Outside My Window...14

++++++++++++++++++++++++++++++

 

++++++++++++++++++++++++++++++

สายลมเย็นจัดพัดมาปะทะร่างของสองหนุ่ม ขณะที่ซ้อนมอเตอร์ไซค์มาด้วยกัน โทโมะขี่ลัดเลาะมาจนถึงซอยที่มีร้านค้าตั้งเรียงรายอยู่สองฟาก ผู้คนเดินกันขวักไขว่ จนเขาต้องขี่หลบหลีก ซิกแซกไปมาจนถึงร้านขายผลไม้ ซึ่งยูยะก็ชี้ไปที่ร้านนั้น
“ถึงแล้วครับบ้านผม...”
โทโมะเบรกรถพรืดหน้าร้านพอดี เขายันขาไว้กับพื้นถนน ไม่ได้ลงมาจากรถ ยูยะถอดหมวกกันน็อคคืนให้ แล้วก็ยิ้มแห้งๆ
“วันนี้ขอบคุณนะครับ ที่เลี้ยงอาหารกลางวัน”
“เอ้อ.....ยูยะ...แล้วนายจะเอายังไงต่อไปล่ะ” โทโมะถาม
ยูยะหน้าเสียไปนิดหนึ่ง เขาก้าวมาหาคนถาม ก้มหน้ากัดปากตัวเอง ชั่วครู่ก็เงยหน้ายิ้มให้อย่างปลงตก
“ผมจะทำอะไรได้ล่ะครับ โคยาม่าเขาไม่ได้ชอบผมนี่นา...หึ...หึ... ตลกดีนะ ผมกับเขาน่ะเรียนด้วยกันตั้งแต่ม. ต้น เขาเองยังไม่รู้เลยว่าผมชอบ”
“ไม่รู้เหรอ?”
“ฮะ..ไม่รู้”
“แหม ไอ้หมอนี่มันโง่จริงๆ” โทโมะว่าโคยาม่า ทำสีหน้าว่าหมอนั่นมันโง่จริงๆ โดยลืมดูตัวเอง
ก็ใครกันล่ะที่ซื่อบื้อ ไม่เห็นว่าคุซาโนะเองก็แอบชอบเขาเหมือนกัน

โทโมะยักไหล่ เขาตบบ่ายูยะเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ
“แล้วเราสองคนมากินอุด้งกันอีกนะ” โทโมะชวนเอาดื้อๆ แต่ยูยะไม่ตอบได้แต่อมยิ้มแก้มตุ่ย
...เฮ้อ...
เห็นรอยยิ้มแบบนี้แล้วโทโมะนึกถึงดวงหน้าของใครบางคน คุซาโนะก็ชอบยิ้มแบบนี้ รอยยิ้มพร้อมกับทำตาโต เห็นแล้วก็ชวนให้คิดถึงจริงๆ
“ฉันกลับก่อนละกันนะ” โทโมะบิดกุญแจสตาร์ต ยูยะถอยหลังมาสองก้าวแล้วก็โบกมือให้
“โชคดีนะครับ”

**************************

ทางฝ่ายคาเมะและจุนโนะสุเกะขี่รถกลับมาถึงบ้านเป็นเวลาค่ำ .... มีรถจอดอยู่หน้าบ้านคาเมะคันหนึ่ง ซึ่งจุนโนะไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
“ใครมาบ้านนายง่ะ?” จุนโนะถาม สะบัดเส้นผมให้เข้าที่ เขาชะเง้อมองเข้าไปในบ้านคาเมะที่เปิดไฟจนสว่างโร่

ในบ้านนั้นเห็นคนหลายคนเดินไปเดินมา มีเสียงหัวเราะเฮฮาดังลอดมาให้ได้ยินอีกต่างหาก คาเมะเขม้นมองบ้าง เขาเท้าเอวแล้วก็ยักไหล่
“น้าฉันเองแหล่ะ จำรถได้” บอกแล้วก็ทำไม่สนใจ เขาล้วงกระเป๋า หยิบเอาสแตรปเต่าน้อยสีเขียวมาโยนเล่น กระโดดข้ามรั้วเตี้ยๆ ของบ้านจุนโนะเข้าไปถึงโรงรถ แล้วจัดแจงห้อยสายสีเขียวอ่อนกับแฮนด์รถด้านขวาของเพื่อนบ้านหน้าหวาน แล้วก็หันหน้ามายักคิ้วให้
“ทีนี้เราสองคนก็ดองกันแล้ว เป็นแฟนกันซะที”
“บ้าเด่ะ ใครเป็นแฟนนาย”
“เออน่า.... หยวนๆ ล่ะกัน แหมอุตส่าห์บอกรักก่อนแล้วนะเนี่ย”
“คาเมะ ฉันยังไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะ มาโมเมได้ไงฟะ”
“ก็บอกมาซะทีเด่ะ ว่านายเองก็รักฉันเหมือนกัน ต้องรอให้พูดถึงร้อยครั้งหรือไงกัน?” คาเมะยื่นหน้ายื่นตาพูด สีหน้ากรุ้มกริ่มเหลือเกิน ริมฝีปากเจ่อเซ็กซี่ยื่นใกล้เข้ามาจวนจะแตะกับปากบางของจุนโนะอยู่แล้ว นี่ถ้าเจ้าหน้าหวานของคาเมะทำปากยื่นออกมาอีกหน่อยเดียว ปากก็จะแตะกันพอดี แต่ร่างสูงเม้มปากแน่น แล้วก็เอาหัวโขกหน้าผากคาเมะดังโป๊ก!!
“โอ๊ย!! เจ็บนะ!!” คาเมะคลำหัวตัวเอง ...มองซ้ายแลขวา บริเวณโรงรถบ้านจุนโนะยังไม่ได้เปิดไฟ ดังนั้นบรรยากาศช่างเป็นใจเหลือเกิน แถวๆ นั้นก็ไม่มีใครซะด้วยซิ เห็นดังนั้นแล้วก็......

....หมับ!!....

วงแขนแกร่งกอดรัดร่างเพรียวของจุนโนะเข้ามาอย่างรวดเร็ว จุนโนะตัวสูงกว่าแต่คาเมะหายั่นไม่ เขารั้งร่างบางมาใกล้จนจุนโนะหมดสิทธิ์คิดอะไร
ริมฝีปากบางเฉียบของคาเมะประทับแนบแน่นกับกลีบปากอ่อนนุ่มนั้นทันที
“อึก.......อื้อ.....” จุนโนะผวาเฮือก เกาะเอวคาเมะแน่นเช่นกัน เพราะคาเมะเล่นออกแรงรุนหลังร่างเพรียวจนติดผนังโรงรถ สองมือก็เลื่อนมือขึ้นเกาะเกี่ยวรอบคอ โน้มให้จุมพิตลุ่มลึกกว่าเดิม

กลีบปากสองคู่คลึงเคล้าจนจุนโนะเผลอตัว บีบเอวเพรียวของคาเมะไว้เช่นกัน ลมหายใจเข้าออกสะท้านหวั่นไหว ปะปนคละเคล้ากันไป
ศีรษะของจุนโนะกระทบกับผนังแข็งของโรงรถเพราะคาเมะดันริมฝีปากล่างจนต้องเผยอกลีบปากออก คาเมะสอดลิ้นอุ่นจัดเข้าไปเป็นการหยั่งเชิง มือแกร่งรูปไล้ที่ท่อนแขนขนลุกซู่ของจุนโนะเบาๆ เพิ่มแรงกระหวัดจากปลายลิ้นพัวพันมากกว่าเดิม เห็นได้ชัดว่าจุนโนะตัวสั่นขึ้นมาทันที

...เจ้าเต่าบ้า...เมื่อก่อน ตอนโดนจูบ ก็ไม่ถึงขนาดนี้นี่นา เดี๋ยวนี้มีทำวาบหวามใส่...ชักจะใกล้เป็นลมแล้วนะ....

คาเมะคลายแรงดึงดูดที่ปากออกเพื่อมองหน้าหอบระรัวของจุนโนะ ผิวแก้มเนียนติดอยู่ที่ปลายนิ้วมือ จุนโนะส่งเสียงหอบออกมา ดวงตาใสแจ๋วสองคู่สบกันในความสลัวของแสงไฟจากเสาไฟฟ้าหน้าบ้าน จากนั้น ร่างสองร่างก็ผวาเข้าหากันอีก ริมฝีปากกระทบกันเป็นจังหวะอีกครั้ง บดเคล้าอย่างแนบแน่น รวมทั้งอ้อมกอดที่รัดกันแน่นราวกับกลัวการแยกจาก

..............

“จุนโนะ..ะ..ะ....” เสียงเรียกของแม่ดังอยู่หน้าประตูบ้าน ทำให้ร่างของทั้งคู่รีบผละออกจากกันทันที
“น้องโนะกลับมาแล้วใช่มั้ยลูก...”

“มะ...แม่เรียก...” จุนโนะกระซิบ ลมหายใจยังไม่เข้าสู่ภาวะปกติ
แต่คาเมะนี่ซิ ยืนเอามือลูบปากตัวเอง จัดเสื้อแสงให้เข้าที่ เขาเดินเทิ่งๆ ไปทางหน้าบ้านของจุนโนะ
“จุนโนะอยู่ที่โรงรถฮะ กำลังแต่งรถกันอยู่”
“ทำไมไม่เปิดไฟล่ะลูก”
“ไม่เป็นไรฮะ เสร็จพอดี”
“เหรอจ๊ะ...แล้วทานอะไรกันมาหรือยังเอ่ย?”
จุนโนะได้ยินเสียงแม่ถามคาเมะ ฝ่ายนั้นตอบรับเบาๆ แล้วคาเมะก็เดินล้วงกระเป๋ามายังร่างที่ยังคงยืนพิงผนังระทดระทวยอยู่

คาเมะมองร่างที่พิงผนังทั้งตัวอย่างพิจารณา จุนโนะนัยน์ตาหรี่ปรือคงจะด้วยอารมณ์วาบหวาม ทิ้งแขนสองข้างแนบกับข้างฝา ศีรษะแหงนเงยราวกับต้องการอากาศเข้าปอดให้ได้มากที่สุด ลมหายใจหอบกระชั้นเหมือนวิ่งมาแต่ไกล
คาเมะอมยิ้ม ลูบผมสลวยให้เข้าที่ แล้วก็เลยวางนิ้วบนริมฝีปากอวบที่โดนพิษจุมพิตเมื่อสักครู่
“ตอบรับรักฉันซะทีเด่ะ!!” เสียงห้าวของคาเมะดังขึ้น ดวงตามีแววหวานหยาดเยิ้ม ทำจนขนาดนี้แล้ว ง้อจนขนาดนี้แล้ว จุนโนะก็ยังปากแข็ง ริมฝีปากที่ตอบสนองจูบของเขานั่นยังไม่เป็นการยืนยันอีกเหรอ
“หรือว่าต้องให้จับกด?” คาเมะพูดไปหัวเราะไป แต่จุนโนะยืดตัวขึ้น ดูเหมือนสติจะกลับเข้าร่างแล้ว ร่างเพรียวปัดนิ้วของคาเมะออกจากใบหน้าของตัวเอง
“อ๊ะ... อย่านะ ลองเด่ะเจอตึ้บแน่”
“เฮอะ...จุนโนะสุเกะ นายนี่มันปากแข็งจริงๆ เลยให้ตายซิ ถ้าคราวหน้ายังไม่ยอมตอบรับรักฉันล่ะก็ ฉันจะทำยิ่งกว่าเมื่อกี้อีก รู้ไว้ซะ ขี้เกียจคอยโว้ย... เล่นตัวดีนัก เดี๋ยวเอายาปลุกให้กินซะนี่” คาเมะพูดทิ้งท้ายเอาไว้แค่นั้น ก็หันหลังกลับ
“เอ้อ.........” จุนโนะยืนอ้าปากค้าง จะบอกรักเหรอ.....จะให้บอกตอนนี้ง่ะเหรอ......
....เขินว้อย......

************************

เมื่อตั้งสติได้แล้ว จุนโนะก็เดินย่องกริบมาที่ห้องของนัทซึมิพี่สาวคนสวย แสงไฟสว่างในห้องบอกให้รู้ว่าพี่สาวของเขาอยู่บ้านในค่ำนี้
“อ้าว...จุนโนะ...เข้ามาซิ” นัทซึมิดึงหูฟังออกจากหู หันมานั่งขัดสมาธิบนเตียง ตาจ้องแป๋วมาทางร่างของเด็กหนุ่มที่โผล่หน้าหวานมาเยี่ยมๆ มอง
“มีอะไรเหรอ? เพิ่งกลับมาล่ะซิเนี่ย แต่...เอ...มัวคุยกับคาเมะอยู่เหรอ พี่ได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์วิ่งเข้ามาตั้งนานแล้วนี่”
จุนโนะได้ฟังก็ยิ้มแห้งๆ สีหน้าออกจะเขินจัด โชคดีแค่ไหนแล้วที่พี่สาวไม่เอะใจ ลุกออกมาเยี่ยมๆ มองแถวโรงรถน่ะ ไม่งั้นมีรายการกรี๊ดสลบแน่

เด็กหนุ่มเดินมานั่งแหมะที่เตียง ข้างๆ พี่สาว
“พี่นัทซึมิ.... ตอนที่พี่จะเป็นแฟนกับพี่ยูอิจิน่ะ พี่รู้สึกอย่างไงกับเขาเหรอ?” จุนโนะเปิดฉากถามขึ้น ทำให้พี่สาวหัวเราะในลำคอ
“ถามทำไมเหรอ จุนโนะ?”
“ก็อยากถามเฉยๆ ง่ะ อยากรู้...”
“ไม่ใช่ว่าไปตกหลุมรักใครเข้าให้แล้วงั้นซิ”
“เปล่าน้า....ว่าไงล่ะ พี่รู้สึกอย่างไรกับแฟนบ้าง” เด็กหนุ่มถามซ้ำ ขยับเข้ามาใกล้อีกนิด
พี่สาวก้มหน้านิดหนึ่ง ราวกับจะนึก แต่แล้วใบหน้างดงามของเธอก็เงยขี้นยิ้มกว้าง
“ก็ไม่ไงหรอก ฉันก็ชอบเขา อยากอยู่ใกล้ อยากไปไหนมาไหนด้วย อยากคุย อยากให้เขากอด............”
“แล้วจูบล่ะ อยากให้เขาทำด้วยมั้ย?” จุนโนะโพล่งถามออกมา นัทซึมิหน้าแดงแจ๊ดขึ้นมาทันควัน
“หวา...... นายนี่...ถามอะไรง่ะ ฉันอายนะ”
“อายเป็นด้วยเหรอ พี่ง่ะ”
นัทซึมิร้องว้ายออกมาคำหนึ่งแล้วก็ทุบไหล่น้องชายดังอัก
“บ้าจริงจุนโนะ..ะ...ะ..”
“อ้าว พี่ก็บอกมาก่อนซิว่า อยากให้เขาจูบด้วย”
“ก็ใช่น่ะซิ เจ้าบ๊องส์” นัทซึมิตอบอย่างอายๆ ซึ่งนานๆ ทีจุนโนะจะได้เห็นสักครั้ง
“อืมมม....” เด็กหนุ่มครางออกมา นึกไปถึงรอยจูบที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ ไม่อาจปฏิเสธตัวเองได้ว่า เขาเองก็ชอบจุมพิตของคาเมะด้วยเหมือนกัน ...

...อยากให้จูบเสียด้วยซิ
เมื่อก่อนอาจจะขัดๆ เขินๆ แต่เดี๋ยวนี้แค่คาเมะจ้องตา เขาเองก็เตรียมเผยอปากรอไว้อยู่แล้ว

จุนโนะเผลอยกมือขึ้นลูบปากตัวเอง แต่ก็ถูกมือขาวๆ ดึงข้อมือไว้ หันไปก็เห็นหน้าอมยิ้มของนัทซึมิลอยมา
“ไปจูบกับใครมาเหรอไง น้องชาย?”
“อ๊า.......รู้ได้ไงง่ะ” น้องชายหลบหน้าวูบ หยิบหมอนมาบังหน้า โผล่มาแต่ตาเรียวรีเป็นประกาย
“หน้าตาแบบนี้น่ะ ไม่ต้องเดาหรอกมัง? ... จุนโนะมีแฟนแล้วเหรอ? .. ใช่จินหรือเปล่า”
“เฮอะ...” เด็กหนุ่มส่ายหน้าแรงๆ พี่สาวหัวเราะดึงหมอนออกจากหน้าจุนโนะจนได้ แก้มใสของน้องแดงระเรื่อนวลปลั่ง
“งั้นใครหว่า? คาเมะใช่เปล่า?”
“หา???” จุนโนะร้องเสียงหลง หน้าตาเลิกลั่ก นัทซึมิก็เลยอึ้ง
“จริงง่ะเหรอ? เฮ้ย!! นี่พี่แกล้งพูดนะเนี่ย เป็นจริงง่ะเหรอ.. มิน่าล่ะ......”
“อะไรเหรอ?”
“ก็เห็นกลับมาแล้วตั้งนาน ที่แท้ก็มัวจูบกันอยู่นี่เอง” นัทซึมิถอนหายใจ ไม่คิดไม่ฝันว่าสิ่งที่ล้อน้องเล่นจะเป็นความจริง จุนโนะไม่ได้ปฏิเสธ ดูท่าจะมีความอายอยู่เต็มเปี่ยมเสียด้วยซ้ำ
“ไหนว่าไม่ถูกกันไง ทำไมถึง...เอ้อ...”
“ก็ไอ้เต่ามันมาปล้ำจูบผมก่อนนี่นา แล้วมาบอกว่าชอบอีก... แต่ผมยัง...เอ้อ... ยังไม่รู้เลยว่าชอบเจ้าหมอนั่นจริงหรือเปล่า”
“แล้วกับจินเพื่อนพี่ล่ะ ไม่ชอบเขาเหรอ?” นัทซึมิพยายามเชียร์เพื่อนตัวเองเต็มที่ แต่อีกฝ่ายปฏิเสธ
“ไม่เอาหรอกรายนั้นน่ะ ถ้าจะเป็นแฟนด้วย เอาไอ้เต่าคาเมะดีกว่า”
“ฮั่นแน่ ในที่สุดก็ชอบให้เต่ากัดปากล่ะซิใช่ม้า... เออ...แต่จะว่าไปนายนั่นน่ะมันก็เท่ดีนะ ตัวเล็กไปหน่อยแต่เร้าจายยยย” หญิงสาวส่งเสียงหัวเราะคิกคักประกอบคำพูด
“บอกว่าชอบเขาหรือยัง?”
“ยังเลยฮะ ถ้าผมรู้สึกกับเขาแบบที่พี่รู้สึกกับพี่ยู ก็แสดงว่า ผมชอบคาเมะง่ะซิ”
“รู้ใจตัวเองก็ดีนะ ไปบอกเขาเสียซิ...เฮ้อ...สงสารจินจังเลย”
“พี่จินเขามีแฟนแล้วไม่ใช่เหรอ?” จุนโนะหันมาถาม
“อุเอะดะน่ะ แค่คู่ควง ไม่จริงจังอะไรหรอก รายนั้นเขาก็ไม่ได้มีจินคนเดียวเมื่อไร”
จุนโนะพยักหน้าเป็นเชิงรับทราบ แล้วก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก
“เดี๋ยวผมขอตัวไปซ้อมรับรักเจ้าหมอนั่นหน้ากระจกก่อนน้า... เป็นอันว่าผมชอบเจ้านั่นจริงๆ เหรอเนี่ย...เฮ้อ...” จุนโนะลุกขึ้นบิดขี้เกียจ ขอตัวกลับห้อง

เขาเดินยิ้มไปแล้วก็นึกคำพูดไป เวลาคาเมะบอกว่าชอบเขา ถึงจะเป็นแค่คำพูดที่แสนจะธรรมดา ไม่เร้าใจสักนิด แต่ก็ทำให้เคอะเขินได้ อยากรู้จริงๆ ว่าหมอนั่นจะหัวใจเต้นเหมือนตอนที่เขากำลังจะเรียบเรียงถ้อยคำรับรักอยู่ตอนนี้หรือเปล่า

จุนโนะเปิดไฟสว่างในห้อง สิ่งแรกที่ทำคือ เปิดม่านหน้าต่างบานโปรดออกกว้าง เห็นแสงสว่างออกมาจากห้องของคาเมะ ร่างเพรียวเท้าศอกกับกรอบหน้าต่าง กำลังนึกหาคำพูดที่คิดว่าคาเมะฟังแล้วจะตื่นเต้น....
“.....อืม.... ฉันก็ชอบนาย...คาเมะ...” จุนโนะฝึกซ้อมอยู่คนเดียว สายตาพุ่งตรงไปยังหน้าต่างบ้านตรงกันข้าม
“เอ.....หรือว่า...อื้อ...ฉันก็จะรับเป็นแม่เจ้าชิโร่ให้ก็ได้ แต่นายต้องเอาลูกชายนายไปไกลๆ ก่อนน้า....” จุนโนะหัวเราะคิกคัก เอียงคอมองร่างที่เห็นเดินผ่านไปผ่านมานั้น....
“อื๊อ...ฟังดูไม่ค่อยโรแมนติกเลยเนอะ...เอางี้ดีก่า...ฮะแอ้ม...คาเมะ ฉันก็รักนายเช่นกัน......”
อืมมม...จุนโนะครางเบาๆ หัดพูดประโยคนี้ พยายามทำเสียงให้มันฟังดูอ่อนหวานเข้าไว้ ถึงจะเป็นคำพูดที่เขาคิดว่าคาเมะไม่เคยได้ยินอะไรที่หวานแบบนี้มาก่อน ... จะยอมลงทุนละความอายไว้ พูดให้เพราะๆ ให้ได้...
รอยยิ้มประดับบนใบหน้าหวาน และขณะที่จะหดหน้ากลับเข้ามาในห้องนั่นเอง จุนโนะก็ต้องชะงัก

เมื่อสายตาไปเห็นร่างของใครคนหนึ่งเข้า
สาวน้อยนางหนึ่งปรากฏกายที่หน้าต่างห้องของคาเมะ เห็นไกลๆ ก็รู้ว่าน่ารัก เธอคนนั้น เท้าแขนกับหน้าต่าง มือเรียวขาวไล้กับดอกกุหลาบในกระถางเบื้องหน้า ปากก็เอื้อนเอ่ยข้อความบางอย่างที่จุนโนะไม่ได้ยิน เขาเห็นคาเมะเดินมายืนเคียงข้างกับสาวคนนั้น กำลังพูดโต้ตอบข้อความบางอย่าง เห็นภาพแบบนี้แล้วของจะขึ้น
จุนโนะเสียววาบ ชะโงกล้ำหน้าต่างออกมา จ้องมองจนตาแทบทะลุออกมานอกเบ้า

เฮ้ย!! .......ใครกันฟะ ผู้หญิงคนนั้น.....

มือไวดังใจคิด จุนโนะคว้ามือถือมาจิ้มๆ อย่างรวดเร็ว เมื่อฝ่ายตรงข้ามรับสายปุ๊บ.......
“ชะหนอย....เอาผู้หญิงเข้ามาในห้องเรอะ ไอ้เต่า!!” เป็นประโยคแรกที่จุนโนะตะคอกถาม และโดยไม่รอคำตอบ ถ้อยคำต่างๆ ก็พรั่งพรูออกมา
“ได้ไงฟะ!!.. นายทำยังงี้ได้ไง!! .. เดี๋ยวนี้ริพาสาวมาโจ๋ยกันแล้วไง้... แล้วที่บอกว่ารักฉันน่ะ รับผิดชอบด้วยนะเว้ย!!... ยัยคนนั้นน่ะ เอาออกไปจากห้องเลยนะ!! ... นับหนึ่งถึงสิบถ้านายไม่เอายัยนั่นไปฝัง อย่ามาให้เห็นหน้าด้วย!!......หนึ่ง.......สอง.....” จุนโนะเริ่มนับ มืออีกข้างยกมือเท้าเอว
เห็นคาเมะมองมาทางห้องของเขาเหมือนกัน ใบหน้าเข้มนั้นมีแววขัน ดูเหมือนคาเมะจะไม่ได้ตอบโต้ เพียงแต่ส่งเสียงหัวเราะหึๆ แว่วมาให้ได้ยินทางโทรศัพท์เท่านั้นเอง
“สาม........สี่..............” จุนโนะนับต่อ
“หมายความว่า นายหึงฉันหรือเปล่าจ๊ะ....จะรับรักฉันแล้วใช่มั้ยเนี่ย.....” คาเมะถามมา มีผู้หญิงคนนั้นแหงนมองไม่ห่าง
“ห้า.......ไม่รู้ล่ะ นายมาบอกว่ารักฉันแล้วนะ.... เอาผู้หญิงเข้ามานอนในห้องได้ไง.........หก........”
“......ไม่ได้มานอนกันซะหน่อย.......จุนโนะ...นายก็บอกก่อนซิว่ารักฉันเหมือนกัน?”
“ไม่รู้......เจ็ด............. เอาแม่นั่นออกไปเดี๋ยวนี้!!.......แปด...........แปดแล้วนะโว้ย!!” จุนโนะตะโกนลั่น
“ถ้าฉันไม่เอาโมโมโกะออกไป นายจะทำยังไง?” คาเมะย้อนถามมา
“อ๋อ...ชื่อโมโมโกะเหรอ.......จะโมโมโกะหรือมามี่โป๊ะโกะ ฉันก็ไม่สนใจหรอก มีผู้หญิงคนอื่นได้ไงฟะ....เก้า......เก้าแล้วนะ!!........”
“เฮ้อ.......คิดผิดหรือเปล่าวะกรู” คาเมะกรอกตาขึ้นข้างบน เขาลดโทรศัพท์ลง หันไปพูดอะไรกับสาวน้อยที่ยืนข้างกาย แม่คนนั้นหัวเราะแล้วก็โบกมือให้จุนโนะซะอีกแน่ะ แถมยังเขย่งตัวขึ้นกอดคอคาเมะเสียอีก
“คาเมะ!! ไอ้เต่าบ้า.......เก้าครึ่ง........เฮอะ......” เสียงจุนโนะฉุนขาด คำสุดท้ายนี่เฮอะขึ้นจมูกจริงๆ ด้วย
“เก้านิด............”
...............

“โมโมโกะจ๋า........” เสียงคาเมะหวานเฉียบ เขาพูดกับสาวคนนั้น แต่เสียงก็ยังได้ยินมาทางโทรศัพท์
“กลับไปนอนไป๊...” เสียงคาเมะแว่วเข้ามา
.................
“เก้าหน่อย.......ฮึ่ม!! คาเม้...ะ..ะ...เก้าหน่อยแล้วนะ.......” จุนโนะส่งเสียงคำรามกับโทรศัพท์

คราวนี้เขาเห็นคาเมะหันไปตะคอกใส่โมโมโกะ
“ยัยโมโมโกะ!!” เสียงเฉียบขาดนั้นทำให้สาวน้อยคนนั้น รีบหมุนตัววิ่งตึกๆ ออกไปทันที
“สิบ!!” จุนโนะนับเสร็จพอดี

คาเมะถอนหายใจโล่งอก เขากดโทรศัพท์ปิด แล้วตะโกนข้ามบ้านมาว่า
“ไปแล้วนะ... ญาติฉันน่ะ ชื่อโมโมโกะ..ลูกของน้าฉันเองแหละ ไม่ใช่แฟนซะหน่อย คนที่อยากให้เป็นแฟนน่ะ นายต่างหากล่ะจุนโนะ...”
“อ๊ะ......” จุนโนะผงะ เบนหลบไปซ่อนหน้าแดงอยู่ข้างหน้าต่าง

......ไอ้เต่าบ้า.....

ตะโกนออกมาได้ไง เขากดมือถือหาคาเมะอีกครั้ง
กระซิบเบาๆ ว่า
“บ้าจริงนายนี่...ตะโกนออกมาได้ไงวะ เดี๋ยวใครต่อใครได้ยินหมด ฉันอายนะโว้ย...”
เสียงกระซิบตอบของอีกฝ่ายดังมาว่า
“งั้นก็พูดได้แล้วซิว่า จะคบกับฉัน จะเป็นแฟนฉันน่ะ”
“อือ......เอ้อ...ก็ได้”
“หา? ว่าไงนะ!! ไม่ได้ยินเลย!” คาเมะปิดมือถืออีก คราวนี้ตะโกนเสียงใสข้ามบ้านมา และดังซะจน....จุนโนะอาย
“ชอบนายก็ได้วะ!!” จุนโนะรีบตะโกนตอบทันที เพราะกลัวชาวบ้านจะแตกตื่น
“ฮ่า..ฮ่า...ฮ่า...ในที่สุด ก็หาแม่ให้เจ้าชิโร่ได้แล้วเว้ย.......” คราวนี้เจ้าตัวตะโกนสุดเสียงด้วยความดีใจ ......
..............
“เอะอะอะไรกัน!!” เสียงผู้ใหญ่เอ็ดมาจากด้านล่าง ทั้งสองหนุ่มก้มมอง
พ่อของจุนโนะนั่นเอง ยืนเท้าเอวแหงนคออยู่ใต้หน้าต่าง....
จุนโนะและคาเมะรีบหดหน้ากลับเข้ามา เงียบเสียงไปโดยปริยาย....
“จุนโนะทำไมยังไม่นอนอีก?”
“นอนเดี๋ยวนี้แหละฮะพ่อ...” จุนโนะตะโกนตอบ เขายืนอยู่ที่เดิม มองคาเมะที่รีบดับไฟในห้อง จากนั้นก็เห็นแต่ชายผ้าม่านสีขาวปลิวไสวล้อลมเล่น

......บอกไปแล้ว ถ้อยคำรับรัก........

หมดกัน.... คำหวานหูที่ฝึกซ้อมเมื่อกี้ พอเอาเข้าจริง กลับเป็นการตะโกนด้วยคำอันห้วนแสนห้วน ไม่เจือความหวานเลยสักนิด สงสัยคาเมะคงไม่มีบุญที่จะได้ฟังวลีหวานๆ ของเขาละมัง
จุนโนะหัวเราะหึๆ ในลำคอ จากนั้นก็ปล่อยเสียงก๊ากออกมา
นี่คงเป็นคำสารภาพรับรักที่บ้าที่สุด
ก็เล่นตะโกนบอกรักกันทางหน้าต่าง..........ป่านนี้คาเมะคงจะยิ้มไม่หุบแล้วละมัง......

********************************

รุ่งเช้าที่สดใส ท่ามกลางบรรยากาศหลังการสารภาพความในใจของสองหนุ่มบ้านใกล้เรือนเคียง ทั้งจุนโนะและคาเมะก็ตื่นแต่เช้า ด้วยอริยาบทที่แตกต่างกัน
คาเมะนั้น หยีตาลงมาส่งน้ากับลูกสาวกลับบ้าน แต่ว่าพ่อกับแม่ของเขายืนกรานจะตามไปด้วย
“อยากไปเที่ยวที่ฮาโกเน่บ้างจัง” แม่ของเขาบอกกับลูกชายคนเดียว ทำเหมือนว่าอยากจะไป แต่ก็หิ้วกระเป๋าเดินทางลงมาจากชั้นบน เป็นการบอกใบ้ให้รู้ว่า ไอ้ที่บอกมาเมื่อตะกี้น่ะ จะไปจริงๆ ล่ะนะ
พ่อของเขาตบบ่าลูกชายดังป๊าบแล้วก็บอกว่า
“จะไปเที่ยวบ้านคุณน้าสักสองสามวัน เฝ้าบ้านละกันนะ”
“ไม่เห็นชวนผมสักคำ” คาเมะบ่นอุบ แต่ไม่มีใครสนใจ นอกจากโมโมโกะคนเดียวที่เอาแต่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ เธอเกาะแขนคาเมะแล้วก็เขย่งจนริมฝีปากติดหู
“พี่คาเมะจะได้มีเวลาจู๋จี๋กับแฟนไง” เสียงสาวน้อยกระซิบกระซาบ ก็เลยโดนมะเหงกพี่ชายเคาะไปหนึ่งที
“ยุ่ง!!...เงียบไปเลยนะ...” คาเมะดุ แต่ก็ยิ้มเขินจัด รีบรุนหลังญาตผู้น้องให้ขึ้นรถตามคุณน้าไป
...................
พอลับหลังพวกผู้ใหญ่แล้ว คาเมะถูมือไปมา ท้ายสุดก็เอามือลูบปาก อยู่บ้านคนเดียวแบบนี้ จะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบใช่มั้ย...สายตาพุ่งไปยังบ้านตรงกันข้าม เห็นจุนโนะจูงมอเตอร์ไซค์ออกมาพอดี
วันนี้จุนโนะมาด้วยชุดเสื้อแขนกุดสีเหลืองอมส้ม และกางเกงยีนส์หัวเข่าขาด ใบหน้างดงามแบบคนได้นอนหลับพักผ่อนเต็มที่ ดวงตาสุกใสเป็นประกายที่ทอแสงมายังคาเมะนั้นทำให้คนได้เห็นชื่นใจ

......เหมือนน้ำค้างใสเกาะพราวบนยอดหญ้า.....

“ไฮ...อรุณสวัสดิ์ยาหยี” คาเมะร้องทักออกไป จุนโนะยิ้มรับอรุณในวันแรก หลังจากที่เปิดเผยความในใจออกมาแล้ว
“ดีด้วย แต่ขอ งดคำว่ายาหยีต่อหน้าคนอื่นนะ”
“แหะ...แหะ...ไม่รับปากนะ...ว่าแต่ จะไปไหนเหรอ?”
“ไปหาคุซาโนะซะหน่อย มีเรื่องจะคุยด้วย”
“งั้นฉันไปด้วยซิ” คาเมะยกมือห้ามไว้เมื่อจุนโนะใส่กุญแจเตรียมสตาร์ตรถ
“เฝ้าบ้านไม่ใช่ไง้?” จุนโนะบุ้ยปากไปทางบ้านของคาเมะ
“ไม่เป็นไรหรอก จะไปเป็นเพื่อนยาหยีไง”
“เฮ้อ...บ้าจริงนายนี่... จะไปก็รีบๆ ซิ”
คาเมะพยักหน้า จัดแจงวิ่งไปให้อาหารเจ้าชิโร่แล้วก็เดินปิดประตูรอบบ้าน ......จากนั้นก็....

........หมับ!!.....

มือเหนียวๆ เกาะเอวของจุนโนะทันที หลังซ้อนหลัง แถมยังแนบหน้ากับซอกคอของคนขี่อีกต่างหาก
“ทำไมไม่เอารถของนายไปง่ะ?” จุนโนะเอี้ยวตัวมอง ก็เลยโดนคนซ้อนหลังรัดเอวบอบบางให้แน่นเข้าไปอีก
“ก็เมื่อวานนายยังซ้อนหลังฉันตะลอนๆ ไปทั่วเมืองเลย วันนี้ก็ผลัดกันมั่งซี...น้า...ไปกันเหอะ...เดี๋ยวคุซาโนะจะคอย”
“ฉันไม่ได้นัดกับคุซาหรอก แต่จะไปแอบดูพฤติกรรม”
“กับโคยาม่าเพื่อนฉันง่ะ?”
“อือ..... หลังจากเมื่อวานแล้ว ฉันคิดว่า คงปล่อยให้มันเป็นไปตามเกมของการประชดประชันไม่ได้หรอก โทโมะเสียดายคุซาโนะ ก็เห็นๆ อยู่ แต่คุซาก็ประชดหมอนั่นจนมาคว้าเพื่อนนาย ...แล้วยังจะยูยะอีกล่ะ โผล่มาจากไหนกัน หมอนี่น่ะท่าจะเจ็บหนักกว่าใครนะ” จุนโนะยังคงพูดจ๋อยๆ ไม่ยอมขยับเครื่องสักที
“ฉันก็เห็นเหมือนนายนะ นับวันความสัมพันธ์ของพวกเพื่อนนายก็ยิ่งแย่ลงทุกที งั้นไปกันเถอะ...” คาเมะสะกิดเอวคนด้านหน้ายิกๆ จนจุนโนะสะดุ้งเฮือก รีบบิดกุญแจสตาร์ตเครื่องทันที

ทั้งสองบึ่งไปที่บ้านของคุซาโนะ แต่พอไปถึงก็แห้ว เพราะคุซาออกไปกับโคยาม่าเรียบร้อยแล้ว
“เห็นบอกว่าไปดูหนังกันนะจ๊ะ เพิ่งไปเมื่อกี้นี้เอง ตามไปก็คงจะทัน เมื่อกี้โทโมะก็มาหาเหมือนกัน เพิ่งกลับไปได้สักครู่จ้ะ”

สองหนุ่มถึงบางอ้อ...ที่แท้โทโมะก็ยังไม่ละความพยายาม คาเมะพยักหน้ากับจุนโนะให้ลองไปในเมืองดู

เที่ยวตะลอนไปเรื่อยๆ จุนโนะลองโทรเข้ามือถือ คุซาโนะรับสายแต่ก็ไม่ยอมบอกแหล่งที่จะไป จุนโนะก็เลยต้องมาใช้ความคิด จนท้ายสุดเขาก็ดีดนิ้วดังเป๊าะ
“แฮรี่ พ็อดเตอร์!!” เขาร้องออกมา
“คุซาโนะอยากดูหนังเรื่องนี้มาหลายวันแล้วนะ ถ้าเขาอยากดูหนัง ต้องเป็นเรื่องนี้แน่ๆ คาเมะ เราไปดูแฮรี่ พ็อตเตอร์กันเหอะ”
“แฮรี่ พอตเตอร์กับถ้วยเอฟเอคัพง่ะเหรอ...อ....อ..” คาเมะลากเสียงถาม จุนโนะหันมาค้อนขวับ
“บ้าป๊าว? ...ถ้วยอัคนีว้อย... นายนี่ชอบรวนจริงๆ”
คาเมะหัวเราะ ลูบแขนหนุ่มหน้าหวานที่ผันตัวเองมาเป็นแฟนอย่างเอาใจ
“ล้อเล่นนะจ๊ะ อย่างอนน้า... ปะ.....ไปที่โรงหน้งดีกว่า มีอยู่โรงเดียวในเมืองนี้ง่ะแหล่ะที่ฉายแฮรี่ พ็อตเตอร์”

**************************

และแล้วก็เป็นดังคาด จุนโนะกับคาเมะเห็นหลังคุซาโนะกับโคยาม่าไวๆ กำลังเดินเข้าโรงหนัง แต่อะไรก็ไม่ร้ายเท่า เห็นโทโมะควงมากับยูยะด้วยนี่ซิ....

....อะไรกันวะเนี่ย...
ทั้งสองหันมามองหน้ากัน ราวกับจะบอกว่า
“เห็นมั้ยว่าเรื่องมันชักจะไปกันใหญ่....”

สองหนุ่มสาบานได้ว่า คุซาโนะก็หันมาเห็นโทโมะด้วยเหมือนกัน เด็กหนุ่มชะงักงัน มองยูยะด้วยสายตาฉงน รวมทั้งโคยาม่าด้วยอีกคนที่เลิกคิ้วมองโทโมะที่ควงมากับยูยะเพื่อนร่วมห้องของเขา
จุนโนะเห็นคุซาโนะสะบัดหน้าไปอีกทาง ริมฝีปากเม้มแน่น ขณะเดียวกันก็ลากแขนโคยาม่าเดินลิ่วๆ เข้าไปหาที่นั่งในโรง

ความมืดในโรงหนังเป็นเกราะกำบังอย่างดี โชคดีที่โรงนี้เลือกที่นั่งได้ตามใจชอบ เพราะเป็นหนังที่เตรียมจะเอ้าท์แล้ว
คาเมะดึงจุนโนะมานั่งที่เยื้องไปทางด้านหลังของคุซาโนะ เตรียมบันทึกพฤติกรรมของคุซาโนะกับโคยาม่ากันอยู่ แต่ว่า จุนโนะกลับสะกิดคาเมะแล้วก็บอกว่าให้ไปนั่งด้านหลังดีกว่า เพราะนอกจากคู่ของคุซาโนะแล้ว ยังมีคู่ของโทโมะตามมาด้วยอีกหนึ่ง....

หลังจากย้ายไปนั่งหลังแล้ว จุนโนะดูหนังไป มองเพื่อนๆ ไป ต่างคนต่างนั่งเงียบกริบ ลูกตาแทบจะหมุนได้รอบทิศ
ในแสงสลัวแวบไปแวบมาจากจอหนัง ทำให้เห็นบรรยากาศด้านหน้าได้อย่างดี
“พวกเขาก็นั่งกันเรียบร้อยดีนะ ไม่มีรุ่มร่าม ไม่มีกิ๊กกันในโรงหนัง” จุนโนะเอนหน้ากระซิบบอกคนนั่งข้างๆ ที่บัดนี้ได้กางแขนออกกว้าง พาดกับบ่าของจุนโนะ เหมือนกับกำลังกอดอยู่งั้นแหล่ะ
“งั้นรอดูต่อไป” คาเมะกระซิบตอบ ยื่นปากมาจนติด พอพูดเสร็จก็วางปากไว้ตรงหูของจุนโนะ ไม่ยอมถอนปากคืน แต่ดูเหมือนคนฟังจะเอ๋อสนิท เพราะยังคงมองเพื่อนด้านหน้าตาแป๋ว ไม่ได้เอะใจเลยว่า ตัวเองกำลังจะโดนกิ๊กกั๊กอยู่รอมร่อ
“นี่.....อาจจะไม่มีอะไรหรอกมั้ง” จุนโนะหันหน้ามาบอก พอหันมาก็โดนจุ๊บแก้มทันที
“อ๊ะ...หดหัวเข้ากระดองไปเลยนะ” เสียงตวาดแว๊ดดังขึ้น พร้อมกับผลักหน้าเต่าให้ไปห่างหน้าของตัวเอง

คาเมะหัวเราะ แล้วก็หันมาสนใจหนังในจอต่อ เขาเอื้อมมือมาคว้าเอามือนุ่มของจุนโนะมากุมไว้ที่หน้าตัก
“เอ๊....ทำไมต้องจับมือด้วยเล่า?”จุนโนะกระตุกมือ แต่ไม่ออก
“ไม่ให้หอม ก็ให้จับมือไว้ก็ยังดี”
“ไม่ต้องจับก็ได้น่า”
“เออน่า......เป็นแฟนกันก็ต้องแต๊ะอั๋งนิดๆ หน่อยๆ อย่าเล่นตัวนะ เดี๋ยวจับกดตรงนี้ด้วยเอ้า....”
“ลองเด่ะ ไม่หัวแบะก็อย่าเรียกว่าจุนโนะเลยวะ” จุนโนะจิ้มแก้มคาเมะและก็ดันให้คาเมะหันหน้าไปทางอื่น แต่เมื่อคาเมะกระชับอุ้งมือ เขาก็เลยต้องปล่อยเลยตามเลย ยินยอมให้มือตัวเองถูกกอบกุมไว้เช่นนั้น

เสียงหัวเราะของคาเมะดังประกาศในชัยชนะเบื้องต้น เขามาเบนความสนใจมาที่แฮรี่แทน ปล่อยให้จุนโนะทำหน้าที่เป็นนักสืบต่อไป
แต่พอดูไปได้ไม่ถึงครึ่งเรื่อง เส้นผมนุ่มของจุนโนะก็เลื้อยมาอยู่ข้างซอกคอของคาเมะ เขาหันไปเหล่ ก็เห็นศีรษะของจุนโนะฟุบกับบ่าของเขาเสียแล้ว
“จุนโนะ......” คาเมะส่งเสียงเรียกออกมาอย่างแผ่วเบา
“.......” จุนโนะเงียบสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอ
“อ้าว...นักสืบ หลับซะแล้ว”
จุนโนะขยับตัวยุกยิก แล้วก็นิ่งสนิท คาเมะกระชับอุ้งมือของคนหลับ ปล่อยให้จุนโนะหลับได้เต็มที่ แขนข้างหนึ่งโอบบ่าบอบบางให้ชิดเข้ามาอีกนิด ยินยอมให้จุนโนะวางหัวพักพิงเก็บเกี่ยวความสบายได้อย่างเต็มที่....
“หลับจริงๆ จังๆ เลยนะเจ้าตัวยุ่ง...” คาเมะพึมพำ อิงศีรษะแนบสนิทกับผมนุ่มสลวยนั้น ซบกันอยู่อย่างนั้นจนหนังเลิก...

***************************

 

to be con

comment ที่นี่ก็ได้จ้า..กด..กด..

Hosted by www.Geocities.ws