Show Me Your LOVE
Vol 18
***************************
ณ...ห้องอัดรายการ ค่ำคืนนี้เป็นการสัมภาษณ์ออกรายการเทเลบิวิชั่น โดยมีวงมิราเคิล
คือจิน โทโมะ เรียว และอุจี้นั่งอยู่ด้านหน้าพร้อมกับพิธีกรพิธีชายหญิงคู่หนึ่ง
และด้านหลังเป็นพวกแดนเซอร์แปดเก้าคนนั่งบนเก้าอี้กลมสูง...
จุนโนะนั่งตรงกลางซึ่งก็อยู่ด้านหลังของจินพอดี เขาฟังพวกมิราเคิลตอบคำถามอย่างคล่องแคล่ว
เพราะเป็นคำถามที่มีการเตี๊ยมมาก่อนแล้ว สิ่งที่พิธีกรห้ามถามก็ถูกเว้นไว้ตามคำสั่งของต้นสังกัด
แต่จะมีนอกเหนือคำถามที่ไม่ได้เตรียมเอาไว้บ้างแต่ก็เป็นคำถามเบาๆ ซึ่งก็ไม่ต้องเสี่ยงกับการตอบสักเท่าใดนัก
แต่แล้วก็มาถึงคำถามหนึ่ง
เอ้อ.....ถ้าพูดถึงเรื่องความรัก อยากให้อะกานิชิคุง เรียวคุง อุจิคุง และยามะชิตะคุงช่วยบอกให้แฟนๆ
ทราบได้มั้ยครับว่า ขณะนี้กำลังมีความรักอยู่หรือเปล่า?
ทั้งเรียวและอุจี้มองตากันและหันมาตอบเป็นเสียงเดียวว่า
ยังไม่มีครับ...
แล้วอะกานิชิคุงและยามะชิตะคุงล่ะคะ พิธีกรหญิงถามบ้าง
โทโมะปล่อยเสียงหัวเราะออกมา เขาชี้ไปที่จินแล้วบอกว่า
ให้จินตอบก่อนดีกว่าฮะ
อ้าว....ฉันเหรอ??? จินทำตาโต หันมาขมวดคิ้วใส่ ราวกับจะบอกว่า
...เอาแล้วไงเจ้าโทโมะ...
เขารู้ทันทีว่า แม้พิธีกรจะไม่ได้ถามออกมาตรงๆ แต่ก็อยากจะถามเขาล่ะซิว่า เขากำลังมีความรักกับใครคนหนึ่งอยู่
และนั่นก็คงไม่พ้นเขากับนานะที่มีรูปในหนังสือพิมพ์เมื่อสองสามวันก่อนที่นานะอาจหาญมามอบช่อดอกไม้ให้เขาบนเวทีถึงสองวันติดกัน
ผมยังไม่มีความรักนะครับ...ยังฮะ ยังไม่มี จินรีบปฏิเสธทันที
และโทโมะก็ปิดปากหัวเราะคิก
ผมก็เหมือนกันฮะ ยังไม่มีเหมือนกัน โทโมะว่า แต่ก็ต้องสะดุ้งนิดหนึ่งเมื่อรู้สึกเจ็บแปล๊บแถวแผ่นหลัง
...เหมือนโดนหยิกเลยฟะ....เจ็บๆ คันๆ...
โทโมะถือโอกาสหันไปมองผู้ประทุษร้ายเขา
สายตาคมดุของคาซึยะนั่นเองที่ปรายตามองเขาอยู่ และก็คงจะเป็นเจ้าของรอยหยิกนั่นด้วยล่ะมัง สายตานั่นถ้าพูดได้มันก็คงจะพูดว่า
...........ยังไม่มีงั้นเรอะ???............
.....................
และแล้วพิธีกรก็หันมาถามจินอีกรอบ
ไม่มีงั้นหรือคะ?..เอ....เห็นไปไหนมาไหนกับนานะจังบ่อยๆ พิธีกรหญิงทำเสียงเหมือนไม่เชื่อ
จนจินเริ่มหงุดหงิด ...แม่คนนี้พยายามจะให้เขากับนานะรื้อฟื้นกลับมาเป็นแฟนกันให้ได้หรือไงนะ
จินก็เลยตอบคำถามนั้นว่า
ไปกับเธอบ่อยก็จริง แต่ตอนนี้ก็เป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น คนรักของผมน่ะ...บอกให้ก็ได้ว่า
ต้องเป็นสาวนอกวงการครับ
อ้อ....อ้อ......งั้นก็ไม่สนใจผู้ชายเหมือนกันด้วยซิคะ?
คำถามนี้เล่นเอาจินสะดุ้งเฮือก ...เหมือนจี้จุดยังไงยังงั้นเลย...
จินหันไปมองข้างเวที ราวกับจะถามว่า ใครใช้ให้แม่คนนี้มาถามคำถามแบบนี้กันนะ?
คร้าบบบ...ถูกต้อง...กับผู้ชายน่ะจะรักไปได้ไงคุณก็... จินตอบเสร็จก็ยิ้มแป้น
และโค้งให้พิธีกรหญิงหนึ่งที และหันมาโค้งให้พิธีกรชายอีกหนึ่งที
ครับ...ครับ...งั้นขอถามแดนเซอร์รูปหล่อ Misty Boys กันบ้างดีกว่า..... พิธีกรว่าแล้วก็ถามคำถามพวกที่นั่งข้างหลัง
ถามตั้งแต่เรื่องเกี่ยวกับการเต้นและมาลงท้ายถึงความรู้สึกที่มีต่อมิราเคิลทั้งสอง
.......รู้สึกยังไงกับวงมิราเคิล......
ก็ไม่ไงนะครับ เรียว อุจี้ และอะกานิชิคุงใจดี พาพวกเราไปเลี้ยงบ่อยๆ นี่เป็นคำตอบของโคกิ
อ้าว...แล้วยามะชิตะคุงล่ะคะไม่เลี้ยงเหรอ?
อ๋อ....ยามะชิตะคุงชอบเลี้ยงแต่เต่าครับ......โอ๊ย!! โคกิสะดุ้งโหยงเมื่อเจอคาซึยะเอื้อมมาหยิกหัวเข่าอย่างแรงเลย
เอ้อ...ผมกับเต่าเป็นเพื่อนกันน่ะครับ ...จริงๆ แล้วก็อยากเลี้ยงข้าวเพื่อนๆ
เหมือนกัน แต่พวกนี้ไม่ค่อยอยู่ให้เลี้ยง พอเลิกงานก็เฮละโลไปเล่นบิลเลียดกันหมด
เหลือแต่คาเมนาชิคุงนี่ล่ะครับที่อยู่ให้เลี้ยง โทโมะแก้แทน
ความจริงก็ไม่ได้อยากไปด้วยหรอกครับ แต่ทนลูกตื๊อไม่ไหว คาซึยะว่า
แน้...ใครตื๊อนายกัน?
ก็คุณนั่นแหล่ะมาคอยให้ผมเดินไปส่งที่คอนโดฯ
โห้ย....นายจงใจจะออกทางนั้นต่างหากล่ะ
แล้วชอบชวนไปหาอะไรกินอีก...... คาซึยะไม่ยอมแพ้
ก็เค้าสงสารหรอก เห็นเต้นมาเหนื่อยๆ โทโมะเถียง
ทีคนอื่นไม่เห็นชวนเลย ชวนผมคนเดียว
นั่นน่ะซิ ชวนคาซึยะคนเดียว อุเอะดะพูดออกมาบ้าง เลยทำให้เพื่อนที่เหลือก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า
โทโมะชอบไปไหนมาไหนกับคาซึยะสองคนมากกว่า...
เอ๋....?? โทโมะทำหน้าเหวอ ทำท่าจะเถียงต่อแต่จินแอบสะกิดยิกๆ ยิ่งพูดมากเดี๋ยวได้เรื่อง
โทโมะกับคาซึยะจึงสงบปากสงบคำลงได้บ้าง จบท้ายด้วยแววตาของคาซึยะที่มองแต่เสี้ยวหน้าด้านหน้าของโทโมะเท่านั้น
แล้วอะกานิชิคุงสนิทกับแดนเซอร์คนไหนเป็นพิเศษล่ะครับ? พิธีกรชายหันมาถามจินที่นั่งอมยิ้มอยู่บ้าง
เอ้อ....สนิทเหรอครับ.......อืมมม.... จินเหลียวมามองแดนเซอร์ที่นั่งกันด้านหลัง
เห็นหัวเข่าขาวๆ ที่เห็นรำไรภายใต้กางเกงยีนส์หัวเข่าขาดนั้น พอมองไล่ขึ้นบนไปเรื่อยๆ
ก็พบกับดวงตาคู่สวยมองเขม็งมาอยู่ก่อนแล้ว จินอมยิ้มและตีหัวเข่าของจุนโนะ
เจ้านี่ล่ะครับ ความจริงผมก็สนิทกับทุกคน แต่กับจุนโนะนี่สนิทมากกว่าใคร จินสารภาพ
ซึ่งก็ทำเอาแดนเซอร์คนอื่นโห่กันครืน ในความหมายของจินนั้น ทำไมจะไม่มีใครรู้ ความสัมพันธ์ระหว่างจินกับจุนโนะนั้นน่ะ
เขารู้กันทั่วแล้ว
ใช่...ใช่...สนิทมาก....ก...ก....ก..ก...ก....ก....ก... โคกิลากเสียงยาวแล้วก็ต้องหยุดเมื่อเจอจุนโนะแยกเขี้ยวใส่
เด็กหนุ่มขยับตัวยุกยิก วางมือบนบ่าของจินแล้วชะโงกหน้ามาบอกพิธีกรว่า
ผมไม่ได้สนิทกับจิน...เอ๊ย...อะกานิชิคุงมากซะหน่อย แค่เคยไปกินข้าว และก็ติดรถกลับบ้านด้วยกัน
ก็เท่านั้นเอง... จุนโนะแก้ตัว จินแหงะหน้ามอง แล้วทำหน้ามุ่ย
แค่นั้นเองง่ะ...
ก็แค่นั้นซิ
อ้อ...แค่นั้นจริงๆ ง่ะ?
....ปึ่ก.....
จุนโนะทุบไหล่จินดังปึ่ก.....ก้มมองจินที่แหงนคอมองอยู่ด้านหน้าด้วยสายตาคมกริบ
จิน..เอ๊ย..อะกานิชิคุงชอบสนิทกับสาวสวยมากกว่าครับ?
ความจริงจุนโนะเป็นเหมือนน้องชายของผมน่ะครับ...
นั่นซิ ...เขาคงจะรักกับผู้ชายด้วยกันไม่ลงแน่ๆ พอมีผู้หญิงสวยๆ มาหาเขามักจะใจอ่อน...อะกานิชิคุงน่ะ
ไม่ชอบคบกับผู้ชายหรอกครับ ไม่ช้อบ ไม่ชอบ ฮึ! โดนแดนเซอร์หน้าหวานประชดเข้าให้
จินก็หัวเราะเบาๆ
ครับ..ครับ ผมคงรับประทานผู้ชายด้วยกันไม่ลงแน่ๆ พูดเสร็จแล้วก็รู้สึกว่าแผ่นหลังของตัวเองถูกหัวเข่าของจุนโนะกระแทกดังอัก
พอหันไปมองก็พบกับประกายตาสีเขียวปั้ดของจุนโนะมองตอบมา
อ้อ....... เสียงพิธีกรชายหญิงร้องออกมาพร้อมกัน กำลังจะถามต่อแต่จินรีบชิงพูดเรื่องการแสดงทัวร์ที่นาโงย่านี่ทันที หัวข้อความรักก็เป็นอันต้องพับไป เพราะชักจะล้ำเส้นไปมากแล้ว...
***********************
พอเสร็จจากการอัดรายการ ทั้งมิราเคิลและแดนเซอร์ต่างก็ทยอยออกมาจากห้องอัด จุนโนะเดินนำหน้าออกมาก่อน
หน้าตาบึ้งตึงขณะเดินโฉบผ่านหน้าอะกานิชิ จิน
อ้าว....จุนโนะ...ะ...ะ..จะไปไหนล่ะหือ ไม่ไปกินอะไรกับพวกเราก่อนล่ะ จินถามพลางเดินจ้ำพรวดๆ
ตามร่างสูงของจุนโนะที่เดินไม่รอใคร จินเดินตามมาทันที่ประตูทางออกพอดี ฉวยแขนเรียวไว้มั่นจนเด็กหนุ่มหันมาทั้งตัว
จะกลับโรงแรม ปล่อยเด่ะ... จุนโนะแหวใส่
โกรธใครมาน่ะ จุนโนะ งอนอะไร? จินพยายามถาม แต่หน้ามู่ทู่ของคนตรงหน้านี่ซิ บอกบุญไม่รับเลย
จุนโนะทำแก้มป่อง
เค้าไม่ได้งอนนะ ดึกมากแล้วจะกลับไปนอนนี่นา
ไม่จริงอ่ะ นายงอนฉัน! จินว่า
เรื่องอะไรฉันจะงอนจิน
จะไปรู้เรอะ...!! จินพยายามนึก จุนโนะงอนอะไร หรือว่าไม่พอใจอะไรเขานักหนา เมื่อกี้ยังหัวเราะครื้นเครงกันเมื่อตอนให้สัมภาษณ์ในรายการนั้นอยู่เลย
เอ...หรือว่าจะไม่พอใจที่เขาบอกว่าไม่ได้ชอบผู้ชายด้วยกัน
เรื่องนั้นนั่นเอง.... จินพยักหน้างึกๆ กระดกยิ้มมุมปากแบบรู้ทัน นิ้วยาวจิ้มแก้มจุนโนะจนบุ๋ม
เรื่องอะไร?
นายไม่พอใจที่ฉันบอกว่าชอบคบกับสาวสวยใช่มั้ย?
เชอะ!! เรื่องนั้นน่ะไม่เห็นเข้าท่าเลย อย่างจินน่ะก็ไม่ได้ชอบผู้ชายด้วยกันอยู่แล้วนี่
จุนโนะเท้าเอวลอยหน้าลอยตาพูด
....ความจริงที่เคืองนี่น่ะก็เพราะเรื่องที่จินบอกว่าไม่มีวันชอบผู้ชายด้วยกันต่างหากล่ะ....
เสียงจินยังพูดต่อ ทำลายความคิดของเด็กหนุ่มลง
ถ้าเป็นผู้ชายด้วยกันก็มีนายคนเดียวเท่านั้นนะ คนอื่นไม่ได้ยุ่งด้วยเลย แต่ถ้าจะให้บอกออกไปตรงๆ
อะไรจะเกิดขึ้นล่ะ จุนโนะ...พรุ่งนี้ไม่เป็นข่าวก็ให้มันรู้ไป เอามั้ยล่ะ จะให้ฉันเดินกลับไปออกรายการใหม่ไหมล่ะว่า
ตอนนี้คนที่ฉันมีอะไรกุ๊กกิ๊กด้วยก็คือ ทางุจิ จุนโนะสุเกะคนนี้น่ะ จินจิ้มอกจุนโนะถี่ๆ
จนหน้ามุ่ยของจุนโนะเริ่มคลายลง
อือ......ฉันลืมนึกไป....งั้น...ขอโทษด้วยล่ะกัน จุนโนะก้มหัวให้ เมื่อคิดได้ว่าสิ่งที่จินพูดนั้นคือความจริง
ขอโทษ...เชอะ...ขอโทษแค่นั้นน่ะ
แล้วจะให้ทำไงล่ะ ก็ก้มหัวขอโทษแล้วไง
ม่าย....ม่าย....แค่นั้นน่ะมันไม่พอหรอก... ว่าแล้วจินก็จับบ่าจุนโนะไว้ ดันร่างบางเข้ามายังซอกประตูใต้บันได
เฮ้!! จะทำอะไรน้าาาา....หวา... จุนโนะหลับตาปี๋เมื่อจินฉกริมฝีปากวูบ จูบอย่างหนักหน่วงเป็นการลงโทษ
จุนโนะดิ้นอยู่ครู่หนึ่งก็นิ่ง ยืนวาบหวามอยู่ในอ้อมกอดของจิน ศีรษะแหงนเงยพิงกับผนังห้อง
แย้มกลีบปากรับจูบจากจินแต่โดยดี
ก็แค่นั้นเอง...... จินพูดหลังจากถอนริมฝีปากออก มองหน้าหวานที่ยืนหอบหายใจสะท้านอยู่ตรงหน้า
จะออกไปหาอะไรกินกันได้ยัง? ชายหนุ่มฉุดมือจุนโนะ แต่อีกฝ่ายกลับขืนตัวไว้
ไม่ไปหรอก จะกลับไปนอน ...ง่วง... จุนโนะว่า
ไม่มีทาง...ฉันหิว...!! จินสั่นหน้า ออกแรงฉุดร่างบางเพียงนิดเดียว จุนโนะก็เดินตามต้อยๆ
ไปแต่โดยดี
......................
โอ๊ะโย๋......สองคนนั่น ทำอะไรกัน ชักจะประเจิดประเจ้อใหญ่แล้วนะ... โทโมะพูดพลางกระตุกแขนคาซึยะให้ออกเดินเมื่อเห็นจินและจุนโนะเดินออกมาจากซอกบันไดไปแล้ว
นั่นน่ะซิ...เผื่อคนอื่นมาเห็นเข้าจะว่ายังไงกันนะ ทีนี้ล่ะได้เป็นข่าวดังแน่ๆ
คาซึยะส่ายหน้า เดินตามโทโมะจะไปขึ้นรถ
เราสองคนก็เหมือนกัน จะให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาด พวกเรากันเองน่ะช่างมันเหอะ แต่พวกนักข่าวนี่ซิ
ถ้ารู้เรื่องของพวกเราล่ะก็แย่...
คร้าบบบ...งั้นเราเลิกคบกันไปเลยดีมั้ย? คาซึยะว่า โทโมะหันมาทำตาคว่ำใส่ ชี้หน้าคาซึยะคาดโทษเอาไว้
ห้ามพูดแบบนี้เด็ดขาดนะคาซึยะจัง...เรายังไม่ได้เป็นของกันและกันเลยด้วย คนที่มีสิทธิ์จะขอเลิกก่อนน่ะคือฉัน
งั้นเหรอ....คุณมีสิทธิ์ขอเลิกก่อนคนเดียวงั้นซิ
ก็งั้นซิ...ว่าแต่วันนี้ ..แหะ..แหะ...จะไปไหนกันดีเอ่ย?? โทโมะถาม ยื่นหน้ามาทำตาวิบวับใส่
จะไปได้ไงล่ะครับดึกออกขนาดนี้
กลับโรงแรมดีกว่า จินกับจุนโนะคงไปหาของกิน นายไม่อยากถูหลังให้ฉันหรอกเหรอ?
โทโมะว่า มองหน้าคาซึยะอย่างมีความหมาย
เมื่อวันก่อนก็หลับคาอ่างจนสะโพกเคล็ด
แต่วันนี้ไม่ง่วงเลยล่ะ อยากได้คนถูตัวจะแย่แย้ว....
งั้นรีบกลับโรงแรมกันดีกว่าครับ คาซึยะรีบรับคำ
หนุ่มร่างบางแอบอมยิ้มมุมปาก คืนนี้จะช่วยคุณโทโมะทั้งขัดทั้งถูให้หนำใจเลยล่ะ....
***************************
คุณโทโมะนี่...ไปเรียนวิชานวดมาจากไหนกันนะ? คาซึยะถามขณะนอนคว่ำหน้าให้โทโมะนวดกลับ
ต่อเนื่องจากคืนก่อน ร่างบางยึดขวดน้ำมันนวดมาจากโคกิ และไม่ยอมคืนเพราะคืนนี้ยังต้องใช้กันอีกนาน
ฉันก็เรียนนวดมาจากนายนั่นล่ะ เมื่อคืน........ ร่างบางโน้มกายต่ำลงมา จนคนนอนข้างใต้สัมผัสได้ถึงลมหายใจเป่ารดที่แผ่นหลังของเขา
....เมื่อคืน...ฉันเผลอหลับไปหน่อย ขอโทษทีนะคาซึยะ วันนี้ฉันจะใช้คืนให้จนกว่านายจะพอใจ
แต่ผมไม่ได้เรียกร้อง
แต่อย่างอื่นของนายเรียกร้องนี่ โทโมะพูดพลางพลิกตัวของคาซึยะให้นอนหงาย เขาปรายตามองสะโพกที่คลุมหมิ่นเหม่ด้วยผ้าขนหนูผืนเดียว
รับรู้ถึงความต้องการที่อยู่ใต้ผ้าผืนนั้น
อยากให้ฉันนวดต่อมั้ยล่ะหือ?
ไม่!! พอได้แล้ว...คุณทำให้ผม......อืมม.... คาซึยะหยุดพูด เขาดึงขวดน้ำมันในมือของโทโมะปาทิ้งไปบนพื้น
ได้ยินเสียงคุณหนูของเขาหัวเราะคิกคักเมื่อถูกกระชากร่างให้นอนทับตัวของเขา
คาซึยะพลิกกายขึ้นทาบทับร่างโปร่งบาง ดวงตาเรียวรีจ้องลึก ค้นหาอารมณ์ร่วมของกันและกัน
เขาเห็นดวงตาใสแจ๋ว กลมโตของคุณโทโมะสะท้อนใบหน้าของเขาในนั้น
.....คุณโทโมะ.....ผมรอเวลานี้มานานแค่ไหนคุณรู้ไหม....คุณชอบพูดให้ความหวัง แล้วก็ทิ้งให้ผมแห้วทุกที
พูดเหมือนคนขาดสารอาหารเชียว ร่างบางปิดปากหัวเราะ คาซึยะจึงดึงมือเรียวออกจากปาก
แทนทีมันด้วยนิ้วชี้ที่หยุดเสียงหัวเราะนั้นได้
มาเติมสารอาหารให้ผมดีกว่า ปากบางยิ้มน้อยๆ ขณะที่แตะแต้มแผ่วเบากับริมฝีปากอิ่มเต็มของโทโมะ
อืมมม.... ร่างบางเผยอปากเล็กน้อย ลิ้นสีชมพูแลบเลียกับขอบปากของคาซึยะ
คาซึยะ......
แขนเรียวตวัดรอบคอ โน้มให้เรือนกายของคาซึยะแนบกับเขา จุมพิตทวีความดูดดื่มยิ่งขึ้น
ลิ้นอุ่นระอุสอดกระหวัดเกี่ยวพัน ราวกับจะย้ำให้เห็นว่า...ช่องว่างระหว่างนายกับบอดี้การ์ดได้มลายไปสิ้นแล้ว
ผม.....รักคุณ คุณโทโมะ... คาซึยะกระซิบเสียงสั่น ไล้มือไปทั่วเรือนร่างของโทโมะ
หยุดนิ่งอยู่ที่ขอบผ้าขนหนู คลายปมที่รัดเรือนกายนั้นออก
อื้อ..... โทโมะสะดุดลมหายใจ เขาเผยอกายขึ้นเล็กน้อยเพื่อที่คาซึยะจะได้ขจัดผ้าขนหนูที่ขวางกั้นเนื้อแท้ของทั้งสองออกไป
คาซึยะ...ฉันรักนายนะ...ทำให้ฉันเป็นของนายเร็วๆ ทีเถอะ ฉันพร้อมแล้ว...
ได้เลยครับ คุณโทโมะผู้ร้อนแรง... คาซึยะจับมือโทโมะมาพร่างพรมจุมพิตทุกข้อทุกนิ้ว
จนกระทั่งมือนั้นเป็นฝ่ายพลิกฝ่ามือและสัมผัสไปทั่วดวงหน้าของเขา
จูบฉันซิ เสียงโทโมะกระซิบสั่ง ห่อกลีบปากอวบเข้าหากันเป็นการเชิญชวนให้ฝังรอยจุมพิตดูดดื่ม
ไม่มีวันเลือนลาง.........
เรือนกายของทั้งสองคลุกเคล้าเหมือนมีแรงดึงดูด มันทำให้กายตึงเขม็ง และเร่าร้อน
ใบหน้าของคาซึยะเกลือกกลิ้งไปตามแผ่นท้องแบนราบของโทโมะ มันช่างน่าหลงใหลเสียนี่กระไร
ผมจะทนไม่ไหวแล้ว.... เสียงงึมงำครางแผ่วเบาที่ซอกสะโพก มือแกร่งกดย้ำที่เนินเนื้อแน่นเต็มทั้งสองข้าง
ลำแขนสอดรัดร่างบางให้เรือนกายโปร่งบางรับจุมพิตที่พร่างพรมไม่หยุดหย่อน เหมือนสายฝนโปรยปรายความหวานลงมาจนให้ฉ่ำชื้นไปด้วยกันทั้งสองฝ่าย
อืมมม....อา.....ฉันก็......อา.......ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน.... โทโมะบิดกายสะท้านจิกผมคาซึยะจนยุ่งเหยิง
เมื่อฝ่ายนั้นกระแทกกายเข้าหา ต้นขาเร่าร้อนแสวงหาความปลดปล่อย......
โอย.......เจ็บ.....คาซึยะ... โทโมะครวญกระเส่า
ทนนิดนะครับ..... คาซึยะพึมพำขอโทษ ก่อนที่จะหลับตาสะท้านไหวเยือก ตั้งหน้าตั้งตาพาคนรักไปสู่สรวงสวรรค์
สองแขนโอบรอบกายกระชับ ถ่ายทอดความรักให้กันและกัน ความเจ็บปวดบนเรือนกายถูกแทนที่ด้วยความอุ่นวาบหวาม
โทโมะครางเสียงหอบขณะขยับกายอ่อนไหวไปตามที่คาซึยะจะชักพาไป
อา......อา.......ฉัน.....
อืมมม......
เหมือนดวงดาวแตกกระจาย นับล้านชิ้น มันโปรยปรายเหมือนพลุที่ถูกจุดสว่างไสวบนท้องฟ้า
โทโมะเกร็งกายไหวสะท้าน กอดคาซึยะไว้มั่น รับรู้ว่าคาซึยะเองก็แทบขาดใจเหมือนกัน....
ผมรักคุณ คาซึยะพูดอีกครั้งก่อนที่จะพับร่างเหนือโทโมะ
เสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ดังประสานกัน และมันก็ค่อยๆ แผ่วจนแทบจะจางหาย
โอย......เหนื่อย..........นายทำอะไรฉันนี่.... เสียงโทโมะสอดทำลายความเงียบขึ้นมา
ผมก็ทำให้คุณเป็นของผมไง
อืมมม...ดีเป็นบ้าเลย แต่เจ็บชะมัด...
พูดมากจริง คนเสียตัวเขาพูดเก่งแบบนี้ทุกคนหรือเปล่านะ คาซึยะอดแซวไม่ได้ เขาพลิกกายนอนหงายแต่ก็ไม่ลืมที่จะดึงร่างเปลือยมากอดเอาไว้แนบแน่น
ถ้ารู้ว่าจะดีแบบนี้ ฉันยอมนายตั้งแต่แรกๆ แล้วดีกว่าเนอะ?
พูดจาแบบนี้ น่าจะโดนฟัดอีกสักรอบนะคุณโทโมะ
ก็ใครห้ามล่ะ!!
เสียงพูดขาดหายไป เมื่อคาซึยะโถมร่างเข้าหาโทโมะอีกครั้ง....ทำให้โทโมะเงียบเสียงด้วยจุมพิตปิดปากอิ่มนั้นเสีย........
อืมมมมมมมม........
***************************
ที่โตเกียว
ให้ตายซิ เธอนี่ทำงานไม่ได้เรื่องจริงๆ ยูอิจิพูดอย่างมีอารมณ์ มองสาวน้อยนานะที่นั่งหน้าตูมอยู่ตรงหน้า
จินใจแข็งนี่นา
ไม่เป็นไร ช่างมันเหอะ เป็นอันว่าเธอทำไม่สำเร็จ
โห.....พี่ยู!!
ฉันยังมีวิธี เธอกลับไปก่อนเถอะ ยูอิจิผายมือไปทางประตูห้อง ซึ่งก็ทำให้นานะจำใจต้องลุกขึ้น
ร่างโปร่งเดินไปที่ประตูแต่ก็ต้องหันกลับมา
พี่ยู แล้วซิงเกิ้ลต่อไปของนานะล่ะคะ?
เตรียมตัวเข้าห้องอัดก็แล้วกัน...
อ๊า...ขอบคุณค่ะพี่ยู... นานะส่งจูบข้ามห้องมาให้
ไปได้แล้ว!! ยูอิจิเบือนหน้าจากนานะ เขามองไปยังนอกหน้าต่างห้อง
ความสัมพันธ์ระหว่างจินและจุนโนะก้าวไปไกลเสียแล้ว ไกลเกินกว่าจะดึงมันกลับมาอีกหรือไม่
เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก
......ยังหรอก...มันจะแฮ้ปปี้แบบที่มันเป็นอยู่แบบนี้ไม่ได้......
เขายังพอมีวิธีที่จะผลักจุนโนะไปห่างๆ จินได้อีก...
รอให้กลับมาจากทัวร์เสียก่อนเถอะ...อีกไม่นานหรอกจะยิ้มกันแบบนี้ไม่ได้แน่ๆ
ยูอิจิพึมพำ ขณะดึงรูปถ่ายจำนวนหนึ่งออกมาจากซองเอกสารที่ส่งตรงมาจากนาโงย่า
รูปถ่ายของจินและจุนโนะในท่าสวีทกันเกินกว่าความสัมพันธ์ระหว่างชายด้วยกัน......
รูปเหล่านั้น แม้ยูอิจิจะมองแบบอิจฉาตาร้อน แต่เขาก็ต้องใช้รูปนี้ให้เป็นประโยชน์ให้ได้
บรรจงไล้นิ้วลงบนรูปที่ประกอบเป็นโครงหน้าของจุนโนะสุเกะ....รอยยิ้มและดวงตาเรียวสวยนั้นจะยิ้มให้จินไปได้อีกนานสักเท่าไร.....เป็นเขาต่างหากล่ะที่ต้องได้รอยยิ้มนี้มาประดับไว้ข้างกาย.....
เขาเก็บรูปถ่ายไว้ในลิ้นชัก ต่อโทรศัพท์ถึงท่านประธานบริษัททันที
พ่อฮะ....ผมขอคุยด้วยสักครู่...เรื่องงานน่ะครับ...
*************************
รถบัสปรับอากาศคันใหญ่ ลวดลายสีสดใส มาจอดรอสมาชิกของพวกมิราเคิลและแดนเซอร์อยู่หน้าโรงแรมตั้งแต่เช้าตรู่
เพราะวันนี้พวกหนุ่มๆ ต้องไปแสดงคอนเสิร์ตที่เมืองอื่นกันแล้ว ยังเหลือระยะทางอีกยาวไกลจนกว่าจะได้กลับโตเกียว
จินนั่งเบาะที่ค่อนไปทางหน้ารถ ฝั่งตรงกันข้ามก็เป็นโทโมะ ยึดที่นั่งเดี่ยวนอนมาเหมือนกัน
ส่วนถัดไปด้านหลังพวกแดนเซอร์ก็ส่งเสียงเฮฮาเล่นเกมกันอยู่เป็นที่สนุกสนาน พวกสต๊าฟก็นั่งกันด้านหน้าสุด
และคอยส่งสายตาปรามมาเป็นระยะเมื่อพวกเด็กๆ ส่งเสียงเอะอะเกินพิกัด
จุนโนะนั่งติดหน้าต่างเขาสนใจแต่เกมส์กดในมือ และนานๆ ครั้งถึงจะส่งรอยยิ้มขำๆ
มาให้พวกเพื่อนๆ ที่นั่งเล่นเกมต่อคำกันอยู่ด้านหลัง นั่งเล่นเพลินๆ ก็รู้สึกถึงสายตาร้อนแรงของใครคนหนึ่งส่งข้ามที่นั่งมาจากด้านหน้า
เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็พบกับสายตาคมวาวของจินมองมาอยู่ก่อนแล้ว
จินเห็นจุนโนะมอง ก็ทำชูนิ้วขึ้นมาเอาปลายนิ้วชี้แตะกับปลายนิ้วโป้งแล้วชี้ๆ มาทางเบาะหลังสุด
จุนโนะกรอกตาขึ้นข้างบน แล้วบ่นแบบไม่มีเสียงว่า
คนบ้าอะไรฟะ เซ็กซ์จัดซะไม่มี
จุนโนะส่ายหน้า ไม่ทำอย่างที่จินบอกหรอก มีอย่างหรือจะให้ไปทำอะไรกันที่เบาะหลังสุด
ไม่อายสายตาใครบ้างหรือไง เขายกเกมส์ขึ้นมากด ไม่ได้สนใจคนที่ชะเง้อมองมาอีกเลย
จินหดหน้ากลับมานั่งหน้ามุ่ยกอดอก เขาเห็นโทโมะลุกไปยืนเล่นเกมกับพวกแดนเซอร์ ส่งเสียงเฮฮามาให้ได้ยิน ท้ายๆ เกมนี่ถึงขนาดนั่งแหมะบนตักของคาซึยะ ชนิดที่เรียกว่าออกอาการสนุกสนานเต็มที่ไม่อายสายตาสต๊าฟกันเลยล่ะ
เมื่อรถมาถึงหน้าโรงแรมในเมืองนั้น ระหว่างจะเดินลงจากรถ จินรอจนจุนโนะเดินรั้งท้ายคนอื่น
เขาจับข้อมือเด็กหนุ่มไว้กระซิบบอกว่า
คืนนี้ไปนั่งหลังรถกันนะ
ไม่เอาง่ะ..
น่านะ...อยากได้จุนโนะจะแย่อยู่แล้ว
เห....เมื่อวานก็...ใจคอจะไม่พักมั่งเลยเหรอ...จินนี่ยังไงนะ หื่นจริงๆ เลย จุนโนะบ่นเบาๆ
หน้าแดงระเรื่อขึ้นมาเห็นๆ
ไม่รู้ล่ะ อยู่บนรถคืนนี้ไม่ปล่อยแน่ จินพูดอย่างมาดหมาย ก็จุนโนะนับวันยิ่งน่ารักขึ้นทุกวันนี่นา....
***************************
หลังจากเล่นคอนเสิร์ตจบแล้ว
เวลาดึก พวกเด็กๆ เดินเซื่องมาขึ้นรถอย่างอ่อนระโหย จุนโนะสะพายกระเป๋าตามไปเป็นคนสุดท้าย
นึกแปลกใจเหมือนกันว่า ทำไมคราวนี้พวกแดนเซอร์ถึงได้นั่งกันทางด้านหน้า พอมองเข้าไปด้านใน
...
นั่นไงล่ะ พวกมิราเคิลนั่งจองที่กันด้านหลังรถ รวมถึงจินด้วย
รถเคลื่อนไปได้สักพัก ไฟในรถก็ดับมืดเพราะต้องการให้เด็กๆ ได้พักผ่อน จุนโนะมองหาคาซึยะก็ไม่พบ
นึกเดาได้ว่าคงไปนั่งจีบกับโทโมะทางด้านหลัง เขากำลังจะซุกหัวพิงกับพนักเบาะ แต่แล้วก็มีมือของใครบางคน
แตะบ่าของเขาเอาไว้
จิน...
จินยืนยิ้มอยู่ข้างที่นั่ง เห็นรูปร่างสูงเป็นกรอบเงาดำทะมึน
ไปหลังรถกันเถอะ จินชวน
ผู้จัดการล่ะ?
อยู่บนรถตู้ พวกเขามีเรื่องปรึกษากัน ไม่ได้ขึ้นรถมาด้วยนี่ ไปเถอะจุนโนะ จินอยากจะคุยกับจุนจังนะ
ฮื่อ... จุนโนะพยักหน้า และเดินตามจินไปแต่โดยดี
...........................
อื้อ...พอเหอะน้า...า...า ไหนว่ามีเรื่องคุยไง.....เดี๋ยวมีใครตื่นแล้วก็เดินมาหลังรถหรอก
จุนโนะกระซิบเสียงเบามาก หลังจากถูกจินสะกิดจากเบาะของตัวเองให้มานั่งที่ด้านหลังรถบัส
เขาพยายามดันคางจินออกด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกข้างยังอยู่ในอุ้งมือของชายหนุ่ม
อย่าขัดซี้ จินงึมงำ ซุกหน้าที่ซอกคอของเด็กหนุ่ม
ไม่เอานะ .... จุนโนะหอบกระจาย เขาได้ยินเสียงหัวเราะหยอกเย้าของจินเบาๆ ศีรษะก้มต่ำดอมดมเนื้อตัวของเขาไปเรื่อยๆ
จนในที่สุดมือที่พยายามปัดป้องเมื่อสักครู่ก็อ่อนระโหยลง เมื่อจินรุกเร้าจนเกินขอบเขตของความอดทน
อื้อ.......อุ๊บ... จุนโนะโดนปิดเสียงด้วยจุมพิตจากจิน เพราะกลัวเสียงครางจะดังไปถึงหูคนอื่นเข้า
ท้ายสุดก็ต้องยอมตกอยู่ใต้อำนาจพิศวาสของจินทุกที
........ให้ตายซิ จินร้อนแรงเกินพิกัดจริงๆ และมักจะเป็นแบบนี้หลังเล่นคอนเสิร์ตไปแล้ว
จุนโนะกัดฟันด้วยความรัญจวนเมื่อถูกมือดีล้วงเข้าไปในกางเกง
อ๊ะ....จิน...... จุนโนะตีมือซน แต่จินกลับดึงมือจุนโนะมาแนบเรือนกายของเขาบ้าง
เหอะน่า.......เด็กน้อย...
............................
จุนโนะปรือตามองคนข้างกายที่สุขสมแล้ว จินรูดซิปกางเกงขึ้น แถมยังเอื้อเฟื้อมารูดซิปให้จุนโนะด้วยอีกต่างหาก
ร่างบางปัดมือจินออก มองหน้าด้วยสายตาค้อนเคือง
จินหอมแก้มจุนโนะดังฟอด ก่อนจะพิงพนักเบาะด้วยความเหนื่อยอ่อน เขาดึงจุนโนะมาพิงอก
ปล่อยให้เด็กหนุ่มซุกหัวกับบ่ากว้าง และจ่อมจมไปกับอารมณ์แห่งความสุข
จุนโนะหลับตาพริ้ม นับวันเขาก็ตกอยู่ในบ่วงสวาทของจินมากขึ้นทุกที จนไม่อาจหวนกลับไปนึกถึงวันเวลาใสซื่อและบริสุทธิ์ของความสัมพันธ์แบบเพื่อนได้เหมือนเดิมอีกต่อไป
แต่ว่า...........
.....นี่จินจะมีความสัมพันธ์กับเขาไปอย่างนี้อยู่นานสักเท่าไรนะ....
วันนี้...พรุ่งนี้...อาทิตย์หน้า..เดือนหน้า...ปีหน้า...หรือตลอดไป...จะเป็นอยู่อย่างนี้ได้นานสักเท่าไรกันเชียว
***************************
เมื่อการทัวร์สิ้นสุดลง ในความรู้สึกของจินกับจุนโนะแล้วเหมือนกับเพิ่งกลับมาจากฮันนีมูนก็ไม่ผิดนัก
จุนโนะแยกจากจินเพื่อจะมารายงานตัวที่บริษัท แต่เพียงก้าวแรกของการกลับมาทำงาน
ก็มีคนของยูอิจิมาบอกว่า ยูอิจิต้องการพบจุนโนะสุเกะโดยด่วน
เด็กหนุ่มใจคอไม่ค่อยดี ไม่รู้ว่ายูอิจิจะมาไม้ไหนกับเขาอีก ...
ยูอิจินั่งที่โต๊ะทำงาน มือวางประสานกันไว้บนโต๊ะที่มีซองสีน้ำตาลวางอยู่หนึ่งฉบับ
เขามองร่างเพรียวที่ก้าวเข้ามาในห้อง
จุนโนะสุเกะคนนี้ดูไม่เหมือนจุนโนะเด็กเมื่อวานซืนที่เคยเห็นเลย การกลับมาในครั้งนี้เหมือนกับได้พกเอาความเซ็กซี่แฝงอยู่ในตัว....ผิวพรรณสดใส
และใบหน้าที่งดงามอ่อนเยาว์ ...แต่ดวงตาอันเป็นประกายเหมือนคนรุ่นหนุ่มที่กำลังมีความรักอย่างล้นเหลือนั้น
เห็นแล้วทำให้ยูอิจิอยากจะเมินใส่
เป็นไงจุนโนะไปทัวร์คราวแรก ชื่นมื่นดีมั้ย? ยูอิจิเปิดฉากถาม
จุนโนะนั่งลงที่เก้าอี้ตรงกันข้าม มองหนุ่มผู้เป็นลูกชายเจ้าของบริษัทอย่างหวาดระแวง
ดีครับ สนุกดี เขาตอบ
ไม่ได้ถามว่าสนุกหรือเปล่า... แต่ฉันถามว่าชื่นมื่นดีมั้ย?
ชื่นมื่น?
นายกับอะกานิชิ จิน!! ยูอิจิกระแทกเสียง เขาลุกเดินอ้อมโต๊ะมายืนอยู่ข้างๆ จุนโนะ
เท้าแขนกับพนักเก้าอี้ของเด็กหนุ่ม
เอ้อ......ครับ....ชื่นมื่นดี
งั้นเรอะ? ยูอิจิหน้าแดงด้วยไม่พอใจในคำตอบนั้น
ที่เรียกมาวันนี้ ก็เพราะทางเรามีการเปลี่ยนแปลงเรื่องของแดนเซอร์นิดหน่อย ชายหนุ่มวกมาพูดเรื่องสำคัญ
จุนโนะจับน้ำเสียงของคนพูดแล้วก็ใจไม่ดี
ทางด้าน Shonen Tai ที่กำลังเล่น Play Zone เขาขอเด็กแดนเซอร์เก่งๆ ให้มารวมกลุ่มกับพวก
MA รู้จักมั้ยจุนโนะ พวกรุ่นพี่กลุ่ม MA น่ะ
ครับ...Musical Academy...
ใช่.....เป็นกลุ่มที่มีพื้นฐานการเต้นยอดเยี่ยมที่สุด เขาขอแดนเซอร์เพิ่ม และฉันก็เล็งเห็นแล้วว่าคนที่เหมาะที่สุดก็คือนายนะ
จุนโนะ
นากามารุซัง!! จุนโนะอ้าปากค้าง ใจหล่นวูบไปถึงปลายเท้า คนมองยูอิจิด้วยดวงตาเบิกกว้าง
จนคนมองอดหัวเราะด้วยความสะใจไม่ได้
ทำไมล่ะจุนโนะ ไม่ดีใจหรอกหรือที่จะได้ไปร่วมงานกับวงใหญ่ๆ อย่าง โชเนนไตและ MA
...ฉันเสนอจุนโนะไปเพราะเห็นว่าจุนโนะตีลังกาเก่ง เต้นคล่องและตั้งใจทำงานดี
แต่ว่า........ผมไม่อยากไป..... จุนโนะอ้อมแอ้มตอบ ทำหน้าเหมือนกับจะร้องไห้
ต้องอยากซิ เพราะมันเป็นงานนะ หรือว่าห่วงใครทางนี้?
ผม......
อะกานิชิ จินใช่มั้ย ที่ทำให้ไม่อยากไป? ยูอิจิถามเสียงขุ่น
จุนโนะนั่งก้มหน้างุด...บีบมือที่ประสานกันไว้บนตัก
จุนโนะ.....ความจริงแล้วที่จะให้ไปอยู่กับ MA เนี่ยนะ เพราะฉันต้องการจะกันนายออกจากอะกานิชิคุงหรอก
รู้มั้ยเรื่องของนายกับคนรักน่ะ มันอาจจะแย่มากๆ ถ้าพวกนักข่าวจับได้ และเอารูปพวกนี้ไปลงหนังสือพิมพ์
รูปอะไรครับ? จุนโนะเงยหน้าถามด้วยสายตาพิศวง
ซองสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะถูกยูอิจิเปิดออก เขาวางรูปจำนวนหลายใบลงตรงหน้าจุนโนะ
ดูซะ
รูปของ? จุนโนะครางเสียงแผ่ว ขณะมองภาพในมือ
........................ ไม่มีเสียงใดหลุดลอดออกมาจากปากนอกจากความเงียบ
.....
...........ภาพเหล่านั้น คือรูปแอบถ่าย รูปจากมุมสูงของเขากับจิน ที่.......ที่ซอกบันไดในวันที่ไปอัดรายการที่นาโงย่า
.........รูปที่จุนโนะตกอยู่ในอ้อมกอดของจิน ภาพนั้นมีตั้งแต่เริ่มกอดและจนถึงจุมพิตกันอย่างดูดดื่ม
แม้จะไม่ชัดเจนนักแต่ก็พอจะดูออกว่า คนในรูปภาพนั้นคือใคร..
.........หมายความว่าเหตุการณ์ในวันนั้น ถูกมือดีแอบถ่ายภาพไว้โดยไม่ให้รู้เนื้อรู้ตัว
จะทำอะไรกัน ทำไมไม่ระวัง เป็นความผิดของพวกนายเองนะจุนโนะ...
เสียงยูอิจิเปรยขึ้นมา แต่หางเสียงไม่ได้เจือความเห็นใจเลยสักนิด
ทำไมต้องมีการถ่ายรูปด้วย แบบนี้มันเจตนาไม่ดีนี่ครับ ใบหน้าของคนถามขาวซีด ริมฝีปากเม้มจนเกือบเป็นเส้นตรง
ฉันก็ไม่รู้ล่ะ เรื่องนี้ฉันไม่รู้ด้วย มีคนส่งมาให้ดู ฉันก็รับเอาไว้ ออกจะตกใจด้วยซ้ำ
ว่าคนที่ฉัน...เอ้อ...พอใจ ...จะมีพฤติกรรมประเจิดประเจ้อแบบนี้ นี่ดีนะที่ไม่มีใครเห็นรูปพวกนี้นอกจากฉัน
คุณ.......นากามารุซัง ต้องการอะไร...บอกมาตรงๆ ก็ได้ น้ำตาเรื่มออกมาคลอหน่วย
ต้องการซิ..จุนโนะสุเกะ...ต้องการให้นายไปอยู่กับกลุ่ม MA และต้องย้ายที่อยู่ไปอยู่รวมกับพวกเขาในคอนโดฯ
กลางเมืองด้วย สิ้นสุดกันทีกับการเป็นแดนเซอร์ให้พวกมิราเคิล
นากามารุซัง! จุนโนะก้มหน้านิ่ง เขากลืนก้อนแข็งๆ ลงคออย่างยากลำบาก น้ำตารวมกันอยู่ที่หัวตา
และมันพร้อมเสมอที่จะหยดลงมา แต่เด็กหนุ่มกะพริบเพื่อไล่หยาดน้ำนั้นออกไป
....จะให้ยูอิจิเห็นน้ำตาของเขาไม่ได้.......
แต่ว่า....น้ำตาเจ้ากรรมมันก็ไหลออกมาเสียแล้ว
**********************
to be con