของบริษัทให้สนิทสนมกับเขาจนออกนอกหน้า

เพราะฉะนั้น....ซิ่งหนีดีกว่า

จุนโนะรอคอยเวลาอย่างใจจดใจจ่อ เขาโทรฯ นัดยามะพีเมื่อเย็นแล้ว เพราะจินจะนัดกับคาเมะเอง บอกให้เขานัดกับยามะพี
“ไม่ไปง่ะ” นั่นคือเสียงที่ยามะพีตอบเป็นประโยคแรกหลังจากที่จุนโนะชวน
“ไม่ไปเหรอ?”
“ก็.........แหม...ตอนนี้เพิ่งจะคบกับแฟนใหม่ๆ จะไปได้ไง นายก็...”
“ยามะจัง...ไปเหอะ...ไปทะเลนะ ชอบไม่ใช่เหรอ?” จุนโนะพยายามชวน
“ไม่ดีกว่า นายไปกับพี่จินเหอะ ไม่อยากขัดคอว่ะ” ยามะพีปฏิเสธลูกเดียว

.....ถ้าไปกับจุนโนะ ก็จะไม่ได้เจอกับคาเมนาชิ น่ะซิ...
จุนโนะทำเสียงครางด้วยความผิดหวัง พูดเสียงอ่อยๆ ว่า
“ว้า ...แย่จัง งั้นก็ไม่ครบคู่ง่ะเด่ะ เพราะพี่จินจะชวนคาเมะไปด้วย ถ้ายามะไม่ไป ฉันจะได้โทรฯ บอกพี่จิน...ไอ้ตี๋หน้าขาวนั่นคงต้องแห้งเหี่ยวหัวโต.....”
“เฮ้ย...คาเมะไปด้วยเหรอ?” เสียงยามะพีกระตือรือล้นขึ้นมาทันที
“ก็เออเด่ะ...”
“งั้น....เอ้อ.......ความจริงฉันก็ว่างง่ะนะ...ไปก๊ะได้!!”
“โธ่เอ๊ย...นายนี่สุดยอดจริงๆ เลยนะ ยามะจัง...” จุนโนะหัวเราะเสียงใส ได้ยินแต่เสียงปลายสายหัวเราะแหะๆ

หลังจากนัดแนะกันเรียบร้อยแล้วว่า จุนโนะจะไปหายามะจังที่หน้าบ้านเอง แล้วจินกับคาเมะจะขับรถมารับ จากนั้นจุนโนะถึงได้กลับมาเตรียมเนื้อเตรียมตัวอยู่ที่บ้าน

รู้เลยละว่า ถ้าไปเที่ยวหนนี้ โชต้องแสดงอิทธิฤทธิ์อย่างแน่นอน หรือไม่ก็ระเบิดขนาดยักษ์ต้องมาหล่นตูมใส่บ้านแน่ๆ แต่ก็อย่างว่า ....ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม.....จุนโนะไม่หวั่นอีกต่อไปแล้ว

......................................

สะพายกระเป๋าอย่างทะมัดทะแมงขณะค่อยๆ ปีนหน้าต่างออกมาด้วยความระมัดระวัง จุนโนะเปิดเพลงจากวิทยุเอาไว้ด้วย เผื่อมีใครเดินผ่านหน้าห้องจะได้คิดว่าเขานอนฟังเพลงอยู่

สองเท้าก้าวมั่นกับขอบกันสาด มือก็ตะกายแนวหน้าต่าง ชั้นสองของบ้านหลังใหญ่ก็สูงเอาการเลยทีเดียวล่ะ จุนโนะชะโงกหน้ามองลงไปข้างล่าง ถ้าตกลงไปล่ะก็ นอกจากจะอดเที่ยวแล้ว ยังต้องนอนเดี้ยงอยู่โรงพยาบาลแน่ๆ

เขาลัดเลาะอ้อมมาทางด้านข้างของตึก เมื่อเห็นแท็งค์น้ำขนาดใหญ่อยู่เบื้องล่าง จุนโนะค่อยๆ หย่อนขาลงไปก่อน จากนั้นก็โยนตัวตุ้บลงมายืนบนแท๊งค์อย่างสบาย มองซ้ายมองขวา ทุกทางโล่งรอดปลอดภัย

หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างดีใจ.........เขาวิ่งไปเหลียวหลังไปพลาง จนมาถึงประตูหลังบ้าน พอเปิดออกได้ ก็วิ่งแน่บไม่คิดชีวิตเลยล่ะ

........เปิดประตูสู่อิสระของอารมณ์หนุ่ม..........
.......ทุกสิ่งทุกอย่างรออยู่ข้างหน้า......
.......หัวใจของใครบางคนเปิดอ้ารอคอยเขาอยู่เช่นกัน.......
.......แม้จะมีอุปสรรคอันใดมาขวางทาง.....หัวใจดวงนี้ก็ไม่หวั่นเกรง..........

*****************************

เสียงเครื่องยนต์ครางเบาๆ ท่ามกลางความมืดของสองข้างทาง จินชำเลืองมองจุนโนะสุเกะที่นอนหลับอยู่ที่เบาะข้างๆ ด้านหลัง ยามะพีหลับคาตักของคาเมะไปแล้ว และดูเหมือนเต่าโฉดก็จะพิงพนักหลับไปด้วย

.........นี่เขาคงจะทำถูกซินะ ที่พาจุนโนะมาเที่ยวแบบนี้ ...ไม่ได้พาเชิดหนี ก็เหมือนกับใช่....

.....ทั้งที่รู้ว่า ถ้าพวกพี่ๆ รู้ จะเป็นยังไงต่อไป โชคดีที่มีพี่ไอบะคอยถือท้ายเขาอยู่ ไม่งั้น...คงตายคาตีนโชแน่ๆ

ไอ้ยูโดที่มีติดตัวอยู่ คงไม่สามารถเอามาใช้ได้เต็มที่ เพราะยังไงๆ ก็เป็นพี่ชายของจุนโนะ.....ความสัมพันธ์มันค้ำคอกันอยู่แบบนี้นี่นา จะโหดตอบกลับไปบ้างเขาเองก็ยังต้องเกรงใจจุนโนะสุเกะอยู่
ร่างโปร่งบางของจุนโนะพลิกตัวเล็กน้อย จากนั้น ก็ลืมดวงตาใสแจ๋วขึ้น ดวงหน้าหวานตะแคงข้าง กำลังมองเขาขับรถ
“ง่วงก็หลับเถอะ จุนโนะ..” จินพูดเสียงเบา
“ไม่ฮะ นั่งคุยเป็นเพื่อนพี่จินดีกว่า” จุนโนะลุกขึ้นนั่งตัวตรง สะบัดแขนคลายเมื่อยไปมา

“จุนจัง...” จินเรียก
“ฮะ..”
“ไม่กลัวใช่มั้ย...ที่มากันแบบนี้”
จุนโนะสั่นศีรษะ
“ไม่กลัว.....เอ้อ....จะว่าไม่กลัวก็ไม่ถูกนัก ...เรียกว่า กลัวนิดหน่อยก็ได้”
“ถ้าเป็นคนอื่นชวน จุนจังจะมามั้ย?” จินลองถามดู แต่แล้วก็ต้องยิ้มหน้าบานเมื่อเสียงใสๆ ตอบออกมา
“ไม่มา...ถ้าไม่ใช่พี่จิน ก็ไม่ยอมมาหรอก...” เด็กหนุ่มชายตามองจิน เขาขยับที่นั่งเข้ามาใกล้ เอนหัวซบกับไหล่ของชายหนุ่ม ตาก็มองมือที่จับพวงมาลัยไว้มั่น จินละมือข้างหนึ่งมากุมมือของจุนโนะเอาไว้
“พี่.........เอ้อ......อยากอยู่กับจุนจังตลอดเวลานะ”
“ผมก็เหมือนกัน...ผมก็.....ชะ......เอ่อ........อยากอยู่กับพี่จินมากๆ เลยล่ะฮะ” จุนโนะกล่าวเสียงสั่น ดวงตาคู่สวยหลับพริ้ม ปล่อยให้จินจับมือไว้สักพัก รู้สึกถึงลมหายใจอบอุ่นปัดผ่านข้างขมับของเขา

........ทำไมพี่จินไม่บอกรักจุนจังซะทีนะ.....

หรือว่าจะรอให้ถึงที่ทะเลเสียก่อน บรรยากาศโรแมนติกแบบนั้น พี่จินอาจจะบอกรักก็ได้

จุนโนะลืมตาขึ้นช้าๆ เขายึดตัวขึ้นจุ๊บปลายคางของจินเบาๆ จากนั้นก็ถอยกลับมานั่งที่เดิม
“คู่นั้นหลับสบายดีจังเนอะ...” เขาบุ้ยใบ้ไปที่คาเมะและยามะพี
“ยังไม่หลับ..” เสียงคนข้างหลังโพล่งขึ้นมา
“แหม...เสียดาย...นึกว่าจะได้ดูอะไรเด็ดๆ จากหน้ารถซะอีกแน่ะ” คาเมะพูดขึ้น เขาลืมตาขึ้นแล้ว มองจุนโนะที่นั่งทำปากยื่นอยู่ข้างหน้าอย่างขำๆ ส่วนยามะพียังนอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่กับตัก จุนโนะเห็นมือข้างหนึ่งของคาเมะป้วนเปี้ยนอยู่ที่แก้มป่องของเพื่อนซี้ ก็ชักหน้าตึง แต่ดูเหมือนคนนอนหลับจะเต็มอกเต็มใจอยู่นี่นา เด็กหนุ่มก็เลยสะบัดหน้าพรืดมองตรงไปข้างหน้าอย่างเดิม
“ฝากยามะจังด้วยล่ะกัน ถ้าไม่จริงใจนะ คอยดู๊..” เสียงจุนโนะดังขึ้นมาลอยๆ
จินหัวเราะหึๆ ส่วนคนนั่งหลังทำเสียงอื้ออ้าในลำคอ หน้าเต่ายื่นหน้ามาข้างหน้า กรอกเสียงยั่วเย้าให้จุนโนะได้ยินว่า
“คร้าบ...คุณจุนโนะสุเกะ ตัวเองน่ะเอาตัวให้รอดจากพี่จินซะก่อนเห้อ...ค่อยห่วงคนอื่นเขา...”
“ไอ้ตี๋หน้าขาว...เดี๋ยวเหอะ พูดแบบนี้ง่ะ”
“จุ๊ๆ เดี๋ยวยามะตื่นนะ..”
“หึ้ย....ไอ้บ้า..” จุนโนะพูดแทบไม่มีเสียง

“จุ๊ๆ เดี๋ยวยามะตื่นนะ..”
“หึ้ย....ไอ้บ้า..” จุนโนะพูดแทบไม่มีเสียง
“พูดมากน่า คาเมะ ปลุกยามะเหอะ... เดี๋ยวก็จะถึงแล้ว” จินปรามมาจากทางคนขับ
แต่เสียงคาเมะกลับเป็นว่า
“ปลุกยามะเหรอ?? อยากปลุกปี่ปี้จังมากกว่า เมื่อไรจะลุกมาเล่นปี่ปี้กันซะทีน้า.....”
“คาเมะ!!” เสียงสองเสียงจากด้านหน้าดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน คาเมะหัวเราะร่วน โบกมือไปมา
“พูดเล่นน่าพูดเล่น..........”

********************************

to be continue