So In Love... (Kamechan's Birthday fic)

************************************

ตึก.....ตัก...ตึก...ตัก...

.....3 ก้าว....

ใกล้เข้ามาแล้ว

.....2 ก้าว.....

ใกล้เข้ามาอีกนิด

....อีก 1 ก้าว.....

มาแย้ว...มาแย้ว....

......พลั่ก........

เสียงร่างสองร่างปะทะกันตรงทางเดินระหว่างห้อง

“โอ๊ย.....” ร่างบางลงไปนอนกลิ้งอยู่ที่พื้น ส่งเสียงโอดโอย พร้อมๆ กับที่ร่างสูงซึ่งเป็นฝ่ายถูกชนผวาเข้ามาประคอง
“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ น้อง...” เสียงทุ้มนุ่มหูดังอยู่ชิดใกล้ ร่างบางเงยหน้าเหยเกขึ้นมอง ตาสบตา...ปิ๊งปั๊ง...
แต่เป็นการปิ๊งข้างเดียว
“โห...รุ่นพี่...หล่อจางงง....” ร่างบางครางเสียงอ่อยแทบจะหายจุก จนร่างสูงของรุ่นพี่ขมวดคิ้ว
“อะ...อะไรนะครับ?”
“อ๊ะ...ปะ..เปล่าฮะ...อูย..ย.ย..” พยายามจะลุกขึ้น แต่ก็แกล้งทิ้งตัวลงไปอีก เดือดร้อนถึงร่างสูงต้องพยุงเขาให้ลุกขึ้นยืน
“สงสัยจะยังจุกอยู่ รุ่นพี่ไม่เป็นไรหรือฮะ...ผมอุตส่าห์กระแทกซะแรง...เอ๊ย...ไม่ใช่... คือผมหมายความว่า ขนาดโดนผมชนอย่างแรงยังไม่เป็นไรอีกง่ะ?” แหงนหน้าขึ้นถาม ส่งสายตากลมโตงดงามให้ร่างสูงเต็มที่ แต่คนตรงหน้าก็เอาแต่ยิ้มจนตาหยี ใบหน้าหล่อเหลาส่ายหน้า
“พี่ไม่เป็นไรหรอก...”

หนุ่มน้อยคนชนทำท่าจะยิ้มเมื่อเจอความอ่อนโยนของรุ่นพี่เข้า แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขัดขึ้นมา
“นายชื่ออะไรน่ะ?”
ไม่ใช่เสียงของรุ่นพี่ แต่ว่าเป็นเสียงของหนุ่มร่างเล็กที่ยืนอยู่ใกล้รุ่นพี่ ใบหน้าขาวใส จะว่าหล่อก็ได้ สวยก็ได้ สรุปว่าเจ้าหมอนั่นกำลังมองเขาเขม็ง กับเสียงห้วนจัดที่ถามถึงชื่อ จึงทำให้เขาต้องตอบออกมา
“ผมชื่อ ยามะพีฮะ...”
“อือ......ทีหลังเดินระวังหน่อยซิ ถ้าจุนโนะเจ็บจะทำยังไง จวนจะถึงวันแข่งแล้วด้วย” เสียงขุ่นเขียวผิดกับหน้าตาลิบลับ
ยามะพีกลืนน้ำลายดังเอื๊อก
เจ้าหมอนี่....มันใครกันวะ...ทีคนโดนชนยังยิ้มตาตี่อยู่เลย แล้วเจ้านี่มันมาเกี่ยวอะไรด้วยง่ะ
ชักจะยั๊วะแล้วนาเฟ้ย...

“ไม่เป็นไรหรอกคาเมะจัง...เมื่อน้องคนนี้ไม่เป็นไรแล้ว ก็ไปกันเถอะ...ขอโทษนะครับน้อง พี่จะรีบไปซ้อม...ไปล่ะ..” ประโยคหลังนี่พูดกับยามะพีเต็มๆ แถมก่อนไปยังโบกมือบ๋ายบายให้อีกแน่ะ ส่วนอีกคนหนึ่งนี่ซิ นอกจากจะไม่ยิ้มแล้วยังทำหน้าบึ้งใส่อีก.....เวลาเดินผ่านหน้าเขา ก็มองซะ...ยามะพีแทบขยาด
...ชื่อคาเมะเหรอ...

ชิ...ไม่เห็นหล่อเลย สู้รุ่นพี่จุนโนะสุเกะก็ไม่ได้...

ยามะพีสะบัดหน้าเดินเข้าห้องเรียนไป ...คลำแขนที่เริ่มตึงๆ ตอนชนกับจุนโนะ...
พอก้มลงมอง ...โห...เขียวช้ำเลยด้วย สงสัยกระแทกกับขอบกระเป๋าของจุนโนะแน่เลย..

....เจ็บเนื้อเจ็บตัวนิดหน่อยแต่ก็คุ้มล่ะวะ...

“เป็นไงวะไอ้พี...โคตรลงทุนเลยนะเว้ย รุ่นพี่จุนโนะเขามองแกมั่งเปล่าวะ?” เสียงเพื่อนเลิฟที่ชื่อคุซาโนะถามมาจากโต๊ะด้านหลัง
“อือ...มองเด่ะ แถมยิ้มให้อีก ตัวก็ห้อมหอมล่ะ รุ่นพี่นี่ เท่ชะมัดเตี่ยเลย ทั้งสูง ทั้งแน่น ตัวก็หอมอีกต่างหาก แค่ได้ชนยังใจเต้นขนาดนี้ ถ้าได้ซบอกแกร่งนั่นจะซะแค่ไหนว้า...” ยามะพีนั่งประสานมือไว้ใต้คาง ทำหน้าเคลิบเคลิ้ม...เห็นหน้ายิ้มแย้มของจุนโนะลอยเด่นวูบไปวูบมา
“อยากเห็น...อยากเห็นอีกจังเยย..ย...ย...” ยังเพ้อไม่เลิก...

แต่แล้วจู่ๆ ใบหน้าคมกริบ ค่อนข้างดุยามขมวดคิ้วของใครบางคนก็ลอยมาแทนที่ใบหน้าของจุนโนะ
ยามะพีสะดุ้งเฮือก ทำไมถึงรู้สึกหวั่นไหวกับดวงตาคู่นั้นนักนะ
...ตาคมเฉี่ยว แถมยังมองเขาด้วยสายตาไม่ค่อยพอใจ อันนี้ไม่เข้าใจเลยแฮะ ว่าคนหน้าตาน่ารักอย่างยามะพีจะถูกคนมองด้วยสายตาชอบกลแบบนี้...
..เอ...หรือว่า...นายคาเมะอะไรนั่นน่ะจะเป็นแฟนรุ่นพี่จุนโนะน้า...อือ......อาจจะใช่ก็ได้...ไม่งั้นจะแสดงอาการไม่พอใจแบบนี้เหรอ
......โถ.....คงจะหวง......

*********************************

เสียงนกหวีดหมดเวลาซ้อมดังก้องทั่วโรงยิม นักกีฬาเดินอย่างอ่อนระโหยกลับที่นั่ง ผ้าขนหนูผืนเล็กสีขาวปลิวหวือมาตกบนหัวจุนโนะพอดี พอหันไปมองก็พบกับสายตายั่วยวน หวานฉ่ำของหนุ่มน้อยหน้าสวยที่ทำหน้าที่เป็นผู้จัดการทีมส่งมาให้เขาโดยเฉพาะ
จุนโนะส่งซิกไปยังร่างนั้น และก็หันมายิ้มกับคาเมะ

“นัดกันอีกล่ะซิ” คาเมะแซว แต่จุนโนะไม่ตอบแต่ยักคิ้วให้
คาเมะหัวเราะ หยิบผ้ามาเช็ดหน้าเช็ดตา แล้วก็คว้าขวดน้ำมาดื่มอักๆ พอแหงนหน้าไปทางอัฒจันทร์ เขาก็ชะงัก รีบสะกิดจุนโนะยิกๆ
“เด็กคนนั้นนี่นา ที่ชนนายเมื่อกลางวัน...”
“ไหนๆ”
“นั่นไง อ้าว!! หลบไปแล้ว”
“อ๋อ..น้องหนูตาโต...” จุนโนะพูดแค่นั้น ก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก เขาคว้าตารางการซ้อมมาพลิกดู แต่พอเห็นคาเมะเงียบไปก็เลยหันไปดู
คาเมะยังนั่งมองไปทางอัฒจันทร์ด้านนั้นเช่นเดิม จนร่างสูงต้องกระทุ้งสีข้างเบาๆ
“เป็นไงสนเด็กคนนั้นหรือไงพวก?”
“ฮื่อ......แต่...คงไม่มีหวังหรอกวะ” คาเมะครางเสียงอ่อย ไม่เห็นร่างบางนั่นแล้ว ก็พอเขาแหงนหน้ามอง เด็กรุ่นน้องคนนั้นก็รีบมุดหน้าหนีหายไปจากสายตาซะแล้ว
“ทำไมจะไม่มีหวังล่ะ คาเมะจัง” จุนโนะถาม
“ก็เขาชอบนาย...ตอนที่เดินชนกันน่ะ เห็นอยู่หรอกว่าเจตนาสร้างสถานการณ์ ประเภท แกล้งชนไงล่ะ”
“โหย...เอางั้นเลยเรอะ?” จุนโนะหัวเราะเบาๆ แล้วก็ไม่โต้ตอบอะไร ได้แต่ส่ายหน้าไปมา.... ปากก็พึมพำว่า
“เด็กคนนั้นชอบฉันหรือไงนะ? ...หึ...หึ..ตลกดี”
ไม่ได้ยินเสียงคาเมะโต้ตอบ นอกจากเสียงดังคนละเมอ ออกมาจากปากบาง
“เด็กอะไร ตาโต น่ารักจัง...ตกหลุมรักซะแล้วซิเรา...”
“นายนี่...ชอบกลนะคาเมะจัง ทีตอนนั้นยังไปดุเขาอยู่เลย มาตอนนี้มาตกหลุมรักซะแล้ว...เห็นๆ อยู่หรอกน้า ว่าเขาชอบฉันน่ะ” จุนโนะชี้ที่อกของตัวเอง ร่างสูงยืดตัวขึ้นเต็มที่
เป็นความสูงที่คาเมะได้แต่อิจฉา
...เออวะ...ไม่สูงมั่งให้มันรู้ไป...อิจฉาชิบเป้งเลย...

**************************************

วันต่อมาคาเมะก็สังเกตเห็นว่าบนอัฒจันทร์ที่เดิม จะมีหนุ่มน้อยยามะพีแอบมาดูพวกเขาซ้อมกันอีก เป้าหมายก็คงไม่พ้นการแอบดูจุนโนะอีกแน่ๆ วันนี้เขาก็เลยย่องขึ้นไปนั่งบนอัฒจันทร์แถวบนเหนือที่นั่งของยามะพีแถวหนึ่ง... แอบมองคนสวยจากทางด้านหลัง เห็นซีกหน้าที่หันไปหันมาแล้วก็อดเผลอยิ้มไม่ได้ นี่คงจะคลั่งไคล้จุนโนะมากซินะ หน้าถึงได้บาน และก็ส่งเสียงเฮตลอดเวลาที่เพื่อนของเขาวิ่งผ่าน
แต่จะรู้มั้ยนะว่า มีใครคนหนึ่งแอบมองอยู่
เอ...แล้วนี่เขาจะมาแอบมองรุ่นน้องคนนี้ทำไมกันนะ ทำไมไม่ไปซ้อม...ก็คนมันตกหลุมรักนี่หว่า....
เอ...แต่ถ้าได้ไปวิ่งชู้ตลูกบาสแบบจุนโนะ บางทีเด็กคนนี้อาจจะหันมามองเขาบ้างก็ได้

คิดได้ดังนั้นแล้ว คาเมะจึงลุกขึ้น
เสียงเคลื่อนไหวร่างกาย เรียกความสนใจของคนนั่งข้างหน้าได้ในทันที ยามะพีหันขวับมามอง พอเห็นว่าเป็นรุ่นพี่หน้าขาว เขาก็สะดุ้ง ก็สายตาคมจัดของคาเมะที่ปรายตามองมานั้นทำให้ยามะพีใจเต้นขึ้นมาซะงั้น
“บ้าป๊ะ?” หนุ่มน้อยตาโตส่งเสียงงึมงำ แล้วก็สะบัดหน้าไปมองจุนโนะต่อ

********************

หลังเลิกเรียนวันหนึ่ง ยามะพีเดินแกว่งกระเป๋าออกมาจากห้องประชุมชมรม ยังไม่ทันจะก้าวลงบันได ก็ปรากฏร่างสูงของจุนโนะสุเกะเดินขึ้นบันไดมาหา ร่างสูงยิ้มให้อย่างอ่อนโยนเล่นเอายามะพีมองตาค้าง

หล่ออีกแย้ว....ออร่า..กระจาย เก็บแทบไม่ทัน......

“หวา.....ระ...รุ่นพี่จุนโนะ..ะ..ะ....ะ.” ยามะพียิ้มแก้มปริ หน้าแดงแจ๊ด ใจเต้นตึกตัก...
“มีเวลาว่างคุยกันสักครู่หนึ่งมั้ย?” รุ่นพี่รูปหล่อถาม เดินมาหยุดที่ขั้นบันไดถัดจากเขาสองขั้น
“ฮะ?”
ยามะพีเดินลงมาถึงที่พักบันได แสงแดดอ่อนๆ ทอดลงมาจากบานกระจก ส่องให้เห็นแสงสว่างไสวไปหมด

จุนโนะล้วงกระเป๋าเสื้อ หยิบเอาสิ่งหนึ่งออกมายื่นให้หนุ่มน้อยตรงหน้า
ยามะพีมองสิ่งนั้นแล้วก็ทำตาโต ริมฝีปากเผยอค้าง
“จดหมาย!!” เขาอุทานออกมาเบาๆ เหลือบใบหน้าแดงซ่านขึ้นมองจุนโนะสุเกะ เห็นรุ่นพี่พยักหน้ายิ้ม
“ฮื่อ..จดหมายรัก....ของ...”
“อ๊ะ?? ไม่ต้องหรอกฮะ...จดหมายรักอะไรนี่น่ะ...ไม่จำเป็นเลย” ยามะพีกุมมือที่ส่งจดหมายมาให้รวมทั้งจดหมายด้วย
“ทำไมล่ะ?” จุนโนะเลิกคิ้ว มองยามะพีแบบไม่เข้าใจ
“จดหมายรักน่ะไม่จำเป็นหรอกฮะ...คิก...คิก...ผมไม่ต้องอ่านก็ โอเคฮะ...โอเคครับ ยินดีฮะ...” ยามะพียิ้มแป้น ทำหน้าเขินๆ ยืนแกว่งไปแกว่งมา เรียกสายตาเอ็นดูจากจุนโนะสุเกะได้
“งั้นก็ขอบใจนะ...ตกลงตามนี้ ถ้านายตกลงฉันก็เบาใจ เอาล่ะ ฉันไปก่อนล่ะ เดี๋ยวเพื่อนจะคอย บาย....”
“หวัดดีฮะ...ฮ้า...วันนี้ผมคงมีความสุขในโลกเลยล่ะ” ยามะพีแทบกระโดดตัวลอย นี่...หมายความว่าจุนโนะรักเขาด้วยงั้นซิ
...โอ๊ย..อยากจะร้อง อยากจะเต้นจ้ำบ๊ะตรงบันไดนี่จริงๆ...

เสียงกระโดดตุบๆ ของยามะพีทำให้ร่างสูงที่กำลังเดินลงบันไดชะงัก เหมือนกับจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จุนโนะวิ่งขึ้นบันไดสองสามก้าวแล้วก็หยุดมองร่างบางอย่างขำๆ เขาส่งเสียงกระแอมดังๆ ทำให้ยามะพีหยุดกระโดด พอหันมาเห็นจุนโนะเข้าก็หัวเราะเขินๆ
“เอ้อ...ลืมบอกไป...ถ้านายตกลงโอเค ก็ไปรอที่หน้าประตูรั้วโรงเรียนตอน 6 โมง เย็นนี้นะ รอให้พวกเราซ้อมบาสเสร็จก่อนนะครับ...” จุนโนะว่า
“คร้าบ...รุ่นพี่ แล้วเจอกันฮะ...” ยามะพีโค้งงึกๆ แล้วก็วิ่งเข้าห้องน้ำ ขอไปเสริมสวยก่อนจะมีเดทครั้งแรกล่ะ...

*******************************************

เมื่อถึงเวลานัด ยามะพียืนกระสับกระส่ายอยู่หน้าโรงเรียนได้ไม่นาน ก็มีหนุ่มนิรนามย่องมาทางด้านหลัง แถมยังเอามือปิดตาเขาซะอีกแน่ะ...
“อ๊ะ...ใครน้า?” หนุ่มน้อยจับมือนั้นไว้ แล้วก็อมยิ้มในหน้า
.........ขี้เล่นเก่งจริงนะ รุ่นพี่จุนโนะ......
“ทายซิใคร” หนุ่มลึกลับถามกลับ
“ใช่เจ้าของจดหมายรักหรือเปล่าเอ่ย?”
“ใช่แล้วครับคนสวย...” เสียงทุ้มนุ่มหูดังไม่ไกลเกินเสียงกระซิบ ยามะพีนิ่วหน้า เอ๊ะ.....ทำไมเสียงไม่เหมือนพี่จุนโนะเลยล่ะฟะ
ยามะพีเงียบไปเป็นครู่ แต่ก็ยังคงปล่อยให้ร่างนั้นกอดเอาไว้จากทางด้านหลัง เขาไม่เห็นอะไร แต่จมูกได้กลิ่นสบู่โชยออกมาจากร่างนั้น
ก็น่าจะใช่รุ่นพี่นี่นา เพราะจุนโนะบอกว่าไปซ้อมบาส ก็คงจะอาบน้ำมาเรียบร้อยตัวถึงได้หอมขนาดนี้
“รุ่นพี่.....” เขาทำเสียงอู้อี้
“ฮื่อ...”
“เขินนะฮะ...มากอดกันแบบนี้”
“ถ้าปล่อยแล้วจะยอมให้กอดหรือเปล่าล่ะ?” เสียงถามยั่วเย้า ยามะพีพยักหน้างึกๆ พลางหัวเราะคิกคัก
เมื่อรุ่นพี่ถอนมือออก ยามะพีก็รีบหันขวับเตรียมพร้อมจะยิ้มให้ทันที แต่ทว่า......

“เอ๊ะ...เฮ้ย!!” ยิ้มที่เตรียมไว้ ค้างเติ่ง รีบหุบแทบไม่ทัน เมื่อคนที่ยืนยิ้มเผล่อยู่เบื้องหน้านั่นมัน.....

“นาย.......”

“ว่าไงครับ ปล่อยแล้วจะให้กอดต่อหรือเปล่า?” คนพูดยิ้มกริ่ม คิ้วเรียวยักให้อย่างยั่วเย้า จากนั้นเขาก็โค้งให้ยามะพีพลางบอกว่า
“ขอบคุณนะครับที่ยอมตกลงคบกับผม...”
“เอ๊ะ!! เดี๋ยว..เดี๋ยว!!” ยามะพีถอยหลังกรูด
ทำไมมันเป็นแบบนี้ไปได้ ทำไมถึงเป็นคาเมะ นายหน้าขาวเพื่อนของจุนโนะ แล้วรุ่นพี่สุดหล่อของเขาหายไปไหนกัน???????
“ใครบอกว่าฉันจะคบกับนายหา?” ยามะพีตวาดแว๊ด ตาโต แก้มป่องเข้าป่องออก แต่คนมองก็เห็นว่าน่ารักเหลือทน
“จุนโนะบอก”
“รุ่นพี่จุนโนะ??? มะ...หมายความว่าไง”
“ก็จดหมายที่ฉันให้จุนโนะไปให้นายน่ะ มันคือจดหมายสารภาพรักของฉัน แล้วจุนโนะบอกว่า นายตอบโอเคแล้ว ฉันก็ดีใจง่ะนะ เนี่ย...เนี่ย...” คาเมะจิ้มอกตัวเอง
“ฉันเนี่ย...ชอบนายรู้ป๊ะ? ชอบมาหลายวันแล้ว...”
“ไอ้บ้า.....” รุ่นน้องตาโตทำปากยื่นใส่ แล้วก็เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงเข้าไปในโรงเรียนอีกครั้ง
“จะไปไหนเหรอ น้องยามะพี” คาเมะวิ่งตาม แต่ยามะพีไม่ฟังเสียงอะไรแล้ว กำลังโมโหสุดขีด

เป็นไงเป็นกัน จะต้องไปเจรจากับจุนโนะให้รู้เรื่องมาทำแบบนี้ได้ไงกัน

“น้องยามะพี.....” รุ่นพี่คาเมะแตะเอวเขา แต่ก็โดนสะบัดใส่
“อย่ามาแตะตัวเค้าเลยนะ..คนฉวยโอกาส” ว่าแล้วก็เดินถลกแขนเสื้อเข้าไปในโรงยิม
ได้ยินเสียงคนหลายคนพูดจาเอะอะ หยอกล้อกัน พวกนักกีฬาต่างทยอยออกมานอกโรงยิมกันแล้ว เมื่อคาเมะกับยามะพีเดินสวนเข้าไปก็ออกปากถามว่าจะไปไหน ยามะพีชี้ไปด้านในแล้วก็ถามว่า
“รุ่นพี่จุนโนะกลับไปหรือยังครับ?”
“ยัง...ตอนนี้เขาอยู่กับ.... อ้าว...”
หนุ่มน้อยไม่ฟังเสียง เดินอาดๆ เข้าไปทันที
“ไหนวะ?” ดวงตากลมโตสอดส่ายหาร่างสูง ก็ไม่เห็นใคร
“ยามะพี......” คาเมะส่งเสียงเรียก ร่างบางหันขวับมาแหวใส่ทันที
“เงียบไปเลยนะรุ่นพี่เต่าโฉด....”
“เอ้า...ตามใจ... สงสัยจุนโนะจะอยู่ในห้องแต่งตัวละมัง อยากเป็นตากุ้งยิงก็เข้าไปเด่ะ” คาเมะชี้ไปที่หลืบทางเดิน ซึ่งถ้าเข้าไปด้านในก็จะมีห้องเล็กๆ ซ่อนอยู่สองห้อง ห้องหนึ่งเป็นห้องเก็บอุปกรณ์ ส่วนอีกห้องเป็นห้องแต่งตัว ซึ่งยามะพีก็เดินไปเปิดห้องอุปกรณ์ก่อน
พอไม่เจอใครก็หัวเสียปิดประตูดังปัง และก็เดินไปอีกห้องหนึ่ง
“เฮ้ย...อย่าเปิด...” คาเมะพยายามห้ามแล้ว แต่ทว่า

..........ปึง.........

เมื่อยามะพีกระชากประตูเปิดออก เขาก็ต้องยืนค้างเติ่งอยู่หน้าประตู ตัวแข็ง ปากอ้าค้าง คาเมะถลันมายืนซ้อนหลัง ได้ยินเสียงหนุ่มน้อยครางออกมาแทบไม่เป็นภาษา
“อ๊ะ...อ๋า.......อา.......อ๋าาาา...ฮึก...ฮือ..อ...อ....” หนุ่มน้อยยกมือปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ตรงนั้นเอง

ก็ภายในห้องนั้นน่ะ เขาเห็น....รุ่นพี่จุนโนะกำลังปฏิบัติภารกิจรุกประชิดเนื้อตัวของผู้จัดการทีมคนสวย หุ่นเซ็กซี่ กำลังนัวเนียกอดจูบลูบคลำกันที่ล็อกเกอร์นักกีฬา ริมฝีปากที่ประกบกันตอนที่ยามะพีทะเร่อทะร่าเข้าไปนั้นผละออกจากกัน
ในขณะที่ยามะพียืนตะลึงเพราะคาดไม่ถึง จุนโนะก็หันมามองผู้บุกรุกความเป็นส่วนตัว ลำตัวที่แนบกับหนุ่มหน้าสวยของทีมถอยออกมาก้าวหนึ่ง ร่างสูงปล่อยลมออกทางปาก พลางเลิกคิ้ว
“มีคนมาขัดความสุขเราซะแล้วล่ะ จิน เอาไว้ต่อวันหลังนะจ๊ะ...” จุนโนะว่าแล้วก็ยื่นหน้าหอมแก้มผู้จัดการทีมดังฟอด แล้วก็คว้ากระเป๋าเป้เดินยิ้มออกไปอย่างไม่สะทกสะท้าน
“ฮือ.......หมายความว่าไงเนี่ย...รุ่นพี่จุนโนะกับ....เอ่อ.....” ยามะพีชี้นิ้วที่สั่นเทาไปที่ร่างคนสวยที่ยืนหน้าแดง พิงกายระทดระทวยที่ล็อกเกอร์ แต่เมื่อหันมาเห็นคนที่มาขัดคอ หน้าสวยก็บึ้งตึงขึ้นมาทันที
“ทำไม? ไม่เคยเห็นคนฟัดกันหรือไงหา?” จินว่าแล้วก็สะบัดหน้าพรืดจากไป โมโหสุดๆ โดนขัดจังหวะซะได้นี่ กำลังจูบกันมันๆ เลย ...แย่ชะมัดเตี่ยเลยว้อย...
“จุนโนะ....ะ..ะ....รอจินด้วย...” เสียงจินโวยวายอยู่ภายนอก

ยามะพีนั่งแปะไปกับพื้นห้อง อยากร้องไห้ต่อด้วยความผิดหวัง ที่แท้รุ่นพี่จุนโนะก็มีแฟนแล้ว สวยซะด้วย นายจินอะไรนั่นน่ะ แต่ว่า... เรื่องความน่ารัก ยามะพีกินขาดแน่ๆ หนุ่มน้อยสั่นหน้าไปมา แล้วก็ลุกขึ้นเพราะคาเมะพยุงร่างชึ้นมา
“กลับกันเหอะ เดี๋ยวฉันไปส่งน้า....อย่าหวังอะไรเลยนะ ป่านนี้จินตามไปให้จุนโนะงาบต่อแล้วล่ะ”
“เขาเป็นแฟนกันเหรอฮะ?” ยามะพีถามเสียงสั่น
“ฮื่อ.... ดีแล้วล่ะที่นายมาเห็นเอง ถ้าฉันบอกนายเอง นายก็คงไม่เชื่อ...”
“ฮือ...ผมน่ารักกว่าตั้งเยอะ...”
“ก็จริงอยู่... แต่สำหรับจุนโนะน่ะ จินเขาชูป้ายมาอันดับหนึ่งเลยนะ สำหรับนาย...ก็เป็นอันดับหนึ่งในใจฉันไงล่ะ ยามะพีน่ารักที่สุดสำหรับพี่คนนี้ง่ะนะ เชื่อมั้ย?” คาเมะถาม
“จริงหรอ?”
“อือ.....ไป....ไปกันเหอะ...เดี๋ยวพาไปเลี้ยงเค้กดีมั้ย?”
“กินไม่ลงง่ะ อกหัก”
“จะช่วยดามให้เอามั้ย...?”
“จะดีเหรอฮะ...ทำไมเร็วจัง”
คาเมะไม่ตอบ ได้แต่หัวเราะหึๆ ขณะพาร่างบางเดินออกนอกโรงเรียน สองหนุ่มแกว่งแขนจนมือกระทบกัน คาเมะจึงเป็นฝ่ายจับมือเรียวบางเอาไว้ ซึ่งยามะพีก็ไม่เห็นความจำเป็นอะไรที่จะดึงมือกลับ ปล่อยให้ถูกกุมมือไว้อย่างนั้น จนมาถึงร้านขนมเค้กใกล้โรงเรียน

เมื่อผลักประตูกระจกเข้าไปแล้ว เจ้าของร้านหนุ่มใหญ่ก็เดินตรงรี่มาหา พร้อมกับส่งซิกให้ลูกจ้างในร้านถือขนมเค้กเดินเข้ามาหา
“แฮปปี้เบิร์ธเดย์คาเมะจัง....พามาจนได้นะ...นี่ใช่มั้ยคนที่บอกว่าจะพามาให้ได้...” เจ้าของร้านมองยามะพีอย่างชื่นชม
“เอ๋....อะไรกันเหรอฮะ?” ยามะพีถามอย่างงง คาเมะดึงเก้าอี้ให้เขานั่ง แล้วก็บอกว่า
“วันนี้วันเกิดฉันเองแหละ ก็เลยบอกพี่มาสเตอร์ว่าจะพาคนที่ชอบมากินขนมเค้กวันนี้ เสียวอยู่เหมือนกัน กลัวนายจะปฏิเสธ แต่ว่า....เมื่อนายยอมมาด้วยแบบนี้ ฉันเองก็ใจชื้น”
“แหม...ดูท่าทางมั่นใจจริงนะฮะ...”
“แล้วยามะพีจะให้ฉันช่วยดามหัวใจให้มั้ยล่ะ” คาเมะตักเค้กร่อนมาตรงปากของยามะพี รุ่นน้องก็เลยงับเข้าให้ทั้งเค้กทั้งช้อน
“อร่อยจังเลย...”
“ว่าไง ยอมมั้ย?” รุ่นพี่คาดคั้น ทำเอายามะพีจ้องหน้าคาเมะอย่างพิจารณา
...ดูๆ ไปพี่คาเมะก็หล่อดีเหมือนกันนิ...ตัวก็เล็กเหมือนกันด้วย เวลาคุยก็ไม่ต้องแหงนหน้าเหมือนตอนที่คุยกับรุ่นพี่จุนโนะ....
“อือมมมม.....” ยามะพีมองหน้าคาเมะแล้วก็ครางออกมา ช้อนเค้กในมือของยามะพีถูกยกขึ้นจ่อเข้ากับปากของคาเมะ
“อย่าเพิ่งถามเรื่องอย่างนี้ได้มั้ยอ่ะ ผมกำลังอกหักอยู่น้า....เอาไว้จะบอกตอนที่รุ่นพี่ไปส่งที่บ้านเย็นนี้ก็แล้วกัน ว่าแต่จะไปส่งผมหรือเปล่าล่ะ ถ้าไปส่งจะได้ตอบตกลง แต่ถ้าไม่ส่งก็ไม่ตกลง”
“แหม...ไปส่งอยู่แล้วจ้า...” คาเมะงับเค้กที่ยามะพีป้อนให้
“เดี๋ยวเอาเค้กไปกินต่อที่บ้านได้มั้ยง่ะ?” คาเมะหันมาถามมาสเตอร์ ซึ่งฝ่ายนั้นก็ยืนยิ้มพยักหน้างึกๆ
“พี่ให้ฟรีเลยล่ะกัน”
“ขอบคุณคร้าบ” โค้งหัวขอบคุณกันทั้งสองคน

ยามะพีสบายใจขึ้น ความจริงอยู่กับรุ่นพี่คาเมะนี่ก็สบายใจจังเลย....
หนุ่มน้อยชักจะลืมความผิดหวังที่มีต่อจุนโนะลงบ้างแล้ว ....กับจุนโนะก็เพิ่งจะเริ่มชอบเอง ไม่ได้ฝังรากลึกสักเท่าไร ตอนนี้ก็เริ่มร่าเริงเหมือนเมื่อก่อนแล้วล่ะ...
ปรายตามองคนข้างๆ แล้วก็เอ่ยว่า
“อือ...จริงสิ วันนี้บอกว่าวันเกิดรุ่นพี่ใช่มั้ย? จะให้ของขวัญอะไรดีน้า?”
“แค่ยามะพียอมคบกับฉัน ก็ถือว่าเป็นของขวัญที่อยากได้มากที่สุดแล้วล่ะ” คาเมะป้อ จนยามะพีหัวเราะเขินๆ

เมื่อทั้งสองเดินมาถึงต้นหลิวที่ริมสถานีรถไฟ คาเมะก็หยุดเดิน ยามะพีก็เลยหยุดตาม จู่ๆ รุ่นพี่คาเมะก็ฉวยมือเขามากุมไว้ จ้องตากลมโตด้วยดวงตาคมซึ้ง ขณะเอื้อนเอ่ย
“อยากฟังจากปากนายโดยตรงว่า จะคบกับฉันได้มั้ย?”
“ได้ฮะ...” ยามะพีพยักหน้ารับทันที เล่นเอาคนถามหน้าเหวอ
“เอ๋??? ทำไมง่ายอย่างงี้ล่ะ?”
“เอ๋??? แล้วไม่ดีไง้??”
“ดีจ้ะ...” คาเมะยิ้มแป้น แก้มปริ
ยามะพีทุบไหล่คาเมะเบาๆ หน้าแดงขณะตอบว่า
“พอดีเป็นวันเกิดรุ่นพี่คาเมะก็เลยไม่อยากขัดใจ ไม่ต้องรอให้ไปส่งถึงบ้านล่ะ ตอบตกลงมันตรงนี้เลย ...โน่น..น่ะนะ...” ยามะพีชี้ไปที่สถานีรถไฟ แล้วก็ยิ้มตาหยีขณะพูดต่อ
“โน่นน่ะ ถ้าขึ้นรถไฟไปก็จะไปถึงบ้านผม แต่ว่าตอนนี้ไม่อยากกลับบ้าน ก็เลยตอบตกลงจะคบกับรุ่นพี่ เผื่อรุ่นพี่จะชวนผมไปออกเดทก่อนกลับบ้านมั่ง...” พูดเสร็จก็หัวเราะคิกคัก

คาเมะมองหน้าหวานแล้วก็หัวเราะออกมาเพราะความน่ารักของยามะพี พูดตรงเป๊ะแบบไม่มีเกี่ยงงอนแบบนี้ ทำให้เขายิ่งหลงเข้าไปอีก
หน้าคมจึงยื่นไปจุ๊บที่ปลายจมูกโด่งของหนุ่มน้อยคนนี้
“งั้นพี่ก็ขอฉลองวันเกิดตัวเองด้วยการขอเดทกับยามะพีวันนี้นะครับ?”
“ได้เลยฮะ...”

ทั้งสองยิ้มให้กันและกัน ภายใต้ต้นหลิว คาเมะจับมือยามะพียัดใส่กระเป๋าเสื้อโค้ทของเขา กุมมือน้อยไว้แนบแน่น
ขาสองข้างเดินไปข้างหน้า ผ่านสถานีรถไฟไปสู่ทางเข้าในเมือง.....วันนี้เป็นวันเกิดที่แฮปปี้จริงๆ

อย่างน้อยวันนี้ก็ไม่ต้องฉลองวันเกิดเดียวดายละกัน คาเมะเหลือบมองเสี้ยวหน้าน่ารักที่เดินยิ้มแก้มป่องอยู่ข้างๆ

....มีความสุขจริงๆ เชียว...

....ในวันข้างหน้า ถ้าจะยืนฟัดกับยามะพีตรงล็อกเกอร์อย่างคู่ของจุนโนะบ้าง เจ้ารุ่นน้องตาโตจะว่าอะไรมั้ยเนี่ย.....????

*************************

สุขสันต์วันเกิดน้า คาเมะจัง....ขอให้สมหวังดังที่หวังน้า....