YOU’re Belong To My HEART

...vol 9

*******************************

ตอนขากลับ สมาชิกตะลุยน้ำตก ต่างก็มีสภาพอ่อนระโหยกันโดยถ้วนทั่ว จะมีเสียงคุยกันเบาๆ อยู่ทางเบื้องหลัง คือคู่ของไอบะและโช ส่วนคนอื่นๆ ก็นั่งคอพับคออ่อนกันเป็นแถวๆ คราวนี้จุนโนะสุเกะขอมานั่งกับอุเอดะด้วย ทิ้งจินให้นั่งตาละห้อยอยู่ด้านหลัง ส่วนยูอิจิก็หลับพิงกับพนักไปแล้ว

จุนโนะเอียงหัวซบกับบ่าของอุเอดะ ชวนเพื่อนของพี่ชายคุยกันเบาๆ ด้วยเรื่องโน้นเรื่องนี้ สักพักจุนโนะก็หยุดคุย เขายื่นมือมาคลำรอยแดงเป็นปื้นที่ซอกคอของอุเอะดะ

“ทำยังไงง่ะถึงเป็นรอยแบบนี้ ...พี่ยูทำเหรอฮะ?...” จุนโนะแอบกระซิบถามเสียงเบาหวิว อุเอดะสะดุ้ง รีบตะครุบที่คอของตัวเอง
“อยากรู้จริงนะเรา ถามอะไรแบบเนี้ย ระวังโชได้ยิน จะถูกดุเอานะ”

“แหม...พี่อุเอ้ของจุนจัง.....ขอถามหน่อยเหอะ...ก็มันสงสัยนี่นา” จุนโนะพูด แอบเห็นใบหน้าสวยของอุเอดะมีริ้วรอยของความเขินอายปรากฏอยู่

หนุ่มผมทองยิ้มน้อยๆ สีหน้ามีความสุขเมื่อเอ่ยว่า
“จุนโนะจะอยากรู้ไปทำไม...เอาไว้มีแฟนแล้วก็รู้เองน่า”
“พี่ยูคงรักพี่มากเลยนะฮะ...ถึงทำให้เกิดรอยอย่างงี้ได้ทุกวั้นทุกวัน” จุนโนะเอานิ้วชี้ๆ ไปที่รอยแดงหลายรอยที่โผล่พ้นขอบเสื้อออกมา รวมทั้งเหนี่ยวคอเสื้อยืดของอุเอดะชะโงกมองเข้าไปด้วย อุเอดะตีมือเด็กหนุ่มเบาๆ
“บ้า...นั่งเฉยๆ นะ ไม่งั้นพี่จะฟ้องโชด้วยว่าจุนจังถามอะไรพี่แบบนี้”
“ก็คนมันอยากรู้นี่!!”
จุนโนะหน้ามุ่ย ลุกขึ้นนั่งตัวตรง เขาแอบชำเลืองไปทางเบาะหลัง เห็นพี่โชกับพี่ไอบะคุยแบบหน้าชนกัน ไม่สนใจใครบนรถ มองไปมองมา สายตาก็ปะทะกับสายตาคมปลาบของอีกหนุ่มหนึ่งที่เขาแอบหนีไม่ยอมนั่งด้วย

....พี่จิน...

สายตาเจ้าชู้ที่จินมองมานั้น ทำให้จุนโนะรีบเบือนหน้ากลับ ผิวแก้มร้อนซู่ซ่าจนต้องแอบประคองใบหน้าของตัวเองเอาไว้...แก้มจะแดงมั้ยเนี่ย...พี่อุเอ้จะสังเกตเห็นหรือเปล่า

ทำไมพี่จินต้องมองเขาแปลกๆ แบบนั้นด้วย หลังจากสอนจูบให้เขาหลังม่านน้ำตกแล้ว พี่จินยังจะคิดอะไรเลยเถิดหรือเปล่านะ?...จุนโนะชักจะหวั่นๆ
แต่เอ....คิดไปอีกที...คงไม่น่า...พี่จินอยู่เมืองนอกมาหลายปี ความคิดแบบฟรีอย่างนี้คงจะมีมั่ง...คงไม่คิดอะไรกับเขาหรอกมั้ง???

จุนโนะถอนหายใจ สั่นศีรษะไปมา จนรู้สึกว่ามีมือมาสะกิดที่หัวไหล่ ....หันกลับไปมอง ...จินนั่นเอง เขายื่นหน้ามาใกล้จุนโนะ
“กลับมานั่งกับพี่ดีกว่าจุนจัง ไปนั่งเบียดพี่ยูกับพี่อุเอ้ทำไมกัน”

“ไม่เอาง่ะ” จุนโนะส่ายหน้า พอจะหันหน้ากลับ จินก็สะกิดอีกยิกๆ
“พี่นั่งคนเดียวเหงานะ”
“พี่จินก็หลับไปซิฮะ ผมจะนั่งคุยกับพี่อุเอ้”
จินหัวเราะหึๆ ยื่นหน้าจนริมฝีปากติดกับหูของจุนโนะ
“รู้หรอกน่าว่าคุยเรื่องอะไร.... ถ้าอยากรู้เรื่องคิสมาร์ก...พี่จินจะทำให้ดูเอามั้ย?”
“ฮึ้ก...ไม่อยากรู้แล้วฮะ...” จุนโนะเม้มริมฝีปากแน่น เมื่อรู้สึกว่าจินตั้งใจเป่าลมหายใจรินรดต้นคอของเขา
“งั้น...ถ้ามีโอกาสพี่จินจะสอนเอง...”
พอสิ้นเสียงของจิน คนที่นั่งเบื้องหน้าก็กระแอมเบาๆ เป็นเชิงเตือน
“น้องจิน....พูดอะไรเกรงใจพี่อุเอ้บ้างนะครับ...พี่นั่งหัวโด่อยู่ทนโท่ ยังจะจีบข้ามหัวกันอีก...”
“พี่จินไม่ได้จีบจุนจังหรอกฮะ...พี่จินเขาล้อเล่นง่ะ...ใช่มั้ยพี่จิน?” จุนโนะแก้ต่างให้ จินพยักหน้างึกๆ
“ก็...จะว่างั้นก็ได้...ใครจะกล้าจีบจุนโนะสุเกะล่ะครับ พี่อุเอดะ ...พี่ชายหวงอย่างกะหมา...”
“เฮ้ย...ไอ้จิน!! ว่าใครเป็นหมา??” เสียงถามดังมาจากด้านหลัง ทำเอาจินสะดุ้งเฮือก ขนาดพูดเบาๆ ยังได้ยิน แล้วตอนเขาพูดจีบจุนโนะจะได้ยินมั้ยหว่า?
“พี่โชว่าผมพูดอะไรล่ะฮะ?” จินย้อนถามหน้าตาเฉย
“ฉันจะไปรู้นายเรอะ...ไม่ได้ยินเว้ย...ได้ยินแต่พี่โช...โช...แล้วก็อะไร...หมา...หมา...เนี่ย...แค่นั้นแหล่ะ” แฟนพี่ชายตะโกนตอบ จินค่อยโล่งอก
“ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมบอกว่า พี่โชน่าจะเลี้ยงหมาสักตัวเอาไว้คอยคุ้มกันจุนโนะนะฮะ” จินว่าเข้านั่น ได้ยินเสียงโชส่งเสียงอือออเบาๆ
“เออ...ดีเหมือนกันนะ...เดี๋ยวกลับไปนี่ให้จุนจังเป็นคนเลือกเอามั้ย...” โชถามน้องชายที่กำลังนั่งปิดปากหัวเราะกับอุเอดะกันสองคน
“ดีฮะ...เอาพุดเดิ้ลทอยดีมั้ย...ปากเปราะดี” จุนโนะค่อนพี่ชาย
“จะว่าพี่ก็บอกมาตรงๆ ก็ได้ ไอ้น้องรัก...แล้วไอ้หมาแบบนั้นน่ะ เลี้ยงไว้กัดข้อเท้าหรือไงจ๊ะ...จุนจัง....”
จุนโนะหัวเราะคิกคัก แว่บหนึ่งที่เขาหันมายิ้มให้จินตาหยี....จินหัวใจเต้นถี่ๆ จะขาดใจกับรอยยิ้มน่ารักของเด็กหนุ่มนั่นซะแล้ว .....

มาเที่ยวหนนี้ มีแต่คุ้มกับคุ้ม....ได้จูบแรกของจุนโนะ...แถมยังได้จับโนะจังที่อยากจับมานานอีกด้วย....คืนนี้มีหวังจินนอนหลับฝันดีแน่ๆ...

*****************************

ทั้งหมดมาถึงรีสอร์ทก็ตอนเย็นย่ำใกล้ค่ำแล้ว พอรถจอดสนิทที่หน้าซุ้มทางเข้าปุ๊บ ยามะพีก็ผวามาเกาะประตูรถทันที
“โห้ย...ไปซะเกือบทั้งวัน ทิ้งผมเหงาอยู่ได้คนเดียว”
“อ้าว!! ก็อยากไม่ไปด้วยนี่นา” จุนโนะลงจากรถมาเป็นคนแรก มองหน้าใสสะอาดของเพื่อนซี้ก็ยิ้มๆ สงสัยว่ายามะพีคงมีอะไรมาเล่าแน่ๆ งานนี้
ยามะพีไม่สนคนอื่น เขาจูงแขนจุนโนะเดินลิ่วๆ กลับห้องทันที
“จะรีบไปไหนกันนะ ยามะจัง?”
“เออน่า...โอ๊ย...อยากจะเล่าใจจะขาด” ยามะพีดันจุนโนะเข้าห้องพัก หลังจากปิดล็อคแล้ว เขาก็เริ่มต้นเล่าเรื่องเดทกับเรียวตะให้เพื่อนฟังทันที รวมถึงเรื่องที่เรียวตะชวนเขาไปไลฟ์เฮ้าส์เมื่อกลับไปถึงโตเกียว และตบเท้าด้วยเรื่องที่เกือบจะนัวเนียกับคาเมนาชิในห้องของชายหนุ่มด้วย

....เล่าไปก็ทำเสียงอื๊อ..ๆ..อ๊า..ๆ..ไปพลาง

“ตกหลุมดังปุ๊....ตกหลุมรักซะแล้วช้านนน...” ยามะพีทำหน้าเคลิ้มฝัน ใบหน้าคมเข้มของเรียวตะลอยผ่านหัวใจไปมา
“เพิ่งเจอกันแค่หนเดียวเอง ยังไม่ทันข้ามวันเลยนะยามะจัง” จุนโนะเตือน
“แหม...ไม่เห็นเป็นไรเลย...รักแรกพบน่ะ ฉันเชื่อแล้วว่ามันมีจริง...เฮอะ...มันทำให้ฉันลืมไอ้จูบแรกที่เสียให้ไอ้หน้าขาวชื่อเต่าไปได้เลยล่ะ” ยามะพีหงายหลังขวางเตียง จุนโนะทรุดตัวลงนั่งบ้าง เขาถอนหายใจเฮือก คลำริมฝีปากบางหยักสวยของตัวเอง แล้วก็หันมาตีสะโพกของยามะพี
“นี่!! ฉันเพิ่งจะเสียจูบแรกไปเมื่อกลางวันนี้เองแหล่ะ”
“หา!!” ยามะพีกระเด้งตัวขึ้นนั่งทันที
จุนโนะพยักหน้าหงึกๆ แก้มแดง ปากแดง ไม่กล้าสู้ตาเพื่อน เมื่อเจอดวงตากลมโตของยามะพีจ้องเอาอย่างเอาจริงเอาจัง
“หมายความว่าไงนะจุนโนะ?”
“หมายความตามนั้นล่ะ....โดนจูบไปแล้ว...ว..ว..ว...” หางเสียงแผ่วเบาจนขาดหายไป ใบหน้าหวานของเพื่อนตัวสูงยังก้มหน้านิ่ง
“ใครวะ?”
“อื้อ...อย่ารู้เลย...” จุนโนะปฏิเสธ แต่ยามะพีดีดนิ้วดังเป๊าะ!!
“พี่จินแหงๆ”
“.............”

“ใช่มั้ยจุนจัง...ฉันว่าต้องเป็นพี่จินแน่ๆ” ยามะพีคุกเข่าตรงหน้าจุนโนะ ช้อนคางเพื่อนให้มองสบตา จุนโนะมองเพื่อนแว่บหนึ่งแล้วก็ก้มหน้างุดอีกครั้ง
“ร...รู้ได้ไง?”
“ไม่รู้ก็บ้าแล้ว!!”
“ยามะพี...” จุนโนะจับไหล่เพื่อนเขย่าเบาๆ
“อย่าบอกใครนะ....เออ...ว่าแต่นายรู้ได้ไง?”
ยามะพีลุกพรวด เดินเอามือไขว้หลัง กลับไปกลับมาอยู่หน้าเตียง
“ที่สงสัยก็เพราะในบรรดาที่ไปเที่ยวน้ำตกด้วยเนี่ย...ไม่มีใครกล้าทำอย่างงั้นกับนาย...นอกจากเขา.....อิ...อิ...โห้ย...จุนจัง ทำไมปล่อยให้พี่จินปู้ยี่ปู้ยำได้นะ...รู้ก็รู้ว่าพี่จินน่ะมองนายตาเป็นมันอยู่แล้ว.....เฮ้อ....พวกพี่ๆ ไปอยู่ที่ไหนกันหมดเนี่ย...”
“ไม่มีใครสนใจฉันหรอก เอาแต่ยุ่งกะแฟนตัวเอง ...พี่จินเขาชวนฉันเล่นน้ำแล้วก็......เอ้อ........”
“แล้วก็จูบนาย....แล้วนายก็ยอมเขาด้วยล่ะซิใช่ม้าา...” ยามะดักคอ จุนโนะทำเสียงครางยอมรับในลำคอ หนุ่มน้อยเพื่อนเลิฟก็เลยปลอบใจไปว่า
“เออ...ช่างมันเหอะ.....อย่าไปคิดมากน่า...นึกเสียว่าให้ปิกาจู้มันกัดปากเล่นก็แล้วกันเนอะ...”
“ไม่ใช่งั้นซิ ยามะพี....”
“อะไรเหรอ?”
“ก็ตอนที่นายบ่นว่าเสียดายจูบแรกที่นายหน้าขาวนั่นฉกไปน่ะ...ฉันก็คิดว่านายคงจะรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ แต่พอฉันโดนพี่จินขโมยจูบแรกของฉันบ้าง...ทีแรกฉันก็เสียดายง่ะนะ แต่พอคิดๆ ดูตอนนั่งรถกลับมานี่....ฉันกลับ....เอ้อ...กลับรู้สึกดีแฮะ...ตอนแรกก็เสียดายอยู่หรอกนะ แต่พอเขาจูบฉันครั้งที่สอง...และสาม...ฉันก็ไม่ได้เสียดายไอ้จูบแรกแล้วล่ะ...” จุนโนะว่าเสียงอ่อย...
“เฮ้อ...ตกลงมันโดนจูบกี่ทีกันล่ะเนี่ย...”ยามะพีเท้าเอว ส่ายหน้าระอาใจ ดูท่าทางจุนโนะชักจะเคลิ้มไปกับรสจูบของพี่จินแล้วละมัง

....ไม่ได้นะ...

“ไมได้นะจุนโนะ...ฉันว่านายอยู่ห่างๆ คุณพี่จินดีกว่านะ สเป็คนายน่ะ แบบจิมมี่คุงไม่ใช่หรือ...แล้วอีกอย่างหนึ่งง่ะนะ ถ้าฉันคบกับคุณเรียวตะ นายก็น่าจะคบกับคนที่ชื่อจิมมี่มากกว่าจะเป็นพี่จินนะ...อย่าลืมนะจุนจัง ท่องเอาไว้ว่า สเป็คนายน่ะ หนุ่มฝรั่งไงล่ะ...จุนจัง...หน้าตี๋..เราไม่สน!!” ยามะพีชูฝ่ามือประกอบคำปฏิญาณ

“อือ...ฉันก็ชอบหน้าแบบจิมมี่นะ แต่ว่า.......”
“ไม่มีแต่นะจุนโนะสุเกะ!!”
“อือ...จิมมี่ก็จิมมี่...”
“ดีมากเพื่อนเลิฟ.....แล้วเราไปเที่ยวไลฟ์เฮ้าส์ด้วยกัน...ถ้าจะมีแฟนทั้งที สเป็คมาอยู่ตรงหน้าแล้วนี่...ไอ้จูบแรกง่ะ ลืมไปได้เลย!!” ยามะพีสอน ....จุนโนะมองหน้าของเพื่อนด้วยดวงตาที่ลังเล แต่แล้ว...เขาก็ฮึดสู้...

...สเป็คเขา...แบบจิมมี่ง่ะแหล่ะถูกต้องแล้ว....

...เขาต้องลืมจูบแรกที่จินฉกเอาไปให้ได้...

...นี่ถ้าได้จิมมี่คุงมาจูบซ้ำรอยจินซะทีสองที ขี้คร้านจะลืมจูบแรก...

จุนโนะนอนหงายบนเตียง ....

นี่ยังไม่ได้บอกยามะพีอีกนะว่า นอกจากจูบแล้วจินยังจับโนะจังของเขาอย่างเต็มๆ มือด้วย
....ถ้าบอกไป ...สงสัยยามะจังคงจะแนะให้จิมมี่จับโนะจังของเขาเป็นการลบรอยของจินด้วยอีกแน่.....

******************************

เมื่อถึงวันกลับ ทุกคนดูกระตือรือร้นที่จะได้กลับบ้านกันเสียที หลังจากไปชาร์จไฟเข้าร่างกันหลายวัน ...
ขากลับยามะพีกับจุนโนะนั่งด้วยกัน โดยมีจินกับคาเมะนั่งคุยกันอยู่ที่เบาะด้านหน้า ส่วนท้ายสุดคือเบาะของพี่โชและพี่ไอบะเจ้าเก่า

คณะของโชออกเดินทางไล่เรี่ยกับคณะนักดนตรีวงไฟว์ ...ระหว่างรอเช็คเอ้าท์ ยามะพียังอุตส่าห์ลากเอาจุนโนะไปร่วมวงสนทนากับหนุ่มๆ หน้าหล่อด้วย...

จิมมี่ยิ้มมากเป็นพิเศษ เขาผูกขาดคุยกับจุนโนะสุเกะคนเดียว แถมตอนจะร่ำลากัน จิมมี่แอบขอเบอร์โทรฯ ของจุนโนะเสียอีกแน่ะ
“มานี่ผมจดให้...”
เป็นยามะพีอีกแล้วที่ทำหน้าที่ผู้จัดการส่วนตัวของเพื่อนรัก...เขาจดเบอร์มือถือของจุนโนะยิกๆ ส่งให้หนุ่มหล่อประจำวง
จิมมี่บอกว่าจะโทรฯ มาหา
“แล้วเบอร์ผมล่ะครับ...จุนโนะเก็บไว้หรือเปล่าเอ่ย?” เขาถาม
จุนโนะตบเบาๆ ที่กระเป๋าเป้ของตัวเอง
“อยู่นี่ฮะ”
“แล้วโทรฯ คุยกันนะครับ...ขอให้เดินทางปลอดภัยนะครับคนสวย” จิมมี่โบกมืออำลา ใบหน้าหล่อเหลายิ้มพิมพ์ใจ เล่นเอาจุนโนะหน้าแดงซ่าน....หลังจากพวกจิมมี่ไปกันแล้ว จุนโนะก็เดินนำยามะพีมาขึ้นรถ สีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ของสองหนุ่มทำให้พวกพี่ๆ ที่วุ่นอยู่หน้าเคาน์เตอร์ไม่ทันเอะใจ จะมีก็แต่หนุ่มหน้าหล่อสองคนเท่านั้นที่ยืนมองจุนโนะกับยามะพีเขม็งตั้งแต่เริ่มคุยกับพวกนักดนตรีนั่นแล้ว

“พี่โชรู้หรือเปล่าเนี่ย?” เป็นจินที่ถามจุนโนะขณะเด็กหนุ่มเดินผ่านหน้า

จุนโนะหยุดชะงัก หันมาจ้องหน้าจิน
“พี่โชจะต้องไม่รู้อะไรสักอย่าง ถ้าพี่บอกพี่โช ... ผมก็จะบอกเขาว่าพี่จินปล้ำผมเมื่อวานนี้” จุนโนะพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก เล่นเอาจินอึ้ง

....ปล่อยไปก่อนเหอะว้า.....เล่นมาไม้นี้ ...ใครจะกล้าเสี่ยงกับบาทา

...อภิมหาตีนหนักด้วยกันทั้งน้านนน....

ระหว่างที่นั่งมาในรถ ...ท่ามกลางความเงียบเพราะเกิดจากความเพลียที่สมบุกสมบันมาแล้วหลายวัน ขณะที่กำลังจะเคลิ้มๆ เสียงเมสเสจบนมือถือของจุนโนะก็ดังขึ้น ทั้งจุนโนะและยามะพีสะดุ้งเฮือก
หัวสองหัวแทบจะชนกันเมื่อก้มลงมองเมสเสจที่มือถือของจุนโนะ
“...จิมมี่....” จุนโนะกับยามะพีกระซิบน้ำเสียงตื่นเต้น ยามะพีเอารองเท้าเคาะกับพื้นรถด้วยความประหม่า
“ส่งมาว่าไง....” ยามะพีเร่งจุนโนะให้อ่านข้อความยิกๆ
ฝ่ายเพื่อนก็รีบกดข้อความอ่านด้วยหัวใจที่เต้นระทึก
“บอกว่า...คิดถึง...” จุนโนะกระซิบเสียงแผ่วเบา
“อ๊าาา...ยังไม่ทันถึงสิบนาทีเลย...” ยามะหัวเราะคิกคัก จุนโนะยิ้มแป้น
ยามะกระทุ้งสีข้างเพื่อน บอกเบาๆ ว่า
“ตอบกลับ...ตอบกลับไปเลย...”
จุนโนะกดข้อความตอบไปว่า...
...เขาก็คิดถึงเหมือนกัน....
ยามะหัวเราะแบบไม่มีเสียงกับจุนโนะ....

“อะแฮ้ม!!”

ทั้งคู่สะดุ้งเมื่อมีเสียงกระแอมดังมาจากด้านหน้า
จุนโนะรีบปิดโทรศัพท์ฉับ มองสบตากับตาดำๆ ของจิน...ชายหนุ่มไม่พูดว่าอะไรได้แต่นั่งมองหน้า...จุนโนะก็ไม่พูด เมื่อทั้งสองต่างเฉย ยามะพีก็เลยกระแอมตอบ
“อะแฮ่ม...พี่จินอะไรติดคอครับ?”
“เปล่านี่...”
“อ้อ!!..ไม่มีก็แล้วไป...นึกว่ามีปัญหา” ยามะพีตอบ ทำให้คนที่นั่งด้านหน้าอีกคนแหง่ะหน้ามองบ้าง
“พี่จินไม่มี...แต่ฉันยังมีปัญหาค้างคาอยู่”
“เรื่องอะไรไม่ทราบครับ...คุณเต่า?”
“เรื่องอกแห้งๆ ของฉันน่ะซิ...นายยังไม่ได้บอกเลยว่า อกฉันน่าซบหรือเปล่า?” คาเมะพูดยิ้มๆ ควานสายตามองไปทั่วตัวของยามะพีอย่างมีความหมาย ทำให้หนุ่มน้อยตาโตชะโงกหน้ามาใกล้ๆ
“เอางี้....ถ้าฉันคบกับคุณเรียวตะไม่ถึงเดือนอย่างที่นายพูด ฉันจะยอมซบอกนายเอามั้ย?...แต่ถ้าฉันคบกันเกินเดือน....ฉันไม่เอาอะไรมาก ขอจับนายทุ่มให้เดี้ยงอีกสักหนสองหนฉันก็พอใจแล้ว...เอาป่าว?” ยามะพียื่นข้อเสนอ คาเมะรีบตกลงทันที
“ก็ด้ายยย...จะได้เห็นดีกันว่าอกแห้งๆ ของฉันมันกว้างพอที่จะให้นายเกลือกหน้าซับน้ำตาเวลาถูกทิ้งงงง....”
“เชอะ..ฝันไปเฮ้อ...” ยามะพีเบะปากใส่ ยื่นหน้ากลับไป ริมฝีปากอวบอิ่มยื่นน้อยๆ ขณะปรายตามองคาเมะ

............หน้าอย่างเขาง่ะเหรอจะถูกทิ้ง....ไม่มีทาง!!...

******************************

ทั้งหมดมาเปลี่ยนเป็นรถส่วนตัวที่ในตัวเมืองอุซะมิ จากนั้นรถสามคันก็โลดแล่นกลับสู่นครหลวง โชตามไปส่งไอบะกับจินและคาเมะที่บ้านก่อนจะขับรถพาจุนโนะจากไปพร้อมกับความมืด

ทั้งจินและไอบะยืนมองท้ายรถไปจนลับตา ไอบะหันมามองน้องชายและญาติตัวแสบ เห็นใบหน้าของทั้งคู่แย้มยิ้มอย่างแจ่มใส เขาลากแขนจินมาที่ข้างบ้าน บริเวณริมสระว่ายน้ำ มีคาเมะติดสอยห้อยตามมาด้วยติดๆ
“นี่...เจ้าจิน....เจ้าเมะ...ฉันขอบอกก่อนนะว่า ...ห้ามนายสองคนทำรุ่มร่ามใส่จุนโนะเด็ดขาด!!” ไอบะเปิดฉากสั่งข้อความทันที
“แหม...พี่ชาย.... ของแบบนี้ จะห้ามกันได้ไง...” จินเป็นคนตอบ โดยมีคาเมะพยักหน้าเห็นด้วย
“ใช่...พี่บะจัง...ถ้าจีบติด มันก็เป็นกำไรใช่มั้ย...จีบไม่ติดก็เท่าทุน ไม่ได้...ไม่เสีย...พี่จะห้ามทำไม...ในเมื่อจุนโนะเขาก็ไม่มีอะไรต้องเสียนี่....ใช่ว่ายุ่งกับเขาแล้วเขาจะท้องซะเมื่อไรล่ะ” คาเมะพูดหน้าตาเฉย
ไอบะเขกมะเหงกใส่หัวญาติผู้น้องดังโป๊ก...

“โอ๊ย...พี่ไอบะ ผมเจ็บนะ” คาเมะคลำหัวตัวเองป้อยๆ
“เออ...ไม่โดนตึ๊บก็บุญแล้ว ไอ้น้องอย่างแก...เดี๋ยวฉันจับส่งมะกาซะนี่”

“ผมน่ะไม่ยุ่งแล้วละจุนจังคนสวยน่ะ...นี่...ต้องอีกคนหนึ่งชักจะน่าสนกว่า...น้องตัวแสบที่ชื่อยามะพีนั่นต่างหาก...ค่อยน่าฟันแล้วทิ้งหน่อย...”
“โหย...คาเมะ...ฉันว่านะ นายไปนอนดีกว่าไป ฉันจะคุยกับเจ้าจินมันหน่อย”
“แหม..อยู่ฟังหน่อยก็ไม่ได้”
“ไม่ต้องบ่นเลยนะแก...ผู้ใหญ่เขาจะคุยกัน ...ไป...เข้าบ้านไปปะ...” ไอบะชี้ไปทางตัวบ้าน คาเมะทำปากยื่นเจ่อๆ แล้วก็เดินหน้ามู่ทู่จากไปอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจนัก

“มีอะไรหรือฮะ...?” จินหันมาถาม เมื่อคาเมะเดินเข้าบ้านไปแล้ว
......
“เฮ้อ....ฉันว่านายอยู่ห่างๆ จุนจังจะดีกว่านะจิน...อย่าริไปจีบเด็ดขาด...” ไอบะพูดตรงประเด็น ไม่อ้อมค้อมกันล่ะ
“ทำไมล่ะฮะ ทำไมผมจะจีบไม่ได้” จินถาม มือล้วงกระเป๋ากางเกง มองผิวน้ำในสระที่กระเพื่อมเป็นระลอกตามสายลมที่พัดผ่าน
“อืมมม....ฉันเห็นนะจิน...ที่น้ำตกนั่นน่ะ...นายกับจุนโนะทำอะไรกัน....กล้านักนะ...ประเจิดประเจ้อด้วย...อย่านึกว่าจะไม่มีใครเห็น!!”
“พี่ไอบะ!!...พี่เห็น??” จินหันขวับมาถาม
“เออซิวะ...โชเขาเห็นน้องเขาหายไป ฉันก็เลยอาสาจะไปดูให้ ฉันมันไม่ดีเองง่ะ ดันเดินอ้อมไปทางหลังน้ำตกนั่น เห็นนายกับจุนจังกำลัง.....เฮ้อ...จินนะจิน...ทำไมถึงเสี่ยงทำอะไรแบบนั้นนะ” ไอบะส่ายหน้าช้าๆ มองหน้าน้องชายเขม็ง
“ก็....ก็แค่กอดแค่จูบ...ไม่ได้บุบสลายอะไรสักหน่อย” น้องชายพูดเสียงอ่อย
“ก็ใช่...แต่ถ้าเป็นด้านจิตใจล่ะ....ถ้าเกิดจุนโนะเกิดคิดอะไรเป็นพิเศษกับนาย....เกิดทึกทักว่านายชอบเขาล่ะ อะไรจะเกิดขึ้น ถ้าเขารู้ว่านายน่ะมันแค่อยากลองของ...น้องเขาจะเสียใจแค่ไหน...”

“พี่ก็ห่วงแต่น้องของคนอื่น...”
“พี่ห่วงซิ ก็เห็น ก็รู้จักจุนโนะมาตั้งแต่เกิด...เด็กนั่นน่ะโตมาอย่างไร ทำไมพี่จะไม่รู้...โชเขาหวงน้องเขาจะตาย ใครแตะได้ที่ไหน...นายอยากโดนรุมยำบาทาหรือไง...ที่เคยโดนจนต้องระเห็จไปอยู่ที่มิชิแกนน่ะ ไม่เข็ดหรือจิน...” ไอบะถาม เสียงชักเข้มขึ้นเรื่อยๆ ส่วนจินก็ยืนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่ริมสระ จะคล้อยตามที่เขาบอกหรือไม่ เขาเองก็ไม่อาจเดาใจได้

ไอบะเดินมาหยุดตรงหน้าน้องชาย เขาจับบ่าจิน ถามตรงๆ ว่า
“นายชอบจุนโนะหรือเปล่าจิน?”
“ชอบแบบไหน?” จินถามกลับ
“ชอบแบบที่โชชอบพี่...ชอบแบบคิดจะจริงจัง จะเอามาเป็นคนรักน่ะ...”
.................................

“..................” จินก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง กำลังคิดหาคำตอบ
“ว่าไงจิน?”
“เอ้อ...จะให้ผมบอกว่ารักจุนโนะน่ะหรือ...มันไม่ถึงขั้นนั้น...แต่ถ้าถูกใจเรื่องรูปร่าง หน้าตา ล่ะก็พอบอกได้ว่า...ชอบ...แต่ถึงขั้นจะรักน่ะนะ...ผม...ผมไม่รู้...”
“นั่นไง!! ฉันว่าแล้ว...นายมันก็กะล่อนหรอกแต๊ะอั๋งเขาไปวันๆ ...เห็นเขาน่ารักก็อยากจะจีบ แต่พอไม่ได้ก็กระวนกระวาย...ฉันเสียวว่ะไอ้จิน...พอแกได้เขาแล้ว แกจะทิ้งเขา....ยังไงก็คิดดูก็แล้วกัน ก๊วนโชน่ะสี่คน รวมฉันด้วยก็เป็นห้า...บวกเลขเป็นมั้ยไอ้จิน....ห้าคน...สิบตีน......ถ้านายยังขืนคิดบ้าๆ กับจุนโนะอีกล่ะก็...ฉันจะยำแกเป็นคนแรกเลยจะบอกให้...”

“แหมพี่ไอบะ...แทนที่จะสนับสนุนน้อง นี่อะไรฟะ...คิดจะกระตึ๊บผมท่าเดียว” จินร้องคราง หน้ามุ่ย
“ถ้าแกรักจริงหวังแต่ง ฉันก็จะช่วย...แต่ถ้ารักเล่นหวังฟัน ฉันก็ช่วยอะไรแกไม่ได้...จุนโนะน่ะยังเด็ก...ยังบริสุทธิ์กับเรื่องพวกนี้....ถ้าไม่รักก็อย่าตั้งความหวังให้เด็กมัน...รู้มั้ยไอ้จิน...” ไอบะจิ้มหัวไหล่จินเป็นการตอกย้ำคำพูด

จินหัวเราะเบาๆ
“ใครบอกว่าจุนโนะเด็ก...17 น่ะ ไม่เด็กแล้วนะ เด็กสมัยนี้พอเริ่มแยกแยะเรื่องเพศได้ มันก็เริ่มกันแล้วพี่...จุนโนะน่ะอยู่ได้ไงไม่โดนใครฟาด...อายุก็ปาเข้าไปตั้ง 17...ไอ้โนะจังก็ใหญ่แล้ว ใครว่ามันเด็ก ผมเถียงตายเลยด้วย!!”
“เฮ้ย!! ไอ้จิ้นนน....แก๊..........แก.........รู้ได้ไงว่าโนะจังของจุนโนะมันโตแล้ว” ไอบะถามเสียงหลง ยกมือกุมขมับ จินหัวเราะหนักขึ้น รีบกระเด้งตัวไปยืนพูดซะห่างพี่ชาย
“ก็จับมาแล้วน่ะซิพี่...ไม่น่าถาม....ฮะ...ฮะ...มาเที่ยวคราวนี้คุ้มโว้ย!!...ฮ่า...ฮ่า....” เสียงพูดอย่างเยาะๆ ของจินค่อยๆ ลอยห่างไป เมื่อเจ้าตัวคนพูดรีบวิ่งแน่บเข้าบ้าน ก็บาทาของพี่ชายกำลังจะปลิวมาทางเขาแล้วนี่นา...ไม่หนีก็โง่.....
“เออ...ไอ้จิน...ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา ...ไม่ช่วยมันแล้วเว้ย...เฮ้อ........จุนจัง...จะรอดไปได้สักกี่มื๊อ....” ไอบะครวญอยู่คนเดียวริมสระน้ำ ......
จินไม่รับปากในสิ่งที่เขาขอ...แต่กลับยิ่งจะทำหนักข้อเสียละไม่ว่า

....โช....โชกับเขาคงจะมีเรื่องผิดใจกันสักวันหนึ่งแน่ๆ เลย....เมื่อโชไม่ยอมรับจิน...แล้วเขาล่ะ ในฐานะคนกลางควรจะทำตัวอย่างไรดีล่ะเนี่ย...เฮ้อ.....

*******************************

จุนโนะค่อยๆ ย่องลงมาจากชั้นบนเมื่อยามะพีส่งซิกว่ามารอที่หน้าบ้านแล้ว
....เหลียวซ้ายแลขวาเดินลงมาเรื่อยๆ ได้ยินเสียงพี่โชคุยกับพ่อกับแม่ที่ห้องโถงชั้นล่าง เขารีบหลบวูบออกทางประตูหลังครัว
วิ่งลัดเลาะออกทางประตูเล็กหลังบ้าน และที่นั่น...มียามะพียืนคอยอยู่ก่อนแล้ว...

ทั้งสองหนุ่มโบกเรียกแท็กซี่.....เป้าหมายคือไลฟ์เฮ้าส์ที่วงไฟว์เล่นกันอยู่

......................

เสียงอึกทึกดังลอดผับออกมา เสียงเพลงที่ได้ยินแว่วๆ ฟังดูก็รู้ว่ามันเร้าใจวัยรุ่นอย่างจุนโนะและยามะพีแค่ไหน สองหนุ่มยืนรีๆ รอๆ อยู่ด้านนอก ยามะพีกดมือถือหาเรียวตะ...และก็ยืนคอยอย่างกระสับกระส่าย

สักพักหนึ่งหนุ่มร่างสูงโปร่ง ก็โผล่หน้าคมเข้มออกมาทางประตูเล็กหลังร้าน
“ทางนี้ครับยามะพี..” เขากวักมือเรียก
“อ๊ะ?...ครับ...ไปเหอะ..จุนจัง..” ยามะพีฉุดแขนเพื่อนเข้าไปภายใน
“สวัสดีครับคนสวยทั้งสอง...” เรียวตะเริ่มทักด้วยคำพูดที่ฟังนุ่มนวล แถมมองยามะพีด้วยดวงตาสดใส ร่าเริง ทำให้เด็กหนุ่มเขินจัด ...แก้มแดงปลั่ง
“หวัดดีฮะ...รอนานมั้ยฮะ?”
“ไม่นานหรอกครับ รอยามะพีน่ะ นานแค่ไหนก็รอได้”
ยามะพีหัวเราะคิก...เขินเป็นบ้าเลยง่ะ...

เมื่อเรียวตะเดินนำไปทางที่พักนักดนตรี ทั้งสองหนุ่มก็ตามไปอย่างไม่รอช้า...
และที่นั่น ...หนุ่มร่างสูงโปร่งอีกคนหนึ่งลุกขึ้นมาหาสองหนุ่มอย่างยินดี
“จุนโนะ...สวัสดีครับ...ดีใจจังที่คุณมา” เขาพูด รวบมือจุนโนะไว้ทั้งสองข้าง
“สวัสดีฮะ...จิมมี่...” จุนโนะยิ้มให้อย่างเขินๆ ยินยอมให้มือของตัวเองตกอยู่ในการกอบกุมของหนุ่มลูกครึ่ง

วันนี้จิมมี่หล่อสุดๆ ด้วยเสื้อผ้าที่ดูแปลกตา เสื้อหนังที่ห้อยห่วงวงแหวนสีเงินแวววาวกระทบกันดังกรุ๋งกริ๋ง เขาจูงมือจุนโนะนั่งที่โซฟาพักผ่อน ในขณะที่เพื่อนคนอื่นๆ เข้ามาล้อมวงทักทาย
“นี่เหรอเด็กนาย..จิมมี่...” เพื่อนคนหนึ่งทัก จุนโนะหันมายิ้มให้ เพื่อนของจิมมี่คนนี้เป็นคนที่ดูแปลกๆ ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ผมสีทอง พ่นสีเขียวเหลือบๆ แถมยังเจาะห่วงที่หางคิ้วอีกแน่ะ

จิมมี่ไม่ตอบเพื่อน แต่แตะมือข้างหนึ่งที่บ่าของจุนโนะ ทำราวกับเป็นเจ้าของอย่างไงอย่างงั้นแหล่ะ เพื่อนคนนั้นมองจุนโนะ แล้วก็พูดมาอีกว่า
“น่ารักนี่หว่า....”

****************************************

to be continue

...vol 10

***************************

จิมมี่นำจุนโนะและยามะพีออกไปที่หน้าเวทีด้านล่าง
“ดูอยู่ตรงนี้นะครับ ช่วงนี้จวนได้เวลาของวงพวกเราแล้วล่ะ จุนโนะกับเพื่อนดูตรงนี้จะได้ไม่ต้องไปเบียดกับใคร” จิมมี่กันที่ไว้ให้สองที่ พอที่สองหนุ่มจะจับจองพื้นที่ใกล้เคียงกับเวทีได้
“แล้วเจอกันหลังเลิกแสดงนะครับ คนสวย” เรียวตะแอบกระซิบติดริมหูของยามะพี
“ฮะ...” เด็กหนุ่มพยักหน้าตอบรับ
สองหนุ่มหันมายิ้มให้กัน ในใจเบิกบาน ราวกับมีดอกกุหลาบนับร้อยมาแข่งกันบานในหัวใจ

ไฟในผับเริ่มมืดลงอีกครั้ง และก็สว่างเจิดจ้าด้วยแสงสีของสปอร์ตไลท์ที่เต้นไปเต้นมาบนเวที ดูราวกับเวทีคอนเสิร์ตย่อยๆ ก็ไม่ปาน
เสียงกรีดร้องของผู้ชมดังทั่วผับเมื่อปรากฏร่างของจิมมี่เดินย้ายเยื้องมาหน้าเวที เขายิ้มหวานด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ก่อนที่จะมาหยุดนิ่งประสานสายตากับหนุ่มน้อยหน้าหวานที่ยืนอยู่ริมเวที หนุ่มร็อคส่งจูบลอยมากับเสียงดนตรีที่เริ่มขึ้นอย่างเร้าใจ

จุนโนะใจเต้นถี่ ....เด็กหนุ่มยิ้มแป้นพยักหน้าให้จิมมี่ ...ส่วนยามะพีก็สะกิดเขายิกๆ ชี้ให้ดูหนุ่มร่างสูงที่กำลังเล่นเบสอย่างเมามัน
“โหย....ท...เท่..เท่เป็นบ้าเลยอ่ะ จุนจังดูเรียวตะของฉันซิ” ยามะพีชี้มือไปทางร่างสูงของเรียวตะ
“จุนโนะะะ....เห็นมั้ย...ท่ายักไหล่ของเขาน่ะ...ดูซิ...โอย...เท่ระเบิด..” คนพูดหัวใจจะวายซะให้ได้ นี่ถ้าไม่ติดมีคนอยู่เยอะๆ ล่ะก็จะขึ้นไปยืนกรี๊ดบนเวทีให้สะใจไปเลย

จุนโนะไม่สนใจเพื่อนที่ยืนกระโดดโลดเต้นอยู่ข้างๆ แล้ว ดวงตาใสแจ๋วจับจ้องอยู่กับหนุ่มในสเป็ค นักร้องนำคนเดียวเท่านั้น

จิมมี่ร้องเพลงด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น พร้อมกับลีลาควงไมค์ที่ช่ำชอง มีเสียงดังกรุ๋งกริ๋งจากห่วงเงินที่กระทบกวัดแกว่งบนตัวเสื้อหนัง จุนโนะมองเพลินเชียว ลืมไปเลยว่าคนร้องขยันขยิบหูขยิบตาให้บ่อยครั้งเหลือเกิน
“ทำไมคนเล่นเบสถึงได้เท่กันแทบทุกคนเลยนะ” ยามะพีตะโกนแข่งกับเสียงเพลง
จุนโนะไม่ตอบได้แต่พยักหน้าเห็นด้วยกับที่เพื่อนซี้บอกทุกประการ ยามะพีเห็นหน้าเพื่อนก็หัวเราะคิก
“ไงจุนโนะ...ค้างไปแล้ว...”
“อือ...จิมมี่...อ๊าาา...” จุนโนะครางออกมา เมื่อจิมมี่ส่งจูบให้เขาอีกหนึ่งรอบก่อนจะจบเพลง
“เฮ้ย...ชักไม่ดีว่ะ” ยามะพีสะกิดจุนโนะ หันมองรอบๆ ตัว สายตาหลายคู่ทีเดียวที่กำลังจับจ้องมองมาทางพวกเขา ก็เพราะเจ้าหนุ่มร็อคบนเวทีนี่มันขยันส่งจูบมาทางเจ้าหนุ่มวัยรุ่นสองคนนั่นบ่อยเกินกว่าเหตุ

ยามะพียิ้มกราดให้บรรดาแม่ยกพ่อยกทั้งหลายของวงไฟว์ แล้วก็ดึงร่างเพื่อนออกมายืนสังเกตการณ์ด้านริมทางเดิน

“ทำไมง่ะ ยามะจัง” จุนโนะถามเมื่อยืนหลังพิงผนังห้องสีดำ ใจยังเต้นระทึกกับสิ่งเร้าใจที่ได้มาพบมาเห็น
“อยากโดนตึ๊บหรือไง...ไม่เห็นหรือไงว่า พวกแฟนๆ วงนั้นน่ะ มันมองพวกเราเขม็ง!!”
“หรอ...ไม่ทันสังเกตแหะ....แต่ออกมายืนอยู่ทางนี้ก็ดีนะ ฉันกลัวง่ะ..” จุนโนะพูดไปก็คลำหน้าอกของตัวเองพลาง จนยามะพีขมวดคิ้ว
“กลัวอะไรเหรอ?”
“กลัวหัวใจจะหลุดออกมาเต้นร็อคข้างนอกน่ะซิ...จิมมี่ง่ะ...เท่มากเท่มายเลยเนอะ”
“ฉันว่าเรียวตะเท่กว่า” ยามะพีค้าน แต่จุนโนะส่ายหน้าไปมา
“ไม่ง่ะ ฉันว่าจิมมี่ของฉันเท่มากกว่า”
“เรียวตะซิเท่”
“จิมมี่นะฉันว่า”
“เรียวตะ!!”
“จิมมี่!!”
“เรียวตะเด่ะ!!”
“ไม่นะ จิมมี่ซิ”
“เอ๊..นายนี่...เหอะ...เท่ทั้งสองคนก็ได้วะ” ยามะพีชักหน้าบึ้ง เบื่อจะเถียงแล้วล่ะ

เมื่อเสียงเพลงสิ้นสุดลง ทั้งสองหนุ่มก็เลิกเถียงเพราะต้องรีบวิ่งเข้าไปหาเจ้าหน้าที่ด้านล่าง เพราะจิมมี่สั่งเอาไว้ให้ทั้งสองคนเข้านอกออกในระหว่างหน้าเวทีและหลังเวทีได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

“เป็นไงครับ จุนโนะ ยามะพี สนุกกันมั้ย?” จิมมี่ถามเมื่อทั้งหมดกลับเข้ามาในห้องแต่งตัวของนักดนตรีแล้ว
“สนุกฮะ...เพราะมากๆ เลย ดีใจนะฮะที่ได้มาฟัง” จุนโนะยิ้ม แล้วก็ต้องนั่งตัวเกร็งเมื่อจิมมี่เดินมาเท้าแขนกับพนักเก้าอี้ตัวที่เขานั่ง แถมยังถอดเสื้อหนังออกเหลือแต่เสื้อกล้ามสีดำตัวเดียว
จิมมี่คล้องผ้าขนหนูผืนเล็กไว้ที่บ่า เนื้อตัวมีแต่ไอของเหงื่อจางๆ มันเป็นไอร้อนจนจุนโนะรู้สึกได้ ชายหนุ่มก้มหน้ามาใกล้ เสียงหัวเราะยั่วเย้าดังขึ้นในลำคอ
“สงสัยจุนโนะคงต้องมาบ่อยๆ ซะแล้วซิ...อยากให้มานะ ทุกวันเลยได้มั้ยครับ?”
“ทุกวันคงจะไม่ได้....แต่ถ้านานๆ ครั้งก็ได้ฮะ”
“แหม...นานๆ ครั้ง ผมก็คิดถึงคุณแย่เลยซิ...วันนี้จุนโนะมา ผมถึงมีแรงเล่นนะ” จิมมี่หยอดคำหวาน เล่นเอาเพื่อนๆ ที่เหลือเรอกันเอิ๊กอ้าก...
“น้อยๆ หน่อยไอ้จิมมี่ น้องหนูหน้าแดงไปถึงไหนๆ แล้ว” เพื่อนคนผมสีทองเหลือบเขียวแซว จิมมี่ปาผ้าขนหนูใส่เพื่อนแล้วก็หัวเราะชอบใจ
“อิจฉาหรือไงซุบารุ....”
ซุบารุปาผ้าขนหนูกลับไปให้จิมมี่ แต่เผอิญที่มันปลิวมาตกที่แทบเท้าของจุนโนะพอดี เด็กหนุ่มจะก้มลงหยิบให้ แต่มือเจ้ากรรมก็ดันไปชนกับมือของจิมมี่พอดี มือสองมือจึงกุมกันแนบสนิทโดยมีผ้าขนหนูผืนจ้อยเป็นตัวกั้นกลาง
“อ่ะ...” จุนโนะรีบปล่อยผ้า แต่จิมมี่ไม่ยอมปล่อยมือขาวๆ ของหนุ่มหน้าใส
“โหย....อิจฉาคนแฟนสวยโว้ย” เสียงตะโกนแซวดังมาจากไดสุเกะหนุ่มหล่อที่ทำหน้าที่เล่นคีย์บอร์ด

คำว่า.......แฟน........

คำๆ นี้ ทำให้จุนโนะหน้าร้อนฉ่า...จิมมี่ไม่ปฏิเสธคำๆ นี้ แถมยังยิ้มใส่ลูกตาของจุนโนะอีกด้วย

......จุนโนะเองก็....ไม่อยากปฏิเสธ...แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ

เขาชำเลืองหายามะพี...ก็เห็นยืนพิงผนังห้องอยู่อีกมุมหนึ่ง ส่งสายตาหวานเชื่อมให้กับหนุ่มมือเบส เห็นแต่ปากของยามะพีพูดขึ้นลง และคนฟังอย่างเรียวตะก็ฟังเพลิน ท่าทีที่เขินอายของยามะพี ก็ไม่ผิดอะไรกับเขาในตอนนี้เลย
“ถ้าอิจฉาก็หาสักคนซิ...” จิมมี่พูดกับเพื่อนๆ ประโยคนี้ทำให้จุนโนะเบือนหน้ากลับมา พบกับสายตาล้อเลียนของจิมมี่ทอประกายวิบวับให้ตรงหน้า เด็กหนุ่มหัวเราะเขินๆ
“เดี๋ยวไปเที่ยวไหนกันต่อดีล่ะจุนโนะ” จิมมี่ถาม เขาหันมาคว้าเสื้อเชิ้ตตัวบางมาใส่ทับเสื้อกล้ามที่ใส่อยู่
“...เอ้อ...ดึกแล้วนะฮะ เดี๋ยวพี่ชายจะดุเอา” จุนโนะพูดอ้อมแอ้ม
“ว้า...เหรอ...งั้นคืนนี้เที่ยวแค่นี้ก่อนก็ได้..เอาไว้วันหลัง ถ้าจุนโนะพร้อม เราค่อยไปต่อที่อื่นดีมั้ยครับ?” จิมมี่เลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถาม
“ดีฮะ.....เอ้อ...ยามะ...ยามะ!!” จุนโนะตะโกนเรียกเพื่อน พอยามะพีหันมา เขาก็พยักหน้าเป็นเชิงเรียก
“กลับกันหรือยัง?”
“อือ.....กลับก็ได้...” ยามะพีตะโกนตอบ แล้วก็หันมาทำหน้ามุ่ยใส่เรียวตะด้วยความเสียดาย
“สงสัยต้องกลับแล้วล่ะฮะ...วันนี้มาได้แค่นี้...น้องหนูเขาจะกลับ เดี๋ยวพี่ชายจะดุเอา...” ยามะพีหัวเราะคิก แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อมือใหญ่ของเรียวตะเอื้อมมาทัดผมรุ่ยร่ายให้ที่หลังใบหู แล้วก็ไม่ปล่อยมือ ลูบไล้ใบหูของเขาอยู่เช่นนั้น จนยามะขนลุกซู่....และก็ต้องกลั้นหายใจเมื่อใบหน้าหล่อคมโน้มเข้ามาใกล้
“พรุ่งนี้.....จะรอนะ...”
“อื๊ยยย...พ...พรุ่งนี้เหรอฮะ....”
“ฮื่อ...นะ...”
“ต้องถามจุนโนะก่อน...” ยามะพีเงยหน้าขึ้นตอบ ทำให้ปลายจมูกโด่งสัมผัสกับริมฝีปากของเรียวตะอย่างแผ่วเบา ยามะพีแทบเป็นลม เขารีบก้มหน้างุด แล้วก็มุดตัวเดินหนีไปหาจุนโนะ แก้มแดงปลั่ง จนร้อนซ่าน
“กลับเหอะยามะพี” จุนโนะชวน
“อือ........” ยามะพีอือออ ไม่กล้าหันไปมองเรียวตะ แต่ก็รู้สึกได้เลยว่า ทั้งเรียวตะและจิมมี่ต่างก็ขยับตัวตามสองหนุ่มไปทางประตูด้านหลังผับ

“เดี๋ยวขับรถไปส่งนะ” จิมมี่อาสา และไม่ให้สองหนุ่มปฏิเสธด้วย เมื่อเขาจับแขนจุนโนะลากมายืนที่ลานจอดรถ ในขณะที่เรียวตะพารถเก๋งคันงามมาจอดแทบเท้า
“เชิญคร้าบ...จะพาคนงามไปส่งบ้าน”

“จะดีเหรอยามะจัง?” จุนโนะกระซิบถาม
“เออน่า...ไม่ต้องเสียค่าแท็กซี่ไง...” ยามะพีเห็นควรด้วย

ดังนั้นสองหนุ่มจึงนั่งหน้าเชิดไปกับหนุ่มหล่อประจำผับ พร้อมรถคันหรูเปิดประทุน เรียวตะขับออกไปทางด้านหน้าท่ามกลางเสียงกรี๊ดกร๊าดของบรรดาแฟนเพลง.....ระหว่างทางก็นั่งคุยกันไป หัวเราะกันไป ต่างฝ่ายต่างเรียนรู้เรื่องของกันและกัน จิมมี่ชวนทั้งคู่ให้มาฟังเพลงอีกในวันต่อๆ มา ซึ่งจุนโนะกับยามะพีก็รับปากไปเป็นที่เรียบร้อย.........

เรียวตะไปส่งยามะพีที่บ้านก่อน แล้วจึงขับเลยไปจอดที่หน้าบ้านของจุนโนะ
“ขอบคุณฮะที่มาส่ง” จุนโนะยิ้มให้สองหนุ่ม แต่พอเอื้อมมือไปแตะที่เปิดประตู ก็มีมือๆ หนึ่งมาซ้อนทับมือขาวๆ ของเขา จุนโนะขนลุกซู่ ไม่กล้าหันไปดูหรอก แต่รู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของคนใกล้ตัวรวยรินกระทบกับปอยผมนุ่มของตัวเอง
”แล้วเจอกันนะครับ จุนโนะมาวันนี้ ผมมีความสุขที่สุดเลย รู้มั้ย?” จิมมี่ยื่นปากมากระซิบที่ข้างหู
“ฮะ...” จุนโนะตอบเสียงแผ่วเบา ยามนี้หัวใจเต้นเป็นจังหวะโรมานซ์อยู่ข้างในแล้ว เขาค่อยๆ เบือนหน้ามองจิมมี่ ใบหน้าหล่อเข้มของหนุ่มลูกครึ่ง อยู่ติดชิดกับใบหน้าของเขา จุนโนะยิ้มให้อย่างอายๆ แล้วดึงมือที่จิมมี่ทับอยู่ออก
“แล้วเจอกันฮะ”
“บาย...จุนโนะ...” จิมมี่ยืดตัวขึ้นตรง ทำท่าตะเบ๊ะล้อเลียน เมื่อจุนโนะเดินลับเข้าประตูบ้านแล้ว จิมมี่ถึงได้เข้ามานั่งคู่กับเรียวตะ
“ไงนาย...คนนี้เอาแน่หรือไง?” เรียวตะถามขณะเร่งเครื่องยนต์ออกไป
“ไม่รู้ซิ...ก็น่ารักดี...แล้วนายล่ะกับเด็กยามะพีคนนั้นน่ะ คิดไง?”
“ก็เด็กมันมาหาถึงที่...ไม่เอาก็โง่แล้ว” เรียวตะหัวเราะ จิมมี่ก็อมยิ้ม
“ดูท่าทางจะยังซิงๆ นะ หรือว่าไง?”
“พวกอ่อนต่อโลกแต่อยากทำตัวก๋ากั่น...อย่างงี้ต้องล่อให้หลง...จะได้ปรนเปรอเราได้เต็มที่...ของสดๆ ซิงๆ แบบนี้ ดีกว่าสำส่อนว่ะ ไม่อยากติดโรค” เรียวตะพูดพร้อมกลั้วหัวเราะ

“อือ...ถ้าจะฟันง่ายดี” จิมมี่พูดเรียบๆ ในใจนึกไปถึงหนุ่มจุนโนะคนหน้าหวานที่เพิ่งจะได้รู้จักกัน...น่าสนใจไม่เลว ท่าทางจะชอบเขาซะด้วยซิ....

...แต่หนุ่มสดๆ ท่าทางคุณหนูแบบนั้นน่ะ คงต้องสอนลีลารักกันอีกนานกว่าจะช่ำชอง.......

***********************************

ทางบ้านของจิน
ณ เตียงนอนอันแสนจะอ่อนนุ่ม เจ้าของห้องนอนแหงนหน้ามองเพดานห้อง ในหูยังแว่วคำสั่งสอนของพี่ชายได้ดี .......

..........คิดอย่างไรกับจุนโนะสุเกะหรือ........

เขาเองก็ไม่มีปัญญาตอบ

หนุ่มหน้าสวยคนนั้น ทำให้เขาใจเต้นได้อย่างไม่น่าเชื่อ แต่คนอย่างเขาจะถึงขั้นไปรักไปชอบอย่างจริงๆ จังๆ เขาเองก็ยังไม่เคยซะด้วยซิ....ไม่รู้หรอกว่าไอ้ความรักแบบจริงใจน่ะมันเป็นอย่างไง เคยแต่ชอบใครแล้วก็จีบ จีบแล้วก็ได้ ได้แล้วก็เบื่อ...เบื่อแล้วก็หาใหม่...มันเป็นไปแบบนี้เรื่อยๆ ไม่มีที่สิ้นสุด....

จินยอมรับล่ะว่า เขาเองเป็นคนขี้เบื่อ...จะให้แน่ใจตัวเองได้อย่างไรว่า ถ้าเกิดได้ตัวจุนโนะขึ้นมาจริงๆ ตัวเขาเองจะเบื่อเด็กหนุ่มคนนี้ต่อไปในอนาคตหรือเปล่า .....แต่ว่า ก็มันยังไม่ได้นี่นา....ของแบบนี้ ไม่ได้มันก็ต้องลองซิ จริงมั้ย....แล้วถ้าได้แล้วเบื่อล่ะ........

ชายหนุ่มขมวดคิ้วอยู่คนเดียว ลงความเห็นไว้ในใจว่า...

..........ก็ยอมให้พี่ชายจุนโนะตึ้บซะทีสองทีก็ยังดี...หมั่นไส้พี่โชเหลือกำลังราก...ฟันน้องมันซะ...ฉกตัวมาให้ได้ เห็นถ้าจะดี....

จินหัวเราะหึๆ ออกมา แล้วก็นึกไปถึงใบหน้าอ่อนเยาว์ ใสซื่อ บริสุทธิ์ของจุนโนะ เด็กในคอนโทรลของพี่ชายแล้วก็อยากจะเจออีกจัง...พรุ่งนี้แกล้งชวนมาเล่นที่บ้านดีกว่า...สบโอกาสก็จะได้ขายขนมจีบต่อซะเลย ...

คิดอะไรอยู่เพลินๆ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังก็อกๆ สักพักประตูก็เปิดผัวะออกทันที โดยเจ้าของห้องยังไม่ทันจะอนุญาต
“ไอ้เมะ...แกจะรอให้ฉันอนุญาตก่อนไม่ได้หรือไงฟะ?” จินเอ็ด
คาเมะเดินไม่รู้ไม่ชี้มานั่งถอนหายใจเฮือกๆ อยู่ข้างเตียง
“เป็นไรไป?” จินถาม
“นอนไม่หลับว่ะพี่จิน”
“ทำไมนอนไม่หลับ?”
“เวลาหลับตาทีไรมันเห็นแต่ใบหน้าของเจ้าเด็กตาโตคนนั้นทุกทีเลยง่ะ” คาเมะถอนหายใจเป็นการยืนยันคำพูดของตัวเอง นัยน์ตาลอยขึ้นมองเพดานห้อง แล้วก็ล้มกลิ้งแผ่หราลงกลางเตียงของญาติผู้พี่
“ชอบเขาล่ะซิ” ได้ยินเสียงจินพูด เขาถึงได้ชูนิ้วชี้ส่ายไปส่ายมาตรงหน้าจิน
“ชอบเล่นๆ ล่ะได้ แต่ถ้าเอาจริงๆ ...ฮะ...ฮะ...ไม่ขอรับทาน...”
“ทำไมวะไอ้เมะ...เห็นชอบคนท่าทางดีดดิ้นไม่ใช่เหรอ...ยามะพีเขาก็น่ารักนี่นา”
“ไม่ง่ะ...ตีนหนักจะตาย ...แต่ถึงงั้นก็เหอะนะ มันท้าทายชะมัดยาดเลย ไอ้ประเภทโดนผมลวนลามแล้วก็ชอบดิ้นไปหาคนอื่นต่อ มองข้ามคนอย่างคาเมนาชิ คาซึยะไปได้ .....อันนี้แหล่ะ ผมทนไม่ได้ล่ะ...มันเหมือนโดนลูบคมยังไงก็ไม่รู้....” คาเมะกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งชันเข่า
“แล้วนายจะทำยังไง?” จินถาม เห็นสายตาของคาเมะมีแววระยิบระยับอย่างไรชอบกล
“ต้องฟันให้ได้...เอายามะพีให้สยบคาเมะให้ได้...ไม่งั้นอย่ามาเรียกผมว่า...เต่าน้อยคนโฉด....” คาเมะพูดเป็นจริงเป็นจัง จนจินต้องกลั้นหัวเราะ ใบหน้าของคนพูดมุ่งมั่นซะขนาดนั้น จินก็เลยต้องอือออ เห็นด้วย...
“ก็พนันกันเอาไว้ไม่ใช่เหรอ...เดือนหนึ่งของยามะพีกับนายหล่อหน้าฝรั่งนั่น”
“ใช่...พี่จิน ทำไงให้สองคนนั่นเลิกกันก่อนเดือนหนึ่งได้ล่ะ...ช่วยน้องคิดหน่อยเด่ะ...let’s think....” คาเมะเอานิ้วเคาะหัวตัวเอง แล้วก็เลยเอื้อมมาเคาะขมับจินด้วย
“ไม่ช่วยโว้ย...อยากดูแกโดนทุ่มเหมือนกัน...ช่วยตัวเองเด่ะวะ เรื่องของฉันยังสะสางไม่เสร็จ ทำไมฉันต้องเอาเรื่องของนายมาคิดให้เปลืองสมองด้วย...คู่ใครคู่มัน...” จินพูด

“เฮอะ...ไม่ช่วยก็ไม่ช่วยซิวะ คนใจดำ....คอยดูเหอะ ขอให้ชวด อดกินไข่แดงน้องหนูหน้าหวานนั่น...ขอให้ มอ คอ ปอ ดอ...หมาคาบไปแด๊ก...” คาเมะลอยหน้าลอยตาแช่ง จนจินอยากจะเตะสักป้าบ....

คนยิ่งกลุ้มๆ อยู่...ยังมาพูดแทงใจดำ
จินลากคาเมะให้ออกนอกห้อง แถมชี้หน้าด้วยว่า...
“แกก็จะแห้วเหมือนกัน..อย่ามาแช่งฉันนะโว้ย...ไปนอนคิดหาวิธีเผด็จศึกยามะพีไปไป๊ ฉันจะนอน...!!”
“เบื่อ...เซ็ง!! นึกถึงหน้าไอ้เด็กตาโตนั่นแล้วชักเกิดอารมณ์....เข้าห้องน้ำ หาอะไรเล่นหนุกๆ ดีก่า...” คาเมะบ่นอุบ
“ไอ้บ้า...ลามก!!” จินบ่นพึมพำตามหลังมา พลางส่ายหน้า ...

........นึกถึงหน้าจุนโนะก็เกิดอารมณ์เหมือนกันแฮะ...ยิ่งคิดถึงรอยสัมผัสของโนะจัง...จินยิ่งชักเคลิ้ม แทนที่จะนอนคิดถึงคนหน้าหวาน เขากลับเดินเข้าห้องน้ำหน้าตาเฉยซะงั้น........ก็คิดถึงโนะจังนี่หว่า

*******************************

ในวันรุ่งขึ้น
ขณะที่จินกำลังนอนผึ่งแดดบนเก้าอี้นอนข้างสระน้ำ โดยมีคาเมะดำผุดดำว่ายอยู่ในสระ ....หนุ่มน้อยจุนโนะสุเกะก็เดินถือกล่องขนมกล่องใหญ่เดินเข้ามาหา
จินแทบสะดุ้งเมื่อเงาของร่างสูงโปร่งเคลื่อนไหวอยู่ข้างตัว เขารีบถอดแว่นกันแดดออก กระเด้งตัวขึ้นจนแทบผวาเข้าหาจุนโนะ
“อ๋า...จุนจังมาตั้งแต่เมื่อไรเอ่ย?” จินยิ้ม แล้วก็ตบไปบนที่นั่งข้างๆ แต่จุนโนะยืนกอดกล่องขนม ส่ายหน้าไปมา
“เพิ่งมาฮะ สงสัยจะมาไม่ทันพี่ไอบะ...ไปทำงานแล้วหรือฮะ?”
“ฮื่อ..ไปเมื่อกี้นี้เอง... จุนโนะมาหาพี่ไอบะคนเดียวเหรอ?...แล้วไม่อยากหาพี่จินหรือไง”

“คุณแม่ให้เอาขนมมาให้พี่ไอบะฮะ...พุดดิ้งกับมูสช็อค คุณแม่เพิ่งทำเสร็จเมื่อเช้า ผมก็เลยรับอาสาเอามาให้ พี่ไอบะไม่อยู่...พี่จินกินกับ...เอ้อ...นายคนนั้นก็ได้” จุนโนะยื่นปากไปที่คาเมะที่กำลังตะกายขึ้นจากน้ำ ด้วยกางเกงว่ายน้ำรัดรูป ขึ้นมาแล้วก็ไม่รู้จักสวมผ้าคลุม เดินโทงๆ มาหาสองหนุ่ม
“Hi...Morning...so..cute..!! จุนโนะสุเกะคนงาม” คาเมะร้องทักทาย แถมยื่นหน้ามาดมกล่องขนมในมือของจุนโนะซะอีกแน่ะ ดมไม่ดมเปล่า เขาไถลจมูกมาที่มือและลำแขนของคนที่ถือขนม จนที่สุดก็มาหยุดดมกลิ่นกายแถวๆ ต้นแขน เขายิ้มแหะๆ ให้จุนโนะเมื่อเห็นร่างสูงมองเหล่ๆ ด้วยความไม่พอใจ
“บ้าป๊าว?” จุนโนะหน้าบึ้ง นึกอยากจะเอากล่องขนมครอบหัวคาเมะซะนัก
“หอมจัง ทั้งขนมทั้งคนถือเลย...” น้ำเสียงทอดหวาน ฟังดูเจ้าชู้ไม่เบา จุนโนะชักฉุน เขาหันมาทางจิน
“พี่จินผมเปลี่ยนใจแล้ว อย่ากินมันเลยนะไอ้ขนมนี่..ผมเอากลับไปกินกับยามะพีดีกว่า” จุนโนะทำท่าจะเดินกลับ แต่เอวนุ่มกลับถูกจินคว้าเอาไว้ได้ทัน ทำให้ทั้งตัวคนและกล่องขนมลอยไปปะทะกับอกกว้างของชายหนุ่ม

จุนโนะอุทานอย่างตกใจ เขาดันตัวจินออกห่าง แล้วถอยหลังไปสองสามก้าว
“พี่จินน่ะ...เล่นแบบนี้พอดีอดกินขนม”
“พี่แค่ล้อเล่นเองนี่นา...” จินรีบปล่อยตัวเด็กหนุ่ม เขาฉวยกล่องมาถือไว้ซะเอง ยิ้มหวานให้จุนโนะ
“ไปข้างในดีกว่านะ ข้างนอกชักร้อนแล้ว แดดแรงๆ เดี๋ยวผิวจุนจังจะเสียนะจ๊ะ” จินดึงแขนจุนโนะให้ออกเดินเข้าไปในตัวบ้าน แต่พอถึงในบ้านจริงๆ เขากลับไม่ยอมหยุดเดิน กลับเดินขึ้นไปถึงชั้นบน จุนโนะชะงักเท้า ขืนตัวไว้
“จะไปไหนฮะ?” เขาถาม
จินวางกล่องขนมลงบนโต๊ะเล็กด้านนอก แล้วก็ดันตัวเด็กหนุ่มเข้าไปในห้อง
“ไปดูโมเดลกันดีกว่า” จินเอาของเข้าล่อ แต่จุนโนะยืนขมวดคิ้ว
“โมเดลอะไรอ่ะ?”

“ก็โมเดลพวกยอดมนุษย์ไง พี่จินซื้อมาจากอเมริกาเต็มเลย จุนโนะสนหรือเปล่า?”
“เอ้อ........สนฮะ!!” จุนโนะหัวเราะ รอยยิ้มสดใสทำให้ใบหน้างดงามขึ้นอีกพะเรอ เล่นเอาจินผวา...อยากคว้าตัวมากอดซะเหลือเกิน
“งั้นเข้าไปดูกันนะ...”
“....มีเยอะเหรอ?” จุนโนะชักสน
“อือ...” จินพยักหน้า รีบเปิดประตูห้อง จุนโนะลังเลอยู่ชั่วครู่ก็เดินตามจินเข้าไปภายใน

ความจริงห้องนี้ เขาเองก็เคยเข้ามาสมัยที่ยังเด็กอยู่ แต่จำไม่ค่อยได้ เขาเหลียวมองไปรอบตัว ความทรงจำในวัยเด็กผุดขึ้นมาทีละน้อย .....ห้องของพี่จิน มีของเล่นซ่อนอยู่ในตู้และจินก็หวงมาก แต่ก็ยังยกปิกาจู้ตัวโปรดให้เขา....จุนโนะเริ่มจำได้ล่ะ...
“จุนโนะอยู่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะเอาน้ำดื่มมาให้” จินทิ้งจุนโนะอยู่คนเดียวกับความทรงจำ ตัวเขาเองผลุบหายออกไปจากห้อง

จุนโนะเดินดูโน่นดูนี่ แล้วมาหยุดอยู่ที่หน้าตู้ใบใหญ่ ....ตู้ใบนี้คลับคล้ายคลับคลาว่าจะมีของเล่นสมัยก่อนเก็บเอาไว้ เขาค่อยๆ เปิดบานประตูตู้ออกกว้าง นั่นไง......

....มีตุ๊กตาขนสัตว์อยู่เต็มไปหมดเลย ...จินยังไม่ยอมทิ้งมัน....จุนโนะจำได้ล่ะ เขาอมยิ้ม ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงจะกระโดดเข้าตะครุบใส่ แต่เวลานี้ เขาโตแล้วนี่นะ ความอยากได้เลยหายไปเกือบหมด

....เขากวาดสายตาเข้าไปในตู้ มือยังถือประตูค้างไว้ สำรวจจนพอใจแล้ว ก็จะปิดตู้แต่ว่ามือที่จับขอบบานประตูนั้นกลับถูกมือใหญ่ของใครคนหนึ่งซ้อนทับเอาไว้
“อ๊ะ?” จุนโนะสะดุ้ง พอหันหน้าไปดู ก็พบกับดวงหน้าคร้ามคมของจินลอยเด่นยิ้มยั่วอยู่แทบจะติดกับหน้าหวานของตัวเอง
“อยากได้ตัวไหนล่ะ พี่จินจะยกให้” จินกระซิบเสียงพร่าอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล หน้าอกแกร่งของชายหนุ่มประกบกับแผ่นหลังของจุนโนะ
“ไม่...ไม่อยากได้ฮะ” เด็กหนุ่มพยายามหาทางออก แต่จินก็ยืนขวางเอาไว้ แถมยังรุนหลังจุนโนะจนติดขอบตู้เสียอีกแน่ะ
“พี่จินจะยกให้หมดเลยก็ได้นะ ถ้าจุนโนะชอบ”
“ไม่ฮะ...”

“ทำไมล่ะ เมื่อก่อนเคยชอบมากนี่นา” จินเลิกคิ้ว เขาจ้องหน้าจ้องตาจุนโนะเอาตรงๆ จุนโนะหลบตาวูบ ใจเต้นขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ

“นั่นมันเมื่อก่อนนี่ฮะ ตอนนี้ไม่อยากได้แล้ว พี่จินให้แค่สองตัวนั่นก็พอแล้ว...” จุนโนะพูดเสียงอุบอิบ ไม่รู้จะถอยไปไหนแล้ว เพราะจินเริ่มรุกอย่างหนัก

ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ยกมือเกลี่ยไรผมอ่อนสลวยของคนตรงหน้าเบาๆ มองปากบางๆ ของจุนโนะอย่างเผลอไผล ถ้าเป็นเมื่อก่อนจะขอจูจุ๊บโนะจัง เจ้าหนุ่มคนนี้ก็คงยินยอม แต่ตอนนี้จะประเหลาะแบบเก่าเห็นถ้าจะไม่ได้
“ไปดูโมเดลกันดีกว่า...” จินดึงจุนโนะออกจากซอกตู้ พามานั่งที่เตียง แล้วเขาก็หันไปค้นของกุกกักที่ตู้ปลายเตียง ลากเอากล่องไม้ขนาดใหญ่ออกมา จุนโนะลืมเรื่องตื่นเต้นเมื่อสักครู่ เขายื่นหน้ามาดูเมื่อจินเริ่มเปิดกล่อง
“โอ้โห......!!” จุนโนะอุทาน นัยน์ตาโตเบิกกว้าง
“สวยๆ ทั้งนั้นเลย” เด็กหนุ่มหยิบสไปเดอร์แมนตัวขนาดข้อศอกออกมาดู นัยน์ตายิ้มยิบหยีขณะพิจารณาโมเดลสุดโปรด
“สวยจัง!!”
จินยิ้ม โอบแขนรอบตัวจุนโนะ ทำเป็นแตะสไปเดอร์แมนด้วยอีกคน
“นี่...กดตรงนี้นะ เห็นมั้ย มันปล่อยใยแมงมุมออกมาได้ด้วย...แหม...ตัวห้อม...หอม...” จินสูดจมูก ทำไม่รู้ไม่ชี้ว่าหอมอะไร...จุนโนะไม่สนใจใครล่ะ นั่งยิ้มกับคำแนะนำของจิน ลืมไปเลยว่าจินยังคงโอบไหล่ตัวเองอยู่
“มันทำอะไรได้อีกฮะ?” จุนโนะหันมายิงฟันถาม
“นี่ไง...กดที่กลางหลังนะ มันจะงอตัวและก็ทำตัวอ่อน มือเหนียวๆ นี่ก็เอาไว้ไต่กำแพง จับดูที่มือซิ มีหัวจุ๊บเล็กๆ เอาไว้ติดกับผนังด้วยนะ” จินทำให้ดู จุนโนะคลำดูก็ทำตาโต (อีกแล้ว) จินอยากจะขย้ำเหลือเกิน....

จุนโนะพลิกโมเดลดูจนทั่ว เจอปุ่มอะไรก็กดเล่นจนสไปเดอร์แมนมองอย่างละเหี่ย ถ้ามือหนักกว่านี้ซะหน่อยกรูพังไปแล้วล่ะเนี่ย

“ดีฮะ...แล้วทำอะไรอีกง่ะ?” จุนโนะถาม
จินขยับเข้ามาใกล้อีกนิด จนจมูกแทบจะแตะกับแก้มใส
“แก้ผ้าได้ด้วย จะดูมั้ย?”
“บ้า!!” จุนโนะหน้าแดง แต่เมื่อเห็นจินหัวเราะเขาก็ทุบไหล่จิน แล้วทำหน้าเขิน เขาค่อยๆ ขยับตัวออกห่างจิน เมื่อรู้สึกตัวว่าเจ้าของห้องชักจะนั่งใกล้เกินกว่าเหตุ
“พี่จินให้เจ้าตัวนี้จุนจังเอามั้ย?” จินทำใจดี
“ไม่เอาง่ะ...พี่จินอุตส่าห์หอบเอามาจากโน่น...” จุนโนะส่ายหน้า รีบวางเจ้าตัวแดงๆ ลงในกล่องไม้
“ให้จริงๆ นะ”
“ไม่เป็นไรฮะ...”
....................
จินมองหน้าจุนโนะ ....ถ้าเป็นเมื่อก่อน เจ้าเด็ก 5 ขวบอย่างจุนโนะคงจะกระโจนเข้าหา พร้อมกับถอดกางเกงให้เขาจูจุ๊บโนะจังแล้วล่ะ แต่นี่มันโตแล้ว...มีความคิด...จะเอาโนะจังเข้าแลกคงไม่ยอมแล้วล่ะ

.........เฮ้อ........อดเลยตู

จุนโนะกำลังก้มลงมองโมเดลชิ้นอื่นในกล่อง เมื่อคาเมะเคาะประตูห้องสองทีแล้วก็เปิดผัวะเข้ามาอย่างเคย
“พี่จิน....คุณป้าเรียกไปคุยเรื่องงาน...” คาเมะตะโกนบอก แล้วก็ฉวยโอกาสนั่งแหมะที่ปลายเตียง เขาก้มลงดูโมเดลด้วยความสนใจ
จินยังยืนหันรีหันขวาง เห็นจุนโนะไม่สนใจเขาเลยสักนิด เจ้าตัวโมเดลในกล่องดูจะน่าสนใจมากกว่าตัวเจ้าของห้องละมัง
“อยู่ในนี้ก่อนนะ จุนจัง...เดี๋ยวพี่มาเล่นด้วย” จินพูดแล้วก็กระแอมให้คาเมะรู้ตัว

เมื่อคาเมะเงยหน้าขึ้นมามอง จินก็ชี้หน้าคาดโทษเอาไว้ล่วงหน้าเป็นทำนองว่า

....ขืนรุ่มร่ามใส่จุนโนะของฉัน...มึงตาย!!...

คาเมะทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ โบกมือไล่ให้จินออกไปจากห้องซะอีก

พอจินไปแล้ว คาเมะก็เลิกสนใจโมเดลทันที เขามองหน้าจุนโนะที่กำลังหยิบโมเดลเจ้าเฟรดดี้ขึ้นมาดู
“เดี๋ยวพี่จินจะมาเล่นอะไรต่อเหรอ?” เขาถาม
จุนโนะเหลือบตามองคาเมะแว่บหนึ่ง ยักไหล่แล้วก็เบ้ปาก

“...ก็เล่นเจ้าพวกนี้น่ะซิ”
“พี่จินยกให้หรือเปล่าล่ะ?”
“หือ??” เด็กหนุ่มเลิกคิ้ว
คาเมะหัวเราะหึๆ ทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่
“นึกว่าพี่จินจะยกโมเดลให้ ถ้านายยอม.........เอ้อ..........ยอม.........”
“ยอมอะไร?” จุนโนะชักเสียงเขียว มองหน้าคาเมะเขม็ง
“ยอมเอาไอ้โนะจังให้พี่จินเขาจูจุ๊บง่ะเด่ะ...”
“ว่าไงนะ???” จุนโนะถามเสียงสูง
“พี่จินเขาเคยบอกว่า เขาเคยเอาของเล่นให้นาย แล้วนายก็เอา...ไอ้นั่น...เอ้อ...ไอ้นั่นของนายน่ะ...” คาเมะชี้ไปที่เป้ากางเกงของคนหน้าหวานที่บัดนี้หน้าแดงเป็นลูกเชอรี่สุกไปเรียบร้อยแล้ว
“โนะจัง...โนะจังของฉัน...ทำไม?...บอกมานะ?” จุนโนะปาเจ้าเฟรดดี้ลงกล่อง ลุกพรวดพราด ยืนเท้าเอวมองคาเมะจนแทบจะทะลุร่าง
“ก็พี่จินเขาเคยชิมมาแล้วง่ะเด่ะ ไอนั่นของนายน่ะ...ไอ้โนะจางงง....ง่ะ....แล้วจากนั้นเขาก็ยกตุ๊กตาตัวโปรดให้นายเล่นไง...” คาเมะลุกขึ้นยืนบ้าง เห็นสีหน้าของคนตรงหน้าก็พยักหน้าน้อยๆ ...นี่จุนโนะคงลืมเรื่องเมื่อก่อนไปหมดแล้วแน่ๆ เจ้าตัวถึงได้ยืนเอ๋อๆ แบบนี้ง่ะ
“จริงเรอะ?”
“ก็ไม่รู้ พี่จินเล่าให้ฟัง ...เขายังเรียกนายว่า ...ไอ้เด็กมหาประลัยเลย....” คาเมะชักนึกสนุก หยอดคำเด็ดให้อีกหนึ่งคำ
“ไอ้เด็กมหาประลั้ย..ย...!!????” จุนโนะอุทานเสียงสูง
“เออซิครับ...”
“พี่จินว่าไงอีก...บอกมาให้หมดนะ!!”
“ก็นายดันไปบอกพี่นายว่า ให้พี่จินจุ๊บโนะจังแล้วพี่จินถึงได้ให้ของเล่นมา แล้วเป็นไงล่ะ... เพราะหลังจากนั้น
พี่จินก็เลยถูกพวกพี่ชายของนายรุมตึ๊บจนต้องระหกระเหินไปเรียนที่มิชิแกนน่ะซิ...แหม...คนสวยไม่น่าจะลืมเลยนะฮับ...” คาเมะลอยหน้าลอยตาส่งยิ้มยั่วเย้ามาให้

“หึ้ย...พูดจริงเปล่า? พี่จิน...พี่จินเคย..เคย...อื้อ...จ...จูบไอ้นั่นฉันน่ะ”
“อือฮึ้ก...จริงยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด...ฮ่า...ฮ่า...ตอนนี้ไม่แน่ อาจจะไม่ทำแค่จูบก็ด้ายย....” คาเมะมองคนตรงหน้าตาเยิ้ม เขาเลียริมฝีปากอย่างหมั่นเขี้ยว แต่จุนโนะชักเหลืออด เขาคว้าคอเสื้อของคาเมะแน่น เตรียมจะฟาดข้ามไหล่ซะแล้วถ้าจินไม่โผล่มาเสียก่อน
“เฮ้ย!! เรื่องอะไรกันเนี่ย?” จินถลันเข้าแงะคาเมะออกจากอุ้งมือของจุนโนะ
“ไอ้เมะแก...จะปล้ำจุนโนะเรอะ..แกตาย!!” จินผวาเข้าหาญาติผู้น้อง แต่คาเมะไวกว่า เขาเผ่นพรวดเดียวก็ไปยืนเกาะประตู หันมายิ้มเผล่...

...เป็นไงล่ะ เจอระเบิดลูกเดียว...คราวนี้พี่จินเละแหงๆ...

“เชิญสะสางกันเองนะคร้าบ...เต่าไปล่ะ ...ชะแว๊บบบบ...”
พ้นเสียงก็พ้นกลิ่นและพ้นตัวไปด้วย
จินหันมาหาจุนโนะก็เห็นร่างโปร่งยืนหน้ามุ่ย แบบพร้อมเสมอจะจับใครทุ่ม
“จุนจัง...ไอ้เมะมันทำอะไรจุนจังหรือเปล่าครับ?” จินถาม
“เปล่าฮะ...” จุนโนะเดินผ่านหน้าจินไปที่กล่องไม้ เขาก้มลงหยิบโมเดลสไปเดอร์แมนขึ้นมาถือไว้ แล้วก็หมุนร่างมาหาจิน
“พี่จิน...เมื่อกี้จะยกไอ้นี่ให้ผมใช่มั้ยฮะ...เปลี่ยนใจหรือเปล่า? จุนโนะเขย่าซุปเปอร์ฮีโร่สีแดงตรงหน้าจินเป็นเชิงถาม
“ให้ซิ...จุนโนะจะเอาอะไรพี่ให้ทั้งนั้นแหล่ะ”
“แน่นะ...??” เด็กหนุ่มคาดคั้น
“แน่ซิครับ...เอ๊...ถามแปลกๆ”
“ให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนใช่มั้ย?” จุนโนะถามย้ำ จินพยักหน้ายิ้มๆ

จุนโนะเม้มริมฝีปากแน่น เขายืนนิ่งเบื้องหน้าจิน มองชายหนุ่มตรงๆ แล้วก็เชิดหน้าขึ้น
“แน่ใจนะครับว่าไม่ต้องการอะไรแลกเปลี่ยน??”
“เอ๊......ทำไมเหรอจุนโนะ พี่ไม่หวังอะไรจากนายหรอก” จินตอบพร้อมกับมองหนุ่มร่างงามที่ยืนท้าทายอยู่เบื้องหน้า มองแล้วก็กลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ ...อยากบอกเหลือเกินว่า.

XXXX....ถ้าพี่อยากได้ แล้วจุนจังจะให้มั้ยอ่ะ??....XXXX

แต่ที่จินทำได้ในยามนี้ก็คือ ยืนมองคนหน้าหวานตาละห้อย

เมื่อเห็นจินนิ่งเฉย จุนโนะค่อยคลายสีหน้าลง
“ดี!!..งั้นผมเอาตัวนี้ล่ะ...” เขาเดินผ่านจินไปที่ประตู
“อ้าว..จุนจังจะกลับล่ะเหรอ? ยังไม่ได้เล่นอะไรกันเลย” ชายหนุ่มหน้ามุ่ย ทำท่าจะรั้งจุนโนะเอาไว้ แต่เด็กหนุ่มหันมาบอกว่า
“พี่จินอยากเล่นอะไรกับผมล่ะฮะ?” เสียงเขียวกับสายตาลุกวาวนั่นทำให้จินชะงัก เขาหยุดคำพูดเอาไว้

............................. เงียบฉี่

นี่จุนโนะไปโกรธอะไรมาล่ะเนี่ย เมื่อกี้ยังเห็นดีๆ อยู่เลย

“พี่จิน........ผมโตแล้วนะจะบอกให้ ไม่ใช่เด็กที่ใครๆ จะหลอกเล่นได้อีกแล้ว จำไว้...!!” จุนโนะพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ร่างสูงก้าวยาวๆ ลงบันไดไป ปล่อยให้จินยืนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

.....ต้องเป็นเจ้าคาเมะแน่ๆ ...โธ่...กำลังป้อได้ที่ดีแล้วเชียว...ไอ้เมะต้องไปพูดอะไรเป่าหูจุนโนะแน่ๆ.....

....ว่าแต่ว่า จุนโนะในวัยนี้ คงจะใช้ไม้นี้เข้าล่อคงไม่มีหวังซะแล้ว.......แล้วข้าพเจ้าจะหลอกอะไรดีล่ะหว่า...จะจีบตรงๆ ก็ไม่ได้ เพราะไม่ใช่สเป็คเจ้าหน้าหวานซะด้วย.....เฮ้อ......กลุ้ม....!!

*****************

to be continue