Vol 21

***************************

นากามารุ ยูอิจิมาป้วนเปี้ยนแถวๆ หลังเวทีในวันรุ่งขึ้น แต่คราวนี้จุนโนะแปลกใจตรงที่ พอมาถึง ชายหนุ่มก็เอาแต่คุยเรื่องงานกับผู้จัดการวงของโชเนนไตอย่างเดียว ไม่ได้เข้ามาวอแวกับจุนโนะเหมือนเช่นเคย จะมีก็แต่พยักหน้าให้เด็กหนุ่มอย่างทักทาย แล้วหันมาสนใจเรื่องงานต่อ
“มาแปลกแฮะ แต่ก็โล่งใจชะมัดเลย” จุนโนะนึกดีใจอยู่คนเดียว เขาหันมาเห็นหนุ่มน้อยอีกคนที่ตามยูอิจิมาด้วย นั่นก็คือ คุซาโนะนั่นเอง
ร่างเล็กโบกมือให้เขาอย่างร่าเริง จากนั้นร่างปราดเปรียวก็วิ่งเข้ามาเกาะแขนเขา
“หวัดดีฮะ พี่จุนโนะ...”
“สวัสดีคุซาโนะ มากับนากามารุซังหรือ?” จุนโนะถามด้วยความเอ็นดูไปกับดวงตากลมโตสดใสของคู่ขาคนใหม่ของยูอิจิ
“อือ...ฮะ” เด็กหนุ่มพยักหน้า
“ดีจังน้า.....”
“แต่ว่าวันพรุ่งนี้อาจจะกลับแล้วก็ได้ ทิ้งงานมาหลายวันเดี๋ยวผู้จัดการดุเอา....ว่าแต่พี่จุนโนะไม่อยากกลับไปหาอะกานิชิคุงหรือฮะ”
“พรุ่งนี้เหรอ? จินกำลังเข้าห้องอัด คงไม่มีเวลาหรอก” จุนโนะยิ้มแห้งๆ
“จริงด้วยเนอะ...ผมก็ลืมไป...” คุซาโนะแหงนมองหน้าร่างสูงโปร่งตรงหน้า เห็นรูปร่างหน้าตาของจุนโนะสุเกะแล้วก็ต้องลอบกลืนน้ำลายดังเอื๊อก

......พี่จุนโนะคนนี้ ......ใช่ว่าจะไม่เคยร่วมงานกันมาก่อน เขาเคยเต้นเป็นแบ็คอยู่หลังกลุ่ม Misty Boys นี้อีกที แต่พี่จุนโนะจะเคยสังเกตบ้างหรือเปล่า.....คงจะไม่หรอก.....เพราะเขาเองก็เป็นแค่แดนเซอร์ฝึกหัดในตอนนั้น

จุนโนะสุเกะเต้นเก่ง คล่องแคล่วและทุ่มเทให้กับการเต้นมากจนเขาอดทึ่งไม่ได้ แถมยังหน้าตาน่ารัก ใส สะอาดสะอ้าน จนเขาแอบอิจฉาเล็กๆ คุซาโนะยังเคยเห็นนากามารุซังคอยตามตอแยจุนโนะบ่อยๆ เขายังคอยเฝ้ามอง ......มองจนกระทั่งไม่รู้ตัวว่า จากการเฝ้าชื่นชมจุนโนะมานานนั้น สายตาเขาเปลี่ยนไปจับจ้องอยู่แต่นากามารุซังได้อย่างไร

............ก็ผู้ชายคนนั้น เป็นถึงผู้บริหารที่รูปหล่อ และเท่ขนาดนั้น แต่กระนั้นจุนโนะก็ยังไม่สนใจ .....ทำไมกันนะ...คุซาโนะไม่เข้าใจเลย ทั้งๆ ที่ฝ่ายนั้นมีทุกสิ่งทุกอย่างที่เพียบพร้อมมากมาย ....ถ้าเป็นเขาล่ะก็...จะไม่เล่นตัวเลยล่ะ

.......ยูอิจิชอบจุนโนะ....ข้อนี้คุซาโนะรู้ดี แต่ว่าเมื่อโอกาสที่ดีถูกหยิบยื่นมาทางเขาแทน... ทำไมเขาจะไม่รับล่ะ

เมื่อวันนั้น ...นากามารุซังเดินชนกับเขาโดยบังเอิญที่หน้าห้องซ้อมเต้น และนั่นก็คือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่งทุกอย่าง
“เธอ....เป็นแดนเซอร์ใช่มั้ย?” นี่คือประโยคแรกที่ยูอิจิถามเขา และนั่นก็ทำให้คุซาโนะดีใจเหลือล้น เพราะการที่ยูอิจิถามมานั้น ก็แสดงว่ายังมีเขาอยู่ในสายตาบ้างนั่นเอง
“ใช่ครับ” เขาตอบ พร้อมกับก้มหัวให้ด้วยความเคารพ แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น เขาก็แทบตกใจเมื่อพบกับรอยยิ้มของยูอิจิที่มองมาอย่างมีความหมาย
“ถ้างั้น ....เราคงจะได้พบกันอีกนะ...” ยูอิจิพูดทิ้งท้ายไว้เช่นนั้น และก็เดินจากไป ปล่อยให้เขามองตามด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ...รู้แต่ว่า ..ได้ตกหลุมรักนากามารุซังคนนี้ไปแล้วนั่นเอง

จากนั้น ยูอิจิก็เรียกคุซาโนะไปพบ และบอกว่าจะดันให้เขาเป็นแดนเซอร์รุ่นพี่ในนาม หนึ่งในสมาชิกของ Misty Boys และถ้ามีแวว ก็จะดันให้ไปมากกว่านั้น...คุซาโนะตอบตกลงโดยไม่ลังเล .... ทำไมจะไม่ล่ะ โอกาสงามๆ แบบนี้
“มาแทนจุนโนะ...แทนทุกอย่างที่เป็นจุนโนะ...” ยูอิจิพูดเอาไว้แบบนั้น....
แต่คุซาโนะแอบต่อประโยคในใจเอาเองว่า

....จะแทนรุ่นพี่จุนโนะในหัวใจของนากามารุซังด้วยหรือเปล่าล่ะ?....

เมื่อถูกดันจนเข้ามาอยู่กับพวกรุ่นพี่แล้ว.....คุซาโนะก็โดนดันขึ้นไว้อีกตำแหน่งหนึ่ง นั่นก็คือคู่นอนของยูอิจิด้วย.....

“เด็กบริสุทธิ์อย่างเธอ....จะยอมรับใช้ ร่วมกายร่วมใจไปกับฉันใช่มั้ย?” ยูอิจิเคยถาม เมื่อตอนได้ตัวเขาเป็นครั้งแรก

คุซาโนะยิ้มรับคำถามนั้น ด้วยการยอมให้ยูอิจิเชยชมมาโดยตลอด ทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่า ยูอิจิไม่ได้รักเขาเลยสักนิดเดียว

..............................
.....................
.............

“คุซาโนะ......คุซาโนะ...... เหม่อจริงๆ หรือเนี่ย?”
เสียงจุนโนะแว่วมาจนคุซาโนะสะดุ้ง กำลังคิดอะไรเพลินๆ ไหล่บอบบางก็โดนจุนโนะตบเบาๆ
“เอ้อ...ครับ??”
“พี่ฝากจดหมายให้จินหน่อยได้มั้ย?” จุนโนะยิ้มและยื่นกระดาษที่พับเรียบร้อยแล้วให้เขา
“ขอบใจมาก.....”

คุซาโนะเก็บกระดาษไว้ในกระเป๋ากางเกง นึกเดาได้เลยว่ามันต้องเป็น...จดหมายรัก...
เขากะจะให้มันกับจินจริงๆ
ในใจแบ่งเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งน่ะ พร้อมเสมอที่จะยอมทำทุกอย่างที่ยูอิจิต้องการ แม้แต่การทำตามแผนการที่จะทำให้ได้ตัวจุนโนะมาไว้ในอุ้งมือของยูอิจิ ...ส่วนอีกใจหนึ่งเขาก็พร้อมจะให้การสนับสนุนความรักของจินและจุนโนะ.......

........อย่างน้อย...จุนโนะอยู่กับจิน รักกันและเข้าใจกัน ....ยูอิจิจะได้ผิดหวังและหันมาหาเขาอย่างเต็มตัว
แต่ว่าตอนนี้...เขาจำเป็นต้องเลือกที่จะเอาใจยูอิจิไว้ก่อน...เพื่อตัวเอง.......

*******************************

ในค่ำคืนนั้น จินเดินโผเผออกมาจากห้องอัดเสียง โดยมีโทโมะเดินตามมาติดๆ ส่วนเรียวกับอุจี้ขออัดซ่อมต่อในห้อง พอมาถึงในห้องด้านนอก ก็พบกับคาซึยะนั่งอ่านหนังสือพิมพ์รออยู่ก่อนแล้ว เพราะโทโมะบอกว่าวันนี้ ยังไงๆ ก็ต้องขอกลับไปนอนที่คอนโดฯ ให้ได้ เลยให้คนรักรออยู่
พอเห็นหน้าจิน คาซึยะบอกเรื่องที่จุนโนะโทรฯ มาเล่าเรื่องคุซาโนะไปหาให้จินฟัง ชายหนุ่มฟังแล้วก็ได้แต่ขมวดคิ้ว ในใจนึกสังหรณ์อะไรบางอย่างเมื่อฟังคาซึยะพูดประโยคต่อไป
“เมื่อกลางวันก็โทร. มาอีก บอกว่าคุซาโนะชวนกลับโตเกียวมาหานายครึ่งวันเพราะพรุ่งนี้เว้นการแสดงทางโน้น แต่ฉันไม่รู้หรอกนะว่าแฟนนายเขาจะมาหรือเปล่า”
“คุซาโนะ........เอ......หมอนั่น.......ไม่น่าไว้ใจเลย” จินงึมงำ นึกเป็นห่วงจุนโนะขึ้นมาเดี๋ยวนั้น
เขาหันไปหาโทโมะ ซึ่งฝ่ายนั้นก็เอนตัวลงนอนราบไปกับโซฟาไปเรียบร้อยแล้ว
“โทโมะ...คาซึยะ...พรุ่งนี้ไปเซนไดกันมั้ย?” จินเอ่ยปากชวน แต่คนนอนอยู่ ลุกขึ้นหาวแล้วก็ยกนิ้วส่ายไปมา
“จะบ้าหรือไงจิน พรุ่งนี้ยังต้องอัดเพลงอีกนะ เพลงที่สามนะเว้ย...”
“ไม่ง่ะ.....ฉัน.....ฉันใจคอไม่ดียังไงก็ไม่รู้ เป็นห่วงจุนโนะ”
“จะไปได้ไงไอ้จิน เดี๋ยวผู้จัดการด่าตายเลย”
“เรื่องอัดเสียงมันก็สำคัญอยู่หรอกนะ แต่ว่าจะเว้นสักวันหนึ่งไม่ได้เชียวเหรอ นายบอกเขาไปซิว่านายป่วย เสียงแห้ง ใครจะให้คนเสียงแหบร้องเพลงวะ ต้องขอหยุดกันมั่งเด่ะ นะโทโมะ...ฉันต้องไปหาจุนโนะให้ได้...โทโมะ......ถ้าเป็นนายเขาไม่กล้าว่าหรอก” จินคุกเข่ากับพื้นพรมตรงหน้าโทโมะ มองหน้าเพื่อนรักแบบวิงวอน
“แต่ว่า.......”
“นะโทโมะ...” คราวนี้จินลงทุนก้มหัวแทบจรดพื้น จนโทโมะต้องกระเด้งตัวมากอดบ่าจินเอาไว้
“บ้าเรอะ..ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้น่า.....อือ......เอาวะ.....เจ็บคอก็ได้..แหม...นายนี่ ถึงบทจะใจร้อนก็ง่ะนะ อะไรก็ฉุดไม่อยู่”
“งั้นฉันไปด้วย.....” คาซึยะยกมือหรา
“ลางานให้ผมด้วยนะคุณโทโมะ”
“ไปกันหมดนี่ก็ดี ฉันเองก็ขี้เกียจทำงานตอนนี้เหมือนกันว่ะ ไปเซนไดซะทีก็ดีเหมือนกัน”
“ขอบใจโทโมะ” จินยีหัวเพื่อนรักอย่างซาบซึ้ง
เป็นอันว่าคืนนี้ทั้งสามหนุ่มกลับไปนอนที่คอนโดฯ ของจิน โดยมีคาซึยะแอบตามขึ้นไปด้วย เพื่อที่ว่าวันพรุ่งนี้จะได้ไปหาจุนโนะตามความเรียกร้องของหัวใจจิน.......
รอก่อนนะจุนโนะ.....ฉันจะตามไปเซอร์ไพส์นายด้วยตัวเอง...

**************************

“พรุ่งนี้หยุดหนึ่งวัน ฉันว่าจะชะแว้บไปหาแฟนซะหน่อย” อะกิยาม่าพูดขึ้นขณะเล่นบิลเลียดกับพรรคพวกในห้องบิลเลียดของโรงแรมที่พัก จุนโนะได้ยินก็หูผึ่ง เพราะเขาเองก็สองจิตสองใจว่าจะไปหาจินดีมั้ย
“ไปโตเกียวหรือฮะ?” จุนโนะลองถามดู ซึ่งรุ่นพี่ก็หันมายักคิ้วให้ ก่อนจะสอยคิวต่อ
“นายเองจะไปไหนมาไหนก็ได้ เพราะพรุ่งนี้ฟรีให้วันหนึ่ง ฉันคิดถึงแฟนว่ะ ไม่ได้เจอกันเป็นเดือนๆ แล้ว”
“พี่จุนโนะก็ไปโตเกียวด้วยซิ” คุซาโนะที่ขอตามจุนโนะมาดูบิลเลียดพูดขึ้น
“จะดีหรือ?”
“ฉันเองก็จะขอติดรถนากามารุซังไปด้วย จุนโนะอยากไปก็ได้นะ ไปพรุ่งนี้แล้วค้างที่โตเกียว พอวันต่อมาก็ไปเจอกันที่จิบะเลย โรงแรมที่จะพักก็รู้อยู่แล้วนี่” อากิยาม่าชวน ซึ่งเด็กหนุ่มก็เห็นดีไปด้วย
จุนโนะเองก็อยากเอาสร้อยที่ซื้อไว้ให้จินเหมือนกัน จินคงชอบ จี้รูปนางฟ้าเซ็กซี่ที่จุนโนะซื้อไว้ในวันที่มาถึงเซนไดใหม่ๆ

“ไปนะฮะ...ผมกำลังจะมาชวนไปอยู่เลย ไปด้วยกันสี่คนก็ดี รถจะได้ไม่เหงา” หนุ่มน้อยร่างเล็กเขย่าแขนจุนโนะไปมา เขายิ้มแป้นเมื่อจุนโนะพยักหน้า
“ขากลับ เขาจะให้รถของบริษัทมาส่ง นายไม่ต้องห่วงหรอกนะ ไปเก็บของเหอะไป”
“ครับพี่อักกี้” จุนโนะตกลงไปด้วยเพราะเห็นว่ามีพี่อักกี้ไป แค่เพียงลำพังยูอิจิกับคุซาโนะ เขาคงไม่ไปด้วยหรอก เพราะแรงคิดถึงจินหรอกนะถึงยอม

จุนโนะขอตัวขึ้นไปเก็บของ โดยคุซาโนะจะขอตามขึ้นไปด้วยแต่ยาระเป็นคนกระแอมขึ้นมา และบอกว่า ห้ามคนนอกขึ้นห้องเด็ดขาด จุนโนะจึงโอบไหล่ร่างเล็กเอาไว้อย่างปลอบใจ
“เจอกันพรุ่งนี้ดีกว่านะคุซาโนะ”
“เอางั้นก็ได้ครับ งั้น..คืนนี้ ราตรีสวัสดิ์” คุซาโนะยิ้มแป้น ไม่ได้โกรธเคืองอะไร
ความที่เป็นคนร่าเริงของหนุ่มน้อยคุซาโนะ ทำให้จุนโนะนึกเอ็นดู ความหมางใจหรือระแวงได้มลายหายไปหมดสิ้น
........................
“เอ......นายกับเจ้าหนูนี่เข้ากันได้ดีจริงนะ” ยาระที่นั่งกอดเจ้าบุตต้าอยู่ในห้องของจุนโนะอยู่นั้น เอ่ยปากขึ้น
“คุซาโนะคุยสนุกละมั้งพี่......”
“แต่ก็นะ ฉันว่าหมอนั่น ทำไมมันได้อภิสิทธิ์มาก ขนาดทิ้งงานมาเดินโต๋เต๋อยู่ที่นี่....”
“นั่นน่ะซิ...ผมก็คิดเหมือนกัน แต่ไม่กล้าพูด” จุนโนะหัวเราะจนตาหยี เขาเห็นยาระกรอกตาขึ้นด้านบน แล้วขว้างเจ้าบุตต้าใส่จุนโนะ จากนั้นยาระก็หันมาชายตาใส่มิมิ ที่นอนหัวชี้ฟ้าอยู่กลางเตียง
“เอ....เจ้าหมอนี่ ดำปิ๊ดปี๋ มอมแมมเป็นบ้าเลย” หนุ่มรุ่นพี่ชี้ไปที่มิมิ
“เอางี้มั้ย....ฉันกำลังจะส่งผ้าไปบริการซักรีดพอดี จับเจ้านี่แปลงโฉมใหม่ให้สะอาดเอี่ยมท่าจะดี” ยาระจับมิมิขึ้นมาเขย่า ความเปื้อนของมันบ่งบอกได้เลยว่า ใกล้เวลาจะขาดวิ่นหมดแล้ว ถ้าไม่รีบซ่อมแซม
“ตามใจรุ่นพี่ซิครับ แต่ว่าห้ามเอาไปทิ้งเด็ดขาดนา...”
“เออ...น่า ...รับรองกลับมา นายต้องรักมันขึ้นอีกจมเลยล่ะ ...นายนี่พิลึกคนจริงๆ ยังอุตส่าห์หอบเอาลูกๆ มาด้วยอีก” ยาระอุ้มมิมิออกไปด้วย แต่ก็ไม่วายสั่งให้จุนโนะรีบนอนซะจะได้ตื่นแต่เช้า

“เล่นซะดึกเชียว ตาจะปิดอยู่แล้วนะเรา ไปนอนซะ”
“ราตรีสวัสดิ์ครับพี่ยาระ......” จุนโนะอมยิ้มตามหลังประตูที่ปิด
เขารีบนอนอย่างที่ยาระว่า คืนนี้มืดสนิทจนวังเวง ยาระเอามิมิไปทำความสะอาดให้ ก็เหลือแต่บุตต้าตัวเดียว
จุนโนะนอนกอดมันไว้แนบอก รู้สึกเหงาหากไม่มีมิมิ และจะให้ดี ถ้ามีคนนอนกอดตัวโตๆ อย่างจินก็คงจะดีขึ้นอีกไม่น้อยทีเดียว

......อีกไม่นาน พรุ่งนี้แล้วซินะ ..เขาจะได้พบกับจิน.......

จุนโนะหลับเป็นตาย .....เพราะอยู่เล่นบิลเลียดจนดึก ดังนั้นเมื่อจินโทร. มาหา เขาจึงไม่มีโอกาสได้รับรู้เลย.......

*************************

วันรุ่งขึ้น จุนโนะตื่นแต่เช้า เขาเตรียมตัวพร้อมที่จะเดินทาง เมื่อลงไปข้างล่างก็พบกับยูอิจิและคุซาโนะรออยู่ก่อนแล้ว จุนโนะโค้งให้ยูอิจิเป็นการทักทาย แต่ก็ไม่วายลอบดูความผิดปกติของยูอิจิ แต่เมื่อเห็นชายหนุ่มเอาอกเอาใจคุซาโนะดีอยู่แล้ว เด็กหนุ่มก็ค่อยเบาใจ
“อากิยาม่าคุงล่ะ” ยูอิจิถามจุนโนะ
“เอ........ไม่ทราบซิครับ”
“งั้นเราไปรอเขาที่รถก็แล้วกัน” ยูอิจิเดินนำไปก่อน โดยมีคุซาโนะเดินควงแขนจุนโนะตามไป
รอหัวหน้าวง MA สักพักหนึ่ง อากิยาม่าก็วิ่งกระหืดกระหอบมาขึ้นรถ แต่ยังไม่ทันที่รถจะเคลื่อนตัว ก็มีเสียงตะโกนให้รถยูอิจิหยุดก่อน สต๊าฟของบริษัทวิ่งมาบอกว่า
“อากิยาม่าคุง คงจะไปด้วยไม่ได้แล้วล่ะครับ เพราะมีงานต้องทำด่วน!!”
“อะไรฟะ? ยุ่งจริงๆ” อากิยาม่าหันมายิ้มแบบเซ็งๆ ให้คนบนรถ
“เอ่อ.....พี่...” จุนโนะเริ่มขยับตัวตาม แต่อากิยาม่าเบรกเอาไว้ บอกให้จุนโนะไปโตเกียวอย่างสบายใจได้ ไม่ต้องเป็นห่วง
“ขอโทษจริงๆ ครับ นากามารุซัง ....แล้วเจอกันที่จิบะนะ” ประโยคหลังนี่หันมาพูดกับจุนโนะ
“แต่ว่าพี่...” จุนโนะใจไม่ดีเลย เขาเห็นอากิยาม่าวิ่งเหยาะๆ กลับไปกับคนที่มาตาม กำลังจะนึกขอตัวไม่ไปแล้วโตเกียว แต่ว่า

.......กรึ๊บ........กรึ๊บ........

เด็กหนุ่มสะดุ้งโหยง โดนล็อครถเสียแล้วแบบนี้ ยิ่งไม่น่าไปด้วยใหญ่ ยูอิจิออกรถแล้ว จุนโนะชะเง้อมองด้านหน้า เห็นยูอิจิกำลังสตาร์ตรถ เขาก็ยื่นหน้ามาบอกคนขับว่า
“นากามารุซัง ผมเปลี่ยนใจแล้ว ไม่ไปดีกว่า”
“อย่าเสียเวลาเลยน่า แค่รออากิยาม่าคุงก็สายมากแล้ว นั่งรถนี่แหล่ะ สบายๆ ไม่ชอบหรือไง?”
“คือ.....” จุนโนะกลืนน้ำลายดังเอื๊อก พยายามหาเหตุผลที่จะไม่ไป แต่คนด้านหน้าเงียบเสียงไปแล้ว เอาแต่บึ่งรถไปตามเส้นทางอย่างเดียว
“คือ.....ผมลืมมิมิเอาไว้กับพี่ยาระน่ะครับ จะกลับไปเอา”
เสียงยูอิจิหัวเราะกับคำบอกของจุนโนะ
“จะบ้าหรือ แค่ไอ้หมีสกปรกๆ ตัวเดียวน่ะ ฉันไม่เสียเวลากลับไปเอาให้หรอกนะ” นากามารุจอดรถตรงไฟแดง ยื่นหน้ามายิ้มให้ แต่จุนโนะยิ้มไม่ออก เขาพยายามจะเปิดประตูแต่ก็ไม่เป็นผล
“ปลดล็อกซิครับ ผมไม่ไปด้วยแล้ว”
“เฮ้อ......เธอนี่ดื้อจริงๆ เลยนะ”

“นากามารุซัง...” คุซาโนะเรียกเสียงเบาหวิว แต่ก็โดนยูอิจิถลึงตาใส่
“นั่งเฉยๆ คุซาโนะ!!”
“แต่ว่า.......ปล่อยพี่เขาไปเถอะครับ” หนุ่มร่างเล็กพยายามอ้อนวอน
“ฉันบอกให้นั่งเฉยๆ”
เมื่อโดนดุเสียงเขียวแบบนี้ คุซาโนะก็ต้องนั่งหุบปาก ก้มหน้าสำนึกผิดที่มีส่วนร่วมในการพาจุนโนะมาในครั้งนี้ด้วย เขามองจุนโนะจากกระจกส่องหลัง เห็นจุนโนะเอามือทุบกระจกเมื่อไม่ได้ผลก็พยายามต่อโทรศัพท์ถึงใครคนใดคนหนึ่ง แต่ยูอิจิก็เอื้อมจากหน้ารถมาฉกมือถือของจุนโนะได้อย่างว่องไว เขาโยนมันลงบนพื้นรถด้านของเขาเอง
“นากามารุซัง!! ทำไมทำแบบนี้” จุนโนะเอ็ดตะโร เรื่องชักไม่ได้การแล้ว ยูอิจิออกรถอีกครั้ง คราวนี้เขาขับอย่างเร็วเพื่อเข้าเส้นถนนหลวง มุ่งหน้าออกนอกเมืองเซนได
“คุณหลอกผมนี่นา ขับกลับไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ....นากามารุซัง”
“หลอกอะไร ก็เธอมากับฉันเอง”
“ผมมาเพราะเห็นว่ามีคุซาโนะ และพี่อักกี้มาด้วย”

ยูอิจิหัวเราะหึๆ ชายตามองคุซาโนะ
“ทำดีมากนะ ที่ทำให้จุนโนะไว้ใจนายได้......”
คำพูดนั้นทำให้จุนโนะอ้าปากค้าง... ในตอนแรกที่สังหรณ์เอาไว้ มันไม่ผิดเลยจริงๆ
ความรู้สึกเสียใจที่เชื่อคนง่ายเกินไป ทำให้จุนโนะเจ็บใจตัวเอง
“คุซาโนะ!! ทำไมทำกับพี่แบบนี้ ...ทำไมยอมเขา เขาเป็นคนรักของนายไม่ใช่หรือไง?”
“ผมจะทำอะไรได้ล่ะฮะ เขาอยากได้ตัวรุ่นพี่ เขาบอกว่า หากเขาจะทำอะไร ใครจะขัดใจเขาได้” คุซาโนะพูดด้วยน้ำเสียงเครือ เขาเหลือบมองคนขับที่นั่งหัวเราะอยู่ข้างๆ เห็นสีหน้าของยูอิจิแล้วอดสะท้อนใจไม่ได้

.........ยูอิจิเหมือนคนบ้าไปแล้วละมัง...

ยูอิจิหัวเราะสะใจ เขายิ่งเร่งเครื่องให้เร็วขึ้นอีก ราวกับจะกลบคำโต้เถียงทั้งหมดที่เขาได้ยิน

“ผมไม่ได้ชอบคุณ ไม่ได้อยากไปไหนด้วย ทำยังไงๆ คุณก็ทำให้ผมรักไม่ได้หรอก” เสียงจุนโนะตะโกนที่เบาะด้านหลัง ตอนนี้เด็กหนุ่มเริ่มทุบกระจกรถ และพยายามคลำหาปุ่มปลดล็อค แต่มันก็ไร้ผล
“นายน่ะน่าจะเงียบ และทำตัวดีๆ เถอะจุนโนะ แล้วทุกอย่างจะไปได้สวย” ยูอิจิปลอบใจ
“ผมไม่อยากตกลงอะไรกับคุณทั้งนั้น ไหนว่ามีรักใหม่กับคุซาโนะแล้วไง ทำไมถึงหลอกใช้เขา”
“ไม่ได้หลอกใช้ หมอนี่เต็มใจให้ใช้เอง”
“ผมไม่ได้เต็มใจเลยสักนิด พี่จุนโนะเองก็ไม่เต็มใจ” คุซาโนะพูดอย่างตัดพ้อ เขาได้ยินเสียงกระทืบเท้าอยู่ทางเบาะหลัง จุนโนะพยายามหาทางออกไปจากรถ และมือถือก็อยู่ใต้ฝ่าเท้าของยูอิจิ

เสียงฟ้าร้องครืนๆ อยู่เบื้องหน้า รถสปอร์ตคันหรูบึ่งทะยานไปด้วยความเร็วสูง เพื่อไปให้ถึงจุดหมายคือเมืองข้างหน้า ท้องฟ้ายามสายเริ่มขมุกขมัว ฝนเริ่มตั้งเค้าทะมึน และทำท่าว่าจวนจะหยาดเม็ดลงมาแล้ว
“คุณจะพาผมไปไหน?” จุนโนะถามเสียงห้วน
“ไปบ้านพักตากอากาศของฉัน ถ้าขัดขืนมากๆ ระวังให้ดีเถอะ จะไม่มีวงมิราเคิลของแฟนนายอยู่ในวงการบันเทิงอีกต่อไป เพราะงั้นยอมซะดีๆ นั่งนิ่งๆ เฉยซะ มีอะไรค่อยไปตกลงกันที่บ้าน”
“คุณเอาจินมาขู่ผมอีกแล้ว ไม่ละอายใจบ้างหรือไง?”
“ไม่นี่” ยูอิจิส่ายหน้า และหัวเราะออกมาอย่างเป็นต่อ

ได้ผล...การเอาชื่อของ วงมิราเคิล มาล่อแบบนี้ ดูจุนโนะจะเสียงอ่อนลงไป ......

“แล้วคุซาโนะล่ะ จะเอาเขาไปทิ้งไว้ที่ไหนกัน?”
“นั่นเป็นเรื่องของเราสองคน คุซาโนะเขาพวกฉันอยู่แล้ว” ยูอิจิพูดเสร็จแล้วปรายตามองคนที่นั่งทำหน้าจะร้องไห้อยู่ข้างๆ
คุซาโนะกัดริมฝีปากจนเจ็บ

.....ใครว่าเขาอยากจะทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้..... เขาไม่อยากหลอกจุนโนะ... ไม่อยากให้ยูอิจิมีคนอื่น ไม่อยากเลย.......

“คุณไม่ได้รักเขาเลยสักนิดใช่มั้ย?”
เสียงจุนโนะถามคำถามต่อมา ทำให้คุซาโนะกลั้นใจฟังคำตอบ ถึงจะรู้ซึ้งถึงคำตอบของยูอิจิดีอยู่แล้ว แต่ก็อดเจ็บช้ำไม่ได้เมื่อยูอิจิยืนยันคำตอบออกมาว่า
“คนที่ฉันรักคือนาย จุนโนะ...”
..................
............

“บ้าที่สุดเลย” คุซาโนะสบถออกมา
ดวงตากลมโตเริ่มมีน้ำตาคลอหน่วย และพร้อมที่จะหยาดหยด ...
...เช่นเดียวกับเม็ดฝนบนท้องฟ้าสีเข้ม เมื่อฝนพร่างพรมลงบนหน้ากระจกรถ คุซาโนะก็ปล่อยน้ำตาให้ไหลรินออกมาอาบแก้ม.....

.......คนที่ยูอิจิรัก....มันแน่อยู่แล้ว ...จุนโนะสุเกะคนเดียวเท่านั้น....

เมื่อรถถึงทางโค้งข้างหน้า คุซาโนะตัดสินใจได้ในตอนนั้น
มือเรียวบางแตะที่พวงมาลัยรถของยูอิจิ และนั่นก็ทำให้ยูอิจิหันมาเลิกคิ้ว
“จะทำอะไรคุซาโนะ??”
..................................

*****************************

สายฝนซาลง เมื่อจิน คาซึยะ และโทโมะบึ่งรถมาถึงฟุกุชิม่า จินใจจดใจจ่อกับความเคลื่อนไหวข้างหน้า ในขณะที่โทโมะแอบสะกิดเตือน
“ไอ้จิน...เบาๆ ก็ได้ ฉันไม่อยากไปนอนอ่านหนังสือพิมพ์ข้างทางโว้ย!!”
“ขอโทษทีโทโมะ ฉันใจร้อนว่ะ มันยังไงก็ไม่รู้ สังหรณ์ไม่ดีเลย อยากพบจุนโนะเร็วๆ”
“น้อยๆ หน่อยแก”
“แต่.....เอ๊ะ.....โทโมะ...ดูอะไรข้างหน้านั่นซิ!!” จินมองไปยังถนนที่มีอุบัติเหตุข้างหน้า รถสองเลนถูกกั้นให้เหลือเพียงแค่เลนเดียว และนั่นก็ทำให้จินหงุดหงิดมาก
“เกิดอุบัติเหตุน่ะ...ซวยชะมัดเลย คนยิ่งรีบๆ อยู่”
“อือ...ฝนตก ถนนลื่น อุบัติเหตุ เข้าสูตรจริงๆ เชียว....ขับระวังหน่อยไอ้จิน ตำรวจให้สัญญาณแล้ว ...” โทโมะชะเง้อมองรถตำรวจสองสามคันที่เปิดไฟกะพริบให้รถที่วิ่งผ่านชะลอความเร็วลง

“โห....รถชนต้นไม้.....เละเลยอ่ะ” คาซึยะยืดคอมอง ขณะที่จินขับรถผ่าน แต่ว่าชายหนุ่มต้องรีบเบรกรถอย่างแรงจนคาซึยะและโทโมะหัวแทบคะมำ
“เฮ้ย!! รถคันนั้น...!!” จินรีบจอดรถเข้าข้างทาง
“อะไรวะจิน?” โทโมะรีบออกมาจากรถโดยอัตโนมัติ เมื่อจินถลันออกมาเป็นคนแรก
“รถนากามารุซัง!! ใช่มั้ยโทโมะ?”
“เอ่อ.....อ๊ะ...ใช่!! ใช่จริงๆ ด้วย!!”
“ให้ตายซิ....”

จินรุดไปที่รถสปอร์ตซึ่งส่วนหน้าของมันจมหายไปกับลำต้นของไม้ใหญ่ริมถนน ควันจากเครื่องยนต์ลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือหน้าหม้อรถที่ยุบย่น กระจกแตกละเอียดกองอยู่บนนั้นด้วย และรอยเลือดเป็นหย่อมๆ ก็กระจายไปทั่ว
จินเข้าไปถามตำรวจ และก็พบว่า เป็นรถของนากามารุจริงๆ
“แล้วคนในรถล่ะครับ เป็นยังไงบ้าง?” จินถามตำรวจ เขาเห็นรอยเลือดที่ไหลมาจากตัวรถ ไหลปนเปื้อนไปกับน้ำฝนและกลืนหายไปกับพื้นดิน
“พาส่งโรงพยาบาลหมดแล้วล่ะครับ อาการไม่ค่อยดี คนขับท่าจะแย่”
“พอจะทราบมั้ยครับว่า นอกจากเจ้าของรถแล้วมีคนอื่นนั่งมาด้วยหรือเปล่า... ใช่ฮิโรโนริ คุซาโนะหรือเปล่าครับ?”
“ผมก็ไม่ทราบชื่อหรอกครับ แต่มีสามคน คนขับหนึ่งล่ะ แล้วก็เด็กหนุ่มอีกสองคน ผมว่าถ้าคุณรู้จักพวกเขาดี ก็ลองไปที่โรงพยาบาลดีกว่าครับ?” คุณตำรวจแนะ จินจึงได้แต่ถอยหลังออกมายืนดูสภาพรถของนากามารุ
เห็นจากสภาพตอนนี้ เขาเชื่อแน่ว่า ถ้าคนขับรอดก็ปาฏิหารย์ล่ะ

แต่ว่า เจ้าหน้าที่บอกว่ามีเด็กหนุ่มนั่งมาด้วยอีกสองคน ...ใครกันนะ?
“เฮ้ย จิน!!” เสียงอุทานดังลั่นของคาซึยะทำให้จินรีบหันไปมอง
เห็นคาซึยะอ้าปากค้างขณะชี้ไปที่เบาะด้านหลังรถ จากประตูที่เปิดอ้านั้น .......

สิ่งที่จินเห็น ทำให้เข่าอ่อนยวบ แข้งขาสั่นไปหมด หัวใจหล่นวูบเหมือนตกจากที่สูง เขาเห็นรอยเลือดหลายหย่อมติดอยู่บนกระเป๋าเป้ใบหนึ่ง ........
“กระเป๋าเป้เดินทางของจุนโนะ.....” จินคราง เขาอยากกลั้นใจตาย กระเป๋าเป้ใบนั้น เจ้าของใช้มากี่ปีก็ยังไม่ยอมเปลี่ยน ทำไมเขาจะจำไม่ได้ เป็นสมบัติส่วนตัวของจุนโนะนั่นเอง

...หมายความว่า หนึ่งในสองที่มากับนากามารุซัง จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก...

“จุนโนะ!! ไม่นะ!!”

**********************

to be con

comment ที่นี่จ้า...