Show Me Your LOVE
Vol 6
***************************
จุนโนะสุเกะเดินสะพายกระเป๋าเป้มาตามถนน วันนี้เขามาแต่เช้าเพราะไม่อยากอยู่ในห้องเช่านานนัก มันอ้างว้างเมื่อต้องใช้ชีวิตอยู่ตามลำพัง เมื่อเช้าตอนที่ลืมตาตื่นขึ้นมาเขามองไปทางที่นอนข้างๆ ที่จินเคยนอน มันปราศจากจิน จนจุนโนะต้องถอนหายใจ คงไม่มีปฏิหารย์เกิดขึ้นหรอก ประเภทที่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเห็นจินมานอนข้างๆ น่ะ เลิกฝันได้เลย...
พอเดินเลี้ยวตรงมุมถนนมาได้หน่อยหนึ่ง จุนโนะก็ชะงักเมื่อเห็นร่างสูงของใครคนหนึ่งยืนพิงเสาไฟฟ้าอยู่ริมถนน
จุนโนะยิ้มแก้มปริ เท้าไวเท่าความคิด เขาวิ่งปรู๊ดเดียวก็ปลิวเข้าไปกอดร่างสูงที่ยืนคอยเขาอยู่
จิ้น...น..น...น.. จุนโนะเรียกชื่อจินด้วยความดีใจ ซึ่งจินก็หัวเราะเมื่อเห็นหน้าจุนโนะ
ดูสิ...แก้มแดง ปากแดง แต่ดวงตาที่เคยสุกใสกลับบวมแดงเพราะร้องไห้ทั้งคืน
จุนโนะนอนร้องไห้นี่นะ...คิดถึงฉันล่ะซิ จินอดแซวไม่ได้ เขาเองก็ตาบวมเหมือนกัน
เพราะมัวคิดถึงว่าจุนโนะจะนอนอย่างไรในห้องเช่านั่นคนเดียว
นอนไม่หลับใช่มั้ย? จินถามด้วยความเป็นห่วง จุนโนะพยักหน้าและตอบอ้อมแอ้มว่า
ไม่ค่อยได้นอน...มันไงก็ไม่รู้ โหวงๆ มิมิก็ช่วยอะไรแทบไม่ได้เลย จุนโนะเลื่อนสายตามองจิน
แล้วก็จับมือมากุม เกี่ยวนิ้วพันกันไว้
ห้องของจินเป็นไงบ้าง...? จุนโนะถาม ขณะที่ทั้งสองหนุ่มพากันเดินไปบริษัท
นี่ไง ฉันถ่ายรูปมาให้ดูด้วย จินโชว์รูปในมือถือให้จุนโนะดู
เด็กหนุ่มอุทานแล้วทำตาโต
โอ้โฮ...สวยดีง่ะ กว้างด้วย ดีกว่าห้องเช่าตั้งเยอะ
เอาไว้วันหลังจะพาจุนโนะไปเยี่ยมนะ จะแอบมาค้างก็ได้น้า... จินชวน
ได้เหรอ?
ฮื่อ...ทางคอนโดฯ ไม่ค่อยเข้มงวดเท่าไร แล้วจินก็เล่าเรื่องการย้ายเข้าไปอยู่ให้จุนโนะฟัง
แถมยังเล่าตอนที่มีบอดี้การ์ดของโทโมะมาสำรวจพื้นที่ก่อนจะให้เจ้านายขนกระเป๋าเข้ามาอยู่ด้วยอีกต่างหาก
จินหัวเราะเมื่อบอกว่า พ่อของโทโมะแอบมาเยี่ยมตอนเย็นด้วย
พ่อของโทโมะ...พวกยากุซ่าน่ะเหรอ? จุนโนะถาม
จินรีบจุ๊ปากเป็นเชิงห้ามไม่ให้เอ่ยแบบนั้น
เขาไม่ชอบให้ใครเรียกว่ายากุซ่าหรอกนะ พ่อของโทโมะน่ะไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แต่ก็อ่ะนะ
ดูใหญ่เหมือนเจ้าพ่อมากกว่า แต่ท่าทางจะกลัวลูกหงอเลย โทโมะอยากได้อะไรก็ให้...
แล้วเขาอยู่ห้องเดียวกับจินด้วยไม่ใช่เหรอ?
ฮื่อ....แต่ขอโทษที ฉันจะทำให้เขาเป็นคนธรรมดาให้ได้ ไอ้ประเภทอยู่ด้วยกันแล้วไม่ยอมหยิบจับอะไรน่ะ
ฉันไม่ยอมหรอกนะ
จินเล่าว่า ห้องของเขากับโทโมะเป็นห้องชุด มีสองห้องนอน แยกกันนอน แต่ใช้ห้องพักผ่อนร่วมกัน
และที่ถูกใจสุดๆ ก็คือมีห้องซ้อมดนตรีด้วย
ได้อยู่ห้องดีๆ แบบนี้ จินก็คงไม่อยากกลับไปอยู่กับฉันแล้วซินะ จุนโนะพูดเศร้าๆ
จินมองหน้าอ่อนใสนั้นแล้วก็ต้องกลืนน้ำลายเพราะความสงสาร มือใหญ่วางบนกลุ่มผมสลวยของหนุ่มผู้อ่อนวัยกว่า
แล้วลูบหัวจุนโนะขึ้นๆ ลงๆ พลางปลอบใจว่า
โอ๋...โอ๋...ไม่ใช่หรอกน้า ถ้าให้กลับไปอยู่กับจุนโนะอีกก็เอานะ...ห้องใหญ่นั่นน่ะจะสู้ห้องเล็กๆ
ที่มีเพื่อนเลิฟอยู่ด้วยไม่ได้หรอกนะ
อีกหน่อยจินก็จะได้เพื่อนรักคนใหม่ที่ไม่ใช่ฉัน
ไม่หรอก...จุนจังคือเพื่อนเลิฟคนเดียวของฉันนะ จินให้คำมั่นสัญญา สองหนุ่มเดินมาถึงบริษัทแล้ว
พวกเขาพบกับยูอิจิในลิฟต์พอดี ไม่มีทางเลี่ยงไปไหนก็เลยต้องยืนคุยกันในลิฟต์ ยูอิจิถามจินถึงเรื่องการย้ายเข้าไปอยู่ในที่แห่งใหม่
ก็ดีครับ ราบรื่นดี จินตอบเพียงเท่านั้น เห็นยูอิจิไม่ได้สนใจต่อการตอบคำถามเขาสักเท่าไร
เพราะสายตาของยูอิจิจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของจุนโนะ
จุนโนะดูไม่ค่อยสบายเลยนะ ตาบวมเชียว ยูอิจิเอ่ยทัก
จินคันปากเพราะอยากจะตอบแทนจุนโนะนักว่า ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะใครล่ะ.....ที่เสนอให้มีการย้ายที่อยู่นี้นะ
แต่เขากลับได้ยินยูอิจิพูดอีกต่อไปว่า
ถ้าจุนโนะเหงาล่ะก็ ฉันจะหาที่อยู่ใหม่ให้เอามั้ย?
เฮอะ... เสียงอุทานเบาๆ ดังมาจากปากของจิน ทำให้ยูอิจิและจุนโนะหันมามองหน้าเขาพร้อมกัน
พอดีกับที่ลิฟต์เปิดออกที่ชั้น 9 จุนโนะจึงรีบโค้งให้ยูอิจิและบอกว่า
ไม่เป็นไรครับ ผมอยู่ได้ ที่เก่าก็สบายแล้ว ขอบคุณนากามารุซังมากครับ
หลังจากลิฟต์ปิดลง จินจึงหันมาชูนิ้วโป้งให้เพื่อนหน้าหวาน
ยอดไปเลยจุนจัง เห็นๆ เลยน้าว่า หมอนั่นน่ะ คิดจะตะล่อมนาย สงสัยอยากซิวตัวเอาไปเลี้ยงดูแน่ๆ
เลย
ทำไมต้องเลี้ยงดูด้วยล่ะ? จุนโนะถามหน้าซื่อๆ ทำให้จินถอนหายใจเฮือก นี่ช่างไม่รู้อะไรเลยจริงๆ
หรือไงนะ ให้ตายเหอะ...
เฮ้อ....เอ้อ...ช่างเหอะ...ทางที่ดีนายอยู่ห่างๆ เขาไว้ก็แล้วกัน ถ้าเขาชวนไปไหนสองต่อสองก็ห้ามไปเด็ดขาด
เข้าใจมั้ย? ถ้าวันไหนฉันว่างฉันจะแอบไปนอนด้วย
หา? จริงน้า? จินต้องว่างเยอะๆ น้า... จุนโนะตบมือร่าด้วยความดีใจ หน้าตาค่อยสบายขึ้น
จินอยู่เป็นเพื่อนจุนโนะนานกว่าเดิมเพราะวันนี้ทั้งคู่มาทำงานแต่เช้า พอเพื่อนร่วมแดนซ์ของจุนโนะมากันมากแล้ว
จินจึงขอตัวขึ้นไปที่ห้องซ้อมของตัวเอง
ตอนกลางวันทานข้าวด้วยกันเหมือนเดิมนะ จินพูดเป็นครั้งสุดท้าย เขาเดินสวนกับคาซึยะด้วย
ต่างคนต่างทักทายกัน
นึกว่านายจะลาออกเสียอีก โทโมะบอกว่านายอยากจะลาออกเมื่อวานนี้ จินถามคาซึยะ
ซึ่งนั่นก็ทำให้หนุ่มน้อยถึงกับหัวเราะออกมา หน้าตายามหัวเราะของคาซึยะทำให้จินนึกชมในใจว่า
หมอนี่บทจะยิ้มแย้มก็หล่อเข้มไปอีกแบบ
ฝากบอกเจ้านายของผมด้วยนะครับว่า สักวันหนึ่งผมจะไปเป็นแดนเซอร์ให้คุณโทโมะ แล้วเมื่อวันนั้นมาถึง
อย่าร้องเพลงผิดๆ ถูกๆ ก็แล้วกัน
งั้นก็พยายามเข้านะ คาซึยะ ฝากดูแลเพื่อนของฉันด้วยนะ จินบุ้ยปากไปทางจุนโนะที่เข้าไปอยู่ในห้องแล้ว
คาซึยะยิ้มๆ และบอกว่า
จินน่ะดูเป็นห่วงจุนจังเกินเพื่อนจังเลยนะ อย่างว่า หมอนั่นน่ะมันน่ารัก ใครๆ
ก็รัก
จินหุบยิ้มเมื่อเจอประโยคนี้เข้า
จุนจังน่ะไม่ได้เป็นแค่เพื่อนนะ แต่เหมือนเป็นน้องชายต่างหากล่ะ
แล้วไม่ได้ชอบแบบแฟนหรอกเหรอ คาซึยะถามเอาตรงๆ เล่นเอาคนฟังทำตาโต
เฮ้ย!! พูดอะไรแบบนั้นน้า... จินโบกมือทำท่าเขิน แต่อีกฝ่ายกลับจ้องหน้าเอาตรงๆ
แน่ใจนะว่าไม่ได้คิดเกินเลยกับเพื่อนตัวเองน่ะ เสียงถามนั้นฟังดูห้วนและไม่สุภาพเท่าไรนัก
แต่จินคิดว่าเป็นเพราะคาซึยะถามเพื่อจุนโนะต่างหาก เขาจึงแอบเก็บความเคืองใจนิดๆ
นั้นไว้ในใจ
ร่างสูงส่ายหน้าให้คาซึยะเป็นเชิงปฏิเสธ
ฉันเป็นผู้ชายนะ ทำไมต้องชอบผู้ชายด้วยกันด้วย
และคำตอบนั่นก็ทำให้คาซึยะหรี่ตามองหน้าจิน
ถ้าไม่ได้ชอบแบบนั้นก็ไม่ควรทำให้จุนโนะรู้สึกว่าขาดจินไม่ได้ซิครับ... รู้มั้ยว่าทำไมผมถึงไม่ลาออกทั้งๆ
ที่เขียนใบลาแล้วน่ะ?
จินส่ายหน้ามองคนถามแบบไม่เข้าใจ
จุนโนะเขาร้องไห้ตอนที่ผมบอกว่าจะลาออก รู้มั้ยว่าเขาบอกว่าเขาไม่อยากถูกใครทิ้งอีกแล้ว...ถึงผมจะรู้จักเขาได้ไม่นาน
แต่ผมก็พอจะเข้าใจความรู้สึกของเขานะครับว่า ...เขาติดจินมากขนาดไหน ในใจของจุนโนะน่ะเขาคิดว่าเขาเป็นของจินและคงอยู่ไม่ได้ถ้าจินหันเหไปจากเขา...ทางที่ดีถ้าจินไม่ได้คิดจะยกเอาเขาเป็นแฟนล่ะก็นะ
ผมว่าจินน่าจะพูดหรือทำอะไรให้เขาเห็นว่าเขาก็เป็นเพียงเพื่อนสนิทคนหนึ่งที่จะมายึดติดอะไรกับจินไม่ได้...
คาซึยะหมายความว่า จุนโนะชอบฉันเกินกว่าเพื่อนหรือ?
อาจจะไม่ถึงขั้นนั้น แต่ต่อไปเมื่อโตขึ้น ก็อาจจะเป็นไปได้
จะเป็นไปได้อย่างไร ที่เราสนิทกันก็เพราะรู้จักกันตั้งแต่เด็ก จุนโนะเป็นเหมือนน้องของฉัน
และก็เป็นเด็กผู้ชายเสียด้วย จะให้คิดบ้าๆ แบบนั้นได้ไง
ไม่ได้คิดอะไรอย่างนั้นก็แล้วไปซิครับ...
คาซึยะพูดเพียงเท่านั้น ก็ขยับสายกระเป๋าเป้บนบ่า และโค้งให้จินเป็นการตัดบทสนทนาเพียงเท่านั้น
จินได้แต่ยืนนิ่ง นึกทบทวนคำพูดของคาซึยะ และก็คิดว่าคาซึยะนั้นพูดถูกจริงๆ
การมีเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวอาจจะทำให้ต่างคนต่างผูกพันกันจนแยกไม่ออก และเมื่อถึงคราวที่ต่างฝ่ายต่างมีใครอีกคนหนึ่งล่ะ
อีกฝ่ายจะรู้สึกเช่นไร จะรู้สึกว่าตัวเองถูกทอดทิ้งหรือเปล่า...
และจุนโนะก็กำลังรู้สึกอย่างนั้นน่ะซินะ.....
จะมารู้สึกเกินเลยกับเขาง่ะนะ...คงไม่ใช่หรอก...เขาเป็นห่วงจุนโนะน่ะใช่ที่สุด
เอาใจใส่และรู้สึกผูกพัน ก็เพราะจุนโนะน่าสงสารและไม่มีใครอีกนอกจากเขานี่นา
***********************
ค่ำวันนั้น จินแอบย่องไปที่ห้องพักเดิมที่เขาเคยอยู่กับจุนโนะ เห็นแสงไฟวอมแวมลอดออกมาจากช่องประตู
เขาไขกุญแจห้องเข้าไป ก็พบกับร่างบางที่นอนฟุบหน้ากับโต๊ะกินข้าว บนโต๊ะมีหนังสือการ์ตูนวางอยู่สองสามเล่ม
และจุนโนะก็กำลังหลับสนิท
จินเดินเข้าไปใกล้ เขาก้มลงมองเสี้ยวหน้าของร่างโปร่งที่นอนหนุนแขนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรนั้นแล้วก็ต้องถอนหายใจ
จุนโนะคงจะง่วงจนเผลอหลับไป เพราะเมื่อคืนคงไม่ได้หลับไม่ได้นอนซินะ เขาแตะเส้นผมอ่อนนุ่มนั่นแผ่วเบา
ร้องเรียกชื่อจุนโนะให้รู้สึกตัว
เมื่อร่างบางสะดุ้งตื่น สิ่งแรกที่จุนโนะทำเมื่อเห็นจินอยู่ตรงหน้าก็คือ ขยี้ตาไปมาให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้ฝันไป
จินจริงๆ เหรอ? จุนโนะแตะแขนเขา และเมื่อจับเนื้อต้องตัวได้ ร่างบางจึงยิ้มแป้น
จินมาค้างกับเค้าจริงๆ เหรอ?
ฮื่อ...แอบย่องมานะ เห็นจุนจังนอนไม่เต็มที่ก็เลยจะมากล่อมให้นอน จินว่า จุนโนะจึงจูงมือจินมานั่งที่เตียง
หมอนจินยังอยู่นะ มันยังรอเจ้าของมานอนอยู่เลย จุนโนะชี้ไปที่หมอนที่วางนิ่งอยู่ข้างหมอนของเขา
ส่วนเจ้ามิมิก็ถูกจับมานอนแอ้งแม้งที่ริมเตียงเพราะวันนี้จุนโนะบอกว่าจะนอนกอดกับจินแทน
จินอาบน้ำก่อนมั้ย? ร่างโปร่งถาม พลางเอาชุดนอนที่จินทิ้งเอาไว้เผื่อวันไหนมาค้างด้วยออกมาส่งให้จิน
จุนจังจะถูหลังให้หน่อยได้มั้ย?
ได้ซิ...ถนัดอยู่แล้ว จุนโนะยิ้มแป้น และก็เล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้จ๋อยๆ ให้จินฟังขณะถูหลังให้จิน
จินพึมพำขอบใจเมื่อได้รับการขัดหลังอย่างพอใจแล้ว เขาเล่าให้ฟังเรื่องที่พูดคุยกับคาซึยะในเรื่องความรู้สึกที่มีต่อกันระหว่างเขากับจุนโนะ
เขานึกว่าฉันชอบนายแบบนั้น จินพูดให้ฟัง
ชอบแบบไหนเหรอ?
แบบแฟนน่ะ...บ้าจริง...คิดไปได้ไงนะ จินหัวเราะหึๆ จุนโนะส่งเสียงครางและก็บอกว่า
คาซึยะชอบล้อเรื่อยเลยว่า จินเป็นแฟนฉันน่ะ ไม่จริงซะกะหน่อยเนอะ...เรารักกันแบบพี่น้องต่างหากล่ะ
จุนโนะจิ้มเอวจินแรงๆ จนอีกฝ่ายสะดุ้ง หันมาเอาผ้าขนหนูเปียกๆ คลุมหัวจุนโนะ
เดี๋ยวจับปล้ำซะเลยดีมั้ย? จินกางแขนออกกว้าง ทำเหมือนจะรวบตัวร่างบางมาขย้ำ
จุนโนะเลยลุกพรวดพราดออกมาจากห้องน้ำ
อย่าปล้ำเค้าน้า..... ร่างบางโวยลั่น ฉวยได้ผ้าเช็ดตัวก็ปาไปทางจินที่ยังอยู่ในห้องน้ำ
ปล้ำจุนจังคงไม่ได้อารมณ์หรอก แห้งก็แห้ง กอดสาวมันส์กว่าเป็นไหนๆ จินว่า
ดีล่ะ จะคอยดูหน้าสาวที่จินอยากปล้ำว่าจะสวยเริ่ดสักแค่ไหน จุนโนะย่นจมูกใส่แล้วก็ปิดประตูห้องน้ำใส่หน้าจิน
ปล่อยให้จินอาบน้ำต่อ
วันนี้จุนโนะคงจะนอนหลับอย่างเป็นสุขแม้จะเป็นเพียงวันเดียวก็ตาม ร่างบางนอนข้างๆ
จิน ฟังจินเล่าเรื่องต่างๆ ในห้องซ้อมให้ฟัง
ห้องใหม่นอนไม่สบายเหรอ ถึงได้กลับมานอนที่นี่? จุนโนะถามขึ้น
เปล่าหรอก แต่อยากมาดูจุนโนะให้นอนหลับสบาย เพราะนายไม่ได้นอนมาสองคืนแล้ว สุขภาพอาจจะแย่
เออแล้ว...เรื่องที่จะขึ้นเวทีเต้นแบ็คให้ V6 ล่ะ วันไหนแน่
เดือนหน้านี้แหล่ะ เวทีของ MS แล้วก็คอนเสิร์ตการกุศลที่โอซาก้า จินไปได้มั้ย?
ได้ซิ จุนโนะแสดงครั้งแรกทั้งทีต้องไปอยู่แล้ว...อือ....ถ้าฉันได้เดบิวต์ จุนโนะต้องมาเต้นแบ็คให้ฉันด้วยน้า....
จินขอเอาไว้ก่อน
ได้เหรอ? ฉันจะเต้นได้เหรอ?
ได้ซิ ฉันจะขอให้กลุ่มของนายเต้นแบ็คให้ แต่ว่าตอนนี้ยังไม่ได้เป็นนักร้องเต็มขั้นเลย...ไม่รู้ว่าเมื่อไร
แต่จินต้องได้เป็นเร็วๆ แน่ๆ เเลย จุนโนะพูดแล้วยิ้มออกมาในความมืด
จินแอบหนีมานอนที่นี่ทุกคืนได้มั้ยอ่ะ?
เฮ้ย...ไม่ได้หรอก จุนจังต้องนอนให้หลับสบายนะ เพราะมันเป็นผลถึงสุขภาพด้วย
ทำอย่างไงง่ะฉันถึงจะนอนหลับ? จุนโนะทำหน้ามุ่ย
จุนจังลองนึกซิว่า คืนนี้ฉันไม่ได้มานอนด้วย ให้นายนอนหลับตาเฉยๆ นะ คิดว่ากำลังนอนอยู่คนเดียว
จะได้นอนหลับในคืนที่ไม่มีฉันมานอนด้วย
อื้อ...ไม่ได้หรอก ก็จินอยู่ตรงนี้นี่นา
ต้องได้ซิ...หัดเอาไว้ ฉันคงอยู่กับนายตลอดเวลาไม่ได้นะ จินบอก นึกไปถึงคำพูดของคาซึยะ
จุนโนะขาดเขาไม่ได้จริงๆ ด้วยซิ ...
แล้วตัวเขาล่ะจะทำตัวอย่างไรต่อจุนโนะดี......
จินหันไปมองจุนโนะ ร่างโปร่งนอนหันหลังให้เขา ทำทีว่านอนอยู่ตามลำพังคนเดียว แต่สักพักเดียวร่างบางก็พลิกตัวหันมาทางเขา
ทำไม่ได้หรอก ก็จินนอนอยู่ตรงนี้จริงๆ นี่นะ พอจุนโนะบอกแบบนี้ จินจึงคว้าร่างบางมากอดเอาไว้
ไม่เป็นไรหรอก...นอนกันเถอะดึกแล้ว..
จินระบายลมหายใจยาวเหยียด ความจริงเขาเองต่างหากล่ะ ที่ขาดจุนโนะไม่ได้ เมื่อวานก็นอนไม่หลับเพราะเคยมีร่างบางนอนกอดทุกคืน...เขาเองที่เป็นคนติดจุนโนะจนถึงกับต้องกลับมาที่ห้องเช่าแห่งนี้อีก...ความเป็นห่วงจุนโนะว่าจะนอนไม่ได้นั้นเป็นส่วนหนึ่ง
แต่อีกส่วนหนึ่งที่เป็นความจริงก็คือ เขานอนไม่ได้ถ้าไม่มีจุนโนะอยู่เคียงข้างต่างหาก....
.........................
หลังจากวันนั้น จินก็แอบมานอนค้างเป็นเพื่อนจุนโนะวันเว้นวัน หรือบางทีสองสามวันจะมาสักครั้ง
แล้วแต่ว่าเขาต้องมีซ้อมพิเศษหรือเปล่า และการกระทำนี้ก็ทำให้จุนโนะคลายความเศร้าไปได้บ้าง
ระยะนี้จุนโนะชวนคาซึยะมาเที่ยวเล่นที่ห้องบ้างในช่วงเย็นและคาซึยะก็จะกลับไปเมื่อจินมาถึง
ดังนั้นคนที่เคยนอนไม่หลับก็กลับนอนหลับอย่างเป็นสุขในคืนที่จินมานอนค้างด้วย
จนกระทั่งถึงวันที่จุนโนะจะเริ่มออกแสดง.....
********************
เวทีที่มีแสงสีตระการตานั้นตรึงตาตรึงใจอะกานิชิ จินให้อยู่กับที่ นี่คงจะเป็นเวทีแรกที่เขามีโอกาสได้มาเห็น
แม้ว่าจะไม่ได้มาในฐานะผู้ร่วมแสดง แต่ก็ได้มาใกล้ชิดถึงขอบเวที เพราะการเป็นสมาชิกของบริษัท
ซิกแนล โปรดักชั่นนั้น ทำให้เขาได้มีโอกาสพิเศษ ณ ที่ตรงนี้
จุนโนะสุเกะอุตส่าห์แอบมายืนโบกมือหวอยๆ ให้เขา ทางด้านข้างของเวที ซึ่งจินก็โบกมือตอบให้
เขาชูนิ้วโป้งและทำนิ้วรูปตัววีเป็นสัญลักษณ์ของการสู้ให้จุนโนะด้วย วันนี้จุนโนะจะได้ขึ้นเต้นแบ็คให้กับนักร้องรุ่นพี่อย่าง
V6 นับว่าจุนโนะได้มีโอกาสขึ้นเวทีก่อนเขาถึงแม้จะไม่ใช่ในฐานะนักร้องก็ตาม
ตื่นเต้นแทนว่ะ โทโมะนั่งกระสับกระส่ายอยู่ข้างๆ จิน เขามองโน่นมองนี่ไปรอบๆ
รู้สึกตื่นเต้นเหมือนกับได้แสดงเองอย่างนั้นแหล่ะ
สักวันหนึ่งเราก็ต้องมายืนอยู่ตรงนี้โทโมะ จินตบมือหลังมือเพื่อนเบาๆ
ฮื่อ...ขนาดเรายังตื่นเต้นแล้วพวกแดนเซอร์รุ่นใหม่ล่ะ
แน่นอน...ป่านนี้จุนโนะคงใจสั่นแล้วล่ะ จินว่า
เฮ้ย...นั่นพี่ยูนี่หว่า โทโมะชี้ให้จินดูร่างสูงของยูอิจิที่ยืนคุยกับผู้กำกับรายการอยู่ข้างเวที
วันนี้ยูอิจิใส่สูทมาอีกแล้ว จนโทโมะแอบสะกิดจินและเอนหน้ามากระซิบว่า
หล่อได้ทุกสถานการณ์เลย ดวงตาของคนพูดเป็นประกายเจิดจ้าเพื่อพบกับหนุ่มที่เขาพึงใจ
.....พี่ยูฮะ..!! โทโมะตะโกนเรียกยูอิจิ เมื่อฝ่ายนั้นหันมา เขาก็โบกมือหวอยๆ
ให้ แล้วป้องปากกระซิบกับจินว่า
ฉันอยากไปหาพี่ยูจัง แต่ว่า.....อ้าว... คนพูดทำหน้างอเมื่อเห็นยูอิจิไม่ได้สนใจอะไรเขาอีก
ร่างสูงผลุบหายเข้าไปหลังเวทีแล้ว
ว้า...ไปซะแล้ว
อือ....เสียดายล่ะซิ จินอดแซวไม่ได้ เมื่อโทโมะมองยูอิจิตาไม่กะพริบ
เชอะ..ดูซิพี่ยูเดินเข้าไปหลังเวทีแล้ว สงสัยเหลือเกินว่าจะเดินไปหาจุนโนะของนายหรือเปล่านะจิน
ไม่รู้ซิ จินชะเง้อคอยาวเพื่อที่จะมองให้ทะลุฉากกั้นหลังเวที ในใจนึกเห็นคล้อยตามที่โทโมะพูดเหมือนกัน
สักพักยูอิจิก็กลับออกมาจากหลังเวที คราวนี้จินเห็นสาวน้อยคนหนึ่งวิ่งตึกๆ มาหาชายหนุ่ม
ดวงหน้าสวยเก๋นั้นยิ้มแย้มจนจินและโทโมะอดคิดถึงความสวยงามของดอกไม้แรกแย้มไม่ได้
ผู้หญิงคนนั้นใครน่ะ...สวยดีนะ จินเอ่ยถาม
อือ...นั่นยัยนานะ ญาติพี่ยูนี่หว่า เอ๋...กลับมาจากอังกฤษเมื่อไรกันนะ โทโมะชี้ให้จินดู
ก็สาวน้อยคนนั้นนั่นแหล่ะ เธออยู่ในชุดกระโปรงสั้นสีดำทั้งชุดและกำลังคุยกับยูอิจิอย่างออกรสชาติทีเดียว
สาวคนนั้นน่ะเหรอ? จินครางสายตามองสาวสวยไม่วางตา
อือ...เคยเห็นตอนเด็กๆ ไม่คิดว่าจะเป็นสาวไวขนาดนี้ ได้ข่าวว่าพี่ยูจะเข็นให้เป็นนักร้องให้ได้นี่นะ
บริษัทญาติซะอย่างยัยนั่นเข้ามาเดินปร๋อได้สบายๆ อยู่แล้ว
ดูท่าทางนายไม่ค่อยชอบเธอเลยนะ จินอดถามไม่ได้ ก็ฟังจากน้ำเสียงที่โทโมะพูดพาดพิงถึงสาวที่ชื่อนานะนั้นก็พอจะดูออก
ร่างบางทำหน้าเบ้และยักไหล่
เปล่าหรอก ไม่ใช่ไม่ชอบ แต่มันไงก็ไม่รู้นะ ท่าทางหยิ่งๆ แบบนั้น ฉันไม่อยากจะยุ่งด้วยหรอก
และอีกอย่างยัยนานะน่ะก็แก่กว่าพวกเราแค่ปีเดียว แต่ทำเหมือนเป็นสาวสะพรั่ง ฉันว่าเขาเป็นสาวเกินตัวยังไงก็ไม่รู้
เหรอ? จินพยักหน้าและยังมองยูอิจิคุยกับนานะ แต่แล้วเขาก็ต้องสะดุ้งเมื่อจู่ๆ
สาวสวยคนนั้นก็หันขวับมาทางเขา จินหลบไม่ทันก็เลยยิ้มให้ ทำให้นานะยิ้มแย้มให้เขาตอบ
ยูอิจิหันมามองดูด้วย พอเห็นญาติสาวยิ้มให้จินเขาก็ยิ้มมุมปาก ก้มลงกระซิบอะไรบางอย่างใส่หูนานะ
และนั่นก็ทำให้นานะทำตาโตหันมามองจินและยิ้มให้จินอีกที
เฮ้ยจิน...อย่าไปสนใจเลย ดูบนเวทีดีกว่า จวนจะได้เวลาของพวก V6 แล้ว โทโมะสะกิดจินยิกๆ
ป่านนี้จุนโนะกับคาซึยะเป็นลมไปแล้วมั้ง? โทโมะพูดกลั้วหัวเราะ และเลิกสนใจทางด้านยูอิจิและนานะ
จริงสิ ฉันเป็นห่วงจุนโนะจริงๆ จินเอ่ยออกมาและพยายามมองเข้าไปทางด้านหลังเวทีเพราะความเป็นห่วงจุนโนะ
และก็จริงดังว่า จุนโนะสูดลมหายใจเข้าออกและหอบหายใจแรงเมื่อจังหวะการเต้นของหัวใจมันแทบจะกระโดดออกมานอกอก
เช่นเดียวกับคาซึยะที่ก็มีอาการไม่แพ้กัน แต่รายนี้ดูจะเก็บอาการตื่นเต้นได้ดีกว่า
โอย...เมื่อไรจะถึงเวลาซะทีนะ จะได้หมดเรื่องหมดราวเสียที ไอ้การรอคอยนี่มันทรมานชะมัดเลย
คาซึยะพ่นลมหายใจออกมาแรงจนเส้นผมข้างหน้าปลิว
เอ้า...พวกเด็กๆ แสตนด์บายได้แล้ว เสียงผู้กำกับเวทีร้องเรียกพลางตบมือเร่ง จุนโนะกับคาซึยะจับมือกัน
และต่างคนต่างบีบมือเป็นกำลังใจให้กัน
เราต้องทำได้นะ จุนโนะพูดยิ้มๆ และเดินไปยืนประจำที่
นักร้องทั้งหกคนของ V6 เริ่มเข้ามายืนแล้ว พวกเขาดูสงบและตั้งอกตั้งใจ ชุดที่ใส่สีทองดูงดงามและสง่าจริงๆ
จุนโนะกับคาซึยะสังเกตว่าพวกเขามีท่าทางมั่นใจเพราะเจนเวทีมานาน และจุนโนะก็คิดว่าในเมื่อรุ่นพี่ทำใจให้นิ่งได้
แล้วเขาล่ะก็ต้องทำให้ได้เหมือนกัน ทั้งสองได้ยินเสียงห้าวๆ ของใครคนหนึ่งในบรรดานักเต้นพูดเบาๆ
ว่า
ทำให้รู้สึกเหมือนกับว่าพวกเรากำลังซ้อมเต้นกันอยู่ทุกวัน อย่าตื่นเต้น
จุนโนะหันไปมองคนพูด เห็นหนุ่มน้อยที่มีอายุมากกว่าไม่เท่าไรยืนนิ่ง และกางมือออกในท่าไม้กางเขน
ทานากะ โคกิ และอุเอะดะ ทัตซึยะนั่นเอง พวกเขาเป็นรุ่นพี่จุนโนะหนึ่งปี ซึ่งก็เคยมาร่วมซ้อมกันกับรุ่นน้องไม่กี่ครั้งก่อนจะมารวมกันมาเต้นเป็นแบ็คในวันนี้
เมื่อเห็นจุนโนะและคาซึยะหันมามอง โคกิก็ยิ้มให้และบอกว่า พอหมดงานนี้พวกเราจะถูกรวมกลุ่มกันนะ
หา?
กับรุ่นพี่น่ะเหรอ? ทั้งคาซึยะและจุนโนะอุทานออกมาพร้อมกัน และทันใดนั้นก็มีเสียงจุ๊ปากดังขึ้นจากด้านข้าง
เงียบๆ หน่อย ..ได้เวลาโชว์ไทม์แล้ว
จากนั้นแสงไฟเจิดจ้าบนเวทีก็ส่องมาทั่วทุกทิศทุกทาง ทำให้เด็กรุ่นใหม่ไม่อาจมองเห็นอะไรบนด้านล่างเวทีได้ชัดนัก
เสียงเพลงจากรุ่นพี่ดังขึ้น จุนโนะไม่มีเวลาคิดอะไรอย่างอื่นได้อีก นอกจากท่าเต้นที่ฝึกเต้นมานับครั้งไม่ถ้วน
เขาลืมนึกไปว่า ตอนนี้จินก็ได้มาดูเขาเต้นด้วย สายตาของหนุ่มน้อยแดนเซอร์จับจ้องอยู่ที่รุ่นพี่ทั้งหกคนที่ต่างกระโดดโลดเต้นไปตามจังหวะเพลง
จุนโนะยิ้มออกมาโดยอัตโนมัติ เพลงที่สองที่เขาชอบ Kiss You Kiss Me ของ Coming
Century เพลงนี้จุนโนะเต้นได้อย่างแม่นยำ เขาหมุนตัวไปมา สายตาเหลือบเห็นรอยยิ้มของคาซึยะที่ประดับบนใบหน้าด้วย
นอกนั้นเขาไม่เห็นอะไรอีกเลย นอกจากความสนุกสนานที่เกิดขึ้นในวันนี้
********************************
อืมมมม...เข้าท่าทีเดียวล่ะ จุนโนะตัวน้อยของฉัน จินร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นเมื่อการแสดงสิ้นสุดลง
นั่นน่ะซิ...คาซึยะของฉันก็เท่ไม่เบาเหมือนกัน โทโมะพูดถึงหนุ่มน้อยที่เคยเป็นบอดี้การ์ดให้เขาอย่างชื่นชม
วันนี้ดูคาซึยะทิ้งคราบขี้เก๊กลงได้อย่างดีทีเดียว ลีลาการเต้นบนเวทีนั้นก็ทำให้โทโมะที่ตอนแรกมองกราดไปทั่วเวทีในช่วงแรกๆ
หันมาโฟกัสที่คาซึยะคนเดียวในตอนหลัง จากนั้นโทโมะก็คิดว่า
.....เจ้าหมอนี่มันก็เท่ได้ไม่เบาเลยล่ะ....
นี่ขนาดไม่ค่อยอยากจะยึดอาชีพแดนเซอร์นะเนี่ยยังเต้นได้ขนาดนี้
จินชวนโทโมะเข้าไปหลังเวที และเมื่อเดินหาจุนโนะจนเจอแล้ว เขาก็ต้องชะงักเมื่อพบว่ายูอิจิกำลังยืนคุยอยู่กับจุนโนะอยู่
ถึงจะไม่ใช่ตามลำพังแต่จินก็เกิดความรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา
อ๊ะ...จินมาแล้ว จุนโนะร้องออกมาด้วยความดีใจ เขายื่นมือมาทางจิน และยิ้มจนตาหยีขณะถามว่า
ฉันเต้นเป็นไงมั่ง?
สุดยอดไปเลย...นี่แค่ครั้งแรกนะเนี่ย
จุนโนะหัวเราะคิก และบีบมือจินเป็นการขอบใจ
จินพลอยยิ้มไปด้วย มองร่างบางที่วันนี้ร่าเริงสุดๆ
คาซึยะก็เก่งนะ พลิ้วเชียว จินชมเผื่อแผ่มาถึงหนุ่มน้อยที่ยืนอยู่ไม่ห่าง
นั่นน่ะซิ นายนี่ก็สุดยอดจริงๆ โทโมะชูนิ้วโป้งมาให้คาซึยะ และนั่นก็ทำให้คนที่ยืนนิ่งมานานเลิกคิ้วสูง
ขอบคุณครับ นี่ชมจากใจจริงหรือเปล่า?
จริงเด่ะ...แหม นายนี่
ถ้าจากใจจริงล่ะก็ ผมก็ดีใจนะครับที่คุณโทโมะอุตส่าห์ชม
ชริ...พูดแบบนี้นี่มันน่านัก คนตาโตค้อนให้หนุ่มน้อยคาซึยะ และทำแก้มป่องไม่สบอารมณ์จริงๆ
จินและจุนโนะยืนยิ้มกับคนทั้งคู่ จนกระทั่งจินหันมามองรอยยิ้มสดใสของเพื่อนรักเข้าก็ยีผมจุนโนะแรงๆ
และบอกว่าคืนนี้จะพาไปเลี้ยงเนื้อย่างเพื่อเป็นการฉลอง
จริงเหรอ? ให้คาซึยะไปด้วยนะ จุนโนะกระตุกแขนจิน จินก็เลยต้องยอมตาม แต่ขณะนั้นเองที่ยูอิจิก้าวเข้ามาพร้อมกับสาวน้อยผู้มีศักดิ์เป็นญาติผู้น้องเดินตามมาติดๆ
ขอแสดงความยินดีด้วยคน วันนี้พวกแดนเซอร์หน้าใหม่เต้นกันได้ดีมาก สมกับที่ฝึกกันเหนื่อยมาตลอด
จากนั้นยูอิจิจึงหันมาทางจินและโทโมะ
ฉันอยากให้เธอรู้จักกับญาติของฉันสักหน่อย...นี่คือนากามารุ นานะ ลูกสาวของคุณอาของฉันเอง...นานะ
นี่อะกานิชิ จิน นักร้องรุ่นใหม่ของบริษัทเรา...ส่วนโทโมะนี่ก็รู้จักกันดีอยู่แล้ว
ยูอิจิแนะนำทั้งสองให้รู้จักกัน
นานะยิ้มให้จินอย่างอ่อนหวาน เธอเอียงคอมองหนุ่มน้อยรูปหล่อแล้วพูดออกมาตรงๆ ว่า
อะกานิชิ จิน มีแววจะดังนะคะเนี่ย.. .หน้าตาดีแบบนี้
จินหน้าแดงเมื่อจู่ๆ ก็มีสาวสวยมาชมเอาซึ่งๆ หน้า
เอ้อ....ขะ...ขอบคุณครับ จินเอ่ยออกมาอย่างตะกุกตะกัก เขาเห็นสายตายิ้มได้ของสาวน้อยตรงหน้าแล้วก็หายใจไม่ทั่วท้อง
ผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์จริงๆ ทั้งหน้าตา กิริยา ท่าทาง ล้วนแล้วแต่เก๋ และมีแรงดึงดูดอย่างที่เขาไม่เคยพบมาก่อน
แต่เมื่อจินมองดูหน้าแม่สาวน้อยคนนั้นซ้ำ เขาก็คิดว่าหน้าตาหวานสวยแบบนี้ เวลายิ้มมีเสน่ห์จริงๆ
เหมือนกับรอยยิ้มของจุนโนะเลยล่ะ เป็นรอยยิ้มที่ใครเห็นก็เกิดความรู้สึกสบายใจ
เมื่อเขาพบกับสาวที่มีรอยยิ้มเหมือนกับจุนโนะ เขาก็รู้สึกพอใจไม่น้อยทีเดียวที่จะได้ทำความรู้จักเธอคนนี้ขึ้นมา
จินจึงยิ้มให้นานะแบบหล่อเหลาที่สุด
และคนที่เฝ้ามองจินกับนานะยืนส่งกระแสจิตถึงกันอยู่ก็คือ โทโมฮิสะ
โทโมะเห็นแววตาบางอย่างของจินที่มองนานะ เห็นแล้วก็ใจหาย ที่สงสัยว่าจินคงจะคิดล้ำเส้นกับจุนโนะนั้นคงจะไม่จริงซะแล้ว
....และเมื่อเขามองไปที่ยูอิจิ เขาก็ต้องแทบกลั้นหายใจ ก็สายตาของยูอิจินั้นบอกถึงความพอใจที่จินกับนานะยิ้มให้กันและกัน...
สายตานั่นมันมีความหมายอย่างไรชอบกล
....หรือว่ายูอิจิจงใจที่จะให้การพบกันครั้งแรกของจินและนานะส่งประโยชน์ถึงยูอิจิด้วย.....
เขาไม่คิดว่ายูอิจิจะใช้วิธีนี้เลย และวันนี้ยูอิจิไม่ได้ชายตามองเขาเลยด้วยซ้ำ แถมยังไม่ได้พูดอะไรกับเขาอีกด้วย นอกจากกล่าวพาดพิงถึงเท่านั้นเอง ที่ยูอิจิเดินมาพูดคุยด้วยขณะนี้ก็เพราะต้องการจะแนะนำญาติสาวคนสวยให้จินรู้จักต่างหากล่ะ
แล้วฉันล่ะ นานะ โทโมะชี้ที่หน้าอกของตัวเอง ดวงตากลมโตตวัดมองหน้าสวยหวานของนานะแล้วก็เลิกคิ้วยียวน
ฝ่ายหญิงหันมามองคนพูดแล้วก็ปิดปากหัวเราะคิก
เธอน่ะหน้าตาดีอยู่แล้ว จะให้ฉันต้องชมอีกหรือ แหม...โทโมะไม่เจอกันสองสามปี เธอเป็นหนุ่มเร็วจัง
ขอบใจที่ชม
เมื่อกี้บอกว่าจะไปกินเนื้อย่างกันเหรอ? ให้นานะไปด้วยนะคะ สาวน้อยหันมายิ้มใส่จิน
ซึ่งทำให้ทั้งหมดพากันมองหน้ากันไปมา.....
จินเห็นจุนโนะแอบทำหน้ามุ่ย ก็รู้ล่ะว่าอยากไปกันตามลำพังเพื่อนฝูงมากกว่า เขาอยากปฏิเสธแต่ว่ายูอิจิกลับพูดขึ้นมาเสียก่อนว่า
งั้นมื้อนี้ให้ฉันเลี้ยงก็แล้วกัน...ไปบอกพวกแดนเซอร์ทุกคนด้วยว่าฉันจะพาไปเลี้ยงเนื้อย่าง
ครับ... คาซึยะเป็นฝ่ายรับคำ และวิ่งไปตามคนอื่นให้ไปด้วยกัน
.................................
ทั้งหมดยกโขยงกันไปทานร้าน The Red Chopsticks คือที่ยูอิจิพาพวกของจินและบรรดานักเต้นไปทานเนื้อย่างกัน
เขาจงใจนั่งลงข้างๆ จุนโนะสุเกะ โดยมีนานะนั่งถัดจากจุนโนะไปและข้างๆ เธอนั้นคือ...อะกานิชิ
จิน
คราวนี้จินและจุนโนะถูกจับแยกให้นั่งห่างกันโดยปริยาย โดยมีสองพี่น้องนากามารุมาคั่นกลาง
โทโมฮิสะนั่งข้างยูอิจิอีกด้านหนึ่ง
อะกานิชิคุงนั่งกับนานะก็ช่วยดูแลแทนฉันละกันนะ ยูอิจิฝากฝังนานะให้จินเสร็จสรรพ
ส่วนตัวเองก็คีบเนื้อย่างใส่จานให้จุนโนะ
ทานเยอะๆ นะจะได้ไม่ผอม เขาหัวเราะ นัยน์ตาเป็นประกาย
ขอบคุณครับ จุนโนะอ้อมแอ้มพูด เขาได้ยินเสียงปลายตะเกียบของใครคนหนึ่งกระแทกจานรองดังปึกๆ
พอชะเง้อมองข้ามยูอิจิไปก็พบกับดวงตาโตของโทโมะมองยูอิจิอย่างไม่พอใจ
ทางนี้ก็หิวเหมือนกันนะคร้าบ พี่ยู โทโมะร้องออกมา ยูอิจิจึงหันมาคีบเนื้อใส่จานของโทโมะให้
ขอบคุณคร้าบ... เด็กหนุ่มค่อยยิ้มออก เงยหน้ามองยูอิจิ แต่แล้วโทโมะก็ต้องขมวดคิ้วนิ่วหน้าเมื่อเขาเผอิญเห็นสายตาของยูอิจิที่มองจินกับนานะผลัดกันคีบเนื้อใส่จานของกันและกันอยู่
ดวงตาที่เป็นประกายบอกแววพอใจนั้น ทำให้โทโมะคิดว่า จินกำลังจะก้าวเข้าสู่กับดักของผู้ชายที่เขาแอบชอบคนนี้หรือเปล่า......
ความรู้สึกผิดหวังในตัวของยูอิจิเกิดวูบขึ้นมาในใจของโทโมะ ...นั่นคือแผนการของยูอิจิ....
....เชอะ...
โทโมะย่นจมูกใส่ยูอิจิ และหันมามองคนอีกคนหนึ่งที่ต้องมีผลกระทบกับเรื่องนี้
....จุนโนะสุเกะนั่นเอง...
โทโมะเห็นจุนโนะหันไปมองจินกับนานะตาเป๋ง ร่างโปร่งบางถือตะเกียบค้าง ดวงตาฉายแววเศร้าที่ปิดไม่มิดนั้นทำให้โทโมะหลับตาลงอย่างเหนื่อยใจ
เห็นทีจุนโนะคงโดนสาวน้อยแย่งเพื่อนสนิทไปครอบครองละมัง
จินก็นะ...ยิ้มแย้มคุยอยู่กับนานะคนเดียว นานๆ ครั้งหรอกที่จะชะเง้อมองจุนโนะเสียที
หรือว่าจินจะหันมาชอบผู้หญิงที่หน้าตาน่ารักแบบนานะ
....นี่มันจะเกิดเรื่องยุ่งๆ ตามมามั้ยนะ...
**********************
to be con