YOU Belong To My HEART
...vol 3
*******************************
ยามะพีซัดขนมเค้กส่วนของตัวเองหมดไปแล้ว ก็เริ่มเอาส้อมเล็กๆ แอบจิ้มส่วนของคนอื่นที่ยังกินไม่หมด
แหม..ยามะจัง กินหรือสูบจ๊ะน้อง ยูอิจิแซว เมื่อส้อมของเด็กหนุ่มเริ่มมาป้วนเปี้ยนบริเวณจานของเขา
ยามะพีหัวเราะแห้งๆ รีบวางช้อนส้อมลง มองขนมเค้กของชาวบ้านตาปรอย นึกเคืองจุนโนะในใจ
ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็จะมีขนมเค้กสองก้อนเพราะก้อนหนึ่งนั้นเป็นของจุนโนะที่ปล่อยน้ำลายไว้เต็ม
ตัวเขาเองไม่รังเกียจเค้กก้อนนั้นของจุนโนะหรอกนะ อยากกินมากกว่า แต่ตอนนี้ซิ จุนโนะเป่าเค้กเรียบร้อยขึ้น
ไอ้เค้กที่ว่านั่นก็เลยอด...
มองไร? จุนโนะขมวดคิ้ว เมื่อเห็นเพื่อนสุดเลิฟมองเขาตาเขียว
เปล่าง่ะ
นึกว่าอยากกินเค้กอีก...
โห้ย..อิ่มแล้ว
เหรอ?...งั้นที่ฉันกั๊กไว้อีกชิ้นก็อย่ากินมันเลย จุนโนะหันหลังหยิบเค้กส่วนของตัวเองมาวางตรงหน้า
จัดแจงจะใช้ส้อมจิ้ม แต่ก็รู้สึกว่าที่นั่งด้านข้างของตัวเองไหวยวบ
จุนจางงง.... ยามะพีกระซิบเสียงอ่อน มองขนมตาปรอย
บอกก่อนเด่ะว่าอยากกิน จุนโนะว่า
อือ...อยากกิน...
อ่ะ...ซัดให้เต็มที่เลย หนุ่มหน้าหวานยกจานขนมมาวางตรงหน้า
นายไม่เอาหรือ?
จุนโนะสั่นหน้า
ไม่ง่ะ เดี๋ยวอ้วน!!
ยามะพีเบ้ปาก จัดการของเชลยซะจนหมดจด ระหว่างนั้นก็กระซิบให้จุนโนะแกะห่อของขวัญซะโดยเร็ว
นายให้อะไรฉัน จุนโนะถาม
ไม่บอก...หลอกให้งง...แกะดูเองเด่ะ ยามะพีลุกไปหยิบกล่องของขวัญที่วิ่งกระหืดกระหอบไปซื้อมาให้
จุนโนะหันหลังฉีกกระดาษแคว่กๆ โดยมีหน้าของคนให้ชะเง้อข้ามบ่ามาดูด้วย
โห....ยามะจัง.... จุนโนะอุทานตาเป็นประกาย ขณะหยิบตุ๊กตาหมีใส่ชุดยูโดขึ้นมาอวดทุกคน
ดีจังเลย...น่ารักที่ซู้ด... เขายื่นหน้าจุ๊บแก้มยามะพีเบาๆ
พี่โชก็ให้ชุดยูโดชุดใหม่...แล้วก็ยังได้หมีตัวใหม่ใส่ชุดยูโดอีก...ดีจังเลย..
หน้าหวานประดับด้วยรอยยิ้ม ทำเอาพวกพี่ๆ มองแล้วก็อมยิ้มแก้มปริ ยิ่งคนเป็นพี่ชายอย่างโชด้วยแล้ว
สุขใจหาใดเหมือน มิเสียแรงที่เคี่ยวเข็ญให้น้องสุดรักสุดบูชาเรียนวิชายูโด จนจะได้สายดำอยู่แล้ว
และจุนโนะเองก็ชอบมันเสียด้วย
...นับตั้งแต่ จิน น้องชายของไอบะไปเรียนเมืองนอก โชก็เริ่มส่งจุนโนะไปเรียนยูโด
เอาตั้งแต่ยังเด็กนี่แหล่ะ โตขึ้นมันจะได้เก่ง จับคนที่มาคอยลวนลามทุ่มได้โดยไม่ต้องยั้ง....
ชอบล่ะซิ ยิ้มซะ.. ไอบะขยับเข้ามาแซว โชเกาะเกี่ยวมือของคนรักไว้ในอุ้งมือ ส่งซิกชวนกันเดินออกไปนอกวง
จุนโนะมีวิชาดีติดตัวแบบนี้ ฉันจะได้ไม่ห่วงมาก
ที่พูดถึงเนี่ย...ใช่น้องชายฉันหรือเปล่า ไอบะถาม
เปล๊า?? พูดรวมๆ กันไปน่ะ...จุนโนะยิ่งโตยิ่งสวย...เอ๊ย...หน้าตาดี ฉันกลัวจะไม่มีเวลามาปกป้องน้องได้เต็มที่
ยิ่งตอนนี้งานยิ่งเยอะอยู่ด้วย...น้องเก่งแบบนี้ฉันก็จะได้สบายใจ
โช สบายใจฉันก็สบายใจด้วย....เฮ้อ...ป่านนี้จินจะเป็นไงมั่งก็ไม่รู้...
จะจบแล้วไม่ใช่หรือ โชถาม
...อือ...เมื่ออาทิตย์ก่อนโทรฯ มาบอกว่าจะกลับญี่ปุ่นแต่ไม่รู้เมื่อไร... ไอบะฉุดแขนโชให้นั่งตรงเก้าอี้ยาวข้างสระน้ำ
ไกลจากกลุ่มของจุนโนะและเพื่อนๆ พอสมควร
ลมเย็นพัดน้ำในสระไหวเป็นระลอก บรรยากาศยามค่ำทำให้หัวใจชุ่มชื่น สองมือที่เกาะกุมกันอยู่บอกสื่อความในใจกันได้อย่างดี
โชมาบอกว่า...รัก...และขอคบเป็นแฟนกันถาวรเมื่อตอนอายุ 16 เขาเองก็หัวใจแทบวาย
ทั้งๆ ที่ใจตรงกันมาตั้งแต่เด็ก แต่คำว่า ...รัก..ได้ออกมาจากปากของคนๆ นี้ เขาเองก็แทบจะกระโดดตัวลอย
คำมั่นสัญญากันนั้นต่างหากที่ทำให้ไอบะ มาซากิ โผซบอกคนรักเมื่อโชเอ่ยปาก...จวบจนกระทั่งบัดนี้
ต่างคนต่างทำงานในธุรกิจของตัวเอง แต่คำสัญญาเหล่านั้น..โชก็ยังทำได้ดีไม่มีขาดตกบกพร่อง...
ไอบะหันไปมองเพื่อนคนอื่นๆ ที่ส่งเสียงหยอกล้อจุนโนะอยู่ตลอด เห็นแล้วก็อมยิ้ม
แต่พอหันกลับมาอีกที แก้มซีกซ้ายก็ถูกขโมยฉกความหอมไปแล้วหนึ่งฟอดใหญ่
ฮ้า...ชื่นใจจัง... โชทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่
บ้า...อายเขา ไอบะทุบไหล่โช ทำหน้าเขินๆ
อายอะไรง่ะ...จนป่านนี้แล้ว ถ้านายเป็นสาวก็ท้องป่องไปแล้ว..
เอ๊...โช...
....พลั่ก...
โชโดนทุบอีกหลายอั่ก...จนแทบจะจุก นี่ถ้าไม่เกรงใจล่ะก็ จับคนขี้อายปล้ำมันตรงนี้แหล่ะ.....
เมื่อไรจะย้ายมาอยู่ด้วยกันเสียทีล่ะ เรียนจบ ทำงานทำการก็ตั้งนานแล้ว...เมื่อไรจะมาเป็นแม่บ้านให้ฉันสักทีหือ
ไอบะ
รอก่อน รอจินทำงานให้สมใจคุณพ่อก่อนนะ...ตอนนี้จินยังไม่กลับ ก็ยังวางตำแหน่งการงานได้ไม่ถนัดนัก
จินเรียนมาทางด้านบริหารโดยตรง น่าจะช่วยคุณพ่อได้มากกว่าฉัน... ไอบะลูบผมโชเบาๆ
ไม่รู้เหมือนกันว่าคนรักเอนตัวนอนหนุนตักตัวเองตั้งแต่เมื่อไรกัน โชจับมือคนสวยมาหอม
แล้วก็กุมเอาไว้อย่างนั้นไม่ปล่อย
ชักอยากจะให้จินกลับมาเร็วๆ ซะแล้วซิ โชว่า แหงนมองหน้าขาวใสของไอบะ มาซากิ นิ่งนาน
ได้เห็นรอยยิ้มน้อยๆ ผุดขึ้นที่ริมฝีปากอิ่มเต็ม ก็ชื่นใจ...ทั้งสองคุยกันอยู่เช่นนั้นอย่างไม่รู้เบื่อ
นี่ถ้าไม่ได้ยินเสียงเรียกจากจุนโนะ เขาก็คงนอนหนุนตักไอบะไม่ยอมลุกแน่ๆ
ขัดคอจริงๆ เจ้าหมอนี่ เมื่อไรจะมีใครลากเอาไปเป็นแฟนซะทีนะ ชายหนุ่มบ่นงึมงำจนไอบะหัวเราะคิก
ถ้ามีใครคนนั้นจริงๆ โชจะทนได้หรือ...มีคนมาจีบจุนโนะน่ะนะ...เจ้าหมอนั่นคงถูกฆ่าตายไปแล้วละมัง
นั่นซิ...นี่เมื่อวานจุนโนะบอกว่า มีมาอีกรายหนึ่งแล้วนะ มาสารภาพรักหน้าห้องน้ำ
ขำจะตายมาบอกรักตรงนั้นน่ะ จุนโนะก็เลยทุ่มซะ... โชเล่าไปขำไป
ทำเป็นขำดีไปเหอะ ถ้าเกิดน้องนายชอบเขาขึ้นมาจริงๆ นายจะทำไง
ฉันก็ต้องสกรีนก่อนง่ะเด่ะ...จะยกให้ง่ายๆ ได้ไง...นี่ก็สกรีนมาห้ารายแล้วนะ...ไม่ผ่านครับไม่ผ่าน...
ชายหนุ่มส่ายหน้า ทำหน้าเป็นใส่ไอบะด้วยความภาคภูมิใจที่เขี่ยว่าที่น้องเขยออกไปจากวงจรชีวิตของน้องชายได้ทีละคนสองคน
หนุ่มน้อยที่เดินเคียงข้างปิดปากหัวเราะ
ไอบะเองก็เอ็นดูจุนโนะสุเกะไม่น้อยทีเดียว จะเรียกว่ารักไม่แพ้น้องของตัวเองก็ว่าได้
...ในตอนนี้เขาแอบนึกฝ่ายเดียวว่า ถ้าจินกับจุนโนะเกิดมาเจอกันเข้าอีกครั้ง
....จะเป็นไปได้มั้ยที่โชจะมองน้องชายที่เรียนอยู่เมืองนอกของเขาไปในทางที่ดีบ้าง
สักนิดก็ยังดี....
ว่าแต่เรื่องแบบนี้ ต้องขึ้นอยู่กับจินล่ะว่าจะถูกตาต้องใจในตัวเด็กมหาประลัยของเขามากน้อยเพียงไร...
**************************************
จุนโนะเดินมารอยามะพีที่หน้าระเบียงห้องเรียนเมื่อสอบวิชาสุดท้ายเสร็จ เด็กหนุ่มหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสมากเป็นพิเศษ เพราะวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ปิดภาคเรียน ชีวิตอันหอมหวานของวัยรุ่นในช่วงวันหยุดอันยาวนานกำลังจะเริ่มขึ้น
ชีวิตของเด็กม. ปลายต้องขอพักเก็บใส่ลิ้นชักโรงเรียนไว้ก่อนแล้วล่ะ เพราะในช่วงเวลาต่อไปนี้จะต้องมีเรื่องสนุกๆ ให้ค้นหาอีกเยอะทีเดียว
จุนโนะยืดตัวตรงเมื่อยามะพีเพื่อนเลิฟเดินหน้าละเหี่ยมาหา...
เป็นไงหน้ามุ่ยเชียว...ทำข้อสอบไม่ได้เหรอ จุนโนะถาม
นายทำได้งั้นซิ
ไม่ได้เหมือนกันแหล่ะ จุนโนะส่ายหน้า
อ้าว....เหรอ...นึกว่าได้ เห็นทำหน้าระรื่นเชียว... ยามะพีเบ้ปาก ทำจมูกย่นใส่จุนโนะ
แล้วก็มองซ้ายมองขวา เขาเลิกสายนาฬิกาที่ทำจากผ้ายืดแผ่นใหญ่ให้เพื่อนดู
โห...ยามะจัง...เอาถึงขนาดนี้เลยเหรอ จุนโนะอุทาน ยามะพียิ้มแก้มป่อง รีบเช็ดสูตรคณิตศาสตร์ออกจากข้อมือ
ก็จดมาเนี่ย...เนี่ย...กรูจะบ้า ไม่ออกสักข้อ... เขาบ่นอุบ
ฉันก็เหมือนกัน... จุนโนะพูดยิ้มๆ
หือ...นายด้วยเหรอจุนโนะ?
จุนโนะไม่ตอบ เขาแกะพลาสเตอร์ที่ข้อมือออกทิ้งลงถังขยะข้างทางอย่างไม่ใยดี ยามะพีชำเลืองดูผิวเนื้อของจุนโนะ
ไม่เห็นมีบาดแผลตรงไหนเลยนี่นานอกจากสูตรคณิตศาสตร์เหมือนกัน
ร้ายไม่เบาเพื่อนเรา...
จากนั้นสองหนุ่มก็เดินคุยกันเรื่องสอบปลายภาค จนมาถึงหน้าโรงเรียน แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อปรากฏร่างของเด็กหนุ่มวัยเดียวกัน
ยืนขวางทางอยู่หนึ่งคน
เฮ้อ...เบื่อจริงๆ ให้ตายเด่ะ เจ้าพวกนี้ ยามะพีบ่น ค้อนหนุ่มน้อยคนนั้นตาคว่ำ...ไม่แคล้วพวกที่มาตามสารภาพรักจุนโนะอีกตามเคย
ขอคุยด้วยหน่อยนะครับ จุนโนะคนสวย เจ้าหนุ่มคนนั้นยืนทำหน้าเขินๆ ตรงหน้าจุนโนะสุเกะ
ให้ 20 วิ จุนโนะบอกสั้นๆ
โห....สักสองสามนาทีก็แล้วกันนะครับ
แหม...มีต่อรอง ยามะพีค่อนขอด รับหน้าที่ถือกระเป๋านักเรียนให้เพื่อน เมื่อจุนโนะเดินลิ่วๆ
นำหนุ่มผู้ไม่ประสงค์จะออกนามไปทางหลังต้นไม้ใหญ่ข้างประตูโรงเรียน
ยามะพีมองตามร่างสองร่างไปอย่างเบื่อๆ....คงโดนปฏิเสธอีกตามเคย...
ก็จุนโนะน่ะ ไม่มีทีท่าจะชอบใครสักคน ไม่ว่าจะผู้หญิงหรือผู้ชาย แล้วก็ตั้งแต่โตมาด้วยกัน
เขาเองก็ไม่เห็นจุนโนะจะพูดชมคนอื่นให้เขาได้ยินเลยสักครั้ง
......เอ๊ะ...หรือว่า....
หรือว่า...ยามะพีใจหายวาบ!!!
จะ....จุนโนะจะ....ชะ...ชอบ...ชอบเรา...อ๊ะ??????
เฮ้ย...ไม่ได้...ไม่ได้... ยามะพีหลับตาปี๋ ส่ายหน้าเร็วๆ
เป็นไปไม่ได้...เป็นไปไม่ได้...บรื๋อ..อ...อ....
....โรคหลงตัวเองชักกำเริบ
ยามะพียืนใจเต้นรอเพื่อนอยู่ไม่นาน เขาก็เห็นหนุ่มคนนั้นวิ่งปิดหน้าร้องไห้โฮออกไป
โดยมีจุนโนะหน้าหวานเดินยิ้มเผล่มาแต่ไกล
ป่ะ...กลับบ้านกันเหอะ... จุนโนะดึงกระเป๋ามาถือ ยามะพีก็เดาเอาว่า
ปฏิเสธอีกแล้วหรือ?
อือ...แหม คนไม่รู้จักกัน อยู่ๆ มาบอกว่าชอบ...ใครจะชอบลงล่ะ... จุนโนะว่าเข้าให้
เออ...แล้วถามจริงๆ เหอะ...นายไม่คิดจะชอบใครมั่งเลยเหรอ? ยามะพีถาม พลางชำเลืองดูหน้าจุนโนะ
ไม่ง่ะ...หัวใจยังว่าง...
แล้วคนใกล้ตัวล่ะ...มีชอบป๊าว? หนุ่มตาโตกลั้นใจถาม
จุนโนะส่ายหน้า
ไม่นี่...เอ๊ะ...หมายถึงใครเหรอ...หรือว่าหมายถึงตัวนายเอง ถามไปก็หัวเราะไป
เห็นยามะพีทำหน้าเหรอหรา จุนโนะก็ยิ่งหัวเราะใหญ่
ฉันรักนายนะ...ยามะจัง...ก็เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ...คิดอะไรป่าววะ?
เฮ้อ...โล่ง...กลัวนายตกหลุมรักฉันจะแย่อยู่แล้วนะ... ยามะสารภาพ แล้วก็แถมท้ายด้วยอีกว่า
นายไม่ใช่สเป๊คฉันว่ะ จุนจัง..
นายชอบยังไงล่ะ ยามะพี?
ฮืมมม.....ฮ่าาาา....เอ้อ.....เฮ้อ...... ยามะพีกรอกตาขึ้นบนฟ้า ทำสีหน้าเคลิบเคลิ้ม
ไอ้ที่ว่าเนี่ย มันเป็นยังไงหา?
ก็ต้องสูงใหญ่ บึกบึน ล่ำสัน แข็งแรง ผิวคล้ำ หน้าออกสไตล์ลาตินอเมริกัน...แบบ
เอนริเก้ นักร้องสเปนง่ะ...ฮิ...ฮิ..ฉันชอบบบ...คิก....คิก.. พูดเสร็จเจ้าตัวก็ส่งเสียงหัวเราะคิกคักแบบเจ้าตูบออกมา
พอหยุดหัวเราะยามะพีก็หันขวับมาถามจุนโนะทันที
แล้วสเป๊คนายล่ะ เป็นไง?
อืมมม...ไม่บอก...
ว้าาา...ขี้โกงนี่นา ยามะบ่นอุบ หน้ามุ่ยแบบไม่สบอารมณ์เพราะยังไม่ได้คำตอบที่ต้องการ
ทั้งคู่เดินมาถึงหน้าบ้านของจุนโนะพอดี แต่ยามะพีก็ยังไม่เลิกทำปากยื่น แก้มป่องอยู่นั่นแหล่ะ
จุนโนะจิ้มแก้มเพื่อนจนบุ๋มแล้วก็บอกว่า
เอ้า...ถึงบ้านฉันแล้ว...ไปก่อนนะ...แล้วเจอกันนะยามะพี...พรุ่งนี้ไปซื้อของกันน้า....
จุนโนะโบกมือร่ำลา ยามะพยักหน้าหงึกๆ แต่หัวคิ้วยังขมวดจนแทบจะติดกัน...
...ก็มันยังไม่ได้รับคำตอบ ...
...โอยยย...อยากรู้จัง สเป๊คของจุนโนะจะเป็นยังไง...
เมื่อยามะพีเดินไปบ้านตัวเองแล้ว จุนโนะก็เดินผิวปากเข้าบ้าน
...ความลับก็คือความลับ...
...จะให้บอกยามะพีได้อย่างไร ว่าสเป๊คของยามะพีน่ะ ตรงกับเขาเปี๊ยบเลย...แต่เขาชอบแบบ...ราอูล กอนซาเลส นักบอลชาวสเปนมากกว่า...หนุ่มตี๋แบบญี่ปุ่นน่ะ ....จุนโนะไม่สนร้อก....
****************************
บนท้องฟ้าฟากหนึ่งเหนือมหาสมุทรแปซิฟิก...
จิน....นั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้ อย่างสบายๆ เขานั่งมองก้อนเมฆที่เห็นอยู่ไม่ไกลจากเขาเท่าไรนัก
แว่นตาดำที่สวมใส่ทำให้คนที่ได้พบเห็นต้องเหลียวมามองอย่างทึ่งจัด กับรูปหน้าที่คมคาย
จมูกโด่งรับกับริมฝีปากหยักบาง และยังคางผ่าน้อยๆ ที่มีเสน่ห์นั่นอีกล่ะ ทำเอาสาวๆ
บนเครื่องมองแล้วซุบซิบกันอย่างชื่นชม แต่จินก็ยังเฉย...
พอดูนอกหน้าต่างเบื่อแล้ว ก็หันมามองคนที่มาด้วยกัน
คาเมะ หนุ่มน้อยผมสีทอง แต่หน้าญี่ปุ่นแท้ๆ ในชุดเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ขาดหัวเข่ารูเบ้อเริ่มที่ปล่อยให้อากาศภายนอกพัดวูบเข้าไปทำความรู้จักผิวเนื้อข้างในได้สบายๆ หนุ่มน้อยร่างเล็กนอนกอดอก หลับตานิ่ง....ไม่สนใจคนที่มาด้วยเลยสักนิด
...ดูซิ...พอหัวถึงพนักก็หลับลูกเดียว แถมที่ปากยังคาหมากฝรั่งไว้อีกแน่ะ...
เก่งนะ เจ้าคนนี้ จินบ่นพึมพำเมื่อเห็นคาเมนาชิ คาซึยะนอนอยู่ท่าเดียวตั้งแต่ขึ้นเครื่องมา
นี่ก็เกือบจะหกชั่วโมงแล้ว คาเมะขยับตัวแค่ครั้งเดียวตอนจะลุกไปเข้าห้องน้ำเท่านั้นเอง
จินถอนหายใจ เมินกลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง คราวนี้เขามองต่ำลงไป เห็นพื้นน้ำทะเลสีน้ำเงินเข้มชัดเจน
รวมทั้งเกาะใหญ่ เกาะน้อย ที่เริ่มปรากฏในสายตามากขึ้นทุกขณะ
จินกระทุ้งที่สีข้างของคาเมะ เมื่อบนเครื่องประกาศว่า เครื่องใกล้จะแลนดิ้งแล้ว
ขอให้ผู้โดยสารกรุณารัดเข็มขัด
โฮ้ย...จะรัดทำไมฟะ...เดี๋ยวเอาเท้ายันเบาะข้างหน้า....หรือไม่ก็พาดคอคนนั่งหน้าก็ได้
คาเมะจิ๊ปาก จนจินชักจะหมั่นไส้
ไม่น่าร่วมเครื่องบินเดียวกันเลยพับผ่าซิ...ไม่รู้ว่าเจ้าญาติคนนี้มันนึกอยากจะมาเข้ามหาวิทยาลัยที่ญี่ปุ่นทำไมกัน
ถ้าแกไม่คาดเข็มขัดนะ ฉันจะยันแกตกเก้าอี้เลยคอยดู ไอ้เมะ จินกระซิบเสียงโหด
ทำให้...
...กรึ๊บ...กรึ๊บ...
คาเมะคาดเข็มขัดเรียบร้อย ทั้งๆ ที่ดวงตาเรียวรียังปิดสนิทอยู่....
จินทำตาปริบๆ อยู่ใต้แว่นตาดำ เขาเอานิ้วจิ้มหัวคนขี้เซาเบาๆ แล้วก็หันมารัดเข็มขัดให้ตัวเอง
คิดผิดหรือเปล่าที่มากับเจ้านี่...แต่ก็อยากกลับบ้านนี่นา เรียนก็จบแล้ว อยากมาทำงานให้พ่อเต็มแก่ เขาห่างเหินกับบ้านเกิดเมืองนอนพอสมควร เพราะพ่อสั่งห้ามเอาไว้ว่า ห้ามเอาหน้ามาให้เห็นจนกว่าจะเรียนจบ...
จินพาคาเมะผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองมาได้อย่างทุลักทุเล เพราะเจ้าญาติตัวดีคอยแต่จะใช้คำพูดกวนๆ
ใส่เจ้าหน้าที่ตลอดเวลา จนจินต้องกระซิบเสียงเขียวว่า
หุบปากของนายซะ ถ้าไม่อยากจะนอนที่นี่...เงียบ!! แล้วก็เดินตามฉันมา...ทำตัวดีๆ
เข้าใจมั้ย?
ก๊าบบบบ...คุณพี่จิน... คาเมะทำปากยื่น หยิบแว่นตาดำมาสวม แล้วก็แอบค้อนจินจนหนำใจ
จนถึงด่านสุดท้ายที่คาเมะใช้เวลาตรงนั้นกับเจ้าหน้าที่สาวสวยมากเป็นพิเศษ
ถ้าเย็นนี่ว่างล่ะก็....นี่เบอร์ผมฮะ คาเมะยื่นกระดาษจดเบอร์โทรศัพท์ให้ ยิ้มหวาน
และส่งสายตาฉ่ำเยิ้มมาให้
................
สาวสวยมองหน้า แล้วก็ลุกขึ้นยืนเท้าเอว คาเมะมองแล้วก็หุบยิ้ม เลิกแว่นขึ้นสูง
ทำคอย่น
อ้าว...ท้องก็ไม่บอก!!
เมะ...จะเสด็จได้หรือยังหา? จินตะโกนเรียกเสียงเข้ม นึกเสียดายที่ไม่ได้เอาโซ่ไอ้ตูบที่บ้านมาด้วย
มาแล้วคร้าบ...คุณพี่...
***********************************************
จินและคาเมะมาถึงบ้านอย่างอ่อนระโหย เหนื่อยก็เหนื่อย...เวลาที่เสียไปบนเครื่องบินหมดไปกับการนั่งมองทิวทัศน์อันเวิ้งว้างนอกหน้าต่าง มาได้ยืดเส้นยืดสายก็ตอนมาเปลี่ยนเครื่องที่ชิคาโกนั่นแหล่ะ
พอเจอหน้าพ่อกับแม่ ก็โดนลูบหลังลูบไหล่ ตบหัวเบาๆ ราวกับเขาเป็นเด็กชายตัวน้อย
แม่หอมแก้มดังฟอดใหญ่ อายเจ้าคาเมะจะแย่...แต่กับคาเมะนั้น แม่อ้าแขนออกกว้าง คาเมะก็ปลิวเข้าไปให้แม่ของเขาหอมแก้มซ้าย
แก้มขวา จนแก้มช้ำนั่นแหล่ะ แม่ถึงได้เลิก
เมเม้ หลานป้า....ไม่เจอกันกี่ปี่นี่ โตเป็นหนุ่มแล้วนะลูก...พูดญี่ปุ่นได้หรือเปล่าจ๊ะเนี่ย??
นิดโหน่ย ฮะ นิดโหน่ย..ย..ย..ย.... คาเมะพูดเสียงยานคาง ทำหน้าตาล้อเลียนผู้ใหญ่
เขาทำตาค้างเมื่อหันมาเห็นพี่ไอบะ
จุ๊....จุ๊...จุ่.....งามจริงฮะ....พี่ไอบะจัง... คาเมะกางแขนหรา ถลาเข้าไปกอดไอบะที่ยืนทำหน้าเอ๋ออยู่ตรงประตู
สวย...คนสวยของเมะ...จำเมะได้มั้ยฮะ? ผมล่ะคิดทึ้ง...คิดถึงพี่บะ บ่นถึงทุกวันเลย...
คาเมะจูบแก้มซ้ายย้ายมาแก้มขวา แถมด้วยจ๊วบปากไอบะอีกที จนจินเริ่มหมั่นไส้ ดึงคอเสื้อคาเมะออกห่าง
แล้วเข้ามาก็กอดพี่ชายคนเดียวแทน
คิดถึงผมหรือเปล่า...คุณพี่สุดที่รัก จินถาม
จะบ้าเหรอไง..ไอ้จิน ฉันเพิ่งบินไปหาแกเมื่อสองอาทิตย์ที่แล้วนี่เอง... ไอบะค้อนขวับ
แล้วก็หันมาชี้หน้าคาเมะ
แกด้วยไอ้เมะตัวแสบ...ทำดัดจริตนักนะแก...หลอกจูบกันนี่หว่า...
แหม...ให้น้องจูบนิดจูบหน่อย ทำหวงตัว หวงให้ใครหรือคร้าบ...คุณพี่... คาเมะลอยหน้าลอยถามเสียงกวน
ให้พี่โชน่ะซิ... จินตอบให้เสร็จ
ก็งั้น...
ยังคบกันดีหรือพี่ นึกว่าพี่โชกับพี่จะมีลูกด้วยกันเป็นโขยงแล้วซะอีก จินทำเสียงติดตลก
แต่คนฟังขำไม่ออก ไอบะขยับขามาใกล้ๆ จินฉากหลบ
อ๊ะ...อ่ะ...อย่าหวัง...อย่าหวัง คราวนี้จินไม่ยอมโดนบาทาของพี่อีกแล้ว... จินพูดพลางฉวยกระเป๋าขึ้นไปข้างบน
มีคาเมะตามขึ้นไปติดๆ
เฮ้ย...จิ้น...น...น เมะ..ะ...ะ...เย็นนี้ฉันมีปาร์ตี้เล็กๆ ที่ริมสระน้ำนะ ถ้าไม่เหนื่อยก็มาร่วมด้วยก็ได้
ไอบะตะโกนตามหลังน้องชายเสียงดัง
จินหันกลับมาถามว่า
ใครมามั่งฮะ
ก็มีโชกับเพื่อน แล้วก็จุนโนะน่ะ
จุนโนะ!!
ฮื่อ...จำจุนโนะได้มั้ยอ่ะ? ไอบะถามย้ำความทรงจำ จินแสยะยิ้มแล้วก็สั่นหัวเร็วๆ
บรื๊อ..อ..อ...ไอ้เด็กมหาประลัย...ใครจะไปลืมลง...อย่าได้พบเห็นกันอีกเลยทั้งชาติ
จินพูดแล้วก็กระแทกเท้าปึงๆ จะเข้าห้อง
ใครฮะ จุนโนะ? คาเมะถามเมื่อมาหยุดอยู่หน้าห้องของจิน
อย่าไปรู้จักจะเป็นการดีที่สุด คาเมะ...แล้วโน่น...ห้องของนาย...นี่ห้องฉัน จินชี้ไปที่ห้องตรงกันข้ามก่อนที่จะหายเข้าไปในห้องของตัวเอง
ห้องของเขายังเหมือนเดิม ได้รับการดูแลเอาใจใส่เหมือนเมื่อครั้งยังใช้ห้องนี้อยู่....
...เตียงก็เตียงเดิม โต๊ะเขียนหนังสือก็เหมือนเดิม ...จินเดินไปจับต้องสิ่งของบนโต๊ะ
ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง
เขานึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเดินไปที่ตู้ใหญ่ที่จะใช้เก็บของเล่น
........อืมมม....ของเล่นก็เหมือนเดิม จะหายไปก็ตรงที่
....ปิกาจู้สีเหลืองตัวโปรด
....อุลตราแมนที่เบื่อแล้ว
....และโดราเอมอนที่แสนเสียดาย
....มันไปอยู่กับเจ้าเด็กบ้าสองคนนั่น...
...จุนโนะสุเกะ...ยามะพี...
แต่เอ.....จะว่าไป...ความจริงเด็กคนนั้นมันก็มีส่วนทำให้เขาได้เรียนภาษาต่างประเทศ ร่ำเรียนจนได้ปริญญา ได้ใช้ชีวิตแบบเด็กอเมริกัน แม้จะจะมีบางคนเรียกเขาว่าพวกแจ็พ (Jap) ก็ตาม
แต่ถึงยังไง มันก็เป็นไอ้เด็กมหาประลัย...เด็กปากบอน...เด็กน้ำลายแตกฟอง ไม่เห็นจะน่านึกถึงสักนิดเดียว.....
*********************************
จุนโนะหอบถุงผลไม้ถุงใหญ่มาหนึ่งถุง พอถึงหน้าบ้านไอบะ ยามะพีที่เดินมาเป็นเพื่อนก็โยนมาให้เขาถืออีกถุงหนึ่ง
พลางบอกว่า
เสียดายเนอะ...ที่ฉันต้องรีบไปงานเลี้ยงกับแม่ ไม่งั้นได้สนุกที่บ้านพี่ไอบะแน่ๆ
เลย...อือ...เสียดายจัง...
เข้ามาแป๊บเดียวก็ได้นะ ยามะจัง...มาเหอะ..ฉันจะได้มีเพื่อน...
จะหาคนช่วยจัดผลไม้ก็บอกเหอะจุนจัง... ยามะพีดักคอตรงจุดพอดี เพราะรู้เวลาดีว่า
เวลานี้คนรับใช้แบบเช้าไปเย็นกลับของบ้านไอบะ ได้หมดเวลางาน ทยอยกลับบ้านไปหมดแล้วนั่นเอง
ขืนอยู่มีหวังเหนื่อย สู้ไปงานกินเลี้ยงกับแม่ดีกว่า
ไปก่อนนะจุนโนะ..กินเผื่อด้วยล่ะ ถ้ามีขนมอร่อยๆ ก็เก็บไว้ให้ฉันมั่งนา... ยามะไม่วายห่วงกิน
แต่จุนโนะทำหน้ามุ่ย บ่นว่า...เรื่องอะไร เก็บเอาไว้กินคนเดียวไม่ดีกว่าเหรอ...
เด็กหนุ่มหอบถุงผลไม้เข้าบ้านไอบะ ยังไม่มีวี่แววว่าพวกพี่ยูอิจิ โคกิและพี่อุเอดะจะมาเลย
เห็นแต่พี่โชกับพี่ไอบะแอบจีบกันอยู่ตรงข้างสระน้ำ พอเขาเดินเข้าไปใกล้ ทั้งสองจึงผละออกจากกัน
ไอบะชี้ไปในบ้าน
เอาไปเก็บไว้ในครัวก่อนก็ได้จุนโนะ เดี๋ยวพี่ไปช่วย...
ไม่เป็นไรฮะ...เชิญพี่สองคนตามสบายเถอะฮะ...ผมจัดการเองได้ ....แค่ล้าง...แค่จัดเอง
จุนจังทำได้สบายอยู่แล้ว... จุนโนะโบกมือให้พี่ชาย ทำหน้าล้อเลียนใส่เสียอีกแน่ะ
เขาเดินผิวปากเข้าไปในครัว ไม่มีใครอยู่สักคน ล้างเองคนเดียวก็ได้ฟะ...
จุนโนะสุเกะจัดแจงเปิดน้ำใส่อ่าง หยิบแอ๊ปเปิ้ล องุ่น ลูกเชอรี่และสตรอเบอรี่ใส่ลงไป ระหว่างยืนรอน้ำเต็มอ่างก็ฮัมเพลงโปรดไปด้วย.....ไม่รู้ตัวเลยว่า ตัวเองได้ตกเป็นเป้าสายตาของหนุ่มหน้าเข้มคนหนึ่งที่หยุดยืนดูเขาอยู่หน้าประตูครัวได้สักพักหนึ่งแล้ว....
**************************
จินมองร่างโปร่งบางของหนุ่มน้อยคนหนึ่งที่กำลังยืนหันหน้าเข้าหาซิงค์ล้างชาม และหันหลังให้เขา เห็นจากข้างหลังก็ยอมรับล่ะว่า...ข้างหน้าน่าจะดูดีไม่น้อย..ขนาดข้างหลังยังสวย ข้างหน้าจะแค่ไหน...หรือไม่ก็ตรงกันข้ามไปเลย หน้าตาอาจจะแย่ หันหน้ามาอาจจะพาลหมดอารมณ์ก็ได้
จินก้าวไปที่ร่างนั้นช้าๆ อยากรู้นักว่าเจ้าคนที่ยืนเป็นแม่ครัวอยู่นี้...คือใคร...???
.......เฮ้อ........อ.........อ........อ.........
ได้ยินหนุ่มปริศนาร้องเฮ้อออกมาดังๆ บิดคอไล่ความเมื่อยขบไปมา จากนั้นมือเรียวสวยก็ล้างผลไม้อย่างคล่องแคล่ว คงจะเพลินล่ะซิถ้า แม้ว่าเขาจะเดินมาหยุดอยู่ด้านหลัง ร่างนั้นก็ยังไม่รู้สึกตัว
จินลองแกล้งสอดแขน ลอดเอวจุนโนะไปหยิบแอ๊ปเปิ้ลในอ่าง หนุ่มน้อยตรงหน้าสะดุ้งเฮือก
คว้าหมับที่มือของจินทันที
เฮ้ย...ขโมยเห็นๆ เลยนะ..อ๊ะ???.... จุนโนะหันหลังขวับมองเป๋งที่หน้าเจ้าของมือลึกลับ
เห็นแล้วก็ชะงัก ขมวดคิ้ว
.......ใครง่ะ.......
เจ้าของมือเองก็ชะงัก ความรู้สึกไม่ต่างกันนัก
จินชะงักมือค้าง
...ใครวะ...สวยฉิบ...
ดวงตาคมจับนิ่งอยู่ที่ดวงหน้าบอบบางของหนุ่มน้อยตรงหน้า คนที่ทำให้เขาแปลกใจ...ใครกันนะ...
จินเผลอมองดวงตาเรียวรีที่มองเขาอย่างตื่นๆ มันเป็นดวงตาคู่สวยที่มีประกายเจิดจ้า ผิวแก้มอ่อน บางใส จนเห็นเส้นเลือดบางๆ ซ่อนอยู่ใต้ผิวขาวอมชมพู จมูกโด่งขึ้นสันรับกับริมฝีปากบางสวยที่เผยอออกราวกับจะชวนเชิญ ลมหายใจของหนุ่มน้อยถี่กระชั้นเมื่อจ้องมองผู้ที่มายืนประชิดติดตัวแบบนี้ จินมองดวงหน้าที่เขาลงความเห็นว่า
...สวย...หวาน....
บอกได้คำเดียวว่า...สวยมากกว่าหล่อ....
....ใครหว่า??....มาทำให้จินหัวใจอ่อนยวบได้ถึงเพียงนี้....
หนุ่มน้อยหน้าสวยของเขา หลุบดวงตาต่ำลง มองมือของจินที่ยังคงอ้อมตัวของเขาอยู่
จุนโนะปล่อยมือที่จับจินออกแล้ว แต่จินยังไม่ยอมคลายมือจากลูกแอ๊ปเปิ้ลในอ่าง จับค้างไว้แบบนั้น
ทำให้จุนโนะขยับตัวไปไหนไม่ได้ ดวงหน้าใกล้ชิดกันจนจมูกโด่งงามแทบจะติดกันอยู่แล้ว
....
อ่ะ...ขอโทษฮะ...คุณเป็นใคร? จุนโนะถาม น้ำเสียงไม่ค่อยพอใจนัก เพราะเจ้าหนุ่มที่มาใหม่นี้
แทบจะยืนกอดเขาเอาไว้ทั้งตัว...ดูเอาเถอะ ตั้งแต่ย่างเข้าวัยหนุ่มกำดัดมานี้ มดไม่ให้ไต่
ไรไม่ให้ตอม แล้วเจ้าหมอนี่มายืนทำรุ่มร่ามกับเขาได้อย่างไรกัน
จินสูดลมหายใจลึก เมื่อได้กลิ่นโคโลญจน์ระเหยมาจากร่างโปร่งตรงหน้า
แล้วเธอล่ะเป็นใคร? จินถามกลับ ดวงตาจับนิ่งอยู่ที่หน้าสวยของจุนโนะ
...ก็มันยากที่จะถอนสายตาไปมองที่อื่นได้ซะแล้ว....
**********************
to be continue
...vol 4
***************************
จินจ้องหน้าคนสวยเอาตรงๆ จ้องเอาจ้องเอาจนคนถูกจ้องประหม่า ก้มหน้างุด ไม่กล้าสบตาด้วย
เกิดมาก็ได้ 17 ปีแล้ว เจอใครต่อใครมาจีบก็ตั้งเยอะ แต่เจ้าหมอนี่เล่นรุกเอาดื้อๆ
หูตาแพรวพราวชะมัดเลยอ่ะ
เล่นเอาใจเต้นเป็นตีกลอง ว่า..แต่...เอ......แล้วเจ้าคนที่มายืนจ้องหน้าเขาอยู่นี่มันใครกันนะ
มาอยู่บ้านพี่ไอบะได้ไง...
ว่าไงครับ..ชื่ออะไรเอ่ย?
จุนโนะได้ยินเสียงจินถาม
อื๊อยยย......เสียงนุ่มเชียว
.............
จุนโนะไม่ตอบ ได้แต่ช้อนตามอง
จินหัวเราะหึๆ มองหน้าหวานไม่วางตา
น่ารักจริงๆ หมอนี่ ยิ่งดูยิ่งน่ารัก ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ...แก้มใส้ใสน่าฝังจมูกลงไปชะมัด
ลูกใครหว่า...???
แต่...เอ๋....ดูไปดูมา หน้ามันคลับคล้ายคลับคลาว่าจะเคยรู้จักมาก่อน...รึเปล่า?...
ขอทางหน่อยซิฮะ...ผมจะไป.. จุนโนะพูดด้วยความกระดาก
แน้...เสียงก็หวานไม่แพ้หน้าตาเลยง่ะ...ว่าแต่ว่าผมกำลังคุยกับใครเอ่ย? จินยื่นหน้าเข้ามาจนแทบจะติด
จนอีกฝ่ายผงะเบนหน้าหลบวูบ หนุ่มน้อยตวัดสายตาเรียวคมมองแบบไม่พอใจ
ไม่หลีกใช่มั้ย? จุนโนะเสียงเขียว
แหม...ทำเสียงดุ... จินแซว อมยิ้มแก้มตุ่ย เมื่อเห็นหน้างามแจ่มของคนตรงหน้าเริ่มจะบูด
จะหลีกมั้ยหลีก? จุนโนะถามย้ำ
จินส่ายหน้า ลองดูซิว่าถ้าไม่หลีกแล้วจะมีอะไรเกิดขึ้น
ไม่หลีกเรอะ!!
สองมือขยุ้มแขนแข็งแรง พลางสอดขาไขว้กับขาของจิน เตรียมจะทุ่มร่างชายหนุ่มลงไปกับกองพื้น
แต่ว่า...จินพลิกขา รวบร่างโปร่งบางของจุนโนะเข้ามาชิดตัว แขนสองข้างที่ถูกตะปบก็ดันออกไปจนติดชายโครงของจุนโนะ
จินออกแรงนิดเดียวก็กอดร่างเพรียวไว้ทั้งตัว
อ๊ะ??!! เด็กหนุ่มอุทาน นัยน์ตาเบิกกว้าง
ไม่เคยเสียฟอร์มให้ใครในลักษณะนี้เลย...ให้ตายซิ..นายคนนี้เป็นใครกันแน่นะ
ทำไมรู้วิธีที่เขาจะจู่โจมด้วยวิชาป้องกันตัวได้???
หึ...หึ...ยังเด็กนักน้องหนู... จินหัวเราะเสียงพร่า
แก้มนวลปลั่งอยู่ชิดกับริมฝีปากของเขา ลมหายใจของคนทั้งคู่หอบกระชั้น จินจ้องดวงตาเบิกกว้างคู่นั้น....
สายตาที่งงงวยของจุนโนะ
มือที่ขยุ้มแขนของจินไว้ร่วงผลอยลงข้างตัว เมื่อทำอะไรฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ จุนโนะก็เริ่มหน้างอ
เม้มปากแน่น
จินหัวเราะอย่างเป็นต่อ กอดร่างเปรียวแน่นเข้าไปอีก จุนโนะพยายามดิ้นรน ยิ่งดิ้น จินก็ยิ่งหัวเราะ
ปล่อยนะ!! นายเป็นใครกันเนี่ย?? อยู่ๆ มากอดฉันทำไมกัน? เสียงห้วนจัดดังออกมาจากปากบางแดงคู่นั้น จินมองตามริมฝีปากที่ขยับขึ้นลงของจุนโนะ แล้วก็ลงความเห็นว่า ...ปากมันน่าจูบจริงๆ เลย เขายื่นปากจนเกือบแนบชิดกลีบปากบาง
ชายหนุ่มยิ้มกรุ้มกริ่ม เมื่อเห็นจุนโนะเบิกตากว้าง พยายามเบนหน้าหนี เขาก็เลยกระชับอ้อมกอดแน่นเข้าไปอีก ร่างโปร่งพยายามดันตัวเองออกจากวงแขนที่กักกันตัวเองไว้จนสุดความสามารถ จนในที่สุด
โอ๊ย!!....~~~ จินร้องเสียงหลง เมื่อหลังเท้าสัมผัสกับแรงกระทืบของฝ่าเท้าจุนโนะอย่างเต็มแรง
เมื่อนั้นแหละที่เด็กหนุ่มสลัดตัวหลุดพ้นจากการเกาะกุม และไม่ทันให้อีกฝ่ายตั้งตัวได้
เขาขยุ้มคอเสื้อของจิน ใช้ไหล่ดันไหล่ของชายหนุ่มทุ่มข้ามตัวลงไปนอนแอ้งแม้งบนพื้น...จุกแอ่ก......
โอ๊ย...อั่ก....อ๋อยยย... เสียงชายหนุ่มร้องคราง คราวนี้ไม่ทันระวังตัวเลยจริงๆ
จินลงไปนั่งหมดสภาพเบื้องหน้าของเด็กหนุ่ม... แหงนคอมองร่างสูงโปร่งที่ทำร้ายเขาอย่างทึ่งจัด
เป็นยูโดด้วยหรือนี่... จินคราง
เออเด่ะ...คิดไม่ดีกับฉันหรือไง...ฉันไม่ใช่ง่ายๆ นะว้อย...อยู่ๆ มาจับ มากอดกันได้ไง
ไม่รู้จักกันสักหน่อย จุนโนะยืนเท้าเอวว่าฉอดๆ
จินตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน สลัดแข้งสลัดขาไปมา
ถ้ารู้จักกันแล้วจะให้ฉันกอดมั้ยล่ะ?
เอ๊ะ...ยอมก็บ้าแล้ว!!
ก็ถามแล้วนี่นาว่าชื่ออะไร ถ้านายบอก เราก็ได้รู้จักกันแล้ว แต่นี่ไม่บอก ฉันก็เลยอยากสนิทสนมให้มากกว่านี้หน่อย...เท่านั้นเองง่ะ
ชายหนุ่มแก้ตัว
จุนโนะยื่นปาก ยกมือชี้หน้าถาม
นายก็บอกมาก่อนซิว่า นายเป็นใคร? เป็นอะไรกับพี่ไอบะ? แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ไง?
ทำไมฉันไม่เคยเห็นนายมาก่อน...??? เอ๊ะ...หรือว่าจะเคยเห็น...มันแม่งๆ นา....
เด็กหนุ่มเม้มปาก ทำท่าคิด
จินเองก็พยายามนึกให้ออกเหมือนกัน
ฉันก็ว่าฉันเคยสัมผัสนายมาก่อนแน่ๆ ...อืมมม...แต่เท่าที่ดูๆ ฉันไม่เคยรู้จักเด็กผู้ชายที่ไหนจะน่ารักเท่านายสักคน...เพราะงั้นบอกมาซะดีๆ
ว่าชื่อเรียงเสียงไร? จินถาม..ขยับตัวมาใกล้จุนโนะอีกแล้ว ทำให้คนถูกถามถอยไปจนหลังพิงอ่างล้างชาม
หน้าบึ้งๆ บอกแววไม่ไว้ใจในตัวชายหนุ่มเต็มที่ มือสองข้างยกขึ้นตั้งในท่าเตรียมพร้อม
ถ้าทำอะไรรุ่มร่ามจะได้ทุ่มอีกสักทีสองที
จินมองแล้วก็ทำหน้ายิ้มๆ
...คิดว่าเป็นยูโดงั้นหรือ ไม่บอกให้รู้หรอกว่าเขาเองก็เรียนยูโดมาเหมือนกัน ได้สายดำแล้วด้วย ...ได้ยินเสียงจุนโนะส่งเสียงฮืมม...ในลำคอเขาเองก็แอบขำ ดูท่าทางทะมัดทะแมงของอีกฝ่าย น่าจับปล้ำให้สิ้นลายซะนัก.....
อย่าเข้ามานะ!! ร่างบางแหวใส่
มือยกขึ้นตั้งการ์ดอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันที่จะได้ลงไม้ลงมือ ก็ปรากฏเสียงตะโกนโหวกเหวกของเจ้าของบ้านดังอยู่หน้าประตู
จุนจัง....ล้างผลไม้เสร็จหรือยังเอ่ย??? ไอบะถามพลางยื่นหน้ามามองอยู่หน้าประตู
เห็นร่างน้องชายกับจุนโนะกำลังยืนชิดติดกันที่อ่างล้างชามก็ขมวดคิ้ว
อ้าว...จุนโนะเจอพี่จินแล้วหรือ? ไอบะส่งเสียงถามเด็กหนุ่ม
หา??? ต่างฝ่ายต่างชะงักทั้งคู่ หันมามองซึ่งกันและกัน
ดวงตาของทั้งคู่เบิกกว้าง
โอย...ตายแล้ว...จินอยากเป็นลม เจ้าหนุ่มหน้าหวานที่เขาทำรุ่มร่ามใส่อยู่นี่คือ ...
...ซากุราอิ จุนโนะสุเกะหรือเนี่ย....
จุนโนะ!! จุนโนะหรือ!!???? จินร้องเสียงหลง มองหน้าคนที่เอ่ยชื่อตาแทบทะลุ
อือ ...ฮึ้ก... จุนโนะพยักหน้ารับ แต่ขมวดคิ้วสงสัย เขามองหน้าจินอย่างพิจารณา
ความทรงจำในอดีตมันผุดขึ้นมาทันที แต่ก็ลางเลือนเสียนัก
พี่.....พี่จินเหรอ..........
...จิน....พี่จิน...พี่จินที่พี่ไอบะเอ่ยนามให้ได้ยินบ่อยๆ เป็นคนๆ เดียวกับที่ให้ของเล่นเขา...เป็นคนที่ถูกส่งไปเรียนเมืองนอกตั้งแต่อายุได้สิบขวบ....และเป็นอะไรอีกล่ะ...หลังๆ นี่จำไม่ค่อยได้แหะ.....เขาเองก็ยังเด็กมากนัก
จะ...จุนโนะ...เองเหรอ...โอยยยย..... จินเข่าอ่อนยวบ เขาสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอด
ยืดตัวขึ้น ได้ยินเสียงไอบะพี่ชายเอ่ยออกมาว่า
ก็จุนโนะน่ะซิ น้องโชไงล่ะ จินจำน้องไม่ได้หรือไง?
จะ...จำไม่ได้ฮะ...ไม่คิดว่าโตขึ้นจาาา..... เขากลืนคำว่า...โตขึ้นมาจะสวยถึงขนาดนี้....เอาไว้ในลำคอ
ผิวหน้าร้อนซู่....จับบ่าจุนโนะ ดึงตัวมามองใกล้ๆ
....ใช่....ใช่แล้ว.....เจ้าตัวแสบ....ไอ้เด็กมหาประลัยที่เขาสาปส่ง ไม่อยากเจอมันอีกแล้วในชาตินี้....
....บัดนี้ เจ้าเด็กคนนั้น มาปรากฏกายตรงหน้า....แปลงร่างมาด้วยซิ...
....สวยสด งดงามจนเขาแทบจำไม่ได้...
...แต่ก็ใช่ง่ะแหล่ะ...ยิ่งดูใกล้ๆ อย่างพิจารณาก็ยิ่งใช่...ยิ่งแน่ใจ
แล้วยิ่งตอนนี้ เขาเองก็คิดว่า จุนโนะคงจะจำเขาได้บ้างแล้วล่ะ เพราะหน้าหวานๆ ขมวดคิ้ว
แล้วก็คลายออก สีหน้าอ่อนละมุนนั้นค่อยๆ ยิ้มแย้มทีละนิด....
พะ....พี่จินนนน.... จุนโนะยิ้มกว้าง
เฮ้ย...จุนโนะสุเกะ... ชายหนุ่มอุทานเสียงหลง เมื่อร่างบางเป็นฝ่ายโผเข้ามาก่อน...เด็กหนุ่มซุกหน้าแนบกับบ่าของเขา
พี่จิน!!...โหย....ไม่เจอกันนาน พี่โตขึ้นตั้งเยอะแน่ะ จุนโนะพูด ยิ้มแป้นให้
เล่นเอาจินงง...ประโยคนี้เขาน่าจะเป็นฝ่ายพูดมากกว่านะ แต่เมื่อคนน่ารักกอดเขาก่อน
เขาก็กอดตอบด้วยความเต็มใจ ฟังจุนโนะพูดต่อไปเรื่อยๆ พูดไปก็เขย่าไหล่เขาไปพลาง
พี่จิน คนที่ให้ปิกาจู้ แล้วก็โดราเอมอนกับผม...ใช่มั้ยฮะ... ประโยคนี้จุนโนะหันมาถามไอบะ
เมื่อชายหนุ่มพยักหน้ายิ้มๆ จุนโนะก็เลยซบหน้าที่บ่าของจินอีกครั้ง เหมือนลูกแมวน้อยขี้อ้อน...
ผมยังนอนกับปิกาจู้ทุกคืนเลยนะฮะ...พี่จินใจดี....ดีจังกลับมาอยู่ใกล้ๆ กันแล้ว...ผมจะได้มาหาพี่จินบ่อยๆ
จริงหรือเปล่าจุนโนะ ที่ว่าจะมาหาพี่บ่อยๆ น่ะ? จินดีใจจนเนื้อเต้น
เมื่อจุนโนะฟังจบก็พยักหน้าหงึกๆ
ฮะ...พี่จินใจดีนี่นา ตอนนี้ผมปิดเทอมแล้ว จะได้ตามพี่โชมาหาพี่จินนะฮะ
พี่ไม่มีของเล่นให้นะ จินบอก
จุนโนะสั่นหน้า ยิ้มให้จนตาหยี
ผมเลิกเล่นของเล่นแล้ว พี่ไม่รู้เหรอ...
อ้าว...ก็ไหนว่านอนกับปิกาจู้ ไม่ได้เล่นกับปิกาจู้เหรอ?
นอนกอดกันเฉยๆ เล่นไม่ได้หรอก ผมโตแล้วนี่ฮะ
อืมมม...จริงด้วยเนอะ...โตแล้ว...จริงๆ... จินอมยิ้ม จับจุนโนะยื่นไปจนสุดแขน
มองจุนโนะทั่วตัว มันโตแล้วจริงๆ อยากรู้ว่าไอ้โนะจังของเจ้าเด็กหนุ่มคนนี้มันจะโตสมตัวหรือเปล่า
เขาขอถอนคำพูดที่เคยบอกเอาไว้ว่า ชาตินี้จะไม่ขอเจอเจ้าเด็กมหาประลัยได้มั้ยเนี่ย...เพราะเจอกันแล้ว มันทำไมน่าฟัด เอ๊ย...น่ารักอะไรอย่างงี้....
ก็หลายๆ ปีที่ผ่านมา ....เวลาที่เขากลับญี่ปุ่นในช่วงปิดเทอม ก็ไปขลุกอยู่ที่บ้านคุณยายที่โอกินาว่า หาทางหลบเลี่ยงเพื่อนๆ ของพี่ไอบะตลอด จำรอยบาทาฝากรักของพี่โชกับเพื่อนๆ ได้เป็นอย่างดี แต่ก็รู้สึกว่าจะเคยเห็นจุนโนะตอนอายุ 10 ขวบ ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้สนใจจะมองเท่าไรนัก
...ไม่คิดว่า พอโตขึ้นจะน่ารักน่าใคร่ถึงเพียงนี้....
จุนโนะเงยหน้ายิ้มแป้น ทำไมถึงรู้สึกดีใจขึ้นมานะ เขาเองก็เปลี่ยนใจมาชอบจินตั้งแต่จินให้ปิกาจู้กับโดราเอมอนเขาแล้วล่ะ แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมจินต้องไปเรียนเมืองนอกด้วย ช่วงเวลานั้นจุนโนะรู้สึกเสียดายอย่างมาก เพราะรู้ว่าในตู้ของจินยังมีของเล่นเก็บไว้ตรึม แต่พี่จินไม่อยู่ซะแล้ว จุนโนะกับยามะพีก็อดได้ของเล่นตามระเบียบ จนเวลาผ่านไป เขาเองก็แทบเลือนๆ เมื่อจินกลับมาแบบนี้ จุนโนะก็พอจะเข้าเค้าขึ้นมาบ้าง
พี่จินโตขึ้นแล้วหล่อจนจำไม่ได้แน่ะ...ความจริงผมก็จำพี่จินไม่ได้ง่ะแหล่ะ จุนโนะบอกเขินๆ
จุนโนะก็น่ารัก...น่ารักมาก...น่ารักจนพี่..เอ้อ...เอ่อ.... จินเริ่มตะกุกตะกัก
แต่ยังไม่ทันพูดอะไรมาก ก็มีเสียงกระแอมดังมาจากทางเบื้องหลัง
หนุ่มร่างเล็กที่ชื่อ คาเมะนาชิ คาซึยะจ้องหน้าเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนสนิทสนมกับจินตาเป็นมัน
...จินยืนคุยกับใครหว่า...??? น่าสนใจชะมัดเลย....
อะแฮ่ม....!!! ทำอะไรกันเอ่ย...ขอผมร่วมวงด้วยคนซิ เจ้าของเสียงเดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงมาหยุดที่จินกับจุนโนะ
สีหน้าของเขายิ้มละไม แถมทำตากรุ้มกริ่มใส่จุนโนะเสียอีก
คนนี้ใครเอ่ย? น่ารักจัง!! คาเมะถาม มองหน้าจุนโนะไม่วางตา มองจนจุนโนะหน้าเข้มจัด
เอ่อ..... จุนโนะหันไปมองไอบะ แล้วก็ขมวดคิ้วเป็นเชิงถามว่า...ไอ้หนุ่มท่าทางชีกอคนนี้มันใครกันนะ???
ไอบะก็เลยต้องจำใจแนะนำ
คาเมะ...นี่จุนโนะนะ เป็นน้องแฟนพี่...แล้ว จุนโนะนี่รู้จักกันไว้นะ..เจ้านี่มันชื่อ
คาเมะ ญาติของพี่เอง มาจากอเมริกาพร้อมกับจินเขานะ
จุนโนะยิ้มแล้วก็พยักหน้าให้คาเมะ แต่พ่อหนุ่มหัวนอกนี่ซิ ฉวยโอกาสดึงร่างโปร่งมาใกล้
ยื่นหน้าจิ้มปากและจมูกฝังแนบสนิทที่แก้มนวลของจุนโนะ
เฮ้ย!! ทั้งจินและไอบะอุทานออกมาพร้อมกัน
ฮืมมม....หอมจัง...ฮ้า...ชื่นใจ คาเมะย้ายมาหอมแก้มอีกฝั่งหนึ่ง
อ๊ะ...เอ๊อออออ.... จุนโนะหน้าแดงก่ำ คลำแก้มตัวเองป้อยๆ หน้างอนง้ำ จ้องคาเมะเหมือนกับจะกินเลือดกินเนื้อ
แก้มหอมจังเลยยยย...คนสวย... คาเมะลูบปากตัวเอง ยิ้มภูมิอกภูมิใจนักหนา
จุนโนะถอยออกมาก้าวหนึ่ง หน้าแดงก่ำจนสลับกับสีเขียว
หอมมากเลยเรอะ...?? จุนโนะถามเสียงห้วน
หอมครับ...ไม่คิดว่าเด็กญี่ปุ่นจะหอมกว่าพวกมะกัน คาเมะก้าวเท้าเข้ามาอีก อยากลองอีกสักรอบ
จินกับไอบะมองตากัน จินทำท่าจะเข้าไปดึงคาเมะออกมา แต่จุนโนะกลับอ้าแขนออกกว้าง
สองมือกอดบ่าคาเมะไว้
และโดยที่ไม่มีใครคาดคิด (นอกจากไอบะ) จุนโนะขยุ้มคอเสื้ออีกฝ่าย ก้มตัวทุ่มคาเมะลงกับพื้น
โอ๊ยยย.... คาเมะร้องลั่นครัว นอนดิ้นไม่เป็นท่า
จุนโนะยืนคร่อมร่างเล็กของคาเมะ แล้วก็ชี้หน้าว่า
ไอ้ชีกอ....อยากหอมอย่างอื่นด้วยมั้ย...เอามั้ย? ไอ้เตี้ยหน้าขาว
โอยยย....
คาเมะกระตุกชายกางเกงจินเหย็งๆ
ช่วย...ช่วยดึงเมะหน่อยเด่ะ...โอยยย...ลุกไม่ไหว...คนสวยทำไมโหดจัง
ดี...สม... จินเดินหนีไปยืนข้างจุนโนะ
เรื่องอะไรจะช่วย อุตส่าห์เล็งแก้มจุนโนะอยู่ตั้งนาน มัวจดๆ จ้องๆ แต่กลับถูกเจ้าจอมซ่า
ฉกแก้มหอมไปซะแล้ว....
จินแอบมองหน้าจุนโนะ ก็เห็นกำลังยืนเช็ดแก้มตัวเองป้อยๆ สีหน้าสีตาเหมือนกับจะอยากซัดคาเมะให้ร่วงอีกสักตั้ง
พี่ไอบะ ฉุดผมที ผมลุกไม่ขึ้น สงสัยหลังถ้าจะหัก... เสียงโอดโอยมาจากปากบางเฉียบของคาเมะ
ไอบะยังไม่ทันจะพยุงญาติผู้น้องให้ลุกขึ้น
ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งเดินจ้ำพรวดพราดเข้ามากลางวง กระชากคอเสื้อคาเมะขึ้นแล้วก็จับโยนไปพิงกับอ่างล้างจาน
โอ๊ยยย....ใครวะ...เจ็บนะโว้ย... คาเมะโอดโอย มองหนุ่มที่มาใหม่เขม็ง
ทำไม? อยากรู้เรอะ? โชสืบเท้าเข้ามาใกล้ร่างเล็กของหนุ่มน้อยจอมซ่า
โช!! ไอบะผวาเข้ามาเกาะแขนชายหนุ่ม
ใจเย็นๆ น่า โช... ไอบะคอยปราม เมื่อเห็นคนรักออกอาการหวงน้องอย่างเต็มที่
โชส่งสายตาพิฆาตไปให้หนุ่มหน้าอ่อนที่ยืนระทดระทวยพิงซิงก์ล้างชามอยู่
เป็นไงแก...อยากจะหอมน้องฉันอีกมั้ยหา? โชตะคอกถามคาเมะ
อยาก...เอ๊ย...ไว้วันหลังก็ได้ฮะ เด็กหนุ่มระล่ำระลักตอบ โบกมือให้ว่อน
โชส่งเสียงเฮอะ...ในลำคอ จากนั้นก็ตวัดสายตาไปทางจุนโนะและจินที่ยืนเคียงข้างกัน เขามองจินแบบไม่พอใจ
จินกลับมาคราวนี้ เป็นผู้ใหญ่ขึ้น ท่าทางก็สง่างาม หน้าตาหมดจด หล่อเหลา ยิ่งมายืนคู่กับน้องชายของเขาแบบนี้ แม้จะหวงจุนโนะมากแค่ไหน โชก็ยังอดรู้สึกไม่ได้ว่า....คู่นี้มันสมกัน....
...แต่...ไม่ได้นะ...เขาจะคิดแบบนี้ไม่ได้
ความหลังฝังใจที่จินจูจุ๊บโนะจังของน้องชายผ่านแว่บเข้ามา
จุนโนะโตเป็นหนุ่มแล้ว และรู้ด้วยว่าโนะจังไม่ได้มีไว้ฉี่อย่างเดียว....
แล้วเจ้าจินคนนี้จะมาสอนอะไรให้น้องเขารู้มากรู้น้อยหรือเปล่า...รูปการมันน่าสงสัย
เห็นอาการของจินแสดงออกแบบนี้ ยิ่งต้องเก็บจุนโนะไว้ห่างๆ เจ้าหมอนี่ไว้ถ้าจะดี
โชคดีนะ ที่เขาลุกมาตามไอบะ แล้วเดินด้อมๆ มองๆ ทางหน้าต่างห้องครัว ทันได้เห็นจุนโนะกอดกับจิน และทำท่าจะทบทวนความหลังกันอยู่ รวมทั้งเจ้าญาติท่าทางแสบทรวงของไอบะที่พรวดเข้ามาหอมแก้มน้องชายเขาอีกล่ะ
....โอ๊ย....
...จะไล่จุนโนะกลับบ้านไปเดี๋ยวนี้ดีมั้ยเนี่ย.....
...ไงเรา...กลับมาเมื่อไรล่ะ โชถามจิน แต่สีหน้าไม่มีแววยิ้มให้เลยแม้แต่น้อย
มาเมื่อบ่ายฮะ...เอ้อ....ลืมเลย....วะ..หวัดดีฮะพี่โช... จินก้มหัวให้ชายหนุ่มผู้สูงวัยกว่า
โชพยักหน้าตอบ แค่นยิ้มให้อย่างแกนๆ เขาฉวยข้อมือจุนโนะแล้วก็ลากให้มายืนข้างตัว
รื้อฟื้นความหลังกันพอหรือยัง? ถ้าพอแล้วก็ถอยห่างๆ เลยนะจุนจัง!! เสียงเข้มของโชดังขึ้น
จนจินสะดุ้ง
...เอาแล้วไง...โหมดพี่ชายหวงน้องเริ่มปรากฏอีกครั้ง...
จุนโนะกระตุกแขนโชยิกๆ เมื่อพี่ชายหันมา เขาก็ชี้ไปที่จิน
พี่จินที่ให้ของเล่นผมไงฮะ...ดีจังได้เจอพี่จินสักที ไม่เจอตั้งหลายปีแน่ะ...พี่โชก็บ่นถึงพี่จินบ่อยๆ
ไม่ใช่หรือฮะ น้องชายพูดตามประสาซื่อ
เออ....แต่ใครว่าพี่บ่นถึง...แล้วก็ไอ้เรื่องของเล่นนั่นน่ะ เลิกพูดถึงได้แล้ว
จุนโนะ...ไหน...ไหน ...ผลไม้ล้างเสร็จแล้วใช่มั้ย ไป..ไป...ออกไปข้างนอก...พวกยูอิจิกับอุเอ้มาแล้ว
พี่อุเอ้เขาบ่นถึงเราแน่ะ... โชดันจุนโนะออกไปนอกครัวจนได้ แต่กระนั้นก็ยังไม่วายที่จุนโนะจะหันมาตะโกนบอกจินว่า
พี่จิ้นนน...แล้วจุนจังจะมาหาอีกนะฮะ...
ไม่ต้องมาแล้ววว...จุนโนะ!! โชขัดขึ้นมา
จินได้ยินเสียงจุนโนะพูดแว่วๆ ว่า
ทำไมง่ะ...พี่โช...
ไม่ต้องถามได้มั้ย...
...แต่ว่าาาา......
...x@~xx%%...$$#@...x....x) เสียงพี่ชายบ่นต่ออีกยืดยาว
จากนั้นสองศรีพี่น้องก็ลับสายตาของจินไปทางสระน้ำ เสียงโต้เถียงของสองพี่น้องก็จางหายไปด้วย
ชายหนุ่มหันกลับมาในครัว เห็นสายตาคาเมะแล้วก็อยากจะซัดซะป๊าบ
แววตาของคาเมะนั้นน่ะ ...ทำไมจะดูไม่ออก อยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็ก โตมาด้วยกัน รู้ไส้รู้พุงกันดีแค่ไหน
ทำไมจะไม่รู้ล่ะว่า
เจ้าเต่าจอมซ่านั้นน่ะ คิดอย่างไรกับเจ้าเด็กมหาประลัยของเขา
พี่จิน...เด็กคนนั้นน่ะ....ผมจองนะ คาเมะว่า
....นั่นไง...จินคิดไว้ไม่มีผิด
เรื่องของนายเด่ะ...ใครดีใครได้ว้อย... จินสะบัดเสียงใส่
เอ๊...พูดอย่างงี้...จะแข่งกันใช่มั้ยเนี่ย?
เออซิวะ...ของแบบนี้จะปล่อยให้นายงาบ..บ...บ...ไปกินฟรีๆ ได้ไง...ต้องลงสนามแข่งกันหน่อยว้อย
อ้าว...ไหงเป็นงั้น...ก็เด็กคนนี้ไม่ใช่เหรอ ที่พี่บอกว่าชื่อจุนจัง...เด็กเปรตที่พี่ไม่ขอเข้าใกล้อีกแล้วไงง่ะ...ไหงกลืนน้ำลายตัวเองได้ล่ะฟะ
คาเมะทำเสียงกระฟัดกระเฟียดใส่...
ลุ้นกันเองก็แล้วกัน...แต่ดูท่าทางฉันจะมีภาษีดีกว่านายแล้วล่ะ ไอ้เมะเอ๋ย จินกระหยิ่ม
ฉันว่าแห้วทั้งคู่ง่ะแหล่ะ...หรือไม่ก็น่วม...ก่อนจะคิดทำอะไร หันมามองว่าพี่ชายของจุนโนะน่ะเตรียมไม้กระบองอยู่ในมือหรือเปล่านะเว้ย...เดี๋ยวจะหาว่าฉันไม่เตือน
เสียงพี่ชายของจินลอยลมมา
ไอบะเตรียมผลไม้จัดใส่ถาด แล้วก็บงการให้จินและคาเมะถือถาดตามหลังเขาไปสมทบกับพวกเพื่อนๆ
ข้างนอก
อันนี้จินและคาเมะเต็มใจอย่างยิ่ง ก็เพราะข้างนอกนั่น
...มีจุนโนะสุเกะอยู่ด้วยนี่นา...
************************************
ทุกคนออกมาร่วมสังสรรค์กันข้างนอก ริมสระน้ำที่แสนจะเย็นสบาย จุนโนะสุเกะนั่งติดกับอุเอะดะ
ชายหนุ่มหน้าสวย ผู้เป็นหวานใจของยูอิจิ
ตอนนี้ยูอิจิกำลังประกาศปาวๆ ว่าเขากับอุเอะดะได้ย้ายนิวาสถานไปอยู่ที่อพาร์ตเมนต์เดียวกันเรียบร้อยแล้ว........
และนั่นเท่ากับเป็นการประกาศว่า เขาทั้งสองได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันแล้วนั่นเอง
ฮ้าาา....โรแมนติกจังเลย...ได้อยู่กับคนที่เรารักเนี่ย....ดีชะมัดยาด... จุนโนะบอกขณะซบหัวอิงกับบ่าของอุเอะดะ
โชหันขวับมามองน้องชาย เห็นใบหน้าเคลิ้มฝันแบบนั้นเข้าก็กระแอมดังๆ
อะแฮ่ม...อยู่กับพ่อกับแม่กับพี่ชายนี่มันทรมานมากหรือไงจ๊ะ...ไอ้หนูน้อย
จุนโนะลุกขึ้นโบกไม้โบกมือปฏิเสธ
อ๊ะ...เปล่าๆ ..แหมพี่โช...อยู่กับพี่โชก็ดีอ่ะนะ แต่ว่าถ้ามีคนที่เรารักอยู่ด้วยมันก็ซาบซ่าดีใช่มั้ยล่ะ...ชีวิตมันจะได้ตื่นเต้นดีน่ะฮะ...ผมเปล่าว่าอยู่กับพี่โชไม่ดีสักกะหน่อย
จุนโนะทำหน้ามุ่ย กำลังจะซบอุเอ้อีกครั้ง เผอิญสายตาปะทะกับสายตาคู่หนึ่ง จุนโนะรีบกระเด้งตัวนั่งตัวตรง
ผิวแก้มร้อนซู่ขึ้นมาทันที ก็สายตาของพี่จินน่ะซิ มันทั้งคมทั้งฉ่ำหวาน ...ผิดปกติที่จะมองชายด้วยกัน
จุนโนะเมินไปทางอื่น แต่พอลองชำเลืองดูอีกที ก็เห็นจินยังไม่ถอนสายตาไปจากดวงหน้าของเขา
จุนโนะอยากอยู่กับคนรักหรือครับ? เสียงจินถามข้ามโต๊ะมา
เอ้อ...เปล่าฮะ...เพียงแค่ว่า มันคงจะโรแมนติกเท่านั้นเอง...ตอนนี้ยังไม่อยากอยู่
ถึงอยากก็อยู่ไม่ได้ เด็กหนุ่มมองพี่ชาย เห็นถ้าจะจริง ถึงจะอยากใช้ชีวิตอยู่กับคนรัก
แต่ก้างชิ้นใหญ่ก็คงจะขวางคอเขาอยู่ไม่เลิกนั่นเอง
...ก้างชิ้นใหญ่ของจุนโนะ...ตวัดสายตาคมปลาบไปมองดูน้องชายของคนรัก
...เห็นสีหน้าของจินแล้วก็ชักกลัดกลุ้ม...หน้าตาออกแววเจ้าชู้แบบนั้นน่ะ...
เฮ้อ....จุนโนะเอ๋ย...สงสัยตัองจับนายซ่อนไว้ในตู้เสียแล้วละมัง...
โชลอบถอนหายใจ แต่พอหันไปมองหนุ่มน้อยหน้าขาวที่นั่งข้างๆ จินอีกคน เขาก็ต้องสะดุ้งหลายตลบ...
....ไอ้หมอนี่อีกคน...ชื่ออะไรนะ...คาเมะ หรือไง...นั่งมองหน้าจุนโนะตาปรอยเชียว...หน้าตาบ่งบอกความหื่นเต็มพิกัดได้ดีเชียว
ยังไม่ทันที่โชจะคิดอะไร
เขาก็ได้ยินเสียงไอ้หนุ่มหน้าขาว ญาติของไอบะ เอ่ยออกมาบ้าง
ผมขออาสา...ถ้าจุนโนะอยากอยู่กับคนรัก... คาเมะยกมือขอมีเอี่ยวด้วย จุนโนะเบ้ปาก
แหว่ะ...
อ้าว..!! คาเมะทำคอย่น แต่ก็ยังหัวเราะหึๆ
ทำไมครับ...ผมมีประสบการณ์มากพอที่จะทำให้ใครบางคนอยู่ด้วยแล้วมีความสุข ถ้าจุนโนะยังว่าง
ผมก็เต็มใจนะครับ
ไม่เป็นไร...ขอบใจ... จุนโนะค้อนขวับ
แหม...โหยย....ค้อนก็น่ารักนะฮะ...ชักอยากอยู่ด้วยซะแล้วซิ..รับรองชีวิตของจุนโนะคงจะสดใสซาบซ่าดีแท้...
บอกว่าไม่เป็นไรไง!! หรืออยากโดนทุ่มอีก... จุนโนะชักจะสุดทน
ถ้าทุ่มผมแล้ว จุนโนะสบายใจ...ผมก็ยินดีให้ทุ่มได้ตลอด 24 ชั่วโมง ไม่เว้นวันหยุดราชการครับ...
คาเมะพูดต่อไปเจื้อยแจ้ว รบกวนบาทาของใครต่อใครที่นั่งล้อมวงอยู่ตรงนั้นเหลือเกิน
โคกิเริ่มขยับแข้งขยับขา ยูอิจิก็ค่อยๆ เขยิบไปทางคาเมะ พลางหักข้อนิ้วดังกร๊อบๆ .. แต่เจ้าตัวดียังคงนั่งมองหน้าจุนโนะ...ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร...คาเมะป้อต่อไปเรื่อยๆ จนจินเริ่มกระทุ้งที่สีข้าง
เงียบไปเลยไอ้เมะ...อยากลงไปอาบน้ำในสระเล่นหรือไง... จินพยายามเตือน แล้วก็เอนตัวกระซิบกระซาบข้อความบางอย่างกรอกรูหูของคาเมะ เป็นผลให้หนุ่มจอมซ่านั่งตัวตรงแน๋ว ประสานมือกันไว้ที่ตัก สายตาก้มต่ำมองปลายเท้าของตัวเอง เงียบกริบอย่างกระทันหัน ทุกคนก็เงียบ....รวมทั้งยูอิจิก็เลิกหักข้อนิ้ว....
แค่ล้อเล่นเท่านั้นเองก๊าบบบ... ในที่สุดคาเมะก็เอ่ยออกมาเสียงเบาหวิว...
ดี...รู้เอาไว้ซะ...จุนโนะน้องฉันไม่มีไว้ให้ใครจีบ...ขอบอกต่อ...ห้ามแตะนะโว้ย..เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือนล่วงหน้า
โชประกาศ โคกิพยักหน้า
ใช่!! ยังไม่ผ่านการสกรีน ห้ามจีบเด็ดขาด เข้าจั๋ย?? ไอ้เต่า???
เข้าใจก๊าบ...
สิ้นเสียงของคาเมะ คนที่ดีใจเป็นที่สุดคงไม่พ้นจิน...
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงต้องดีใจด้วย กับการที่พี่และใครต่อใครปกป้องจุนโนะถึงขนาดนั้น
แต่ก็เป็นการยืนยันให้เขารู้ว่า จุนโนะหัวใจยังว่าง....ไม่ยากที่จับจอง
...แม้จะต้องฝ่าด่านอรหันต์หลายด่านก็ตาม ...เขาแอบส่งสายตาไปทางไอบะ ก็พบสายตาช่วยลุ้นของพี่ชายมองมาอยู่ก่อนแล้ว...
จินสะดุ้งกับสายตาแบบนั้น...นี่แสดงว่าไอบะเปิดไฟเขียวให้เขาแล้วใช่มั้ยนั่น....
มีพี่ไอบะเป็นแบ็คให้แบบนี้ก็..........
..........โนะจังจ๋า...พี่จินกลับมาแล้ววว.....
***********************
to be continue