YOU’re Belong To My HEART

...vol 7

*******************************

“เอ.....จะไปน้ำตกไหนกันดีหว่า” โชกางแผนที่ท่องเที่ยวออกกว้าง มีจินยืนขนาบข้างซ้าย ไอบะขนาบด้านขวา แต่แล้วจินก็ชี้ไปที่เมือง คาวาสึ
“ไปน้ำตกคาวาสึดีกว่า ไปที่เดียวเหมือนได้ไปเที่ยวเจ็ดที่” จินออกความคิด
“อืมมม.....นายไปอยู่นอกหลายปี รู้จักที่นั่นได้ไง” โชหันมาถามด้วยความสงสัย จินหัวเราะแหะๆ
“คือผมแอบถามที่หน้าเคาน์เตอร์เขามานะฮะ พี่โช”
“อืมม์...น้องนายนี่ก็ฉลาดเหมือนกันนะไอบะ เอาเป็นอันว่าเราจะไปน้ำตกกัน” โชสรุป
“โฮ้ย...น้ำตกอีกแล้ว ไอ้โช้...เมื่อวานเพิ่งจะไปดมน้ำเยี่ยวมา วันนี้จะไปอีกแล้วว...” คราวนี้เป็นเสียงบ่นจากโคกิ ที่กำลังยืนหอบเป้ของตัวเองใบหนึ่งแล้วก็ควงแขนโมโมะโกะอีกคนหนึ่ง
“เออน่า...มีปัญญาไปได้แค่เนี้ยแหล่ะ ไม่ใช่ถิ่นข้านี่หว่า”
“ถ้าเจอน้ำตกไหลแบบเมื่อวานอีก กรูจะเหยียบเมิง” ยูอิจิชี้หน้าชายโช แต่คุณพี่โชกลับชี้ไปทางจิน
“แกไปเหยียบหมอนั่นก็แล้วกัน เพราะมันเป็นคนแนะนำสถานที่”
“โอ้ย...พี่โช...ทำไมโยนมาทางนี้ล่ะครับ”
“แต่ถ้าถูกใจก็ยกประโยชน์ให้จำเลย” อุเอดะหาทางช่วยจิน ก็เลยโดนจินแอบยิ้มให้ทีหนึ่ง
โชเบะปากใส่ แล้วก็กวาดสายตาไปรอบๆ บริเวณล็อบบี้
“ว่าแต่ น้องชายของข้าพเจ้าไปไหนล่ะเนี่ย ...เผลอเป็นไม่ได้ ชอบปลีกตัว จุนโนะนี่ชักยังไงซะแล้ว...เมื่อกี้ก็เล่นหูเล่นตากับไอ้หนุ่มหน้าหรั่งไปทีหนึ่งแล้ว ชักจะไม่ได้การ”
“อยู่โน่นไง!!” ไอบะชี้ไปที่จุนโนะ ที่กำลังยืนกระซิบกระซาบกับยามะพีหน้าเคาน์เตอร์

“จุนจังง...ยามะจัง...เร็วๆ หน่อยน้อง จะไปกันแล้ว” ไอบะตะโกน เสียงไม่ดังเท่าไรนัก แต่ก็ดังพอที่สองหนุ่มจะพร้อมใจกันส่งยิ้มหวานจ๋อยให้
“เดี๋ยวฮะ...” จุนโนะตอบกลับมา ลากตัวยามะพีมาอีกทาง

“ทำไมง่ะ...ทำไมไม่ไปด้วยกันล่ะ” จุนโนะเขย่าแขนเพื่อนรักถาม
“ไปกันเหอะ...ฉัน...เอ้อ...ปวดท้องว่ะ” ยามะพีบ่ายเบี่ยง แต่หน้าตามีพิรุธเห็นๆ
“ยามะพี!!”
“เออน่า...ไปกันเองเหอะ วันนี้ขอตัว”
“ไหนบอกว่าอยากไปน้ำตกไง...บอกความจริงมานะยามะจัง...ว่าทำไมไม่อยากไปกับพวกเรา” จุนโนะคาดคั้น
ยามะพีถอนหายใจหนึ่งเฮือก ชะเง้อข้ามไหล่จุนโนะมองไปทางพวกพี่ๆ ที่กำลังยืนรอพวกเขาอยู่ ยามะพีเขย่งป้องปากกระซิบที่หูของจุนโนะ
“คนที่ชื่อเรียวตะเขานัดฉันทานข้าว”
“หา!!” เพื่อนตัวสูงร้องลั่น ยามะพีรีบตะครุบปากจุนโนะ แล้วก็ปล่อยออก ทำเสียงจุ๊ๆ
“โอ๊ย...พูดเบาๆ เด่ะ”
“อื้อ.....อ้าาา......ยามะจัง จะเอาแน่เหรอคนนี้น่ะ”
“ฮื่อ...สเป็คง่ะ..” ยามะพีตอบอายๆ ใบหน้าแดงซ่าน เป็นการยอมรับว่าที่พูดน่ะจริงแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์
“เขาชวนฉันทานอาหารเที่ยงวันนี้ แหมจุนโนะเขาเท่จะตายไป คนหล่อๆ มาชวน ไม่เอาก็โง่แหล่ะ...”
“แหม...กลับไปโตเกียวหนนี้ยามะพีคงจะมีแฟนกันคราวนี้ล่ะนะ” จุนโนะทำเสียงล้อเลียน
“ใครว่าฉันคนเดียวล่ะ นายก็เหมือนกัน ....เอ้านี่!!” ยามะพีแอบยัดเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ใส่ในอุ้งมือของจุนโนะ
“อะไรอ่ะ?”
“ก็ดูเอาเองเซ่ะ...มีคนฝากมาให้....ไงๆ ก็บอกพี่โชให้ด้วยนะว่าเราไปไม่ได้” ยามะพีโบกมือให้จุนโนะ แล้วก็ค้อมตัวให้พวกพี่ๆ ที่กำลังมองมาตาเป๋งด้วยความอยากรู้อยากเห็น

จุนโนะยังไม่กล้าหันไปมองทางพี่ๆ ที่ยืนเกาะกลุ่มกันอยู่ เขาหันไปมองยามะพีที่วิ่งเหยาะๆ หายไปจากห้องโถง เศษกระดาษที่ยู่ยี่ในมือทำให้เขาอดมองด้วยหัวใจที่เต้นระทึกไม่ได้

...นั่นไง...ตัวเลขของโทรศัพท์มือถือโชว์หราอยู่ที่นั่น ....ในเศษกระดาษใบนั้น

call me......xxxx0000xxx00.....
จาก.....จิมมี่คร้าบ

“จิมมี่...” จุนโนะทวนชื่อนี้เบาๆ สีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส หัวใจที่เต้นจังหวะร็อคเมื่อสักครู่ ค่อยๆ ลดระดับลงเป็นจังหวะโรมานซ์ อดคิดถึงใบหน้าคมเข้มแบบฝรั่งของคนที่เพิ่งจะรู้จักเมื่อกี้นี้ไม่ได้...

“จุนจัง...จะเสด็จได้หรือยัง?!!!” เสียงติดจะห้วนๆ ของโชดังแหวกอากาศเข้ามากระทบกับโสตประสาทอันละเอียดอ่อนของจุนโนะดัง ...ฉึ่ก...

เด็กหนุ่มร้องฮื่อ...รีบเก็บกระดาษลงในซิปกระเป๋าเป้ จากนั้นก็วิ่งมารวมกลุ่มกับพวกพี่ๆ ซึ่งก็แน่นอนทีเดียว ข้างซ้ายคือพี่โช ส่วนข้างขวาทำไมคราวนี้เป็นจินไปได้
“ยามะพีไม่ไปนะฮะ...บอกว่าปวดท้อง” จุนโนะออกตัวแทนเพื่อน
“ปวดท้องหรือปวดอย่างอื่น.....” โชหันขวับมาถามทันที
“ปวดอะไรฮะพี่โช?”
“ปวดประจำเดือน...” ชายหนุ่มพูดหน้าตาเฉย เล่นเอาน้องชายหน้าร้อนซู่
“บ้าเด่ะ พี่โช...”
“อ้าว...ก็จริงง่ะ เห็นหรอกว้า...คนปวดท้องที่ไหนจะหน้าระรื่น ทำตาเชื่อมใส่ไอ้หนุ่มหน้าหล่อได้อย่างงั้นฟะ...ยามะจังน่ะแก่แดดแก่ลมมาตั้งแต่เด็ก.... ริกๆ นักนี่...ฉันดูแลเขาไม่ไหวหรอกนะ...นี่แม่เขาก็ฝากมาด้วย แต่คุณลูกชายดิ๊กๆ แบบนี้ พี่เองก็ต้องปล่อยล่ะว้า...แค่ดูจุนจังคนเดียวฉันเองยังแทบปวดกบาล ถ้าให้มาคอยตามดูไอ้เฮี้ยวจอมกะล่อนแบบนั้น ฉันถ้าจะลาผูกคอตายดีกว่า” โชบ่นไปเรื่อยเปื่อย ไม่ทันเห็นจุนโนะฉุดแขนจินให้เดินรั้งท้าย หน้าหวานของเด็กหนุ่มงอง้ำ แอบกระซิบกับจินว่า
“บ่นเป็นคุณลุงเลย...หัวเริ่มจะเหม่งแล้วยังปากไขลานอีก”
จินหัวเราะพรืด..
“อะไรง่ะจุนโนะ ปากไขลานน่ะ” จินถาม
“ก็โดนไขลานที่ปากน่ะซิฮะ บ่นไม่หยุด ต้องให้หมดลานเสียก่อนถึงจะหยุด”
“ก็พี่โชเขาห่วงจุนโนะนี่นะ...เป็นใคร ใครก็ต้องห่วง...มีน้องหน้าตาน่ารักแบบนี้” จินพูดไปมองหน้าหวานของจุนโนะไป ก็เห็นหน้าคนสวยมีสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตามีความภาคภูมิใจปรากฏขึ้นนิดๆ
“ไม่ต้องห่วงขนาดนั้นก็ได้ อย่างงี้อดมีแฟนกันพอดี”

“จุนโนะมีคนมาจีบเยอะล่ะซิ”
“ก็มี...ไม่เยอะเท่าไร ยังไม่ครบจำนวนอายุเลย...แต่ผมไม่สนใจหรอกฮะ หนุ่มที่โรงเรียน....ไม่ถูกใจ...เด็กไป..” เด็กหนุ่มย่นจมูกให้จิน ด้วยกิริยาที่จินมองตาค้างไปแล้ว

...เด็กบ้า...น่ารักชิงเป๋งเลยง่ะ...

“ชอบผู้ใหญ่ล่ะซิ...”
“ก็ไม่เชิง ถ้าแก่ขนาดรุ่นพี่โชก็ไม่ไหว...ขี้เกียจหามส่งโรงพยาบาลถ้าเจอผมทุ่มใส่”
“แล้วอย่าง....ฮะแอ้ม...อย่างที่เด็กกว่าพี่โชหน่อย แก่กว่าจุนโนะนิดแบบพี่ล่ะ...พอจะรับพิจารณามั้ยเอ่ย????” จินถาม ขณะนี้ทั้งหมดมายืนออกันที่หน้ารีสอร์ท เพื่อรอรถจะพาพวกเขาไปเมืองคาวาสึที่เป็นสถานที่ตั้งของน้ำตกคาวาสึทั้งเจ็ดกัน
จินดึงแขนจุนโนะเบี่ยงตัวออกจากกลุ่มเล็กน้อย กำลังหลอกถามความในใจ เผื่อได้โอกาสจะได้ขายขนมจีบซะเลย

จุนโนะมองหน้าจินตรงๆ เอียงคอซ้ายทีขวาที แล้วก็ยิ้มหวานปานจะหยด ทำให้เลือดของจินเดือดพล่าน
“อายุน่ะได้...แต่หน้าตาขอต๊ะไว้ก่อน...ไม่หล่อพอ”
“อะไรนะจุนจัง ขนาดพี่...นายยังว่าไม่หล่อพอ แล้วอย่างไหนล่ะถึงจะถูกใจนาย?” จินชักมีน้ำโห เล่นตัวแบบนี้ ให้ไปถึงน้ำตกก่อนเห้อ...กดได้เป็นกด

จุนโนะหัวเราะน้อยๆ ก่อนตอบว่า
“แบบคนที่ผมคุยด้วยตอนแช่น้ำแร่ไงล่ะฮะ ชื่อจิมมี่... หล่อถูกสเป็ค” เขาพูดแค่นั้น แล้วก็ผละไป ปล่อยให้จินยืนฮึดฮัดอยู่เบื้องหลัง

จุนโนะเดินมาเกาะแขนอุเอะดะหมับ...
“เฮ้ย...มายุ่งกับแฟนพี่อีกแล้วนะจุนจัง คนเขากำลังจู๋จี๋กัน” ยูอิจิคำราม แต่คนฟังทำหน้าเป็นใส่ กดคางเกยไหล่บอบบางของพี่อุเอ้ มือซุกซนของจุนโนะแหวกไปที่คอเสื้อยืดของเพื่อนพี่ชาย
“พี่อุเอ้ของจุนจัง โดนมดกัดที่คอเต็มเลย...ดูซิฮะพี่ยู..”
“บ้าน่า...ไม่ใช่เรื่องของเด็ก...” ยูอิจิเขินไม่แพ้อุเอะดะ
“จุ๊ๆ จุนจังแก่แดดใหญ่นะเรา มานี่...” โชรีบดึงจุนโนะมายืนข้างๆ
เมื่อจุนโนะถูกโชลากไปแล้ว ยูอิจิก็โดนอุเอะดะซัดเอาที่แขนดังเพี้ยะ...

“ไอ้มดหื่นน่ะเด่ะ” เป็นเสียงบ่นจากคนหน้าหวาน...เจ้าหัวใจของยูอิจิ....
“ก็อยากตัวหวานทำไมล่ะจ๊ะ...ฉันก็ชิมน่ะซิ...” คนจมูกโตบ่นเบาๆ สองแขนสอดเอวอุเอ้ทางเบื้องหลัง ส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้
“อ๊วกกก!!!” โคกิทำท่าขย้อน
“อย่าไปยุ่งกับเขาเลยน่า...เดี๋ยวรถมาแล้วเอาตักมาให้ฉันหนุนด้วย ง่วงชะมัดเลย” แฟนสาวบ่นขึ้นมาบ้าง
“ไม่ได้หลับไม่ได้นอนล่ะซิ” ยูอิจิแซว
“ฮื่อ...อ่านหนังสือกันมั้ง...เอ๊..หรือว่ามัวแต่มองเพดานห้องหว่า....” โมโมะโกะตอบโต้ ไม่ยอมแพ้....แต่สีหน้าหญิงสาวยิ้มละไม
“เอ้า....รถมาแล้ว...ทั้งหมดยกพลขึ้นรถ....จุนโนะนั่งกับจินก็แล้วกัน พี่จะนั่งกับโช” ไอบะจัดแจงจัดคิว แต่แอบขยิบตาให้น้องชาย
“พี่โชไม่นั่งกับจุนโนะหรือครับ เดี๋ยวผมนั่งกับพี่ชายผมก็ได้” จินแกล้งลองใจ...แต่โชกลับยักไหล่
“ก็ไอบะเขาจะนั่งกับฉัน ไม่เป็นไรง่ะ หนทางไม่ไกล จุนจังของฉันคงไม่บุบสลายสักเท่าไร มีนายนั่งไปด้วยน่ะ แต่ขอบอกไว้อย่างหนึ่งนะ...ว่ามีฉันนั่งดูอยู่ข้างหลัง ยังไงก็เกรงใจกันบ้าง...นายจิน”
“พี่โชก็...พี่จินเขาจะมาทำอะไรผมล่ะฮะ...เห็นผมมาก็ตั้งก๊ะเด็ก จะมาคิดอะไรล่ะฮะ...ผมนั่งกับพี่จินก็ดี เบื่อคนแก่...” จุนโนะว่าเข้าให้ เปิดประตูเข้าไปนั่งในรถเป็นคนแรก แล้วก็กวักมือเรียกจินหยอยๆ
“พี่จินมานั่งเร็วซิฮะ...”
“คร้าบบบ....จุนจังงง....” จินแอบส่งยิ้มกับไอบะ รู้ดีว่าพี่ชายเข้าข้างตัวเองเต็มที่...ในใจนึกตีปีกพั่บๆ
ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่า ทำไมถึงได้ดีอกดีใจนักหนากับการที่จะได้นั่งใกล้กับจุนโนะสุเกะ ไอ้เด็กมหาประลัยของเขา....

....แค่อยากจีบเล่นๆ เพราะความน่ารัก หรือว่าคิดจะจริงจังกันแน่...

จินเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน....

********************************

รถจี๊บขนาดค่อนข้างใหญ่วิ่งไปตามทางถนนที่อัดด้วยดินและหินแข็ง ท่ามกลางหมู่แมกไม้เขียวร่มรื่น พัดพาเอากลิ่นดินและไอความชื้นมาปะทะผิวกาย ทำให้คลายความร้อนไปได้บ้าง ทุกคนต่างร่วมร้องเพลงกันอย่างสนุกสนาน เนื้อร้องส่วนมากไม่พ้นแถวใต้สะดือ จุนโนะไม่ได้ร้องด้วย แค่ฟังก็หน้าร้อนผ่าวแล้ว คนไม่มีประสบการณ์อย่างเขาขอนั่งนิ่งๆ จะปลอดภัยกว่า

จุนโนะคลำเศษกระดาษผ่านทางกระเป๋า รู้สึกว่ากระดาษใบนั้นอุ่นระอุอย่างไรชอบกล มือถือก็อยู่ในกระเป๋า แค่เพียงหยิบมากดเบอร์ เขาก็จะได้คุยกับจิมมี่แล้ว

เบอร์นั้นน่ะ จำได้ขึ้นใจ เด็กหนุ่มแอบหยิบเอามือถือมากดเมมเบอร์ของคนๆ นั้นไว้ เสร็จแล้วก็นั่งยิ้มกับต้นไม้ข้างทาง โดยไม่รู้เลยว่าตลอดเวลานั้น ตัวเองได้ตกเป็นเป้าสายตาของใครบางคน....

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เสียงในรถเริ่มห่างหาย มีหลายคนทีเดียวที่พยายามจะหลับ แต่ก็อย่างกระท่อนกระแท่นเต็มที
“เฮ้ย...โมโมะโกะหาย....” อยู่ๆ ยูอิจิก็อุทานลั่นรถ เหลียวหน้าเหลียวหลังรอบรถ เมื่อเห็นโคกินั่งหัวโด่อยู่ข้างหน้าคนเดียว
“อยู่นี่...ไอ้ยู...นอนหนุนตักกรูอยู่นี่” โคกิชี้ๆ ที่หน้าตักของตัวเอง
“ไอ้โคะ...ในรถคนออกเยอะนะเมิง...ไม่อายซะบ้างเลย...ให้แฟนทำอะไรวะ?”
“ไอ้บ้า...นอนหลับเฉยๆ โว้ย...!! คิดไรฟะ?” โคกิชูมะเหงกมาให้ พร้อมกับค้อนประหลับประเหลือกเลียนแบบอุเอะดะมาให้อีกสองที

ยางแข็งที่บดเบียดไปบนถนนที่ขรุขระทำให้ร่างของผู้โดยสารกระเด้งชนกันไปมา รถสะเทือนจนจุนโนะเซมาปะทะจินบ่อยครั้ง เด็กหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดที่ง่วงแต่ก็นอนไม่ถนัด จินดูเหมือนจะรู้ใจ เขาตบบ่าของตัวเอง
“จะซบพี่จินก็ได้นะครับจุนจัง” จินทำเสียงอ่อน
“ได้หรือฮะ” จุนโนะเริ่มทำตาปรือ ...เป็นดวงตาเรียวรีที่จินเห็นว่ายามนี้มันเซ็กซี่เหลือหลาย
....แต่แล้ว.....

“หน้าต่างอยู่ข้างๆ เอาหัวพิงเข้าไปเด่ะ จุนโนะ!!” เสียงประกาศิตของคุณพี่โชตอบแทนน้องชาย

“ไม่เป็นไรฮะ ผมไม่ง่วง”
แต่พอเอาเข้าจริงๆ หัวทุยๆ ของจุนโนะก็กลับซบที่บ่าของจินพอดิบพอดี พอได้ที่เหมาะแล้วก็เลยซบเอาไว้อย่างนั้น จินอมยิ้ม ได้ยินเสียงพี่โชฮึดฮัดไม่พอใจอยู่ด้านหลัง

.......ก็อยากนั่งกันเป็นคู่ๆ นี่หว่า...จุนโนะก็ต้องนั่งคู่กับจินง่ะเด่ะ ทำไงได้ล่ะครับ...พี่โช้.....

นั่งกันเงียบกริบ หมดเสียงเฮฮา รถเริ่มวิ่งเข้าสู่ทางเรียบแล้ว ถนนช่วงนี้เริ่มไต่ขึ้นที่สูง ได้ยินเสียงน้ำตกแว่วๆ จินลองหันไปดูข้างหลัง เห็นพี่ไอบะของเขาซบกับพี่โช ดูเหมือนจะหลับไปแล้วทั้งคู่

โชหลับ...

ไอบะหลับ....

พี่ยูอิจิกับพี่อุเอดะก็หลับ...

พี่โคกิก็นั่งแหงนพิงเบาะหลับอยู่เหมือนกัน

ส่วนพี่โมโมะโกะที่ขี้เซาอยู่เป็นประจำก็ไม่มีปัญหา หลับไปก่อนใครเพื่อน เหลือคนขับรถที่เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาดูทางข้างหน้า

.....เมื่อพี่โชหลับ...แล้วจินล่ะ

~~~.....ฟอด...!!!..~~~

จมูกโด่งไถลเข้าที่แก้มนวลของคนนอนซบ
คนถูกหอมแก้มจะรู้ตัวก็หาไม่...

...ฮ้า......ห้อม...หอม...!!!

จินชักได้ใจ มือข้างหนึ่งจับมือของจุนโนะ กุมเอาไว้สักพักก็ลูบนิ้วมือทุกนิ้ว คลึงฝ่ามือที่นุ่มเนียน ผิวขาวสวยของจุนโนะน่าจับต้องเป็นบ้าเลย จินกำมือขาวนั้นเอาไว้
เขาเหลียวมองด้านหลังอีกที สองคนบ้า หวงน้องชายยังนั่งหลับอยู่ในท่าเดิม

...จินยิ้ม....

~~~....จ๊วบ....!!!...~~~

คราวนี้ปากของจินฝังที่แก้มของจุนโนะเต็มๆ รวมทั้งอุ้งมือด้วย ถูกจมูกและปากของจินทั้งหอมทั้งจูบครบทั้งห้านิ้ว
“อือ.......” เสียงเด็กหนุ่มครางเบาๆ ขยับตัวเล็กน้อย แล้วก็ซุกหน้าซบบ่าจินต่อ

คราวนี้จินเล็งไปที่ริมฝีปากบางแดง หยักโค้งได้รูปที่กำลังเผยอน้อยๆ เหมือนรอคอยเจ้าชายมาให้จุมพิต จินค่อยๆ โน้มหน้าเข้าไปใกล้...ลมหายใจสม่ำเสมอของจุนโนะรวยรินรดต้นคอของเขา

จินหลับตาเมื่อหัวใจเริ่มเต้นตึ่กตั่ก....อีกไม่กี่อึดใจข้างหน้าจะได้จูบริมฝีปากของจุนจังแล้ว.......

ยื่นริมฝีปากเข้าใกล้กลีบปากบางของจุนโนะ....ใกล้มาเรื่อยๆ ......
..............

“เฮ้อ!!.......ยังไม่ถึงอีกเหรอเนี่ย!!”

จินสะดุ้งเฮือก รีบนั่งตัวตรง เพราะเสียงอันไม่พึงประสงค์ของพี่ไอบะดังอยู่ด้านหลัง จินเสียวสันหลังวูบ รีบหันขวับไปดูทันที พบหน้าไอบะกับคิ้วที่ขมวดยุ่งส่งมาให้ ข้างๆ กันนั้น โชยังหลับไม่รู้เรื่อง

“จะทำอะไรจิน?....อยากตายหรือไง......” ไอบะถามเสียงเบามาก
“แหม...ก็แก้มมันห้อม...หอม...” จินพูดเสียงอ่อยด้วยความเสียดาย.....จากนั้นเขาก็นั่งตัวตรงแน๋ว จนเข้าเขตน้ำตกที่ใหญ่ที่สุดของน้ำตกคาวาสึ คือน้ำตกโอะตะรุ.......

จินทิ้งความเสียดายเอาไว้เบื้องหลัง โอกาสหน้ายังมี

....แค่ได้หอม...ได้จ๊วบแก้ม....ก็ยังดีฟะ.....

*******************************

ทางด้านยามะพี ....

กำลังนั่งห้อยขารอคอยโทรศัพท์ของใครบางคน ....คนที่แอบนัดกับเขาว่าจะขอทานข้าวด้วยกันสักมื้อ เขาคอยอย่างใจจดใจจ่อ....เหลือบมองนาฬิกาเกือบจะบ่ายแล้ว....ทำไมยังไม่โทรฯ มาสักที เขาหิวจะแย่แล้วนะ...

กำลังจะล้มตัวหงายหลังกับที่นอน เสียงเพลงจากมือถือก็ดังขึ้น

“อ๊ะ....ค....คร้าบบบ” เขากรอกเสียงแจ๋วๆ ลงไป น้ำเสียงร่าเริงแสดงความยินดีแทบปิดไม่มิด
“พบกันที่ห้องอาหารริมสวนนะครับ...คนสวย...” เรียวตะพูดเสียงนุ่มหู ฟังแล้วจั๊กกะจี้หัวใจพิลึก
“ค...ครับ...แล้วเจอกันฮะ” ยามะพียิ้มหวานกับโทรศัพท์
เขาวิ่งเข้าห้องน้ำ ตรวจความเรียบร้อยของเนื้อตัว หมุนซ้ายหมุนขวากับกระจกบานใหญ่

...โอเคทุกอย่างเล้ย...ลุย..!!!...

แต่เอ๊ะไม่ได้ซิ...ต้องเล่นตัวนิดหน่อย....แจ้นไปตอนนี้เสียฟอร์มหมด...

เด็กหนุ่มเดินกลับไปกลับมาในห้อง รอจนได้เวลาพอเหมาะก็เปิดประตูออกไป........แต่ไปจ๊ะเอ๋กับใครบางคนที่หน้าประตูห้องพอดี....

“อ๊ะ???”

เพราะเสียงอุทานนั่นทีเดียวที่เรียกให้คาเมนาชิ คาซึยะ หันขวับมามอง
“อ้าว...นาย...” คาเมะมองยามะพีทั่วตัว
เจ้าเด็กที่รวมหัวกับจุนโนะสุเกะทุ่มเขาจนแทบเดี้ยงเมื่อคืนนี่เอง...แล้วมันมายืนทำหน้าสวย...จะไปไหนกันหว่า...??
“นึกว่าไปเที่ยวน้ำตกกับพี่ๆ ซะอีก...ที่แท้ก็มาเดินอ่อยเหยื่ออยู่แถวนี้เอง” คาเมะทักทาย
“ใครอ่อย??...เดี๋ยวเหอะ...”
“อ้าว...ถ้ามองผิดไปก็ขอโทษที”
ยามะพีเหล่ดูคาเมะที่สภาพตอนนี้หมดลายเสือจอมเจ้าชู้เลยล่ะ....เวลายืนยังเกาะกำแพงอยู่เลย ยังแค่นมาตีฝีปาก...

“จะไปไหนล่ะ?” เด็กหนุ่มถาม
“ไปหาอะไรกระแทกปากง่ะเด่ะ ถามได้...ตั้งก๊ะเช้าฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย...ถูกทิ้งง่ะถูกทิ้ง เข้าใจมั้ย?”
“ก็ดีแล้วนี่...เชอะ...ได้ข่าวว่าเมื่อคืนมีแรงวิ่งแก้ผ้าตูดแป้นกลับห้องได้ ไม่คิดว่าตื่นเช้ามาจะเดี้ยง...” ยามะพียื่นหน้าลอยไปลอยมาตรงหน้าคาเมะ มองชายหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า และอะไรก็ไม่ทำให้คาเมะเจ็บใจเท่ากับสีหน้ายิ้มเยาะของหนุ่มหน้าหวานคนนี้

....ถ้าจุนโนะเป็นเด็กมหาประลัยของจิน...
ยามะพีก็ไม่ผิดอะไรกับ...ไอ้ตัวร้าย...ของเขานั่นเอง.....

“เออวะ...ไม่ลองมาวิ่งแก้ผ้ามั่งให้มันรู้ไป...คอยดูเฮ้อ...สักวันนายจะโดนฉันจับแก้ผ้า...” คาเมะทำเสียงขึงขัง
“ฮิ...ฮิ...” ยามะพีปิดปากหัวเราะคิก
“หน้ายังนายง่ะเหรอ..จะถลกกางเกงยามะพี.....เชอะ...ไม่มีทาง...งงง...”
“ก็คอยดูเซ้.......คนอย่างคาเมนาชิ คาซึยะน่ะ จับใครถลกกางเกงแล้วไม่ปล่อยให้ลอยนวลฟรีๆ หรอกว้า....” คาเมะหลิ่วตาให้ ดวงตาคมกล้าหลุบมองริมฝีปากอิ่มเต็มของคนตรงหน้า ลิ้นสีชมพูอ่อนของเขาไล้เลียแตะริมฝีปากล่างของตัวเอง พร้อมกับกระตุกยิ้มที่มุมปาก มองหน้ายามะพีนิ่งนาน....นานจน....
ยามะพีรีบถอยหลังสองก้าว .......ทำเป็นไม่เห็นสีหน้าเร้าใจของคาเมะ

...ไม่หล่อแบบเอนริเก้...
...ไม่สูงแบบเรียวตะ...แต่ว่า....ไอ้หน้าแบบเมื่อกี้ของนายคนนี้น่ะ...ทำไมมันเซ็กซี่ขนาดนี้ฟะ...

“ฮึ!! ...ฉันไม่มีเวลามาพูดเล่นกับนายนะ...ต้องรีบไปกินข้าวเหมือนกัน...มีเดท...” ยามะคุยโอ่
“มีเดท!!??”
“อือฮึ้ก....หนุ่มหล่อซะด้วย...”
“อืมมม....เร็วดีเนอะ...มาได้วันเดียว มีเดทซะแล้ว...” คาเมะก้มมองบั้นท้ายของยามะพี
“...อืมมม....ไวดี...” แล้วก็พยุงกายมายืนขวางหน้ายามะพีไว้ เขาหลิ่วตามองอย่างล้อเลียน ก่อนจะยื่นหน้ามาจนเกือบจะติดหน้าสวย
“แล้ว...ไอ้จูบของฉันเมื่อคืนน่ะ ลืมไปแล้วเหรอ...ยามะพี”
“แหวะ!! ฉันถูปากกับขอบชักโครก แล้วชักน้ำทิ้งไปแล้ว...คิดเสียว่าเอาปากไปกระแทกกับโถส้วม!!”
“ว่าไงนะ??” คาเมะร้องลั่น ไม่คิดว่าคนหน้าหวานแบบยามะพีจะไม่ยี่หระถึงขนาดนี้

“จูบแรกคิดซะว่าเป็นช่วงลองของ....แต่จูบคราวต่อไปนี่ซิของจริง...ฮะ...ไปแล้ว...เดี๋ยวคู่เดทจะคอยนาน” ยามะพีโบกมือบ๋ายบาย เดินไปตามทางสู่ห้องอาหาร โดยมีคาเมะเดินแบบสโลว์โมชั่นตามไปเรื่อย...ๆ...

.....จูบแรกถือเป็นช่วงลองของเหรอ...???...
...เออเฮอะ...รู้จักคาเมะน้อยไปซะแล้ว....ไอ้ตัวร้าย....

*******************************

ที่คาวะสึ...
ทางฝ่ายโช......พากันเดินทางเท้าจนมาถึงน้ำตกโอะตะรุที่มีน้ำตกสูงถึง 30 เมตร น้ำที่ไหลลงมาอย่างแรงจากด้านบน สาดกระทบหินน้อยหินใหญ่จนจับตัวเป็นมันปลาบ แสงแดดทอรุ้งเป็นแนวโค้งเห็นได้ชัดเจนเหนือน้ำตก ทำให้คนที่มาเยือนเห็นแล้วก็ชื่นใจผิดกับเมื่อวานลิบลับ
“สวยเว้ย....รอดตัวไปนะเจ้าน้องชาย...” ยูอิจิหันมายิ้มแป้นกับจิน
“ขอบคุณฮะ ที่ไม่ร่วมกันยำบาทาผม...” เขาตอบ แล้วก็ถอดรองเท้าออกวางที่พื้นหินเป็นคนแรก
“ไปลุยน้ำเล่นกันดีกว่า...” จินชวน แต่ตามองมาที่จุนโนะคนเดียว
“ไปด้วยฮะพี่จิน...” จุนโนะถอดรองเท้าปุ๊บ จินก็แบมือมาข้างหน้า เด็กหนุ่มวางมือบนอุ้งมือแข็งแรงของจิน ชายหนุ่มออกแรงนิดเดียว หน้าหวานๆ กับตัวนิ่มๆ ของจุนโนะก็ปลิวมายืนข้างๆ เขาแล้ว

“เฮ้ย...” เสียงโชอุทานเบาๆ กำลังจะเอ่ยปากปราม แต่พอหันมาสบตากับสายตาดุๆ ของไอบะเข้า โชก็เงียบ ...ได้แต่...ดูท่าทีมันไปก่อน...ถ้าทำรุ่มร่ามเมื่อไร....ค่อยว่ากัน...

“ไปเล่นน้ำกันดีกว่า!!!” โคกิตะโกนมาทางโขดหินชายฝั่ง
ทุกคนหันไปมอง ก็เห็นว่าโคกิเป็นคนแรกที่ถอดเสื้อกับกางเกงยีนส์ออกจากตัวแล้ว เหลือแต่กางเกงว่ายน้ำเพียงตัวเดียว ข้างกายมีสาวน้อยโมโมะโกะสดสวยด้วยชุดวันพีซ

***********************************************“ไปมั่งเหอะ...อุเอ้จ๋า...เดี๋ยวยูจะสอนให้เงือกว่ายน้ำนะคร้าบบบ”
“แหมคุณยูจ๋า...ฉันน่ะว่ายเก่งกว่านายอีกนะ...น้ำเย็นๆ ระวังเป็นตะคริวนะฮับ...เป็นแล้วจะจับกดน้ำให้คอยดู ทำเป็นเก่ง” ว่าแล้วอุเอะดะก็หย่อนกายลงน้ำ เหลือแต่คู่ของไอบะกับโชที่นั่งคุยกันตรงพื้นหิน ไม่ได้เล่นน้ำด้วย

ส่วนจินและจุนโนะก็ยังท่องน้ำไปเรื่อย จากน้ำลึกแค่หน้าแข้งก็ค่อยๆ ขึ้นมาถึงหัวเข่า จุนโนะถลกชายกางเกงขึ้นจนไม่ได้แล้วก็เลยต้องปล่อยให้มันเปียกน้ำอยู่อย่างนั้น เล่นไปเล่นมาทั้งจินและจุนโนะก็เหมือนกับถูกทิ้งให้อยู่กันตามลำพัง มีสายน้ำขาวๆ ที่กระโจนตัวกระทบกับพื้นน้ำเบื้องล่าง พร้อมกับเสียงน้ำตกที่คำรามกึกก้อง

จินเหลียวมองไปทางพวกพี่ๆ

...พี่ไอบะนอนหนุนตักพี่โช กำลังออดอ้อนออเซาะรักกันอยู่เชียว เอาเข้าจริงๆ โชก็ลืมจุนโนะไปได้นะนี่
ส่วนคู่อื่นๆ เขาก็มีโลกส่วนตัวเป็นของตัวเองกันหมดแล้ว

จินหันมามองจุนโนะ ดูท่าทางเจ้าหมอนี่จะอยากเล่นน้ำละมัง เห็นเอาน้ำลูบหน้าลูบตาอยู่
“เล่นน้ำกันมั้ยจุนโนะ” จินลองชวน แต่ใบหน้าที่เงยขึ้นยิ้มให้ส่ายไปมา
“ไม่ล่ะฮะ...เดี๋ยวตัวเปียก”
“ก็ถอดเสื้อผ้าออกซิ”
“ผมไม่ได้ใส่กางเกงว่ายน้ำมา” จุนโนะปฏิเสธ
“ไม่เป็นไรนี่...ไม่ต้องใส่ ก็ลงไปแช่แบบแช่ในบ่อน้ำแร่น่ะ”
“ไม่เอาฮะ...มันไม่เหมือนกัน ที่เปิดโล่งแบบนี้ ผมเขินนะฮะ”
“อืมมม...” จินพยายามจะโน้มน้าว ดูท่าจุนโนะจะไม่ยอมจริงๆ เขาเห็นหลังม่านน้ำตกมีโขดหินหลบซ่อนอยู่ โดยไม่รอช้า จินฉุดมือจุนโนะแล้วดึงไปทางโขดหินหลังม่านน้ำตก
“มาอาบที่ข้างในก็ได้...เอามั้ย ถ้าจุนโนะถอด พี่จินก็จะถอดด้วยไงครับ...ไม่เห็นต้องอายเลย...”
“ไม่ง่ะ...”
“กลัวพี่เห็นโนะจังหรือไงเอ่ย?” จินยิ้มๆ
จุนโนะเบิกตากว้าง

“พี่จินรู้...รู้จักโนะจังของผมด้วย?”
“แหม...จุนจัง อย่าลืมซิว่าเรารู้จักกันตั้งกะเด็ก...” จินทำเป็นไม่สนใจโนะจังอีก.. เขาเริ่มถอดเสื้อยืดออก วางบนโขดหินที่ห่างจากสายน้ำตกกระเซ็นพอสมควร แล้วลุยน้ำมาหาจุนโนะ
“ถอดซิครับ” จินจับชายเสื้อจุนโนะ ทำท่าจะเลิกขึ้น
“ไม่ฮะ...ไม่เล่น...” จุนโนะพูดเสียงเบา จับข้อมือของจินไว้ จินชะงักถือโอกาสนั้นหงายฝ่ามือขึ้น กระชับมือของจุนโนะแนบสนิท เขาดึงมือบางเข้าหาตัว ให้มือของจุนโนะสัมผัสกับอกเปลือยกว้างของเขา
“พี่จิน....” จุนโนะเผยอริมฝีปากค้าง ทำท่าจะพูดอะไรแต่แล้ว ใบหน้าหวานนั้นก็ก้มต่ำ มองมือของตัวเองที่กำลังสัมผัสอกกว้างของจิน และแล้วก็ต้องสะดุดลมหายใจเมื่อมือใหญ่ชักนำให้มันมาสัมผัสกับแผ่นท้องแข็งแกร่ง จินมองหน้าแดงซ่านของจุนโนะแล้วก็ยิ้มๆ

“เห็นมั้ย...ก็ผู้ชายเหมือนกัน ไม่เห็นจะน่าอายเลย...ถอดซิ จะได้เล่นน้ำด้วยกัน” จินโน้มร่างเข้าใกล้จุนโนะขึ้นเรื่อยๆ ลมเย็นๆ จากคำพูดของเขากระทบกับใบหูของเด็กหนุ่ม ทำให้จุนโนะหนาวๆ ร้อนๆ เขาถอยหลังจนพิงเข้ากับโขดหิน รู้สึกถึงละอองน้ำจากน้ำตกสาดกระทบเป็นฝอย

เขาอยากจะถอนมือออกจากแผ่นอกของจินเหลือเกิน แต่จินยังคงยึดมือของเขาเอาไว้ ลมหายใจอุ่นๆ ของจินปะทะที่ข้างแก้มจนเส้นผมปลิวไสว
“ถอดมั้ยถอด? ไม่ถอดเดี๋ยวพี่จินถอดให้นะ” จินขู่
“ถอดฮะถอด” จุนโนะยอมถอด โดยมีจินทำหน้าที่ดูแลอย่างใกล้ชิด

จินเหวี่ยงเสื้อจุนโนะให้ตกทับเสื้อของเขาที่โขดหินก้อนเดิม จากนั้นก็ดึงกางเกงออกไปจนหมด

จุนโนะรีบแช่ตัวในน้ำ โผล่แค่ช่วงบน แลเห็นแผ่นท้องขาวสะอาด จินกลืนน้ำลายเอื๊อก ทำทีเป็นไม่สนใจร่างเปล่าเปลือยของเด็กหนุ่ม เขาหันหลังให้จุนโนะหลับตาข่มใจอยู่นานทีเดียว จนรู้สึกเหมือนกับว่า ถูกใครบางคนวักน้ำเข้าใส่ พอหันไปดูก็เห็นดวงตายิบหยีของจุนโนะยิ้มแป้นแร้นส่งมาให้ พร้อมกับน้ำเย็นเฉียบที่จุนโนะกวักใส่เขาอีก
“นึกว่านั่งเข้าฌานซะอีกแน่ะพี่จิน”
“เดี๋ยวเหอะ....” จินว่ายเข้ามาใกล้ ดันให้ร่างบอบบางของจุนโนะพิงกับโขดหิน

เสียงน้ำตกเบื้องหน้าดังจนแทบไม่ได้ยินเสียงคุย ยิ่งมาใต้น้ำตกแบบนี้ ก็เหมือนกับเป็นห้องอาบน้ำส่วนตัวที่กั้นทั้งเสียงและภาพ

จินรุนหลังเด็กหนุ่มจนดูราวกับจะกักอาณาเขตให้อยู่ในที่แคบๆ ระหว่างโขดหินกับอ้อมกอดของเขา

“พี่จินไปว่ายห่างๆ ก็ได้” จุนโนะบอกเสียงดัง
“ไม่เป็นไร หินมันลื่นนะ เดี๋ยวจุนจังจะล้ม” พูดไม่พูดเปล่า จินยื่นหน้าเข้าไปใกล้ วักน้ำรินรดบนไหล่ขาวของจุนโนะ ทำให้เด็กหนุ่มห่อตัวสะท้านเยือก
“หนาวเหรอ?” จินถาม
“ฮะ...” จุนโนะพึมพำ ...รู้สึกแปลกวูบวาบชอบกล ทำไมจินต้องยื่นหน้าเข้ามาใกล้เขาซะขนาดนั้นด้วยนะ มือใหญ่ของคนตรงหน้าถูกยกขึ้นมาลูบไล้อ่อนโยนบนใบหน้าของเขา พร้อมกับจมูกโด่งของจินฝากชิดแถวแก้มปลั่งข้างหนึ่ง
“จุนโนะ...เคยถูกจูบมั้ย?” จินกระซิบถาม
“พี่จินถามอะไรง่ะ...”
“บอกก่อนว่าเคยมั้ย?”
จุนโนะสั่นหน้า ก้มหน้างุด จินเชยคางของจุนโนะขึ้น
“ไม่เคยฮะ..พี่จินถามทำไมฮะ?” จุนโนะถามเสียงสั่นพร่าเมื่อรู้สึกว่าจินชักจะเริ่มขยับหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ แล้ว
“พี่จิน....จะทำอะไรฮะ...อุ๊บส์..” จุนโนะอุทานได้แค่นั้น เมื่อริมฝีปากอ่อนบางถูกปากเย็นชื้นของจินทาบทับลงมาปิดสนิท

จินเบียดร่างเข้าหาเด็กหนุ่ม ชิดแนบจนแทบกลายเป็นเนื้อเดียวกัน จุนโนะตัวสั่นระริกจนเห็นได้ชัด รวมทั้งกลีบปากบางก็ดูเหมือนจะสั่นอยู่ใต้ปากของเขา

....ไม่เคยถูกใครจูบจริงๆ ด้วย....

จินรู้สึกลิงโลดยิ่งนัก
กดจุมพิตอ่อนโยนที่มุมปากบาง แล้วย้ายมานิ่งสนิทที่กลีบปากล่าง ใช้ลิ้นดุนจนมันเผยอออก เขาสอดลิ้นแทรกเข้าไปภายใน เร่งเร้ามนต์จูบให้หนักหน่วงยิ่งขึ้นจนจุนโนะขาสั่นจนแทบทรงตัวไม่อยู่
ดวงตาเรียวสวยหลับพริ้ม ลมหายใจระรินราวกับจะขาดใจ......สองแขนขยำที่หัวไหล่ของชายหนุ่ม
.
.....จูบแรกของจุนโนะหลังม่านน้ำตก...คงทำให้เจ้าหนุ่มหน้าหวานนี่ประทับใจไปอีกนานแสนนานเลยเชียวล่ะ...

เมื่อจูบจนหนำใจแล้ว จินถอนริมฝีปากออก....เสียดายก็เสียดาย แต่ความอ่อนโยนของจุมพิตแรกจะทำให้จุนโนะลืมไม่ลง...ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ใช่ชายในสเป็คของจุนโนะ แต่อย่างน้อยก็ขอให้ได้จูบแรกของคนน่ารักคนนี้ จินก็พอใจแล้ว

****************************************

to be continue

...vol 8

***************************

เสียงสาดซัดซ่าของน้ำตกยังคงดังกึกก้อง แต่เสียงหัวใจเต้นของจุนโนะกลับดังยิ่งกว่า อยากจับหัวใจของตนเองเหลือเกินว่ามันยังอยู่ครบทั้งสี่ห้องหรือเปล่า มีห้องหนึ่งห้องใดพลัดตกหล่นหายหรือกระจุยกระจายไปหรือไม่ เขามองหน้าของจินด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ริมฝีปากสั่นน้อยๆ ด้วยความประหลาดล้ำ ความรู้สึกที่ได้สัมผัสเมื่อครู่ ทำไมมันทำให้เขาหวั่นไหวได้ถึงเพียงนี้.....

จุนโนะนึกแปลกใจว่า ทั้งๆ ที่ตัวเขารู้สึกประหม่าขนาดนี้ แต่ทำไมจินถึงยังดูนิ่งเฉย แววตาคมเจ้าชู้นั้นทอประกายสดใสราวกับสะเก็ดน้ำตกยังไงยังงั้นเลยแหล่ะ
“พ...พี่จิน...จะ...จะทำอะไรผม???” จุนโนะถามเสียงตะกุกตะกัก เขามองมือตัวเองก็เห็นกำลังขยุ้มหลังไหล่ของชายหนุ่มอยู่ก็กระตุกมือกลับทันที
“พี่ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย...” จินจับปลายคางมนสั่นเบาๆ
“ก็พี่จูบผม...”
“พี่ถามจุนโนะแล้วนี่ว่าเคยถูกจูบมั้ย นายบอกว่าไม่เคย พี่ก็เลยสอนให้ยังไงล่ะครับ...ทีนี้เวลาจุนโนะถูกชายในฝันจูบ จุนโนะจะได้ไม่เขินไงล่ะ..” จินว่าเข้านั่น

มองหน้าจุนโนะ แทนที่จะเห็นแววตาเขินอายของเด็กหนุ่ม แต่เขากลับเห็นดวงหน้าหวานนั้นเริ่มจะเบะอยู่รอมร่อ...
“จุนจัง...”
“นั่นน่ะ....นั่นน่ะจูบแรกของผมนะ....ฮึก....ใครใช้ให้พี่จินมาสอน ผมไม่ได้ขอสักหน่อย...ฮึก...ผมจะเก็บเอาไว้ให้คนที่จะมาเป็นแฟนผม...พี่จินมาจูบผมทำไมกัน???” จุนโนะสะอื้น ทุบไหล่จินปึ่กๆ....

...เสียดาย....ว่าจะเก็บไว้ให้ชายในสเป็คซะหน่อย แต่จินมาเอาไปซะได้

...จูบแบบไม่ได้รักเสียด้วยซิ...จุนโนะอยากตาย....

“อ้าว!!” ชายหนุ่มยึดข้อมือจุนโนะเอาไว้ ก่อนที่ไหล่ของเขาจะทรุดมากไปกว่านี้
“ฮึก....จูบแรกของผม......ฮึก...” เสียงจุนโนะดังไม่น้อยทีเดียว แม้จะมีเสียงน้ำตกกลบอยู่ก็ตาม จินชะเง้อผ่านม่านน้ำมองออกไปภายนอก เห็นทุกอย่างลางๆ เหตุการณ์ภายนอกยังคงปกติ จินปาดน้ำตาของจุนโนะออก แต่เด็กหนุ่มสะบัดตัวหนี
“อย่ามายุ่งนะ...”
“พี่ขอโทษก็ได้เอ้า...ไม่คิดว่าจุนจังจะหวงจูบแรกถึงขนาดนี้นี่นา...นายจะจูบพี่คืนก็ได้น้า....” ชายหนุ่มยื่นหน้าเข้ามา แถมยื่นปากจู๋ๆ มาให้อีกแน่ะ

......พลั่ก....

หัวแทบคะมำเมื่อจุนโนะซัดกำปั้นที่ซอกคอและไหล่ของจิน พร้อมกับตะโกนลั่น
“บ้าเด่ะ...บ้า!!...บ้าที่สุดเลย....คอยดูนะ จะฟ้องพี่โชว่าพี่จินปล้ำผม”
“เฮ้ย...อย่าน่า...อย่าเล่นโหดๆ แบบนี้นะจุนโนะ” จินรีบผวาเกาะเอวเด็กหนุ่มไว้แน่น แต่ก็โดนสะบัดใส่ จุนโนะดิ้น พยายามจะแกะมือที่กอดเอวเขาออก
“อื้อ...ปล่อยนะ...จะทำอะไรผมอีกล่ะเนี่ย...พี่โช...!!!....พี่โช้!!!....พี่..ช....อึก...อึ้บ.....” เสียงขาดหายไปพร้อมกับกลีบปากนุ่มเนียนถูกริมฝีปากเย็นชืดของจินประทับแนบแน่น
“อึก....อื้อ.....” ร่างบางดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนแข็งแรงของจิน แผ่นอกกว้างดูราวกับเป็นแผ่นหินผาที่จุนโนะมิอาจจะหลีกหลบไปได้

....อกเปลือยเปล่าถูกแผ่นอกกว้างของจินโอบล้อมและกระชับแนบแน่นยิ่งกว่าจูบแรกเมื่อกี้นี้เสียอีก....

มือข้างที่เกาะเอวจุนโนะนั้นรั้งตัวคนหน้าหวานให้แนบสนิทจนแทบไม่มีช่องว่างให้ละอองน้ำจากน้ำตกเบื้องบนเข้ามาแทรกได้

จุนโนะดูเหมือนจะหมดแรงดิ้นไปแล้ว ความคิดที่จะจับจินทุ่มเป็นอันพับไป เมื่อจินสอดขายาวๆ มากดแนบกับต้นขาของเขา และดันตัวเขาให้พิงกับโขดหินอีกครั้ง ....แต่อะไรก็ไม่ร้ายเท่า...เมื่อจุมพิตของชายหนุ่มลึกซึ้งขึ้น จุนโนะก็เผลอใจจูบตอบจินไปซะแล้ว....

กลีบปากอ่อนบางถูกดูดดึงจนช้ำชอก เสียงครางอึกอักในลำคอทำให้จินฮึกเหิม เขากัดน้อยๆ ที่ผิวเนื้อนุ่มสีชมพู เพื่อสะกัดกลั้นเสียงครางของจุนโนะ มือข้างหนึ่งลูบโลมที่ผิวกายเย็นเฉียบ น้ำที่ไหลวนอยู่รอบเอวทำให้จินแนบสะโพกใกล้ชิดกับสะโพกของจุนโนะ ....ในใจรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างแรงเมื่อรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่เจ้าของมันเรียกว่า...โนะจัง....อยู่ใกล้ชิดสนิทสนมกับกายเขา

จินคลำไปใต้ผิวน้ำ กอบกุมโนะจังอย่างเต็มไม้เต็มมือจนจุนโนะสะดุ้งเฮือก เด็กหนุ่มดิ้นอย่างแรงจนริมฝีปากเป็นอิสระ เขาทุบที่ไหล่จินไม่ยั้ง เมื่อจินถอยหนีอย่างไม่ทันตั้งตัว จุนโนะก็จับแขนของจินพาดข้ามไหล่ แล้วก็ก้มลงตวัดร่างใหญ่ของจินลอยข้ามตัวกระทบกับพื้นน้ำจนน้ำแตกกระจายเป็นวงกว้าง

.........ตูม!!!..........

“โอ๊ย...จุนจังงง....”
“บ้าที่สุดเลย...กล้าดียังไงมาจับ....จับ..โนะจังของผม...” จุนโนะตะโกนว่า แล้วก็เดินย่อตัวลุยน้ำไปหยิบเสื้อผ้า ใบหน้าแดงซ่านจากมนต์จุมพิตเริ่มบึ้งตึง เนื้อตัวยังสั่นเทาอยู่เลย

....บ้าจริง...

“คนบ้า...มาจูบเขาแล้วยังมาจับอีก” ร่างบางยังคงแต่งตัวไปบ่นไป ไม่สนใจหรอกว่าเสื้อผ้าจะโดนน้ำเปียกแค่ไหนแล้ว ขอเอาอะไรปกปิดเนื้อตัวไม่ให้คนชีกอคนนี้เห็นก็พอ
“จุนโนะ...อย่าโกรธพี่จินนะ” จินลุยน้ำด้วยร่างโทงๆ ตามขึ้นมา จุนโนะจะหันมาต่อว่า แต่เห็นสภาพชีเปลือยมายืนตรงหน้าก็รีบสะบัดหน้ากลับทันที
“ใส่เสื้อผ้าเดี๋ยวนี้เลยนะ!!” จุนโนะตวาดแหว แล้วก็ปาเสื้อผ้าไปที่จิน....
“คอยดูนะจะฟ้องพี่โชเพิ่มอีกกระทงหนึ่งด้วย มาจับโนะจังเค้า....ไม่โดนตึ้บให้มันรู้ไป...”
“แหม...จุนโนะอย่าบอกพี่โชนะครับ...นะ...นะ...พี่จินหวังดีกับจุนจังนะ ไม่อยากให้เสียรู้ใคร อยากให้มีประสบการณ์ เวลาเขาโอ้โลมจะได้ป้องกันตัวได้...ไม่ถูกใครเขาหลอกกินเอา...” จินแก้ตัวน้ำขุ่นๆ
“เฮอะ...เชื่อก็บ้าแล้ว ผมอายุ 17 แล้วนะ เป็นหนุ่มแล้ว ไม่ใช่เด็กเล็กๆ ที่พี่จินจะมาพูดหลอกเล่น...น่าเชื่อนักนี่”
“ครับ...รู้ล่ะว่า จุนจังฉลาด...ถ้าฉลาดจริงต้องไม่ไปบอกใครซิว่า โดนพี่จินหลอกจูบ...เสียชื่อหนุ่มนักยูโดหมด...ใครเขารู้ก็อายเขาไปโม้ด....”
จุนโนะชะงักกึก
“อืมมมม”

....ใช่สิ...ถ้าใครรู้ว่าโดนผู้ชายปล้ำทั้งๆ ที่มีวิชาป้องกันตัวเก่งแบบนี้...คงอายเขาไปทั่ว....

....ไอ้ที่อยากสอบได้สายสูงๆ...จะมีกำลังใจไปสอบไหวเร้อเนี่ย...

จุนโนะยืนขมวดคิ้ว ทำสีหน้าครุ่นคิด จินมองแล้วก็ยิ้มๆ แต่งตัวไปพลาง ปากก็พยายามพูดจาโน้มน้าวให้เด็กหนุ่มคล้อยตาม
“เนี่ย...จุนจังชอบเจ้าหนุ่มหน้าฝรั่งคนนั้นใช่มั้ยล่ะ...พวกนี้ง่ะนะ พี่จินขอบอก...เขาไม่ชอบคนไม่มีประสบการณ์หรอกนะ...พี่อยู่กับพวกนี้มาหลายปี เพื่อนพี่ก็เป็นพวกฝรั่งเยอะ...ถ้าได้แฟนอ่อนปวกเปียก ไม่เคยโดนจูบมาก่อนแบบจุนจังนี่ง่ะนะ รับรองเขาเบื่อแหงๆ เขาชอบแบบปากว่ามือถึง ถึงไหนถึงกัน ลุยไหนลุยด้วย....ไอ้ที่ใสซื่อบริสุทธิ์น่ะ มันไม่ชอบร้อก...จุนโนะเชื่อพี่จินหรือเปล่าครับ...”
“อืมมมม...” จุนโนะหันไปมองหน้าจิน หน้าตาเรียบเฉยของชายหนุ่มน่าเชื่อถือจริงๆ ดูจริงจัง ไม่มีแววล้อเลียนเหมือนเมื่อครู่เลยล่ะ

จินแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็เดินลุยน้ำออกมาจากม่านน้ำตก ทำให้จุนโนะเดินตามมาด้วย ทั้งคู่ปีนขึ้นไปนั่งเล่นบนโขดหิน เนื้อตัวเปียกปอนด้วยกันทั้งคู่
พี่โชกับพี่ไอบะ นอนหนุนตักกันอยู่ พี่โคกิกับพี่โมโมะโกะกำลังเล่นน้ำกันกระหนุงกระหนิงอยู่อีกทาง ส่วนพี่ยูอิจิกับพี่อุเอะดะ...........

.....xxxxx....ไม่เห็นเลยแฮะ.....xxxxxx....

สงสัยจะหลบอยู่ ณ โขดหินใดโขดหินหนึ่งเป็นแน่ทีเดียว

“จริงเหรอ?” เสียงจุนโนะถามขึ้นมา
“อือ...ฮึ้ก...จริงแท้แน่นอน จากประสบการณ์หนุ่มมิชิแกน 12 ปีที่ผ่านมา พี่จินขอรับรองว่าผ่านมาแล้วอย่างโชกโชน...”
จินยกมือทำท่าปฏิญานตน จุนโนะเห็นเข้าก็เบ้ปากใส่
“ผ่านอะไรมาอย่างโชกโชน?”
“ผ่าน....เอ้อ....ผ่านร้อน ผ่านหนาว ผ่านวัด ผ่านโบสถ์...ผ่านหญิง...ผ่านชาย..มาแล้ว จุนโนะรับรองได้ ถ้าอยากมีประสบการณ์วัยหนุ่มก่อนมีแฟนเป็นตัวเป็นตนล่ะก็ เดินตรงแน๋วมาให้พี่ชายคนนี้สอนให้ได้ตลอด 24 ชั่วโมงเลยครับ....” จินชี้ที่หน้าอกตัวเอง
“เช่นอะไรบ้างครับ?”
“ก็........อืมมมม????” จินมองริมฝีปากบางแดงของคนถามแล้วก็ทำสีหน้าใคร่ครวญจนจุนโนะต้องขยับตัวมาใกล้ๆ
“พี่จินจะสอนอะไรมั่งล่ะ?”
“ก็ KISS ไง.... จูบแบบเด็กๆ น่ะฝรั่งเขาไม่ชอบหรอก...จุนโนะชอบเจ้าหน้าฝรั่งคนนั้นใช่ม้าา... ท่าทางหมอนั่นจะช่ำชองไม่เบา ถ้าจุนจังทำเงอะๆ งะๆ เดี๋ยวมันดูถูกตาย แถมจะโดนหัวเราะเอาอีกน้าาา...”
“อืมมมม.....” จุนโนะขมวดคิ้วอีกแล้ว...ดวงตาเหม่อ เพ้อฝันอย่างนั้น จับใจจินเหลือเกิน ท่าทางจะหลอกไม่ยาก
...ถ้าจุนโนะยอมให้จินเป็นผู้สอนให้ก็ดี....ทำเป็นสอนไปก่อน พอเคลิ้มก็ฉกมาเป็นแฟนซะ ไม่มีทางยกให้เจ้าฝรั่งตาน้ำข้าวหรอกว้า.....

“ว่าไงครับจุนจัง...จะให้พี่จินสอนจูบให้เอามั้ยเอ่ย?” จินขยับหน้าเข้ามาใกล้หน้าใส มองสบตาเรียวสวยของจุนโนะ แววตานั้นดูใสซื่อมีน้ำหล่อเลี้ยงดูแวววาว น่าหลงใหลอย่างบอกไม่ถูก

....มีชีวิตชีวา....

....ไม่น่าเบื่อ...

จินลงความเห็นที่มีต่อจุนโนะในใจ .....
“อืมมมม...” จุนโนะครางในลำคอ

จินลุ้นระทึก เมื่อไรคนข้างๆ จะเซย์เยสซะทีนะ
“เออ...ไม่เอาดีก่า....” จุนโนะผลุนผลันลุกขึ้นยืน
“อ้าว...ไหงงั้นล่ะ?” จินร้องเสียงหลง

....ถูกปฏิเสธอย่างไม่ใยดีไปซะแล้ว...

“ผมว่านะ บางทีจิมมี่อาจจะชอบแบบบริสุทธิ์ผุดผ่องอย่างผมก็ได้ ไม่งั้นเขาจะมาจีบก่อนเหรอ...พี่จินเก็บเอาไปสอนคนอื่นเหอะ...ผมน่ะจะเป็นของผมแบบนี้แหล่ะ...ถ้าเขาจะชอบผมเพราะเรื่องอย่างงั้นอย่างเดียวก็ให้มันรู้ไป!!”
พูดเสร็จแล้วก็กระโดดไปยืนอีกโขดหินหนึ่ง กวักมือเรียกชายหนุ่มยิกๆ ทำให้จินกระโดดตามจุนโนะมายืนที่หินก้อนเดียวกัน เนื้อตัวเปียกชื้นของจุนโนะอยู่ใกล้เขาแค่เอื้อม แต่คราวนี้จินจะกล้าล่ะหรือ...

“พี่จินที่จูบผมเมื่อกี้นี้น่ะ เพราะจะล้อเล่นอย่างเดียวใช่มั้ยฮะ...??” ร่างบางถามตรงๆ เล่นเอาคนถูกถามยืนอึ้ง หาคำตอบให้ไม่ได้
จินเงียบ จุนโนะมองเขาตาแป๋ว...เอียงคอน้อยๆ รอคำตอบที่เขาก็จนหนทางที่จะเอ่ย
“อือ...เพราะ...บรรยากาศมันพาไปมั้ง...จุนโนะคงไม่ถือพี่นะ...”
จุนโนะยิ้มออกด้วยความโล่งใจ
“เฮ้อ....ค่อยยังชั่วหน่อย นึกว่าทำไปเพราะชอบผมซะอีก...ไม่งั้นล่ะแย่เลย พี่จินน่ะไม่ใช่สเป็คผมซะด้วยซิ...”
“โธ่....จุนจัง.......” จินครางเสียงอ่อย เดินตามจุนโนะคอตก....
อุตส่าห์ได้จูบแล้วเชียว ไม่ใช่ครั้งเดียว ตั้งสองครั้งแน่ะ....แถมตะครุบโนะจังอีกหนึ่งที...
....โฮ้ย...โนะจังมันโตแล้วจริงๆ....
แต่ดูท่าเจ้าของมันจะหวงยิ่งกว่าอะไร...จินไม่อยากปลง....อิจฉาเจ้าฝรั่งที่ชื่อจิมมี่นั่นเสียเหลือเกิน....

********************************

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ยามะพีนั่งนับกลีบดอกกุหลาบสีขาวอย่างใจจดใจจ่อ เมื่อถูกเรียวตะ หนุ่มหล่อถามว่าหลังจากกลับไปโตเกียวแล้ว จะออกเดทกับเขาได้อีกหรือไม่
“หลังเลิกจากเล่นดนตรีก็จะว่างนะครับ ถ้าคุณยังไม่ง่วงล่ะก็ ผมพร้อมที่จะพาเที่ยวต่อ”
“แต่ว่า............เอ้อ....อายุยังไม่ถึง 18...จะเที่ยวได้หรือฮะ” ยามะพีตอบอย่างขวยเขิน ก็คนนั่งตรงข้ามเล่นจ้องหน้าจ้องตาเอาตรงๆ จะไม่เขินยังไงไหว ใบหน้าหล่อคมเข้มของเรียวตะทำให้ยามะพีใจสั่นได้ตลอดเวลา
ชายหนุ่มยิ้มกริ่ม...

“ได้สิครับ ถ้ามากับพวกผมล่ะก็ เข้านอกออกในได้สบายมาก...ว่ายังไงครับ...อยากไปเที่ยวมั้ยครับ?”
“เอ่อ...........”

ไป....ไม่ไป...ไป....ไม่ไป....ไป....ไม่......~~
ยามะพีแอบชำเลืองนับกลีบดอกกุหลาบในแจกันใบย่อมที่ตั้งอยู่ตรงหน้า นับจนครบหนึ่งดอก ผลออกมาว่า
หวา.......ไม่ไป....

“อ๊ะ??...เอ่อ....”

แต่ใจมันอยากไปนี่นา ลองนับใหม่ดูอีกทีซิ

ไป....ไม่ไป...ไป....ไม่ไป....ไป....ไม่......~~
และแล้วกลีบดอกสุดท้ายของกุหลาบอีกดอกก็คือ

....ไม่ไป....อีกแล้ว

“ว้าาา!!...” ยามะพีถอนหายใจเฮือก หน้ามุ่ยเมื่อนับกลีบดอกไม้ไม่ได้ดังใจ เขาเงยหน้ามองเรียวตะ พบหน้าหล่อยิ้มกระชากใจให้กระตุกวูบ

ดวงตากลมโตหลุบมองดอกกุหลาบดอกสุดท้ายที่เหลือในแจกัน สีขาวนวลของกลีบหนาไหวระริก ราวกับจะชวนเชิญให้นับ

ไป....ไม่ไป...ไป....ไม่ไป....ไป....ไม่.....ไป...ไม่.~~
...กลีบสุดท้ายแล้ว...เฮ้อ...ผลออกมาที่

....ไม่ไป....

แต่ว่า

“หวา...เอ้อ...ฮะ...ไปก็ไป...” ยามะพีตัดสินใจในฉับพลัน กลีบดอกไม้ดอกไหนๆ ก็ไม่สำคัญแล้วล่ะตอนนี้

เรียวตะหัวเราะน้อยๆ เมื่อเห็นอาการของคนตรงหน้า ...เห็นอยู่หรอกว่าหน้าอ่อนใสของเด็กหนุ่มขมวดคิ้วนิ่วหน้า สายตาจ้องจับที่ดอกไม้ในแจกัน แถมยังทำปากขมุบขมิบอีก ....มือข้างหนึ่งของยามะพีเผลอกำแก้วน้ำส้มในมือเสียนั่นเชียว เขา เอื้อมมือมากุมมือเรียวขาวของหนุ่มน้อย
“ดีครับ...ดีจัง โชคดีที่มาเที่ยวคราวนี้จะได้ดวงใจกลับไปด้วย”
คำหวานที่หยอดมานั้นทำให้ยามะพีหน้าแดงซ่าน เขาเขินสุดๆ รีบมองไปรอบๆ มากุมมือกันอยู่แบบนี้ จะมีใครสังเกตเห็นหรือเปล่านะ...

....ชะอุ้ย...

สายตาของเขาสบกับดวงตาเข้มจัดของใครคนหนึ่งที่แอบมองมาจากโต๊ะถัดไป หน้าของไอ้ตี๋หน้าขาวมองมาอย่างยิ้มเยาะ ถ้าหูดีกว่านี้ ยามะพีก็คงได้ยินเสียงหัวเราะหึๆ ของคาเมะลอยตามลมมาแล้วแน่ๆ
ยามะพีสะดุ้งเล็กน้อย เขารีบดึงมือออกจากมือของเรียวตะทันที
...ไม่เข้าใจตัวเองว่า ทำไมต้องทำอย่างนั้นด้วย...แต่สายตาของคาเมะนี่ซิ...น่ากระดากเหลือเกิน

เด็กหนุ่มถลึงตาข้ามโต๊ะใส่คาเมะ แล้วก็หันมายิ้มตาหวานเยิ้มใส่เรียวตะ พูดให้คาเมะได้ยินว่า

“ผมก็เหมือนกันฮะ...มาเที่ยวหนนี้ทำหัวใจหล่นไว้ที่นี่...ไม่รู้จะไม่มีใครเก็บไปหรือเปล่า??”

“อ๊วก!!”
เสียงแหว่ะดังลอยลมมาไม่ใกล้ไม่ไกล แต่ก็ดังพอที่จะทำให้ยามะพีชะงักกึก
“คุณเรียวตะฮะ ผมว่าเรากินเสร็จแล้ว ไปเดินย่อยกันดีกว่านะฮะ...แถวนี้ชักเริ่มอึดอัด”
“ได้เลยครับ ยามะพี...” เรียวตะจัดแจงเซ็นชื่อลงในใบเรียกเก็บเงิน แล้วก็เดินคล้องแขนยามะพีออกไปรับลมด้านนอก

คาเมะรีบอิ่ม จัดแจงพยุงตัวเองเดินตามมาออกมาบ้าง ....เขาเหลียวซ้ายแลขวา ...มันพากันเดินไปไหนหว่า...

อ๊ะ...นั่นไง...เดินลัดเลาะไปทางสวนหย่อมที่สร้างบนเนินดิน มีหินก้อนมหึมาเรียงราย ดูเหมือนกับอินเดียน่าโจนส์ก็ไม่ปาน เขาได้ยินเสียงหัวเราะต่อกระซิกดังมาเป็นระยะๆ นึกหมั่นไส้เพื่อนของจุนโนะเหลือกำลัง ดูเอาเถอะ...เห็นผู้ชายล่ะไม่ได้ ทำริกๆ เชียว ...ทีกับเขาล่ะ...เสียจูบแรกให้ไปแล้ว ยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ซะอีกแน่ะ ปล่อยให้คาเมนาชิฝันถึงรสจูบที่เกิดขึ้นเมื่อคืนอยู่ได้คนเดียว

เดินกระย่องกระแย่งตามยามะพีกับเรียวตะได้สักครู่ คาเมะก็หยุด นึกฉงนตัวเอง

...แล้วเราจะเดินมาทำไมล่ะหว่า...ช่างหัวมันซิ...ไปเดินตามทำไมกัน

“ขึ้นไปนั่งเล่นบนหินดีกว่าฮะ” ยามะพีเอ่ยปากชวน เมื่อปรายตามองเห็นคาเมะเดินป้วนเปี้ยนอยู่ไม่ห่าง
รู้อยู่แล้วล่ะ แต่จะแกล้งให้ไปในที่เดินยากๆ ดูซิ เดี้ยงขนาดนั้นยังจะอุตส่าห์ตามมาอีก...
“ไปนั่งเล่นที่ห้อง ดูผมซ้อมดนตรีเอามั้ยครับ...ตอนนี้ที่ห้องไม่มีใครด้วย เพื่อนๆ ก็ออกไปเที่ยวกันหมด...ยามะพีอยากดูผมเล่นเบสมั้ยฮะ หรือจะหัดเล่นก็ได้...ไปมั้ยเอ่ย?” เรียวตะชวนพร้อมกับกาลันตีด้วยรอยยิ้มบาดใจ
ยามะพีไม่ต้องไปหากลีบดอกไม้ที่ไหนมานับให้เสียเวลา ตอบได้คำเดียวว่า
“ไปฮะไป”

................................................

“ไปไหนกันอีกล่ะวะเนี่ย...เมื่อยขาจะแย่แล้ววว...” คาเมะโอดครวญ เมื่อเห็นเรียวตะและยามะพีหันหลังกลับทางเก่า พื้นก็แข็งแถมยังขรุขระอีก....โว๊ย...ตู...เดินก็ไม่ถนัด สะโพกครากอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้
......

ได้ยินว่าเจ้าหน้าคล้ายลูกครึ่งคนนั้นชวนเจ้าเด็กแก่แดดนั่นไปห้อง...เชอะ...แล้วกลับมา จะเหลืออะไรฟะนั่น...

คาเมะเดินตามไปเรื่อยๆ จนเห็นสองคนนั่นเลี้ยวหายขึ้นไปบนรีสอร์ท เขาโขยกเขยกตามไปอย่างไม่ลดละ ได้ยินเสียงเรียวตะชวนหนุ่มหน้าหวานคุย ...คุยอะไร...เขาก็จับใจความไม่ถนัด แต่ได้ยินเสียงหัวเราะใสๆ ของยามะพีดังชัดเจน

เมื่อทั้งสองหยุดอยู่หน้าห้องๆ หนึ่ง ยังไม่ทันจะเข้าไป คาเมะก็แกล้งเซไปปะทะกับผนังทางเดิน
“โอ๊ย....โอย....เจ็บหลังงงง..งง.......” เขาร้องลั่น และเสียงนั้นก็ดังพอที่ยามะพีจะตวัดหางตามามอง
นายหนุ่มนักเรียนนอกนี่นา....แล้วเป็นอะไรล่ะนั่นน่ะ...

ยามะพีมองหน้าเรียวตะ สองจิตสองใจ จะเข้าไปช่วยคาเมะดีมั้ย...นึกไปถึงสองครั้งที่เขาจับคาเมะทุ่ม แถมถีบชายโครงอีกพลั่ก....แล้วยังฝีมือของจุนโนะอีกล่ะ ถ้าไม่เดี้ยงก็อย่าเรียนมันเลยยูโดน่ะ ...นายคนนี้เดินตามเขาทั้งวัน คงจะทนไม่ไหวแล้วล่ะมัง ...จะเอายังไงดีหว่า....ต้องรับผิดชอบหรือเปล่าเนี่ย

“เฮ้อ....คุณเรียวตะฮะ...เอ้อ...คือเจ้าหมอนั่นน่ะ...เพื่อนผมฮะ...คือเขาไม่ค่อยสบาย...ผมเกรงว่าจะไปกับคุณเรียวตะไม่ได้แล้วล่ะฮะ” ยามะพีบอก ทำจมูกย่นน่ารัก เรียวตะได้แต่ยิ้มๆ แต่ในใจนึกเสียดายไม่น้อย
“ไม่เป็นไรครับ ยามะพีไปดูเพื่อนก็ได้...เดี๋ยวผมไปช่วยด้วยอีกแรงดีกว่า” เรียวตะรับอาสา ทำให้ยามะยิ้มออก
“ดีฮะ...ขอบคุณฮะ”

ดังนั้น ในเวลาไม่นานนัก คาเมะจึงถูกหิ้วปีกขึ้นมา ข้างซ้ายมีเรียวตะช่วยพยุง ส่วนด้านขวามียามะพีดูอยู่ไม่ห่าง คาเมะแกล้งทิ้งน้ำหนักที่ข้างของยามะพี ทำให้เด็กหนุ่มหายใจหอบถี่ๆ นึกสงสัยนักว่าทำไมตัวเล็กๆ อย่างคาเมะถึงได้ตัวหนักขนาดนี้

“เอ้า...ถึงห้องแล้วฮะ ขอบคุณเรียวตะมากๆ เลย” ยามะพียิ้มแก้มตุ่ยให้เป็นรางวัล
“ถึงแล้ว ยามะพีก็ไปกับผมได้นี่ครับ เพื่อนของคุณคงดูแลตัวเองได้” เรียวตะชวนอีก
“ไม่ได้!!” คาเมะร้องขัดขึ้น ทำให้คนฟังหันมามองพร้อมเพรียงกัน
“มีอะไรอีกล่ะนายนี่” ยามะพีค้อนวงใหญ่

“ฉันยังเจ็บตัวอยู่นะ ทำอะไรเองไม่ถนัด...นายง่ะแหล่ะยามะพี นายต้องรับผิดชอบ ก็เมื่อคืนอย่างรุนแรงกับฉันทำไม?” คาเมะหรี่ตาที่ตี่อยู่แล้วให้ตี่จนหาความห่างของตาบนกับตาล่างไม่เจอ แถมกระตุกยิ้มที่คิดว่าเท่ไว้ที่มุมปากอีกด้วย
“ฉันไปทำอะไรนาย?” ยามะพีเท้าเอวถาม
“ก็เมื่อคืนที่เราสองคนน่ะเอ้อ....เล่นอะไรสนุกๆ ไง นายน่ะทำฉันไม่บันยะบันยัง เร่าร้อน รุนแรงจนฉันแทบกระอัก แล้วจะมาทิ้งฉันไปหาหนุ่มคนอื่นได้ไง”
“เอ๊ะ!!”
“เอ๊ะ!!”
เสียงเรียวตะกับเสียงของยามะพีร้องขึ้นพร้อมกัน ยามะพีรีบโบกมือให้เรียวตะ
“เปล่านะฮะ...ผมเปล่า...คือเจ้าหมอนี่น่ะมัน....” ยามะพีพูดยังไม่ทันจบ คาเมะก็ขัดขึ้นว่า
“ไหนบอกว่าเมื่อคืนน่ะ ฉันเป็นจูบแรกของนายไง...แล้วนายก็ฟัดฉันซะน่วม ...แหม...ไม่ต้องอายหรอกนะ โตๆ กันแล้ว คุณคนนี้จะได้เข้าใจ...” คาเมะชี้ไปที่เรียวตะ ซึ่งกำลังยืน อึ้ง ทึ่ง แต่ไม่เสียว ....ไอ้เจ้าคนที่เสียววูบๆ นั่นน่ะ กำลังยืนทำตาโต แก้มพองเข้าพองออกด้วยความโมโห
“นายจะบ้าหรือไง...ไอ้หน้าเต่า...ไอ้ตาตี่หน้าขาว....ไอ้หื่น...ไอ้...ไอ้....” ยามะพีหันรีหันขวาง ไม่รู้จะด่าอย่างไรแล้ว อยากซัดหน้าขาวๆ นั่นสักเปรี้ยงสองเปรี้ยง
...ดูซิ...เรียวตะทำหน้าเฉย...แต่เอ๊ะ...สักพักหนึ่งใบหน้าหล่อคมของเขาเกิดรอยยิ้มขึ้น....

“วันนี้ยามะพีคงไม่ว่าง ผมก็ต้องกลับโตเกียวพรุ่งนี้ด้วยซิ...เอางี้ก็แล้วกัน...ผมทิ้งเบอร์ไว้ให้แล้ว ยังไงๆ ผมก็อยากให้ยามะพีมาดูผมเล่นดนตรีที่ไลฟ์เฮาส์ก็ได้...เจอกันที่โตเกียวก็แล้วกันนะครับ วันนี้ยามะพีอยู่กับแฟนก่อนก็ได้”
“แฟน!!....อ๋าาา.....อ๊ากส์....เปล่านะฮะ...ผมไม่ได้เป็นแฟนก๊ะไอ้หมอนี่...คุณเรียวตะเข้าใจผิดนะฮะ...” ยามะพีตะโกนลั่นทางเดิน ผวามาจับแขนเรียวตะเขย่าไปมา เป็นการยืนยันคำพูดของตัวเอง
“ไม่เป็นไรหรอกฮะ ...ไม่ต้องปิดบังก็ได้ เรื่องแฟนแค่นี้ ผมไม่ถือ”
“แต่เขาไม่ใช่แฟนนะฮะ...หน้าอย่างเงี้ยง่ะ จะมาเป็นแฟนผม...โห้ย...เสียเกรดหนุ่มหน้าตาดีอย่างผมโม้ด....”
เสียงเรียวตะหัวเราะหึๆ กุมมือยามะพีไว้ ยิ้มให้อย่างอารมณ์ดี...

“นั่นน่ะซิฮะ...หน้าตาน่ารักแบบนี้ น่าจะเหมาะกับผมมากกว่า...งั้นผมก็ชัวร์คำตอบเดิมนะครับ...เจอกันที่โตเกียวนะครับยามะพี....” เรียวตะพูดทิ้งท้าย ส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้
และก่อนที่จะจาก ชายหนุ่มดึงไหล่บอบบางของเด็กหนุ่มมาใกล้ หอมพวงแก้มอิ่มนั้นซะหนึ่งฟอดใหญ่ เล่นเอายามะพีหัวใจแทบหยุดเต้น
“ไปนะครับคนสวย” เสียงทุ่มนุ่มหู ตามสไตล์คนเท่เล่นเบสดังไม่ห่างที่ริมหู
“ค...ครับ...คุณเรียวตะะะ...” ยามะพีใจลอยไปถึงไหนๆ ไม่รับรู้แล้วว่า เรียวตะเดินลับหายไปทางหัวเลี้ยวของทางเดินแล้ว แต่คนที่ยังยืนขมวดคิ้วนิ่วหน้าอยู่ไม่ห่างนี่ซิ กำลังมองมาทางยามะพีเขม็ง
“นี่นาย...เขาไปแล้วนะ ยังจะพร่ำเพ้ออยู่ได้...เหอะ...ไม่เท่มั่งให้มันรู้ไป!!” คาเมะบ่นอุบ อาการเดี้ยงเมื่อสักครู่หายเป็นปลิดทิ้ง
เขาเดินมาฉุดแขนยามะพีที่สติสตังไม่อยู่กับเนื้อกับตัวให้เข้าไปในห้อง พร้อมกับกดล็อคดังกรึ๊บ!!

เมื่อเห็นยามะพียังยืนเอามือลูบแก้มตัวเองป้อยๆ เขาก็มาหยุดยืนตรงหน้า ชูนิ้วขึ้น แล้วก็ดีดนิ้วดังเป๊าะ!!...จนยามะพีสะดุ้งเฮือก พอเห็นเป็นใครมายืนตรงหน้า ยามะพีก็ยกมือขึ้นกุมหัวใจตัวเอง
“ได้ยินมั้ย?...เขาไม่ถือล่ะ...แม้ว่าฉันจะเคยผ่านมือชายมาแล้ว...เอ๊ย!! ไม่ใช่ ...แม้ว่าฉันจะเคยโดนจูบมาแล้ว...” ยามะพีพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงแจ่มใส
“แต่ฉันว่าเขาไม่ถือว่านายเคยผ่านมือชายมาแล้วนั่นแหล่ะ ถูกต้องล่ะ” คาเมะค้าน
“ฉันไม่เคยเสียตัวให้ใคร...ขอบอก”
“ก็เขาเข้าใจว่าเราสองคนตะลิดติ๊ดชิ่งกันเมื่อคืนจนฉันเดี้ยงไม่ใช่เหรอ?”
“อ๊ะ?...หรอ??...โอ๊ยไม่นะ ...นายต้องไปแก้คำพูดของนายให้ฉันด้วย” เด็กหนุ่มร้องโวยวาย แต่คาเมะทำท่าไม่สนใจ เขาเดินไปนั่งที่เตียง
“เรื่องอะไร...ดูเหมือนเจ้าหมอนั่นจะไม่แคร์ว่านายเป็นแฟนใครอยู่หรือเปล่า เพราะงั้นจะให้ฉันไปช่วยพูดทำไมกัน?”
“หมอนั่น???...หมอไหน???” ยามะพีขมวดคิ้วถาม
“ก็ไอ้นั่น...ไอ้คนที่ชื่อเรียวตะง่ะเด่ะ”
“หยาบคาย...เขาชื่อคุณเรียวตะ ไปเรียกเขาหมอนั่นได้ไง....เขาสุภาพจะตาย...ถ้านายยังเรียกเขาว่าหมอนั่น หรือไอ้นั่นอีกคำเดียว ฉันจะจับนายทุ่มให้เดี้ยงกว่าเดิมอีกนะจะบอกให้!!”

“เฮอะ...ก็ได้คร้าบบบ...ไอ้คุณเรียวตะ...เอ๊ย...คุณเรียวตะผู้สุภาพ ผู้เท่สุดเท่ ...คอยดูเหอะ..ถ้าโดนทิ้งเมื่อไรจะช่วยซ้ำเติม” คนหน้าขาวทำเสียงเยาะๆ

ยามะพีเดินมายืนเท้าเอวอยู่ตรงหน้า เขาก้มหน้าหวานลอยไปลอยมาอยู่ระดับสายตาเดียวกับคาเมะ
“ไม่มีทางที่คนหน้าตาดีอย่างฉันจะอกหักจากคนๆ นี้ ไม่เชื่อคอยดูเด่ะ...”
“ฉันให้เวลานายเดือนเดียว!!” คาเมะยักคิ้วประกอบคำท้า
“อะไรเดือนเดียว?”
“เดือนหนึ่งที่นายจะคบกับไอ้..เอ๊ย..คุณเรียวตะ เดือนเดียวแห่งความสดชื่นของนาย แล้วจากนั้นนายก็จะโดนทิ้ง...”
“บ้า!!...ดูถูก...!!!”
“ฉันเป็นผู้ชายประเภทเดียวก๊ะมัน...ฉันดูแววตามันออก..ไอ้หมอนั่นน่ะ ฟันแล้วทิ้ง!! ชัวร์!!” คาเมะพูดด้วยความมั่นใจ
“ไม่จริงง่ะ...นายคนละอย่างกะเขา คุณเรียวตะเท่กว่า หล่อกว่า ข้อสำคัญสูงยาวเข่าดี...ฉันชอบ...ถึงจะไม่เข้มแบบเอนริเก้ แต่ฉันก็...เอ้อ...ชอบไปแล้ว...ดีกว่านายไม่รู้จะกี่เท่า...”
“แหว่ะ...ฉันจะคอยดูก็แล้วกัน...แต่เอ้อ...เอาใจช่วยล่ะกันนะ ถ้าอกหักกลับมาก็อย่ามาซมซานมาซบอกฉันล่ะกัน” คาเมะชี้ที่อกของตัวเอง ยามะพีปรายตาดูแล้วก็ทำหน้าเบ้
“อกแห้งๆ อย่างนาย ฉันคงไม่รับประทาน”
“ว่าไงนะ??” คาเมะถาม
“ว่านายง่ะแหล่ะ ไอ้อกแห้ง...”
“ใครว่าฉันแห้ง!!” คาเมะชักฉุน ...ฉุดแขนคนหน้าหวานแรงๆ จนยามะพีเซมาปะทะอกเขา ทั้งคาเมะและยามะพีล้มกลิ้งทับกันอยู่บนเตียง
“เฮ้ย...ปล่อยนะ...” คนอยู่ด้านบนส่งเสียงขู่ฟ่อ...
“ถอนคำพูดก่อนว่าฉันอกแห้ง” คาเมะหนีบยามะพีไว้ไม่ยอมปล่อย
“ก็นายแห้งจริงๆ นี่นา”
“ไม่จริง...!!”
“จริง!!”
“ไม่”
“จริง!!”
“หึ้ย!!” คาเมะร้องอย่างขัดใจ
เขาเอนตัวราบกับที่นอน โดยที่ยังมียามะพีทาบทับอยู่เบื้องบน ดังนั้นเนื้อตัวนุ่มนิ่มของเด็กหนุ่มจึงแน่นสนิทกับอกแกร่งของคาเมะ ข้อมือเล็กๆ ยังถูกคาเมะกอบกุม

หนุ่มนักเรียนนอกดึงฝ่ามือของยามะเข้าไปใต้เสื้อยืดของเขา
“จับดูซะก่อน แล้วค่อยบอกว่าฉันอกแห้ง...”
“ไม่เอาน้าาา...ปล่อยเด่ะะะ...”

“จับดู!!” คาเมะคำราม เลื่อนมือของเขาและของยามะพีไถลไปตามแผงอกของตัวเอง ผ่านหน้าท้องแกร่งขึ้นไปจนถึงทรวงอกกว้าง แต่ทว่าแข็งแรง
ยามะพีกลั้นลมหายใจ อายเป็นบ้าเลยง่ะ ที่คร่อมทับร่างของชายหนุ่มอยู่ แถมมือก็ทำหน้าที่สำรวจเนื้อตัวของอีกฝ่าย ...ให้ตายเหอะ..เกิดมาจนเริ่มเป็นหนุ่มยังไม่เคยทำอะไรถึงขนาดนี้เลย เนื้อตัวร้อนซู่ซ่ายิ่งกว่าโดนเรียวตะหอมแก้ม และยิ่งกว่าโดนจูบแรกเมื่อวานอีกแน่ะ

ยามะพีคลำสะเปะสะปะต่อไปเรื่อยๆ อกแห้งๆ ที่เขาว่าเมื่อกี้ ดูท่าจะไม่ใช่แล้วล่ะมัง แห้งก็มีบ้างแต่กล้ามเนื้อดูจะนูนแข็งเหมือนกับอกผู้ชายจริงๆ แม้ดูภายนอกคาเมะจะดูผอมก็จริง แต่ก็แกร่งในที่ๆ เป็นมัดกล้ามเนื้อของผู้ชาย ไม่อ่อนเหลวจนแห้งน่าเกลียด
“เป็นไง?” เสียงคาเมะถามใกล้ตัว

ยามะพีสะดุ้งเฮือก มองต่ำลงไปที่ตัวคาเมะ เขาเห็นว่ามือของคาเมะปล่อยออกจากข้อมือของเขาแล้ว เมื่อไรก็ไม่รู้ล่ะ...แต่ที่แน่ๆ มีแต่มือของเขาคนเดียวเท่านั้นที่กำลังลูบคลำอกบางแต่ได้สัดส่วนของคาเมะอยู่ และมือของคนนอนข้างใต้อยู่ไหนล่ะ

ยามะพีหลุบตามองท่อนแขนและมือทั้งสองของคาเมะ เห็นแล้วก็รู้สึกตกใจ....
“อ๊ะ?” เด็กหนุ่มร้องคราง เมื่อรู้สึกว่ามือของคาเมะกำลังคลำป้วนเปี้ยนอยู่รอบๆ สะโพกของเขาแล้ว และบัดนี้มือนั้นก็เลื่อนไถลมาที่โคนขา เคล้าคลึงอยู่เช่นนั้นไม่ห่าง....
“หึ้ย...บ้าชะมัดเลย!!” ยามะพีเริ่มดิ้นจนหลุด มายืนหอบอยู่ที่พื้น คาเมะหัวเราะน้อยๆ ขณะลุกขึ้นนั่ง ดวงตำดำคมไม่คลาดไปจากดวงหน้าหวานเฉียบของคนตาโตคนนี้เลย
“เป็นไง...อกฉันน่าซบมั้ยเวลานายอกหัก?”
“บ้า!!” ยามะพีสะบัดหน้าพรืด วิ่งหนีออกไปจากห้อง โดยมีคาเมะหัวเราะตามหลังมา....
“...หึๆ จะคอยดู๊...ยามะเอ๋ย...”

*****************

to be continue