++++++++++++++++++++++++++++++

โทโมะจุมพิตที่หน้าผากมนอย่างอ่อนโยน เป็นครั้งแรกเลยละมังที่เขาทำเช่นนี้ต่อคุซาโนะ เสียงสะอื้นดังมาจากปากบางของร่างน้อย น้ำตาที่รื้นออกมา ทำให้คนตัวสูงไล้มันทิ้งไป
“ก็บอกแล้วไงคุซา ว่าฉันรักนาย ... ทำไมถึงยังคิดว่าฉันชอบยูยะอีกล่ะ?”
“ก็...นายควงกับเขา...ไปดูหนังกับเขา และก็ยังให้เขาซ้อนรถไปไหนมาไหนอีกง่ะ” คุซาโนะเหลือบตาขึ้นมองตาของโทโมะ ปลายจมูกโด่งงามก็เลยถูกร่างสูงเชยชมไปหนึ่งจุ๊บ
“ฉันกับเขาก็แค่อยากมาตามดูนายกับเจ้าปรือเท่านั้นเอง ยูยะน่ะเขาไม่ได้ชอบฉันซะหน่อย เขาชอบโคยาม่าต่างหากล่ะ เจ้าหมีน้อย”
“งั้นเหรอ?” คุซาทำตาโต ใจเต้นแรงขึ้นมาเดี๋ยวนั้น
.......
ถ้าเป็นอย่างที่โทโมะบอกล่ะก็ นั่นย่อมหมายความว่า ทั้งยูยะและโคยาม่าก็ใจตรงกันน่ะซิ หนุ่มน้อยใจมาขึ้นเป็นกอง

“แล้วนายมาตามดูฉันทำไมกัน?”
“ก็มาดูให้รู้แน่ว่านายกับเจ้าปรือนั่น คบกันจริงอ๊ะเปล่า หรือคุซาจะถูกหมอนั่นลวนลามหรือเปล่าด้วย”
“ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะ”
“ฉันก็จะชกเจ้าโคยาม่าให้หน้าแหกเลย” โทโมะชูกำปั้นหรา
“โคยาม่าน่ะเขาแชมป์มวยเหรียญทองนะ”
“เฮอะ...ไม่กลัวหรอกว้า.....” คนพูดประกาศอย่างหนักแน่นและมั่นคง ประเภทเตรียมพร้อมจะสู้ตายเสมอเพื่อคนรัก

หนุ่มน้อยหัวเราะออกมาได้ ลมหายใจถูกระบายออกมายาวเหยียด
“เฮ้อ.......ไม่คิดว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้ไปได้นะ...”
“ทีนี้เข้าใจหรือยัง คุซาฉันน่ะ.......” โทโมะหยุดพูด เขาคุกเข่าตรงหน้าเพื่อนตัวน้อย
“เฮ้ย...จะทำอะไรง่ะ โทโมะ?” คุซาทำตัวลีบติดกำแพง ... มือสองข้างของโทโมะฉวยเอวบางของเขาไว้ แล้วหน้าของโทโมะก็แนบกับแผ่นท้องของเจ้าตัวเล็ก
“ฉันขอโทษทุกอย่างและทุกคำพูดที่ฉันทำกับนาย...... ที่ฉันพูดแบบนั้นก็เพราะตอนนั้นฉันยังไม่รู้ใจตัวเอง โง่มาตั้งนาน นึกว่าฉันชอบคาเมะ ...กว่าจะได้รู้หัวใจตัวเองก็เกือบสายไป” โทโมะสารภาพ
“โทโมะลุกขึ้นเหอะนะ อายเขา”
แต่โทโมะส่ายหน้า ใบหน้าหล่อเข้มแหงนมองหนุ่มน้อยที่เขากอดเอวไว้
“ไม่ลุก จนกว่านายจะยกโทษให้”

มือขาวเอื้อมมาสัมผัสไหล่ของโทโมะ รั้งร่างสูงให้ยืนขึ้น และคุซาโนะก็สอดแขนไปรอบเอว แนบหน้ากับแผ่นอกกว้าง
“ฉันน่ะไม่ต้องยกโทษให้นายก็ได้ เพราะยังไงๆ ฉันก็ต้องยอมนายอยู่ดี เพราะรักมากนะโทโมะ... ไม่ว่านายจะรักคาเมะหรือยูยะ ฉันก็ลืมนายไม่ได้อยู่ดี”
“เฮ้อ.....โชคดีแค่ไหนแล้วที่คาเมะเขาขั้วเดียวกับฉันน่ะ” โทโมะหัวเราะขบขันกับความรู้สึกที่มีต่อคาเมะเมื่อก่อนโน้น แต่คนฟังไม่ยักกะขำด้วย คุซาโนะแหงนมองเสี้ยวหน้าที่เห็นจากแสงสว่างอันน้อยนิด
“แล้วถ้าตอนนั้น คาเมะเขาเกิดชอบนายเหมือนกันล่ะ”
“โอย.... เป็นคำตอบที่ยากจังเลย ฉันก็อาจจะหลงเจ้าหมอนั่นไปพักหนึ่งละมัง หลังจากนั้นก็จะกลับมาหารักแท้จากนายนะคุซา”
“คนบ้า...ใจคอจะเอาทั้งสองคนหรือไง” หนุ่มน้อยทุบหัวไหล่โทโมะเบาๆ กำปั้นน้อยนั้นจึงถูกกุมไว้
“เราไปหายูยะกันเถอะ ไปบอกเขาว่าเราสองคนเป็นแฟนกันแล้ว” โทโมะชวน
“จะไปทำไมกันมืดแล้วนะ”
“เถอะน่า อย่างน้อยก็ทำให้เขาสบายใจว่า นายไม่ใช่แฟนของโคยาม่าแล้ว ยูยะคงจะดีใจเป็นบ้าเลย...ไปกันเถอะนะ” อ้อนวอนแล้วก็ส่งสายตาเว้าวอนมาให้เต็มๆ เล่นเอาคุซาโนะต้องพยักหน้า
“ไปซิ”
โทโมะยิ้มแป้น ยื่นมือมาตรงหน้า คุซาโนะวางมือลงไป อุ้งมืออบอุ่นของสองคน ส่งกระแสหวานล้ำถึงกัน โทโมะก้มมองคุซาโนะที่ยิ้มอายๆ ให้เขา .... ไม่คิดว่าการมองหน้าเพื่อนรักในวันนี้มันจะเปลี่ยนไป ... ความสุขที่หาได้จากใบหน้างามนั้น ทำให้โทโมะมีความสุขเหลือเกิน..... นี่เขาหลงโง่งมอยู่ที่ไหนตั้งหลายปีนะ ถึงไม่คิดว่าความรักมันได้เข้ามาสิงสถิตย์ยังหัวใจของเขาตั้งนานแล้ว......

*********************************

โทโมะบิดมอเตอร์ไซค์มาจนถึงตลาดในเมือง ขณะนั้นร้านรวงสองข้างทางต่างก็ทยอยปิดกันทีละร้าน และร้านผลไม้ของยูยะก็กำลังจะปิดแล้วเช่นกัน เหลือแต่บานประตูทางเข้าบานเดียวเท่านั้นที่ยังเปิดอยู่ เพราะมีร่างของยูยะกำลังยืนอยู่กับใครบางคน
โทโมะจอดรถห่างจากร้านพอสมควรเมื่อคุซาโนะอุทานออกมาว่า
“นั่นโคยาม่านี่นา”
“ฉันว่าแล้ว มันสังหรณ์อะไรบางอย่าง ใจหนึ่งคิดว่าหมอนั่นต้องมาตามหาหัวใจตัวเองที่นี่” โทโมะว่าเข้านั่น คุซาโนะชำเลืองมอง แล้วก็บอกว่า
“ทีงี้ล่ะทำเป็นฉลาดนะ”
“อ๊ะ...จับมือกันแล้ว!!” โทโมะลุ้นตัวโก่ง เขาเท้าแขนกับบ่าสองข้างของคุซาโนะ วางคางบนหัวไหล่ข้างหนึ่ง ทำเสียงจิ๊จ๊ะออกมา เมื่อเห็นโคยาม่าคว้ามือของยูยะมากุมไว้ ทั้งโทโมะและคุซาโนะมองหน้ากันแล้วก็พยักหน้า
“เราคงไม่ต้องชี้แจงอะไรแล้วละมังเนี่ย” โทโมะว่า
“นั่นน่ะซิเนอะ”

โทโมะชี้ไปที่ร่างสองร่างที่พากันจูงมือเดินไปที่เสาไฟฟ้า โคยาม่าก้มหัวให้ยูยะ มือยังคงกุมมือของหนุ่มน้อยเพื่อนร่วมชั้นอยู่ ทั้งสองพูดถ้อยคำที่คุซาโนะและโทโมะไม่อาจจะได้ยิน แต่มันก็คงจะหวานเสียจนยูยะทุบไหล่ของโคยาม่าเบาๆ และแนบหน้ากับบ่าของร่างสูงโดยมีพ่อตาปรือโอบกอดกระชับแน่น
“พูดอะไรกันวะ?” โทโมะฮึดฮัด อยากรู้ใจจะขาด ก็เลยโดยคุซาโนะหยิกไปหลายที
“อยากรู้ก็เดินเข้าไปร่วมวงด้วยซิ”
“อย่ายุนะ..เดี๋ยวเดินเข้าไปถามจริงๆ ด้วย....” โทโมะบุ้ยปาก เป็นทำนองให้ดูต่อไป

............................

ที่ข้างเสาไฟฟ้า.....
“โชคดีที่ฉันตั้งใจมาหานายวันนี้ เมื่อเย็นคุยกับคุซาอยู่ตั้งนาน เขาพูดให้ข้อคิดดีทีเดียว คิดว่าไงๆ ซะก็ต้องพูดความในใจให้นายรับรู้ จะถูกตอบรับหรือปฏิเสธก็น่าจะลองดูก่อน ฉันก็คิดว่าพูดกันให้รู้เรื่องไปเลยก็ดีเหมือนกัน.... ไม่คิดว่ายูยะก็ใจตรงกับฉันเหมือนกัน” โคยาม่ากระซิบถ้อยคำ ดวงตาที่เคยหรี่ปรือนั้นยิ่งตี่ลงไปอีกเมื่อเขายิ้มกว้าง มองหน้าหวานของยูยะที่เงยขึ้นยิ้มสบตา
“โทโมะก็บอกมาแบบเดียวกันเลย ....ใจเต้นจัง.....ไม่คิดว่านายก็ชอบฉันเหมือนกัน.....คนใจร้าย อุบได้เป็นปี ปล่อยให้ฉันมองตามนายอยู่คนเดียว”
“ฉันก็มองนายเหมือนกัน เห็นนายไม่สนใจฉันแน่แล้ว ก็เลย......” โคยาม่าเว้นจังหวะเมื่อยูยะแทรกขึ้นมา
“ก็เลย....หันไปหาคุซาโนะ...ฮึ!!”
“แหะ..แหะ...ก็คุซาโนะเขาหน้าเหมือนนายนี่นา.....”
“แล้วก็ปล่อยให้ฉันช้ำใจ ร้องไห้ทุกวัน” น้ำเสียงเง้างอนของยูยะทำให้โคยาม่าอดใจไม่ไหว จุมพิตที่หน้าผากของคนตัวเล็กเบาๆ
“ไม่คิดว่าที่นายเฉยชากับฉันก็เพราะกลัวว่าฉันจะปฏิเสธ” โคยาม่าหัวเราะ รู้สึกถึงความสุขได้ก็ตอนนี้แหล่ะ ที่ทำใจให้หันมาชอบคุซาโนะก็มีประโยชน์เหมือนกันน่ะซินะ ... จะได้เรียกร้องให้ยูยะหันมาฮึดสนใจเขาได้
“เรามาคบกันนะ ยูยะ” เขาถาม ซึ่งฝ่ายนั้นก็ไม่รีรอที่จะตอบรับทันที
“ได้ซิ”
“แล้วโทโมะล่ะ”
“อื้อ...โทโมะน่ะของคุซาเขา นี่ ถ้าไม่ได้คำแนะนำและกำลังใจจากโทโมะ เราสองคนคงไม่เข้าใจกันอีกนานเชียว...” ยูยะซบหน้านิ่งกับบ่ากว้างของโคยาม่า
“ฉันรักนายที่สุดเลยโคยาม่า” ยูยะพูดเสียงเครือ น้ำตาคลอ
“ฉันก็รักนาย ยูยะ”
เนื้อตัวนุ่มนิ่มของยูยะทำให้โคยาม่าอดใจไม่ไหว เขายกมือประคองใบหน้าของยูยะขึ้น........
................................

อีกด้านหนึ่ง........
“เฮ้ย....!!” โทโมะและคุซาโนะร้องออกมาพร้อมกัน ตาจ้องเป๋งไปยังภาพเบื้องหน้า
พวกเขาเห็นโคยาม่าเชยคางยูยะขึ้น ประทับจุมพิตบนริมฝีปากของร่างเล็ก แล้วก็ถอยหน้ากลับมา ท่ามกลางการถอนหายใจของคนแอบดู
“บทรักยังใช้ไม่ได้...” เสียงโทโมะเปรยขึ้นมา
“ต้องแบบของนายหรือไง โทโมะ?”
“แหงล่ะ ไม่งั้นนายจะหลงฉันอย่างงี้เรอะ?”

......อั่ก......

เสียงทุบหลังดังขึ้นมาทันที โทโมะหันมาฮึ่มใส่คุซาโนะ คว้าร่างบางได้ก็ลากมาจนชิดตัว
“อ๋า.....จะทำอะไรน้า.......อุบ......” ปากบางของเจ้าตัวน้อยถูกปิดสนิทด้วยริมฝีปากอิ่มของร่างสูง

คุซาโนะนึกว่าที่โทโมะจูบเขาก็เพราะทำโทษที่โดนเขาทุบเมื่อกี้นี้ แต่ความจริงก็คือ โทโมะต้องการสอนให้คุซารู้ว่าจูบที่น่าประทับใจนั้นเป็นอย่างไร
ริมฝีปากสองคู่แนบสนิท ลมหายใจคละเคล้าปะปนกันจนคุซาโนะต้องเบียดเนื้อตัวเข้าหาร่างสูง สองแขนโอบรอบลำคอโทโมะ และคราวนี้เป็นหมีน้อยคุซาที่เป็นฝ่ายเผยอปากออก ปล่อยให้อีกฝ่ายได้จูบแบบชิดเชื้อมากยิ่งขึ้น
“อืมมมมมม.... หวานจริงๆ นี่ฉันหลงโง่งมอยู่ที่ไหนซะตั้งนาน” เสียงโทโมะงึมงำจนแทบจับใจความไม่ได้ มือสองข้างประคองแก้มนวล กดจูบลงไปอีกซ้ำแล้วซ้ำเล่า....
“พะ...พอแล้วน้าาา...โทโมะ..ะ..ะ...” เสียงครางกระท่อนกระแท่นดังมาจากปากบาง เมื่อริมฝีปากเป็นอิสระเพราะโทโมะหันมาไซ้ที่ข้างลำคอแทน
“ไม่พอหรอก....คืนนี้ไปค้างที่บ้านฉันนะ.... จะสอนขั้นตอนต่อจากนี้ให้” โทโมะงึมงำ ก่อนจะหวนกลับมาไล้จุมพิตบนปลายจมูกโด่งของคนในอ้อมแขน
“ไม่มีใครอยู่บ้านล่ะซิ กลัวผีก็บอกมาเหอะน่า” นิ้วเรียวของคุซาหยุดปากอิ่มของโทโมะเอาไว้เมื่อร่างสูงก้มหน้ามาอีกครั้ง ...เมื่อโดนห้าม โทโมะก็เลยหัวเราะ บอกความจริงออกมา
“ถูกต้องจ้า...วันนี้ก็ไม่มีใครอยู่อีกง่ะแหล่ะ....เราสองคนก็มากิ๊กกั๊ก....กันเหอะ....” คนพูดทำเสียงกระดี๊กระด๊าเต็มที่
“ทำอะไรล่ะ?”
“ก็นอนกอดกันไง...” ว่าเข้านั่น
“ถ้าแค่นั้นก็จะไปนอนด้วย แต่ถ้ามากกว่านั้น ก็อย่าหวังเลย.... อดไปก่อนเหอะ ต้องทำโทษให้เข็ด” คุซาโนะส่ายนิ้วชี้มาตรงหน้าโทโมะ ก็เลยโดนพ่อตาโตเม้มนิ้วนั้นเบาๆ
“โธ่....คุซา.....อยากรักนายจะแย่....”
“ฝันไปเห้อ........ นี่ เรามาดูคู่นั้นกันต่อดีกว่า” คุซาโนะปลดมือโทโมะออกจากร่าง เขาหมุนตัวไปมองที่สองคนนั่นต่อ แต่ว่า.......
“อ้าว.....ไปไหนแล้วง่ะ?”
“หนีไปไหนซะแล้ว.....” สองเสียงครางออกมา........ เมื่อตรงบริเวณเสาไฟฟ้านั้น ไม่ปรากฏร่างของยูยะและโคยาม่าแล้ว แต่ว่ามอเตอร์ไซค์ของพ่อหนุ่มตาปรือก็ยังจอดอยู่หน้าร้าน
“แสดงว่ายูยะพาเจ้าหมอนั่นเข้าบ้านไปแล้ว........ เราสองคนก็กลับกันเถอะ” โทโมะว่าแล้วก็ขึ้นคร่อมรถ ตบที่เบาะหลังชวนเจ้าตัวเล็กซ้อน
“ตกลงไปค้างบ้านฉันนะ”
“ฮื่อ.... ถ้านอนเฉยๆ ล่ะก็ได้...”
“เออ.....ก็ได้ฟะ.....อดไว้ก่อนก็ด๊ายยย....” โทโมะคำรามแข่งกับเสียงเบิ้ลรถ แต่ในใจนั้นนึกกระหยิ่มอยู่คนเดียว ในเมื่อเราสองคนรักกัน ไอ้เรื่องที่จะนอนกันเฉยๆ น่ะเรอะ......ยากส์.....

สองหนุ่มห้อรถจากไป ..จุดหมายปลายทางคือบ้านอันแสนสุขของโทโมะ.......แต่พอมาถึงบ้าน โทโมะก็เสียววาบ เพราะเขาเห็นแสงไฟสว่างไสวทั่วบ้าน

นั่นไง......พ่อกับแม่กลับมาแล้ว แถมพี่ก็กลับมานอนบ้านอีกต่างหาก

ได้ยินเสียงหัวเราะคิกดังมาจากด้านหลัง คุซาโนะนั่นเอง...... ร่างเล็กฉุดมือเขาเข้าบ้าน แล้วก็บอกว่า .....
“ไปนอนกันเถอะ....นอนกันเฉยๆ ........พรุ่งนี้ตื่นแต่เช้า รีบไปหาจุนโนะที่บ้าน แจ้งข่าวดีของเรากันน้า....”
“โหย....อดกินหมีน้อยเลยเรา....” โทโมะครางอย่างละเหี่ยใจ

***********************************

เมื่อคาเมะและจุนโนะกลับมาบ้าน ก็ปรากฏว่าบ้านของทั้งสองยังปิดเงียบเชียบ เปิดไว้แต่ไฟริมรั้วหน้าบ้านเท่านั้นเอง
คาเมะปล่อยให้ชิโร่อยู่ในอ้อมแขนของจุนโนะ ส่วนตัวเขาเองจูงรถไปเก็บที่โรงรถ
ร่างเพรียวของจุนโนะประคองเจ้ากิ้งก่าตาตี่อย่างทนุถนอม เลิกผ้าดูหน่อยหนึ่ง เห็นเจ้าตาตี่ขยับตัวยุกยิก แล้วก็กัดผ้าหยับๆ
“คาเม้........ สงสัยลูกนายหิวแล้วล่ะ” จุนโนะตะโกนบอก เมื่อคาเมะเดินมารับชิโร่ไป ก็ตรงดิ่งไปที่จานอาหารทันที
ชิโร่โผล่หัวออกมาจากผ้า คลานต้วมเตี้ยมมาที่จาน ผงกหัว แลบลิ้นออกมาแปลบๆ ตวัดอาหารกินอย่างเช่นเคย
“เฮ้อ....ค่อยยังชั่วหน่อย ได้ยาบำรุงเข้าไป คงหิวละมัง”
“แล้วคืนนี้ล่ะ....จะให้นอนมันนอนไหน” จุนโนะถาม คาเมะเงยหน้าจากการมองลูกชายกินอาหาร มองหน้าหวานของคนรักแล้วก็ชี้มาที่อกตัวเอง
“นายไม่รู้เหรอว่า ชิโร่มันนอนกับฉันทุกวันง่ะ”
“บ้า....”
“อ้าว.... จริงน้า...ตอนนี้ฉันหาลังให้มันนอนแล้วล่ะ และชิโร่ก็ถ่ายเป็นที่ด้วย ไม่ต้องกลัวสกปรก”
จุนโนะร้องเฮอะออกมาคำเดียว แล้วก็ตวัดตามองเจ้ากิ้งก่าเผือกที่โซ้ยของกินอยู่ไม่ห่าง
“นายนี่มันพิลึกคนจริงๆ ด้วย”
“พิลึกเด่ะ ไม่งั้นจะรักนายได้เหรอ?” คาเมะหัวเราะแหะๆ เมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็น ...คนพิลึก...ของเขาเตรียมเงื้อกำปั้นร่อนมาตรงหน้า

เขารีบคว้าชิโร่ขึ้นมาอุ้ม และก็พยักหน้าไปทางบนบ้าน
“ไป... ขึ้นห้องกันเหอะ”
“ไปทำไมหา?” จุนโนะยังยืนนิ่ง คาเมะก็เลยต้องออกแรงฉุด ร่างเพรียวนั้นจึงผวาตาม
“อ่ะ...” คาเมะส่งชิโร่ให้
“อะไรง่ะ?”
“ก็หัดอุ้มไว้”
“ไหนล่ะผ้าห่มมันง่ะ ฉันอุ้มตัวเพรียวๆ ของมันไม่ได้น้า....” จุนโนะสั่นหน้า ถอยหลังหนีไปยังไม่ถึงก้าว ก็โดนคาเมะคว้าข้อมือหมับ
“หัดอุ้มแบบนี้แหล่ะ เดี๋ยวมีตัวใหม่มาจะได้ช่วยกันเลี้ยงคนละตัว”
“หา?......”
“ก็เออเด่ะ...อ่ะ. ริจะเป็นแม่มันก็หัดอุ้มซะ...” กิ้งก่าตาตี่ถูกชูมาตรงหน้า จุนโนะกลืนน้ำลายดังเอื๊อก แล้วก็รับชิโร่มาอุ้มแต่โดยดี
“ตัวสากจัง” คนหน้าหวานบ่น
“ไหนจะผิวนุ่มเหมือนนายเล่า จุนโนะ” คาเมะตอบกลับมา ก่อนที่พาเดินดุ่มๆ ขึ้นบันไดบ้านไป

********************************

“อืมมมม....มองมาจากหน้าต่างบ้านนายนี่ เห็นห้องฉันชัดแจ๋วเลยนะ” ร่างสูงเพรียวพิงหลังกับกรอบหน้าต่าง จุนโนะกอดอกมองออกไปเห็นห้องของตัวเองปิดเงียบ
“ก็เห็นหมดแหล่ะ ตอนนายนุ่งกางเกงในตัวเดียวก็ยังเคยเห็น” คาเมะว่าเข้านั่น
“เฮ้ย...นายแอบมองฉันเหรอ?”
“เปล่าน้า.....นายอยากเผลอลืมรูดม่านปิดตอนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าน่ะซิ ..เอ...หรือว่าจะจงใจให้ฉันดูหว่า?”
“บ้าเด่ะ... ฉันไม่หน้าด้านเหมือนนายนี่หว่า ชอบถอดเสื้อผ้าโชว์ จงใจโชว์เลยล่ะ แหม...มีการหันมาทางหน้าต่างห้องฉันอีก นึกว่าหล่อซะเต็มประดา ..แหวะ.. ก้างขึ้นซะเยอะขนาด” จุนโนะชี้ไปที่อกแห้งๆ ของคาเมะ แต่ดูไปดูมา ก็มีกล้ามเนื้อขึ้นในส่วนที่มันควรจะขึ้นเหมือนกันนา.......

คาเมะหัวเราะหึๆ เขาเดินมายืนข้างหน้าต่าง มองออกไปข้างนอก แล้วก็เบือนหน้ากลับมา
“การที่เห็นนายตำตาอยู่ทุกวัน ในหลายปีที่ผ่านมา มันก็ทำให้ฉันหลงนายมากขึ้นทุกที...ทีแรกฉันอาจจะไม่ชอบที่นายรังเกียจฉัน... แต่ว่า ... ฉันก็ชอบง่ะนะ ชอบจุนโนะมาตลอด... ไม่อาจบอกใครได้ ไม่ว่าจะคนที่บ้านหรือเพื่อนที่โรงเรียน เพราะนายไม่ชอบฉันด้วยละมัง ก็เลยไม่กล้าบอก... น้องโนะของคุณแม่น่ะ ถูกแม่ฉันเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้เกี่ยวกับนายให้ฟังบ่อยๆ แต่จะทำอย่างไรที่จะให้นายหันมาสนใจได้... ต้องขอบคุณคุซาโนะอยู่เหมือนกันที่ทำให้เราสองคนได้ใกล้ชิดกันยิ่งขึ้น ทั้งเรื่องถูกขังอยู่ในห้องพยาบาล และก็นอนโปงเดียวกันวันทัศนศึกษาด้วย ...แล้วนายล่ะ ชอบฉันตอนไหน?” คาเมะถามออกมา พอหันมาอีกที ก็เห็นจุนโนะยืนพิงหัวกับกรอบไม้หน้าต่าง หลับตาพริ้มไปเสียแล้ว
“เฮ้อ....พูดซะยืดยาว ฟังหรือเปล่าวะเนี่ย”
“ฟังอยู่........กำลังซึ้งเชียว” จุนโนะลืมตาขึ้น เป็นขณะเดียวกับที่ คาเมะสอดวงแขนรอบเอวของเขา รั้งร่างบางมานั่งที่เตียงกว้าง โดยเจ้าชิโร่ถูกเขี่ยให้ระเห็ดไปอยู่ใต้เตียง
“งั้นบอกมาก่อนว่าชอบฉันเมื่อไร?” คาเมะถามย้ำ
“เมื่อวานมั้ง”
“บ้าหรือเปล่าจุนโนะ....”

จุนโนะหัวเราะคิก แล้วก็สารภาพว่า
“บอกไม่ได้ว่าชอบตอนไหน แต่ว่ามองนายทีไร ก็เห็นว่านายก็สุดจะเท่เหลือร้ายขึ้นทุกที....ฉันก็เลยไปไหนไม่รอด....เอาก็เอาวะ ก็เลยคว้าเจ้าเต่ามาเป็นแฟน”
เป็นการสารภาพที่ทื่อที่สุดเท่าที่คาเมะเคยได้ยินมา ไอ้เรื่องจะพูดจาหวานหูน่ะเหรอ เลิกคิดไปได้เลย

คาเมะมองซีกหน้าด้านข้างของจุนโนะ ก็เห็นฝ่ายนั้นมองเขาอยู่ก่อนแล้ว หน้าหล่อเหลาของคาเมะจึงโน้มมาใกล้ จุ๊บที่แก้มจุนโนะอย่างถนัดถนี่
“จะ...จะทำอะไรง่ะ?” จุนโนะหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อคาเมะลูบแขนเขาและสอดเลยชายแขนเสื้อเข้ามาถึงหัวไหล่
“ไม่ทำอะไรหรอกน่า..แค่แต๊ะอั๋งนิดๆ โหน่ยๆ”
“แหม ...แค่แต๊ะอั๋งนิดเดียวเองเหรอ” จุนโนะขยับหน้ามาจนชิด เล่นเอาคาเมะอ้าปากหวอ มือนุ่มของจุนโนะวางนิ่งบนไหล่ของเขา แถมยังยื่นริมฝีปากเข้ามาอีก
“แตะอั๋งเยอะๆ ก็ได้น้า.....”

คาเมะกลืนน้ำลายเห็นทีฝ่ายรุกอย่างเขาจะแย่แน่แล้ว ก็จุนโนะเล่นเสนอตัวก่อนแบบนี้ จะอดใจไหวได้ไง
“จะ...จุนโนะ...”
“คาเม้...อืมม...” กลีบปากอิ่มสีสวยจุ๊บลงที่ซอกคอของคาเมะ แล้วจุนโนะก็วางศีรษะแนบสนิทบนบ่า ปากก็พูดเบาแสนเบาว่า
“เชื่อมั้ย ... ฉันคิดเสมอว่า ชาตินี้ฉันคงไม่ญาติดีกับนายแล้วล่ะ แต่ไม่คิดว่ามาถึงเวลานี้ ฉันแทบจะห่างนายไม่ได้เลย...”
“ฉันก็เหมือนกันจุนโนะ...” คาเมะปิดปากสวยด้วยริมฝีปากของเขา แนบสนิท รับรู้ถึงความอ่อนนุ่มที่ได้สัมผัส จุนโนะขยับตัวยุกยิก เท้าแขนกับที่นอน ขณะตอบสนองจุมพิตของเขา
คาเมะกดร่างบางกับที่นอน ตัวเองเผยอตัวขึ้นทาบทับ ปลายนิ้วมือไล้แผ่วที่ท่อนแขนขาว จับมือของจุนโนะให้มาคล้องรอบคอของเขา ในขณะที่ริมฝีปากก็ทำหน้าที่มอบความหวานล้ำให้ไม่หยุด
“อื้อ.......อาเอ๊ะ..(คาเมะ) ...อื้อ......” จุนโนะหอบหายใจ ศีรษะแหงนเงยเพราะแรงดูดดึงเหนือริมฝีปาก
ความเร่าร้อนเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วเรือนกาย เมื่อมือซุกซนของคาเมะไม่ได้หยุดนิ่งแค่ท่อนแขนซะแล้ว เสื้อยืดของจุนโนะถูกรั้งขึ้น เพื่อที่มือของเต่าน้อยจะได้ซุกไซ้เข้าไปลูบโลมหน้าท้องและทรวงอกนุ่มละมุนมือ ...สักพักเดียวมันก็ถูกถอดออกเหลือแต่อกเปล่าเปลือย
“อืมมม... ขอน้าาา...” คาเมะงึมงำ ถอนกลีบปากออก แล้วย้ายมาเสาะแสวงหาความนุ่มที่ซอกคอและใบหู ขบเม้มอย่างเร้าอารมณ์ ได้ยินเสียงจุนโนะถอนหายใจเฮือก

ศีรษะที่ปกคลุมด้วยเรือนผมสีน้ำตาลเข้มของคาเมะซุกซบเหนือเนินอกที่ประดับด้วยยอดทับทิมเม็ดเล็กทั้งสองข้าง คาเมะไล้ลูบด้วยปลายลิ้น ลิ้มรสความนุ่มนวล รวมทั้งมือเรียวก็ละเลื้อยลงต่ำ

ขณะนี้จุนโนะแทบจะกู่ไม่กลับแล้ว ไม่คิดว่าการกระทำที่คาเมะเสนอมาให้เช่นนี้จะทำให้เขาเผลอกายและเผลอใจได้... เด็กหนุ่มผวาสู้มือคาเมะเมื่อฝ่ายรุกวางมือเหนือท้องน้อย
“อา... จุนโนะ..ะ..ะ...น้องโนะของนาย....มันอยากจะดองกับน้องเมะของฉันแล้วน้า... ขออนุญาตล่ะน้า” คาเมะว่าแล้วก็ฝังปากและจมูกที่ส่วนอ่อนไหวของจุนโนะทั้งๆ ที่ยังมีกางเกงกางกั้นอยู่
“อ่ะ....มะ...ไม่ถอด....กะ...กางเกงออกก่อน...ระ....เหรอ...???” จุนโนะครางกระท่อนกระแท่น บิดกายด้วยความรัญจวน และแล้วเขาก็รู้สึกถึงความเย็นของอากาศแหวกว่ายเข้ามากระทบกับท่อนขาเปลือยและรวมถึงส่วนที่ควรจะหวงแหนด้วย แสดงว่ากางเกงของเขาโดนมือดีปลดออกเรียบร้อยแล้วน่ะซิ...

มือเรียวถูกยกขึ้นมาอุดปากเมื่อคาเมะทรมานร่างกายเขาด้วยปากบางเฉียบและลิ้นอุ่นนุ่ม
“อื้อ......คาเมะ......อื้อ......” ร่างเพรียวข้างใต้แอ่นกาย หลับตาพริ้ม

จุนโนะสะดุ้งกายไหวเยือก เมื่อรับรู้ถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นที่จุดกลางลำตัว ปากกับลิ้นของคาเมะคงจะอยู่ตรงนั้น ตรงโนะน้อยๆ นั่น มันช่างสากระคายเหลือเกิน
แต่ก็ยังมีความนุ่มและชื้นอีกอย่างหนึ่งขบย้ำ ดูดดึงแผ่วเบาที่ทรวงอกของเขา มือเรียวบางซุกไซ้เข้าไปในเรือนผมของคาเมะ อืม...
อืมมมม... ใบหน้าของคาเมะซุกซบอยู่ที่ทรวงอก ส่วนมือสองข้างของคาเมะก็กำลังสอดเข้าใต้แผ่นหลัง เพื่อที่จะดันร่างบางของเขาให้แอ่นขึ้นจากที่นอน

อะไรบางอย่างทำให้จุนโนะแง้มเปลือกตาขึ้น และสิ่งแรกที่เขาได้เห็น คือใบหน้าของคาเมะที่กำลังดูดกลืนยอดอก

อ้าว...ในเมื่อปากและลิ้นของคาเมะอยู่ที่ทรวงอก ...มืออยู่ใต้แผ่นหลัง ...งั้นอะไรที่มันสากระคายอยู่ที่ตรงโนะน้อยนั้นล่ะ?

จุนโนะผงกหัวขึ้นมองส่วนกลางลำตัวของตัวเอง และแล้วเขาก็แหกปากลั่น
“อ๋าาาา.....ไอ้ชิโร่....โร่....ร่.......!!”
เจ้ากิ้งก่าเผือก บัดนี้ได้ผันตัวเองมานอนซบนิ่งอยู่บนน้องโนะน้อยๆ ของเขานั่นเอง เมื่อจุนโนะร้องขึ้นมา คาเมะก็เงยหน้าขึ้นจากยอดอกของเขาทันที จุนโนะสะบัดตัวทีเดียว เจ้าชิโร่ก็กลิ้งหลุนๆ ไปนอนแอ้งแม้งบนเตียง ตรงหว่างขาของจุนโนะพอดี
“ไอ้...กิ้งก่าสัปดน...ไอ้ทะลึ่ง...มานอนตรงโจ๋ยฉันได้ไงง่ะ” จุนโนะโวยลั่นห้อง

คาเมะกลิ้งตัวลงจากเตียง เปิดไฟสว่างทั้งห้อง ที่กลางเตียงกว้างของเขา จุนโนะในสภาพล่อนจ้อนนั่งตัวแข็ง กางขาอยู่ที่นั่น โดยมีเจ้าชิโร่นอนสนิทชิดเชื้อแนบกับลำตัวของจุนโนะสุเกะ...
“ดูหน้าลูกชายนายน่ะ หื่นจริงๆ เลย” จุนโนะชี้ไปที่ตาตี่ของเจ้าตัวขาวซึ่งกำลังผงกหัวยึกยักอยู่เบื้องหน้า
“ชิ...ชิโร่ทะลึ่งง่า...า..า.า.า....” คาเมะร้องลั่น เขาจับชิโร่ให้ลงไปคลานใต้เตียงอย่างเดิม พอจะหันมาหาจุนโนะก็เห็นฝ่ายนั้นหน้าแดงก่ำ ลุกขึ้นคว้าเสื้อผ้ามาใส่พอดี
“อ้าว... ไม่ต่อเหรอ?” คาเมะถาม สีหน้ายังคงมีอารมณ์หื่นจับพอๆ กับชิโร่ แต่จุนโนะเร่งแต่งตัวด้วยความอับอาย
“ไม่เอา...ไว้วันหลัง.... วันนี้อายเจ้าชิโร่มัน....!” แต่งตัวเสร็จแล้วก็ยืดตัวขึ้นเสยผมให้เข้าที่ แก้มแดงปลั่ง คงจะอายจริงๆ ง่ะแหล่ะ
คาเมะมุดตัวไปดูชิโร่ที่ใต้เตียง นึกอยากจะจับกิ้งก่ามาดากาสก้าร์มาต้มยำกินจริงๆ
“อะไรฟะ เสือกขึ้นมาทำไม ตอนเข้าด้ายเข้าเข็มพอดี..อดเลยกรู..ไอ้ลูกไม่รักดี...” คาเมะครางราวกับจะขาดใจ

ขณะนั้นเอง ...เสียงรถยนต์วิ่งมาจอดหน้าบ้านพอดี
จุนโนะถลันไปที่หน้าต่าง
“อ๊ะ...พ่อกับแม่กลับมาแล้ว” เขาหันมาบอก
“เอ้อ.....คาเมะฉันกลับก่อนละกันนะ คราวหน้าคราวหลังอย่าลืมอบรมเจ้าลูกชายตัวดีของนายให้รู้จักกาละเทศะบ้างล่ะ บ๋ายบาย...” ก่อนไปจุนโนะยังมีแก่ใจหอมแก้มคาเมะดังฟอด....เล่นเอาเจ้าของบ้านฟุบหน้าลงกับเตียง ร่างกายมันรวดร้าวตึงเขม็งไปหมดแล้ว......โอย........ไอ้บ้าชิโร่..........ดันตัดหน้าชิมเจ้าโนะน้อยของจุนโนะก่อนเขาได้ไงฟะ....
“พ่อไม่ได้แอ้มแม่แกเลย....เพราะแกคนเดียว” คาเมะคำรามใส่กิ้งก่าตัวโปรด

**************************************************

คาเมะอิงร่างกับหน้าต่างบานโปรด เฝ้าดูความเคลื่อนไหวของบ้านตรงกันข้าม อารมณ์รักอารมณ์ใคร่ที่มีต่อจุนโนะนั้นยังไม่จางหาย เกือบจะมีอะไรกันแล้วเชียว ถ้าไม่เกิดเหตุขึ้นเสียก่อน และตอนนี้เจ้าลูกชายตัวดีนอนหลับฟี้อยู่ใต้เตียงไปเรียบร้อยแล้ว บ้านนั้นอีกสักประเดี๋ยวก็คงจะเข้านอนเหมือนกัน เขาเองก็น่าจะพักผ่อนสักที วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน ผ่านเหตุการณ์ตื่นเต้นมาก็มาก และพรุ่งนี้นอกจากจะต้องตื่นแต่เช้าไปเรียนหนังสือ แล้ว ตอนเย็นว่าจะชวนจุนโนะไปเอากิ้งก่าตัวเมียของเพื่อนคุณหมอมาเลี้ยงอีกตัว มาจนป่านนี้แล้ว แฟนหน้าหวานของเขาคงจะเลิกรังเกียจเจ้าสัตว์เลื้อยคลานนั้นแล้วนะ
“ราตรีสวัสดิ์จุนโนะสุเกะ” คาเมะส่งจูบไปยังบานหน้าต่างที่ยังคงปิดเงียบของห้องจุนโนะ

เขาล้มตัวลงนอนเมื่อดึกสงัด แต่นอนได้พักเดียวก็สะดุ้งตื่นเมื่อมีเสียงกดออดดังขึ้นที่หน้าบ้าน
“ใครมาป่านนี้วะ” คาเมะเดินงัวเงียลงไปเปิดประตูที่ชั้นล่าง พอเห็นว่าเป็นใครยืนยิ้มตาหยีอยู่หน้าประตูเขาก็อ้าแขนออกกว้าง ร่างบางของผู้มาเยือนโผเข้าหาอ้อมกอดเขาทันที
“แม่ให้มาอยู่เป็นเพื่อนนายคืนนี้ เพราะเห็นคาเมะต้องเฝ้าบ้านคนเดียว ฉันก็เลยต้องมานอนด้วย”
“จุนโนะ...แม่นายใจดีจังเลย...” คาเมะพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ..แถมต่อท้ายในใจว่า ....ใจดีที่ปล่อยลูกชายคนสวยมาเข้าปากเต่า
“ฉันเอาหมอนมาด้วยน้า... ตั้งใจว่าจะนอนเฉยๆ”
“อ้าว...ได้ไงง่ะ มานอนกับคาเมนาชิ คาซึยะมีหรือจะนอนเฉยๆ” คาเมะต้อนร่างสูงขึ้นห้องทันที จุนโนะยังหันมาโวยว่า
“เจ้าชิโร่ล่ะ เอาไปหมกไว้ก่อนนะ”
“โห้ย...ไอ้บ้านั่น มันหลับก่อนฉันซะอีก” คาเมะว่า ฉุดแขนคนหน้าหวานมานั่งที่เตียงกรุ่นไอรักเมื่อหัวค่ำ คราวนี้ล่ะ คงไม่มีใครหน้าไหนมาขัดขวางบทรักได้อีก เขารั้งร่างบางให้นอนบนเตียง ตัวเองขึ้นทาบทับครึ่งตัว ได้กลิ่นสบู่หอมสปาโชยมาจากร่างของคนรัก จุนโนะบอกว่าเขาอาบน้ำมาเรียบร้อยแล้ว
คาเมะยิ้มยิงฟัน ก่อนที่จะมีจุมพิตหวานชื่นต่อกัน แต่เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาผงกตัวขึ้น ชะโงกหน้ามองลอดใต้เตียง และก็ต้องถอนหายใจยาว เมื่อเห็นเจ้าชิโร่นอนขดตัวนิ่งอยู่ในลังของมัน
“หวานกรูล่ะ....” คาเมะแอบลูบปากตัวเอง ก่อนจะโถมเข้าใส่ร่างบางของจุนโนะจนแทบจมหายไปกับที่นอน
“มาทำกันต่อจากเมื่อกี้เถอะนะ ยาหยี...”
“คือ... กะว่าจะมานอนเฉยๆ น่ะ” จุนโนะยันไหล่ของเขาเอาไว้ แล้วก็ส่ายหน้าน้อยๆ แต่ก็ถูกมือดีของเจ้าของห้อง จับศีรษะจุนโนะให้พยักหน้างึกๆ
“ไม่มีทางปล่อยให้นายกลับบ้านอย่างบริสุทธิ์ผุดผ่องแน่นอน” คาเมะงึมงำอย่างหมายมาด ขณะฝังจุมพิตลงไปที่ริมฝีปากคู่สวยของจุนโนะที่เผยอรอไว้อยู่แล้ว
“ฉันก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะรอดหรอกนะ คืนนี้ ก็บอกแล้วไงว่าอาบน้ำมาเรียบร้อยแล้ว....อ๊ะ....คาเม้.....ดับไฟก่อนน้า....” เสียงจุนโนะร้องบอก เมื่อคาเมะปิดไฟเสร็จสรรพ พอกลับมาที่เตียง เขาก็เห็นคนงามอ้าแขนรอไว้อยู่แล้ว
“รักนายนะ จุนโนะ....น้องโนะของฉัน...” คาเมะกระซิบอยู่เหนือร่างบาง ที่ยอมทำทุกอย่างตามแรงอารมณ์ของเขา แล้วแต่คาเมะจะชักนำ จุนโนะจุมพิตตอบสนองทุกขั้นตอน เขาเผยอปากบางกระซิบตอบริมหูของคาเมะ
“ฉันก็รักนายคาเมะ.....รักฉันอีกน้า......า..า..คาเมะ..ะ...”
เป็นประโยคท้ายสุดก่อนที่เสียงครวญครางของสองหนุ่มจะดังขึ้นมาแทนที่

ณ...เบื้องล่าง ที่ใต้เตียง กิ้งก่าเผือกจากมาดากาสการ์ผงกหัวขึ้นดูความสั่นสะเทือนของเหตุการณ์เบื้องบน มันทำตาตี่กลอกไปกลอกมาก่อนที่จะหดหัวนอนต่อ

...นึกว่าเกิดอะไรขึ้น...ที่แท้ก็แผ่นดินเบื้องบนไหวนั่นเอง....

***************************

รุ่งเช้า หลังจากคืนวันอันแสนสุขแล้วนั้น...
คาเมะพาจุนโนะซ้อนรถไปโรงเรียน ยังไม่ทันจะพ้นหน้าซอยก็จ๊ะเอ๋กับคู่ของโทโมะและคุซาโนะที่ขี่รถจะเลี้ยวเข้ามาหาพอดี ทั้งสี่หนุ่มทักทายกันลั่นถนน จุนโนะถึงกับปรบมือหราเมื่อคุซาโนะบอกว่า เขาเข้าใจกันดีกับโทโมะแล้ว และเมื่อคืนก็ยังไปค้างกันอีกที่บ้านของโทโมะ
“อ้าว...แล้วเพื่อนฉันล่ะ” คาเมะถามถึงโคยาม่า
“เอ๊ะ วันนี้มันเกิดอะไรกันขึ้นนะ นั่นมันโคยาม่ากับยูยะนี่นา มาได้เวลาพอดี” คุซาโนะชี้ไปที่มอเตอร์ไซค์ของโคยาม่าที่มียูยะเกาะติดหลังมาด้วย

พ่อตาปรือส่งยิ้มร่ามาแต่ไกล เขาเบรกรถพรืดเมื่อเห็นเพื่อนทั้งสี่
“กำลังจะมาหาคาเมะพอดีเชียว ไม่คิดว่าจะอยู่กันพร้อมหน้าแบบนี้ อยากแจ้งข่าวดีให้ทราบใจจะขาดแล้ว” โคยาม่าเอี้ยวตัวมองยูยะก็เห็นหนุ่มน้อยของเขาพยักหน้าให้ จากนั้นยูยะก็บอกว่า
“ผมคบกับโคยาม่าแล้วล่ะฮะ”
“รู้แล้ว!!!” เป็นเสียงสวนกลับโดยพร้อมเพรียงของคาเมะ และแก๊งค์สระโอ๊ะหน้าหวาน
ยูยะร้องอ๊าออกมาคำหนึ่ง แล้วก็อายม้วน ซุกหน้ากับแผ่นหลังของคนรัก
“พวกเราเข้าใจกันหมดแล้ว.... เพราะงั้น ให้ฉัน โคยาม่า และยูยะ เข้าร่วมแก๊งค์ของพวกนายได้หรือเปล่าจ๊ะ ยาหยี?” คาเมะถามหัวหน้าแก๊งค์สระโอ๊ะ
“นั่นซินะ ได้เพื่อนร่วมแก๊งค์เพิ่มมาอีกตั้งสามแน่ะ” โทโมะชักจะเห็นด้วย แต่คนที่จะอนุญาตน่ะคือ หนุ่มหน้าหวานที่ชื่อจุนโนะสุเกะ ซึ่งขณะนี้ก็ยกมือขึ้น เอาปลายนิ้วชี้จรดปลายนิ้วโป้งเป็นเครื่องหมายโอเค....
“ทำไมจะไม่ได้ละครับ...” จุนโนะอนุญาตเสียงแจ๋ว คาเมะก็เลยหอมแก้มซะหนึ่งที
“ไปโรงเรียนกันเถอะพวกเรา” คุซาโนะยกแขนชี้มือไปเบื้องหน้า อันเป็นที่ตั้งของโรงเรียน

ทั้งหกคนและมอเตอร์ไซค์อีกสามคันมุ่งหน้าสู่แสงอาทิตย์อันเจิดจ้า เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยดังจ้อกแจ้กเต็มท้องถนน เมื่อหกหนุ่มพร้อมใจกันขี่รถกันไปอย่างช้าๆ แต่ว่าขี่ไปขี่มา คู่ของคาเมะและจุนโนะก็ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง เพราะคนขี่จงใจจะประวิงเวลาแห่งความสุขให้ทอดยาวออกไป
“ขับช้าจัง” จุนโนะสะกิดคนขี่ยิกๆ แต่คาเมะไม่เร่งตามพวกนั้น กลับผิวปากเป็นเพลงที่จุนโนะเคยฮัมเล่นเมื่อวาน
“เออนี่..ตอนเลิกเรียนรีบไปกันเลยนะ” จุนโนะพูดขึ้นมา คาเมะก็หันมาถามว่าจะรีบไปไหน จุนโนะก็บอกว่า
“อ้าว...ก็ไปรับปุ๊กกี้มาเลี้ยงไง”
“ปุ๊กกี้? ปุ๊กกี้ไหนง่ะ?” คาเมะทำงง
“ปุ๊กกี้ก็ชื่อลูกสะใภ้ของเราน่ะซิ เจ้ากิ้งก่าที่หมอเขาจะให้เราง่ะ คราวนี้ให้ฉันตั้งชื่อเองนะ... คิดชื่อนี้ทั้งคืนเชียวนา...ชื่อปุ๊กกี้นี่แหล่ะน่ารักดี”
คาเมะเบนรถเข้าข้างทาง เอี้ยวตัวมองคนรักที่นั่งพูดจ๋อยๆ อยู่ด้านหลัง เขาเองนั้นอยากจะกระโดดกอดจุนโนะและหอมซะหลายฟอดจริงๆ จุนโนะพูดแบบนี้หมายความว่า .......
“นายไม่เกลียดกิ้งก่าของฉันแล้วจุนโนะ?”
“เอ๊.....ก็งั้นซิ...นี่ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ? คาเมะ”
“โห้ย...ฉันรักนายที่สุดในโลกเลยล่ะ ...จุนโนะ...อืมมม...สี่พ่อแม่ลูก เป็นครอบครัวที่สมบูรณ์ดีนะ” คาเมะเห็นดีด้วย เขามองยิ้มตาตี่ของจุนโนะแล้วก็อมยิ้ม เมื่อจุนโนะพูดเสียงใสว่า
“คาเมะ จุนโนะ ชิโร่ แล้วก็ปุ๊กกี้ ...เอ...จะมีลูกๆ กี่ตัวกันอีกล่ะหว่า...หมดฤดูผสมพันธุ์ เราสองคนก็จะกลายเป็นปู่กะย่า แล้วก็....เอ้อ.......” จุนโนะพูดยังไม่ทันจบ ก็โดนคาเมะปิดปากด้วยจุมพิตบางเบา เป็นรางวัลที่จุนโนะสุเกะพูดจาได้ถูกใจคนจูบเหลือเกิน

เมื่อแสงแดดเริ่มจับยอดไม้ คาเมะจำใจสตาร์ตรถ ขับต่อไปยังหนทางข้างหน้า โดยมีคนที่รักซ้อนแนบแผ่นหลัง จุนโนะเองก็แนบหน้าเข้ากับหลังกว้างของคนรัก สองมือสอดกระชับรอบเอว ริมฝีปากเผยอยิ้มอย่างเป็นสุข ขณะครางออกมาเบาๆ
“ดีใจที่ได้รักนายนะ.....คาเมะ”
...............................

เมื่อปุ๊กกี้ได้เข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ของบ้านคาเมนาชิ ... จุนโนะก็มาเลี้ยงดูด้วยทุกวัน

เช่นวันนี้...ในห้องของคาเมะ
เจ้าของห้องอุ้มชิโร่พาดบ่า ส่วนจุนโนะก็ประคองปุ๊กกี้ไว้ไม่ห่างกาย ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างเป็นสุข
จุนโนะหัวเราะเสียงใส เอื้อมมือมาลูบหัวชิโร่บ้าง ความสากระคายของมันไม่ได้ทำให้เขารังเกียจอีกต่อไป และนั่นก็ทำให้คาเมะเปิดยิ้มกว้าง

ทั้งสองหันหน้าไปนอกหน้าต่าง ก้มมองดอกกุหลาบหลากสีในกระถางวินโดว์บ็อกซ์ ความงดงามของมันเบ่งบานชวนให้ชื่นใจยิ่งนัก
ภาพความทรงจำในวัยเด็กของทั้งสองหลั่งไหลเข้ามา และมันก็จะไม่เคยเลือนหาย เริ่มตั้งแต่วันแรกที่ได้พบเจอ จวบจนกระทั่งวันนี้ วันคืนอันแสนจะชุลมุน ได้เปลี่ยนมาเป็นวันชื่นคืนสุขที่คาเมะและจุนโนะจะได้มีร่วมกันตลอดไป

ความสุขของชีวิตวัยรุ่นกำลังจะเริ่มต้น มันคงจะสดใสเบิกบานดุจดังกุหลาบแห่งความรักที่กำลังแย้มบานที่ใต้หน้าต่างห้องทั้งของจุนโนะและคาเมะ

.... และมันก็จะต้องเบ่งบานอยู่เช่นนั้น ตราบใดที่ความรักของพวกเขายังคงอยู่ร่วมกันตลอดไป

........................................

Happy Ending

comment ที่นี่ก็ได้จ๊ะ