YOU Belong To My HEART
...vol 15
*******************************
ภายในห้องฟิตเนสนั้น โชยืนกอดอกมองน้องชายกับจินฝึกยูโดกันอย่างเอาจริงเอาจัง
คนที่เอาจริงคงจะเป็นหนุ่มน้อยนามว่าจินซะละมาก แต่พ่อน้องชายเนื้อหอมอย่างจุนโนะนั้นน่ะ
ดูเหมือนจะทิ้งลายนักยูโดเอาไว้ซะแล้ว เพราะจุนโนะดูแหยงๆ ไม่กล้าเข้าถึงเนื้อถึงตัวจินมากนัก
จับจินทุ่มก็ระมัดระวังมากเป็นพิเศษ
เฮ้ย...จุนจัง...จับทุ่มไม่ต้องกลัวไอ้หมอนั่นมันเจ็บ ตัวโตอย่างกะควาย มันเจ็บไม่เป็นหรอก
โชป้องปากตะโกนสั่งน้องชายปาวๆ อยู่ข้างเบาะ
จุนโนะหันมามองพี่ชายแว่บหนึ่งก็เสียสมาธิ เขาได้ยินเสียงจินตะโกนร้องออกมา
ท่าอะชิ-กุรุมะ!! จินดึงคอเสื้อของจุนโนะโดยที่เด็กหนุ่มไม่ทันได้ตั้งตัว ใบหน้าแนบชิดกันมาก
เขายื่นเท้าขวากระแทกที่น่องด้านล่างของจุนโนะจนเสียท่า ลงไปนอนเกยทับกันบนเบาะ
จินทับจุนโนะอยู่ด้านบน เขามองเด็กหนุ่มที่ทำตาโต จินอาศัยทีเผลอ ฉกริมฝีปากวูบเข้ากับแก้มนวล
....อย่างแนบเนียน ....ว่องไวและเฉียบคม...
อึ้ย... จุนโนะอุทานออกมา พร้อมๆ กับเสียงจิ๊ปากขัดอกขัดใจคนดูอย่างโช
โหย...เสร็จมัน!!
แหม...พี่โช นี่ผมกำลังฝึกยูโดกันนะครับ ไม่ใช่แข่งกัน จะได้มีกองเชียร์ จินพูดหน้างอ
เขาฉุดจุนโนะลุกขึ้น ทำท่ากระฉับกระเฉงให้โชเห็นว่า...นี่คือการฝึกจริงๆ ไม่ใช่เล่นๆ
จุนโนะเจ็บมั้ยเมื่อกี้ง่ะ? เขาหันมาถามลูกศิษย์หน้าหวาน ฝ่ายนั้นก็ยิ้มให้เจื่อนๆ
หน้าที่หอบเพราะเหนื่อยแดงระเรื่อ แต่จินไม่รู้ว่าแดงเพราะเล่นถึงเนื้อถึงตัวหรือว่าเหนื่อยกันแน่
จุนโนะกับจินเดินไปที่เบาะของตัว แล้วก็หันกลับมาโค้งให้กัน จุนโนะชักอยากเลิกฝึก
สมาธิเสียไปกับการคิดนอกลู่นอกทางกับจินไปเยอะเชียว เมื่อกี้นี้น่ะ รู้หรอกว่าจินจงใจจะหอมแก้มเขา
ดีนะที่พี่โชตาไม่ไวพอ ไม่งั้น...เละ..!!
พี่โช ไม่ไปทำงานหรือไงครับเนี่ย...? จินถาม
ทำไม? บริษัทฉัน...ฉันจะไป ไม่ไปมันก็เรื่องของฉัน... โชตะคอก ยืนกอดอกหน้ามุ่ย
ขัดใจที่จุนโนะสู้จินไม่ได้จริงๆ อย่างงี้โดนมันรังแกก็แพ้มันน่ะซิ ชายหนุ่มโบกมือให้สู้กันต่อ
จุนโนะกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ ฝึกกันอีกนี่ไม่รู้จะโดนแต๊ะอั๋งท่าไหน....
ท่าคะตะ-กุรุมะ!! จินแบกจุนโนะพาดบ่า ไม่ปล่อยให้จุนโนะตั้งตัวอีกนั่นแหล่ะ
เขารู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่องเมื่อรู้สึกว่าโนะจังของเจ้าหน้าหวานคนนี้สัมผัสกับหัวไหล่ของเขาเต็มๆ
อ๊ะ?? เด็กหนุ่มอุทานเสียงพร่า....
นึกรู้ทันทีว่าจิน ทำไมไม่จับเขาทุ่มซะที แบกตัวเขาอยู่นั่นแหล่ะ จุนโนะทำตัวแข็งทื่อเพื่อให้จินทุ่มยาก
แต่จินดูเหมือนจะไม่สนใจแล้ว เขาหัวเราะหึๆ เมื่อใช้หัวไหล่อ้อนโนะจังเต็มที่
พี่จินหยุดนะ!! จุนโนะคำรามเมื่อเห็นว่าโนะจังของตัวเองกำลังอยู่ในสถานการณ์ล่อแหลม
แต่แล้วก็โล่งใจเมื่อเขาโดนจินทุ่มลงไปนอนบนพื้น ถึงแม้ว่าจะไม่รุนแรงนักเพราะรู้ดีว่าจินไม่กล้าทำเขาแรง
แต่จุนโนะก็รู้สึกเสียฟอร์มมากมาย
ฮึ!! เขาสะบัดหน้าพรืด ริมฝีปากอ่อนบางยื่นอย่างไม่สบอารมณ์
ขาดทุนชะมัดเลย!! เสียงบ่นพึมออกมาจากปากงาม และไม่ว่าจินจะงัดเอาท่าไหนมาใช้
ดูเหมือนจุนโนะจะเสียเปรียบทุกกระบวนท่า
ต่างฝ่ายต่างโค้งตัวให้กัน จุนโนะหน้าแดง อดชำเลืองมองพี่ชายไม่ได้....เห็นไอบะ
มาซากิ เข้ามายืนคุยกับโช สักพักทั้งสองก็บุ้ยใบ้ว่า จะไปทำงานกันแล้ว
โชคดีคร้าบ...คุณพี่...แหม..ทำงานซะสายโด่ง เจริญจริงๆ สองบริษัทนี้ จินว่าตามหลัง
พอหมดตัวขัดแล้ว จินก็หันขวับมาทางลูกศิษย์ทันที จุนโนะถอยหลังกรูดจนแทบจะหล่นเบาะ
รู้ชะตากรรมตัวเองดี
มะ...มาฝึกต่อ.. จินย่างสามขุมเข้ามาหา
ผมเหนื่อย!! เด็กหนุ่มทำท่าจะหันหลังหนี แต่มือแข็งแรงไวกว่า เขาฉวยไหล่จุนโนะเอาไว้
พออีกฝ่ายหยุดนิ่ง เขาก็ฉวยโอกาสล็อคข้างหลังทันที เสียงนุ่มหูกระซิบแผ่วเบาว่า
ท่าฮะเนะ-มากิโกะมิ... จุนโนะยืนแข็งทื่อ ไม่ยอมค้อมตัวแก้ไขสถานการณ์ จินก็ยืนเฉย...
ผมเลิกเล่นแล้ว จุนโนะพยายามสะบัดตัวออก แต่จินกลับเปลี่ยนท่า เขาสอดขายาวๆ เข้ามาระหว่างลำขาของจุนโนะ
ปัดขาไขว้ไปด้านหลังทำให้จุนโนะเสียหลัก ร่วงลงเบาะโดยมีจินตามมาทับเอาไว้ครึ่งตัว
"ท่าโดกิ..โดกิ.." จินกระซิบ แถมนัยน์ตาวิบวับซะอีกแน่ะ จุนโนะเอากำปั้นทุบไหล่จิน
"บ้าเด่ะ..ไม่มีซะหน่อยท่านี้น่ะ"
"ก็พี่จินเพิ่งจะคิดค้นสดๆ ร้อนๆ นี่จ๊ะ"
พี่จินน่ะ... จุนโนะทำหน้างอ เมื่อโดนจินกักไว้ในวงแขน
จุนจัง...ยังอ่อนหัดนัก... เสียงจินหัวเราะเบาๆ อย่างเย้าหยอก ใบหน้าคมเข้มก้มต่ำจนจมูกระกับจมูกโด่งของคนนอนล่าง
จุนโนะเบือนหน้าหลบ จมูกของจินจึงปะทะกับแก้มนวลถนัดถนี่
ปล่อยผมนะ!! จุนโนะพูดเสียงเขียว...
ไม่ปล่อยจะทำไม?
งั้นผมจะไม่มาที่นี่อีก...ไม่เรียนอะไรกับพี่จินทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นยูโดหรืออะไรก็แล้วแต่...
แหม...จุนโนะ..... จินเม้มริมฝีปากแน่น จำใจปล่อยร่างบางอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจนัก
ใจร้าย... เขาบ่นอุบ
จุนโนะหันมาค้อน จัดเสื้อแสงให้เข้าที่...แล้วก็เงยหน้ามองครูฝึก
ถ้าพี่จินสอนผมแบบวันนี้อีก ผมจะบอกพวกพี่ๆ คอยดูเหอะ สายดำหรือจะมาสู้สหบาทาได้...
ก็จุนจังอยากน่ารักเองนี่นา...พี่จินอดใจไม่ไหวหรอก จินแก้ตัว
จุนโนะไม่ตอบว่าอะไร เขาหันไปทางอื่น ราวกับจะซ่อนผิวหน้าที่แดงเข้มของตัวเองไว้
ผมเลิกแล้วล่ะวันนี้ง่ะ...ต้องรีบไปที่อื่นต่อ... จุนโนะบอกแค่นั้นก็เดินไปที่ตู้เก็บเสื้อผ้า
จินผวาตามไปติดๆ
จะไปไหน?
นัดจิมมี่ไว้...
อีกแล้ว?? จินร้องออกมา
ทำไมล่ะฮะ ก็คนเป็นแฟนกันจะเดทกันมันเสียหายตรงไหน?
แต่พี่ไม่อยากให้ไป... จินยึดข้อมือจุนโนะไว้ เมื่อเด็กหนุ่มเริ่มดึงเอาเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ของตัวเองออกมาจากในตู้
หน้าสวยหันขวับมามองทันที
ทำไมฮะ?
เอ้อ.....ก็ไม่อยากให้ไปนี่...
เฮ้อ.... หนุ่มน้อยถอนหายใจ พลางส่ายหน้าเมื่อคนสูงวัยกว่าหาคำตอบที่ดีให้ไม่ได้
อันตรายนะ... จินพยายามพูด
อันตราย?...ยังไงฮะ?
ก็ไอ้หมอนั่น มันคอยจ้องจะงาบจุนจังอยู่แล้วน่ะซิ
คราวนี้จุนโนะกระชากข้อมือออกจากการเกาะกุม
เหมือนที่พี่จินพยายามจะงาบผมทั้งวันอย่างวันนี้ใช่มั้ยฮะ? จุนโนะย้อนถาม เล่นเอาจินยืนอึ้ง
ชอบเขามากหรือไง? จินถามต่อ และก็ทำหน้าเบ้ เมื่อฝ่ายถูกถามพยักหน้ารับ
ฮื่อ...ชอบ...แต่ไม่รู้ว่ามากหรือเปล่า
จินมองจุนโนะนิ่งไปเป็นครู่ ....บอกกันมาตรงๆ แบบนี้ จะยอมง่ายๆ ล่ะหรือ?
อืมม...ทีเมื่อกี้...เราสองคนเกือบจะมีอะไรกันแล้วนะถ้าพี่โชไม่โผล่มาขัดซะก่อนน่ะ...จนถึงขนาดนี้แล้ว
จุนจังยังไม่เลิกคิดถึงเจ้าหมอนั่นอีกหรือ? จินลองเสี่ยงถามดู ผลที่ได้ก็คือการก้มหน้างุดของจุนโนะ
ริมฝีปากแดงระเรื่อเม้มสนิท
พี่จินแกล้งผมนี่นา...พี่จินน่ะถ้าจะมั่วเก่งนะฮะ
เฮ่ย...พูดไรแบบนั้น กลับมานี่ยังไม่เคยมีอะไรกับใครเลยนะ มีจุนจังเป็นคนแรก...
ไม่เชื่อหรอก... จุนโนะหน้างอ ปากยื่น
สองหนุ่มยืนใกล้ชิดกัน ต่างคนต่างมองหน้ากันนิ่งนาน จนในที่สุด จุนโนะกลับเป็นฝ่ายถอนสายตาออกก่อน ใบหน้างามแดงระเรื่อเมื่อรู้สึกถึงความหวั่นไหวที่มองลึกเข้าไปในดวงตาสวยของจิน....
....ทำไมจู่ๆ ถึงใจเต้นขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ นี่ถ้าชายหนุ่มคนนี้จะโน้มใบหน้ามาจุมพิตเขาอีกสักรอบ เขาก็คงไม่มีแรงจะขัดขืนได้เลย...
...ทำไมนะ?...
จุนโนะตอบคำถามนี้ไม่ได้ ทางที่ดีเขาควรรีบไปหาจิมมี่ดีกว่า ก่อนที่หัวใจจะเริ่มทรยศต่อสเป็คของตัวเอง...
ป่านนี้ไม่รู้ว่า ยามะพีจะฟื้นไข้หรือยัง ใจจริงก็อยากให้ยามะพีไปด้วย แต่มีเต่าเป็นหมอคอยพยาบาลอย่างนั้น
หรือว่าไข้จะกลับหรือเปล่าก็ไม่รู้
จินปล่อยให้จุนโนะออกไปแต่งตัว ส่วนตัวเองก็กำลังชั่งใจว่า ควรจะตามจุนโนะไปดีหรือไม่...แต่ไหนๆ
ก็ได้รับมอบตำแหน่ง กันชน จากพวกพี่ๆ แล้วนี่นา เพราะงั้นเขาย่อมมีสิทธิ์จะตามได้ทุกที่
เดี๋ยวพี่ไปส่ง จินพูดขึ้นทันทีที่จุนโนะออกมาจากห้องแต่งตัว เด็กหนุ่มชะงักแล้วก็ส่ายหน้า
ไม่เป็นไรฮะ เดี๋ยวจิมมี่จะมารับที่หน้าบ้าน จุนโนะดูเวลาแล้วก็ทำตาโต
อูย..ป่านนี้จะมารอหรือยังก็ไม่รู้ จุนโนะทำท่ากระวนกระวายจนอีกฝ่ายชักจะหมั่นไส้
งั้นจะไปส่งที่หน้าบ้าน จะได้ไม่ต้องเดินตากแดด เดี๋ยวผิวเนียนจะแห้งซะ เวลาโดนฝรั่งมันลูบๆ
คลำๆ จะหมดราคา..
จุนโนะมองค้อนเพราะรู้ว่าโดนพูดประชดใส่ แต่ก็ยอมให้ชายหนุ่มไปส่งที่หน้าบ้านโดยดี
จินรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันทีที่เห็นรถสปอร์ตคันหรูจอดอยู่หน้าบ้านจุนโนะ ข้างๆ รถปรากฏหนุ่มน้อยร่างสูงหุ่นเท่ยืนพิงประตูรถอยู่พร้อมด้วยรอยยิ้มหวานบาดใจ
...เชอะ...นัดกันเอาไว้จริงๆ ด้วย ....
จินชำเลืองมองคนหน้าหวานที่นั่งหน้าบานเมื่อเห็นคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนยืนแกว่งกุญแจรถรออยู่
พี่จินส่งผมตรงนี้ก็ได้...ขอบคุณที่มาส่งฮะ จุนโนะลืมอารมณ์ที่ขุ่นมัวเมื่อสักครู่
เขารีบก้าวลงจากรถ จนแทบจะเรียกว่าโผเข้าใส่ไอ้หนุ่มตาน้ำข้าวนั่นก็ว่าได้
จินกระแทกกำปั้นใส่พวงมาลัยรถอย่างหงุดหงิด...
คราวนี้รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาอย่างมากมาย เขากัดริมฝีปากนิ่งมองคู่รักหวานแหววที่พากันขับรถออกไป
ในใจนึกอยากตามไปกระชากตัวจุนโนะลงมาจากรถเหลือเกิน แต่อีกใจก็นึกอยากจะปล่อย...อยากริกๆ
ไปกับเขาเองนี่นา เกิดอะไรขึ้นจะสมน้ำหน้าให้...
แต่ว่า.......เขาตบเกียร์ตามรถของจิมมี่ไปห่างๆ ใครจะปล่อยไปได้ ...ไม่ใช่ว่าได้รับมอบหมายให้คอยกันจิมมี่ออกนอกวงโคจรหรอกนะ...แต่ที่ทำไปทั้งหมดนี่ก็เพื่อตัวเองต่างหากล่ะ
******************************
ยามะพีกำลังนอนอย่างสบายๆ บนเตียงนุ่มของตัวเอง เริ่มจะง่วงเพราะกินยาลดไข้เมื่อกี้เข้าไปอีก แม่ของเด็กหนุ่มยกอาหารมาให้ลูกชายกับเพื่อนบ้านกินเสร็จแล้วก็กำชับว่าให้กินยาแก้ไข้อีกสักชุด คาเมะรับอาสาจะดูแลให้คนป่วยกินยาเอง คุณแม่คนสวยก็เลยพยักหน้าอย่างพอใจ เพราะได้บุรุษพยาบาลจำเป็นคอยดูแลลูกชายอย่างใกล้ชิด
ยามะพีนึกไปถึงความฝันของตัวเองเท่าที่จะจำได้ บุรุษพยาบาลในฝันที่มีอะไรๆ กันบนเตียงก็คือคาเมะไม่ใช่หรือ
ดวงตากลมโตเหม่อมองเพดานห้อง พอนึกถึงความฝันบ้าๆ นั่น เขาเองก็หน้าแดง จนรู้สึกร้อนผ่าวที่แก้ม
เขามุดหน้าเข้าไปใต้โปงราวกับจะซ่อนสีหน้าของตัวเองเอาไว้...นี่ถ้าคาเมะได้ล่วงรู้ว่าเขาฝันได้เผ็ดร้อนแค่ไหน
คนๆ นี้จะต้องพยายามทำความฝันของเขาให้เป็นความจริงแน่ๆ
สักพักผ้าห่มที่คลุมโปงอยู่ก็ถูกเลิกขึ้น ใบหน้าของคาเมะลอยมาอยู่ตรงหน้า ยามะพีสะดุ้ง
บ้า...
อ้าว...จู่ๆ ก็มาว่าฉันบ้า...เดี๋ยวก็ปล้ำซะหรอก คาเมะทำเป็นเลียปากตัวเอง
ยามะพีร้องอุทานออกมา เมื่อเหตุการณ์จริงเริ่มชักจะเหมือนในฝันเข้าทุกที เขาจึงตัดบทออกไปว่า...
ง่วงนอนล่ะ
ก็นอนซิ...
ทำไมนายไม่ไปไหนซะทีนะ ยามะพีถามตรงๆ
จะรอนายหลับก่อนค่อยไป
ไหนบอกว่าจะไปสัมภาษณ์ไง
Go Six... ตอบพลางทำหน้าทะเล้น ยามะพีเบือนหน้ามองไปทางอื่น เมื่อคาเมะเริ่มรุกเข้ามาอีกแล้ว
สองแขนที่เท้าคร่อมร่างเขาอยู่นั้นก็ไม่ยอมผละไปเสียที ยามะพีจึงนอนหันหลังให้
คาเมะถึงได้ถอยกลับไปนั่งอ่านหนังสือที่อีกฟากหนึ่งของเตียง
จนหนังตาชักจะเริ่มล้า ยามะพีหลับไปเพราะยาลดไข้ของคุณแม่นั่นเอง
คาเมะทิ้งหนังสือทันทีที่ยามะพีเงียบเสียง เขาชะโงกดูหน้าสวยที่หลับพริ้มตรงหน้า
ยิ้มกับตัวเองขณะจ้องความหวานของใบหน้านั้น บอกได้คำเดียวว่า ความรู้สึกอบอุ่นชนิดหนึ่งมันซ้อนทับความนึกอยากเอาชนะ
เขาบอกได้ว่าความรู้สึกที่มีให้เด็กหนุ่มคนนี้ มันมีมากกว่าความอยากเอาชนะซะแล้ว แต่บอกไม่ได้ว่า ความรู้สึกที่ว่ามันคืออะไร
นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากให้ แผงขนตายาวทาบทับกับผิวแก้ม คาเมะเชี่ยมันเล่น รู้สึกว่าหนังตาของยามะพีกระตุกขึ้นนิดหนึ่งแล้วก็เป็นปกติ
กำลังมองเพลินๆ เสียงมือถือของเจ้าของห้องก็ดังขึ้น คาเมะเอื้อมไปรับโดยอัตโนมัติเพราะไม่อยากให้เสียงมันรบกวนคนนอนหลับ และอีกใจหนึ่งก็อยากรู้ด้วยว่าใครจะโทรฯ มาหายามะพี
เขาขมวดคิ้วไม่พอใจ เมื่อดูเบอร์ที่โชว์
.......เรียวตะ......
ครับ... เขากรอกเสียงลงไป ปลายสายชะงักนิดหนึ่งก็พูดอย่างลังเลว่า
ยามะพี....??
ไม่ใช่ครับ...ผมคาเมะ เพื่อนรู้ใจของยามะพีครับ? ว่าเข้านั่น สวมรอยซะเลย
อือ.......มมม...ยามะอยู่มั้ยครับ? เสียงเรียวตะแสดงออกถึงความไม่แน่ใจจนคาเมะยิ้มในหน้า
ชำเลืองมองร่างบางที่นอนหันหลังให้เขา
สงสัยจะมารับโทรศัพท์ไม่ได้... อาบน้ำอยู่ในห้องน้ำครับ...เห็นถ้าจะอีกนาน...น..น...น...
คาเมะลากเสียง
งั้นฝากบอกด้วยนะครับว่า ถ้าจะมาดูดนตรีก็เจอกันที่เดิม...
ไม่รู้ว่าจะไปได้เปล่านะ...เห็นบ่นว่าเพลีย ก็แหมเมื่อคืน...แหะ..แหะ...หนักกันไปหน่อย...
คาเมะทำเสียงเยาะ จนปลายสายอึ้ง...อึ้งไปนาน สักพักเรียวตะก็หัวเราะหึๆ
คงไม่ทำให้ยามะพีของผมช้ำนะครับ....ถ้ายามะเพลียจัด ช่วยบอกด้วยว่า เรียวตะจะทำให้ยามะกระชุ่มกระชวยเอง...
เฮ้ยนาย!!
หึ...หึ...ขอบอกนะ ว่าผมไม่แคร์หรอกว่า ยามะพีจะมีแฟนมาแล้วกี่คน ...ไม่เป็นไรผมไม่ถือ
ดีซะอีก พวกเวอร์จินนะไม่ถึงใจผมหรอก... เสียงหัวเราะร่วนยังดังแว่ว คาเมะมองมือถืออย่างไม่พอใจ
เขาหันมามองคนนอนหลับไม่รู้เรื่องที่บนเตียง แล้วก็ได้ยินเสียงดัง.......
.........กรึ้ก......
อีกฝ่ายวางหูไปแล้ว คาเมะยังถือหูค้างนิ่ง....หมายความว่า...จะประกาศสงครามกันใช่มั้ย????
คาเมะโยนมือถือลงกับเตียง เขาจับร่างของยามะพีให้นอนหงาย จากนั้นก็ก้มหน้าลงมา.....ทำอะไรบางอย่างซึ่งคนนอนหลับไม่ได้รู้เรื่องเลย.........
****************************************
ทางฝ่ายจุนโนะ......
ดวงตาเรียวรีคู่งามเพ่งมองที่กระจกมองหลัง เห็นรถของจินขับตามมาอยู่ด้านหลัง แม้จะมีรถของคนอื่นคั่นอยู่สองสามคัน
แต่เขาก็จำได้ดีทีเดียว นั่งกอดอกอมยิ้ม รู้สึกภูมิใจเป็นบ้าที่มีไอ้หนุ่มมาตามตื๊อถึงสองคน
คนหนึ่งน่ะสเป็คเชียวล่ะ สูงหล่อ คมเข้มเหมือนฝรั่ง ก็ลูกครึ่งนี่นา....
ส่วนอีกคน หนุ่มญี่ปุ่น มาดเท่ นักเรียนนอก...แถมตอนนี้ก็ชักจะหล่อเหลาเอาการในสายตาของจุนโนะอีกซะด้วย...
เป็นใครจะไม่ภูมิใจบ้างล่ะ.....
แต่ก็ดีแล้วที่จินคอยตาม....จะได้สวีทหวานแหววกับจิมมี่ให้จินน้ำลายหกมั่ง โทษฐานที่แกล้งปล้ำเขาเมื่อเช้า...
จิมมี่ควงจุนโนะไปตามย่านต่างๆ หลายแห่ง โดยมีจินแอบพ่วงตามไปด้วย บ่อยครั้งเหลือเกินที่เห็นจุนโนะทำท่าฉอเลาะ ยิ้มแย้มให้ไอ้หนุ่มฝรั่งนั่น....และจินก็รู้ด้วยว่าจุนโนะก็รู้ว่าเขาแอบตาม.....
จนในที่สุดเมื่อเย็นย่ำ จิมมี่ก็ขับรถพาจุนโนะไปไลฟ์เฮ้าส์ จินขยับตามแต่ก็โดนการ์ดกันไว้
ตอนนี้มันยังไม่ได้เวลาผับเปิด คงต้องราวๆ สามทุ่มละมัง........
แล้วจะเอายังไงดี เวลาเหลืออีกตั้งสองชั่วโมง ตอนนี้จิมมี่ซิวตัวจุนโนะเข้าไปข้างในแล้ว
และเขาเองก็ไม่มีสิทธิ์เข้าก่อนเวลาด้วย
จินจอดรถคอยอยู่ด้านนอก และตอนนั้นเองที่มีเสียงเรียกเข้าจากมือถือ
จิน!!
คำเดียวสั้นๆ ที่คนโทรฯมาหาเขากรอกเสียงใส่
จำได้แม่นยำ เสียงห้วนๆ เขียวๆ แบบนั้นน่ะมีอยู่คนเดียวล่ะ
ครับ... เขาตอบรับ
แกเอาน้องฉันไปไว้ไหน? จนป่านนี้จุนจังของฉันยังไม่กลับบ้าน...แกบอกฉันมาดีๆ ว่าพาน้องฉันไปไว้ไหนหา?
โชเอ็ดตะโรเสียงลั่น
ก็กำลังเฝ้าดูอยู่นี่ไง จินทำเสียงเนือยๆ
ที่ไหน?
หน้าผับ!!
ผับไหน?
ก็ที่แฟนจุนโนะเขาเล่นอยู่นะซิฮะ...จิมมี่พาจุนโนะเข้าไปข้างในแล้ว แต่ผมเข้าไปไม่ได้
เขาไม่ให้เข้า
จินได้ยินเสียงโวยแตกดังลั่นมาจากปลายสาย เขาเอามือถือออกห่างรูหู
พี่โชใจเย็นๆ คงไม่มีอะไรมั้ง ผมได้ยินเสียงซ้อมดนตรีดังแว่วๆ ออกมา คงกำลังซ้อมเพลงกันอยู่มังฮะ
ไว้ใจไม่ได้โว้ย!!
แต่คนออกจะเยอะนาพี่โช
ไม่รู้ล่ะ ถ้าน้องฉันเสียตัว แกตายไอ้จิน!!
อ้าว!! พี่โช้...ไหงพูดงั้นล่ะฮับ
เออ..ช่างเหอะ ไหนๆ นายก็เป็นน้องแฟนฉัน งั้นยกเว้นโทษตายให้ก็แล้วกัน" โชเงียบไปนาน
จนจินต้องเงี่ยหูฟัง สักพักเสียงโชก็ดังขึ้นอย่างเหนื่อยหน่ายว่า
"...จิน...ฝากจุนจังด้วยล่ะกัน วันนี้ฉันต้องรีบเข้าบริษัทรอบค่ำ มีงบให้ปิดว่ะ
ครับพี่โช...ไว้ใจจินได้ตลอดเลยครับ... จินให้สัญญา แต่ไม่สาบาน
โชทำเสียงอือๆ แล้วก็วางสาย
จินส่ายหน้า ลองต่อโทรศัพท์หาจุนโนะได้รับการตอบรับจากทางโน้นว่า
กำลังดูจิมมี่ซ้อมดนตรีอยู่ พี่จินกลับบ้านไปเหอะ....
จุนจังระวังตัวนะ พี่ไม่ไว้ใจพวกนั้น จินเตือน แต่จุนโนะพูดสวนขึ้นมาทันควันว่า
ผมก็ไม่ไว้ใจพี่จินเหมือนกัน!!
.........ฉับ...
จุนโนะปิดโทรศัพท์ใส่หู แล้วก็ปิดเครื่องเสียอีกด้วยแน่ะ ซึ่งสิ่งนี้ทำให้จินได้แต่กระวนกระวายอยู่ด้านนอก
..................................................
เสียงกีตาร์กรีดเป็นท่วงทำนองเพลงเร้าใจดังกระหึ่มขึ้นๆ พร้อมกับเสียงตอบโต้ของคีย์บอร์ด
ไดสุเกะหนุ่มอีกคนหนึ่งปล่อยให้เพื่อนโซโลกีตาร์อย่างเมามัน ส่วนตัวเองก็คลอทำนองของคีย์แต่ละคีย์ให้เข้ากัน
...ขาดแต่เสียงของนักร้องนำที่บัดนี้ มัวเอาแต่นั่งเอาใจเด็กหนุ่มที่พามาด้วยกัน
จิมมี่คะยั้นคะยอให้จุนโนะจิบพั้นช์ที่เขาทำขึ้นประเดี๋ยวนั้น ใส่ลูกอมกลิ่นรัมย์ไปด้วยเม็ดหนึ่ง
เรียกความหอมได้ดีนัก
จุนโนะจิบไปก็ยิ้มตาหยีขณะฟังจิมมี่เล่าเรื่องในผับให้ฟัง เสียงทุ้มนุ่มหูประกอบกับท่าทางที่มัดใจใครต่อใคร
ทำให้เด็กหนุ่มชักจะเคลิ้ม เมื่อดื่มพั๊นช์ไปแก้วที่สองและที่สาม จุนโนะก็เริ่มร้อนรุ่ม
เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังอีกนะ...แต่ว่าเสียงเจ้าพวกนี้มันดังหนวกหูเกินไป ไปห้องซ้อมร้องเพลงดีกว่า
เงียบดี...
ง่วงฮะ...ร้อนด้วย จุนโนะบอกกับจิมมี่ ดวงตาคู่สวยหรี่ปรือ บอกว่าเจ้าตัวหมายความตามที่พูดจริงๆ
จุนโนะทำท่าจะเซซะด้วยซ้ำเมื่อจิมมี่โอบประคองไปทางประตู
อือ...ง่วงก็นอนซะนะ...ก่อนนอนก็หาอะไรสนุกๆ ทำกันดีกว่า จุนโนะสุเกะ เสียงของจิมมี่แปลกๆ
มันดูเซ็กซี่ชอบกล...
เสียงเพลงต่างๆ หยุดเล่นลงแล้ว เพื่อนๆ ที่อยู่ในที่นั้น ต่างก็ส่งยิ้มให้จิมมี่และจุนโนะ เด็กหนุ่มไม่ทันมองเพราะมัวแต่เดินตามจิมมี่ออกไป
ห้องที่ชายหนุ่มพาเขาไปนั้น ทั้งมืดและแคบ ดีที่มีเครื่องปรับอากาศช่วยเอาไว้
ไม่งั้นคงอึดอัดน่าดู จุนโนะเอามือแตะฝาผนัง มันบุด้วยแผ่นกันเสียงออก ....ห้องซ้อมดนตรีอย่างดีเลยเชียวล่ะ
แต่ว่าแคบจัง
นอนพักก่อนนะ จิมมี่พาร่างอันระทดระทวยของจุนโนะให้เอนราบบนโซฟา ส่วนตัวเองก็นั่งเคียงข้างไม่ห่าง
แหม...เมื่อก่อนก็เคยกินพั๊นช์ ไม่เห็นจะเมาอย่างนี้เลย... จุนโนะหัวเราะคิก
พั๊นช์น่ะไม่ทำให้เมาหรอก แต่ลูกอมรัมย์ของดีจากสวีเดนต่างหากล่ะครับที่จะทำให้จุนโนะมีความสุขในคืนนี้
จิมมี่พูดขณะโน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากชื้นแตะต้องกลีบปากนุ่มนวลของจุนโนะ เขาขบย้ำที่มุมปากก่อนที่จะประทับดูดดื่มลงไป
อื้อ......จิมมี่.... จุนโนะมองลอดขนตาขณะที่กำลังจะปิดเปลือกตาลง ได้ยินเสียงจิมมี่หัวเราะแผ่วเบา
แต่ฟังดูน่ากลัวชะมัดเลย.......
รู้สึกถึงมือใหญ่มาป้วนเปี้ยนตามเนื้อตัว ชวนให้เกิดอารมณ์ร้อนผ่าว
อา.......จุนโนะ...มาสนุกกันนะครับ...คนดีของผม จิมมี่ครางกระเส่า ขณะที่ไซร้จูบต่ำมาที่ซอกคอ
เขาถลกเสื้อของจุนโนะขึ้น สอดมือเข้าไปลูบคลำ และป้วนเปี้ยนแถวซิปกางเกง มือใหญ่ขยำ
...แตะต้องสิ่งที่เจ้าของหวงนักหวงหนา
อ๊ะ...เดี๋ยวฮะ จิมมี่ จุนโนะสะดุ้งเฮือก มือของจิมมี่ที่ลูบโลมเมื่อสักครู่กับทวีความรุนแรงขึ้น
จนแทบจะเป็นการขยำขยี้ ทำให้เด็กหนุ่มเจ็บ จุนโนะผละจากหน้าของจิมมี่ ก้มลงดูเนื้อตัวของตัวเอง
สภาพเหมือนกับที่จินเคยทำกับเขาไม่มีผิด แต่ว่าความรู้สึกทำไมมันต่างกันลิบลับ...
จุนโนะจะขยับตัวออก แต่ว่าจิมมี่ใช้ท่อนขาของตัวเองกดแนบกับลำตัวบางของเด็กหนุ่มทำให้เขาขยับตัวอย่างยากลำบาก
จิมมี่...จะทำอะไรฮะ จุนโนะถามเสียงสั่น
ก็มาสนุกกันไง
สนุก??
ใช่...ไม่เคยหรือไงหนูน้อย...ไม่เคยจะได้เคยซะ หนต่อไปจะได้ชำนาญ...ยิ่งชำนาญเท่าไรผมยิ่งชอบเท่านั้น...น่านะจุนโนะ....
จิมมี่บอกเสียงพร่า อารมณ์เริ่มกู่ไม่กลับแล้ว
ไม่ง่ะ...ผมไม่เคย......
ไม่เหรอ เดี๋ยวก็สนุกเองง่ะแหล่ะ...มามะจุนโนะ...มาทำให้ผมมีความสุขดีกว่า จิมมี่ผวาเข้ามากอดจุนโนะอีกครั้ง
คราวนี้เขาบดขยี้ริมฝีปากนุ่มนั้นอย่างไม่ปรานีปราศรัย จุนโนะเริ่มดิ้นรน ส่ายหน้าหนีใบหน้าคุกคามนั้นพัลวัน
ไม่ฮะ เขาดันไหล่อีกฝ่ายออกห่างจากตัวเขา
อย่าดีดดิ้นน่า...เดี๋ยวฉันเรียกเพื่อนฉันมาขึงพืดทีเดียวสามคน เธอจะลำบาก คราวนี้ไม่สนุกแน่
จิมมี่...หยุดนะ!! จุนโนะเสียงเขียว ร่างบอบบางลุกขึ้นมาได้ แต่ก็โงนเงนเต็มที
เห็นจิมมี่เป็นภาพซ้อน เวียนหัวเป็นบ้าเลย ต้องเป็นเพราะไอ้น้ำพั๊นช์ที่เขาดื่มแน่ๆ
เลย
คุณเอาน้ำบ้าอะไรให้ผมดื่ม จุนโนะกลั้นใจถาม
ไม่มีอะไรหรอก แค่พันช์เด็กๆ เท่านั้นเอง...แต่ที่ยิ่งไปกว่าก็คือ.......ลูกอมเหล้ารัมย์ต่างหากล่ะครับ
จิมมี่เยื้องย่างมาหา ขณะที่จุนโนะถอยหลังกรูด และเมื่อมือใหญ่แตะต้องไหล่ของเขา
จุนโนะก็ไม่มีแรงจะจับคนตัวใหญ่กว่าทุ่มซะแล้ว แข้งขามันเปลี้ยไปหมด ...นี่เขาจะทำอย่างไรดี
ไม่คิดว่าตัวเองจะคิดผิดแบบนี้...จิมมี่นะจิมมี่...ทำไมเป็นคนอย่างงี้ไปได้...
ไม่คิดเลยนะ ว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้... จุนโนะว่า ขณะที่หลังพิงผนังแล้ว จิมมี่ไม่ตอบอะไร
ได้แต่ยิ้มยั่ว เขารุนจุนโนะซะจนติด ขณะที่กระชากเสื้อยืดของจุนโนะขาดแควกติดมือมา
อย่านะ!! จุนโนะร้องลั่น เมื่อจิมมี่กระชากตัวเขาเข้ามาแนบอก จุนโนะพยายามนึกถึงวิชายูโดที่ร่ำเรียนมา
...........ท่าโคะโซะโตะ ง่ะเกะ.....
เขาพยายามจะรุนหลังจิมมี่ออกห่าง ใช้น้ำหนักตัวทั้งหมดทิ้งไปหาจิมมี่ มือที่ขยุ้มคอเสื้อของชายหนุ่มกำแน่น แต่ทว่า....จุนโนะกลับรู้สึกอ่อนแรงลงเรื่อยๆ เรี่ยวแรงที่เคยมีก็ถดถอยลง
....ไอ้หมอนี่มันวางยาเขา....
ให้ตายเถอะ...
นายวางยาฉัน... จุนโนะคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว
ใครว่า...แค่ยาปลุกเท่านั้นเอง ...หลังจากอ่อนแรงลง จุนโนะจะได้ความรู้สึกใหม่เข้ามาแทนที่...ทีงี้ล่ะก็
จะร้องหาแต่จิมมี่...จิมมี่... จิมมี่กลั้วหัวเราะ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้
ใบหน้าหล่อเหลาที่จุนโนะเคยนิยมชมชอบ ดูเหมือนปีศาจอันชั่วร้ายขึ้นมาฉับพลัน
...ไม่เอา...เขาไม่ต้องการแบบนี้...
ไม่นะ... จุนโนะร้องคราง...ตัวอ่อนลง จิมมี่ได้ใจ เขาสอดแขนไปรอบตัวเด็กหนุ่ม ในขณะที่ริมฝีปากก็เชยชมกลีบปากไม่รู้เบื่อ
จุนโนะกำลังคิดหาวิธีเอาตัวรอด ก็เลยยอมยืนให้หนุ่มในสเป็คกอดจูบ แต่มือหนึ่งของเขากลับล้วงกระเป๋ากางเกง คลำเปิดมือถือ เมื่อกี้จินโทรฯ มานี่นา กดปุ่มเบอร์โทรฯ ออก เบอร์ใครก็ได้จะเป็นจินหรือใครก็ได้ ......พอกดปุ่มได้แล้ว...เขาก็...
ช่วยด้วย..!!...ใครก็ได้ช่วยจุนจังด้วย!! .... จุนโนะแหกปากตะโกนทันทีเมื่อจิมมี่ผละจากกลีบปากของเขา....
ไม่รับรู้หรอกว่าจะเป็นใครที่รับสายของเขา
เฮ้ย...ร้องทำบ้า...ไม่มีใครได้ยินหรอกน่าจิมมี่เงยหน้าขึ้นมา
ช่วยด้วยฮะ!! ผมอยู่ในห้องซ้อมดนตรี...ช่วยด้วยฮะ...พี่จิน!! พี่โช!! พี่อุเอ้!!
...ช่วยด้วยฮะ.... จุนโนะดันตัวจิมมี่ออกห่าง ปากก็ยังคงร้องตะโกนไปเรื่อยๆ เขากันตัวเองออกมาได้สำเร็จ
วิ่งวนหนีไปรอบห้อง เนื้อตัวร้อนรุ่มขึ้นทีละน้อย
จะหนีไปไหนจุนโนะ...อยาก...หรือยัง?...มามะ...มานี่มะ จิมมี่เดินตาม แต่ก็ใจเย็นนัก
จุนโนะหนีมาจนมุมที่มุมห้อง แข้งขาพาลสั่นเอาเสียดื้อๆ เหงื่อแตกพลั่ก ในขณะที่ค่อยๆ รูดตัวลงกองกับพื้นห้อง เขารู้สึกว่าได้ยินเสียงแว่วๆ ดังมาจากมือถือ ....ใช่สิ ปลายเสียงนั้นจะต้องกำลังพูดอยู่กับเขาแน่ๆ แต่จะเป็นใครล่ะ....
และในที่สุด จุนโนะก็ตัดสินใจแหกปากอีกครั้ง
ช่วยด้วย!! ไอ้จิมมี่มันจะปล้ำผม...ห้องในสุดฮะ...ห้องในซู๊ด.....ใครก็ได้....ชะ.....ช่วย.....
เสียงขาดลงแค่นั้น เมื่อจิมมี่กระชากมือถือออกมาจากกระเป๋าของเขา ปาลงกับพื้น ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มถมึงทึง
ฉลาดนักนะมึง!! ...เรียกคนมาช่วยทางโทรศัพท์เหรอ... ชายหนุ่มตบจุนโนะฉาด!!
เด็กหนุ่มหงายหลังกระแทกก้นกับพื้นห้อง ความเจ็บปวดทำให้น้ำตาร้อนๆ ไหลออกมา ความเร่าร้อนในเนื้อตัวดูเหมือนจะถูกลืมเลือน ความเจ็บเข้ามาแทนที่ จุนโนะรู้สึกว่าตัวเองหน้าชาไปแถบหนึ่ง
เขาเงยหน้ามองจิมมี่ ใช้ส้นเท้ากระแทกกับหน้าแข้งแข็งๆ เท่าที่กำลังจะเอื้ออำนวย
โอ๊ย...ไอ้เด็กเวร จิมมี่ร้องลั่น เขาผงะก้าวไปด้านหลัง สองสามก้าว ยกมือกุมหน้าแข้งของตัวเอง
และไม่ทันที่จะเงื้อมือฟาดจุนโนะอีกฉาด เสียงคนทุบประตูโครมครามด้านนอกก็ดังขึ้น......
******************
to be continue
vol 16
***************************
จุนโนะดีใจอย่างที่สุด เขาป้ายน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว เรี่ยวแรงที่เปลี้ยไปเมื่อครู่กลับฟื้นขึ้นมาทันตาเห็น
ช่วยด้วยฮะ...ผมอยู่ข้างใน!! ตะโกนขึ้นอีกครั้ง จิมมี่สบถภาษาหยาบคาย เขาหันรีหันขวางอยู่ที่เดิม
จุนโนะจึงใช้โอกาสนั้นรวบรวมแรงวิ่งไปที่ประตู แต่ทว่าประตูบานนั้นดูเหมือนจะปิดตายเสียแล้ว
จิมมี่เอื้อมมือคว้าร่างเขาเอาไว้ได้ มือแข็งแรงปิดปากบางแน่น จนจุนโนะร้องออกมาไม่ได้
เด็กหนุ่มหลับตาลงช้าๆ พยายามตั้งสมาธิให้มั่น บิดท่อนแขนของจิมมี่มาด้านหลังแล้วก็โน้มตัวเอนมาข้างหน้าจนจิมมี่ถลำเข้าหา
จากนั้นจุนโนะจึงใช้แรงที่มีงัดเอาร่างใหญ่ของจิมมี่ขึ้น และก็ทุ่มข้ามไหล่ลงไปนอนแอ้งแม้งกับพื้น
เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ!! จุนโนะตะโกนสั่ง
เรื่องอะไรจะเปิด...ไอ้คนที่มาช่วยนาย อีกเดี๋ยวมันก็จะโดนยามโยนออกไปข้างนอก
แล้วนายก็จะติดอยู่ในนี้กับฉันเหมือนเดิม จิมมี่พูดเช่นนั้น เขาพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น
แต่จุนโนะใช้เท้ายันกับท้องของเขาไว้ ใช้น้ำหนักตัวกดที่ชายโครงของจิมมี่ และบิดแขนของจิมมี่ขึ้น
โอ๊ย!! นักร้องรูปหล่อร้องลั่น
บอกให้เปิดประตู เสียงเด็กหนุ่มสั่ง
ไม่!!
จะเปิดมั้ยเปิด? จุนโนะกดฝ่าเท้าลงไป จิมมี่นอนจุกแอ่ก เขามองจุนโนะอย่างฉงน
ทำไมฤทธิ์ยาที่เขาให้จุนโนะกินเข้าไป ถึงได้ไม่เป็นผลเลยล่ะ...แทนที่จุนโนะจะกระหายในความใคร่
แต่กลับมีแรงฮึดมาทำร้ายเขาได้ไง.....
แต่ความจริงแล้ว มันได้ผลดีทีเดียว แต่การที่ได้ฝึกสมาธิควบคู่ไปกับการฝึกยูโดทำให้เด็กหนุ่มพยายามข่มอารมณ์ดิบของตัวเองอย่างสุดความสามารถ
ทั้งๆ ที่ความอ่อนระโหยนั้นเริ่มจะปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง
จุนโนะก้มมองจิมมี่ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยหลงใหล ดูกราดเกรี้ยวยิ่งนัก ....ใบหน้าถมึงทึง
ไม่มีเค้าของความหล่อให้เห็นเลยแม้สักนิด ...อะไรมันบังตานะที่ทำให้เขาเห็นซาตานเป็นเทพบุตรไปได้
เสียงคนกระแทกประตูยังดังอยู่ข้างนอก จุนโนะคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคนที่มาช่วยเขาหรือเปล่า
แต่ความสั่นสะเทือนของประตูบานหนักนั้นเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเขาสามารถได้ยินเสียงเรียกชื่อเขาดังลอดเข้ามา
จุนโนะ!!....จุนโนะ!! พี่จินมาช่วยแล้ว!!
พี่จิน!! ผมอยู่นี่ฮะ จุนโนะตะโกนพลางเหยียบชายโครงจิมมี่ไว้ เมื่ออีกฝ่ายจะลุกขึ้น
จุนโนะจึงซัดเปรี้ยงเข้าที่ปลายคาง จิมมี่หงายหลังผึ่ง เลือดสดๆ ไหลปรี่ที่มุมปาก
โอ๊ย.....ไอ้เด็กเวร!! เขาสบถ ...ความอยากได้ในตัวเด็กหนุ่มดูเหมือนจะหายเป็นปลิดทิ้ง....ไม่คิดว่าเด็กนิ่มๆ
ติ๋มๆ อย่างที่เห็นในภายนอกมันจะแข็งแกร่งถึงขนาดนี้
ในที่สุดประตูห้องก็ถูกกระแทกออกจนได้ ชายหนุ่มร่างโปร่งยืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าสุดนั้น
ทำให้จุนโนะนึกอยากจะวิ่งไปกอดเป็นกำลัง
พี่จิน...ผมอยู่นี่ฮะ... จุนโนะร้องบอกออกไป
เบื้องหลังของจินคือยามรักษาความปลอดภัยสองสามคน และสหายรักของจิมมี่ที่ยืนหน้าเจื่อนอยู่ด้านหลัง
เพื่อนของคุณที่ว่าถูกฉุดน่ะคนไหนครับ? รปภ. คนหนึ่งถามจิน
ชายหนุ่มยิ้มเจื่อนๆ แล้วก็ชี้ไปที่จุนโนะที่ยืนค้ำหัวจิมมี่อยู่
แหม...ดูรูปการแล้วไม่น่าเป็นผู้เสียหายเลยนะครับเนี่ย
รปภ. มองเหตุการณ์ในห้องอย่างงงๆ นักร้องรูปหล่อขวัญใจสาวๆ มีอันต้องไปนอนหมดสภาพอยู่ใต้ฝ่าเท้าของหนุ่มน้อยหน้าหวานที่ใครๆ
ก็เห็นว่าจิมมี่เป็นคนพามา...
แหะ..แหะ...จุนจัง...จะให้แจ้งตำรวจลากไอ้หมอนี่เข้าคุกมั้ย? จินถามจุนโนะ
ไม่เป็นไรมังครับ...แค่นี้ก็คงพอ จุนโนะผละจากจิมมี่ เขาปัดมือไปมา ยิ้มแก้มปริมาหาจิน
สอดแขนคล้องแขนจินไว้
ผมดีใจที่พี่จินยังไม่กลับบ้าน จุนโนะก้มหน้าซบกับหัวไหล่ของชายหนุ่ม
จะกลับได้ไง พี่เป็นห่วงนะ จินได้ทีอ้อนตอบ สำรวจร่องรอยที่จุนโนะโดนตบเมื่อสักครู่
แล้วก็อยากจะจูบลบรอยช้ำเหลือเกิน
"ปลอดภัยนะจุนโนะ?" เขาถาม จุนโนะพยักหน้า
ถ้าพี่จินไม่มาช่วย ป่านนี้ผมเสร็จไปแล้ว
อ๋อ...เหรอ... จินก้มหน้ามองเด็กหนุ่ม
...แต่จากที่เห็น ดูเหมือนจะตรงกันข้ามเลยนะ
จุนโนะหัวเราะแหะๆ เขาเดินผ่านหน้าเพื่อนของจิมมี่ หยุดมองพวกเขาทีละคน
พวกนาย...เลวมาก!! จุนโนะชี้หน้านักดนตรีทีละคน ...นึกแปลกใจที่ไม่เห็นเรียวตะอยู่ในจำนวนนั้นด้วย....
พวกคุณจะเอาเรื่องจิมมี่ซังมั้ยครับ? รปภ.ถามเมื่อเห็นสองหนุ่มกำลังจะเดินออกนอกผับ
จินหันมามองจุนโนะ เลิกคิ้วขึ้นสูง
ไม่ฮะ... เด็กหนุ่มเป็นฝ่ายตอบ เขาดึงจินไปที่ลานจอดรถ
เมื่อจุนโนะหายจากอาการตื่นเต้น ...อาการที่ทำท่าจะหายไปกลับจู่โจมเขาอีกแล้ว
...อาการกระหายอะไรบางอย่าง...ความร้อนรุ่มที่ทำให้เขาอยากจะกระชากเสื้อผ้าของตัวเองทิ้ง
...ดังนั้น เขาจึงรีบมุดเข้าไปในรถ ห่อตัวซุกที่ๆ นั่งเบาะหน้า ชันเข่าขึ้นแล้วก็โอบกอดมันไว้
จุนจังหนาวเหรอ... จินถาม
เปล่าฮะ..
นายเป็นอะไรหรือเปล่า...? มันทำร้ายนายหรือยัง?
จุนโนะส่ายหน้า จินโล่งใจ แต่ดวงตาล่อกแล่กที่จุนโนะมองนั้น ทำให้เขาต้องขมวดคิ้ว
รีบไปจากที่นี่เถอะฮะ พี่จิน...ผมไม่อยากมาอีกแล้ว..เข็ด!! จุนโนะพูดงึมงำ
กลับบ้านกันเถอะ...เดี๋ยวพี่โชจะเป็นห่วง จินสตาร์ตรถ
ฮะ
เสียงขานรับอย่างสั้นๆ ดังมาจากปากบาง ศีรษะได้รูปซบนิ่งกับเข่าของตัวเอง ภายใต้ดวงหน้าที่ซุกอยู่นั้น
จินไม่เห็นหรอกว่า จุนโนะกัดปากตัวเองแน่น พยายามข่มความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้น ทีแรกเขานึกว่าไอ้ยาบ้านั่นจะหายไปแล้ว
แต่ที่ไหนได้ มันกลับทำให้เขาร้อน...ร้อนขึ้นทุกที...
จินพูดอะไรกับเขาอยู่แว่วๆ แต่ว่าจุนโนะไม่อาจเข้าใจได้ ในหัวสมองยามนี้นึกถึงบ้าน...นึกถึงห้องของตัวเอง
...หรือที่ไหนก็ได้ที่เขาสามารถจะอยู่คนเดียว และปลดปล่อยความต้องการนั้นออกมาโดยที่ไม่ต้องพึ่งพึงใครให้ได้อาย...โดยเฉพาะ...จิน....
แต่แล้วจู่ๆ จินก็เบนรถเข้าข้างทางและดับเครื่องยนต์... เมื่อจุนโนะเงยหน้ามองถนนยามดึก
ก็เห็นแต่แสงสลัวของสองฟากถนน และชายหนุ่มที่นั่งนิ่ง มองเขาอย่างฉงน
จุนโนะ...เป็นอะไรไปหรือ? พี่ถามหลายหนแล้วนะ
กะ...กลับบ้านเถอะฮะ...ผมอยากไปให้ถึงบ้านเร็วๆ จุนโนะขอร้อง แต่ชายหนุ่มกลับนิ่งเฉย
ทำไมล่ะ?
พี่จินอย่าถามได้มั้ยฮะ.. จุนโนะซบหน้าลงซุกเข่าตามเดิม เหงื่อไหลซิกๆ
......ทำไมจินไม่ออกรถกลับบ้านซะทีนะ...
เด็กหนุ่มตั้งสมาธินึกถึงเรื่องอื่น ...นึกไปถึงผนังห้องสีขาว ...พลางทำใจให้มองแต่ภาพสีขาว.....แต่ว่าความกระหายในอารมณ์ก็เข้ามาบดบังสมาธิของเขาจนได้
ในที่สุดเขาก็โล่งใจเมื่อจินสตาร์ตรถ จุนโนะหอบสะท้าน และหายใจเข้าแรงจนจินแปลกใจ....แทนที่จะพาจุนโนะกลับบ้าน เขากลับเบนรถออกนอกเส้นทาง จุดหมายปลายทางคือสถานตากอากาศแห่งหนึ่งชานเมืองโตเกียว...
***********************
จินจอดรถหน้าที่พักซึ่งเป็นโรงเตี๊ยมเก่าๆ แห่งหนึ่ง...เขาแตะไหล่ของเด็กหนุ่ม และนั่นก็ทำให้จุนโนะสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าหวานฉ่ำที่มองมายังเขานั้น ทำให้จินรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ดวงตาแวววามของจุนโนะกราดไปทั่วบริเวณโรงเตี๊ยม ลานหินที่ปูลาดตามทางเดิน ตะเกียงน้ำมันเก่าๆ และช่องทางที่นำไปสู่สถานที่หนึ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
ไม่ใช่บ้านนี่ จุนโนะหันมามองจิน
สภาพอย่างนี้ คงไม่อยากให้พี่โชเห็นละมัง จินบอก
จุนโนะซบหน้ากับฝ่ามือ
โธ่!! ...พี่จิน...
เข้าไปพักข้างในก่อน อาบน้ำให้สบายแล้วจะพากลับบ้าน จินชวน เขาเปิดประตูออกไป
เดินอ้อมมาทางที่นั่งของเด็กหนุ่ม
จุนจัง...ไม่สบายหรือเปล่า จินยื่นมือจะไปอังหน้าผากเด็กหนุ่ม แต่อีกฝ่ายกลับเบนหน้าหนี
อย่าแตะตัวผม...
จินชะงักมองปฏิกิริยาที่จุนโนะทำ เห็นเด็กหนุ่มกัดริมฝีปากจนช้ำ ดวงตาเรียวสวยหลุบลงเพราะไม่กล้าสู้หน้าเขา
แต่เมื่อจุนโนะเงยหน้าขึ้น จินก็อึ้งเมื่อเห็นน้ำใสๆ ปริ่มที่ขอบตาทั้งสองข้าง
จุนโนะ.....
ฮึก..........พี่จิน.......ฮึก..... จุนโนะสะอื้น มือที่กำไว้แน่นทั้งสองข้างเอื้อมออกมาราวกับจะไขว่คว้า
จินยื่นแขนออกไป
พี่จิน......ฮึก.... จุนโนะก้าวออกมาจากรถ และเป็นฝ่ายโผเข้ามาซบอกเขา ใบหน้านองน้ำตาเกลือกกลิ้งกับอกกว้าง
ร่างกายสั่นสะท้าน
จุนจัง...ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น พี่อยู่นี่แล้วนะ จินลูบหลังลูบไหล่ เข้าใจว่าจุนโนะคงยังตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ไม่...ไม่ฮะ...มัน....มันเอายาปลุกให้ผมกิน...ฮึก...ผมพยายามอดทนแล้ว...แต่......แต่.....ฮึก......ฮือ.......
จุนโนะเงยหน้าขึ้นสบตาดำคมของจิน แล้วก็ซบใบหน้านิ่ง ลำแขนเรียวโอบคอของจินแน่น
กระซิบว่า เขาอยากดับอารมณ์เร่าร้อนนี้เหลือเกิน
จินยืนใจเต้นแรง ลมหายใจของจุนโนะที่เป่ารดซอกคอ ทำให้เขาชักจะเริ่มมีอารมณ์แล้วเหมือนกัน
จินกอดกระชับเอวบางแนบแน่นจนใครต่อใครที่เดินอยู่แถวนั้น ต่างก็มองหนุ่มน้อยสองคนที่ยืนกอดกันกลม
แล้วก็พากันหัวเราะคิกคัก
จุนโนะ...ไม่เป็นไรนะ เข้าไปอาบน้ำ...เอาน้ำเย็นๆ ราดตัวเดี๋ยวก็หาย จินปลอบใจ
ทั้งๆ ที่รู้ว่าไอ้น้ำเย็นๆ นั่นน่ะ มันไม่ได้ช่วยอะไรสักเท่าไรเลย.....แต่เมื่อมันทำให้จุนโนะหยุดร้องไห้
พยักหน้างึกๆ ให้เขา เขาก็สบายใจขึ้น
...นึกอยากกลับไปตั๊นหน้าเจ้าจิมมี่นั่นนัก....เอ...หรือว่าจะขอบใจมันดีหว่า...จินนึกเสียวอยู่เงียบๆ นี่ถ้าคนที่อยู่กับจุนโนะเป็นคนอื่นล่ะ...คนอื่นที่ไม่ใช่เขา...จินจะทนได้หรือ...เฮ้อ...นี่เขาจะทำอย่างไรดี.....
*****************************
ที่บ้านยามะชิตะ........
ยามะพีพยายามโทรฯ หาจุนโนะหลายครั้ง มีแต่เสียงเรียกแต่ไม่มีเสียงตอบรับ
....เด็กหนุ่มนั่งขมวดคิ้วนิ่วหน้าอยู่คนเดียว คาเมะกลับบ้านไปแล้วเมื่อตอนหัวค่ำ
ตอนนี้เขาแต่งตัวเสร็จแล้ว พอเริ่มสร่างไข้ ก็ได้รับโทรศัพท์จากเรียวตะ นัดเจอกันที่ไลฟ์เฮ้าส์อย่างเคย
จุนโนะไปไหนนะ? ยามะพีบ่นพึม ติดต่อเพื่อนเลิฟไม่ได้เลย พอลองโทรฯ เข้าบ้านก็ไม่มีใครรับสายสักคน.....
ยามะพีย่องออกมานอกบ้าน พอถึงหน้าบ้านก็วิ่งจู๊ดเผ่นออกนอกรั้ว เขาโบกเรียกแท็กซี่ จุดหมายคือ ไลฟ์เฮ้าส์นั่นเอง
เมื่อรถมาถึงที่ ขณะนั้นเป็นเวลาไม่ดึกมากนัก ผู้คนเดินเข้าๆ ออกๆ หน้าผับ แต่ตัวของยามะพีเองห้อยป้ายพิเศษที่เรียวตะให้ไว้
เดินเข้าไปที่หลังเวที
มีวงดนตรีอีกวงหนึ่งกำลังซ้อมเพลงกันอยู่ในห้องที่วงไฟว์เคยซ้อม แต่พอมองจริงๆ
จัง เขากลับไม่เห็นสมาชิกวงไฟว์อยู่บริเวณนั้นสักคนเดียว
ยามะพีเดินเข้าห้องโน้นออกห้องนี้จนมาถึงห้องแต่งตัวเก่าที่ไม่มีใครใช้แล้ว เขาเยี่ยมหน้าเข้าไปมอง
เห็นสมาชิกวงไฟว์อยู่กันครบ แต่ทุกคนต่างก็นั่งกันเงียบกริบ เขาส่งเสียงกระแอมบอกให้รู้ตัว
ทุกคนในห้องหันหน้ามามอง ยกเว้นจิมมี่นักร้องนำที่นั่งหันหลังให้ทุกคนในห้อง
หวัดดีฮะ... ยามะพียิ้มแป้นให้หนุ่มเรียวตะที่เพิ่งจะมาถึงหลังเพื่อนๆ เพราะว่าวันนี้มัวแต่ไปเดทกับแฟนเพลงอยู่
ทำไมมาอยู่ที่ห้องนี้ล่ะฮะ เขาถามต่อ เมื่อเห็นเพื่อนๆ ของเรียวตะต่างก็มองเขาเป็นตาเดียว
ยามะพี... เรียวตะเดินเข้ามาหา นัยน์คมมองเด็กหนุ่มเสียทั่วตัว
ดีจังเลยนะ มาที่นี่คนเดียว
ก็จะชวนจุนโนะมา แต่ติดต่อไม่ได้เลย....โทรฯ เข้ามือถือแต่ไม่ยักกะรับฮะ... ยามะพีส่งมือให้ชายหนุ่มที่ยื่นมือมารับอยู่ก่อนแล้ว
เรียวตะดึงร่างโปร่งเข้ามาใกล้ ได้กลิ่นหอมจางๆ จากโคโลญจน์ที่ยามะใช้
คือว่า......ยังมีไข้อยู่หน่อยๆ ฮะ... ยามะพีออกตัวเมื่อคิดว่าเรียวตะคงจะสัมผัสถึงผิวอุ่นระอุของเขาได้
ไม่เป็นปัญหาหรอก ชายหนุ่มมองอย่างหมายมาด
เรียวตะกับเพื่อนๆ บอกว่าวันนี้วงไฟว์งดเล่นหนึ่งวัน เพราะ.......
จิมมี่ป่วย ซุบารุบอกสั้นๆ แล้วก็พยักเพยิดไปที่หนุ่มร่างสูงที่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้
เอาขาวางพาดกับโต๊ะยาวที่ใช้แต่งตัว ใบหน้าหล่อเหลาซ่อนอยู่ใต้หมวกคาวบอยที่เจ้าตัวดึงมาปิดหน้า
ว้า...แย่จัง.... ยามะพีร้องด้วยความเสียดาย
ไม่ต้องเสียดายหรอก...เพราะพอยามะพีมา พวกเราก็น่าจะมีอะไรๆ ทำแก้เซ็งบ้าง
ฮะ? ยามะพีเลิกคิ้วถาม แต่เมื่อเรียวตะส่งยิ้มหล่อบาดใจมาให้ เขาก็เลิกสงสัย
รีบก้มหน้างุดเพราะความเขิน............
มานั่งนี่เหอะ นั่งคุยกันตรงนี้ เรียวตะจูงมือนุ่มนิ่มมานั่งที่โซฟา ในขณะที่ไดสุเกะลุกไปกดล็อคประตูห้องดังกรึ้บ!!!
****************************
จุนโนะนั่งห่อตัวที่มุมหนึ่งของห้องพัก มองจินเดินผ่านหน้าไปมาด้วยผ้าขนหนูผืนเดียว
จุนโนะก้มหน้าซ่อนใบหน้าแดงซ่านของตัวเองไว้ เมื่อชายหนุ่มเดินมาหยุดลงตรงหน้า
จุนโนะก็แทบจะผวาเข้าหาเลยทีเดียว
ไปอาบน้ำเย็นกันจุนโนะ...อะไรๆ จะได้ดีขึ้น จินเดินนำจุนโนะเข้ามาในคอกอาบน้ำแคบๆ
ที่มีไว้สำหรับอาบคนเดียว แต่นี่เล่นเข้าไปตั้งสอง ที่ยืนก็แทบจะไม่มี
ผมอาบเองก็ได้มังฮะ จุนโนะบอกเสียงสั่น ลมหายใจหอบสะท้านเมื่อร่างเกือบเปลือยของจินอยู่ตรงหน้า
ไม่เป็นไร ปล่อยให้อาบคนเดียวเดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งจะยุ่งกันใหญ่
พี่จินฮะ... จุนโนะแทบขาดใจเมื่อจินปลดผ้าขนหนูทั้งของเขาและของตัวเองออก
จินปล่อยน้ำฝอยๆ ลงสู่ร่างกาย มือใหญ่จับร่างจุนโนะให้หันหลังรับฟองฝอยจากน้ำฝักบัว
จินมองเห็นทรวดทรงของเด็กหนุ่มได้ถนัดชัดสายตา ผิวเนื้อเนียนละเอียดเหลือเกิน จุนโนะยันแขนกับผนังห้องน้ำ
มือทั้งสองกำหมัดแน่นที่ผนังห้อง เด็กหนุ่มแหงนหน้ารับความเย็นชุ่มฉ่ำจากน้ำ
จินกำลังนึกว่า ใครกันแน่ที่ถูกยาปลุก ....จุนโนะสุเกะหรือว่าตัวเขาเอง.......
...เพียงแค่มาถึงขั้นนี้เขาเองก็ไม่อยากจะระงับใจตัวเองอีกต่อไป...เขาต่างหากที่เป็นฝ่ายเร่าร้อน
ร้อนทุกที่ที่มีเลือดเนื้อ
อือ.........พี่จิน........ เสียงจุนโนะครางเร้าใจมาให้ได้ยิน เด็กหนุ่มหันหน้ามาหาเขา
หลังพิงผนัง ปล่อยให้น้ำจากฝักบัวเป็นตัวกั้นกลางระหว่างร่างเปลือยทั้งสอง
จุนโนะเอื้อมมือออกมาไขว่คว้าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ดวงตาหลับพริ้มเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงแผ่นท้องแกร่งของจิน
น้ำเย็นๆ ของพี่จินไม่เห็นจะทำให้ผมดีขึ้นเลย จุนโนะลืมตาหรี่ปรือมองเขา ปลายลิ้นสีชมพูแลบเลียออกมาแตะที่ริมฝีปากสวยของตัวเอง
จินมองตาปรอย ลิ้นนุ่มของจุนโนะทำให้จินกลั้นลมหายใจ และเมื่อจุนโนะดึงแขนจินอย่างขลาดอาย
ชายหนุ่มก็ผวาเข้าหาร่างบอบบางใต้สายน้ำราวกับแรงดึงดูด
จุนจัง..... จินพูดได้แค่นั้นเมื่อริมฝีปากเย็นชื้นประทับอย่างดูดดื่มกับกลีบปากอ่อนนุ่มของจุนโนะสุเกะ
ความร้อนไหลวูบวาบเข้าสู่ร่างกายทุกสัดส่วนของจุนโนะ เมื่อเขาแหงนหน้ารับจุมพิตแผดเผาของจิน ดูเหมือนความรุ่มร้อนจะยังไม่ถูกทำให้เบาบางลง แต่มันกลับทำให้เขาเร่าร้อนหนักขึ้นไปอีกเมื่อฝ่ามือของจินลูบไล้ไปทั่วร่าง ไม่เว้นแม้แต่โนะจังที่เริ่มจะทรยศต่อตัวเจ้าของเอง จุนโนะขยับโนะจังเข้าหาสัมผัสของหนุ่มตรงหน้า ต้องการอย่างเร่งรีบที่จะผ่อนคลายความปวดร้าวโหยหา
พี่จิน...ผม....ผม....ฮึก...
............................
จินประคองร่างเย็นชื้นออกจากห้องน้ำ นำพาร่างเปลือยเปล่าให้นั่งที่ฟูก ตัวเขาเองนั่งติดกายไม่ห่าง เรือนร่างสวยงามของจุนโนะหอบสะท้าน ใบหน้างดงามแดงระเรื่อ จินโน้มร่างลงเมื่อจุนโนะใช้แขนโอบรอบคอของเขา ล้มกลิ้งไปกับฟูกอันอ่อนนุ่ม....ชายหนุ่มก็ตกอยู่ในวังวนของความพิศวาสทันที ...หมดความยับยั้งชั่งใจใดๆ ทั้งสิ้น...
จุนโนะเองก็ไม่อาจต้านทานอารมณ์ที่ยากเกินกว่าจะขจัดนี้ได้
ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอรอคอยจุมพิตเร้าใจของชายหนุ่ม เรือนร่างที่เปล่าเปลือยเต้นระทึกยามที่จินบดเบียดเรือนกายลงมาแนบชิด
ฝ่ามือที่โลมลูบไปทั่วร่างดุจไฟกระพือโหมต่อจากการกอดจูบลูบคลำในห้องน้ำ
พี่จิน....มะ...ไม่ไหวแล้ว... จุนโนะครางกระเส่าเมื่อจินจูบไซร้ตามร่างกายของเขาลงไปเรื่อยๆ
ช่วงอกเนียนนุ่ม ยอดอกที่แข็งขึงถูกดูดกลืน เม็ดเชอรี่น้อยๆ หายวับเข้าไปในปากจิน
จนหนำใจแล้วนั่นแหล่ะ จินจึงไล่จูบแผ่นท้องขาวนวลตา ...และหยุดหยอกเย้ากับโนะจังเจ้าปัญหา
จุนโนะแอ่นร่าง เชิดหน้าขึ้น ลำตัวไหวยะเยือก สองมือสอดประสานเข้าไปในเรือนผมของจิน
อะ........อาาาาาา..... จุนโนะทำเสียงพออกพอใจ เมื่อจินดูดกลืนโนะจังเข้าไปเต็มๆ
....นี่หรือคือบทเรียนที่จินเคยพูดไว้....ทำไมมันถึงได้ระทึกใจอะไรอย่างนี้...
...หรือว่าเขาโดนยาเข้าไป เขาถึงได้ตอบสนองต่อบทรักของจินอย่างเร่าร้อน......
....ถ้าหมดฤทธิ์ยาล่ะ ...เขาจะยังรู้สึกสนิทชิดเชื้อกับจินแบบนี้อีกหรือไม่
จุนโนะไม่ทันได้มีเวลาคิดอะไรมากไปกว่านี้ เมื่อจินประคองสะโพกของเขาไว้ และเข้าสู่ร่างกายของจุนโนะ ความเจ็บในเรือนกายอันเกิดจากแรงกระแทกกระทั้นจากจินพุ่งขึ้นสูง จนร่างแทบจะลอยขึ้นจากฟูก จินกอดร่างบางแนบแน่น เมื่อเขากัดฟันกระหน่ำความรักกับร่างกายท่อนล่างของจุนโนะ...
โนะจังถูกขยำขยี้ด้วยน้ำมือของชายหนุ่ม แม้ว่าจะพยายามทนุถนอมเพียงใดก็ตาม....กระนั้นก็ไม่อาจทำให้จินลดความกระหายในตัวหนุ่มน้อยผู้นี้ลงได้
ดูเหมือนคนที่เร่าร้อนสุดในยามนี้กลับไม่ใช่จุนโนะผู้โดนยาปลุก แต่จินกลับคิดว่า
เป็นเขาเองที่กำลังติดสารเสพติด และจะลงแดงตายถ้าไม่ได้เสพมัน ...
และยาเสพติดที่ว่าก็คือร่างกายของจุนโนะสุเกะนั่นเอง
อาาาา...จุนจังงง....คนดีของพี่จิน........อาาาาาา... จินกำลังจะปลดปล่อย ร่างกายส่ายไหว
ขยับเขยื้อน ชักพาเด็กหนุ่มให้เคลื่อนไหวตามหัวใจปรารถนา ....
รู้สึกถึงรอยเจ็บที่หลังไหล่เพราะจุนโนะจิกเล็บลงไปไม่ยั้งเมื่อความต้องการของทั้งคู่ถึงขีดสุด
อือ........อื้อ...... จุนโนะครางเสียงแห้ง ร่างกายสั่นกระตุก เขาไม่อาจมองใบหน้าที่จับจ้องของจินได้
ความทรมานจากเหตุการณ์ที่ผ่านมาถูกทำให้ดับสิ้นลงแล้ว
.....ความต้องการปลดปล่อยได้มลายหายไป เหลือไว้แต่ความแช่มชื่น ...สุขล้น...และความอ่อนเปลี้ย...
...................................
จินพลิกกายนอนหงาย ลมหายใจหอบถี่ๆ เขาดึงร่างโปร่งเพรียวของจุนโนะมากอดแนบสนิท ร่างกายที่เปียกชื้นของคนทั้งคู่ กอดก่ายกันนัวเนีย จุนโนะซบหัวกับบ่าแข็งแกร่งของจิน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดที่ซอกคอ จินก้มลงมอง ก็พบดวงหน้างามหวานแจ่มของจุนโนะมองมาตาใสแจ๋ว
หวาาาา....ลืมปิดไฟเลย... เสียงนุ่มหูของจุนโนะดังอย่างขัดเขิน จินมองกราดทั่วร่างเปล่าเปลือยงดงาม
ช่างมันเถอะ...ดีซิจะได้เห็นโนะจัง..เอ๊ย...เห็นจุนโนะชัดๆ
บ้า...พี่จินบ้า.....อย่าเอาโนะจังของผมมายุ่งนะ จุนโนะบอกงอนๆ เพราะความอาย
ใครว่า......โนะจังก็เป็นของพี่ด้วยนะ...ไม่ใช่ของจุนจังคนเดียวอีกต่อไปแล้ว...
จินกระซิบ จูบแผ่วเบาที่ใบหูขาวๆ
อื้อ....พี่จิน....ทำไม...ทำไมมันยัง....เอ้อ.... จุนโนะไล้นิ้วเรียวไปตามแผงอกของจิน
เกลี่ย วนรอบยอดอกแล้วก็เอานิ้วจิ้มกดมันเบาๆ ได้ยินเสียงครางจากปากของจิน ดวงตาคู่สวยของจุนโนะช้อนมองหน้าจิน
ต้องการพี่อีกแล้วหรือ? จินถามเสียงล้อๆ
ฮื่อ... จุนโนะรับคำ เขางับยอดอกของจิน จนชายหนุ่มทนไม่ไหว พลิกร่างโปร่งให้นอนราบกับที่นอน
ใช้ลำตัวทาบทับตั้งแต่หัวจรดเท้า
ยังไม่หมดฤทธิ์ยาหรือไง จุนจัง.......
จุนโนะให้รอยยิ้มยั่วยวนเป็นคำตอบ มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าของจินไว้ เผยอริมฝีปากรอคอยจุมพิตของชายหนุ่มที่ได้มอบกายถวายใจให้อย่างไม่มีเกี่ยงงอน........
*************************
ภายในห้องแต่งตัวเก่าของไลฟ์เฮ้าส์ ...
บรรยากาศในห้องดูอึมครึม ยามะพีมองคนสมาชิกวงไฟว์แต่ละคน ไม่มีการยิ้มแย้มเล่นหัวกันอย่างเคย
นอกจากเรียวตะคนเดียวเท่านั้นที่นั่งจ้องหน้าเขาแล้วก็อมยิ้มที่มุมปาก
.............Tu...ru...ru........
ยามะพีก้มมองมือถือของตัวเอง
เบอร์โชว์ว่าเป็น...คาเมะ...
เขาส่งเสียงหึ ในลำคอ เจ้าหมอนั่นมาเมมเบอร์ของตัวเองใส่มือถือเขาตั้งแต่เมื่อไรกัน
ยามะพีย่นจมูกใส่ แล้วก็กดทิ้งทันที กำลังอยู่กับเรียวตะ ยังมีมารมาผจญอีกแน่ะ
......................................................
คาเมะชักหงุดหงิด ที่โทรหาเจ้าตาโตนี่ก็เพราะห่วงหรอกนะ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะไข้กลับหรือเปล่า เพราะทันทีที่ยามะพีรู้สึกตัวเจ้าหมอนี่ก็ตะโกนไล่เขาออกจากบ้าน เพราะเหลือบไปเห็นร่องรอยของคิสมาร์กที่ปรากฏอยู่ทั่วแผ่นอกและซอกคอ
ไอ้คนฉวยโอกาส แอบจูบนมฉันได้ไง??
ยามะพีว่าเขา และก็ทำท่าจะทุ่มใส่เสียอีกแน่ะ คาเมะเผ่นพรวดออกจากบ้านแทบไม่ทัน
เมื่อแจกันใบย่อมทำด้วยดินเนื้อดีกำลังจะถูกขว้างมาจากมือของคนป่วย
ไปไกลๆ เลยไป๊..ไอ้หื่นกาม
คาเมะโทรฯ เข้าบ้านของยามะพี คุณนายยามะชิตะเป็นคนรับสาย เธอไปตามลูกชายคนเดียวในห้อง
แต่แล้วสักพักก็วิ่งหน้าตาตื่นมากรอกโทรศัพท์ใส่คาเมะว่า
หายไปแล้ว!! โอ๊ย...ยามะจังหายไปจากบ้านจ๊ะ...ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ไปไหนล่ะไอ้ลูกคนนี้...
แม่ของยามะคร่ำครวญอีกยาว จนคาเมะวางหู ฝายนั้นก็คงยังไม่เลิกฟูมฟาย คาเมะนึกอยากจะบอกกับคุณนายยามะชิตะเหลือเกินว่า
...ลูกคุณน้าจะหนีไปไหนได้ นอกจากไปที่ไลฟ์เฮ้าส์
...แล้วก็ไม่สบายอย่างนั้นง่ะนะ ยังจะแร่ดๆ ไปอีก ไม่เจียมบอดี้ซะมั่งเลย
ใจหนึ่งเขานึกอยากจะปล่อยแต่ว่าอีกใจเกิดนึกสังหรณ์อะไรบางอย่างขึ้นมา เพียรโทรฯ หายามะพีแต่อีกฝ่ายก็กดเบอร์เขาทิ้งทุกครั้ง
จนชักจะอ่อนใจ เขาตัดสินโทรฯ หาจินทันที เพราะรู้ว่าจินจะต้องอยู่กับจุนโนะแน่ๆ หรืออาจจะมียามะพีเสนอหน้าอยู่ด้วยก็ได้
*****************************
ไม่นะ...ไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก เอ้อ...เราไม่ได้อยู่ในเมืองกันหรอกนะ คาเมะ จินพูดอยู่ปลายสาย
นอกจากเสียงจากพี่ชายแล้ว คาเมะไม่ได้ยินเสียงอื่นใดนอกจากความเงียบ
จุนโนะอยู่กับพี่จินด้วยเหรอ? เขาถาม อีกฝ่ายตอบรับเสียงฮื่อ...
ฮั่นแน่....ดึกป่านนี้พาน้องชายเขาตะลอนๆ ไปไหนล่ะเนี่ย
แถวๆ สถานตากอากาศน่ะ บรรยากาศดีเป็นบ้าเลย...อยากจะพาเด็กเชิดหนีสักสองสามวัน
จินบอกชื่อสถานที่ตั้งของโรงเตี๊ยมแห่งนั้น คาเมะครางในลำคอ เขาอมยิ้มออกมา ...ในที่สุดจินก็งาบโนะจังไปแล้วล่ะซิ...
...เชอะ...ไอ้กังฟู นึกว่าจะเก่งไปได้สักแค่ไหน....
.........................
นึกว่าจุนโนะจะไปที่ผับของวงไฟว์ซะอีก....เนี่ยหายามะพีไม่เจอเลย นึกว่าอยู่ด้วยกัน
เสียงคาเมะแว่วๆ มา
จินผุดลุกขึ้นนั่ง จนคนที่นอนซบอยู่เคียงข้าง งัวเงียลุกขึ้นบ้าง
ว่าไงนะ?....ยามะพีหายไปตอนเนี้ยง่ะนะ.... จินพูดเสียงดัง จนจุนโนะแทบจะหายง่วง
ร่างบางยืดตัวขึ้น เกาะไหล่ของจิน หน้าสวยชะโงกมาเงี่ยหูฟังบ้าง
อย่าบอกนะยามะไปที่ผับตอนนี้....
สงสัยนะฮะ...ติดต่อไม่ได้เลย
โธ่เวรเอ๊ย!! จินอุทานออกมา จุนโนะทำตาโต เขย่าแขนจินแรงๆ
อย่าให้ยามะไปที่นั่นเด็ดขาดเลยนะ...คาเมะ!!! คาเมะ!!...อย่าให้เขาไปนะ จุนโนะคว้าโทรศัพท์เอามาพูดซะเอง
ไอ้พวกนั้นน่ะ มันเป็นคนไม่ดี...มันจะปล้ำพวกฉัน...ถ้ายามะพีไปมันไม่ปล่อยไปแน่...คาเมะ!!
จินรีบลุกขึ้นแต่งตัว เขาบอกให้จุนโนะบอกให้คาเมะรีบไปที่ผับโดยด่วน.......
ไปจุนโนะ...รีบไปกันเดี๋ยวนี้เลย
จินโยนเสื้อผ้าให้เด็กหนุ่ม และจุนโนะก็สลัดผ้าห่มทิ้ง เหลือแต่เนื้อตัวขาวล่อนจ้อน
จินแต่งตัวไปพลางก็มองร่างเปลือยนั้นตาละห้อย ร่องรอยการถูกทำรักปรากฏให้เห็นทั่วตัว...ถ้าไม่ติดขัดว่าต้องมีเรื่องรีบด่วนต้องทำล่ะก็...จะชวนเจ้าหน้าหวานนอนฟัดกันอีกสักรอบสองรอบ.....
***************************
ยามะพีมองสมาชิกวงไฟว์ทีละคน แต่ละคนนี่หน้าตาไม่เป็นกันเองแบบวันแรกๆ ที่เจอกันเลย
ยิ่งนักร้องนำด้วยแล้วนี่ไม่ยอมเงยหน้ามองเขาเลยซะด้วยซ้ำ จะมีก็แต่เรียวตะคนเดียวที่เอาแต่นั่งประกบแล้วก็ส่งยิ้มมาให้จนเขาใจชื้นขึ้น
เอ่อ....เป็นอะไรกันหมดละครับเนี่ย ยามะพีทำใจกล้าถามขึ้นมา
เธอว่าฉันน่าจะเป็นอะไรล่ะ เสียงห้วนจัดของจิมมี่สวนทันที เขาเปิดหมวกออกเผยให้เห็นใบหน้าที่บวมช้ำ
และตรงมุมปากก็เขียวเป็นจ้ำๆ
อ๊ะ?...อ๋าาา... ยามะพีชี้ไปที่หน้าของจิมมี่ ...เรียกเสียงหัวเราะเข้มมาจากริมฝีปากบางของเรียวตะ
ไอ้เพื่อนไม่รักดีของนาย มันทำฉัน จิมมี่ย่างสามขุมมาหาหนุ่มน้อยที่กำลังนั่งตัวแข็ง
และดูเหมือนทุกคนจะวางเครื่องดนตรีทั้งหมดลงแล้ว ยามะพีขยับตัวเงอะงะ เอ่ยถามเสียงระล่ำระลัก
อะ...อะไรกันครับ...จุนโนะง่ะเหรอ...เขามาที่นี่หรือฮะ แล้วอยู่ไหน?
อยู่ไหนก็ช่างหัวมัน แต่ตอนนี้นายอยู่นี่...ดีแล้วล่ะ แก้ขัดไปก่อน ทำกับนายก็เหมือนทำกับเพื่อนสุดที่รักของนายนั่นแหล่ะ
จิมมี่ปาโทรศัพท์มือถือที่จุนโนะทิ้งเอาไว้ไปที่ยามะพี เด็กหนุ่มทำตาโต แล้วก็ขยับเข้ามุมโซฟา
จิมมี่ทำไมดูน่ากลัวจริงๆ ร่างสูงใหญ่ของเขาบอกอารมณ์โกรธได้อย่างดี
เรียวตะฮะ... ยามะพีมองหนุ่มร่างสูงที่นั่งใกล้เขามากที่สุด มองชายหนุ่มราวกับจะยึดถือเป็นที่พึ่ง
จิมมี่...เด็กคนนี้ของกู!! เรียวตะลุกขึ้นผลักอกจิมมี่
อะไรไอ้เรียว....ไหนบอกว่าจะแบ่งกันไง
แบ่งง่ะแบ่งแน่ แต่กูต้องได้ก่อน เรียวตะบอกเสียงเข้ม ชี้ไปที่หน้าอกของตัวเอง
กูก่อน...พวกมึงทีหลัง เรียวตะคว้าข้อมือเล็กของยามะพี กระชากทีเดียวยามะพีก็ลอยตัวปลิวเข้ามาปะทะอกเขาเสียแล้ว
อ๊ะ..หมายความว่าไง...เรียวตะ? ยามะพีเบิกตากว้างเต็มที่ หัวใจดวงน้อยเริ่มจมดิ่งสู่ความมืด
คุณหลอกผม!! ยามะพีแทบสะอื้น ผิดหวังจริงๆ ไม่คิดว่าคนที่เขาคิดว่าเป็นชายในดวงใจจะกลายมาเป็นคนแบบนี้ได้
ชายหนุ่มไม่พูดว่าอะไร มองดวงหน้าน่ารักไม่วางตา เขาขยุ้มคอเสื้อยืดของยามะพีจนส่วนที่เป็นคอขาดติดมือมา
จิมมี่แตะที่ไหล่ของเรียวตะ กระชากเพื่อนให้กระเด็นออกไป
กูก่อนไอ้เรียวตะ...มึงอย่าลืมซิ ว่าเพื่อนของมันทำกูแสบแค่ไหน? กูค้างอยู่ มึงไม่เห็นหรือไง?
บอกว่าไม่ได้ไง ...นี่มันเด็กกู!! เรียวตะผละจิมมี่แล้วก็คว้าแขนยามะพีมาได้อีก
ปล่อยผมนะ!! ยามะร้องลั่น
ไม่ต้องร้อง คราวนี้ไม่มีใครช่วยนายได้แน่... ซุบารุหัวเราะอย่างหื่น มองผิวขาวๆ
บนแผงอกของยามะพีที่ถูกเรียวตะปล้ำถอดเสื้อออกไปได้แล้ว
โห...โหย...ไอ้เด็กคนนี้ น่าเจี๊ยะเป็นบ้าเลย ไหนใครบอกว่ามันซิงๆ วะ นี่รอยคิสมาร์กเต็มอกเลยเว้ย
ไดสุเกะพูดจ้องตาไม่กะพริบ
อย่าทำผมนะ!! ยามะพีเสียงเริ่มเขียว
เจ้าพวกนี้ มันต้องการจะข่มขืนเขาแน่ๆ ดูเอาเถอะ แต่ละคน ตัวใหญ่ๆ ทั้งนั้นเลย
ยามะนึกถึงคาเมะ...คาเมะเป็นคนโทรฯ หาเขา แต่เขาดื้อเองที่ไม่รับสาย....แล้วจะมีใครรู้มั้ยว่า
เขากำลังจะถูกข่มขืนหมู่ในไม่ช้านี้แล้ว
แกก่อนก็ได้ไอ้เรียวตะ...เร็วๆ หน่อยโว้ย!! ..เฮ้ย...จับมันขึงพืด...!! จิมมี่ส่งซิก
ไดสุเกะแลซุบารุตรงรี่เข้ามาจับแขนยามะพีคนละข้าง จิมมี่ยืนหัวเราะอย่างสะใจอยู่ไม่ห่าง
เรียวตะเป็นคนแรกที่จับปลายคางของเด็กหนุ่มขึ้น เห็นน้ำตาร้อนๆ ของยามะพีกลิ้งลงสู่พวงแก้ม
ไอ้เด็กตาตี่นั่นมันคงล่อนายซะจนชุ่มปอดเลยล่ะซิ...ทิ้งร่องรอยซะจนทั่วเลยนะ มามะ...ฉันไม่ถือหรอก
เรียวตะซะอย่าง
ไอ้หน้าม่อ...ไอ้ลามก...ฉันยังเวอร์จิ้นอยู่นะเว้ย...แล้วพวกแกก็ข้ามศพฉันไปก่อนจะได้แอ้มฉันน่ะ
ยามะพีกัดฟันแน่น เมื่อเรียวตะเข้ามาหา เขาดิ้นรน แต่ไดสุเกะและซุบารุกลับยึดแขนเขาเอาไว้แน่น
เท่าที่ยามะพีจะช่วยเหลือตัวเองได้ในยามนี้ก็คือ เขายกขาทั้งสองขึ้น ถีบเรียวตะจนหงายหลัง
แต่เมื่อกลับมายืนบนพื้น ซุบารุก็ซัดหมัดเข้าที่ช่องท้องเขาจนทรุดฮวบ
เก่งนะมึง ตัวแค่เนี้ย...
***********************
to be continue