Show Me Your LOVE

Vol 17

***************************

วันรุ่งขึ้น บรรยากาศในการซ้อมใหญ่รอบเช้าช่างอึมครึมเหลือเกิน ทุกคนรับรู้ถึงรัศมีความห่างเหินที่จินกับจุนโนะมีให้กัน จินเอาแต่ร้องเพลงและเต้น ส่วนจุนโนะก็ไม่ได้ยิ้มแย้มเหมือนเช่นเคย เขาทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดีที่สุด ในการเต้นเป็นแบ็คให้จินและเพื่อนในวง
แม้แต่เวลาหยุดพักทานข้าว จุนโนะก็หนีไปกินข้าวกับพวกแดนเซอร์กลุ่มเล็กเพราะรู้ว่าจินต้องมากินกับพวกคาซึยะแน่นอน
จินได้แต่มองตามร่างโปร่งที่นั่งแย้มยิ้มกับพวกเด็กๆ แต่เวลาสบตากับเขา ก็หุบยิ้มฉับทันที
“จะปล่อยให้เป็นแบบนี้เหรอ จิน?” โทโมะกระทุ้งสีข้างของจิน เมื่อเห็นเพื่อนเอาแต่มองไปทางจุนโนะบ่อยครั้ง
“งอนดีนักนี่ ไม่รู้จักดูเหตุผลซะบ้าง ทีเมื่อก่อนไม่เห็นจะงอนเก่งแบบนี้เลย”
“เห? จิน...นี่นายกล้าว่าจุนโนะแล้วเหรอ?”
“ไม่กล้าหรอก แหะ..แหะ...นี่พูดลับหลังหรอกนะ ความจริงฉันก็ผิดเองแหล่ะที่ไปกับนานะเมื่อคืน แต่มันช่วยไม่ได้นี่นะ ก็เขาขู่เอาไว้ มันทำให้ฉันแสดงได้ไม่เต็มที่เลยล่ะ โทโมะ...”
“ฉันว่านายปรับความเข้าใจกับจุนโนะซะเร็วๆ จะดีกว่า อยากปล่อยให้มันยืดเยื้อเลย ฉันเองก็คอยเอาใจช่วยนะ” โทโมะตบบ่าของจินเป็นการปลอบใจ

เวลาแสดงของวันที่สองได้เริ่มต้นขึ้น มิราเคิลจะแสดงที่โอซาก้าสามวัน จากนั้นก็จะไปที่นาโงย่าสามวัน ช่วงเวลาเหล่านี้จินได้แต่ภาวนาขอให้ปรับความเข้าใจกับจุนโนะเร็วๆ โทโมะกระซิบว่า ถ้าอีกฝ่ายหนึ่งงอน ต้องหน้าด้านง้อเข้าไว้

ในวันนั้นเหตุการณ์ไม่ได้ราบเรียบอย่างที่ควรจะเป็น เพราะนานะได้ปรากฏกายขึ้นอีกครั้ง ด้วยดอกไม้ที่ช่อใหญ่กว่าเดิม จินหน้าแดงเข้มด้วยความโกรธ นี่ถ้าไม่นึกถึงการแสดงล่ะก็ เขาคงจะจับนานะเหวี่ยงไปนอกเวทีแน่ๆ
“ไหนสัญญาแล้วไงว่าจะไม่มาก่อกวนอีก” จินตะคอกเมื่อมาอยู่หลังเวทีแล้ว ทุกสายตาของทุกคนในบริเวณนั้นพุ่งมาที่จินและนานะเป็นจุดเดียว
“ก็แค่อยากมาแสดงความยินดีกับจินอีกครั้งหนึ่งนี่” นานะพูดเสียงอ่อย
“กับคนอื่นล่ะ ทำไมเธอไม่ไปทำแบบนั้นกับเขาบ้าง นี่อะไร มาทำแบบนี้กับฉันต่อหน้าคนตั้งเยอะแยะ แบบนี้มันตั้งใจสร้างกระแสใช่มั้ย?”
“เปล่านี่ จินไม่เข้าใจหรอก”
แต่จินชี้หน้าเธอและประกาศลั่นว่า
“เรื่องของเรามันจบก็ให้มันจบดีกว่า คุณเองก็มีคนรักแล้ว หลายคนด้วย อย่ามายุ่งกับผม ผมก็มีคนรักแล้วเหมือนกัน และไม่อยากให้เขาเข้าใจผิดด้วย” จินพูดแล้วชำเลืองมาที่จุนโนะ ซึ่งกำลังยืนเช็ดหน้าเช็ดตาอยู่กับพวกแดนเซอร์ด้วยกัน สีหน้าของจุนโนะในยามนั้นดีขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคนั้นของจิน
นานะลอบมองหน้าจินและจุนโนะแล้วก็ยิ้ม กระซิบออกมาให้ได้ยินเพียงแค่จินคนเดียวเท่านั้น
“จินประกาศเองนะว่ามีแฟนแล้ว นานะไม่ได้พูดอะไรสักคำ ...ว่าแต่แฟนของจินน่ะ...หึ....หึ...เอ...ใครกันน้า???!!”
พูดจบประโยคแล้วเธอก็เดินเยื้องกายจากไป

จินยืนกัดปากนิ่ง
.....นานะพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไรกันนะ.....

จุนโนะโยนผ้าขนหนูไว้ข้างเวทีเพราะได้เวลาต้องออกไปเต้นแล้ว จินจับมือเขาไว้ก่อนที่ร่างบางจะเดินออกไป
“ฉันอยากจะพูดกับนาย...และฉันจะไม่ปล่อยให้จุนโนะเข้าใจฉันผิดๆ อีกต่อไป”
“แต่ฉันต้องออกไปเต้นแล้ว”
“คืนนี้ที่โรงแรม นายไปรอฉันที่ห้องนะ...” จินพยักหน้าให้กับดวงหน้าหวานแจ่มที่ไม่มีร่องรอยโกรธขึ้งเขาเหมือนในตอนเช้าที่ผ่านมา
จุนโนะคงจะได้ยินเขาประกาศตัดรอนนานะแล้วซินะ อยากรู้จริงๆ ว่า ในใจของหนุ่มน้อยคนนี้จะเข้าใจเขาดีหรือยัง...คืนนี้ก็รู้

****************************

จินนั่งประชุมหลังคอนเสิร์ตจบได้ชั่วโมงกว่าแล้ว ผู้จัดการปล่อยพวกที่ไม่ใช่วงมิราเคิลไปพักผ่อนได้...เขานั่งมองเวลาที่เดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า ...ป่านนี้จุนโนะคงจะไปรอเขาในห้องพักของโรงแรมแล้วซินะ
“เฮ้อ....” จินถอนหายใจออกมาเมื่อผู้จัดการสั่งเลิกประชุม
“โทโมะ...นายเตรียมไปนอนห้องคาซึยะได้” จินพูดอย่างหมายมาดเมื่อทั้งหมดมายืนรออยู่หน้าลิฟต์ที่จะขึ้นห้องของตัวเอง

...............

แต่แล้ว.....
จินถึงกับสบถเมื่อไม่ปรากฏจุนโนะในห้องของเขา จึงเดินปึงปังไปที่ห้องของคาซึยะ
“ไม่อยู่.....อยู่กับพวก ABC มั้ง” คาซึยะบอก
“งั้นฉันฝากโทโมะด้วยละกัน...คืนนี้นายไม่ต้องกลับห้อง เชิญตามสบายได้เลยคาซึยะ โทโมะ”
“ดูเขามั่นใจจังเลยนะว่าจะลากจุนโนะไปให้ได้” โทโมะพูดทันทีหลังจากจินปิดประตูดังโครม
“ช่างเขาเถอะ....จะอาบน้ำก่อนมั้ยครับ?” คาซึยะผายมือไปทางห้องน้ำ ซึ่งโทโมะก็หน้าแดงขึ้นมาเห็นๆ
“บ้าจริงๆ เชียวเนี่ย...เอ้อ.....ฉันลืมเอาผ้าเช็ดตัวมา สงสัยต้องใช้ของจุนโนะแล้วล่ะ เดี๋ยวช่วยไปถูหลังให้หน่อยนะคาซึยะ”

*************************

จุนโนะสุเกะกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงเมื่อตอนที่จินเปิดประตูผางเข้ามาโดยไม่เสียเวลาเคาะประตู ห้องนั้นเป็นห้องพักของพวกเด็กๆ ABC ที่จุนโนะค่อนข้างจะสนิทสนมมากเป็นพิเศษ
ทุกคนในห้องนั้นกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน รวมๆ แล้วก็มีประมาณหกเจ็ดคนได้ จินกวาดตามองไปจนครบตัวคนและมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างสูงโปร่งของจุนโนะ เด็กหนุ่มเพิ่งจะเด้งตัวลุกขึ้นนั่งเมื่อจินถลันเข้ามาถึงตัว
“บอกว่าให้รอในห้องไง มานอนอยู่นี่เอง...ไป..ไป...กลับห้องได้แล้ว” จินคว้าข้อมือหมับ เสียงเอ็ดตะโรลั่นนั้นทำให้เด็กๆ ที่เหลือต่างก็ขยับกายมารวมกันเป็นกลุ่มเป็นก้อน ตาจ้องเป๋งไปที่จินและจุนโนะ
“จะทำอะไรน่ะ...ฉันอายเขานะ!!” จุนโนะพยายามดึงมือกลับ จินก็เลยคว้าเอาไว้ทั้งสองมือเลย
“จะไปดีๆ หรือเปล่า หรือจะให้ฉุดไป เราต้องปรับความเข้าใจกันแล้วนะ จะไม่ปล่อยให้นายงอนไม่เข้าเรื่องอีกแล้ว”

“เอ......อะกานิชิคุง...โกรธอะไรพี่จุนโนะหรือครับ?” คาวาอิหนุ่มน้อยคนหนึ่งถามโพล่งขึ้นมา แต่โชตะรีบกระทุ้งสีข้างเอาไว้ ให้เงียบๆ ไว้จะดีกว่า
จินเองก็ไม่ได้ตอบคำถามนั้นได้แต่ถลึงตาเป็นการปรามในที

“ไปก็ได้...ปล่อยซิ” จุนโนะลงจากเตียงอย่างสโลว์
“ไปห้องของเรานะ..”

“เอ๋...อะกานิชิคุงอยู่ห้องเดียวกับพี่จุนโนะด้วยหรือ? ผมไม่ยักกะรู้นะเนี่ย?” คาวาอิเจ้าเก่าถามมาอีกด้วยสีหน้าใสซื่อ
คงจะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรจริงๆ นั่นแหล่ะ

“หุบปากไปเลยพวกนาย...” จินคำรามก่อนที่จะฉุดจุนโนะไปจากห้องจนได้

.....................................

ร่างบางถูกเหวี่ยงลงบนเตียงนุ่ม จนจุนโนะตัวกระเด้งกระดอนไปมา จินรีบจับไหล่เด็กหนุ่มเอาไว้ เขาใช้น้ำหนักตัวทาบทับทั้งตัว
“อื้อ.....หนักนะ!!” จุนโนะพยายามเบี่ยงตัวหนีแต่ก็ทำไม่ได้ แถมใบหน้าคมคร้ามของจินก็โฉบวูบมาหาจนไม่อาจหันหน้าหนีไปไหนได้
“หายโกรธฉันหรือยัง จุนจัง?” จินถาม เขาหลุบตาต่ำมองริมฝีปากที่กำลังเผยอแรงหอบหายใจของจุนโนะ ถ้าบอกว่ายังไม่หายโกรธจะได้จูบให้หนำใจ แต่ถ้าบอกว่าไม่ได้โกรธเขาแล้ว จินก็จะบรรจงจูงอย่างอ่อนโยน

.....แต่จุนโนะเลือกที่จะไม่ตอบ ดวงตาใสแจ๋วได้แต่จ้องมองจิน...ตอบด้วยความรู้สึกที่จินเองก็คาดเดาไม่ได้
“จิน....จินมีอะไรที่ฉันควรจะโกรธหรือไม่ควรโกรธหรือเปล่าล่ะ?” จุนโนะย้อนถาม
“ไม่มี...จุนโนะไม่ควรโกรธฉัน เพราะฉันไม่เคยนอกใจนาย...สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดเพราะผู้หญิงคนเดียว”
“แต่เมื่อวานนั้น ฉันโกรธจริงๆ นะ...ฉันกลัวด้วย กลัวว่าเขาจะมาขอคืนดีกับนายอีก แล้วนายก็จะใจอ่อนอีกตามเคย”
จุนโนะพูดแบบนั้น ทำปากยื่นน่าสงสาร จินจับปลายคางมนของคนรัก จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่งาม
“ฉันไม่มีวันมีใครอีกแล้ว ว่าแต่นายเถอะจุนจัง โดนนากามารุคุงใช้แผนแยบยลแบบนี้ต้องหนักแน่นเข้าไว้นะ ฉันก็หวงนายนะจะบอกให้”
“จินคิดว่าคุณนานะจะทำตามแผนของนากามารุคุงหรือ....อื้อ...จินน่ะ....” จุนโนะสะดุ้งเมื่อแผ่นท้องถูกมือดีสอดลอดใต้เสื้อยืดเข้าไปลูบโลมความเนียนนุ่ม

“อืมมม......ก็แหงล่ะ เพราะเธอดูลุกลี้ลุกลนชอบกล มันไม่เป็นธรรมชาติ” จินว่าพลางถลกเสื้อของจุนโนะขึ้น แล้วฝังใบหน้าเกลือกกลิ้งกับท้องแบบราบ
“จิน....มาพูดกันก่อนนะ...อ่ะ...ไม่เอาน่า...”
“เราดีกันนะ...นะ...” จุนโนะจูบสูงขึ้นมาถึงยอดอก ดูดกลืนเม็ดเล็กสีชมพูจนจุนโนะคราง
“จินต้องสัญญาก่อนว่า จะไม่มีผู้หญิงหรือผู้ชายคนไหนอีกนอกจากฉัน”
“ฮื่อ.....สัญญาซิ...” จินงึมงำ ลุกขึ้นถอดเสื้อของจุนโนะออกเหวี่ยงลงบนพื้น จากนั้นเสื้อยืดของเขาและกางเกงยีนส์ก็ถูกถอดออกในเวลาอันรวดเร็ว จุนโนะลุกขึ้นนั่งเมื่อเนื้อตัวของตัวเองล่อนจ้อน
เขามองจินที่นั่งคุกเข่ากับเตียง เสยผมยุ่งไปด้านหลัง เมื่อจินหรี่ตามองเขาเหมือนเสือมองกวางน้อยผู้เป็นเหยื่อ จุนโนะก็หลบตาวูบ ปากก็พึมพำว่า
“ถ้างั้น ฉันก็ไม่มีอะไรต้องโกรธนายนี่นา.....เราดีกันก็ได้....” จุนโนะเสียงอ่อนลง ...ความจริงแล้วเขาไม่เคยโกรธจินได้จริงๆ เลยสักครั้ง นอกจากความน้อยใจที่เขาได้แต่เก็บเอาไว้ภายในใจ
“ฉันไม่มีวันโกรธนายได้หรอกจิน......ไม่มีเลยจริงๆ......ฉันน่ะ.....อึก....อื้อ....” จุนโนะหยุดคำพูดเพราะจินประทับจุมพิตดูดดื่มลงมาปิดกลีบปากบางสีชมพูของเขา

ไม่มีเสียงตัดพ้อต่อว่าอื่นๆ นอกจากเสียงจุมพิตในยามค่ำคืน จากเสียงจุมพิตก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางด้วยความรัญจวนใจ สัมผัสแผ่วเบาของกันและกัน จินเป็นฝ่ายสอนให้เด็กหนุ่มทำให้เขาคลั่งไคล้บ้าง และจุนโนะก็เป็นนักเรียนที่ดี ว่านอนสอนง่าย และหัวไวจนจินเปล่งเสียงครางเมื่อสอนให้จุนโนะเป็นฝ่ายจูบเขาก่อน และลูบไล้ตามร่างกายเขาตามที่ใจของจินจะปรารถนา
จินแสวงหาความสุขกับจุนโนะตลอดค่ำคืน และอย่างมีความสุข เพราะความกังวลใจได้สลายไปแล้วโดยสิ้นเชิง

**************************

ส่วนทางห้องของคาซึยะนั้น
ร่างบางของโทโมะกำลังถูกประคับประคองออกมาจากห้องน้ำ เนื้อตัวของหนุ่มน้อยทั้งคู่มีหยดน้ำเกาะพราว โทโมะส่งเสียงอื๊ออ๊าเมื่อถูกวางแหมะลงบนเตียงแคบ
“เบาๆ หน่อยก็ได้น้า...” โทโมะสูดปากพลางคลำสะโพกของตัวเองป้อยๆ
“ก็ใครใช้ให้โงกหลับตอนผมถูหลังให้ล่ะ เนี่ย...ไม่งั้นก็ไม่ล้มก้นกระแทกขอบอ่างอาบน้ำหรอก” คาซึยะส่ายหน้าไปกับร่างโปร่งที่เกือบจะเปล่าเปลือย
“ก็มันง่วงนี่หว่า” โทโมะตะกายลุกขึ้นนั่ง แต่พอเอี้ยวตัวเขาก็ต้องนิ่วหน้า
“เจ็บจัง พรุ่งนี้จะเต้นได้หรือเปล่าก็ไม่รู้”
“งั้นรอเดี๋ยว....” คาซึยะใส่เสื้อคลุมแล้วออกไปขอยาแก้เคล็ดมาจากโคกิผู้พกกระเป๋ายาติดตัวเป็นประจำ
......................
โคกิมองหนุ่มน้อยตรงหน้า ยื่นกระเป๋ายาอเนกประสงค์ให้ แล้วก็เอนหน้ามากระซิบกลั้วเสียงหัวเราะเบาๆ
“อย่าหักโหมนะว้อย พรุ่งนี้ยังต้องแสดงอีกรอบ”
“ไอ้บ้า...ยังไม่ทันได้ทำอะไรกันเลย...อดอีกล่ะกรคืนนีู้” คาซึยะทำหน้ามุ่ย...โบกมือให้ แต่ก่อนจะไปเขาพยายามมองลอดเข้าไปในห้องของโคกิ

...ว่าแต่เขา ทีตัวเองล่ะ....อุเอดะนอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่บนเตียง เห็นแต่แผ่นหลังเปลือยเปล่า ขาวเนียนโผล่พ้นชายผ้าขนหนูรำไรๆ คาซึยะหันกลับมามองโคกิ เจ้าหมอนี่พันผ้าเช็ดตัวสีขาวมาเปิดประตูให้เขา ก่อนหน้านั้นสองคนนี่ทำอะไรกันคงไม่ต้องให้ถามละมัง

“ไปล่ะพี่โคกิ...อย่าหักโหมนักล่ะ ยังต้องแสดงอีกรอบในวันพรุ่งนี้น่ะ”
คาซึยะรีบกระเด้งตัวออกห่างเมื่อโคกิชูมะเหงกร่อนมาตรงหน้า
“หนอยไอ้นี่....”
“ไปล่ะพี่........ขอบคุณคร้าบ.....”

****************************

“อืมมม...........อืมมมม........อา...าา...า.......อ๊าา....า..า...า..”
“คุณโทโมะ...ะ...”
“อา...า....คาซึยะ...ะ....อืม...ม...อ๋า...า....า...”
“ตรงนี้....”
“โอย.....มะ......ไม่ไหวแล้ว....ว...ว...อา...เจ็บ....ซี๊ด.....”
“คุณ......”
“อื้อ........อือ.....โอ๊ย!! ตรงนั้นมันเจ็บนะโว้ย!!......” เสียงร้องลั่นห้องพร้อมกับที่เจ้าของเสียงผุดลุกขึ้นนั่ง คลำสะโพกตัวเอง
“เบาๆ หน่อยเด่ะ” โทโมะค้อนขวับ จะคว้าขวดน้ำยานวดมาจากมือของคาซึยะ แต่อีกฝ่ายเอาขวดหนี ปัดมือเจ้านายแสนสวยออก
“คุณทาเองไม่ได้หรอก ผมทาให้เอง คราวนี้จะทาเบาๆ ไม่ให้เจ็บเลยด้วย”
“จริงนะ...”
“ฮื่อ....นี่...คุณไม่สังเกตหรือว่า คุณขยับตัวได้คล่องขึ้นนะ” คาซึยะชำเลืองมองสะโพกเกือบเปลือยของโทโมะแล้วลอบกลืนน้ำลายดังเอื๊อก...
ในสภาพล่อแหลมแบบนั้นน่ะ เป็นใครไม่ใจสั่นก็บ้าแล้ว ผิวขาวในร่มผ้า ผิดกับสีผิวภายนอก ภายใต้ผ้าขนหนูผืนเดียวที่ปิดท่อนล่างเอาไว้หมิ่นเหม่นั้นแล้ว โทโมะก็ไม่ได้ใส่อะไรอีก

“ขาวดี.....” คาซึยะทำเสียงปร่า
“อะไรนะ?”
“อ๊ะ..ปละ..ปล่าวฮะ...” คาซึยะหัวเราะเจื่อน เขากดไหล่โทโมะให้ลงนอนตามเดิม จากนั้นก็บรรจงละเลงน้ำมันนวดอันแสนหอมกลิ่นรัญจวนลงเหนือสะโพกเปลือย
“อืมมม...” โทโมะครางอย่างต่อเนื่อง จนเนื้อตัวสบายเบาขึ้น ความเจ็บปวดแทบมลาย
“พอแล้วล่ะ....” เขายกมือโบกไปมา
“เดี๋ยวซิครับ รู้สึกสบายขึ้นแล้วใช่มั้ย ผมบอกแล้วว่ายาแผนโบราณของโคกิน่ะวิเศษนัก...ผมจะนวดต่อนะครับ......” คาซึยะก้มหน้ากระซิบข้างหู
“คุณโทโมะจะได้หายปวดไวๆ ต่อจากนั้นเราก็จะ.....จะ.....โอเค...ผมนวดต่อล่ะ” ว่าแล้วเขาก็หยดน้ำมันลงไปบนแผ่นหลังของโทโมะ นิ้วมือทั้งสิบบรรจงสัมผัสลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังอย่างเบามือ
คาซึยะยิ้มมุมปาก ..ทีนี้ล่ะ ...ถ้าคุณโทโมะค่อยยังชั่วแล้ว เขาก็จะจัดการนวดอย่างอื่นแทน ค่ำคืนนี้คงจะไม่แห้วอีกอย่างแน่นอน
“อืมมม.....” เสียงครางเบาๆ เซ็กซี่ของโทโมะแทบจะปลุกอารมณ์หนุ่มให้กระเจิดกระเจิง ความจริงเขาอยากให้คุณโทโมะนวดเขาแบบนี้บ้าง....นวดเน้นจุดแบบนี้ไม่รู้ว่าร่างบางที่นอนเร้าใจอยู่ตรงหน้านี่จะทนได้สักเท่าไร

สักพักหนึ่งผ่านไป เมื่อการนวดได้ที่ ...อารมณ์ของคาซึยะขมวดเขม็งตึงไปหมดแล้ว
“ผมจะนวดข้างหน้าให้นะครับ” เขากระซิบเสียงพร่า วางขวดน้ำมันลง จากนั้นก็วางมือบนช่วงเอวบาง จับร่างบางให้นอนหงาย เมื่อโทโมะนอนหงายจริงๆ แล้ว
คาซึยะก็ต้องอ้าปากค้าง
“คุณโทโมะ..ะ...”
......................

เสียงกรนเบาๆ ดังลอดมาจากริมฝีปากอิ่มเต็ม
คุณโทโมะนอนหลับตาพริ้ม ลมหายใจสม่ำเสมอ
“หลับแล้วเหรอ?...โอย...ไม่นะ....”
คาซึยะครางออกมา....เขาแตะแก้มของคุณโทโมะ
“คุณโทโมะครับ...ตื่น...ตื่นก่อนเซ่....โธ่....”
“อืมมมม.....ง่วงน้า.....า...” โทโมะงึมงำและพลิกกายนอนตะแคง ผ้าขนหนูหลุดลุ่ย
“โอย......” คาซึยะยีผมตัวเองจนมันยุ่งเหยิง

เมื่อคนเซ็กซี่ไม่หือไม่อือ เขาก็จำต้องปิดไฟอย่างหงุดหงิด แล้วล้มตัวลงนอนข้างๆ
คุณโทโมะนอนหลับไปแล้ว แถมหันหลังให้ซะอีก...ให้ตายเถอะ เขาแนบลำตัวเข้ากับร่างบาง เรือนกายแข็งขึงไปหมด ลองเอานิ้วจิ้มช่วงเอวซะหน่อย แต่ร่างนั้นก็ยังไม่ไหวติง

“โอย.....บ้าชะมัดเลย” คาซึยะครางเสียงแผ่วในความมืด .....

...หัวใจจะขาดรอนๆ

...มายั่วให้อยาก...แล้วจากไป....

************************************

คืนสุดท้ายที่โอซาก้าผ่านไปได้ด้วยดี ไม่มีเสี้ยนหนามมาก่อกวนความรักระหว่างจินกับจุนโนะ คอนเสิร์ตประสบความสำเร็จ คู่รักหลายคู่ก็สุขจนล้นปรี่ แต่อีกคู่หนึ่งนี่ซิ ...คาซึยะและโทโมะได้แต่มองหน้ากันอย่างจ๋องๆ เพราะประกาศิตผู้จัดการบอกมาอย่างเร่งด่วนว่า ได้เปลี่ยนกำหนดการกระทันหัน ทั้งหมดจะต้องออกเดินทางไปนาโงย่าในคืนนี้เลย เล่นเอาหนุ่มๆ รีบร้อนเก็บข้าวของแทบไม่ทัน
ขณะที่คาซึยะและจุนโนะกำลังเก็บกระเป๋าของตัวเองอยู่นั้น บอดี้การ์ดจำเป็นก็ถอนหายใจเฮือก
“วันนี้นึกว่าจะได้ค้างที่โอซาก้าอีกสักคืน แต่ที่ไหนได้ ต้องรีบเดินทางไปนาโงย่าคืนนี้เลย แย่ชิบ!!” คาซึยะบ่นพึม แบบไม่สบอารมณ์
“เมื่อคืน.......เอ้อ......นายกับคุณโทโมะน่ะ.....เอ้อ...” จุนโนะเอานิ้วชี้มาติดๆ กัน
“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก นอกจากน้ำมันนวดและความกระหายของฉัน จากนั้นฉันก็หลับเป็นตายเลยล่ะ ใครจะเหมือนพวกนายล่ะนิ....สุขชื่นมื่นกันดีจริง”
จุนโนะเหลียวซ้ายแลขวา เมื่อปลอดคนแล้วก็ยื่นหน้ามาถาม
“เท่าที่ผ่านมา นายกับคุณโทโมะของนายน่ะ...เอ้อ...ยังเลยเหรอ?”
“จุนโนะทะลึ่งได้นะนี่ จินคงจะสอนล่ะซิ” คาซึยะจิ้มหน้าผากจุนโนะจนอีกฝ่ายหัวเราะ
“เอ้า...รีบเก็บของเข้าเหอะ จะได้ไปกัน”

*****************************

เมื่อไปถึงนาโงย่า สิ่งแรกที่ทั้งหมดทำก็คือ นอนหลับเอาแรงเพราะความเพลีย ต่อจากนั้นก็จะต้องไปออกรายการทีวีท้องถิ่นของนาโงย่า
จินจัดของใช้ส่วนตัวเรียบร้อยแล้วก็แอบมาเยี่ยมจุนโนะที่ห้องพัก
“โห...ห้องพักของนายมองเห็นสวนสาธารณะกับเสาทีวีของสถานีโทรทัศน์ด้วย”
“เหรอ? ยังไม่ได้โผล่ไปดูเลย” จุนโนะเดินมาหยุดยืนข้างจิน ทั้งสองหันหน้าออกสู่หน้าต่าง
“สวยจังเนอะ” น้ำเสียงร่าเริงของจุนโนะทำให้จินมอง มองแล้วก็อดใจไม่ไหว จรดจมูกที่แก้มนวล
“ฮ้า...หอมชื่นใจจริงๆ”
“บ้าชะมัดเลยจิน...” จุนโนะคลำแก้มตัวเองตรงที่รอยจุมพิต มันยังอุ่นๆ อยู่เลย
จินสอดแขนกอดเอวจุนโนะจากทางด้านหลัง หนุ่มทั้งสองมองไปยังทิวทัศน์ที่เห็นอยู่เบื้องหน้า
“รู้หรือยังว่าวันนี้จะต้องไปออกรายการด้วยกัน” จินถาม
“เอ๋??...พวกแดนเซอร์ด้วยเหรอ?”
“ใช่สิ...พวกนายต้องนั่งข้างหลังพวกมิราเคิล คราวนี้เขาจะขอสัมภาษณ์ความรู้สึกที่แดนเซอร์มีต่อมิราเคิลด้วย จุนโนะต้องตอบดีๆ นะ ห้ามบอกว่าเกลียดฉันเด็ดขาด ไม่ยอมจริงๆ ด้วย” จินพูดกลั้วหัวเราะ จุนโนะทำหน้ามุ่ยแล้วบอกว่า
“จะให้บอกว่าเกลียดได้ไงกัน ก็ฉันน่ะ.......เอ้อ.......”
“นั่นซิ ก็เพราะจุนโนะรักฉันออก...”
“แหว่ะ...จ้างให้...” เด็กหนุ่มกรอกตาขึ้นเพราะความเขินจัด
จินจึงรุนหลังจุนโนะไปที่เตียง
“ฉันอยากอยู่กับนายทั้งวันในห้องพักเท่านั้น”
“เป็นไปไม่ได้หรอก....”
“จะทำให้จุนโนะไม่เห็นวิวที่ไหนเลย นอกจากเตียงและเพดานห้อง”
“ร้ายกาจ!!” จุนโนะหัวเราะคิกเมื่อจินคลึงคางสากที่ซอกคอของเขา
หลังจากนั้น......รู้สึกว่าจุนโนะจะคิดผิด จินไม่เพียงแต่จะร้ายกาจเท่านั้น เขายังตรึงร่างจุนโนะไว้ใต้ร่าง จับกางเขนกางขาแล้วทาบทับร่างกายตัวเองลงไปจนจุนโนะดิ้น

......และจินก็ทำให้จุนโนะเห็นแต่เตียงกับเพดานห้องจริงๆ

**********************

to be con

comment ที่นี่จ้า...