YOU’re Belong To My HEART

...vol 11

*******************************

จุนโนะเดินแกว่งเจ้าสไปเดอร์แมนเข้ามาในบ้าน เห็นพี่ชายกำลังจะออกไปทำงานก็ทำหน้าบึ้ง เขาตรงรี่จะเดินเข้าห้อง แต่โชก็เรียกเอาไว้ซะก่อน
“จุนจัง...มานี่ก่อน...”
จุนโนะไม่ขานรับ แต่ก็เดินลากขามาหาพี่ชาย
“ไปเอาสไปเดอร์แมนมาจากไหน?” โชถาม
“พี่จินให้ฮะ...”
“หา!!!...ไอ้หมอนั่นให้???” โชถามเสียงแหลม เขาตรงมาสำรวจตรวจตราสวัสดิภาพของน้องชายคนเดียว เดินวนอยู่รอบตัว แล้วก็ขมวดคิ้ว
“บอกมาตรงตรงนะ ไอ้จินมันให้นายมาฟรีๆ หรือว่า...เอ้อ...”
“อะไรฮะ??” น้องชายหน้าตึง รู้ดีทีเดียวว่าโชคิดอะไรอยู่
“เขาให้นายเฉยๆ หรือไง?”
“อือ...พี่โชว่าเขาจะเอาอะไรจากผมล่ะ?” จุนโนะย้อนถาม
“ก็....มีหรือเจ้าหมอนั่นจะให้ของเล่นนายๆ ฟรีๆ อย่าให้พี่รู้นะจุนโนะว่านายยอมให้มันทำอะไรต่ออะไร...เพื่อแลกกับของเล่นน่ะ”
“พี่โช้...!!!....โอ๊ย...ผมโตแล้วนะ ไม่โง่อย่างแต่ก่อนหรอก...ไอ้นี่พี่จินเขาก็ให้มาฟรี ถามแล้วว่าจะเอาอะไรเป็นสิ่งตอบแทนหรือเปล่า เขาก็ว่าไม่เอา...ถ้าเอา...ผมจะได้จับทุ่มให้เดี้ยงไปเลย...” จุนโนะเท้าเอวพูด ปากยื่น มองพี่ชายตาคว่ำ
“เออ...รู้ตัวอย่างงี้ก็ดี...จะได้ไม่ไปยุ่งก๊ะมัน...” โชถอนหายใจ

จุนโนะยังมองค้อนเขาอยู่ ร่างโปร่งของน้องชายเดินบ่นงึมงำผ่านหน้าเขาไป โชมองตาม จับใจความที่จุนโนะบ่นได้ความว่า

“ยุ่งทำบ้า...ผมมีแฟนแล้วด้วย!!!”

“หา???” โชร้องลั่น จับแขนน้องได้ ก็ลากลงมาจากขั้นบันได
“เดี๋ยว จุนโนะ!! มาพูดกันก่อน ...”
“อะไรอีกง่ะ?” มองหน้าเท้าเอว (อีกแล้ว)
ยามขัดเคืองขึ้นมา จุนโนะก็จะงัดเอาท่าไม้ตายอันนี้มาใช้เป็นประจำ ประเภทเถียงให้ตายก็ยอม ...ขอให้ฉันได้เถียง
“เมื่อกี้บอกว่าใครมีแฟนแล้ว?”
“ก็ผมน่ะซิฮะ...ซากุราอิ จุนโนะสุเกะ น้องชายของพี่โชง่ะซิ...มี...แฟน...แล้ว...ขอ...บอก...ได้ยินชัดหรือยังครับคุณพี่!!” จุนโนะพูดชัดถ้อยชัดคำ แถมยังลอยหน้าลอยตาเฉิบๆ ล้อโชเล่นซะอีกแน่ะ

โชยืนอ้าปากค้างไปแล้ว เขามองน้องชายสุดที่รักอย่างไม่เชื่อสายตา

........จุนโนะมีแฟน???

.....น้องบังเกิดเกล้ามีแฟนแล้ว!!!!....

......อ๊าาาา.....ไม่นะ...

“จุนจังหลอกพี่เล่นหรือเปล่า?” เขาถามย้ำให้แน่ใจ หวังว่าจะได้เห็นน้องชายหัวเราะแล้วก็บอกว่า...ผมล้อเล่น...
แต่ร่างสูงโปร่งของจุนโนะกลับยืดตัวตรง หน้าหวานส่งยิ้มหวานจ๋อยมาให้ เป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่า

....กระผมไม่ได้ล้อเล่นนะคร้าบบบ....

“ผมมีแฟนแล้ว...หล่อด้วย...หล่อกว่าพี่จินอีก...เท่กว่า...แล้วก็ดี๊ดี...”
“จ...จุนโนะ....โอย....อย่าล้อเล่นแบบนี้ซิ...พี่ชายไม่ชอบนะ”
“พี่ชายไม่ชอบก็เรื่องของพี่ซิ...และก็บอกก่อนนะว่า คนนี้น่ะไม่ต้องผ่านการสกรีน...เพราะผมสมัครใจรักใคร่เขาเอง...พี่โชอย่ามายุ่งนะ...” หน้าหวานยังจีบปากจีบคอพูดไปเรื่อยๆ ท่าทางที่ยืนกางขาปักหลักอย่างมั่นคงนั่นก็อีก....โชรู้ว่าคราวนี้จุนโนะพูดจริง...
“ใครกัน?”
“ไม่บอก???...บอกให้โง่.....” จุนโนะพูดเป็นประโยคสุดท้าย ก็วิ่งตึ่กๆ หนีขึ้นชั้นบนพร้อมกับเจ้าสไปเดอร์แมนในมือ พี่ชายแทบจะรูดตัวกองอยู่ตรงนั้น
...เจอน้องชายแข็งข้อขึ้นมาซะแล้ว......

...ใครวะ?...ไอ้คนนั้นมันเป็นใคร...บังอาจมาทำให้จุนจังน้องรักหัวแข็งขึ้นมาได้ถึงขนาดนี้

โชเริ่มงุ่นง่าน พอลับหลังจุนโนะแล้วเขาก็แจ้นไปหาไอบะที่ๆ ทำงานทันที พร้อมกับเรียกกำลังพลรบด่วน....

******************************

จุนโนะมาถึงห้องก็โยนโมเดลบนที่นอน ไม่ได้มีความสนใจเลยล่ะ ไอ้ที่ขอมานี่ก็เพื่อจะดูใจจินเท่านั้นเอง ความอยากได้น่ะไม่มีหรอก เขาทรุดนั่งบนเตียงกว้าง โทรศัพท์หายามะพีทันที ปรากฏว่า......
“ไม่ว่างง่ะวันนี้...” ปลายสายบอกมาด้วยน้ำเสียงเกรงใจ
“ไม่ว่างเหรอ?”
“อือ...คือ....คิก...คิก.....มีเดทง่ะจ้า...” ยามะพีส่งเสียงหัวเราะคิกคัก น้ำเสียงร่าเริงเหลือเกิน
“กับคุณเรียวตะง่ะเหรอ”
“เออ....”
“ไวจริงนะยามะจัง...” จุนโนะทำเสียงอิจฉานิดๆ
“ก็เขาโทรมาเมื่อกี้นี้เองง่ะ ก่อนนายจะโทรมาหาฉันนี่แหล่ะ พอดีตกปากรับคำกับเขาแล้วง่ะ จุนจัง ขอโทษด้วยน้า....”
“ไม่มีอะไรหรอกยามะพี เราแค่อยากจะชวนไปหาซื้อของเอง ถ้านายไม่ว่างแล้วก็ไม่เป็นไรหรอก........” จุนโนะพูดเสียงเซ็งๆ ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก็ถามว่า
“จุนโนะแล้วคืนนี้จะไปดูวงไฟว์หรือเปล่า”
“นายไปหรือเปล่าล่ะ ถ้าไปเราก็ไป”
“อืมมม....เรา...เราอยากไปนะ...อยากไปดูเขาเล่นอีก ชักมัน....ความจริงเราก็กำลังจะออกไปเจอเขาน่ะนะ แต่ได้ไปดูเขาเล่นบนเวทีแล้วมันก็เป็นอีกแบบหนึ่ง....เรา...เราว่าเราชอบเขาว่ะ....หวาาา...” ยามะพีสารภาพแล้วก็ทำเขิน อายจนหน้าแดง แต่ไม่เป็นไรจุนโนะไม่เห็น...
“แล้วจิมมี่เขาโทรหานายหรือเปล่าจุนโนะ?” ยามะพีถามบ้าง
“ยังเลย...”
“เหรอ...ว้า...ไม่งั้นเราจะได้ไปเดทกันสองคู่ชู้ชื่น...รอหน่อยแล้วกัน เผื่อเขาจะโทรมา..หรือไม่ นายก็โทรไปหาเขาซิ”
“ไม่ง่ะ...จะรอให้เขาโทรมาดีกว่า...” จุนโนะตอบเสียงแผ่ว ต้องการแบบนั้นจริงๆ

ยามะพีล้ำหน้าไปก่อนเขาเห็นๆ ....
“....งั้นก็ระวังตัวด้วยนะยามะพี เพิ่งรู้จักกันยังไงๆ ก็ดูแลตัวเองด้วย”
“ขอบใจจุนโนะ รับรองยามะพีจะกลับบ้านอย่างครบสมบูรณ์ทุกอย่าง ....พรหมจรรย์ต้องอยู่ครบ รับรองได้”
“อือ...ดีแล้วล่ะ งั้นก็บายนะ...”
“ฮื่อ...บ๋าย บาย”

จุนโนะล้มตัวลงนอนกลิ้งไปกลิ้งมา นึกอิจฉายามะพีอยู่ลึกๆ ทำไมจิมมี่ถึงไม่โทรหาเขาบ้างนะ...... เขามองเบอร์มือถือของจิมมี่ สองจิตสองใจจะโทรหาเขาก่อนดีมั้ย...ขมวดคิ้วนิ่วหน้า ตัดสินใจอยู่นาน ก็วางมันลง........

......เฮ้อ........

เบื่อ.........

เด็กหนุ่มเบือนหน้ามองปิกาจู้สีเหลืองทางซ้าย และก็หันมามองโดราเอมอนสีฟ้าทางขวา ....เจ้าสองตัวนี่ นอนร่วมเรียงเคียงหมอนกับเขามานานหลายปีแล้ว
.....เขาหยิบปิกาจู้มาชูเล่น เครื่องยนต์กลไกที่เคยมีก็พังหมดแล้ว พังตั้งแต่สองสามันแรกที่จินให้แล้วล่ะ ...ตอนนี้ปิกาจู้ก็เลยกลายเป็นตุ๊กตาธรรมดาที่ทำหน้าที่ไว้ให้จุนโนะนอนกอดเล่นทุกคืน
“บ้า....” จุนโนะพึมพำใส่เจ้าเพื่อนตัวเหลืองที่มองตอบเขาอย่างบ้องแบ๊ว....
“พี่จินจะลามกอย่างนั้นจริงๆ เหรอ?” เขาชักสงสัย แต่เท่าที่รู้จักกันนี่ก็เห็นถ้าว่าจะจริงซะละมาก....
ดวงตาวิบๆ วับๆ ของจินที่มองเขานั้นน่ะ ทำไมจุนโนะจะดูไม่ออก...แต่ก็คิดว่าพี่จินเพียงแค่เอ็นดูเขาเท่านั้น เพราะเคยเห็นกันมานานต่างหากล่ะ ....

แต่มาคิดๆ ดูอีกที ถ้าเป็นสมัยนั้นล่ะก็ ต่างก็เด็กด้วยกันทั้งคู่ เขาเองน่ะเด็กมากอยู่แล้ว 5 ขวบ จำอะไรไม่ค่อยได้ ยังไม่ประสีประสาอะไร ส่วนจินเองก็ 10 ขวบ เด็กเหมือนกัน .....จะเอาอะไรกันนักนะกับเรื่องในอดีตของเด็กผู้ชายสองคน...

จุนโนะกอดปิกาจู้ไว้กับอก กำลังจะหันนอนตะแคง แต่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขาคว้าโดราเอมอนมากอดไว้อีกข้าง เพราะกลัวเจ้าแมวสีฟ้าจะน้อยใจ
ก็เลยนอนกอดเจ้าตัวประหลาดเต็มอ้อมแขน ชักจะเริ่มง่วง....ก็เลยหลับไป.......

*******************************
ทางด้านจินและคาเมะนั้น....ต่างคนต่างแต่งตัวที่คิดว่าหล่อสุดๆ เดินออกมาจากห้อง จ๊ะเอ๋กันตรงทางเดิน ฝ่ายผู้เป็นพี่ก็ขมวดคิ้วเมื่อได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ โชยมาจากร่างของคาเมะ
“จะไปไหนคาเมะ?” จินถาม
“ไปหาอะไรทำสนุกๆ อยู่บ้านมันเซ็งง่ะ ไปด้วยกันมั้ยพี่จิน?” คาเมะชวน แต่จินปฏิเสธ
“ไม่ง่ะ นายไปเหอะ เดี๋ยวฉันจะไปหาเพื่อนซะหน่อย”
จินเดินนำคาเมะลงบันไดมา เจอแม่ของเขาที่ห้องโถง หญิงวัยกลางคนกำลังเดินถือถุงกระดาษจากร้านขนมยี่ห้อดังมาทางเขา
“จินจะไปไหนล่ะลูก....แม่บอกให้เตรียมเรียนงานจากคุณพ่อน่ะ เมื่อไรถึงจะลงมือสักทีหา?” ผู้เป็นมารดาเปิดฉากทันที จินชะงักเท้าที่จะก้าวออกนอกบ้าน ไม่ทันเจ้าคาเมะมัน พอเริ่มได้ยินเสียงคุณป้า คาเมะก็รีบจ้ำอ้าวออกไปไกลลิบแล้ว เหลือแต่จินที่หันมายิ้มเจื่อนๆ ให้แม่
“ขอเวลาอีกสักสองสามวันนะแม่นะ...รับรองจะตั้งใจทำงานไม่ให้เสียชื่อคุณพ่อแน่นอน ...แต่ว่าช่วงนี้ขอเที่ยวก่อนน้าา...” จินอ้อน เดินเข้ามาหอมแก้มแม่สองที ซ้ายขวา ก็เลยโดนแม่ตีเบาๆ ที่ต้นแขน
“แล้วปีนี้ไม่ไปหาคุณยายที่โอกินาว่าหรือไง?”
“ปีนี้เหรอ?”
จินเลิกคิ้ว กัดปากนิ่งคิด
“ปีนี้มีอะไรๆ ที่น่าสนใจอยู่เยอะ เอาไว้ว่างๆ ค่อยไปก็แล้วกันนะฮะ...”
“แล้วนี่จะไปไหนกัน อยู่ไม่ติดบ้านเลยนะ...”
“ไปหาเพื่อนนะฮะ...”
“งั้นแม่ฝากขนมไปให้แม่ของโชหน่อยสิ...เมื่อเช้าเห็นเอาขนมมาให้ พอดีแม่เพิ่งกลับมาจากข้างนอก เห็นมันน่าทาน จินช่วยเอาไปให้หน่อยนะ แล้วจะไปไหนก็ตามใจ” คุณแม่ยัดถุงขนมในมือให้เขา โดนไม่ต้องให้ลูกชายค้านแต่อย่างใด จินยิ้มแป้น แม้จะถูกใช้ แต่เรื่องแค่นี้ ยอมทุกอย่างอยู่แล้ว........เพราะ.......

.......เอาขนมไปให้แม่ของพี่โช ....ก็ย่อมหมายความว่า จะได้ไปเจอจุนโนะที่นั่น...

....ดีเหมือนกัน เขาเองก็อยากรู้นะว่า ทำไมจุนโนะถึงมึนตึงกับเขาเมื่อเช้านี้....

“ผมไปล่ะฮะแม่...” จินยิ้มตาหยีให้แม่ แล้วก็ขับรถป๋อออกไปอย่างไม่รอช้า ทันเห็นคาเมะขับรถอีกคันล่วงหน้าไปก่อนแล้ว.........

........................

คาเมะขับรถมาได้ครึ่งซอย ก็เขม้นมองไปยังเบื้องหน้า เห็นยามะพียืนคุยกับใครคนหนึ่งที่หน้าบ้าน คาเมะรีบจอดรถเข้าข้างทาง......ไม่มีอะไรทำในตอนนี้ มาตามดูเจ้าหน้าหวานสุดเฮี้ยวคนนี้เห็นถ้าจะดี...เขาเห็นจินขับแซงรถเขาไป

รถพี่จินก็ชะลอเหมือนกันเมื่อถึงบ้านของยามะพี ...คงจะสงสัยเหมือนกันล่ะซิถ้า

สักพักหนึ่งคาเมะก็เห็นยามะพีนั่งรถไปกับหนุ่มร่างสูงที่คาเมะจำได้แล้วว่า เคยเจอกันที่บ่อน้ำแร่ที่อุซะมินั่นเอง
......ชื่ออะไรน้า.......จำไม่ได้....แต่ที่แน่ๆ เป็นหนุ่มในสเป็คของยามะพีนั่นเอง......
เมื่อรถคันหน้ามุ่งหน้าไปทางไหน คาเมะก็ต้องขับตามไปห่างๆ ......ขับไปเรื่อยๆ น่าสนุกดีเหมือนกันแฮะ.....อยากรู้ว่าจะพากันไปตะลิดติดชึ่งที่ไหนกัน........เคสนี้น่าสน........

**********************

ที่บ้านซากุราอิ
จินยื่นถุงขนมให้แม่ของจุนโนะเมื่อแนะนำตัวเองเรียบร้อยแล้ว....เขายิ้มให้หญิงวัยกลางคนที่ค่อนมาทางสาว. ..แม่ของจุนโนะหน้าสวยเหมือนกับลูกชายคนเล็กเชะเด๊ะ...แถมมีกิริยาน่ารักอีกด้วย ...อย่างงี้เขาเรียกลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น.......จินพินอบพิเทาแม่ของจุนโนะสักครู่ ก็ได้รับอนุญาตให้ขึ้นไปหาจุนโนะได้ถึงในห้อง เพราะคำศักดิ์สิทธิ์ที่จินพูดไม่ขาดปาก
“ผมน้องพี่ไอบะฮะ.....น้องพี่บะ....” เป็นประโยคแรกที่จินเอ่ยขึ้นเมื่อมายืนเบื้องหน้าคุณนายซากุราอิ
“อ๋อ.......น้องไอบะหรือจ๊ะ....”

....แค่นั้นน่ะแหล่ะ
....น้องพี่ไอบะ...
คำๆ นี้ดูจะเป็นใบเบิกทางที่ดีที่สุด

...จินเดินขึ้นไปที่ห้องของจุนโนะตามทางที่คุณแม่ที่แสนดีแนะนำ เดินไปก็นึกขอบคุณพี่ไอบะอยู่ในใจ ที่ทำตัวกลมกลืนกับบ้านนี้จนทำให้คนอย่างเขาเข้านอกออกในบ้านของจุนโนะได้อย่างสบายๆ
.....................

จินหยุดอยู่หน้าห้องๆ หนึ่ง ที่มีป้ายทำด้วยขอนไม้แผ่นแขวนเอาไว้ ว่า
......Welcome to Junno's World.....
รอบๆ ป้ายมีดอกไม้ประดับซะสวยหรูเชียว จินยืนยิ้ม เคาะประตูสองสามก็อกก็เปิดเข้าไป โดยที่ยังไม่ได้ยินเสียงขานรับดังมาจากด้านใน........เอาแบบเจ้าเมะมัน...ก็เคาะแล้วนี่หว่า จะอนุญาตหรือไม่อนุญาต ข้าพเจ้าก็เคาะแล้ว...จะว่าเสียมารยาทได้ไง?
ชายหนุ่มเดินมาที่หน้าเตียงกว้าง ร่างเจ้าของห้อง นอนหลับสบาย กอดตุ๊กตาที่เขายกให้เอาไว้แนบอก ใบหน้างดงามหลับพริ้ม ลมหายใจสม่ำเสมอ จินแทบหัวใจสั่น ทำไมมันน่ารักน่าฟัดอย่างงี้ฟะ....
“จุนโนะ......” จินลองเรียกดู เป็นการหยั่งเสียง

“............”

ไม่มีเสียงใดๆ ตอบกลับมา
“จุนโนะ......” เขาลองเรียกใหม่อีกครั้ง แต่ก็เงียบสนิทเช่นเคย...

จินยิ้มที่มุมปาก เดินใกล้ร่างจุนโนะเข้ามาเรื่อยๆ แล้วก็ค่อยๆ นั่งคุกเข่าที่พื้นห้อง ชะโงกหน้ามองคนหน้าหวานกำลังหลับ......มองแล้วก็เพลินตา.........เขาใช้ข้อนิ้วไล้แก้มเนียนใสด้วยวัยเยาว์ของจุนโนะ ผิวนุ่มอ่อนละมุน ....ขอหอมแก้มทีเห้อ.....มันอดใจไม่ไหวแล้ว......

........ฟอด..............

หนึ่งครั้งที่เขาจรดปลายจมูกฝังแนบกับเนื้อเนียนนุ่มหอม.......แก้มนวลดูเหมือนจะถูกกดลึกเป็นรอยบุ๋มของจมูกจิน ....ชายหนุ่มถอยหน้ากลับมา รอยยิ้มที่มุมปากดูเหมือนจะเพิ่มมากขึ้น แต่แล้ว...

.........ก็อก.......ก็อก.........

แม่จุนโนะเคาะประตูแล้วก็โผล่หน้าเข้ามา
“จุนจังยังหลับอยู่อีกเหรอจ๊ะ” แม่พูดเสียงดัง พอเห็นลูกชายนอนหลับบนเตียงเธอก็รีบปิดปาก ทำมือว่าขอโทษ แล้วก็ปิดประตูให้อย่างเดิม
จินถอนหายใจ โล่งอกชะมัด นี่ถ้าแม่ของจุนโนะเข้ามาเร็วกว่านี้นิดเดียวคงจะช็อคไปแล้วละมังที่ได้เห็นภาพลูกชายสุดรักสุดสวาทถูกหนุ่มขโมยจูบแก้มไปแล้วน่ะ

เขาหันกลับมาดูจุนโนะอีกครั้ง แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อสายตาแลสบกับดวงตาใสแจ๋วของจุนโนะที่กำลังมองมาทางเขาอย่างงงๆ
“พี่จิน....มาได้ไง???” จุนโนะลุกพรวดพราดจนตุ๊กตาที่กอดไว้เมื่อครู่ กระเด็นไปคนละทิศละทาง
“ก็เอาขนมมาให้แม่จุนจัง...แล้วก็เลยจะมาชวนไปซื้อของข้างนอกกัน” จินพูดเรื่องจริงครึ่งหนึ่ง แต่อีกครึ่งหลังนี่แต่งเอาเดี๋ยวนั้น
“ไปซื้อของเหรอฮะ.....แหม....กำลังอยากไปอยู่เชียว...” จุนโนะยิ้มออกมาได้ จินค่อยใจชื้นขึ้นที่ไม่เห็นเด็กหนุ่มทำท่าปึงปังอย่างเมื่อเช้า

แต่พอจุนโนะจะลุกขึ้น เขาก็นึกขึ้นได้ว่ายังเคืองๆ จินอยู่ จุนโนะกระแทกตัวนั่งขัดสมาธิบนเตียง
“พี่จินขึ้นมาบนห้องผมแบบนี้ไม่ดีนะฮะ...”
“อ้าว...ทำไมล่ะจุนโนะ”

“ก็ผมยังไม่ได้อนุญาตเลย พี่จินขึ้นมาได้ไง แล้วผมกำลังนอนหลับด้วย แอบทำอะไรหรือเปล่าก็ไม่รู้.....” จุนโนะพึมพำท้ายประโยค พูดไปก็สำรวจซิปกางเกงตัวเองไปพลาง......โล่งใจที่ทุกอย่างเรียบร้อย......

“จุนโนะไม่ไว้ใจพี่จินหรือ.....”
“เปล่าฮะ......คือมัน.....มัน.....เอ้อ.........ช่างเหอะ” เด็กหนุ่มกรอกตาขึ้นข้างบน พูดไปก็เปล่าประโยชน์ จินคงไม่คิดอะไรหรอกน่า.......

“เดี๋ยวผมเปลี่ยนเสื้อตัวเดียวก็ไปได้แล้ว พี่จินนั่งเล่นกับปิกาจู้ก่อนก็ได้ฮะ” จุนโนะร้องบอก เขาคว้าเสื้อยืด ลองเอียร์ได้ก็หายเข้าไปในห้องน้ำ ทิ้งให้จินคว้าปิกาจู้มากอดซ้ำรอยคนหน้าหวานกอดเมื่อสักครู่
“พี่จิ้น..น..น....” เสียงจุนโนะเล็ดลอดออกมาจากในห้องน้ำ
จินเดินไปหยุดอยู่หน้าประตู
“อะไรหรือจุนโนะ?” เขาถาม
“ไม่มีอะไรหรอกฮะ เพียงแต่.......”

.......เสียงลูกบิดประตูดังคริ๊ก จากนั้นร่างอันสดชื่นของหนุ่มน้อยก็ก้าวออกมา

“เพียงแต่อยากบอกว่า ผมนอนกับปิกาจู้แล้วก็โดราเอมอนจริงๆ อย่างที่เคยบอกเอาไว้”
“ก็ดีนี่.....เดี๋ยวพอโตขึ้นอีกหน่อย มีฟงมีแฟนแล้วไอ้สองตัวนั่นก็หมดความหมาย” จินพูดอย่างใสซื่อ
“เอ๊....พี่จินพูดอะไรง่ะ หมายความว่าไงฮะ?”
“พอมีแฟนก็ต้องนอนกอดกับแฟนใช่มั้ย? แล้วแฟนจุนจังจะยอมให้จุนจังนอนกอดตุ๊กตาง่ะเหรอ?” จินว่าเข้าให้ เล่นเอาหนุ่มน้อยหน้าแดง รอยยิ้มปนหัวเราะดังมาจากปากบางของเจ้าของห้อง เขาเดินไปหยิบปิกาจู้กับโดราเอมอนมาวางที่ปลายหมอน แล้วก็คลุมเตียงจนเรียบร้อย
“พี่จินพูดก็จริงนะ....แต่แหม...แค่คิดก็เขินแล้วเนี่ย....ยังไม่รู้เลยว่าแฟนผมเขาจะอนุญาตให้เอาเจ้าสองตัวนี้มานอนด้วยได้หรือเปล่า........อีกอย่างนะฮะ...เพิ่งจะคบกัน ผมยังไม่คิดเรื่องนอนกันหรอกพี่จิน...”
“หือ.......เพิ่งจะคบกัน?...” จินหันขวับไปมองจุนโนะ ก็เห็นใบหน้าสวยใสเขินอาย...
จุนโนะพยักหน้าน้อยๆ แล้วเอานิ้วแตะที่ริมฝีปากของตัวเอง
“จุ๊ๆ..ข้อนั้นไม่สำคัญหรอก.......ว่าแต่........พี่จินว่าจิมมี่เป็นไงมั่งฮะ?”
“จิมมี่?” จินทำเสียงงงๆ
“ฮะ...จิมมี่เป็นแฟนผม....”
“แฟนนาย....แน่ใจเรอะ?? พี่หมายถึงว่า พูดกันแล้วหรือ?” จินทำหน้าเหรอหรา...ของดีกำลังจะถูกฉกเอาไปแล้ว.......

เห็นสีหน้าระรื่นของเด็กหนุ่มตรงหน้าแล้วอยากจะกลั้นใจตาย

“เพิ่งจะคบกันเมื่อวานนี้เอง เพื่อนเขาแซวว่าผมเป็นแฟนเขา แล้วจิมมี่ก็ยิ้มรับ แสดงว่าผมเป็นแฟนเขาแล้วใช่มั้ยฮะ...ของแบบนี้ไม่ต้องพูดกันก็ได้”
จินส่ายหน้าไม่เห็นด้วยอย่างแรง...
“ไม่ดีหรอกมั๊ง เพิ่งจะรู้จักกัน ถ้านับเป็นชั่วโมงก็ได้ไม่กี่ชั่วโมงเองมัง...พี่โชรู้จะว่ายังไงบ้างเนี่ย”
“พี่โชก็รู้.....ไม่เห็นว่าไง แค่ทำหน้าเหมือนโดนผีหลอก....แล้วผมก็ไม่ยอมด้วย คนนี้เป๊คผม...ผมชอบ...” จุนโนะพูดด้วยความมั่นใจเต็มที่ จินจับแขนร่างบางเขย่าเบาๆ
“พี่ไม่เห็นด้วย....” จินว่า
“ซะงั้น........!!!” จุนโนะเบ้ปาก.....ปากบางๆ ยื่นออกมาเป็นการบอกให้รู้ว่า ไม่พอใจอย่างยิ่งที่ใครๆ ก็ค้าน รวมทั้งจินผู้ที่ไม่อยู่ในบัญชีร่วมก๊วนของโชด้วยซ้ำ

“จะไปกันได้หรือยังฮะ...?” จุนโนะถาม เพื่อเป็นการยุติข้อสนทนาเรื่องแฟน
“อือ...” จินตอบรับสั้นๆ เขาเดินออกจากห้องเหมือนคนละเมอจนเจ้าของบ้านต้องลากแขนมาที่รถ
“จะไปไหนกันดีเอ่ย?” จินถาม ขณะขับผ่านซอย
“ไป Starbucks ดีกว่า ...อยากกิน caramel frappuccino ฮะ ของโปรดผมเลยนะเนี่ย” จุนโนะอ้อนพร้อมกับเลียริมฝีปาก จินมองแล้วก็กลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ เมื่อเห็นปลายลิ้นสีชมพูแลบออกมา นึกอยากให้จุนโนะเป็นเด็กเหมือนเมื่อก่อน ....จะได้จูจุ๊บโนะจังเป็นข้อแลกเปลี่ยนเวลาที่เจ้าหมอนี่อยากกินโน่นกินนี่....

“งั้นไปฮาราจูกุกัน...มีสตาร์บัคส์อยู่ด้วย” จินบอกอย่างใจดี...จุนโนะยิ้มแป้น ลืมเรื่องที่โกรธพี่จินเมื่อเช้านี้เสียสนิท
จินปรายตามอง.......

........โธ่เอ๋ย...เด็กก็คือเด็ก....

....เอาขนมเข้าล่อ ขี้คร้านจะตามก้นดิ๊กๆ

***********************

เรียวตะขับรถไปจอดในที่จอดรถของโรงหนังแห่งหนึ่ง ที่วันนี้ไม่ค่อยจะมีคนดูสักเท่าไรแล้ว .......เรื่องแนวดราม่าที่ยามะพีไม่อยากดู...แต่เรียวตะอยากดู เขาก็เลยต้องจำใจมาดู ใจจริงแล้วอยากดูหนังแหวะมากกว่า แต่มาเดทกับหนุ่มหล่อแบบนี้ใครเขาจะชวนมาดูหนังแหวะกันล่ะ.......

ยามะพีถูกชายหนุ่มดึงไปที่ช่องขายตั๋ว หันไปมองดูคนรอบข้าง.....เหอ.......มีแต่แก่ๆ ประเภททำงานแล้วทั้งนั้น ...หนังประเภทนี้ดูไปก็น่าเบื่อ....หนังชีวิตอิงปรัชญา
“ต้องปีนกระไดดูถึงจะรู้เรื่องมั๊งเนี่ย...?” ยามะพีบ่นรำพึงกับตัวเอง แต่เมื่อเรียวตะหันมา ยามะก็ส่งยิ้มหวานจ๋อยมาให้
“แฮ่..ๆ...”

ทั้งสองพากันเดินควงแขนเข้าโรงไปแล้ว คาเมะถึงค่อยๆ ขยับออกจากหลังเสาต้นใหญ่ เขาเดินไปที่ช่องขายตั๋ว แต่เมื่อพนักงานจะจัดหาที่นั่งที่ดีให้ คาเมะก็ชี้ๆ ไปในโรงแล้วบอกว่า
“ขอที่นั่งติดกับสองคนนั่นดีกว่าครับ...ผมเป็นเพื่อนเขา มาไม่ทัน...”

ดังนั้น...เป็นอันว่าคาเมะได้โอกาสย่องเข้าไปนั่งข้างยามะพีโดยที่เจ้าตาโตคนนั้นไม่ทันรู้ตัวสักนิด
ข้างในนั้นค่อนข้างจะมืด และคาเมะก็คว้าเอาหมวกมาสวมบังหัวไปตั้งครึ่ง
พอได้ที่นั่งแล้ว คาเมะก็เอนตัวราบไปกับเบาะ หูคอยฟังว่าทั้งสองจะเจรจาว่าอย่างไรบ้าง ...แต่พูดอะไรกันเขาเองก็ไม่ค่อยได้ยินถนัดนัก เพราะเสียงดังของหนังตัวอย่างที่ฉายมันกลบเสียงสองหนุ่มนั่นจนเกือบหมด

เห็นแต่ศีรษะของคนสองคนชนกันยามที่พูดคุยกันเท่านั้นเอง

ยามะพีนึกแปลกใจเหมือนกันว่า......ที่นั่งมีตั้งหลายร้อยที่นั่งในโรง แต่ทำไมหนุ่มแปลกหน้าที่นั่งข้างๆ เขาอยู่นี้ ถึงไม่ไปนั่งที่อื่น มานั่งเอนตัวทำท่าจะหลับอยู่ข้างๆ เขาอยู่ได้...แต่ก็ช่างเหอะ ในเมื่อไม่ได้ก่อความรำคาญให้เขากับเรียวตะ ก็นั่งไปเหอะ ไม่ว่า.....

พอหนังเริ่มฉาย ความมืดของบรรยากาศก็เริ่มมืดยิ่งกว่าเดิม ยามะพีรู้สึกว่า เรียวตะเอนตัวมาทางเขามากขึ้น ยามะพีลังเลอยู่ชั่วครู่ก็นั่งนิ่ง เมื่อเรียวตะเอนมาก็ดี เขาจะได้ซบซะเลย...........

“หนาวนะครับ?” เรียวตะกระซิบ
“ฮะ...หนาว..ว..” ยามะพีกระซิบตอบ

มือนุ่มนิ่มของยามะก็เลยถูกมือใหญ่กว่ากอบกุม ความอบอุ่นที่ยามะพีได้รับทำให้เลือดในกายหนุ่มวิ่งวนอยู่ภายในร่าง หนังในโรงไม่ดูมันแล้ว ชำเลืองดูหน้าหนุ่มในสเป็คดีกว่า
...........

นั่งนิ่งอยู่สักพักก็รู้สึกว่ามีมือมาทำเป็นปูไต่เดี่ยะที่ซอกคอ...ยามะพีขนลุกซู่ เขาแหงะหน้ามองเรียวตะ
“ฮะ???” ยามะพีถาม
“หือ??” เรียวตะคะแคงหน้ามาถามกลับ
“ก็........เปล่าฮะ...” เด็กหนุ่มยักไหล่ เลิกคิ้วกับปฏิกิริยาของหนุ่มข้างๆ

...ดูเอาเถอะ...ทำเป็นมาหยอกแล้วก็ไก๋ ทำไม่รู้ไม่ชี้ซะงั้น....
แต่ถ้ายามะพีหูดีกว่านี้ซะหน่อย ก็จะได้ยินเสียงคาเมะหัวเราะหึๆ อยู้ข้างๆ

และต่อมาท่ามกลางความมืด......เมื่อยามะพีกำลังตั้งสติสนใจหนังในจอ เขาก็รู้สึกอีกแล้วว่าลำคอของตัวเองถูกลูบไล้แผ่วเบา
“อือ.......” เขาขยับตัวเข้าใกล้เรียวตะมากขึ้น มองหน้าหล่อตาปรอยเชียว
....โอย.....แค่มาเดทครั้งแรกก็ถึงเนื้อถึงตัวแล้วหรือ....

XXXX....มันขนลุกนะครับ คุณเรียวตะ...เล่นอะไรก็ไม่รู้เดี๋ยวผมก็ยอมซะหรอก......XXXX

ยามะพีกัดริมฝีปาก.... กระชับมือที่กุมกันอยู่ แน่นเข้าไปอีก เมื่อยามะพีขยับตัวยุกยิก เรียวตะก้มลงมอง
“หือ...อะไรหรือยามะพี” เรียวตะก้มหน้ามาถาม รู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของหนุ่มน้อยน่ารักคนนี้
“เมื่อกี้ สะกิดผมหรือฮะ..” ยามะพีถาม แต่คนข้างกายส่ายหน้างงๆ
“เปล่านี่...”
“เหรอฮะ......” ยามะพีทำหน้างง ไม่ใช่เรียวตะแล้วจะเป็นใครล่ะ
แหม......มีลูบต้นคอด้วย.....ทำเสียว...
“ไม่อยากดูหนังแล้วเหรอยามะพี?” เรียวตะกระซิบริมหู ขยับหน้ามาหา
ยามะพีหลุบตามองริมฝีปากบางหยักของเรียวตะ เห็นไม่ชัดนัก แต่ก็รู้ล่ะว่ามันค่อยๆ โน้มเข้ามาใกล้ริมฝีปากเขามากขึ้นทุกที ยามะยืดตัวขึ้นทันที ริมฝีปากกำลังจะแตะกันแล้วเชียว....ถ้า.......

“แค่ก......แค่ก......”

เสียงไออย่างดังทำให้ทั้งสองผละออกจากกัน ยามะพีหันมามองหนุ่มอีกคนที่นั่งใส่หมวกอยู่อีกข้าง ...มองแบบไม่พอใจ

“แค่ก.....แค่ก.....โอย.........แค่ก........”

คาเมะไอแบบเอาเป็นตายเพื่อให้ยามะพีกับเรียวตะเสียมู้ด.....และมันก็ได้ผลด้วย ต่างคนต่างนั่งตรงตัว

เหตุการณ์เริ่มเงียบ ภาพยนตร์เบื้องหน้าได้ยินแต่เสียงแซ็กโซโฟนเป่าเบาพลิ้วเมื่อคู่พระคู่นางกำลังโอ้โลมกันในจอ

ส่วนนอกจอก็เริ่มจะเอาหน้ามาชิดกันอีกแล้ว

“ยามะพี....” เรียวตะเรียกเสียงต่ำเซ็กซี่
“คุณเรียวตะฮะ....” หนุ่มน้อยครางเสียงพร่าไม่แพ้กัน
ยามะพียื่นริมฝีปากอวบอิ่มเข้าหา.......
คาเมะชำเลืองมองอย่างหมั่นไส้ ...อย่างงี้มันทอดสะพานกันนี่หว่า...
ไม่เลวนี่ไอ้ตาโต....คงอยากจนตัวสั่นแล้วซิ...ไหนว่ามันบริสุทธิ์ไง อีแบบนี้คงรักษาเวอร์จิ้นไว้ได้อีกไม่นานร้อก........

“แค่ก...แค่ก.....” เสียงไอและจามดังขึ้น จนคนนั่งอยู่ไกลก็ยังต้องชะเง้อมอง

ยามะพีชักหน้าตึง
พอจะเริ่มสวีทหวานแหววกันอีก เจ้าคนที่นั่งข้างๆ ก็ต้องมีอันมาขัดมู้ดซะทุกที.....
“นี่คุณ...รู้ตัวว่าเป็นโรคหืดโรคหอบก็ จะลุกไปนั่งไอที่อื่นก็ได้นะ ไม่ต้องเกรงใจ...” ยามะพีทนไม่ไหวพูดขึ้นมา

“แค่ก....ฮับ...ฮับ...”

คาเมะโบกมือว่า ครับ...ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ จากนั้นเขาก็หลุบหมวกลงต่ำมากกว่าเดิม เดินย่องๆ หายไปทางเบาะหลัง แต่ก็อยู่ไม่ไกลจากคู่นี้เท่าไรนัก....เวลากลับออกไปจะได้ตามถูก
ยามะพีนึกเคือง...คนอะไรฟะ..พอย้ายที่ก็หายไอเลยเชียว...อย่างงี้มันแกล้งกันนี่หว่า........

กำลังจะหันมาสวีทกันต่อ......ไฟก็สว่างพรึ่บ.....
ยามะพีฮึดฮัด เพราะเจ้านั่นคนเดียว!!
เขาหันไปดูเจ้าตัวมารขัดขวางบทโรมานซ์ ก็พบว่านายคนนั้นเดินดุ่มๆ ออกไปนอกโรงเป็นคนแรกแล้ว ....

......เจ็บใจนักเชียว กำลังจะจูบกับเรียวตะอยู่แล้วดันมีมารมาผจญซะได้นี่..........

****************************************

to be continue

...vol 12

***************************

ที่ห้องทำงานของไอบะ ...
ท่ามกลางบรรยากาศอันแสนจะเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศ แต่คนที่มาชุมนุมภายในห้องกลับเห็นสภาพของชายหนุ่ม นามว่าโชกำลังเดินเอามือไพล่หลัง ...คิ้วเข้มขมวดมุ่น ริมฝีปากอิ่มหนาเม้มสนิท ขายาวๆ เดินกลับไปกลับมาหลายเที่ยวจนพื้นห้องแทบสึก ยูอิจิมองตามเพื่อนแล้วก็อดไม่ได้ ว่าขึ้นมา
“นายจะเดินให้ได้อะไรขึ้นมาวะ ไอ้โช ...มานี่..มานั่งนี่ กรูปวดหัวโว้ย!!”
โชหันขวับมา ทำหน้าบึ้งใส่ เขาเดินมานั่งตรงข้ามกับเพื่อนๆ อย่างกระแทกกระทั้น สีหน้ากลัดกลุ้มจนไอบะต้องเอื้อมมากุมทาบมือของโชเอาไว้
“ใจเย็นๆ นะ แค่จุนโนะมีแฟนเอง ไม่เห็นต้องคิดมากอะไรนี่นา...” ไอบะปลอบ
“ได้ไง...คราวนี้จุนจังออกปากเลยว่า ...เจ้านั่นน่ะ พวกเราแตะต้องไม่ได้เด็ดขาด เขาชอบของเขา...ฮ่ะ..โห้ย...น้องกรู กำลังแข็งข้อใส่...โธ่!!” โชยกมือไอบะขึ้นมาจูบดังฟอด เป็นการเรียกขวัญกลับคืน

“งั้นแสดงว่า จุนโนะคงจะชอบเจ้าหมอนั่นจริงๆ เราก็อย่าไปยุ่งกับเด็กมันดีกว่า ปล่อยไปตามธรรมชาติเหอะ” เป็นเสียงไม่เห็นด้วยจากอุเอะดะ หนุ่มหน้าสวยนั่งไขว่ห้างนิ่งเงียบมานาน หลังจากฟังเพื่อนๆ ถกเถียงด้วยเรื่องของคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่
“ได้ไงอุเอ้จ๋า...จุนจังน่ะก็เป็นเหมือนน้องของพวกเรา ปล่อยไม่ได้หรอก” ยูอิจิขัดขึ้นมา
“ใช่...ไอ้ยูมันพูดถูก จุนโนะน่ะยังเด็กนักในสายตาของพวกเรา เดี๋ยวไปคว้าเอาคนไม่ดีเข้า ใครล่ะจะเสียใจ ถ้าไม่ใช่ไอ้โช” โคกิเห็นด้วยกับยูอิจิทุกประการ เขาเอนหลังพิงกับเบาะ ประสานมือไว้กับอกแล้วก็พูดต่อ...
“พวกเราน่ะมีใครมีน้องกับเขาที่ไหนล่ะ ต่างก็เป็นลูกคนเดียวกันทั้งนั้น ก็มีไอ้โชกับไอบะเท่านั้นล่ะที่มีน้องชาย เราก็ต้องทะนุถนอม ดูแล ตามประสาคนขาดน้องไว้อุ้มชู”
“แหมนี่...พวกนาย ฉันก็มีน้องชายนะ ทำไมไม่เห็นพวกนายถนอมบ้างล่ะ เห็นทีไรจะไล่ตื้บทุกที” ไอบะพูด มองค้อนพวกเพื่อนๆ ตาคว่ำ
“โธ่ โถ ไอบะจ๋า น้องนายมันน่าทะนุถนอมนักนี่...กระล่อนก็ปานนั้น เจ้าชู้ก็ออกขนาด มันดูแลสวัสดิภาพของมันได้ ไม่เหมือนจุนจัง รายนั้นน่ะมองโลกในแง่ดีตลอด ใครเข้าใกล้ก็ยิ้มให้ มันน่าอันตรายออก...ไอ้จินน่ะ ปล่อยมันไปเหอะ...ระวังมันจะหวนมางาบน้องจุนโนะให้ด้วยอีกคนล่ะ แหม...เห็นโอกาสล่ะไม่ได้ต้องจะฉวย น้องนายน่ะนะไอบะคุง...ไว้ใจไม่ได้เหมือนกันแหล่ะ” ยูอิจิพูดเสียยืดยาว
คนเป็นพี่ของจินก็นั่งฟังไป ถอนหายใจไป นี่น้องเราเป็นแบบนี้ในสายตาของเพื่อนจริงๆ ง่ะเหรอ??
“และอีกอย่างง่ะนะ นายเองก็เป็นตัวต้นๆ ที่เป็นตัวตั้งตัวตีจะรุมสหบาทาน้องของนายอยู่แล้วนี่ เพราะงั้น...อย่าบ่น...”
“เออ!!~” ชายหนุ่มหยุดพูด นั่งหน้างอจนโชยื่นหน้าหอมแก้มเป็นการปลอบใจอีกหนึ่งฟอด
“โว้ย....หมั่นไส้โว้ย!!” ยูอิจิโวยลั่น หันมาหาแก้มของอุเอะดะบ้าง แต่อีกฝ่ายกลับขยับหนีไปนั่งข้างโคกิ
“มาปรึกษากันไม่ใช่เหรอ ...เร็วๆ เข้าหน่อย ฉันก็ต้องไปทำงานของฉันเหมือนกันนะ เดี๋ยวโดนไล่ออก โทษฐานเบี้ยวงาน”
“จ๊ะ อุเอ้คนงาม...นายน่ะนั่งเป็นตุ๊กตาอยู่คนเดียวก็พอ ไม่ต้องออกความเห็นอะไรก็ดี นายน่ะมันก็พวกเดียวกับจุนโนะน่ะแหล่ะ เพราะงั้นเงียบเอาไว้เป็นการดีที่สุด” โชออกความเห็น

“ก็ได้...แต่ถ้าข้อไหนฉันไม่เห็นด้วย ฉันก็จะค้าน” อุเอ้สรุป นั่งไขว้ห้าง เมินไปทางอื่น แต่หูผึ่ง คอยฟังที่เขาปรึกษากัน

ดังนั้น หนุ่มที่เหลือก็สุมหัวกันซุบซิบ ดังบ้างค่อยบ้าง ทะเลาะกันก็มี สรุปออกมาได้ชั่วโมงกว่า โดยมีอุเอะดะหลับพับกับโซฟาไปแล้ว

หลังจากนั้น มิสเตอร์นายโชก็ลุกขึ้นยืนขยับแข้งขยับขา ตบมือด้วยเสียงดังลั่นห้องจนคนนอนหลับสะดุ้งตื่น
“สรุป...สรุป...พวกเราจะให้จินคอยเป็นกันชนให้ เพราะ........” โชเหล่ไอบะที่นั่งหน้าเฉยอยู่ไม่ห่าง
“เพราะ.......เจ้าจินมันว่างมากกว่าเรา...”
“แค่เนี้ย...เหตุผลแค่เนี้ย??” อุเอดะเลิกคิ้วถาม
“ไม่ใช่...อีกเหตุผลหนึ่งก็คือ จินเขาอยากจะจีบจุนโนะอยู่แล้ว ถ้าได้จินเป็นกันชนให้ จุนโนะจะได้มีใจเอนเอียง พอถึงตอนนั้น เราค่อยจัดการกับไอ้จินมันอีกต่อหนึ่ง..” โชบอก
“อ้าว!!....นายเห็นน้องชายฉันเป็นอะไรหา โช...อย่างงี้จินก็ไม่ได้อะไรง่ะซิ กันจุนโนะออกมาแล้วตัวเองก็แห้ว..ยังไงๆ ก็น้องชายของฉันนะ!” ไอบะเสียงแหวขึ้น น้ำเสียงไม่พอใจอย่างมาก

...ใช่สิ ไม่พอใจอย่างยิ่งเลยแหล่ะ ถึงจะเคยร่วมกันรุมยำบาทาน้องชายตัวเอง แต่พอเอาเข้าจริงๆ ไอบะก็อดที่จะเข้าข้างจินไม่ได้ นี่ถ้าจินเปิดใจออกมาว่าชอบจุนโนะจริง เขาเองนี่แหล่ะที่จะสนับสนุนน้องชายเป็นคนแรก แต่ตอนนี้จะพูดให้การยืนยันกับโชได้อย่างไร เพราะจินเองก็ยังไม่แน่ใจตัวเอง...

...โธ่เอ๋ย..ไอ้น้องเวลล...รับกรรมไปเต็มๆ ก็แล้วกัน

“ใจเย็นๆ นะไอบะ พวกเราไม่ได้หมายความตามนั้นซะหน่อย...ถ้าในระหว่างนั้นจินเขาดีกับจุนโนะจริงๆ เราก็จะหยวนๆ ง่ะน้า..” โคกิเป็นคนพูด แต่ว่าโชพูดขัดขึ้น....
“ไม่ได้โว้ย!! ฉันรู้ดีว่าคนอย่างจินน่ะ ไม่รักใครจริง..เพราะงั้นอย่างหวังได้แอ้ม...”
“โช...พูดอะไรเกรงใจกันบ้างเด่ะ...พี่มันยืนหัวโด่อยู่นี่ทั้งคนนะ” ไอบะยืนกำหมัดแน่น
“โอ๋...โอ๋...โชไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้นน้า....อย่าเพิ่งโมโหซิ...” โชตรงเข้ามาลูบหลังลูบไหล่ของคนรัก แต่ไอบะสะบัดตัวหนี
“ไป...กลับไปบริษัทของตัวกันได้แล้ว...ฉันจะทำงาน!!” เขาเดินปึงๆ ไปนั่งหน้างอที่หน้าโต๊ะทำงาน เปิดแฟ้มรายงานพรึ่บ เป็นการยุติการสนทนาโดยสิ้นเชิง
“เอาไงวะ...?” ยูอิจิมองหน้าเพื่อนเลิกลั่ก ไม่เคยเห็นไอบะงอนสุดๆ แบบนี้เลย
“กลับก่อนดีกว่า...ไปเหอะ” อุเอะดะชวนคนรัก
“ไอบะ...งั้นพวกเรากลับก่อนนะ”
“เออ!!” เสียงห้วนจัดตอบกลับมา ใบหน้าบึ้งตึงไม่ยอมเงยหน้าขึ้นจากแฟ้ม
เพื่อนสามคนกลับออกไปแล้ว เหลือแต่คู่รักของตัวเองที่ยังยืนบื้ออยู่ในห้อง

“ไอบะจ๋า.....โชไม่ได้ตั้งใจพูดว่าจินแบบนั้นน้า...” โชค่อยๆ เขยิบเข้ามาใกล้ที่นั่งของไอบะ
“ไม่ตั้งใจพูด แต่ก็ตั้งใจคิดล่ะว้า...”
“ไม่ได้คิดแบบนั้นด้วย...” โชแก้ตัว
ไอบะปิดแฟ้มฉับ...เขาเงยหน้าขึ้น ไม่มีรอยยิ้มจากใบหน้าสวยของไอบะ
“ไม่ได้คิด...เชอะ!! คิดอยู่ตลอดเวลาล่ะก็ไม่ว่า...คิดอย่างฝังใจจำด้วย นายไม่ชอบน้องฉัน...ไม่ชอบมาตั้งแต่เด็ก จนถึงตอนนี้ นายก็ยังไม่ชอบ....บางทีนะ...บางทีฉันก็นึกน้อยใจเหมือนกัน ทำไมนายมารักฉันแต่ไม่ยอมรับน้องชายของฉัน...ฉันกับน้องก็สายเลือดเดียวกัน ถ้านายไม่อยากให้น้องนายรักกับจิน นายก็ไม่ต้องมารักกับฉัน ดีมั้ยโช?” ไอบะหยุดประโยคแบบห้วนๆ จนโชยืนอ้าปากค้าง
“อ้าว!! ไหงเป็นอย่างงั้นล่ะ”
“กลับไปก่อนเหอะโช...”
“โอ๊ย...ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ ทีเมื่อก่อนละนายเห็นดีกับฉันด้วยทุกอย่างล่ะ” โชถาม
ไอบะถอนหายใจ เขาวางปากกาลง มองหน้าโชอย่างจริงจัง
“เพราะเมื่อก่อนจินมันทะลึ่งเกินกว่าเหตุจริงๆ แต่ตอนนี้เขาอาจจะประพฤติตัวดีขึ้น...นายจะไม่ให้โอกาสเขาหรือโช?”
“ก็.......เอ้อ..........” โชมองไอบะตาละห้อย
...จะเอาไงดี...
“ว่าไง...โช??” เสียงทอดหวานดังขึ้นมาจากปากบางของคนที่แสนรัก ....โชเดินเข้าไปหาร่างบาง
“ลองดูก็ได้...แต่ถ้าจินหลอกน้องฉัน....ฉันตื้บมันจริงๆ ด้วยนะ”
“อือ......ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันจะขอเล่นงานมันเป็นคนแรกเลยล่ะ” ไอบะค่อยยิ้มออก สองแขนสอดกระหวัดเอวของโช เขาฝังใบหน้างามซบกับอกอุ่นกว้าง สีหน้าค่อยแจ่มกระจ่างขึ้นมาหน่อย
“ฉันรักนายจังโช...” เขางึมงำ เกลือกหน้ากับแผ่นอก พอเงยหน้าขึ้นจะมองชายหนุ่ม ก็พบกับริมฝีปากหนาของโชที่โน้มต่ำลงมา
ริมฝีปากที่เผยอคอยของไอบะแนบสนิทกับโช จุมพิตที่ดูดดื่มดับความบาดหมางลงได้อย่างไม่น่าเชื่อ....ไอบะกระชับต้นคอของคนรัก เขาเบียดเนื้อตัวจนแทบจะกลายเป็นเนื้อเดียวกัน โชครางเบาๆ เขาจูบลึกซึ้งขึ้น จนไอบะเปล่งเสียงครางออกมาไม่แพ้กัน

“เดี๋ยวก่อนนะ” โชละจากกลีบปากสีระเรื่อ เขาเดินไปล็อคประตูห้อง พอหันกลับมาอีกที ก็พบกับร่างบางของไอบะ นอนทอดยาวกับโซฟา โชเดินเข้าไปหา ไอบะกางแขนออกกว้าง

โชเดินเข้าสู่อ้อมกอดอย่างว่าง่าย .............เห็นทีวันนี้คงจะหยุดงานทั้งวันแน่ๆ เชียวล่ะ........

*************************************

ในขณะเดียวกัน
จินกับจุนโนะชักชวนกันเดินเข้าร้านโน้นออกร้านนี้ จุนโนะซื้อของหลายชิ้น ส่วนมากจะเป็นเสื้อยืดลายเก๋ๆ จินแสดงความใจดีออกมา โดยการช่วยถือของให้ ดังนั้นจุนโนะจึงเดินตัวปลิวอย่างสบายตัว จนกระทั่งมาถึงร้าน เซเรเนด ท้องของเด็กหนุ่มก็ร้องจ๊อกๆ
จุนโนะหยุดเดินกึก หันมาหาจิน
“หิวอ่ะ...” เด็กหนุ่มบอก
“หิวเหรอ...งั้นก็ไปซิ” จินเดินนำเข้าไปในร้านเซเรเนด ในใจก็อดนึกไม่ได้ว่า หิวได้ไงฟะ...เมื่อกี้ซัดขนมเค้กแกล้มกับกาแฟปั่นที่สตาร์บัคส์ไปเมื่อกี้นี่หว่า.....

บรรยากาศภายในร้านเพิ่งจะเปิด คนในร้านจึงไม่ค่อยมีมากนัก มีเพียงหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่นั่งกันอยู่มุมร้าน จินเลือกที่นั่งได้อีกมุมหนึ่ง รอบๆ โต๊ะมีไม้ระแนงตีกั้นเป็นสัดส่วน ต้นไม้เลื้อยเกี่ยวกระหวัดขึ้นไปตามแนวไม้ ทำให้ชวนนึกถึงบรรยากาศของความโรแมนติกเป็นอย่างยิ่ง บริกรเดินเข้ามาโค้งตัวอย่างนอบน้อม พลางยื่นเมนูให้
“สปาเก็ตตี้ครีมชีส...” จุนโนะสั่งโดยไม่ต้องดูเมนู จินสั่งตามบ้าง
“รับน้ำอะไรดีครับ” บริกรถาม
“น้ำส้ม...” เป็นนางเอกก็ต้องสั่งน้ำนางเอก....จุนโนะยิ้มหวานเอาน้ำสัมดับกาแฟที่กินไปเมื่อครู่
“พี่จินจะรับน้ำอะไรดีฮะ” จุนโนะเอื้อเฟื้อถาม
“รับน้ำใจจากจุนจัง...มีมั้ยเอ่ย?” จิมบอกยิ้มๆ จุนโนะหัวเราะคิกคัก
“มีฮะ...”
“อืมมม์...” จินนึก ...น้ำพระเอกมันอะไรหว่า....
“เบียร์ล่ะกัน..”
“ครับ...รอสักครู่” บริกรโค้งตัวออกไปแล้ว สักพักก็มีนักสีไวโอลินมาเล่นเพลงสไตล์เซเรเนดให้ฟัง จุนโนะก็เลยขอเพลงเซเรเนดของฟรานส์ ชูเบิร์ต ซะเลย
จินทำตาโต ไม่คิดว่าเด็กวัยรุ่นอย่างจุนโนะจะรู้จักเพลงประเภทนี้ด้วย แต่ก็ต้องร้องอ๋อ เมื่อเด็กหนุ่มบอกว่า
“พี่โชเคยเล่นเปียโนเพลงนี้ให้ฟังตอนที่อินเลิฟกับพี่ไอบะน่ะฮะ...ผมฟังวันละสิบรอบได้ละมั้ง...”
“พี่โชชอบเล่นเปียโนด้วยเหรอ?” จินถาม ข้องใจอย่างยิ่ง คนอย่างซากุราอิ โช จะรู้จักอะไรๆ ที่มันละเอียดอ่อนแบบนี้ด้วยเหรอ?
“ก็เล่นเฉพาะเวลาอินเลิฟน่ะฮะ พอพี่ไอบะมาหาก็เล่นเพลงนี้ พอพี่เขาไปแล้ว พี่โชก็เล่นเพลงร็อค...วันนั้นก็จะอารมณ์ดีทั้งวัน ขออะไรก็ยกให้หมดเลย...พี่โชง่ะใจดีนะฮะ...” จุนโนะพูดสรรเสริญเยินยอพี่ชายตัวเองไม่ขาดปาก จินฟังแล้วก็ลอบถอนหายใจ ขอให้พี่โชมันดีแบบนี้ไปเรื่อยๆ เห้อ...ดีอย่างโง้นดีอย่างงี้ ทำให้จินนึกถึงภาพโดนโชยำบาทาไม่ได้เลย...

เมื่ออาหารมาถึง จุนโนะก็หยุดคุย หันมาสนใจอาหารตรงหน้า เขาคีบเบคอนของตัวเองให้จิน
“อ่ะ...ให้พี่จิน...” หนุ่มน้อยยิ้มให้ ...หวานสนิท หวานจนจินไม่ต้องเติมน้ำตาลในอาหาร
“น้ำใจจากจุนโนะหรือ??...” จินอมยิ้มคีบเบคอนเข้าปาก
จุนโนะส่ายหน้า
“ไม่ใช่หรอก...กลัวอ้วนต่างหาก...”
“อ๋อ...อือ....” จินพยักหน้างึกๆ ...แหม..ทำเป็นบอกว่ามีน้ำใจ.....ก็มันไม่กินนี่หว่า ...

เสียงเพลงทอดแผ่วแว่วหวานของไวโอลินยังดังอยู่ เสียงมันนุ่มจนทำให้จุนโนะอารมณ์ดี เขาชวนจินคุยเรื่องโน้นเรื่องนี้ จนมาถึงเรื่องดนตรี

“อยากให้พี่จินไปฟังวงไฟว์เล่นจัง...เล่นดี๊ดี...มันส์มากกก...” จุนโนะทอดเสียงให้เห็นว่ามันส์จริงๆ
“วงไฟว์ ...ไม่รู้จักแฮะ”
“ก็วงที่แฟนผมเป็นนักร้องนำอยู่น่ะซิฮะ” จุนโนะบอกยิ้มๆ
จินพาลจะเลิกอิ่ม วกมาเรื่องนี้อีกแล้ว
“เขาเล่นที่ไหนล่ะ อยากไปดูซะแล้วซิ เดี๋ยวกินเสร็จแล้วไปดูกันเอามั้ยล่ะ” จินชวน
“ไม่ได้หรอก...ตอนนี้วงเขาพักผ่อน ผับเขาเล่นตอนดึกๆ ฮะ” จุนโนะบอก เอาส้อมพันสปาเก็ตตี้เข้าปาก
“เล่นตอนดึก...แล้วจุนโนะไปฟังเขาเล่นได้ไงล่ะ” จินถามไปงั้น แต่คนถูกถามชะงักกึก
“เอ้อ..........เอ้อ.........” เด็กหนุ่มอึกอัก ทำให้จินเงยหน้าขึ้นมอง
“เอ๋...อย่าบอกนะว่า จุนโนะหนีทางบ้านไปเที่ยวตอนกลางคืน!!”
“เอ้อ.......” จุนโนะอยากกัดลิ้นตัวเองนัก จินเลยรู้เลยว่าเขาแอบหนีเที่ยว
“จุนจังงง....” จินเลิกคิ้ว ทำสีหน้ารู้ทัน จนจุนโนะหลบตาวูบ เด็กหนุ่มรวบช้อน ทำเป็นอิ่ม
“อิ่มจังฮะ”
“จุนจังงง...”
“เอ้อ....”
“หนีเที่ยวหรือเรา?” จินถามย้ำ
จุนโนะจิบน้ำนางเอก แล้วก็วาง เอามือประสานกันไว้บนตัก...มองจินตาละห้อยแล้วก็พยักหน้าหงึกๆ
“พี่จินอย่าบอกพวกพี่ๆ นะฮะ...ถ้าพวกเขารู้ ผมตายแน่...” เด็กหนุ่มทำเสียงอ่อน เมื่อเห็นจินเงียบ เขาก็ช้อนตามอง เป็นจังหวะที่จินมองมาพอดี ตาสบตากัน.....แววตาหนึ่งนั้นเว้าวอน ขอร้อง ส่วนอีกหนึ่งนั้นเป็นประกายไหววิบๆ เหมือนกับจะหลอกล่อให้แมลงน้อยๆ มาติดกับ

“....จุนจังน่ะไม่ตายหรอก แต่แฟนนายง่ะแหล่ะจะตาย”
“งั้นพี่จินยิ่งบอกไม่ได้ใหญ่...นะฮะ...พี่จินช่วยผมหน่อยน้า...” จุนโนะอ้อน ยื่นหน้าน่ารักเข้าหา
จินยิ้มมุมปาก เขายกมือสาบาน
“ไม่บอกหรอก ขอรับรอง ถ้า............”
“ถ้าอะไรฮะ?” จุนโนะชะโงกถาม
“ถ้าจุนโนะจะไม่ดื้อกับพี่จิน....แล้วก็ให้พี่ไปเที่ยวด้วย” จินต่อรอง สิ่งที่ได้คือรอยยิ้มกว้างของเด็กตรงหน้า
“ได้เลยฮะ..”
“อือ...งั้นพี่จะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับนะ เออ...แล้วนายไปอย่างไง” จินเท้าคางถาม
“ขึ้นแท็กซี่ไปกับยามะพี”
“อ๋อ...เจ้าตาโตนั่นก็ไปด้วย...อือ...งั้นรู้แล้วล่ะว่าใครเป็นคนชวน....” จินพยักหน้าน้อยๆ ปักใจร้อยเปอร์เซ็นต์ ลำพังจุนโนะคนเดียวคงไม่อาจหาญถึงเพียงนั้นแน่
“ยามะจังไม่ผิดนะฮะ....ผมก็อยากไปด้วย...ผมอยาก...เอ้อ...อยากเจอจิมมี่อีก...” เสียงสารภาพไม่เต็มเสียงนั้น ทำให้จินมองหน้าจุนโนะ เห็นใบหน้าสวยแดงระเรื่อขึ้น ขณะเอ่ยนามหนุ่มลูกครึ่ง

......นี่จุนโนะคงจะตกหลุมรักเจ้าหนุ่มนั่นแน่ๆ ล่ะซิ........

“เฮ้อ....พี่โชรู้ล่ะแย่แน่เลยเนี่ย” จินเอ่ยปากอยากเห็นใจ
“ฮะ...ทำไงได้ล่ะฮะ...ก็อยากเจอ........”
“เอางี้...ถ้าคืนไหนจะไป โทรฯ บอกพี่ก็แล้วกัน จะขับรถไปให้ อย่าไปกันเองเลย กลางค่ำกลางคืนเดี๋ยวจะถูกฉุดเอา”
จุนโนะยิ้มแป้น
“จริงนะฮะ...แต่แหม..ไม่โดนฉุดหรอก มาเด่ะ จะทุ่มให้..”
“จุนโนะ ...อย่าชะล่าใจไป เก่งยูโดก็จริง แต่ถ้าเจอเล่ห์เหลี่ยมคน ยูโดสายดำก็ช่วยอะไรนายไม่ได้หรอก...” จินเตือน
“ยังไม่ได้สายดำหรอกฮะ...ยังไม่ได้สอบ..” จุนโนะบอก
“พี่จินสอนเทคนิคให้เอามั้ย...พี่ได้สายดำแล้วนะ” จินคุย ทำให้หนุ่มน้อยตาโต
“พี่จินเล่นยูโดด้วยเหรอ? มิน่าล่ะ...” จุนโนะนึกไปถึงครั้งแรกที่จะทุ่มจินในห้องครัว ตอนที่เจอกันครั้งแรก คราวนั้นจินขืนตัวไว้ทำให้เขาทุ่มไม่ได้....อ๋อ....เป็นยูโดเหมือนกันนี่เล่า.....แถมยังเก่งกว่าเขาซะอีกแน่ะ........
“แล้วจะสอบเอาสายดำหรือเปล่า?” จินถาม จุนโนะพยักหน้า
“ต้องรอเปิดเทอมใหม่ก่อนฮะ”
“พี่สอนให้เอามั้ย?”
“ดีฮะ...ที่ไหนดี..”
“ที่บ้านพี่ก็ได้ จุนโนะว่างเมื่อไรเราก็ไปหัดกัน คงจะเป็นตอนกลางวันล่ะซิ กลางคืนจะต้องไปดูจิมมี่เล่นดนตรี” จินพูดดักคอ ทำเอาหนุ่มน้อยยิ้มแป้น... ทำหน้าเขินจัด
“แหม...พี่จินล่ะรู้ใจ...”
จินลอบถอนหายใจโล่งอก...หาเรื่องใกล้ชิดจุนโนะได้อีกหนึ่งก้าว....สอนยูโดให้เก่งขึ้น ไม่ใช่เรื่องยาก ได้ใกล้ชิดกันทุกวันแบบนี้ ...คนหน้าหวานจะหนีไปไหน...จิมมี่ก็จิมมี่เหอะ...จะเขี่ยให้หลุดสเป็คเลยคอยดู...

***************************

ขณะที่จินกำลังจะพาจุนโนะขึ้นรถไปส่งบ้านนั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นยามะพีเดินเคียงคู่มากับผู้ชายร่างสูง ก็คนที่เขาเห็นมารับเจ้ายามะจังที่หน้าบ้านนั่นแหล่ะ
“จุนโนะ....” จินเรียกเด็กหนุ่ม แล้วก็พยักเพยิดไปที่ยามะพี จุนโนะมองตาม แล้วก็ยิ้มออกมา
“อ๊ะ? ยามะจัง” จุนโนะไม่ว่าอะไร เขาบอกจินว่า นายคนที่มากับยามะพีนั้น เป็นมือเบสประจำวงไฟว์ จินฟังแล้วก็ต้องกรอกตาขึ้นข้างบน ....งานนี้วงไฟว์เอาคนหน้าหวานไปกินตั้งสองคนแน่ะ

จินจะเปิดประตูก้าวเข้าใน เขาก็ต้องชะงักอีกเป็นครั้งที่สอง คราวนี้เห็นผู้ชายร่างเล็กที่ดูคุ้นตาจริงๆ ใส่หมวกหลุบปิดหน้าตาซะเกือบครึ่ง เดินหลบไปหลบมาอยู่ไม่ห่างจากยามะพี เห็นเข้าแล้วจินก็อดขำไม่ได้

....โธ่เอ๋ย...คาเมะ....

เฮ้อ...ตามติดเชียวนะ...ก็ดีเหมือนกัน เขาเองก็อดเป็นห่วงยามะพีไม่ได้ เห็นกันมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย พอเริ่มจะหนุ่มก็ริมีรัก ....มีคนจ้องจะงาบถึงสองคน ...เอาละว้า...เป็นคาเมะก็ยังดีกว่าให้ใครไม่รู้คาบไปกิน

“ยามะจังเล่นยูโดด้วยหรือเปล่า?” จินถามจุนโนะขณะที่นั่งคู่กันมาในรถ
“เล่นฮะ...แต่ยังไม่ได้สายน้ำตาลเลย...พี่จินเอายามะพีไปฝึกกับเราด้วยดีมั้ยฮะ...”

“อือ........อย่าเลย...จุนโนะคนเดียวดีกว่า...สองคนพี่จินรับไม่ไหว...” จินว่าเข้านั่น ก็ใจจริงอยากสอนกับจุนโนะสองต่อสองต่างหาก ได้ยินคนหน้าหวานบ่นพึม
“ว้า....เสียดายจัง....”
“ไม่ต้องเสียดายหรอกจุนโนะ เรียนแบบนี้มันต้องตัวต่อตัว จุนจังอยากให้พี่สอนแท็คติกแบบไหน พี่จินสอนให้ได้หมด ท่าทุ่มแบบไหนถึงจะเรียกคะแนนได้ ....หรือว่าจะชอบสอนแบบถึงเนื้อถึงตัวก็ย่อมได้...พี่จินชอบ..เอ๊ย!! พี่จินสอนได้จ้า...” จินบรรยายสรรพคุณของตัวเอง จุนโนะนิ่งฟังเฉย คิดไปคิดมา นึกห่วงตัวเองเหมือนกัน เขาปรายตามองคนขับที่นั่งอมยิ้ม
“พี่จินจะสอนผมเนี่ย...สอนฟรีๆ หรือว่าต้องการอะไรแลกเปลี่ยน?” จุนโนะตัดสินใจถาม
“สอนฟรีซิครับ...หรือจุนโนะจะให้อะไรพี่จินเป็นการตอบแทน?” จินย้อนถาม
จุนโนะเงียบกริบ คิดอยู่นานทีเดียวกว่าจะถามออกมาตรงๆ
“มีคนบอกว่า.......พี่จินเคย...เอ้อ...จูจุ๊บโนะจังของผมตอนที่ให้ปิกาจู้ผม...ผมเองก็จำไม่ได้ ตอนนั้นยังไม่รู้เรื่อง จริงอ๊ะเปล่า?”

........พรืด..!!......

จินแทบจะเหยียบเบรก.......รถกระตุกไปนิดหนึ่ง แต่ก็กลับคืนสู่สภาพเดิม คงนั่งทำหน้าที่ขับรถไปเรื่อยๆ แต่ในใจนี่เต้นโครมคราม จะบอกมันยังไงดีล่ะหว่า ไม่คิดว่าจุนโนะจะมารื้อฟื้นความหลังที่น่าอับอายเอาตอนนี้
“ใครบอกนายจุนโนะ?” เขาถามทำเสียงขึงขัง จุนโนะก็เลยเล่าให้ฟังจนหมดแต่ไม่ยอมบอกว่าไปฟังมาจากไหน? บอกแต่เพียงว่า
“พี่จินอย่ารู้เลย...ผมก็ไม่รู้หรอกว่าคนเล่าให้ผมฟังนะ เขาจะหวังดีกับผมหรือเปล่า”
“ตอนนั้นพี่จินยังเด็ก...วัยอยากรู้อยากลองน่ะ พี่ทำไปก็เพราะเด็กแท้ๆ จุนโนะอย่าถือเลยนะ...ตอนนี้เราก็โตๆ ด้วยกันแล้ว จะให้พี่จินไปทำอย่างงั้นกับนายอีก คงจะไม่รับทาน...แหะ..แหะ...” จินหัวเราะเสียงแห้งๆ
“คงจะไม่รับทาน?...หมายความว่า....เลิกมีพฤติกรรมแบบนั้นแล้วใช่มั้ย?”

“โอ๊ย...ไม่มี...ไม่มี๊...” จินโบกมือปฏิเสธ
“งั้นก็ค่อยโล่งใจหน่อย...” จุนโนะหันมายิ้มให้....บอกไปอีกว่า เรื่องที่ผ่านๆ มาน่ะ เขายกโทษให้ก็แล้วกัน.....

จินบอกขอบใจ แต่ก็อดนึกไม่ได้....ยังไงๆ ก็ต้องยกโทษให้ซิ ก็พี่จินโดนออกจะน่วมขนาดนั้นนี่นา...เขาก็ได้รับการลงโทษแล้ว....อย่างน่วมเลยด้วย...
และนับแต่นี้ต่อไป พี่จินจะเอาคืนบ้างล่ะ....

....โนะจังของนายน่ะเตรียมให้ดีก็แล้วกัน พี่จินจะหาทางงาบให้ได้....ไม่เชื่อคอยดู๊........

**********************************

ทางเรียวตะและยามะพี หลังจากเดินเที่ยวจนชื่นมื่นแล้ว ก็ขับรถกลับบ้าน ระหว่างทางที่เกือบจะถึงบ้านของยามะพี เรียวตะขับรถผ่านสวนเด็กเล่นเก่า ที่ถูกทิ้งร้างมานาน เขาเบนรถเข้าจอดที่ด้านในของสวน

“เอ้อ......มาทำอะไรที่นี่ฮะ?” ยามะพีหันมาถาม แต่เรียวตะไม่ตอบ เขายังนั่งนิ่งหันมาส่งยิ้มหล่อๆ ให้
“มาคุยเล่นดีกว่า ยังไม่อยากกลับบ้านไม่ใช่หรือยามะพี”
“ฮะ...คุยก็ดี ออกไปคุยข้างนอกมั้ย...มีชิงช้าเก่าๆ อยู่สองสามอัน เราไปนั่งเล่นที่นั่นดีกว่านะฮะ...” ยามะพีชวน เตรียมจะเปิดประตูออก แต่ว่าเรียวตะรั้งแขนของเขาไว้ ชายหนุ่มขยับที่นั่งใหม่ นั่งจนแทบจะติดกับยามะพีทีเดียว
“คุยกันในรถดีกว่านะ”
“เอ้อ.....ฮะ..” ยามะพีพยักหน้า เมื่อสบตาคมกริบของเรียวตะ หนุ่มน้อยก็สะเทิ้นอาย...
“ยามะพีน่ารักนะ...รู้ตัวมั้ย?”
“น...น่ารักเหรอฮะ...หวา..า...า..” หนุ่มน้อยหน้าแดง อมยิ้มแก้มตุ่ยกับคำชม
“มาเที่ยวกันวันนี้ ผมสนุกนะ มีความสุขด้วย...” เรียวตะหยอดคำหวาน ยิ่งทำให้หน้าที่แดงอยู่แล้วกลับแดงขึ้นไปอีก ชายหนุ่มมองดวงหน้าหวานแล้วก็ถอนหายใจยาว
“เฮ้อ.......นานเท่าไรแล้วนะที่ผมไม่เคยเห็นใครหน้าแดงเพราะอาย...”
“ผมอายจริงๆ นะฮะ..เล่นพูดแบบนี้ เขินนะจะบอกให้” ยามะพีก้มหน้างุด

ฝ่ามือใหญ่จับปลายคางเรียวของเด็กหนุ่ม ช้อนใบหน้าให้สบตากับเขา ใกล้ชิดกันถึงขนาดนี้ ยามะพีหลุบตามองผ่านม่านขนตาของตัวเอง เห็นเรียวตะโน้มใบหน้ามาใกล้

...........อึ๊ย..........

กำลังจะถูกจูบนี่หว่า.........

ใบหน้าหวานพริ้มหลับตาลง รู้สึกถึงแรงสัมผัสของริมฝีปากคู่หนึ่งที่กำลังจะประทับลงมา....กำลังจะแตะกันอยู่แล้วเชียวเมื่อ..........

....ก็อก........ก็อก.........
สองหนุ่มลืมตาขึ้นทันที ยามะพีสะดุ้งขณะมองเห็นชายคนหนึ่งกำลังยืนเคาะกระจกด้านที่เขานั่ง เรียวตะเองก็ฉุนกึก
“อะไรวะ?” ชายหนุ่มอุทานออกมา
หนุ่มคนนั้นถอดหมวกออก เผยให้เห็นว่าเป็นใคร....เท่านั้นแหล่ะยามะพีถึงกับร้องเฮ้อ...ออกมาดังๆ

“คาเมะ!! คนบ้า!!” ยามะพีจิ๊ปาก เขาเปิดประตูรถผัวะ จนแทบจะชนกับร่างของคาเมะ ถ้าหลบไม่ทันมีหวังลงไปนอนแอ้งแม้งกับพื้นแล้วล่ะ
“นาย...มีอะไร?” ยามะพียืนเท้าเอวถาม
“ก็...ไม่มีไรง่ะ...แค่จะมาบอกว่ารถคันนี้ยางแบน!!” คาเมะบอกด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“หา??” คราวนี้เรียวตะเป็นคนอุทาน เขาออกมาดูสภาพรถ แล้วก็เห็นจริงตามที่นายหน้าตี๋คนนี้บอก ชายหนุ่มสบถด้วยความหัวเสีย เขาเดินวนดูรอบรถ
“ให้ตายซิ แบนทีเดียวสองล้อ...ยางอะไหล่มีมาอันเดียวด้วย” เขายืนเกาหัวแกรกๆ
“ขับมาดีๆ จะแบนได้ไงฮะ” ยามะพีออกความเห็นแต่ก็ไม่วายปรายตามาทางคาเมะอย่างสงสัย
“แล้วนายตามมาได้ไง?” เขาหันมาถาม
“ไม่ได้ตาม...แต่เข้ามาเดินเล่น...เห็นรถจอดอยู่ก็เลยสงสัย เดินเข้ามาดูว่ารถใครหว่า เข้ามาจอดในที่เปลี่ยวแบบนี้ พอดีเห็นรถยางแบนก็เลยบอก...ไม่คิดว่าจะเป็นนายเสียด้วยซ้ำ” คาเมะบอกหน้าตาเฉย ทำหน้าทำตาซื่อๆ จนยามะพีชักจะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง.....
“แล้วจะทำอย่างไรล่ะครับ ...” ยามะพีหันมาถามเรียวตะ ชายหนุ่มมองหน้าคาเมะกำลังจะเอ่ยปาก คาเมะส่ายหน้า
“ผมไม่มียางอะไหล่มาด้วยนะครับ ขอบอก...” คาเมะโกหกหน้าตาเฉย
“ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่...ผมคงต้องโทรฯ เรียกช่างมาที่นี่แล้วล่ะ ให้เขาเอายางมาเปลี่ยนให้ด้วย ยามะพีจะเอาไงดี”
“ผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณนะครับ” เด็กหนุ่มเสนอตัว แต่คาเมะจุ๊ปาก...
“นายกลับบ้านกับฉันดีกว่านะ จะมืดแล้วด้วย พ่อแม่จะเป็นห่วง เมื่อกี้จุนโนะก็ตามตัวนายให้วุ่นไปหมด เห็นบอกมีเรื่องจะปรึกษาด้วย” หนุ่มหน้าตี๋โกหกอีกเป็นคำรบสอง
“เอ๊ะ..จุนโนะไม่เห็นโทรฯ มาหาฉันเลย” ชักสงสัย แต่คาเมะยักไหล่แล้วบอกว่า
“ข้อนี้ไม่ทราบนะครับ...แต่ก็ตามใจนะ ตอนนี้จะรอช่างก็ได้ จะจู๋จี๋กันระหว่างที่รอก็ได้นะไม่ว่า....แต่ฉันจะนั่งเป็นเพื่อน...รับรองจะไม่ขัดจังหวะเลิฟซีนอีกหรอก”
“บ้า!!” ยามะค้อนขวับ แต่พอคาเมะตั้งท่าจะนั่งลงกับพื้นหญ้าอย่างที่บอกจริงๆ เรียวตะก็จับมือยามะพีบอกว่า
“ยามะพีกลับกับเพื่อนก่อนก็ได้นะ...เดี๋ยวที่บ้านจะเป็นห่วง ...แล้วคืนนี้.......” เรียวตะพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ทำให้ยามะพีเขย่งขึ้นกระซิบว่า
“คืนนี้ผมจะไปดูดนตรีอีกนะฮะ...”
“งั้นก็ดีน่ะซิ..แล้วเจอกันนะ...กลับไปพบคุณพ่อคุณแม่ก่อนเถอะ...เดี๋ยวช่างก็มาแล้ว ผมอยู่คนเดียวได้” เรียวตะหอมแก้มยามะโดยที่ไม่แคร์สายตาของคาเมะเลย ยามะพีอายหน้าแดงก่ำ ...

คาเมะชักมองมาอย่างเขม่น ....เฮ้ย....มีหอมกันด้วย....
ได้ไงวะ....เมื่อกี้ก็เกือบจะจูบกันแล้ว ดีนะที่เขามาขวางไว้ทัน นี่เล่นหอมแก้มกันต่อหน้าต่อตา...ไม่รู้ว่าความไม่พอใจมันวิ่งมาจากไหน ....อยู่ๆ คาเมะก็เกิดอิจฉาเรียวตะขึ้นมากระทันหัน
เขาลุกพรวดพราดขึ้น...แล้วก็ต้องยืนนิ่ง เพราะไม่รู้จะหาเหตุอะไรไปหาเรื่องสองคนนั่น
โชคดีที่ยามะพีผละออกมาก่อน คาเมะก็เลยค่อยสงบลงไปได้บ้าง

คาเมะเดินนำยามะพีไปที่รถที่จอดอยู่หน้าปากทางเข้าสวน ห่างจากรถของเรียวตะพอสมควร ทั้งสองนั่งกันเฉยไม่พูดไม่จา ช่วงนั้นตะวันลับขอบฟ้าแล้ว เมื่อคาเมะนำรถมาจอดที่หน้าบ้านของยามะพีทุกอย่างรอบตัวก็มืดสลัว
“นายตามฉันมาตลอดเวลาใช่มั้ย?” ยามะพีเปิดฉากถามทันทีที่รถหยุด
“เออ...แล้วไง?” คาเมะย้อน
“ทำไมง่ะ...??”
“ก็เราพนันอะไรกันไว้ล่ะ ยามะพี?” คาเมะขยับเข้ามาใกล้ทีละนิด ยามะพีมัวแต่นั่งกอดอก หน้ามุ่ย สองตามองออกไปนอกหน้าต่างรถ พอหันมาอีกที ใบหน้าของคนชื่อเต่าก็มาอยู่ใกล้แล้ว
“เฮ่ย...ถอยออกไปนะ...อย่าให้ฉันรู้นะว่านายใช้วิธีสกปรกกับคุณเรียวตะ....ฉันยกเลิกพนันจริงๆ ด้วย”
“ฉันจะมีวิธีไหนก็แล้วแต่ นายก็คอยแก้ให้ทันก็แล้วกัน...ว่าไงเมื่อกี้...คงนึกแช่งฉันในใจล่ะซิที่ฉันมาขัดจังหวะโรแมนซ์ของนายน่ะ”
“เออ!!...กำลังจะให้คุณเรียวตะช่วยลบจูบแรกอันแสนทุเรศจากนายอยู่แล้วเชียว ดันมีปีศาจมาผจญจนได้...ฮึ...”
“เสียดายล่ะซิ...”
“ฮึ...แน่ล่ะ” ยามะพีเชิดหน้าขึ้น ริมฝีปากอวบอิ่มยื่นอย่างไม่สบอารมณ์ แต่มันกลับดูเย้ายวนยิ่งนักในสายตาของคนมอง
“งั้น...มานี่ จะช่วยย้ำความทรงจำอันนั้นให้อีก!!”

คาเมะเหนี่ยวคอของยามะพีมาใกล้ กระแทกจูบร้อนแรงลงไปบนกลีบปากอวบสีแดงนั้นอย่างทำโทษ ยามะพีดิ้นขลุกขลัก กำปั้นน้อยๆ ทุบอกของคาเมะ แต่ชายหนุ่มจะหยุดก็หาไม่ ปากบางจึงขบย้ำริมฝีปากอ่อนนิ่มจนยามะพีสะท้าน
กำปั้นที่ทุบอกของคาเมะเมื่อสักครู่อ่อนแรงลงไปเรื่อยๆ คาเมะจับมือน้อยๆ นั้นกำเอาไว้แน่น ส่วนริมฝีปากก็ยังคงทำหน้าที่อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

ปลายลิ้นสาก ไล้เลียที่กลีบปากทั้งบนและล่าง ก่อนที่จะบังคับให้ยามะพีเผยอปากออกน้อยๆ คาเมะส่งลิ้นเข้าไป เกี่ยวกระหวัดลิ้นอ่อนนุ่มของอีกฝ่าย จนยามะพีส่งเสียงร้องครางอือๆ
ปลายนิ้วมือของคาเมะกดที่หลังท้ายทอย ส่งผลให้คนหน้าหวานแอ่นตัวเข้าปะทะกับอกของเขา จุมพิตจึงทวีความดื่มด่ำมากขึ้นจนยามะเผลอตัวจูบตอบกลับมาบ้าง คาเมะลิงโลดยิ่งนักเมื่อรู้สึกว่าหัวใจของยามะพีเต้นโครมครามแนบกับอกของเขา

ทั้งคู่หอบสะท้าน คาเมะละจากกลีบปากบวมช้ำของคนในอ้อมแขน ต่างมองหน้าซึ่งกันและกันด้วยความประหลาดใจและตื่นเต้น จากนั้นเมื่อยามะพีเผยอริมฝีปากออกน้อยๆ คาเมะก็โผเข้าจุมพิตอีกครั้ง คราวนี้ยิ่งเพิ่มความร้อนแรงมากขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ

จุมพิตที่คาเมะมอบให้ ทำให้ยามะพีเผลอร้องครวญครางออกมา ริมฝีปากสองคู่ประกบกันอยู่เช่นนั้นจนกระทั่ง แสงไฟหน้าของรถคันหนึ่งสาดส่องมาจากทางเบื้องหลัง ทำให้ทั้งคู่รีบผละออกจากกัน

ยามะพีรีบลงไปยืนขาสั่นอยู่ข้างรถ เมื่อเห็นว่ารถคันนั้นชะลอ แล้วก็จอดอีกฟากถนนหนึ่ง ใบหน้าของจินและจุนโนะยื่นออกมาจากกระจกข้างคนขับ
“ยามะจัง..ง..ง...” จุนโนะเป็นคนตะโกนเรียก โบกไม้โบกมือให้
“ไปเที่ยวเป็นไงบ้าง?”
“ฮื่อ...ส...สนุกดี...” ยามะพีตอบซุ่มเสียงสั่นพร่า
“แต่นั่นมันรถที่บ้านเรานี่หว่า” จินสงสัย แล้วก็ที่นั่งอยู่ในรถนั่นมันก็ญาติของข้าพเจ้าเองนี่นา
...เอ๊ะ...มันยังไง แล้วยามะพีมากับคาเมะได้อย่างไง...กลับบ้านต้องซักฟอกเจ้าเต่าโฉดให้รู้ความแน่ๆ
จินกับจุนโนะหยุดทักทายกับเพื่อนบ้านได้ไม่นานก็ขับรถเลยไป

ยามะพีหันขวับเดินดุ่มเข้าบ้าน เขาไขกุญแจบ้านด้วยมือที่สั่นเทา ไขผิดไขถูกอยู่เป็นนาน นึกแช่งคาเมะอยู่ในใจว่าทำไมไม่ขับรถไปไหนสักทีนะ กำลังแช่งอยู่ดีๆ ก็รู้สึกว่ามีมือๆ หนึ่งซ้อนทับมือของเขา
“ช่วยไขให้นะ ...ปล่อยให้ไขเอง ชาตินี้ก็ไม่ได้เข้าบ้านหรอก” เสียงคาเมะกระซิบมาจากเบื้องหลัง
ยามะพีรีบปล่อยมือจากกุญแจ....
พอเปิดประตูได้ ยามะพีก็ไม่รอช้า เขาวิ่งแน่บเข้าบ้านไม่ยอมเหลียวหลังมามองคนมาส่งเลย
คาเมะหัวเราะหึๆ แล้วก็ป้องปากตะโกนตามหลังไปว่า
“หลับฝันดีนะคร้าบบบ....”
“บ้า!!” ยามะพีหันหน้ามาแหวใส่ แล้วก็วิ่งหายเข้าบ้าน
ปล่อยให้คาเมนาชิขับรถกลับบ้านอย่างสบายใจเฉิบ....ลางชนะเห็นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลแล้วนี่........นอกจากจะชนะพนันแล้ว สงสัยต้องได้ไอ้หนุ่มหน้าหวานคนนี้เป็นของแถมมานอนกอดสบายใจเฉิบซะอีกละมัง.....ดูจากเมื่อกี้แล้ว สมยอมกันชัดๆ.....
คาเมะครึ้มอกครึ้มใจ ร้องเพลง...ผิวปาก...ดังลั่นรถตลอดทางที่เลี้ยวรถเข้าบ้าน

*********************

*****************

to be continue