++++++++++++++++++++++++++++++

เช้าวันรุ่งขึ้น...เมื่อจุนโนะสุเกะย่างเท้าก้าวแรกเข้ามาในเขตโรงเรียน ก็ตกเป็นเป้าสายตาของทุกคน เสียงซุบซิบดังขึ้นตลอดเส้นทางที่เดินผ่าน จุนโนะมองซ้ายแลขวา เห็นเพื่อนร่วมแก๊งค์นั่งจุ้มปุ๊กอยู่ที่ม้าหินข้างตึกเรียน ก็ปรี่เข้าไปหาทันที
“มีอะไรกันวะ ทำไมวันนี้เข้าโรงเรียนมามันแม่งๆ ชอบก้ล?” หัวหน้าแก๊งค์เปิดฉากถาม โทโมะจุ๊ปากแล้วก็กรอกตาไปมา
“ก็เรื่องที่พวกเราถูกนินทาว่านอนฟัดกันง่ะเด่ะ เช้านี้ก็เลยมีแต่เสียงฮือฮา ซวยชะมัดเตี่ยเลย”
“ดีเด่ะ ไปไหนจะได้มีคนรู้จัก” คุซาโนะว่าเข้านั่น หนุ่มน้อยยืดตัวขึ้น เอามือตบอกและก็บอกต่อ
“ฉันง่ะนะ ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว เพราะงั้นฉันไม่สนใจหรอก คนที่เข้าใจฉันน่ะมี”
“โคยาม่าล่ะซิ ..เชอะ!!...” โทโมะทำเสียงเยาะ
“ก็ใช่ ตอนเช้าก็มาด้วยกัน เขาขี่รถมารับฉันถึงบ้านเลยด้วย วันนี้ก็เลยไม่ได้เอารถมา พอตอนเย็นเขาก็จะไปส่งฉันด้วยล่ะ”
“เธ่อ... ก็ช่วงติดพันละว้า... พอเขาได้นายแล้วก็ขี้คร้านจะถอย...”
“ฉันไม่ปล่อยตัวง่ายๆ หรอก อย่านึกว่าฉันยอมให้นายกอดจูบแล้วฉันจะง่ายกับคนอื่นนะ” คุซาโนะชี้หน้ามาทางโทโมะ ลุกขึ้นยืน เตรียมคว้ากระเป๋านักเรียน
“นายง่ะนะคุซา ไม่ยอมง่ายกับใครหรอก นอกจากฉัน ลองฉันชวนซิ นายก็คงตามก้นฉันดิกๆ แล้วล่ะมัง”

.....เพี้ยะ.....

หน้าของโทโมะหันไปตามแรงตบ
ฝ่ามืออรหันต์น้อยๆ แดงและแสบ แต่ที่แสบกว่าก็คือแก้มซีกซ้ายของโทโมะ
“มาตบฉันทำไมหา? คุซาโนะ??” โทโมะกำหมัดแน่น ตะคอกถามเสียงดัง
“นายมาดูถูกฉันทำไมล่ะ....คอยดูนะ ฉันจะนอนกับโคยาม่า ฉันไม่สนนายแล้วโทโมะ เราเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น อย่าลืมคำของนายซิ” เจ้าตัวเล็กว่าแล้วก็เดินหน้าเชิดขึ้นห้องโฮมรูมปล่อยให้เพื่อนอีกสองคนยืนนิ่งอึ้ง
“มันเอาจริงหรือไงวะ” โทโมะลูบแก้มตัวเองป้อยๆ พอนั่งลงปุ๊บ พวกผู้หญิงในห้องก็เดินเข้ามาล้อมกรอบทั้งโทโมะและจุนโนะสุเกะ
“เป็นไงล่ะพวกนาย ทีนี้ดังใหญ่แล้วนะ...ใครๆ เขาก็ว่าพวกนายมีอะไรกันใต้โปงจริงหรือเปล่า”
“ไม่จริงซะหน่อย” จุนโนะเป็นคนแก้ต่าง
“เมื่อกี้พวกเราเจอคาเมะ เขาบอกว่าให้มาถามนายเอง ตอนอยู่ที่นาราพวกเราก็ไม่กล้าถาม แต่พวกเราไม่เชื่อหรอกนะจุนโนะ แหม่น แม้น อย่างนายน่ะจะเสร็จคาเมะ พวกเราไม่เชื้อ ไม่เชื่อ...” พวกผู้หญิงโบกมือกันให้ว่อน เล่นเอาจุนโนะหน้างอง้ำ นี่ข่าวพวกนี้ เมื่อไรมันจะยุติเสียทีนะ
“ฉันกับคาเมะไม่ได้มีอะไรกันนะ”
“แต่ใครๆ ในห้องนอนเขาก็เห็นกันนา... อย่ามาแก้ตัวดีกว่าจุนโนะ” เด็กนักเรียนหญิงหัวโจกที่เคยตามกรี๊ดจุนโนะพูด เมื่อตอนที่อยู่ที่นาราก็ได้ยินเขาคุยกัน แต่ใจหนึ่งไม่อยากจะเชื่อเลย แต่พอได้ยินหนาหูเข้าก็ชักจะรวน ยัยคนนั้นยังคงเท้าเอวพูดต่อ
“คนอื่นอาจจะเชื่อว่าพวกนายไม่มีอะไรกัน... แต่ฉันไม่เชื่อหรอก ก็ตอนที่พวกเราถามคาเมะ เขาทำท่าทางเหมือนเป็นเรื่องจริงเลยล่ะ ไม่น่าเลยนะ จุนโนะง่ะ พวกเราอุตส่าห์จะตั้งชมรมคนรักจุนโนะซะกะหน่อย ต้องพับโครงการไปเลย” พวกคุณเธอกอดกระเป๋า ส่ายหน้าปลงอนิจจัง หมุนตัวขวับเดินจากไป ปากก็ซุบซิบกันไปตลอดทาง

“เฮ้ย!! ปล่าวน้า....ฉันไม่มีอะไรกับไอ้หมอนั่นซะหน่อย เฮ้ย..โทโมะทำไมไม่พูดอะไรสักคำวะ?” จุนโนะหันมากระทุ้งใส่เพื่อนที่ยังคงนั่งกุมแก้มตัวเองอยู่
“ช่างมันเหอะ... ไหนๆ คุซาโนะก็จะเป็นของคนอื่นไปแล้ว เดี๋ยวเรื่องของฉันกับเจ้านั่นก็ซาไปเองง่ะ”
“แต่เรื่องของฉันกับไอ้เต่าบ้านั่นมันยังไม่ซาเว้ย.....แล้วอีกอย่างง่ะนะ...เอ้อ.....” จุนโนะทำท่าอึกอัก จนคนฟังยื่นหน้าเข้ามาเงี่ยหูฟังใกล้ๆ
“อะไรง่ะ?”
“เขาบอกว่าเขาชอบฉันด้วยง่า??”
“หวา?? คิก คิก...คาเมะเล็งเห็นว่านายก็เป็นฝ่ายรับดีๆ นี่เอง รับรักเขาไปเหอะว้า ไหนๆ เรื่องมันก็หนาหูขึ้นทุกที ควงกันให้เห็นจะจะ ทีนี้ก็ไม่มีคนซุบซิบอีก เพราะมันเป็นเรื่องจริง” โทโมะคว้ากระเป๋าเตรียมจะไปบ้าง จุนโนะก็เลยตะโกนไล่หลังมาว่า
“ไม่ช่วยแก้แล้ว ยังจะมายุดีอีก ไอ้โทโมะบ้า!!”

ขณะนั้นคาเมะเดินหิ้วกระเป๋าผ่านมาพอดี ก็เลยเจอลูกหลงเข้าอย่างจัง
“โธ่เอ๋ย... ไอ้บ้าคาเมะ ... โดนคนนินทาออกจะขนาดนี้ ยังทำหน้าระรื่นอีก... ซวยชิบเลย”
คาเมะได้ยินก็ยักไหล่แบมือหรา
“จะแก้ตัวไปทำไม้... ก็เรานอนจุ๊บกันจริงๆ นี่หว่า”
“ก็นายปล้ำจูบฉันทำไมล่ะ”
“ใครบอกปล้ำ นายเองนั่นแหล่ะ ทำปากยื่นมาหาเอง ช่วยไม่ได้นี่หว่า ปากฉันมันเจ่ออยู่แล้ว ก็เลยมาเจ๊อะปากนายเข้าพอดี อีกอย่างง่ะนะ ฉันมันฝ่ายรุกอยู่แล้ว ไงๆ ก็ไม่เสียหาย...”
“นายมันทุเรศที่สุดเลย” จุนโนะสะบัดหน้าหนี แต่คาเมะเดินวนเวียนอยู่รอบร่างโปร่ง ท้ายสุดก็ยื่นมือมาหยิบใบไม้ที่ติดอยู่บนเส้นผมสลวยออกให้
“ว่าไง เรื่องที่ฉันบอกว่าชอบนายน่ะ เมื่อไรจะตอบซะที ขี้เกียจรอแล้วนะ?”
“เชอะ..ฝันไปเหอะ” จุนโนะว่า
คาเมะหัวเราะหึๆ เขายื่นใบไม้ไปแตะกับปากบางของคนตรงหน้า แล้วก็เก็บใบไม้เข้ากระเป๋าเสื้อด้านซ้ายตรงหัวใจ กุมเอาไว้ ขณะตอบว่า
“ไม่เป็นไรหรอก ยังไงๆ นายก็หนีเต่าตัวนี้ไม่พ้นอยู่แล้ว...ว...ว...ฮะ..ฮา...ฮ่า...ไปล่ะ แล้วเจอกันนะที่รัก...” ว่าแล้วก็เดินหนี ปล่อยให้จุนโนะมองตามอย่างไม่สบอารมณ์
คนอะไรฟะ ไม่โรแมนติกเอาซะเลย.......

หลังจากนั้นแล้ว จุนโนะก็ไม่ค่อยได้พบกับคาเมะอีกเลย สงสัยจะจงใจหลบหน้า... แม้กระทั่งตอนเช้า คาเมะก็รีบไปโรงเรียนก่อน ขากลับยิ่งแล้วใหญ่ ชิ่งหนีกลับก่อนเสียอีกแน่ะ
ตอนอยู่ในโรงเรียนก็ไม่โผล่มาให้เห็น ตลอดทั้งอาทิตย์คาเมะไม่ยอมพูดอะไรแก้ตัวเลย เรื่องที่มีคนเห็นเขานอนจุ๊บกับจุนโนะที่นารา มีแต่จุนโนะคนเดียวเท่านั้นที่ต้องออกมาชี้แจงว่ามันไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษสักหน่อย

******************************

......................
และแล้ววันหนึ่ง
จุนโนะตกใจตื่นเพราะได้ยินเสียงเหมือนมอเตอร์ไซค์ครางกระหึ่มอยู่นอกหน้าต่าง รวมทั้งเสียงของคนพูดคุยกันอีกด้วย เขาผงกหัวขึ้นจากหมอน มองนาฬิกา ....... แล้วก็มองแสงแดดที่ส่องเป็นลำเข้ามาในห้อง เช้านี้วันเสาร์นี่นา ...แหม...มาส่งเสียงเอะอะอยู่ได้ คนจะหลับจะนอน...แต่หันไปมองนาฬิกาซ้ำก็ต้องผุดลุกขึ้นนั่ง

.....ตายละ นี่มันเกือบเที่ยงแล้วนี่นา....

สลัดผ้าห่มทิ้ง กระโดดผลุงออกไปรับลมที่หน้าต่างห้องทั้งๆ ที่ผมเผ้ายังยุ่งเหยิง เมื่อมองลงไปเบื้องล่าง จุนโนะก็ต้องเบิกตากว้าง
“นั่นมันคาเมะนี่หว่า....” คิ้วเรียวขมวดเมื่อเห็นร่างของคนที่มาสารภาพรักกับเขาเมื่ออาทิตย์ก่อน กำลังขี่คร่อมบนรถมอเตอร์ไซค์สีแดงสดคันใหญ่ ยี่ห้อยามาฮ่ารุ่นใหม่เลยล่ะ ข้างๆ กันนั้น มีคุณคาเมนาชิคนพ่อกำลังยืนชี้นู่นชี้นี่ให้วุ่นไปหมด
สงสัยจะเป็นมอ'ไซค์คันใหม่ของคาเมะแน่ๆ เลย ... มิน่าล่ะ เพราะทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมา จุนโนะไม่เห็นแม้แต่เงาของคาเมะเลย ไปเรียนก็ไม่ค่อยได้เจอ พอกลับมาบ้าน คาเมะก็เอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในบ้าน จะมีออกมาบ้างก็ตอนที่นั่งรถไปกับพ่อเท่านั้นเอง
“ที่แท้ก็งุบงิบไปซื้อรถมานั่นเอง”

..........

“หนูจุนโนะ......ะ...ะ...ไปขี่รถเล่นกับคาเมะมันมั้ยล่ะ” พ่อของคาเมะเงยหน้าขึ้นมาเห็นเขาพอดี กวักมือเรียกแล้วก็ตะโกนป้องปากชวน แต่ว่าหนุ่มน้อยสั่นหน้าปฏิเสธ พอดีคาเมะเงยขึ้นยิ้มยิบหยี และก็กวักมือชวนอีกแรง
“ไปเหอะ”
“เอ้อ.... เพิ่งตื่นน่ะ”
“เหอะน่า”
“รถของนายเหรอ คาเมะ?” จุนโนะชี้ไปที่มอเตอร์ไซค์คันโก้ ... ใหญ่แบบผู้ชาย.... ดูออกจะโก้ที่สุดในซอยเลยละมัง ...
...ฮือ... อยากได้... อยากให้พ่อซื้อให้ใหม่จัง.... ถ้าเทียบกับที่จุนโนะใช้แล้วล่ะก็ ของเขาก็สู้กันไม่ได้เลยกับของคาเมะ... ของเขาจะออกไปในทางผู้หญิงสักหน่อย แต่จุนโนะชอบแบบนั้นนี่นา แต่พอมาเห็นของคาเมะเข้าก็รู้สึกว่ารถของตัวเองจะเป็นเด็กไปซะแล้ว......

....ได้มาช้ากว่าเขา แต่โก้กว่าซะ....

“มาซ้อนรถฉันเหอะ อยากให้นายซ้อนเป็นคนแรกนะจุนโนะ” คาเมะตะโกนลั่นหน้าถนน เล่นเอาคนฟังขนลุกซู่ จะเอาไงดี อยากจะลองนั่งบนหลังเจ้าสีแดงคันโก้นั่นซะหน่อย.....
“งั้น...งั้น...รอเดี๋ยวนะขอไปอาบน้ำก่อน” จุนโนะตะโกนตอบตามใจอยาก

ร่างเพรียวผลุบหายไป อาบน้ำแต่งตัวอย่างรีบเร่ง จนลืมกินข้าวเช้า สักพักเดียว จุนโนะก็ออกมายืนทำหน้าหวานอยู่ข้างๆ คาเมะแล้ว
คาเมะส่งหมวกกันน็อคให้ แต่พอจุนโนะจะรับมา เขาก็ชะงักกึก ถอยหลังไปสองก้าว
“จะเอาเจ้าชิโร่ไปด้วยหรือไงนะนั่นน่ะ?” มือชี้ไปที่เจ้ากิ้งก่าสีขาวที่เกาะอยู่บนไหล่ของคาเมะ
“แหม..... อยากให้มันนั่งรถเล่นมั่งนี่”
“งั้น...ฉันไม่ไป” จุนโนะโยนหมวกคืนไป
“แค่นี้ก็รังเกียจ แล้วงี้จะรักกันได้ไงเนี่ย”
“หา?” คราวนี้เป็นเสียงพ่อของคาเมะอุทานออกมา มองหน้าลูกชายที แล้วก็หันไปมองหนูจุนโนะที่ยืนหน้าแดงเป็นสีเดียวกับรถมอเตอร์ไซค์ของคาเมะ
“พูดบ้าๆ” คนหน้าหวานบ่นอุบอิบ แล้วก็เดินดุ่มๆ เข้าไปในโรงรถบ้านตัวเอง เข็นมอเตอร์ไซค์ของตัวเองออกมา
“ไปด้วยก็ได้ แต่ฉันจะขี่ของฉันไป นายให้เจ้าชิโร่มันซ้อนเป็นรายแรกเหอะ”
“อ้าว... จะเอางั้นเหรอ” พ่อของคาเมะถามออกมา จุนโนะก็เลยยิ้มแห้งๆ
“ฮะ... คุณน้าลองคิดดู ถ้าผมซ้อน แล้วเจ้าชิโร่มันเกาะบ่าของคาเมะอยู่ แล้วหน้ามันกับหน้าผมจะอยู่ตรงไหนล่ะฮะ ผมมินั่งซ้อนโดยมีเจ้าชิโร่แปะอยู่บนหน้าเหรอ”
“เออ...จริงแฮะ” คุณน้ารูปหล่อหัวเราะชอบใจ เขาเดินมาดึงเอาเจ้าชิโร่ออกมาจากบ่าลูกชาย
“ลืมไปเลย คาเมะจะพาหนูจุนโนะซ้อนก็อย่าเอาชิโร่ไปเลย เดี๋ยวพ่อจะดูให้เอง”
“ฮะพ่อ... จริงซิ ไม่งั้นถ้าเอาชิโร่ไปด้วย เผื่อตาตี่คน เจอตาตี่กิ้งก่า เดี๋ยวมีร้องลั่นถนนแน่”
จากนั้นเป็นอันว่า จุนโนะจูงรถไปเก็บ เขายินยอมนั่งซ้อนท้ายเกาะเอวคาเมะแต่โดยดี
สองคนมุ่งหน้าออกนอกซอย จะไปที่ไหนยังไม่รู้ รู้แต่ว่า หลังจากคำสารภาพรักของคาเมะที่มีต่อจุนโนะแล้ว .....นี่นับว่าเป็นเดทครั้งแรกของคนทั้งสอง

***********************

อีกทางด้านหนึ่ง
โทโมะแต่งตัวอย่างสุดหล่อ ห้อรถไปบ้านที่นานๆ จะได้ไปสักครั้ง ...บ้านของคุซาโนะนั่นเอง
จำทางเข้าบ้านไม่ค่อยได้ เพราะมีแต่ฝ่ายคุซาโนะหรอกที่จะเป็นฝ่ายไปบ้านของเขาเสียล่ะมากกว่า

แต่พอไปถึงก็ปรากฏว่า .....

“ออกไปแล้วล่ะจ้ะ โทโมะ... มีเพื่อนชื่อโคยาม่ามารับไปเมื่อกี้นี้เอง” แม่ของคุซาโนะบอกมาอย่างงั้น เขาก็เลยมายืนเซ็งอยู่ข้างมอเตอร์ไซค์ แม่ของคุซาโนะบอกว่า ทั้งสองคนจะแวะเข้าไปในเมือง จริงๆ แล้วก็ไปเดทกันนั่นแหล่ะ
โทโมะเดินหงอยๆ มาที่รถ ..พลางนึกว่า ควรจะตามไปดีมั้ย
ใจหนึ่งค้านว่า ..... ช่างมันปะไร เขาเองก็ปฏิเสธคุซาโนะไปแล้วนี่นา ตอนที่ฝ่ายนั้นมาร้องไห้คร่ำครวญสารภาพความในใจน่ะ แต่ทำไมมันยังรู้สึกเหมือนต้องรับผิดชอบอย่างไรชอบกล ทำไมเวลาแม่ของคุซาโนะบอกว่า เจ้าหมอนั่นไปกับเจ้าตาปรือ
ทำไมเขาต้องรู้สึกโหวงๆ ไม่สบายใจเลยล่ะ แทนที่จะโล่งใจที่คุซาโนะหาคนรักใหม่ได้ แต่เขากลับไม่ยินดีด้วยสักนิด
นี่เขาคิดเสียดายเจ้าเพื่อนซึ้ตัวจ้อยคนนี้หรอกหรือ?....

โทโมะจูงรถมาได้สักพักก็ขึ้นขี่ ...ไปเที่ยวในเมืองคนเดียวก็ได้วะ.....

ท้องร้องจ้อกๆ แต่โทโมะไม่สนใจ สายตาเขาสอดส่ายหาร่างเล็กกับร่างสูงเผื่อฟลุ๊คจะเจอมั่ง แต่พอจอดรถที่เคยมาประจำ ก็เห็นแล้ว นั่นไง ที่เกมส์เซ็นเตอร์ เขาเห็นคุซาโนะนั่งเล่นเกมส์มอเตอร์ครอสอยู่เบาะเดียวกับโคยาม่า นั่งชิดจนร่างเล็กแทบจะปีนขึ้นไปนั่งบนตักอยู่รอมร่อ แล้วเจ้าตาปรือนั่นก็โอบรอบตัวจ้อยของคุซามาจับพวงมาลัยด้วยกันอีก

เลือดลมชักจะปั่นป่วน สองเท้าเตรียมขยับเข้าไปหาเรื่องอยู่แล้วเชียว ถ้าเขาไม่ได้ยินเสียงร้องไห้ฮึกๆ ของใครบางคนที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากเขา
โทโมะหันขวับไปมอง เขาก็เห็นนักเรียนชายคนหนึ่งที่จำได้ว่าเรียนห้องเดียวกับคาเมะและโคยาม่า หนุ่มน้อยที่ไม่ได้ไปทัศนศึกษาด้วยเพราะป่วยเป็นไข้ ... เด็กหนุ่มหน้าหวานไม่แพ้คุซาโนะกำลังยืนน้ำตาคลอหน่วยอยู่ตรงนั้น สายตาเศร้าสร้อยพุ่งตรงไปยังร่างของโคยาม่าและคุซาโนะด้วยเหมือนกัน
“นาย......เอ้อ........” โทโมะขยับเข้ามาใกล้ พลางเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม
“อ๊ะ? นาย...” เด็กคนนั้นปาดน้ำตาอย่างรีบร้อน หน้าแดงจัดเมื่อมีคนเห็นเขาร้องไห้
โทโมะสืบเท้าเข้าหา มองดวงหน้าที่ก้มหน้างุดไม่ยอมสบตากับเขา ก็เลยทำให้ร่างสูงต้องก้มหน้าจนชิด
“นาย...”
“ยูยะ... ฉันชื่อยูยะ...” เสียงสั่นเครือนั้นบอกกลับมา
“ยูยะเหรอ???”
.
.
.
.

*******************************

คาเมะขับขี่อย่างชำนาญจนจุนโนะอดทึ่งไม่ได้ ไม่ว่าจะทำอะไร รู้สึกเจ้าหมอนี่จะดูเหนือชั้นไปซะทั้งหมด แม้แต่เรื่องมอเตอร์ไซค์ก็เหมือนกัน จุนโนะมีก่อน แต่ก็ยังคิดว่าคาเมะขี่ชำนาญกว่าก็ไม่รู้ คาเมะบอกว่าเพิ่งไปทำใบขับขี่มา แต่เรื่องขี่รถมอเตอร์ไซค์น่ะ ขี่เป็นมาตั้งนานแล้ว

ทั้งคู่ออกสู่ถนนที่จะเข้าเมือง คาเมะบิดคันเร่งเร็วจนคนนั่งซ้อนต้องโอบเอวไว้มั่น เรียกรอยยิ้มที่มุมปากได้จากคนขี่ดีทีเดียว จุนโนะแทบมองสองข้างทางไม่ได้เพราะแรงเสียดสีของลมนั่นเอง
“ขี่ช้าๆ หน่อยได้ม้า?” จุนโนะตะโกนแข่งกับเสียงเครื่องยนต์
“ได้...”
คราวนี้คาเมะผ่อนคันเร่งลงเล็กน้อย แต่ก็ยังขี่ฉวัดเฉวียนจนจุนโนะต้องทุบไหล่คนขี่อักๆ
“แกล้งกันนี่หว่า...”
“กลัวตกก็กอดแน่นๆ ซิ”
“ไม่!!”

ทั้งสองจอดรถหน้าแหล่งร้านค้าของวัยรุ่น คาเมะบอกว่า ไหนๆ ก็ได้มอเตอร์ไซค์คันใหม่ทั้งที อยากหาของกระจุกกระจิกแต่งรถมั่ง และขอให้จุนโนะช่วยเลือกให้ด้วย
“รถนาย นายก็เลือกเองเด่ะ” จุนโนะว่าเข้านั่น
“ก็นายจะต้องเป็นคนซ้อน นายก็เลือกเด่ะ เดี๋ยวฉันจ่ายเงินเอง” คาเมะตบไปที่กระเป๋ากางเกงของตัวเอง
“ทำไมฉันต้องซ้อนนายด้วยอ่ะ รถฉันก็มี”
“ไปโรงเรียนเดียวกัน บ้านใกล้กัน ทำไมต้องเปลืองน้ำมันด้วย ผลัดกันเอารถไปเรียนคนละวันดีกว่า” คาเมะว่า ซึ่งจุนโนะก็แอบเห็นด้วยในใจ แต่ว่า.....
“แล้วถ้าเผื่อวันไหนฉันอยากไปซิ่งกับเพื่อนฉันมั่งอ่ะ”
“ฉันก็ไปด้วย”
“เธ่อ...!! ใครเขาเอานายเป็นพวกล่ะ”
“ก็เป็นแฟนนายไง!!” คาเมะพูดหน้าตาเฉย
“ชิ... ยังไม่ตกปากรับคำซะกะหน่อย ใครเขาเป็นแฟนกันง่ายๆ วะ”
“ที่ฉันบอกว่าชอบนายน่ะ พูดจริงนะ” เสียงของคาเมะขรึมจัด ทั้งสีหน้าและแววตาก็ดูจะเอาจริง จนคนฟังต้องเมินหลบ
“............”
“ว่าไงล่ะ นายยังไม่ตอบรับเลย ฉันรอฟังอยู่นะ”
“บ้าเด่ะ.. จะรักไปได้ไง ข่าวลือของพวกเรายิ่งหนาหูไปทั้งโรงเรียน นี่เท่าที่มาด้วยนี่ก็เสี่ยงมากพออยู่แล้ว ยังจะทำให้เรื่องมันยุ่งกว่านี้เหรอ” จุนโนะพูดแบบนี้ คนรอคำตอบก็นิ่งเงียบ มีแต่แววตาเท่านั้นที่ส่อแววตัดพ้อออกมา แต่ก็เพียงนิดเดียว จากนั้นก็เป็นปกติ เสียงจุนโนะยังบ่นงึมงำอีกว่า
“ ขืนฉันเป็นแฟนนายมีหวังกัดกันตาย”
“เออ...จริงซิ ไม่ได้กัดปากนายมาหลายวันแล้วเนอะ” คาเมะก้าวเข้ามาใกล้ทำหน้าหื่นใส่
“บ้า...ไอ้เต่าบ้า...” จุนโนะโยนหมวกกันน็อคให้คาเมะ ทำปากยื่น หน้าแดงแจ๊ดเชียว ดวงตาเรียวรีมองจิกคาเมะแบบงอนๆ แต่ก็เพียงแว่บเดียวมันก็จางหายไปเมื่อเจ้าตัวหันไปเห็นร้านขายของพวกสแตรปเข้าร้านหนึ่ง
“ไปดูร้านนั้นดีกว่า” จุนโนะจูงแขนคาเมะเดินลิ่วๆ เข้าไปภายใน
“เฮ้ย.. จะไปซื้ออะไรง่ะ นั่นมันสแตรปนะ”
“ก็ใช่น่ะซิ เดี๋ยวฉันจะซื้อให้รถนายอันหนึ่งน้า...”
“เฮ้อ....” คาเมะถอนหายใจ เขาไม่ค่อยชอบเจ้าสายกรุ๊งกริ๊งพวกนี้สักเท่าไร เคยเห็นพวกผู้หญิงห้อยโทรศัพท์แล้วมันรำคาญอย่างไรชอบกล แต่ก็นึกขึ้นมาได้ว่า จุนโนะเองก็ห้อยเจ้าสแตรปพวกนี้เหมือนกัน แล้วมันเกี่ยวกับอะไรกับการแต่งรถของเขาด้วยละหว่า
“นี่ไง... สวยใช่มั้ยล่ะ ฉันเอาอันนี้แหล่ะ” จุนโนะชูสายห้อยที่มีกระดิ่งสองสามอันติดอยู่กับตุ๊กตายีราฟตัวป้อมๆ น่ารักสีเหลืองอ๋อย เขาเขย่าสแตรปไปมา มันก็ดังกรุ๊งกริ๊งจนเจ้าตัวยิ้มตาหยี
“เอาอันนี้ครับ...” จุนโนะหันมาจ่ายเงิน ทั้งๆ ที่คาเมะยืนยันว่าจะเป็นคนออกเงินเองแต่จุนโนะถลึงตาใส่แล้วบอกว่าจะซื้อให้เป็นของขวัญที่ได้รถขี่
คาเมะถอนหายใจเฮือก นี่เขาต้องทนฟังเสียงกระดิ่งพวกนี้จริงๆ ง่ะเหรอ จะปฏิเสธเดี๋ยวจุนโนะจะโกรธเอาอีก ระหว่างที่เจ้าหน้าหวานกำลังจ่ายเงิน เขาก็หันไปเห็นสแตรปอีกอันที่คล้ายๆ กัน แต่เป็นตุ๊กตาเต่าสีเขียว เขาหยิบมาดู
.....เออ...ก็น่ารักดีเหมือนกัน...
“ผมเอาอันนี้ครับ...” คาเมะจ่ายเงิน จุนโนะหันมามองแล้วก็ทำเสียงจิ๊ปาก คาเมะก็เลยบอกว่า
“ซื้อให้นายง่ะแหล่ะ ไม่ต้องมองหรอก”
“อ้าว... ซื้อให้ฉันแล้วทำไมไม่ให้ฉันเลือกเองง่ะ?”
“เออน่า... ทีนายยังไม่ให้ฉันเลือกเลยนี่หว่า”
“............”
จุนโนะเงียบสนิท สองคนเดินออกมาจากร้าน จุนโนะจัดแจงห้อยสายของเจ้ายีราฟกับแฮนด์ข้างขวาของรถคาเมะให้ ห้อยเสร็จแล้วก็ยืนเอียงคอมองไปมา
“น่ารักดี...”
“ห้อยแต่ยีราฟ แล้วเอาลูกกระพรวนออกได้มั้ยง่ะ?...” คาเมะทำท่าจะแกะออก แต่จุนโนะตีมือดังเพี้ยะ
“ไม่ได้นะ ห้ามเอาออกเด็ดขาด”
“อ๋อ...เหรอ...อือ...”
“นายนี่...คนเขาซื้อของให้ จะขอบใจสักนิดก็ไม่มี” จุนโนะค้อนขวับ ทำเอาคาเมะหัวเราะคิก .... ชอบใจที่เห็นจุนโนะออกอาการงอนให้เห็น... นี่ขนาดยังไม่ได้ตกปากรับคำเป็นแฟนกันนะ....

ขี่รถกันต่อได้สักพัก ท้องจุนโนะก็เริ่มร้อง.... จุนโนะชักจะหิวเพราะเมื่อเช้าไม่ได้กินอะไรเลย
“ไปหาอะไรกระแทกท้องกันดีกว่า” จุนโนะชวนยิก มีหรือคาเมะจะปฏิเสธ เป็นครั้งแรกที่พาว่าที่แฟนมาควง ก็เลยต้องยอมกันหน่อย
ร้านอาหารข้างทางดูจะเหมาะสุดเพราะจุนโนะนำดิ่งไปที่ร้านขายอุด้งที่ตั้งอยู่เกือบสุดถนน เป็นร้านเงียบๆ หน้าร้านมีต้นไผ่ปลูกเรียงราย ดูสงบและร่มรื่นดี
แต่พอเลิกผ้าบังร้านขึ้นเท่านั้น เขาก็เห็นมีหนุ่มนั่งกันอยู่สองหนุ่มหน้าเคาน์เตอร์ จุนโนะมองแล้วก็ร้องเฮ้ยออกมา ทำให้สองคนที่นั่งอยู่ก่อนนั้นหันขวับมามองทันที
“อ้าว...จุนโนะ...คาเมะ”
“โทโมะเองง่ะเหรอ...” จุนโนะร้องทัก แต่สายตาพุ่งตรงมายังคนที่นั่งข้างๆ โทโมะ
หนุ่มน้อยคนนี้อยู่ห้องเดียวกับคาเมะนี่นา
“หวัดดี ยูยะ” คราวนี้เป็นเสียงคาเมะร้องทัก ยูยะก้มหัวแล้วส่งยิ้มแป้นให้มา
จุนโนะมองโทโมะทีแล้วก็มองยูยะที ...นึกสงสัยว่าไปไงมาไง โทโมะถึงมากินอุด้งกับเพื่อนร่วมห้องของคาเมะได้
“สงสัยใช่ม้า...แล้วจะโทรฯ ไปหานะ” โทโมะแอบกระซิบเมื่อจุนโนะนั่งลงข้างๆ ถัดไปก็คือคาเมะ ซึ่งรายนั้นก็คงจะงงอยู่เหมือนกัน ก็ยูยะน่ะ.........

.......ยูยะน่ะแอบชอบโคยาม่าอยู่ไม่ใช่เหรอ....

คาเมะพยายามชะโงกหน้ามองยูยะ แต่รายนั้นกลับไม่ยอมสบตาด้วย เขาก็เลยหันมาสั่งอุด้งกับคนขาย เอาไว้ไปโรงเรียนก่อนเหอะต้องจับตัวมาซักถามให้ได้........
ระหว่างกินอาหารกันนั้น จุนโนะนั่งติดกับโทโมะ เขาแอบสะกิดขาของเพื่อนซี้ยิกๆ บ่อยเสียจนโทโมะหันมาถลึงตาใส่
“อยากรู้ว้อย...” จุนโนะกระซิบตอบ
“เจือก...”
“คบกันเหรอ” เสียงถามเบาลงอีก
“ก็เจือกอีกง่ะแหล่ะ” โทโมะขมวดคิ้วหน้ามุ่ยใส่ แต่จุนโนะยังสะกิดต่อ
“บอกหน่อยน่า.....”

คราวนี้โทโมะหยิกขาจุนโนะแรงๆ จนจุนโนะสูดปาก
“โอ๊ย .. เจ็บนะ!!”
“ยุ่งเรื่องของตัวเองไปเหอะ แหม...มาเดทกับคาเมะ... ชื่นมื่นดีล่ะซิ ตกลงเป็นแฟนกันแล้วเหรอ?”
“ยัง..”
“จริงอ่ะ?”
“เจือก” คราวนี้จุนโนะว่าเข้าให้บ้าง โทโมะก็เลยยิ้มๆ พยักหน้าไปที่ชามอุด้งของจุนโนะที่กำลังโชยควันหอมฉุย
“ทีงี้ล่ะไม่อยากให้ฉันรู้....กินอุด้งเข้าไปเหอะ ...แฟนนายนั่งอยู่นั่น สนใจเข้าไปซิ มายุ่งเรื่องของฉันทำไม” โทโมะว่าเข้าให้ จุนโนะก็เลยหันมาสบตากับคาเมะ ซึ่งรายนั้นก็ส่ายหน้า เป็นทำนองว่าเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

จุนโนะนั่งกินไป หันซ้ายหันขวา และถึงกับชะโงกข้ามโทโมะมามองยูยะ อยากรู้เต็มแก่ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมยูยะถึงได้นั่งติดหนึบกับเพื่อนของเขาแบบนั้น
ความหวังที่จะให้คุซาโนะสมหวังกับโทโมะนั้นชักจะสั่นคลอนซะแล้วซิ......

************************

เมื่อออกมาจากร้านนั้นแล้ว คาเมะเป็นคนบอกให้รู้ว่าอะไรเป็นอะไร คนฟังถึงกับทำตาโต
“เด็กคนนั้นชอบโคยาม่า???” จุนโนะอุทานเสียงหลง
“แล้วทำไมมากินอุด้งกับโทโมะได้ล่ะหวา?”
“แล้วจะสืบดูให้ อยากรู้นักนะเราน่ะ” คาเมะใช้นิ้วชี้เคาะหน้าผากของจุนโนะเร็วๆ
“กลับเหอะ เดี๋ยวจะพาไปดูหนัง”
“แล้วสองคนนั่น”
“ช่างเขาปะไรเล่า เอ๊ นายนี่...” คาเมะเอ็ด แล้วก็ฉุดจุนโนะเดินตัวปลิวไปขึ้นรถ
กระนั้นสายตาเรียวรีของจุนโนะก็ยังคอยมองโทโมะที่เอายูยะซ้อนท้ายไปไหนกันต่อก็ไม่รู้

........โทโมะมาอยู่กับยูยะได้ไง

......นายคนนั้น หน้าตาน่ารักซะด้วยซิ คล้ายๆ กับคุซาโนะ

....เฮ้ย.....หวังว่าโทโมะคงไม่ตัดสินใจแบบว่า...... ประชดคุซาโนะหรอกนะ

“เดี๋ยวได้เกิดเรื่องยุ่งไปยุ่งมาแน่ๆ” จุนโนะบ่นออกมาในขณะที่สวมหมวกกันน็อค
“นายนั่นแหล่ะยุ่ง เรื่องของคนอื่น หัดสนใจคู่เดทของตัวเองซะมั่งซิ ดูเด่ะเสื้อของฉันเลอะอุด้งนายหมดแล้ว” คาเมะแอ่นอกให้เห็นรอยเปรอะน้ำอุด้งของจุนโนะจริงๆ ง่ะแหล่ะ ก็เจ้าตัวมัวแต่กินไป แล้วก็หันไปมองคนโน้นคนนี้ที ซัดเส้นอุด้งจนน้ำกระเซ็นรอบชาม แล้วก็มาลงที่เสื้อของคาเมะเสียล่ะส่วนมาก
“ฉันทำเหรอเนี่ย ...ไม่รู้ตัวแฮะ” จุนโนะส่ายหน้าดิก นั่งเกาะเอวคาเมะมุ่งหน้าเที่ยวต่อไป

************************

to be continue

comment ที่นี่ก็ได้จ๊ะ