YOU Belong To My HEART

...vol 5

*******************************

เมื่อวันหยุดสุดสัปดาห์ของปลายเดือนนั้นมาถึง ทุกคนลงความเห็นว่าจะไปเที่ยวที่อุซะมิ ไปอาบน้ำแร่แช่น้ำอุ่นกันให้สบายใจ โชเป็นคนออกความคิดอีกเช่นเคย หลังจากบอกกล่าวไปยังพวกพ้องแล้ว เขาก็ชวนไอบะมานอนเล่นที่บ้านของเขาในวันหนึ่ง
“ไหนๆ ก็ลุยงานมาเหนื่อยทั้งเดือนแล้ว พักสักหน่อยก็ดีนะ” โชบอก
“นั่นน่ะซิ...ไปชาร์จไฟสักหน่อย กลับมาจะได้มีแรงทำงานต่อ จินเองก็จะได้เข้าทำงานเลยเหมือนกัน ลอยไปลอยมาหลายวันแล้วนะ” ไอบะพูดเป็นทำนองว่าจะให้เจ้าน้องชายตัวดีทั้งสองคนของไอบะไปด้วย....ใช่มั้ยเนี่ย.... ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็ โชหันขวับมาจ้องหน้าไอบะทันที
“งั้นให้จุนโนะเฝ้าบ้านดีกว่า...” โชบอกสั้นๆ แต่ได้ใจความ
“อ้าว...แล้วกัน รายนั้นน่ะไม่ยอมหรอก...มีเรอะจะทิ้งให้เฝ้าบ้าน โชไม่รู้หรือว่าจุนโนะรอคอยวันจะไปเที่ยวแค่ไหน มาบอกแบบนี้ จุนจังมีหวังชักดิ้นชักงอตายแน่ๆ”
“แต่ว่า.....” ชายหนุ่มลังเล...
“หรือว่านายกลัว...”
“กลัวอะไร?” โชขมวดคิ้ว ไอบะยิ้มมุมปากแบบคนรู้ทัน
“กลัวน้องฉันจะทำรุ่มร่ามกับน้องนายใช่มั้ยล่ะ?”
“ใช่!!...ถูกต้องนะคร้าบบบ!!” โชดีดนิ้วดังเป๊าะ

...โป๊ะเช่ะ...

ไอบะคิดตรงกับใจเผง จะได้ไม่ต้องอ้อมค้อมให้เสียเวลา
“งั้นจะได้ไม่ต้องให้จินกับคาเมะไปก็ได้...ถ้ากลัวอย่างงั้นล่ะก็ แหม...เสียดายแทนจินจริงๆ อุตส่าห์ตั้งตารอจะไปเที่ยวออนเซ็นทั้งที ยิ่งคาเมะด้วยแล้ว ไม่เคยเที่ยวบ่อน้ำร้อนในญี่ปุ่นเลยสักครั้ง...ไม่ให้ไปก็ได้ จะได้รีบไปบอก ไม่งั้นก็เตรียมตัวเก้อ....” น้ำเสียงไอบะพูดแบบละเหี่ยใจ นึกเคืองโชอยู่ไม่น้อยทีเดียว ใบหน้าสวยก็เลยงอสนิท เล่นเอาแฟนหนุ่มใจแป้ว
“เอ่อ...คือ...ถ้าไปเที่ยวเฉยๆ ล่ะก็ใครจะไปว่าล่ะ...แต่...”
“หวงจุนจังหรือไง...?”
“อือ....” โชยอมรับ ไอบะลุกขึ้นยืน เหนี่ยวบ่าของซากุราอิ โชมาใกล้ เขาหอมแก้มโชเบาๆ ศีรษะปกคลุมด้วยเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนซบนิ่งกับบ่าของคนรัก ส่งเสียงงึมงำว่า
“ฉันขอรับรองนะว่า จินจะไม่ทำรุ่มร่ามใส่จุนโนะเด็ดขาด...ถ้าทำ...อนุญาตให้จุนโนะทุ่มเลยเอ้า”
“อ๋อ..เรื่องนั้นน่ะไม่ต้องห่วง เจ้านั่นโดนทุ่มแน่...”
ไอบะเงยหน้าขึ้นมองโช สองมือสอดเอวของชายหนุ่มไว้
“เป็นอันว่า โชให้จินกับเมะไปด้วยนะฮะ”
โดนคนหน้าหวานอ้อนแบบนี้ ใครจะห้ามได้...
ชายหนุ่มทาบริมฝีปากกับจมูกเข้ากับแก้มนวลของคนเบื้องหน้า สูดดมเอาความหอมของแป้งอ่อนๆ มาไว้เต็มปอด

“ชื่นใจจริง...ใครจะกล้าขัดใจไอบะได้ล่ะครับ”
“อือ...รักโชจังเลย..” ไอบะเป็นฝ่ายยื่นริมฝีปากนุ่มเข้าหาโช จุมพิตดูดดื่มมอบให้ราวกับเป็นรางวัลที่โชใจดี สองแขนที่กอดกระชับช่วงเอวเลื่อนไถลสอดเข้าคลำแผ่นหลังใต้เสื้อยืด
“อือ...” โชครางเบาๆ กดริมฝีปากหนาของตัวเองคลึงเคล้าเว้าวอนจนไอบะผวาเกาะเกี่ยวร่างใหญ่ของโชแน่นเข้า
“อยากได้...นะ...ไอบะจ๋า...คืนนี้อย่ากลับบ้านเลยนะ...ค้างกับโชที่นี่นะ” ชายหนุ่มเกลี่ยรอยจูบนับร้อยทั่วดวงหน้าเนียนใสกระจ่างใต้ดวงไฟเหนือหัว ไอบะปรายตาไปที่เตียง ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
“ได้สิ..” ไอบะกระซิบ กอดคอคนรัก ...หัวเราะเสียงใสเมื่อโชดันร่างของเขาให้ล้มลงที่เตียงกว้าง
จุดไฟเสน่หาในกายให้ลุกโพลง....และอีกนานทีเดียวที่กว่าจะดับลงได้

**********************************

ในวันเสาร์ต่อมา...

รถยนต์สามคันต่างพากันเรียงแถวกันออกนอกโตเกียว รถของโชมีไอบะและจุนโนะนั่งมาด้วย อีกคันเป็นรถของยูอิจิ เคียงข้างด้วยตุ๊กตาหน้ารถที่ชื่ออุเอดะ แถมพ่วงด้วยเพื่อนหน้าเหลี่ยมแต่ใจดี โคกิ ซึ่งโคกิหอบเอาแฟนสาวที่ชื่อโมโมะโกะมาด้วย เป็นการเปิดตัวอย่างเป็นทางการ ส่วนคันที่ขับรั้งท้ายก็คือรถของจินและคาเมะ ซึ่งดูจะเป็นรถที่อึกทึกมากที่สุดทั้งๆ ที่นั่งกันมาแค่สองคนเท่านั้นเอง

ทั้งหมดมุ่งหน้าลงใต้ เรียบมาทางชายฝั่งด้านตะวันออก ใช้เวลาเพียง 2 ชั่วโมงก็ถึงเมืองอิโตะ ซึ่งเป็นทั้งเมืองท่องเที่ยว และการเกษตร รวมถึงการประมงด้วย เมื่อมาถึง อุซะมิ ซึ่งเป็นสถานที่มีน้ำพุร้อนและน้ำแร่ โชก็จัดแจงนำขบวนทัพทั้งหมดเคลื่อนเข้าสู่ห้องพัก
โชยื่นกุญแจห้องให้แต่ละคู่ ซึ่งประกอบด้วย ตัวเขาเองและไอบะ, ยูอิจิกับอุเอดะ, จินและคาเมะ, โคกิกับโมโมะโกะ สำหรับจุนโนะนั้น บอกเอาไว้ว่า ยามะพีจะตามมาสมทบด้วยคืนนี้ เพราะฉะนั้นจุนโนะก็ต้องนอนกับยามะพี ซึ่งโชได้ประกาศเอาไว้ล่วงหน้าแล้วว่า
“ถ้าไอ้หนูมะพียังไม่มาให้จุนโนะไปอยู่ห้องของพวกพี่ๆ คนใดคนหนึ่งก่อน จนกว่ายามะจังจะมา ถึงได้เปลี่ยนที่นอนได้”
“ครับ คุณพี่...” จุนโนะแอบหันไปทำปากยื่นที่อื่น เริ่มเบื่อพฤติกรรมหวงน้องจนเกินงามของพี่ชายแล้วล่ะ....
“ถ้างั้นแยกย้ายกันพักผ่อน....ถ้าใครอยากจะไปน้ำตกล่ะก็ บ่ายๆ เจอกันนะ” โชบอก จัดแจงหิ้วกระเป๋าเข้าห้อง แต่กระนั้นก็ยังรุนหลังจุนโนะให้เข้าห้องก่อน
“ล็อคประตูห้องด้วยล่ะ” พี่ชายสำทับ
“ฮะ...”
พอน้องชายปิดประตู คุณพี่ก็โอบไอบะมาหอมฟอดหนึ่ง
“กว่าจะบ่าย ยังมีเวลาจู๋จี๋อีกตั้งชั่วโมงแน่ะ”
“บ้า...ขับรถมาไม่เพลียหรือไงหา?” คนสวยเอียงอาย หน้าแดงก่ำ ตีก้นโชเบาๆ
“เดี๋ยวเหอะ..มาจับก้นเหรอ...ให้ถึงห้องก่อนเห้อ....” โชมองไอบะอย่างมีความหมายในสีหน้ากรุ้มกริ่มนั้น

******************************

ส่วนจุนโนะมาถึงห้องปุ๊บยังไม่ทันวางข้าวของดีก็จัดแจงโทรศัพท์ถึงเพื่อนซี้ทันที
“ยามะจัง...มาเร็วๆ น้าาา.....”
“ฮื่อ...ยังรอแม่อยู่เลยง่าาา...เย็นๆ น่ะจะจับรถไป รอก่อนนะอย่าเพิ่งไปเที่ยวที่สนุกๆ จนหมดล่ะ” เสียงยามะพีดูกระตือรือร้น อยากไปร่วมด้วยใจแทบขาด แต่ก็ต้องอยู่รับหน้าบรรดาลุงป้าน้าอาที่พากันมาเยี่ยมบ้านเสียก่อน
“เดี๋ยวพี่โช จะพาไปเที่ยวน้ำตกล่ะ” จุนโนะคุย
“โห้ย....อิจฉา..อิจฉา...กว่าฉันจะไปถึงก็ถึงเย็นพอดี....”

“นั่นเด่ะ...ยามะจัง....มาตอนนี้เลยไม่ได้เหรอ...นะ...นะ...” จุนโนะโอดครวญ
“ทำไมล่ะจุนจัง....ทำไมทำเสียงเบื่อๆ ชอบก้ล”
“ปละ...เปล่าอ่ะ..มาเร็วๆ ก็ดี จะได้ช่วยๆ กัน...เอ้อ....”
“ช่วยกันทำอะไรเหรอ?” ยามะพีถามอีกด้วยความงง ทำไมจุนโนะต้องพูดอะไรแปลกๆ ด้วย
“เกี่ยวกับพี่จินหรือเปล่า...?”
“เปล่า...ทำไมต้องเกี่ยวกับพี่จินด้วยล่ะ...” จุนโนะถาม
“อ้าว...ก็นึกว่าจะให้ฉันมารวมพลังแย่งของเล่นพี่จินอีกไง...”
“ไม่ใช่พี่จินหรอก แต่เป็นไอ้หนุ่มหน้าตี๋มาจีบฉันล่ะ เสี้ยวเสี่ยว เป็นญาติกับพี่จินง่ะ ...นี่ถ้านายมาอยู่ด้วย ฉันจะได้มีเพื่อนคู่คิดไง”
ยามะพีส่งเสียงอืออารับทราบ แล้วก็ถามขึ้นว่า
“เออ..ว่าแต่ ...พี่จินเป็นไงมั่งง่ะ หล่อป๊าว?...ฉันไม่เจอเขาหลายปีจำไม่ค่อยได้แหะ..”
“ก็ไม่ไง...ไม่ใช่สเป็คของเราสองคนหรอก” จุนโนะพูดหลุดปาก จนยามะพีจับไต๋ได้
“เอ๋...สเป็คของเราสองคนเหรอ...งั้นก็....อิ..อิ..รู้แล้วว่าสเป็คนายเป็นไง...โห้ย...อย่างงี้ก็อย่ามาแย่งกันนา....ฮ้า...เอ็นริเก้....” เสียงยามะพีทอดถอนใจ
จุนโนะเดาเอาว่า สีหน้าของเพื่อนเลิฟคงจะกำลังทำท่าเคลิ้มฝันไปกับโปสเตอร์เอ็นริเก้ที่แปะหราอยู่บนผนังในห้องแล้วล่ะ
“เอ้อ...ยามะพีฉันไม่ได้ชอบเอ็นริเก้ อะไรของนายหรอกนะ...ฉันชอบ...ราอูล กอนซาเลส ต่างหาก..”
“ฮูวส์...เตะหนักนะนั่นน่ะ” ยามะทำตาโต แล้วก็หัวเราะคิกคัก
“เพิ่งรู้นะเนี่ย ว่าจุนโนะชอบแฟนแบบยิงประตูเก่งๆ...”
“อะไรอ่ะ หมายความว่าไง” จุนโนะถามประสาซื่อ แต่คนฟังแอบหน้าแดงอยู่อีกปลายสายหนึ่ง
“ช่างเหอะ...แต่ฉันชอบแฟนถือไมโครโฟนมากกว่า...ฮิ...ฮิ...เฮ้ย...แค่นี้ก่อนนะ แม่มาเรียกหน้าห้องแล้ว...ไปรับแขกก่อน คืนนี้เจอกันน้าาา...จุนจังงงง....”
จุนโนะยังไม่ทันตอบอะไร ก็ได้ยินเสียงสัญญาณปิดไปเรียบร้อยแล้ว

....เขารื้อเสื้อผ้าออกมาแขวนในตู้...จากนั้นจะทำอะไรล่ะ พี่โชบอกว่าอีกตั้งชั่วโมงแน่ะ....ไปอาบน้ำดีกว่า

...อ๊ะ...หมวกคลุมผมที่ห้องของเขาไม่มี...สงสัยทางรีสอร์ทลืมให้มาหรือเปล่า....
“ไปขอยืมพี่โชดีกว่า”

จุนโนะเดินไปที่ห้องโช ซึ่งอยู่ติดกับห้องของเขา
เคาะประตูสองสามก็อกก็เปิดผัวะเข้าไปทันที
“พี่โช ขอยืมหมวกคะ...คลุม....อ่ะ...อ๊าาา......”

จุนโนะตาเบิกโพลง เมื่อเห็นร่างของชายหนุ่มสองคนในสภาพล่อนจ้อน พี่โชนั่นแหล่ะไม่ใช่ใครที่ไหนกำลังขึ้นคร่อมร่างพี่ไอบะที่นอนบิดกายอยู่ข้างใต้ เมื่อหันมาเห็นจุนโนะ คนด้านบนก็ตาเหลือก....
“เฮ้ย...จุนโนะะะะ....” เสียงโชร้องลั่น รวมทั้งร่างกายเปล่าเปลือยสองร่างที่กำลังคลุกเคล้ากันอยู่บนเตียงกระเด้งออกจากกัน
“ขะ...ขอโทษฮะ...” จุนโนะรีบปิดประตูดังปัง ออกมายืนหอบสะท้านที่หน้าประตูห้องของพี่ชาย กุมหัวใจตัวเอง มันยังเต้นโครมครามราวกับจะหลุดออกมานอกอก แข้งขาก็พาลสั่นพั่บๆ

ส่วนในห้องนั้นเล่า ไอบะนั่งหน้าแดงก่ำ รีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมแทบไม่ทัน ส่วนโชก็สวมเสื้อคลุมมือไม้สั่น เสร็จแล้วก็รีบเปิดประตูห้องออกไป
“จุนโนะ..ะ...” โชพูดเสียงสั่น จับไหล่น้องชายให้หันมา
“เห็นอะไรมั่ง?” เขาถาม
จุนโนะตวัดสายตาขึ้นมองหน้าพี่ชาย
...เห็นอะไร?...ยังมีหน้ามาถาม...
“ไม่เห็นมั๊งพี่?”
“โธ่ จุนโนะ...เสียเด็กหมดกัน...” โชระบายลมหายใจออกมายาวเหยียด
จุนโนะหน้าแดง เชื่อได้ว่าหน้าแดงพอๆ กับไอบะ มาซากิเลยเชียวล่ะ
“ผมเคาะประตูแล้วนะฮะ” น้องชายแก้ตัว
“เคาะแล้วรอเสียงตอบก่อนไม่ได้หรือไง...เปิดเข้ามาได้ไง...”

“ก็ผมไม่คิดว่า พี่สองคนจา...เอ้อ...จะ...ทำอะไรกันอย่างนั้น”
“เฮ้อ....มันเรื่องธรรมดาของคนสองคนที่รักกัน...จุนจังยังเด็ก ยังไม่เข้าใจหรอก...”
“ผมอายุ 17 แล้วนะฮะ..โตแล้ว มีแฟนได้แล้วด้วย...” เด็กหนุ่มเถียง ทำปากยื่น แถมกอดอกซะอีกแน่ะ
“ยังไม่ให้มี ให้จบม.ปลายก่อนค่อยมี...อีกตั้งปี..ตอนนี้อย่าเพิ่งมี”
จุนโนะจ้องหน้าโชเขม็ง ขมวดคิ้วนิ่วหน้า แล้วก็เอามือเคาะที่บ่าพี่ชายเบาๆ
“แต่...พี่โคกิบอกว่า พี่โชจีบพี่ไอบะตั้งก๊ะอายุ 13 นั่นจบม.ปลายแล้วหรือฮะ”
“เอ๊...จุนโนะสุเกะ นี่ยังไงนะ...เถียงทำไมกัน” โชชักเริ่มขึ้นเสียง
“แล้วพี่โคกิแอบบอกอีกว่า พี่โชเป็นคนตัวตั้งตัวตีเอาหนังโป๊มาฉายดูอีกด้วยหล่ะะะ” จุนโนะเท้าเอว ยื่นหน้าเถียง
“อะ..ฮึ่มมม...ซากุราอิ จุนโนะสุเกะ!!!” โชดันไหล่น้องชายจนสุดแขน จุนโนะเงียบกริบเมื่อเจอกับเสียงประกาศิตนั่น
“ขอถามอีกครั้งหนึ่งนะว่า..เมื่อกี้เห็นอะไรบนเตียงของพี่หรือเปล่า?” โชถาม
“ฮึ้ก...” จุนโนะส่ายหน้า แต่ไม่กล้าสบตา
“ไม่เห็นฮะ...พี่โช”
“ดีแล้ว...ห้ามเก็บเอาไปคิดเชียว ยังเด็กนะเรา”

((((ไม่ให้เห็นแล้ว จะเก็บเอาไปคิดได้ไง...)))) จุนโนะแอบเถียงในใจ

แต่พอคล้อยหลังพี่ชายแล้ว จุนโนะก็อดที่จะนึกถึงภาพเร้าใจบนเตียงนั่นไม่ได้...

...พี่โชกะพี่ไอบะ.....อ๊าาา....

แทนที่จะเข้าห้อง จุนโนะนึกถึงพี่อุเอ้คนสวยของเขาขึ้นมาทันที แล้วอย่างงี้พี่อุเอดะกับพี่ยูอิจิจะทำอะไรกันแบบนั้นหรือเปล่านะ...เขาเดินย่องไปที่ห้อง 203 ห้องของยูอิจิ กำลังจะเคาะประตูอยู่แล้วเชียว แต่เผอิญได้ยินเสียงครางดังแว่วๆ มา
จะเสียมารยาทมั้ย ถ้าจะเอาหูแนบกับประตู โดยไม่รอคำอนุญาตจากใคร จุนโนะตะแคงหูฟัง

“อ๋าาา...อา......อือ.....อื้อ....ยะ...ยู.....อ๊าาาาาา”

จุนโนะเหงื่อแตกซิก เขารีบวิ่งจู๊ดเดียวถึงห้อง เมื่อเข้ามาภายใน ก็โถมตัวลงบนเตียง หมอนใบใหญ่ถูกยกขึ้นมาปิดหน้า ราวกับจะปิดกั้นเสียงและภาพที่เขาได้ยินและได้เห็นมา
“โหย...นี่จะมาเที่ยวหรือมาฮันนีมูนกันแน่นะ...ยามะจัง...ทำไมไม่มาสักที อยากจะเล่าให้ฟังใจแทบขาดแล้ววว”

******************************

ที่ห้องของจิน.....
ชายหนุ่มนั่งมองคาเมะเดินเอามือไพล่หลังกลับไปกลับมาจนพื้นห้องแทบจะสึก
“แกจะเดินทำไมว้า..ไอ้เมะ” จินทนไม่ไหว ถามขึ้นมา
“กำลังใช้ความคิด...ใช้หมอง...ใช้หมอง”
“อะไรวะ?”
“กำลังคิดว่าจะพาน้องหนูหน้าหวานไปตะลิดติดชึ่งที่ไหนดี ระหว่างที่ออนเซ็นกับที่น้ำตก แต่ถ้าให้โลดโผนหน่อยก็กลางไร่ส้มดีมั้ยพี่จิน หรือจะใต้ต้นเชอรี่สีชมพูดี” คาเมะหยุดเดิน หันมาบอก
“จีบยังไม่ทันติด เตรียมพาไปฟันแล้วเรอะ?”
“อ้าว...ขอแค่คิดก็ยังดี เผื่อเกิดอะไรปุบปับจะได้...อะแฮ่มซะ”
“บ้า...เสือกไปทำอะไรรุ่มร่าม พี่เขาจะรุมกินโต๊ะเอา” จินเตือน
“โต๊ะกินได้ด้วยเหรอ?”
“แหม นายนี่...หมายความว่า นายจะโดนตึ๊บน่ะ เข้าใจมั้ย?”
“อือ...ม..ม.... คือว่าไงง่ะ...คนอย่างฉันน่ะนะ ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุซะด้วย...”
“ก็ดี โดนบาทายันกลางหน้าผากอย่ามาร้องโอดโอยก็แล้วกัน...จะช่วยยันซ้ำ” จินกระแทกเสียงใส่
ไม่ได้ดังใจเอาเล้ย...เฮ้อ...คาเมะแสดงออกว่าจะจีบจุนโนะอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้ เขาเองล่ะ...ก็มีความรู้สึกเดียวกันนี่นา...แต่ทำไมไม่กล้าแสดงท่าชีกอแบบนั้นบ้าง

...แต่คิดดูอีกที จินก็นึกยิ้มคนเดียว ถ้าเป็นแบบคาเมะ จุนโนะคงไม่ชอบแน่ ท่าทางไว้ตัวแบบนั้น ต้องค่อยๆ ตะล่อม แล้วก็ตีวงโอบ ดักเอาไว้ในแหพิศวาสซะ หนูน้อยคนสวยก็ดิ้นไม่หลุด

...ทำใจดีเข้าหน่อย ขี้คร้านจะหลงพี่จินหัวปักหัวปำ
คิดได้ดังนั้นแล้วก็บอกกับคาเมะว่า

“เดี๋ยวฉันจะไปเดินเล่นหน่อยนะ แล้วเจอกันที่ล็อบบี้ข้างล่าง”
จินเดินไปที่เคาน์เตอร์ข้างล่าง ถามหาเบอร์ห้องของจุนโนะ แต่คำตอบที่ได้รับก็คือ
“เสียใจนะคะ ใช้ชื่อคนจองคนเดียวกันหมดเลยค่ะ...ซากุราอิ โช ทั้งห้าห้องนะคะ”
“ครับ...ขอบคุณครับ” ด้วยความผิดหวัง แต่ก็ยังฝืนยิ้มให้พนักงานสาว เล่นเอาแม่พวกหน้าเคาน์เตอร์กรี๊ดกันแทบสลบ
ร้ายนักนะพี่โช ไม่เห็นจะยากเลย ก็ลองเคาะมันซะทุกห้องก็สิ้นเรื่อง

จินเดินกลับไปตามทางเดินระหว่างห้องพัก....เขามองตามแต่ละห้อง
นิสัยหวงน้องแบบโช ต้องจองห้องของจุนโนะให้ห่างจากห้องของเขาให้มากที่สุด ในเมื่อห้องของเขาอยู่สุดทางเดินทางด้านทิศใต้ ห้องของพี่โชต้องอยู่ทางด้านทิศเหนือ จินเดินไปเรื่อยๆ ทางทิศที่เขาหมายตาไว้ มาหยุดยืนอยู่ระหว่างทาง
หัวสมองแล่นต่อไปอีกว่า ห้องของพี่โชน่าจะอยู่ติดกับห้องของจุนโนะ

...อืมมมม...ได้ยินเสียงครางลอดห้องมานี่หว่า
จินชะงักและก็เงี่ยหูฟัง ได้ยินไม่ถนัดนัก แต่เสียงครางน่ะใช่แน่

...เชอะ...ทีตัวเองยังพาพี่ชายของเขามานอนค้างอ้างแรมได้ ฟันไปไม่รู้จะกี่ปีมาแล้วล่ะ ทีเขาจะมองน้องตัวมั่งล่ะทำเป็นหวง

ลองเสี่ยงดูก็แล้วกัน
เขาเคาะประตูห้องที่อยู่ติดกับห้องที่ส่งเสียงครางเมื่อครู่

...ก็อก...ก็อก....

เสียงข้างในตอบรับ จินใจเต้นแรง เสียงจุนโนะแน่นอน...ชัวร์
พอประตูห้องเปิดออก จินก็ยิ้มกว้าง

...โป๊ะเช้ะ...

หนุ่มน้อยในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำยืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับดวงตาที่มองเขาอย่างพิศวง
“พี่จิน...” เด็กหนุ่มยังมองเขาตาแป๋วแหวว
“ขอเข้าไปคุยด้วยหน่อยนะ” จินพูดแบบสุภาพ มาในมาดใหม่ ไม่รุ่มร่ามใส่แล้วล่ะ เดี๋ยวไก่ตื่น
“ฮะ...” จุนโนะยิ้มกว้าง ยิ้มแบบนี้ละลายหัวใจกันนี่หว่า
เจ้าของห้องเบี่ยงตัวให้ชายหนุ่ม จินไม่รอช้ารีบผลุบเข้าไปในห้องทันที
จินยืนเคว้งอยู่กลางห้อง จนจุนโนะชี้ไปที่เก้าอี้ใกล้ๆ หน้าต่างห้องนั่นแหล่ะ เขาถึงเดินเชื่องๆ ไปนั่งอย่างว่าง่าย
“จะอาบน้ำหรือครับ?” จินถาม

“ฮะ...พี่จินมาชวนคุยหรือฮะ รอผมแป๊บหนึ่งนะ...นั่งอ่านหนังสือไปก่อนก็ได้” จุนโนะชี้ไปที่หนังสือเล่มหนึ่งที่วางเอาไว้บนโต๊ะใกล้ๆ จิน แล้วก็หายเข้าไปในห้องน้ำ

จินหยิบหนังสือที่จุนโนะว่ามาดู
...โธ่เอ๋ยเด็ก...

...การ์ตูนโปเกมอน....

ชายหนุ่มหัวเราะ แล้วก็วางลงที่เดิม จำได้ว่าตอนอายุเท่าจุนโนะหนังสือที่อ่านเป็นประจำตอนอยู่มิชิแกน เห็นทีจะไม่พ้นหนังสือเพลย์บอย...ผลัดกันซื้อกับคาเมะคนละฉบับ จนเดี๋ยวนี้กองเป็นตั้งๆ แล้วล่ะ

สักพักหนึ่ง จุนโนะเดินหน้าตาผ่องใสออกมาจากห้องน้ำ เนื้อตัวคลุมด้วยเสื้อคลุมขนหนูสีขาวสะอาด สั้นเหนือเข่ามานิดหนึ่ง เขาเดินยิ้มให้จิน แล้วก็เดินผ่านหน้าเขาไปมา จินเผลอมองตาม มองแล้วก็สูดจมูกเพราะกลิ่นสบู่อาบน้ำโชยมาเข้าจมูก น่าชื่นใจจริงๆ
เนื้อตัวสะอาดเกลี้ยงเกลา ผิวขาวผ่องอมชมพู เต่งตึงน่าสัมผัส จินนึกไปถึงจุนโนะในวัย 5 ขวบ

...นึกไม่ออกเลยจริงๆ เห็นแต่หน้ากลมๆ ปากยื่นแบบเด็กเอาแต่ใจ มือเล็กๆ สองข้างมักจะยกขึ้นเท้าเอวเสมอยามที่ต้องการอะไรสักอย่าง

...ไม่เหมือนตอนนี้เลยแฮะ...

หน้ากลมป้อมของจุนโนะเปลี่ยนเป็นหน้าเรียวรูปไข่ได้รูป รูปร่างได้สัดส่วน สูงโปร่ง ช่วงขาขาวๆ นั่นก็น่าเกี่ยวกวัดรัดรึงด้วยเหลือเกิน
“พี่จินจะชวนผมไปเดินเล่นแหงเลยเนี่ย ทำหน้าแบบเนี้ยเนี่ย...” จู่ๆ จุนโนะก็พูดขึ้นมา เล่นเอาจินสะดุ้งเฮือกกำลังคิดไม่ดีไม่งามอยู่เชียว...เฮ้อ...
“จุนจังอยากไปมั้ยล่ะ ข้างนอกวิวดีนะ เห็นสองข้างทางตอนที่รถผ่านมามั้ย...เหมือนภาพวาดเลยนะ จุนโนะอยากไปเดินเกี่ยวก้อยกับพี่จินมั้ยเอ่ย?”
จุนโนะหัวเราะคิก เมื่อเจอมุกที่สุดเสี่ยวของหนุ่มนักเรียนนอก
“ไม่ไปหรอกฮะ...เดี๋ยวพี่โชจะพาไปน้ำตกแล้วไงล่ะ พี่จินนั่งคอยพี่โชอยู่ที่ห้องผมก่อนก็ได้ จวนได้เวลาแล้วล่ะ”
“แหม...นึกว่าอยากไปกันแค่สองต่อสอง”
“เอาไว้วันหลังค่อยไปนะฮะ ผมอยากไปเที่ยวน้ำตกมากกว่า” จุนโนะพูดพลางแต่งตัวพลาง เข้าๆ ออกๆ ในห้องน้ำจนจินมองเพลิน

และในที่สุด จุนโนะก็แต่งตัวเสร็จด้วยกางเกงขาสั้นลายทหารพรานตัวหลวม และเสื้อยืดแขนกุดสีดำ อวดผิวผ่องนวลเนียน เขานั่งที่ปลายเตียง มองจินแล้วก็ยิ้มๆ
“พี่จินไปเรียนที่โน่นไม่เห็นค่อยกลับมาเยี่ยมบ้านเลย”
“กลับ..แต่ว่าไม่ค่อยได้อยู่โตเกียวหรอก อยู่บ้านคุณยายมากกว่าน่ะ ก็เลยไม่ค่อยได้เจอกับจุนจังและก็ยามะพี”
จุนโนะพยักหน้า
“นั่นน่ะซิฮะ..พวกเราก็บ่นถึงพี่จินนะ แบ่งของเล่นกันแล้วก็ยังนึกถึงพี่จินอยู่เลย...” เด็กหนุ่มหัวเราะเสียงใส
“ตอนเด็กๆ พี่โชบอกว่าผมกับยามะจังน่ะเฮี้ยวมาก วันๆ ไม่นึกถึงอะไรนอกจากเล่นอย่างเดียว”
“แล้วตอนนี้ล่ะ?” จินถาม จุนโนะทำท่าคิด เขาเอนตัวเท้าแขนไปข้างหลัง ส่งยิ้มข้ามห้องมาให้จินใจแกว่ง
“ตอนนี้ไม่คิดอะไรหรอกฮะ...ผมกับยามะจังน่ะคิดถึงคนที่เราอยากได้มาเป็นแฟนมากกว่า”
คำพูดของจุนโนะทำให้จินรีบนั่งตัวตรง
“ว่าไงนะ...ฟะ...แฟนเหรอ?” เขาถาม
อีกฝ่ายหัวเราะคิกคักแล้วก็อมยิ้ม
“ล้อเล่นนะฮะ...พวกเราคิดถึงเรื่องเรียนมากกว่า...ผมกับยามะพีน่ะเรียนแข่งกันด้วยน้า... แล้วก็แข่งว่าใครจะมีแฟนก่อนกันด้วย...พี่จินอย่าบอกพี่โชนะฮะ...”
“ไหนบอกเมื่อกี้ว่า ไม่คิดเรื่องแฟนไง?” จินถาม
“ก็คิดเหมือนกันง่ะ...” จุนโนะชักเริ่มสับสน ตกลงจะคิดหรือไม่คิดแน่ ตัวเองยังสงสัยเหมือนกัน
“จุนโนะชอบแบบไหน?”
“แบบไหนเหรอ...” จุนโนะหลิ่วตามองจิน แล้วก็ลุกมายืนใกล้ๆ ชายหนุ่ม ใกล้กันเสียจนจินใจเต้นถี่...หน้าเรียวสวยหวานยิ้มปานจะหยด ก่อนตอบว่า
“พี่จินอย่ารู้เลย...ไม่ใช่แบบพี่จินก็แล้วกัน”

...........~~~ !! ...แป่ววว..!!~~~

จินใจหล่นวูบ จุนโนะพูดเสร็จก็ฉุดมือเขาให้ลุกขึ้น
“ไปรอพี่โชข้างล่างดีกว่าฮะ”
“อือ...ไปซิ...เอ้อ...ว่าแต่..แน่ใจนะว่าพี่ไม่ใช่สเป็คของจุนโนะ?” จินหันมาถาม
“ไม่ใช่หรอกฮะ...ผมไม่ชอบหนุ่มญี่ปุ่น”
“ว้าาา...” เสียงจินอุทานอย่างเสียดายตามหลังมา.......

***********************************

ทุกคนไปถึงน้ำตกก็เกือบจะเย็นแล้ว ด้วยเหตุผลที่ว่า กิจกรรมช่วงพักเที่ยงของพวกผู้ใหญ่ถูกยืดออกไป เพราะอะไรน่ะหรือ จุนโนะสุเกะไม่อยากบอกใคร...บอกไปก็เข้าตัว...ไม่เอาดีกว่า

พอไปถึงแทนที่จะหายเหนื่อย กลับต้องมานั่งดูขุนเขาพ่นฉี่กระปริบกระปรอยลงมาแทน
“เนี่ยนะน้ำตก!!” โมโมะโกะร้องอย่างผิดหวัง
“นั่นเด่ะ...น้ำตกอะไรวะไอ้โช ไหลอย่างกะน้ำเยี่ยว” ยูอิจิโอบบ่าอุเอะดะแล้วก็แหงนมองยอดเขาคอตั้งบ่า เห็นสายน้ำขาวๆ ไหลอยู่กระปิ๊ด กระปิ๊ด
“โห่...อุตส่าห์เดินมาตั้ง 5 กิโล กรูไปฉี่ที่รีสอร์ทยังเยอะกว่านี้อีก” คราวนี้เป็นเสียงบ่นจากโคกิ
โชเกาหัวแกรกๆ โดนเพื่อนด่ากันตรึมล่ะอีงานนี้ หันมามองไอบะ ก็แอบอมยิ้มเล็กๆ รู้งี้นอนฟัดกับไอบะให้สบายใจเฉิบดีกว่ามั้ยเนี่ย
“จุนจังล่ะ” เขาหันไปหาน้อง
“โน่นไง” ไอบะชี้ไปที่ริมลำธาร มีร่างเพรียวบางของจุนโนะเดินท่องน้ำอยู่จ๋อมๆ เด็กหนุ่มเงยหน้ามายิ้มให้พี่ชายพลางกวักมือเรียก
“ลงมาเล่นน้ำดีกว่าพี่โช น้ำเย้นเย็น...ไม่มีน้ำตกก็ไม่เป็นไรนี่ฮะ เรายังมีลำธารใสแจ๋วให้เดินท่องเล่นอีกน้าาา...มาเร็วเหอะ...” จุนโนะพูดแล้วก็เดินท่องน้ำต่อไป
“โถ...น้องจุนจัง อุตส่าห์พูดปลอบใจพี่ชาย” โชใจอ่อนยวบ จูงมือไอบะไปหาจุนโนะ

มีจุนโนะคนเดียวละมั้งที่พูดจาหวานเป็นน้ำผึ้ง ช่วยให้พี่โชรอดจากการถูกยำใหญ่ต่อ เพราะพอจุนโนะพูดชวนให้มาท่องน้ำปุ๊บ พวกพี่ๆ ปากมากทั้งหลายก็พร้อมใจกันเดินลุยน้ำกันจ๋อมแจ๋มตามจุนโนะกันต้อยๆ รวมทั้งจินและคาเมะด้วย

ขากลับความครึกครื้นก็กลับมาอีกครั้ง
“ลุยน้ำเล่นนี่ก็สนุกดีเหมือนกันนะฮะ” จุนโนะออกความเห็น ตัวเปียกไปหมด เปียกอยู่คนเดียวแหล่ะ...เขาถลกชายขากางเกงตัวกว้างขึ้น เช็ดหยดน้ำออกไป จินกับคาเมะมองขาขาวๆ ตาเชื่อมเชียว ไอบะแอบสะกิดน้องชาย จินสะดุ้งแล้วก็ถอนสายตาไปทางอื่น ปล่อยให้คาเมะนั่งน้ำลายไหลยืดไปคนเดียว

มาในตอนนี้จุนโนะชักจะพูดจาดีกับคาเมะบ้างแล้ว ก็ไหนๆ ลงเรือลำเดียวกันแล้ว จะมานั่งตีฝีปากใส่กันทำไม อีกอย่างตัวเล็กๆ อย่างคาเมะน่ะเหรอ จับทุ่มให้เดี้ยงได้สบายมาก....

ทั้งหมดมาถึงรีสอร์ทเอาก็ค่ำมากแล้ว จุนโนะตรงปรี่ไปสอบถามถึงยามะพีที่เคาน์เตอร์ก็ได้รับคำตอบว่ายังไม่มา จะมีก็แต่ข้อความในมือถือเท่านั้นเองว่า
...ถ้ามาแล้วจะเข้าห้องทันทีเลย...
จุนโนะถึงค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย เบอร์ห้องก็บอกไปแล้ว...ทีนี้เขาก็ไปร่วมวงร้องเพลงคาราโอเกะกับพวกพี่ๆ ได้เสียที

จนตกดึกนักร้องเสียงกวนเส้นประสาทก็ค่อยๆ ฟุบกับโต๊ะทีละคนสองคน รวมถึงจินด้วย ส่วนคาเมะหายตัวไปอย่างลึกลับ ไม่มีใครทราบว่าหายไปไหน จุนโนะเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก ก็เห็นๆ อยู่ว่าคาเมะพยายามจะมอมเหล้าเขา แต่โชไม่เปิดโอกาส แถมยังตีลูกกันสุดฤทธิ์ จุนโนะสั่งห้ามไม่ให้ดื่มของมึนเมาเป็นอันขาด

สักพักหนึ่งคาเมะก็ทำหน้ามุ่ยจนจุนโนะต้องส่งยิ้มหวานไปให้เป็นกำลังใจ แล้วก็ไม่ได้สนใจคาเมะอีกเลย ส่วนจินน่ะหรือนั่งนิ่งราวกับจะคิดอะไรสักอย่างอยู่ สักพักเขาก็ค่อยๆ เอนหัวลงซบกับท่อนแขน สลบเป็นรายแรก

*****************************


เมื่อมาถึงห้องได้สักพัก คาเมะก็ล้มตัวลงนอน นึกจะหลับก็หลับไม่ลง ภาพน่ารักของจุนโนะยังติดตาไม่หาย เสียงหัวเราะที่ร่าเริง พร้อมกับดวงตาเรียวรีที่ยิ้มแล้วโลกสว่างสดใส

...โอย...หลับไม่ลงแน่ๆ ....

เขากระเด้งตัวขึ้นจากที่นอน จินยังไม่ขึ้นมาแต่มันก็ดึกมากแล้ว

ป่านนี้จุนโนะคงจะขึ้นมาแล้วละมัง ห้องเบอร์อะไรนะ...อือ...204...

ถ้าไม่รีบเผด็จศึกตอนนี้ เดี๋ยวพี่จินจะคาบไปแด๊กซะก่อน แหม...สายตาของพี่จินนั่นน่ะ ทำไมจะดูไม่ออก ปากว่าตาขยิบ ไหนบอกว่ารำคาญไง พอเจ้าเด็กมหาประลัยโตเป็นหนุ่มเข้าหน่อยเดียว ชักจะนั่งก้นไม่ติดพื้นซะแล้ว

เขาเดินย่องออกไปนอกห้อง....204.....204....
อ่ะ...ทางเดินเปิดเพียงไฟสลัว

เขาหยุดอยู่ที่หน้าห้อง 204...สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วก็ปล่อยออกช้าๆ

...จุนโนะจ๋า...เมะมาแล้ว...

หมุนลูกบิดประตู..อ๊ะ...ไม่ได้ล็อค

โอมายก๊อด...!!

คาเมะยิ้มจนตาปิด ใบหน้าเรียวขาวอมยิ้มแบบเจ้าเล่ห์
ค่อยๆ เปิดประตูทีละนิด ยื่นหน้าเข้าไปก่อน ห้องทั้งห้องมืดสนิท แต่ก็ยังอุตส่าห์เห็นเงาของใครบางคนนอนคะคุ่มอยู่บนเตียง อะไรฟะขึ้นมายังไม่ทันไรเลย หลับซะแล้วเหรอ จุนโนะจ๋า....

คาเมะย่องมาหยุดที่หน้าเตียง ค่อยๆ เลิกผ้าห่มขึ้นทีละน้อย...ร่างที่นอนตะแคงหันหลังให้ยังคงนิ่งเงียบ
.....คาเมะตัดสินใจอย่างฉับพลัน...เขาสอดร่างเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ใช้คางกดที่แขนของคนนอนหลับ มืออีกข้างก็ลูบโลมเข้าไปใต้แผ่นท้อง ร่างนั้นหันร่างมานอนหงาย คาเมะไม่พูดพล่ามทำเพลง จรดปลายจมูกกับพวงแก้มหอม สูดดมจนชื่นใจ จากนั้นริมฝีปากบางของเขาก็นาบลงกับกลีบปากอิ่มเต็มของใครคนนั้น

ร่างที่นอนใต้ร่างเริ่มขยับตัวเมื่อรู้สึกว่ามีผู้ไม่ประสงค์จะออกนามมานอนทาบทับไว้ทั้งตัว เขาขยับตัวดิ้น แต่วงแขนของหนุ่มปริศนาในความมืดกลับตวัดรัดรึงร่างของเขาแนบแน่น แถมริมฝีปากร้อนผ่าวก็บดขยี้จนเขาแทบขาดใจ
ก็คนมันไม่เคยถูกจูบนี่นา...

...ใครง่ะ...????

ร่างบอบบางดิ้นรนยิ่งขึ้น เมื่อคาเมะสอดลิ้นเข้ามาพัวพัน เขาก็ทุบไม่ยั้งที่หลังไหล่แต่อีกฝ่ายจะสะดุ้งก็หาไม่ กลับเพิ่มแรงแห่งจุมพิตร้อนๆ มากขึ้น...
“อึก....อื้อ....” เหยื่อผู้เคราะห์ร้ายชักจะเคลิ้มๆ ไปกับรสจูบ ถ้าคาเมะจะไม่เอื้อมมือมากุมสนิทสนมตรงเป้ากางเกงนอนของเขา

....หมับ...!!

“อ๊ะ???” ร่างบางออกแรงดิ้นครั้งสุดท้าย ถีบเข้าที่ชายโครงของผู้อุกอาจ ...

...โครม...!!!

ร่างของคาเมะลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่ตรงซอกเตียง เป็นเวลาเดียวกับที่ไฟในห้องสว่างพรึ่บขึ้น
คาเมะเงยหน้ามองคนที่ถีบเขา...ผมกับดวงหน้าหวานจ๋อยของหนุ่มน้อยคนหนึ่ง กับดวงตากลมโตที่เบิกกว้างขณะจ้องมองหน้าเขาเขม็ง
“เฮ้ย!! มะ...ไม่ใช่จุนโนะนี่หว่า!!” คาเมะอุทานเสียงหลง
เด็กหนุ่มตาโตเองก็ตกใจไม่แพ้กัน
“แก...แกเป็นใครมาจูบช้านนน???...แล้วมาจับปี่ปี๊จังของฉันทำไม.....!!!!” เขายกมือชี้หน้าคาเมะ....หนุ่มหน้าตี๋ที่บังอาจเอาจูบแรกของเขาไป นี่ถ้าเป็นเอ็นริเก้ล่ะก็จะไม่ว่าเลย...ให้ตายเด่ะ...

***********************************************

to be continue

...vol 6

***************************

คาเมนาชิเริ่มได้สติ เขามองหน้าคนที่เขาปล้ำเมื่อครู่แล้วก็ต้องกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่
ลูกใครหว่า?...สวยอีกแล้วว...ว.ว..ว....
ใบหน้าเอาเรื่องที่จ้องเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อนี้ ทั้งสวย...ทั้งหวาน..ไม่แพ้จุนโนะเลยล่ะ ดวงตากลมโตที่กำลังเต้นระริกอยู่นี่ก็งาม ริมฝีปากแดงเปล่งปลั่งที่เขาจูบก็เซ็กซี่เหลือเกิน....

....โอย..ย.....ชีวิตของคาเมะ...ทำไมถึงต้องมาเจอแต่คนสวยๆ ด้วยนะ....

“นายเป็นใคร?” ยามะพีถามซ้ำเมื่อเห็นคาเมะเอาแต่จ้อง...ตาค้างไปแล้ว
“แล้วนายล่ะเป็นใคร...หรือว่าจะเป็นเพื่อนของจุนโนะ?”
“เออ!! แล้วไง??...อ๋อฉันรู้แล้ว งั้นนายก็เป็นไอ้ตี๋หน้าขาวที่มาจีบเพื่อนฉันใช่มั้ย?...เชอะ...ใช่แหงๆ...หน้าม่อใช่เล่นเลยนี่ รู้จักยามะชิตะน้อยไปแล้วเฟ้ย...” ยามะพีลอยหน้าลอยตาจีบปากจีบคอพูดเฉิบๆ
“ไม่น้อยล่ะมั้ง เมื่อกี้ก็โดนฉันจูบไปแล้ว ยังมีหน้ามาคุยอีก”
“เอ๊ะ...!! นายนี่ยังไงนะ เมื่อกี้ไม่ทันตั้งตัวหรอกฟะ...แล้วนายกล้าดียังไงมาจับ...จับ....เอ้อ...ไอ้นั่นฉัน???”
“ทำไมง่ะ...แต่แหม...ไอ้นั่นของนาย นุ๊ม...นุ่ม...” คาเมะทำหน้าเคลิบเคลิ้ม มองหน้ายามะพีสลับกับเป้ากางเกงของหนุ่มน้อยที่ยืนหน้าแดงก่ำ กำหมัดแน่น
ยามะพีพูดไม่ออก อายก็อาย ปี่ปี๊จังของเขาโดนจับเข้าไปเต็มๆ

“นายชื่อ ยามะพีใช่เปล่า?” คาเมะตัดสินใจถามเมื่อเห็นคนหน้าหวานเงียบไป
อีกฝ่ายสะบัดหน้าพรืด
“ฮึ!!”
“แหม...เพื่อนจุนโนะนี่สวยทุกคนหรือเปล่านะ?”
“สวยไม่สวยอย่าให้เซด...แต่ที่แน่ๆ ตีนหนักทุกคน ขอบอก...”
“จริงอ่ะ?” คาเมะสลัดแข้งสลัดขา ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ร่างที่บอบบางพอๆ กัน
ดูเจ้าหนุ่มคนนี้มันก็น่ารักดี ท่าทางจอมแก่นอย่างนั้นแต่ปากมันหอมหวานน่าดู แค่จูบกันครั้งแรกเขาเองก็ชักติดใจ
จะเป็นไรไปเปล่าวะ ถ้าจะลองป้อดูอีกสักที

คาเมะขยับปีกพึ่บพั่บ ....เดินเข้ามากระแซะยามะพี สองแขนโอบเอวบางมาหาตัว ยามะพีอุทานอื้ออ้าออกมา เพราะตกใจไม่คิดว่านายคนนี้จะกล้า คาเมะยื่นจมูกมาหอมแก้มป่องอีกฟอดใหญ่
“ฮ้าาา...หอมจัง!!”
“ไอ้....ไอ้...นี่แน่...” ยามะพีคว้าแขนของคาเมะได้ก็กระตุกวูบเดียว คาเมะเสียหลักถูกจับทุ่มลงไปนอนกองกับพื้นอยู่แทบเท้ายามะพี ยังไม่ทันจะลุก ก็ถูกร่างบางเหยียบที่ชายโครงจนจุกแอ้ก...
“เจ้าชู้นักใช่มั้ย?” ยามะพีนั่งลงไปบนตัวของคาเมะ เงื้อหมัดขวาขึ้น ขณะที่มือซ้ายขยุ้มที่คอเสื้อของคนข้างใต้

~~~.....แก๊ก......~~~

ประตูห้องถูกเปิดออกพอดี

**********************************

เมื่อจุนโนะเปิดประตูห้องพักเข้าไปก็ต้องชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ คาเมะมาอยู่ที่ห้องของเขาได้ยังไง แถมยังนอนอยู่ที่พื้น บนตัวมีร่างบางของยามะพีนั่งคร่อมทับอยู่

“เฮ้ย!! ว๋าาา~~~!!!! ทำ...ทำอะไรกันน่ะ...?” จุนโนะร้องเสียงหลง ยืนอึ้งอยู่กับที่

“ไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ จุนจัง...!!” ยามะพีรีบร้อง ลดกำปั้นที่เงื้อง่าลง เขาฉุดคอเสื้อคาเมะให้ลุกมาด้วย
“ไอ้หมอนี่น่ะเด่ะ...มันเข้ามาปล้ำฉัน” เพื่อนตาโตชี้ไปที่คาเมะ แต่คาเมะรีบจับนิ้วเรียวยาวนั้นหมับ
“เปล่าน้าาา...ฉันไม่รู้จักน้องหน้าสวยคนนี้นี่จะเข้ามาปล้ำทำไมง่ะ ฉันเข้ามาปล้ำนายต่างหาก...อ๊ะ..อุ๊บส์!!” คาเมะรีบปิดปาก เผลอพูดไปได้ไงฟะ ...ดูซิ..จุนโนะตาลุกวาวเชียว

หนุ่มหัวนอกเหลียวหน้าล่อกแล่ก ทางซ้ายมียามะพีที่น่ารักไม่เบา แต่ท่าทางเฮี้ยวเอาเรื่อง ไม่แพ้จุนโนะที่ค่อยๆ เดินดัดนิ้วข้อมือดังกร๊อบๆ ใกล้เข้ามาทุกที

...จะหนีไปทางไหนได้ล่ะเนี่ย ไม่แคล้วน่วมแน่ตู........

“คิดมิดีมิร้ายเรอะ...ไอ้ตี๋หน้าขาว...ยามะ!! ล็อคห้อง!!” จุนโนะสั่ง
“โห้ยยย....จุนโนะฟังก่อนซิครับ...ฉันแค่เข้ามานอนคุยเล่นเท่านั้นเองน้าาา...”
“อย่าแก้ตัว”
“มันจับปี่ปี๊จังของฉันด้วยล่ะ” ยามะพีฟ้อง
“ฮื่มมม!! จุนโนะคำราม

คาเมะหน้าซีด ยกมือโบกไปโบกมา เมื่อคนหน้าหวานย่างสามขุมใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
“บังอาจมากนะนาย มาพูดจาเสี่ยวๆ จีบฉัน ก็ยังพอทน แต่นี่มาจับของสงวนเพื่อนฉัน นายตายแน่..ไอ้เต่า..”
“จ...จุนโนะฟังก่อนนะก๊าบ...ฉันไม่ได้ตั้งใจจับไอ้นั่นจริงๆ นะ..ฉันนึกว่าเป็นโนะจังของนายต่างหากล่ะ...อุ๊บส์...” คาเมะตาเหลือกรีบปิดปากมอมของตัวเองทันที แต่ไม่ทันการซะแล้ว

....โครม...

....พลั่ก...

ลูกถีบของหนุ่มน้อยหน้ามนสองคน รวมกันก็ได้สี่พระบาทาพอดิบพอดี ประเคนใส่คาเมะไม่นับ

“โอ๊ย....!! ช่วยด้วย!! ช่วยด้วยก๊าบบบ....โอยยย...” คาเมะร้องลั่นห้อง พยายามวิ่งวนหนีจากพ่อกังฟูทั้งสอง แต่ว่าจะวิ่งไปทางไหนก็โดนจุนโนะและยามะพีดักได้หมด ก็ห้องแคบออกจะขนาดนั้น

จุนโนะฉวยได้คอเสื้อ กระชากเข้ามา ตาต่อตาประสานกันในระยะกระชั้นชิด
“อยากจับอะไรอีกมั้ย?” จุนโนะถามเสียงห้วน ก่อนจะก้มพาดคาเมะไว้บนบ่า แล้วก็ทุ่มข้ามตัวไปนอนนับดาวอยู่หน้าประตู

“โอยยย....ชะ....ช่วยด้วยยย....” เสียงร้องแทบจะไม่มี คลานสี่ขาได้ก็พยายามจะเปิดประตู แต่ก็มีมือนิ่มๆ ฉวยเอวเอาไว้อีก รู้สึกเลยว่ากางเกงหูรูดของตัวเองค่อยๆ ถูกรูดลงไปทางปลายเท้า

“เฮ้ย!! ทำอะไรง่ะ”
“หนอย ทีงี้ทำโวยวาย...จะปล่อยนายกลับห้องง่ะเด่ะ” เสียงใสๆ ของยามะพีฟังดูร่าเริง แต่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคาเมะยิ่งนัก
เจ้าหน้าหวานเพื่อนของจุนโนะกำลังถอดกางเกงของเขาออกหน้าตาเฉย แถมยังส่งเสียงหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นว่าข้างในกางเกงนั้น เขาไม่ได้นุ่งอันเดอร์แวร์มาด้วย

คาเมะรู้สึกเย็นช่วงล่างเหลือเกิน จากทางหางตาเขาเห็นกางเกงของเขาอยู่ในอุ้งมือของยามะพี และจุนโนะยืนค้ำหัวอยู่อีกด้าน เด็กหนุ่มเปิดประตูออกกว้าง แล้วจากนั้นน่ะหรือ

...พลั่ก...

“โอ๊ยยยย....โอย.....”
หลังจากเสียงร้องอันดังแล้ว คาเมะพบว่าตัวเองกำลังนั่งหมดสภาพอยู่กลางทางเดินระหว่างห้องต่างๆ ได้ยินเสียงหัวเราะของสองหนุ่มดังแว่วมา พร้อมกับเสียงประตูห้องจุนโนะปิดดังปัง!!

“โหยย...ฮือออ....ถูกยันออกมานี่หว่ากรู.....”

ก้มลงมองตัวเองแล้วก็สะดุ้ง.....ดูเด่ะ...กางเกงไม่มีติดตัวสักชิ้นเลยง่ะ ดีนะไม่มีใครเดินผ่านมา....แต่ว่า.....

...กริ๊ก..!!

“เอ๋...ใครหว่า...?” คาเมะค่อยๆ หันมามองห้องติดๆ กับห้องของจุนโนะ

เสียงลูกบิดประตูของห้องสองห้องเปิดออกพร้อมกัน คาเมะเงยหน้าขึ้นทันที
“คาเมะ!!” เสียงไอบะอุทานออกมา เบื้องหลังมีโชยืนเกาะหลังอยู่ และห้องตรงกันข้ามกันนั้น ยูอิจิกับอุเอะดะก็กำลังยืนขมวดคิ้วเหมือนกัน
“พ....พวกพี่....ทำไมขึ้นมานอนกันเร็วจัง...” คาเมะเริ่มหน้าเสีย พวกพี่ๆ มองสารรูปของเขาแล้ว ก็พากันสงสัย ยิ่งพี่โชด้วยแล้ว มองหน้าเขาสลับกับมองห้องจุนโนะ
“เกิดอะไรขึ้น??” โชถามเสียงห้วน
“มา...มาเดินเล่นฮะ..”
“ไอ้บ้า!! มาเดินแก้ผ้าให้น้ำค้างเกาะไอ้นั่นเรอะ...บอกมาซะดีๆ มาป้วนเปี้ยนหน้าห้องจุนโนะ...เจตนาอะไรกันแน่หา??”
“นั่นซิ...บอกมา ถ้าสารภาพจะลดโทษให้กึ่งหนึ่ง” ยูอิจิก้าวออกมายืนเบื้องหน้าคาเมะ
คาเมะโบกมือให้ว่อน สองมือนั่งกุมหน้าตักของตัวเอง จะลุกไปไหนก็ไม่ได้ ดูเด่ะ...เสียงเอะอะเอ็ดตะโร ทำให้ประตูห้องเกือบทุกห้องต่างเปิดมาดูสถานการณ์กันเกือบหมด บางคนก็หัวเราะกันคิกคัก บางคนก็เอามือปิดลูกกะตาแต่นิ้วห่างโร่เชียว
“คาเมะ....นายมาทำอะไรกันแน่?” ไอบะถาม นึกเสียววูบ สงสัยคาเมะจะมาทำอะไรไม่ดีต่อจุนโนะแน่ๆ

....อยากร้องเฮ้อจริงๆ เขาพยายามกันไม่ให้โชออกมาจากในห้อง ใช้ตัวเองเป็นโล่อันน้อยนิด แต่ว่าโชก็จับตัวเบี่ยงออกจนได้

“ไอ้เมะ...แกจะมาปล้ำน้องฉันใช่มั้ย??? ....แกตาย!!!” โชเตรียมคว้าคอเสื้อ......แต่ว่า....
คาเมะไม่ต้องรอให้ความตายมาเยือน เขาตัดสินใจลุกขึ้นโดยอัตโนมัติ ไม่อายมันแล้ว
“ม่ายยยย....น้าาาา......” แหกปากร้องเสียงหลงสองขาโกยแน่บกลับห้องแทบไม่ทัน เห็นแต่บั้นท้ายขาวๆ วิ่งเข้าเส้นชัยไปลิบๆ .....

“ดูน้องนายนะ ไอบะ...เหอะ...หนนี้มันรอด แต่ว่าอย่าเอาหน้าขาวๆ มาฉันเห็นอีกก็แล้วกัน ฉันไม่รับรองความปลอดภัย...” โชหันมาพูดกับคนรัก ไอบะทำหน้าเจื่อน ยืนนิ่งอยู่กับที่ ....หาเรื่องเดือดร้อนจนได้นะเจ้าญาติตัวแสบ ดีนะที่น้องชายของเขาไม่ร่วมด้วย ไม่งั้นจะมองหน้าโชติดได้อย่างไร....

“จุนจัง!!...จุนจัง!!...” ยูอิจิกับอุเอดะเคาะหน้าห้องจุนโนะ
“ครับ...” จุนโนะออกมาเปิดประตูให้ ข้างหลังมียามะพียืนยิ้มเผล่อยู่
“หวัดดีฮับ พวกพี่ๆ รูปหล่อ...” ยามะจังยื่นหน้ามาทักทายเสียงแจ๋ว
“อ้าว...มาแล้วเหรอ..ยามะจัง” อุเอดะยิ้มให้

โชยื่นหน้ามาสำรวจจุนโนะและยามะพีบ้าง
“ไอ้หมอนั่นมันมาทำอะไรจุนโนะหรือเปล่า...”
จุนโนะกับยามะพีหันมามองหน้ากัน แล้วก็พร้อมใจกันส่ายหน้าปฏิเสธ
“ฮึ้ก....เปล่าฮะ...”
ได้ยินเสียงไอบะถอนหายใจเบาๆ จุนโนะยิ้มให้ว่าที่พี่สะใภ้
“เขามาคุยเล่นเฉยๆ แล้วก็ขอเข้าห้องน้ำ ผมก็เลยแกล้งเขาฮะ” น้องชายพูดปด หลังจากมองหน้าไอบะด้วยความเห็นใจแล้ว...
“อ๋อ...งั้นเหรอ?...เฮ้อ..โล่งใจไปหน่อย...นึกว่ามันมาทำรุ่มร่ามใส่พวกนาย...ถ้ามีอะไรล่ะก็บอกพี่นะจุนจัง ยามะจัง...พี่จะจัดการให้” โชสำทับ
“ครับ!!” สองเสียงตอบพร้อมกัน
“งั้นพี่ไปนอนล่ะ...เสียดายจังไม่ได้ออกกำลังก่อนนอน..ไปไอบะจ๋า..ไปเล่นกีฬาของเราดีก่า...” โชโอบเอวไอบะไปแล้ว ยูอิจิกับอุเอะดะก็ไปด้วย เหลือเพียงหนุ่มน้อยสองคนยืนมองตากัน
“ทำไมนายไม่บอกพี่โชไปล่ะ ว่าเจ้านั่นมันเข้ามาทำอะไร” ยามะพีถาม
“อย่าเลย...สงสารพี่ไอบะ นายไม่เห็นหน้าพี่เขาเหรอ...แค่นี้พี่เขาก็กลุ้มพออยู่แล้ว เราไม่อยากให้พี่โชกับพี่ไอบะทะเลาะกัน...สงสารอ่ะ...เรารักพี่ไอบะนะ ไม่อยากให้เขาเดือดร้อนเพราะญาติของเขาหรอก...แล้วอีกอย่างพวกเราก็จัดการกันเองได้นี่นา...”

ยามะพีเห็นคล้อยตามด้วยทันที
“นั่นซิ หมอนั่นดูถ้าจะจัดการได้ไม่ยาก...แต่แหม...ให้ใครก็ไม่รู้มาจับปี่ปี๊จังของฉัน...อุตส่าห์สงวนเอาไว้ให้เอนริเก้...ต้องไปล้างซะหน่อยล่ะ ...อึ๊ยย....หยะแหยงว่ะ...” ยามะพีพูดเสร็จก็เข้าห้องน้ำ

จุนโนะได้ยินเสียงน้ำดังซ่าๆ ก็รู้ล่ะว่ายามะพีทำอย่างที่พูดจริงๆ

เขาหัวเราะเบาๆ ...ชาตินี้ยามะพีจะได้เจอเนื้อคู่แบบที่หวังไว้หรือเปล่าเนี่ย...

แต่อีกฝ่ายที่อยู่ในห้องน้ำนี่ซิ...อดใจลอยนึกถึงไอ้หนุ่มหน้าขาวตี๋คนนั้นไม่ได้ ...คนบ้า...อยู่ๆ ก็มาเอาจูบแรกของเขาไป จูบแรกของยามะพีที่ตั้งใจจะเก็บเอาไว้ให้ชายในฝันแท้ๆ แต่ว่า.....

ยามะพีลูบริมฝีปากของตัวเองเบาๆ มันก็ทำให้เขาเคลิ้มๆ ได้เหมือนกัน....

....มันรู้สึกแปลกๆ นะ...วูบวาบที่ช่องท้อง...ถ้าเจ้าคนที่ชื่อคาเมะนั่นมันทำมากกว่านี้ล่ะ....

...อ๊ะ...ไม่นะ...!!

ยามะพีสั่นหน้าแรงๆ เอาน้ำลูบหน้าลูบตา แล้วก็ออกมาจากห้องน้ำ เห็นจุนโนะใส่ผ้าขนหนูเตรียมอาบน้ำแล้วเหมือนกัน
“เออ...พรุ่งนี้จะไปไหนกัน” ยามะพีถาม
“ไปแช่น้ำแร่ก่อนอันดับแรก วันนี้มัวแต่ไปน้ำตก หมดวันพอดีก็เลยไปคาราโอเกะกัน”
“ว้า...เสียดายไม่ได้ร้องเพลงเลย” เสียงเพื่อนรักโอดโอยจนจุนโนะหัวเราะตาหยี
“ดีแล้ว...ที่นายมาไม่ทัน...ไม่งั้นคืนนี้ฉันนอนไม่หลับแน่เลย ยามะจัง..”

“ฮึ...บ้า...ไม่หนับหนุนเลยนะ...” ยามะพีงอนแก้มป่อง เดินไปกระแทกก้นนั่งบนเตียง
พอจุนโนะไปอาบน้ำ เขาก็หงายหลังกับที่นอน ดวงตาใสแจ๋วมองนิ่งอยู่บนเพดานห้อง
เห็นหน้าขาวๆ ของคนเมื่อกี้ลอยวูบมาอีกแล้ว...ทำไมต้องนึกถึงด้วยนะ...หน้าตาก็ไม่ใช่สเป็คสักหน่อย....

...ไม่เห็นจะหล่อเหมือนเอนริเก้เลย....แต่ว่า...ถึงจะไม่คมแบบหนุ่มสเปนแต่ก็เท่ดีเหมือนกันน้า...

ข้อสำคัญ...เป็นคนจูบเขาคนแรกอีกด้วยนี่ซิ...ยิ่งต้องน่าคิดถึงใหญ่......

พอคิดแล้วก็วูบๆ วาบๆ เหลือเกิน....คืนนี้จะหลับมั้ยเนี่ย...เฮ้อ....

*************************

วันรุ่งขึ้น..........
ทุกคนต่างก็นุ่งผ้าเช็ดตัวกันคนละผืน เมื่อมาถึงบ่อน้ำแร่ ก็ค่อยๆ หย่อนกายลงในน้ำ ผ้าเช็ดตัวสีขาวถูกเหวี่ยงมาตกที่ขอบสระ ตอนนี้ทั้งหมดอยู่ในสภาพเปล่าเปลือย ภายในบ่ออันกว้างใหญ่มีโขดหินวางอยู่เป็นหย่อมๆ บางแห่งก็เป็นสถานที่ลับตาคนได้เป็นอย่างดี

โชจัดให้จุนโนะและยามะพีลงแช่ใกล้ๆ เขาและไอบะ ส่วนคนอื่นๆ ก็แยกย้ายกันไป ส่วนโคกิขอตัวไปอาบบ่อรวมร่วมกับโมโมะโกะ
“ตามสบายเพื่อน บ่อนั้นน่ะคนแก่เยอะนะเว้ย จะทำอะไรก็เพลาๆ ล่ะ สงสารไม้ใกล้ฝั่งมั่ง” ยูอิจิตะโกนแซว
“เออ!! กรูรู้จักสถานที่หรอกเว้ย...ไม่เหมือนเอ็งนิ...เอาไม่เลือก” โคกิตะโกนตอบโต้
“ไอ้บ้าโคกิรู้ได้ไง...” เสียงใสๆ ดังมาจากอุเอ้...
“รู้ล่ะกัน เสียงดังทะลุกำแพงห้องฉันเมื่อคืน...คงนั่งชงชากันหรอกมั้ง เสียงดังซี๊ดซ๊าดขนาดนั้นน่ะ”
“บ้า!!”

...ปึ้ก...

เสียงทุบหลังไหล่กันดังอั่กๆ แต่คนถูกทุบกลับเป็นยูอิจิ
“นี่ๆ...ฉันบอกให้เบาๆ เห็นมั้ย ไอ้ปากมากมันรู้เลย...” อุเอะดะทำเสียงงอนจัด
เสียงหัวเราะคิกคักยังดังมาจากโคกิ จากนั้นเสียงหัวเราะก็เงียบหายไปเมื่อโมโมะโกะแฟนสาวของเขาฉุดมือเดินลิ่วๆ ไปที่บ่อรวม

จุนโนะปิดปากหัวเราะกับยามะพีคิกคัก เป็นเวลาเดียวกับที่จินค่อยๆ เขยิบเข้ามาใกล้สองหนุ่ม เห็นยามะพีตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว เห็นแล้วก็จำเค้าหน้าได้ เพราะดวงตากลมโตไม่เหมือนใคร และปฏิกิริยาแก้มป่องยามมีคนขัดใจนั่นก็อีกทำให้เขาจำยามะพีได้ และอีกอย่างหนึ่งก็คือเคยเห็นยามะพีชอบมาขี่จักรยานเล่นที่หน้าบ้านบ่อยๆ ...บ่อยกว่าได้เห็นจุนโนะเสียอีก
“อ๊ะ???...พี่จินหรือฮะ?” ยามะพีหันมาเห็นเข้าพอดี
“ฮื่อ..ไงเรา..โตเป็นหนุ่มแล้วนี่” จินทักด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ...แต่สายตาเยิ้มมองเลยไปที่จุนโนะโดยเฉพาะ วันนี้ได้เห็นผิวเนื้อขาวผ่องของจุนจังใกล้ๆ แบบนี้ เล่นเอาเลือดหนุ่มเดือดพล่าน รู้หรอกว่าข้างใต้ผิวน้ำกระเพื่อมนั้น ทุกคนต่างไม่มีอะไรปกปิดสักชิ้นเดียว รวมทั้งโนะจังของคนหน้าหวานคนนี้ด้วยง่ะล่ะ

XXXX......อยากรู้จังว่า ป่านนี้โนะจังจะเจริญเติบโตเป็นหนุ่มเหมือนเจ้าของไปมากน้อยแค่ไหน????....XXXX

ได้ยินเสียงเด็กหนุ่มตาโต ถามซ้ำประโยคเดิมอยู่แว่วๆ จินละสายตามามองยามะพีต่อ
“เมื่อกี้ว่าไงนะ” เขาถาม
“ผมบอกว่า ผมโตแล้วเป็นไง...สวยมั้ยล่ะ” ยามะพียื่นหน้าถาม มองหน้าจินอย่างพิจารณา ก็ดูหล่อดีง่ะแหล่ะ...แต่ไม่ใช่สเป็คของเขา

“เป็นผู้ชายอยากสวยหรือไงเรา...ได้ข่าวว่าเป็นกังฟูด้วยเหรอ ล่อเอาญาติพี่นอนซมเลยล่ะเมื่อคืน...” จินเล่าให้สองหนุ่มฟังเรื่องที่คาเมะมานอนร้องครางฮือๆ อยู่ทั้งคืน เล่นเอาเขาไม่ได้หลับไม่ได้นอน วันนี้ก็เลยลุกมาแช่น้ำไม่ได้
“ก็สมน้ำหน้านี่ฮะพี่จิน ไอ้หมอนั่นอยากชีกอเองนี่นา...มีอย่างเรอะ...แอบย่องจะมาปล้ำผม” จุนโนะพูด ทำสีหน้าภูมิใจนักหนา
“ก็เราอยากน่ารักทำไมล่ะ?” จินว่าเข้านั่น เล่นเอาสองหนุ่มหน้าหวานมองตากัน และก็หันกลับไปมองคนพูด เห็นจินมองหน้าของจุนโนะเป๋งเชียว นัยน์ตาหวานเชื่อม...

ยามะพียิ้มแบบรู้ทัน

....พี่จิ้นนน....คิดยังไงกับจุนจังซะแล้ววว.....

“พี่จินจะว่าจุนโนะน่ารักล่ะซิ...ไม่ต้องไปอ้างถึงคนอื่นหรอก อยากจะชมจุนโนะก็บอกมาเด่ะ”
จินกำลังจะพยักหน้าไปแล้วเชียว ถ้าหางตาไม่เผอิญเหลือบไปเห็นโชกำลังมองเขาตาเป๋ง ดังนั้น ถ้อยคำหวานหูที่จะพูดให้จุนโนะได้ยินนั้นก็เปลี่ยนมาเป็น...
“บ้า...ไม่เห็นอยากชมเลย ...แฟนพี่ก็มี ...สาวสวยทั้งนั้นแหล่ะ” จินบอกออกไป แล้วก็อยากกัดลิ้นตัวเองซะนัก เพราะใบหน้าหวานของจุนโนะบึ้งตึงขึ้นมา ปากยื่นๆ สีชมพูพูดประชดประชันทันที
“ไม่เห็นอยากจะฟังเลยคำชมน่ะ...คนมันน่ารัก ยังไงๆ มันก็น่ารักอยู่ดีแหล่ะ ไม่เห็นต้องรอให้มีใครมาชมเลย!!....ไปเหอะยามะ...ไปแช่น้ำทางอื่นดีกว่า...แถวนี้กลิ่นไม่ค่อยดี...”
จุนโนะสะกิดเอวยามะพียิกๆ ให้ตามไป
จินมองตามตาละห้อย....เสียดายเป็นบ้าเลย...อดได้เห็นผิวขาวๆ ที่เห็นอยู่ใต้น้ำรำไรๆ เชียว ดันปากไม่ดีซะได้

เอาเหอะ...ว้า ...อดเปรี้ยวไว้กินหวาน...ตอนนี้ก็ได้แค่ส่งสายตาลูบโลมไปก่อน ทำให้โชตายใจเสียก่อน ถ้าโชยอมรับได้ค่อยเผด็จศึก...

*********************

สองหนุ่มนั่งเอาผ้าขนหนูผืนเล็กๆ ชุบน้ำขึ้นมาเช็ดเนื้อตัว ขณะกำลังเช็ดกันอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงประหลาดดังมาจากโขดหินทางเบื้องหลัง
จุนโนะมองหน้ายามะพี ก็เห็นเพื่อนเลิฟกำลังเงี่ยหูผึ่ง
“อื้อ....ยู...ไม่เลือกสถานที่จริงๆ ด้วย...พอแล้วน้าา...เดี๋ยวคนมาเห็น”
“ไม่เห็นหรอก...”
จากนั้นทั้งสองก็ได้ยินเสียงจูจุ๊บกันดังจ๊วบจ๊าบ

สองหนุ่มนั่งนิ่งเงียบ สีหน้าแดงก่ำ ลมหายใจสะดุด ไม่รู้ว่าสองคนหลังโขดหินนั่นทำอะไรกันบ้าง แต่เสียงมันเหมือนกับที่จุนโนะได้ยินเมื่อตอนกลางวันเมื่อวานไม่มีผิด

จุนโนะสะกิดยามะพีใต้น้ำ
“หือ??” ยามะพีเอนหน้ากระซิบถาม
“พี่ยูอิจิกับพี่อุเอะดะเองง่ะ....พวกเราไปที่อื่นกันเหอะ” จุนโนะกระซิบกระซาบ แต่ยามะพีส่ายหน้า ยื่นปากจนติดรูหูของจุนโนะ

“ข...ขยับไม่ได้...ตัวชาไปหมดแย้วว...อื๋อ....พี่สองคนน่ะ...กล้าชะมัดเลยอ่ะ”
“ไปเหอะน้า....เดี๋ยวใจแตกหมด” จุนโนะดึงร่างยามะพีออกไปจากบริเวณนั้น กลับมาที่โชกับไอบะนั่งแช่อยู่เหมือนเดิม

พวกจุนโนะอยู่ทางด้านซ้ายของโช จินอยู่ทางด้านขวา เหมือนกับเป็นการแบ่งอาณาเขตยังไงยังงั้น

นั่งกันได้สักพัก จู่ๆ ยามะพีก็ร้องขึ้นมา
“โห้ย...เงียบชะมัดเลย...ร้องเพลงได้มั้ยเนี่ย!!”
“ไม่ได้!!” เสียงสามเสียงร้องห้ามขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ยามะพีเงียบกริบ ทำหน้ามุ่ย แก้มป่องแล้วก็เอาหลังพิงขอบบ่อ ดวงตาซุกซนมองคนที่มาแช่น้ำกลุ่มนั้นทีกลุ่มนี้ที จนในที่สุดเขาก็มาสะดุดกับกลุ่มชายหนุ่มที่พอดูออกว่ามาจากพวกที่เป็นนักดนตรี

เขาสะดุดตากับหนุ่มรูปหล่อสามสี่คนที่กำลังจะลงมาแช่น้ำ สองในสี่นั้นมีหน้าตาคมคายผิดกับหนุ่มญี่ปุ่นทั่วไป คนหนึ่งขาวแต่หน้าคมเหมือนลูกครึ่ง ส่วนอีกคนก็หนุ่มญี่ปุ่นล่ะนะ แต่บอกยี่ห้อว่าหล่อเริ่ด...หน้าตามีเค้าฝรั่งเหมือนกัน

พวกนั้นลงมาในน้ำแล้ว ยามะพีใจเต้นแรงโดยไม่ทราบสาเหตุ กำลังมองอยู่เพลินๆ สายตาก็ไปกระทบกับสายตาของสองหนุ่มหล่อที่มองมาทางพวกเขาเหมือนกัน
....

“ชะอึ้ย...ยยย...!!” ยามะพีอุทาน แล้วก็หน้าแดงเมื่อหนึ่งในจำนวนนั้นยิ้มให้เขา แถมไม่ยิ้มเปล่า ยังสะกิดเพื่อนให้มองมาที่พวกของยามะพีอีกแน่ะ
“จ...จุนโนะ...เห็นสองคนนั่นมั้ย” ยามะพีแอบสะกิดจุนโนะ
“ไหนง่ะ?”
“สองคนหล่อๆ นั้นน่ะ มองมาทางพวกเราด้วย” หนุ่มน้อยทำน้ำเสียงตื่นเต้น
จุนโนะมองตามที่เพื่อนสะกิด

....หวาาาาา...จริงๆ ด้วย...เจ้าคนหน้าตาเหมือนฝรั่งนั่นน่ะ มองเขาเขม็งเลย มองไม่วางตา จุนโนะหลบตาวูบ ผิวแก้มร้อนซู่ขึ้นมาทันที

......ถึงจะไม่ใช่...ราอูล กอนซาเลส...
แต่ก็...ง่ะนะ...สเป็คชัวร์!!.......

เขาลองมองอีกที หนุ่มคนนั้นยิ้มให้อย่างมีไมตรี จุนโนะมองซ้ายแลขวา ยิ้มให้เขาแน่หรือเปล่าหว่า
....แต่สายตานั้นน่ะมันมองมาที่เขาชัดๆ ....ใช่เขาแน่ๆ ...
จุนโนะก้มหน้างุด ผิวหน้าแดงซ่านขึ้นมาเห็นๆ เช่นเดียวกับทางยามะพีที่ส่งสายตาปิ๊งปั๊งให้กับหนุ่มญี่ปุ่นที่หน้าเหมือนฝรั่งอีกคน

....ไม่คมเหมือนเอนริเก้...แต่ก็หล่อคมใช้ได้...
ชื่อไรหวา....ยามะพีใจเต้นตึ่กตั่กๆ จนทะลุออกมานอกอก

นี่เขาเรียกว่า .....Love At First Sight ....ใช่มั้ยเนี่ย...ถ้าใช่...งั้นก็ลืมเจ้าจูบแรกเมื่อคืนนั้นไปได้เลย....คนนี้น่าสนใจกว่าเป็นไหนๆ

*********************************

จุนโนะและยามะพีเอาหลังพิงขอบบ่อ ต่างคนต่างเงียบๆ สายตาเห็นอยู่หรอกว่าสองหนุ่มหน้าคมนั้นค่อยๆ ตีวงกว้างไปรอบบ่อ จนในที่สุดก็ขยับเหลือเข้ามาใกล้เขาอีกเพียงนิดเดียว จุนโนะแอบมองพี่โชก็เห็นสนใจคุยกับพี่ไอบะอย่างออกรสชาติ
พอหันมาทางยามะพี เขาก็ต้องสะดุ้งเฮือก เพราะข้างกายของเพื่อนสนิทมีหนุ่มหล่อที่หมายตายามะพีมาแช่น้ำอยู่ข้างๆ แล้ว ยังไม่ทันหายตกใจ เขาเองก็รู้สึกว่ามีมือใหญ่ๆ มาสะกิดที่ไหล่ขาวๆ พอหันไปดูหัวใจก็แทบหล่น... หนุ่มที่เหมือนจะเป็นลูกครึ่งคนนั้นนั่นเอง

“สวัสดีครับ...มาจากโตเกียวหรือครับ” เขาคนนั้นเอ่ยทักมาก่อน
“เอ้อ...ฮะ...มา...มากับพวกพี่ๆ” จุนโนะชี้มาทางโช ซึ่งตอนนี้หยุดคุยแล้ว และกำลังหันมาพิจารณาหนุ่มแปลกหน้าสองคนที่เข้ามาตีสนิทน้องชาย โดยไม่ดูตาม้าตาเรือ
“ชื่ออะไรครับ...ผมจิมมี่”
“จ...จุนโนะสุเกะฮะ...นั่นเพื่อนผมชื่อยามะพี...” เด็กหนุ่มชี้ๆ ไปที่ยามะพี แล้วก็มองสบตาจิมมี่ตาแป๋วแหวว เล่นเอาฝรั่งอึ้ง คิดว่า

.......ต้องจีบซะแล้วซิเนี่ย...ถ้าทางยังเด็ก...สงสัยจะเรียนยังไม่จบม.ปลาย....

ส่วนยามะพีก็มีสภาพไม่ผิดกันเท่าไรนัก เขาถูกหนุ่มญี่ปุ่นหน้าฝรั่งอีกคนต้อนคุยจนมุมอยู่ริมขอบบ่อ
“ผมชื่อ เรียวตะ เล่นเบสวง Five รู้จักมั้ยครับ”
ยามะพีใจเต้นแรง ตอบตะกุกตะกักออกมาว่า
“รู้...รู้จักครับ Five ห้า...Six...หก...Seven...เจ็ด....คือ ผมนับเลขเป็นฮะ...”
ชายหนุ่มหัวเราะ....นึกเอ็นดูกับท่าทางประหม่าของยามะพี
“ไม่ใช่อย่างงั้นครับ....คือผมมีวงดนตรีชื่อว่า วง Five น่ะครับ”
“อ๋อ....หรือฮะ...” ยามะหัวเราะเขินๆ ทำให้หน้าหวานแดงซ่าน น่าดูในสายตาของหนุ่มตรงหน้าซะนัก

....แหม....วันๆ เอาแต่ฟังเพลงของเอนริเก้...วงฟ้งวงไฟว์นี่ไม่รู้จักหรอก....แต่ตอนนี้จะให้ฟังคงต้องยอมล่ะ
“นั่นเพื่อนผมชื่อจิมมี่ แม๊กกี้ เป็นนักร้องนำ” เรียวตะชี้ไปที่หนุ่มหน้าฝรั่งซึ่งกำลังขายขนมจีบจุนโนะอยู่
“ฮะ...นักร้องเหรอ นึกว่าซ้อสแม๊กกี้ซะอีก...”
“แหม...น้องเนี่ยอารมณ์ขันจริงนะครับ...ขอเบอร์โทรฯ ได้มั้ยเอ่ย?” เรียวตะเริ่มรุก
“อะฮึ่มมมๆๆๆ” เสียงโชกระแอมติดๆ กันเป็นการเตือนภัยล่วงหน้า

“ขึ้นๆ แช่น้ำนานแล้ว จุนจังขึ้น ยามะขึ้น ...ขึ้น...” โชปรบมือดังๆ แล้วก็ตะโกนไปทางโขดหิน
“เฮ้ย!! ไอ้ยู...อุเอ้...เริ่มมีข้าศึกบุกแล้วเว้ย!!”
“โช!! เบาๆ ซิ...” ไอบะกระตุกแขนคนรัก
“นั่นน่ะซิฮะ พี่โช ข้าศึกเริ่มบุกแล้วจริงๆ ต้องตีวงกันนะฮะ” จินพูดขึ้นบ้าง หลังจากที่นั่งฮึดฮัดกับอาการเขินอายของจุนโนะที่มีต่อไอ้หนุ่มที่ชื่อจิมมี่
“ถูกต้องจิน....ต้องกันเอาไว้ไม่งั้นโดนเจ๊าะ!!” โชเห็นด้วย เป็นครั้งแรกที่โชเห็นด้วยกับจิน....

...จินตีปีกพั่บๆ .....ชักเริ่มหาทางให้โชยอมรับเขาได้แล้ว.....

เขามองจุนโนะสุเกะกับยามะพี เห็นได้ชัดๆ เลยว่าสองหนุ่มนั่นเริ่มจะติดใจหนุ่มแปลกหน้าเข้าให้แล้ว....หรือว่านี่จะใช่สเป็คของสองคนนั่น...

จินนึกอิจฉาอยู่ในใจ ตัวกรูไม่คมเหมือนฝรั่งก็ให้มันรู้ไป...อยากจะตั๊นหน้ามันซะนัก....
.....จีบข้ามหัวผู้หลักผู้ใหญ่ได้ไงฟะ....
เขามาก่อนแท้ๆ ยังเข้าไม่ถึงจุนโนะเลย...ไอ้เจ้านี่มันโผล่มาจากไหนกัน อยู่ๆ ก็จะมางาบของดีไปกินซะแล้ว....

“ไป...ไปขึ้น...ไปเที่ยวที่อื่นต่อ...” โชฉวยผ้าขนหนูมาจากขอบสระแล้วก็ดึงตัวไอบะขึ้นจากน้ำ
“จิน!! ช่วยดูแลจุนโนะกับยามะจังด้วย” โชสั่งความ
"คร๊าบบบ!!" จินน้อมรับคำสั่งทันที
เขาถือวิสาสะดึงจุนโนะขึ้นมาบ้าง
“เดี๋ยวฮะพี่จิน...ผ้าผม...” จุนโนะชี้ไปที่ผ้าขนหนูของตัวเองที่อยู่ใกล้จิน ชายหนุ่มคว้ามาถือไว้โดยไม่รอช้า ทำท่าจะนุ่งผ้าให้ แต่จุนโนะกระตุกผ้ามาไว้เสียก่อน
“ผมนุ่งเองได้” จุนโนะเอาผ้าคาดเอวปุ๊บก็ถูกจินดึงแขนหมับ รู้สึกเลยว่าจุนโนะขืนตัวไว้ เขาหันไปมอง เห็นสายตาของจุนโนะมองจิมมี่ตาปรอยเชียว...

....โอย....จินอยากจะบ้า.....จุนโนะมีใจให้เจ้านั่นเห็นๆ.....

***************************

to be continue