Outside My Window...12

++++++++++++++++++++++++++++++

 

วันนั้นทั้งวัน โคยาม่าทำตัวสนิทสนมกับคุซาโนะอย่างออกหน้าออกตา เวลาไปทัศนศึกษานอกสถานที่ก็จะผูกขาดนั่งเบาะรถคันเดียวกัน เวลาเที่ยวชมโบราณสถานก็จะชวนกันชี้นกชมไม้เป็นที่เบิกบาน โดยมีสายตาของคนสามคนมองตามด้วยความรู้สึกต่างๆ กัน

......สายตาของจุนโนะนั้นมีแววว้าวุ่นใจอย่างปิดไม่มิด ... เป็นห่วงเจ้าเพื่อนตัวน้อยเหลือเกิน รู้ทั้งรู้ว่าคุซาโนะนั้นยอมคบกับโคยาม่าเพราะอะไร...

....สายตาของคาเมะนั้น นอกจากจะมองคุซาโนะอย่างเห็นใจแล้ว เขาก็ไม่มีสายตาไว้มองใครอีกเลยนอกจากจุนโนะสุเกะ วันนั้นคาเมะเดินตามจุนโนะห่างๆ เพราะมีโทโมะเดินอย่างหงอยๆ เคียงข้างจุนโนะสุเกะตลอดเวลา

....โทโมะนั้น รู้สึกเหมือนในชีวิตขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง ขณะที่เขามองตามโคยาม่าและคุซาโนะตลอดวันนั้น มันรู้สึกโหวงเหวงอย่างไรชอบกล คุซาโนะเปลี่ยนไปจริงๆ สองตาที่เฝ้ามองเขานั้นบัดนี้สักนิดก็ยังไม่แล

“เฮ้อ.......” เผลอระบายลมหายใจออกมายาวเหยียดจนคนข้างๆ หันมามอง
“ทำตัวเอง!!” จุนโนะสมน้ำหน้า ก็เลยได้สีหน้าบึ้งตึงของโทโมะมองมา
“นายน่าจะเห็นใจฉันนะ เพื่อนร่วมแก๊งค์กันแท้ๆ เห็นคนอื่นดีกว่าได้ไง? นายนี่ไม่รักเพื่อนเลยนะจุนโนะ”
“รักซิ ทำไมจะไม่รัก รักคุซาโนะมากกว่ารักนายอีก”
“ไอ้บ้าเอ๊ย... ไอ้หมอนั่นมันไม่รักดี” โทโมะทำหน้ามู่ทู่ หยุดเดิน ขณะนี้เขายืนอยู่ข้างรถบัสเพื่อเตรียมตัวจะกลับที่พัก จุนโนะก็เลยพลอยหยุดเดินไปด้วย
“นายนั่นแหล่ะไม่รักดี คุซาเขารักนาย นายก็ไม่สนใจ แถมพูดให้เขาน้อยใจบ่อยๆ อีก เป็นฉัน ฉันก็ซิ่งหนีวะ”
“ฉันง่ะเหรอพูดให้เขาน้อยใจ” นิ้วเรียวยกขึ้นชี้จมูกตัวเอง
“เออ...”
“เอ๋...ฉันพูดอะไรผิดตอนไหนหว่า”

......โป๊ก!!........

มะเหงกของจุนโนะมาตกบนหัว

“ไอ้บ้า... นายนี่มันความรู้สึกช้าๆ จริงเล้ย...” พูดแล้วก็เดินสะบัดหน้าพรืดจะไปขึ้นรถแต่โทโมะฉวยไหล่ร่างสูงเอาไว้ ยื่นหน้ายื่นตามาถาม
“ว่าแต่นายเหอะ เมื่อคืนกับคาเมะน่ะ ใครเสร็จใคร นายรุกหรือเจ้านั่นรุกวะ?”
“บ้า......”
“อ้าว.. ฉันอยากรู้จริงๆ น้า..า..า.. กับคาเมะน่ะ ใครแมนกว่ากันวะ?”
“นายเองไม่รู้หรือไง?”
“ก็เพราะรู้ง่ะสิ ถึงได้เลิกตื๊อเจ้าหมอนั่น ขั้วเดียวกันนี่หว่า” โทโมะทำปากยื่น กรอกตาขึ้นบน เขาแบมือออกเหมือนจะอ้อนวอนพระเจ้า
“โธ่ โถ.. จุนโนะสุเกะผู้แสนจะเท่ สาวกรี๊ด ไปๆ มาๆ ก็... เสร็จเจ้าตัวเล็ก หน้าสวยนั่นจนได้”
“ไอ้โทโมะ แกนี่มันปากอมหมาจริงๆ เลย” จุนโนะตวาดแว๊ด หน้าตาแดงก่ำไปถึงไหนๆ คนถูกด่าแทนที่จะสลดกลับหัวเราะคิก โอบบ่าเพื่อนรักไว้ แล้วก็ยื่นหน้าเข้ามาจนติด
“หรือว่าฉันจะจีบนายดีหว่า แข่งกับคาเมะไง จะดูทีเรอะว่านายจะสนใจฉันหรือคาเมะมากกว่ากัน”
“ไอ้โทโมะ หุบปากไปเลยแก ฉันกับเจ้าหมอนั่นน่ะ ไม่มีอะไรกันสักหน่อย”
“ไม่เชื่อง่ะ.....ใครๆ เขาก็นินทาพวกนายกันว่า นอนทำอะไรใต้โปงเดียวกันมาสองคืนแล้วนา...”
“นอนเฉยๆ โว้ย!!”
“เออน่า.. ใครจะไปรู้ ทำยิกๆ ใต้ผ้าห่มก็ได้นี่ อย่ามาปฏิเสธเสียงแข็งเลยจุนโนะ”
“นี่ โทโมะ...ฉันจะบอกแกให้นะ ว่าสองตาฉันก็ไม่แลเจ้าหมอนั่นหรอกวะ ต่อให้ตัวสูงกว่านี้ฉันก็ไม่รับประทาน”
“จริงอ่ะ?” โทโมะทำตาโต แต่สีหน้าไม่เชื่อสักนิด จุนโนะพยักหน้างึกๆ แล้วก็จับแขนโทโมะที่พาดบ่าของเขาออก เดินฉับๆ ขึ้นรถไป ซึ่งขณะนั้นมีนักเรียนขึ้นมานั่งรอรถออกไม่มากนัก

จุนโนะกำลังจะเข้าไปนั่งในที่ของตัวเอง แต่ก็ต้องชะงักกึกเพราะไปสะดุดสายตาคมปลาบของคาเมะเข้าเต็มๆ ใบหน้าบึ้งตึงมองเขาอย่างตัดพ้อ .. สงสัยจะได้ยินเรื่องที่เขาพูดกับโทโมะแหงๆ เพราะคาเมะนั่งติดหน้าต่างตรงที่เขายืนคุยกับโทโมะพอดี แต่ว่า... ช่างปะไร จะได้ยินหรือไม่เขาไม่สนอยู่แล้ว ก็หมอนั่นน่ะ มาป้อเขาแบบนี้ จะคิดดีหรือเปล่าก็ยังไม่รู้ อยู่ๆ ก็มาทำหวานใส่ มาตีสนิท ซื้อผ้าพันคอให้ หวังอะไรหรือเปล่า เขาเองยังสงสัย ทีเมื่อก่อนกัดได้กัดเอา ...

จุนโนะนั่งกับโทโมะทางด้านหน้า มองเห็นคุซาโนะกำลังเดินมาขึ้นรถแล้ว มีพ่อหนุ่มตาปรือเดินตามไม่ห่าง เห็นแล้วก็อดชำเลืองมองตัวต้นเรื่องไม่ได้ เห็นโทโมะมองอยู่แล้วเหมือนกัน หน้าตาถมึงทึงเชียว
“ชิ... ควงกันให้ตลอดรอดฝั่งเหอะ ร้องไห้ขี้มูกโป่งกลับมาจะไม่ให้ซบอกเลยด้วย” หนุ่มน้อยตาโตแก้มป่อง พองลมเข้าออก แล้วก็กระแทกหลังพิงพนักเบาะดังปึกๆ จนจุนโนะต้องตีเข่าให้โทโมะหายโมโห
“อย่ามาทำเป็นพูดดีเลย ไม่รักไม่ชอบเขาแล้วจะมาหวงก้างทำไม”
“ก็หมอนั่นมัน....... มัน.... เฮ้อ... คุซาเขาชอบฉัน ชอบฉันเว้ย ไม่ใช่เจ้าปรือนั่น” โทโมะตีอกตัวเอง
“นายชอบคุซาโนะหรือเปล่า?” จุนโนะถามบ้าง เล่นเอาโทโมะกัดปากนิ่งเงียบ ไม่ตอบว่าอะไร เพราะเขาเองจนป่านนี้ก็ยังไม่รู้ใจตัวเองเลย
“เชอะ.....” ได้ยินเสียงจุนโนะร้องออกมาเบาๆ

**************************

คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายแล้วที่จะอยู่ในเมืองนารา พรุ่งนี้ต้องกลับโตเกียวกันแล้ว คุณครูก็เลยสุมหัวให้แยกย้ายกันนอนแต่หัวค่ำ เสียงหัวเราะดูจะจางหายไป เพราะนักเรียนต่างก็หมดอารมณ์ที่จะสนุกสนานเฮฮากันแล้ว บรรยากาศจึงหงอยเหงาเป็นพิเศษ
และที่ทำให้จุนโนะและคุซาโนะงงสุดๆ ก็คือ คาเมะขนของย้ายกลับไปนอนที่ห้องตัวเองเหมือนเดิม ท่ามกลางสายตาสองคู่ที่มองตามร่างเล็กนั่น คาเมะไม่พูดไม่จา ได้แต่เดินออกจากห้องนอนของจุนโนะไปอย่างเงียบเชียบ
“อะไรวะ?” คุซาโนะหันมาถาม
“ไม่รู้!!” จุนโนะว่าแล้วก็ล้มตัวลงนอน แต่หัวยังไม่ทันถึงหมอนดี โทโมะก็หอบเอาสัมภาระของตัวเองเดินเทิ่งๆ เข้ามา เล่นเอาสองหนุ่มกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง
โทโมะก้าวข้ามร่างจุนโนะ ทิ้งหมอนลงตรงกลางระหว่างคุซาและจุนโนะ
“อะไรวะ?” จุนโนะถามบ้าง
“ไม่รู้!!” คุซาโนะส่ายหน้า ไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง แต่ที่รู้ๆ จะให้เขานอนชิดกับโทโมะเนี่ยนะ .....ไม่เอาหรอก
“จุนโนะฉันไปนอนริมนอกข้างๆ นายได้มั้ยอ่ะ?” จู่ๆ เขาก็พูดโพล่งออกมา
“ทำไมล่ะ?”
“เอ้อ...ฉัน...คือว่า......” เขาปรายตามองโทโมะที่เงี่ยหูฟังอยู่แล้ว
“ไหนว่ามีแฟนแล้ว กำลังคบกับนายโคะนั่นไม่ใช่หรือไง? จะมาไหวหวั่น หวั่นไหวอะไรตอนนี้ล่ะ ถ้านายชอบหมอนั่นจริง จะนอนใกล้ฉันก็ไม่เห็นจะต้องกังวลอะไรไม่ใช่ไง้?” โทโมะพูดเยาะหยัน และก็ล้มตัวนอนกระดิกเท้าไปมา คุซาโนะก็เลยต้องจำใจนอน โดยขยับฟูกให้ออกห่างจากฟูกของโทโมะมานิดหนึ่ง
“โธ่เอ๊ย...นึกเหรอว่าจะเหมือนเดิม ความรู้สึกของฉันที่มีต่อนายน่ะ มันเปลี่ยนไปแล้วเว้ย!!” ร่างเล็กตอกกลับมาโดยนอนหันหลังให้ซะงั้น
“ยังไงกันนะพวกนี้” เป็นเสียงเอ็ดจากจุนโนะสุเกะ ร่างสูงส่ายหน้านอนลงบ้าง เมื่อไฟในห้องถูกปิดลงด้วยฝีมือของหัวหน้าห้อง นั่นหมายความว่าทุกคนต้องเงียบเสียงเพราะถึงเวลานอนแล้ว

จุนโนะนอนลืมตาใสแจ๋วในความมืด เขานอนหันหน้าไปทางประตูห้อง เห็นแต่เงาสีขาวลางๆ ของผนังกรุกระดาษ ทำไมถึงนอนไม่หลับนะ หรือว่ายังงงไม่หายที่จู่ๆ คาเมะก็ไม่พูดไม่จากับใคร ผลุนผลันกลับไปนอนในห้องของตัวเองแล้วโทโมะกลับมานอนแทน......... หรือว่าจะโกรธที่ได้ยินเขาพูดกับโทโมะเมื่อกลางวัน แต่ก็ไม่น่าน้อยใจอะไรแบบนั้นนี่นา....

...แล้วจะไปคิดถึงเจ้านั่นทำไมกันนะ นอนดีกว่า...เฮ้อ...... นอนไม่หลับนี่หว่า.....

.....................................

อากาศยามดึกช่างเย็นเสียจริงๆ โทโมะพลิกกายนอนหงาย ค่อยๆ ลืมตาช้าๆ ขนาดนอนห่มผ้ามิดชิดแล้วเชียวนะ แต่มันดูอ้างว้างเหลือเกิน แหงะมองคนนอนข้างกาย จะว่าข้างกายก็ไม่ถูกนักเพราะคุซาโนะหันหลังให้นอนขดอยู่อย่างนั้น
โทโมะขบริมฝีปาก เขาขยับฟูกไปใกล้ พลางนึกว่า ไหนๆ คุซาโนะก็ลั่นวาจาว่าไม่ได้คิดอะไรกับเขาแล้วนี่นา ทำไมเขาจะนอนแบบเดิมๆ ไม่ได้
ดังนั้น ร่างเล็กของคุซาจึงถูกก่ายโดนหนุ่มตาโต มือเรียวซุกเข้าไปในอกเสื้อนอนของเพื่อนตัวจ้อย โดยที่คนซุกแก้ตัวว่า
...ไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหนนี่นา....
จึงเป็นอันว่าคืนนั้น โทโมะและคุซาโนะนอนกอดกัน หลับอย่างเป็นสุข.........

.........แต่ทว่า.......

พอเช้ามานี่ซิ คุซาโนะตื่นขึ้นมาก็ร้องลั่นห้องเมื่อพบตัวเองนอนซุกในอ้อมกอดของโทโมะ วงแขนแข็งแกร่งของคนนอนล่างกอดกระชับแบบว่าไม่ให้หนีไปไหนได้
“นี่....ปล่อยน้า.....” คุซาโนะโวยลั่น พลางผงกตัวขึ้น แต่ว่าแรงดึงดูดจากโทโมะก็ใช่ว่าจะแกะวงแขนออกง่ายๆ
“อือมมมม... “ โทโมะขยับปากมุบมิบทั้งๆ ที่ยังหลับตานิ่งอยู่ กอดกระชับคุซาโนะแน่นเข้าไปอีก
“อื๊อ... ไม่เอานะ ปล่อยฉัน โทโมะ!!” ทั้งทุบทั้งตีแต่ร่างสูงก็ไม่สะดุ้งอะไร
“นี่แน่ะ......”
“โอ๊ยยยย!!” คราวนี้โทโมะร้องลั่นเมื่อโดนร่างเล็กหยิกเอาเต็มๆ
“เฮ้ย!! ฉันมานอนกอดนายได้ไงวะ.... โอย..ตาย...ตาย...ตาย.... ซวยบรรลัยเลย” โทโมะทำเป็นบ่นอุบอิบ ผลักร่างคุซากลิ้งออกจากตัว ลงไปนอนขลุกอยู่บนเสื่อ ร่างสูงลุกขึ้นดัดแข้งดัดขา ชายตามองเพื่อนทั้งสองแล้วก็อมยิ้ม
“ไปอาบน้ำดีกว่า เมื่อคืนเมื่อยฉิบ... มีหมีที่ไหนไม่รู้มานอนทับตัวทั้งคืน แย่ชะมัดเลย”
“ไอ้บ้า.....” หมอนหนุนของคุซาถูกปาตามหลังแต่กระแทกกับศีรษะทุยของโทโมะแล้วร่วงไปกองกับพื้น
“ไปอาบน้ำกันเร้ว... ถูสบู่ ปะแป้ง ทาโลชั่นให้หอมล่ะ นายโคยาม่าจะได้ไม่ว่านายตัวเหม็น!!”
“บ้าจริง...” คุซาโนะบ่นตามหลัง ใบหน้าแดงแจ๊ด หันไปมองเพื่อนอีกคน ก็เห็นจุนโนะนั่งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เขาก็เขิน ก็ไม่รู้ตัวนี่นาว่า ปีนขึ้นไปนอนบนตัวโทโมะตั้งแต่ตอนไหน เห็นว่ามันอุ่นดีนี่นา.......

******************************

ขากลับนักเรียนต่างคอพับคออ่อน นิ่งเงียบกันมาตลอดทาง จุนโนะเหลียวดูรอบรถก็เห็นเพื่อนๆ นั่งกันเฉยๆ ไม่ได้ร้องเพลงสนุกสนานเหมือนตอนขามา เป็นธรรมเนียมเหมือนเช่นเคย ขากลับไหนจะคึกคักเท่ากับขาไปได้ล่ะ มองเพื่อนๆ นอนหัวพิงพนักกันเพลินๆ ก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อสบตากับคาเมะอีกแล้ว หมอนั่นนั่งกอดอกอยู่ริมหน้าต่าง มองเขาเขม็ง วันนี้ตลอดเช้าและสาย คาเมะไม่ยอมคุยกับเขาเลย ไม่สนใจจะมองด้วย เพิ่งจะมีตอนนี้แหล่ะที่สายตาคมกริบนั้นมองเขาแน่วแน่
จุนโนะค่อยๆ หันกลับไปนั่งใจเต้นที่เบาะของตัวเอง โทโมะหลับเหมือนกัน เขาเองก็นั่งติดหน้าต่าง หลับมั่งดีกว่า จะได้ถึงบ้านไวๆ...............

......................

“จะกลับบ้านเลยมั้ย จะไปไหนต่อหรือเปล่า?” คุซาโนะถามขึ้นมาหลังจากที่พวกทัศนศึกษากลับมาที่โรงเรียนแล้ว
“กลับซิ ง่วงจะตายแล้ว” จุนโนะว่า สะพายกระเป๋าใบใหญ่และก็หอบของฝากพะรุงพะรัง
“ฉันก็จะกลับเหมือนกัน...” โทโมะยื่นหน้ามาบอกบ้าง แล้วก็หันมาทางคุซาโนะ
“กลับด้วยกันมั้ย ไปทางเดียวกันนี่”
“ใครบอกว่าทางเดียวกัน”
“ก็อีกตั้งสองแยกง่ะแหล่ะ ก็ไปทางเดียวกันอยู่ดี ว่าไงจะกลับด้วยกันมั้ย?”
“เอ้อ.....คือ.........” คุซาโนะอึกอัก โทโมะขมวดคิ้วรอลุ้นว่าเจ้าตัวเล็กจะตอบตกลงมั้ย แต่แล้ว
“คุซาจ๋า........า...า... เดี๋ยวกลับด้วยกันนะ ผมจะไปส่งให้ถึงหัวกระไดบ้านเลยล่ะ” โคยาม่าเดินยิ้มแก้มปริเข้ามาหา เล่นเอาทั้งโทโมะและะจุนโนะปล่อยลมพรืดออกมาพร้อมกัน
“ไปซิ” คุซารีบรับคำชวนนั้นทันที
“งั้นไปกันเถอะ เสียเวลา เดี๋ยวแวะกินโอเด้งกันก่อนมั้ย”
“ฮื่อ ดี...”
“ไป..” โคยาม่าแตะข้อศอกคุซาโนะเบาๆ เหมือนกับจะทนุถนอม จนใครบางคนมองตาแทบถลน ได้แต่มองตามร่างสองร่างไปอย่างกังวล สีหน้านั้นน่ะแสดงออกมาให้จุนโนะเห็นชัดๆ จนร่างสูงได้แต่นึกสมน้ำหน้าอยู่ในใจ
ทีเมื่อก่อนละปฏิเสธจนคุซาโนะร้องไห้ ทีมาตอนนี้มาทำเสียดาย
โทโมะก้าวล้ำไปเหมือนกับจะถลาตาม แต่ก็ต้องชะงัก ได้แต่ยืนฮึดฮัดอยู่คนเดียว เห็นขวดน้ำพลาสติกของใครไม่รู้หล่นที่พื้นก็หมั่นไส้ เตะทีเดียวมันก็กระเด็นหวือกระแทกกลางหลังของโคยาม่าพอดี ร่างสูงหันขวับมาทันที ถลึงตาปรือให้โตเป็นสามเท่า
“อะไรวะ”
“อะไรล่ะ”
“แกแกล้งฉัน!!””
“ใครแกล้งแก?” โทโมะตอบยียวน จนอีกฝ่ายโมโห วางกระเป่าเสื้อผ้าลง เดินถกแขนเสื้อเข้ามาใกล้
“เอ้อ.... โคยาม่า ใจเย็นน่า โทโมะไม่ได้เจตนา” จุนโนะแก้แทนให้ แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเพราะเจ้าตัวก่อเหตุดึงแขนเขาให้หลบ แล้วตัวเองก็ออกมายืนเสนอหน้า ยืดอกอยากหาเรื่องเต็มที่
“ไอ้ขวดนั่นมันเสือกมาเข้าทางฉันเอง ช่วยไม่ได้”
“แก....”
“เออ...ฉันโทโมะโว้ย!!”
“โคยาม่า ไปกันเถอะครับ..” คุซาโนะกระตุกแขนโคยาม่ายิกๆ ไม่อยากมีเรื่อง เขาเองก็รู้ฤทธิ์เรื่องชกต่อยของโทโมะดีทีเดียว พ่อตาปรือคนนี้หรือจะสู้โทโมะได้

“คุซาไม่ต้องกลัวนะครับ ผมน่ะ แชมป์เหรียญทองมวยสากลสมัครเล่นสองปีซ้อนนะ จำไม่ได้เหรอ?” โคยาม่ากระซิบกระซาบ คนฟังได้ยินก็ขนลุกซู่
“อ๊ะ? จริงอ่ะ?”
“ฮื่อ... นี่ผมไม่ดังเลยเหรอ คุซาถึงไม่รู้จักผมน่ะ?”
“เอ้อ.... ขอโทษนะ เพิ่งรู้แฮะ” คุซาโนะทำคอย่น แล้วก็รีบฉุดโคยาม่าไปทันที
สองเหรียญทองซ้อนเหรอ ....... ยิ่งต้องให้ห่างจากโทโมะ เจ้าหมอนั่นน่ะ มันมีดีกรีแชมป์ซะทีไหนล่ะ......
“เจอกันพรุ่งนี้น้า...า..า...” ร่างเล็กหันมาโบกมือให้จุนโนะและโทโมะ พาพ่อตาปรือเดินลิ่วๆ ไม่เหลียวหลัง

************************************

จุนโนะสุเกะมาถึงบ้านเอาเมื่อเย็นแล้ว เขาแวะทานอาหารข้างทางกับโทโมะก่อน แล้วก็แยกย้ายกันเมื่อถึงทางแยก จุนโนะหอบของพะรุงพะรังเดินเข้ามาถึงหน้ารั้วบ้าน ก็อดเหลียวมองบ้านตรงกันข้ามไม่ได้ เย็นป่านนี้แล้วคาเมะคงจะกลับมาก่อนแน่ๆ
และแล้วเสียงหัวเราะของใครคนหนึ่งดังแว่วเข้ามา สักพักเสียงวิ่งของเจ้าของเสียงก็ปรากฏตัวขึ้นในเวลาไม่นานนัก คาเมะผ่อนฝีเท้าเมื่อวิ่งมาถึงหน้าบ้าน บนบ่ามีกิ้งก่าเผือกที่ชื่อชิโร่เกาะอยู่ เมื่อเขาเห็นจุนโนะ คาเมะก็เปรยขึ้นมาว่า
“ไปเล่นที่อื่นดีกว่าชิโร่ แถวนี้มีคนเขาไม่ต้องการเราอยู่ อย่าขวางหูขวางตาเขาเลยเนอะ”
“เอ้อ....เดี๋ยวซีคาเมะ” จุนโนะขยับตัว เขาวางกระเป๋าเสื้อผ้าลงกับพื้น จัดแจงค้นหาอะไรกุกกักในนั้น สักพักก็เงยหน้าขึ้น หยิบห่อกระดาษใส่อะไรอย่างหนึ่งออกมา พอหันไปหาคาเมะ ก็ไม่เห็นเพื่อนบ้านจอมกวนนั่นซะแล้ว
“คาเมะไปไหนแล้วง่ะ” เขาตะโกนเรียก

เมื่อทุกอย่างเงียบกริบ ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา จุนโนะก็ทำหน้ามุ่ย เดินหอบของเข้าบ้านตัวเองไป

“กลับมาแล้วคร้าบบ... โนะกลับมาแล้วววว...” ร้องทักทายทุกคนในบ้าน พ่อกับแม่ยิ้มแป้น เข้ามาถามเรื่องไปเที่ยวกันยกใหญ่ คุณแม่ดีใจนักหนาที่จุนโนะซื้ออาหารแห้งพื้นเมืองของนารามาฝาก พอแจกของกับทุกคนแล้ว ก็เหลืออยู่อีกหนึ่งห่อ ซึ่งเป็นห่อที่จุนโนะจะให้คาเมะเมื่อกี้
“อะไรง่ะ” นัทซึมิพี่สาวถาม ชี้ไปที่ห่อกระดาษลายสวยนั่น
“ของฝากเพื่อนน่ะ”
“อะไรเหรอ?”
“ก็โมบายไม้ไผ่”
“ซื้อฝากใครเหรอ หรือว่าของนายจิน” พี่สาวถามยิ้มๆ หน้าตาส่อแววขี้เล่นออกมา
“ทำไมผมต้องซื้อให้เพื่อนพี่ด้วยง่ะ?”
“ก็เขาบ่นถึงนายทุกวัน ตั้งแต่นายไม่อยู่นี่”
“เรอะ?? ผมไม่ยักกะคิดถึงเขาเลยแฮะ” จุนโนะพูดแล้วก็ขนกระเป๋าขึ้นข้างบน
สิ่งแรกที่ทำเมื่อเข้ามาในห้อง นั่นก็คือเปิดหน้าต่างออกทุกบาน โดยเฉพาะบ้านตรงกันข้ามนั้น จุนโนะเปิดผ้าม่านออกด้วย เขารดน้ำต้นไม้ในวินโดว์บ็อกซ์ใต้หน้าต่าง มันดูโรยราไปนิดหนึ่ง เพราะขาดน้ำหล่อเลี้ยง รดน้ำไปก็ชำเลืองไปทางห้องของคาเมะ รายนั้นคงอยู่ในห้องละมัง เพราะจุนโนะเห็นเงาคนลางๆ แต่ว่าเขม้นมองอีกที คราวนี้หนุ่มน้อยเพื่อนบ้านเดินมาปิดหน้าต่างดังปัง เล่นเอาคนมองยืนมองตาค้าง
....นี่เจ้าหมอนั่นมันโกรธอะไรเขาหรือเปล่านะเนี่ย...
แค่พูดว่า จุนโนะไม่สนใจจะคบกับคาเมะ ก็เท่านั้นเอง ทำไมต้องทำปึงปังใส่ด้วยนะ

ร่างสูงเดินมารื้อของในกระเป๋า หยิบห่อโมบายที่จะคาเมะออกมา แกะกระดาษกรอบแกรบแล้วก็หยิบไม้ไผ่สีธรรมชาติออกมาชูตรงหน้า เป่าลมใส่มันก็ส่งเสียงดังกริ๊งกร๊าง เพราะหูจะตาย นี่เป็นอันที่แพงใช่ย่อยนะเนี่ย อุตส่าห์ตัดใจเสียเงินซื้อให้คาเมะโดยเฉพาะ ตอบแทนที่ฝ่ายนั้นซื้อผ้าพันคอที่เขาอยากได้ให้
แล้วทีนี้จะให้ยังไงล่ะหว่า ก็คาเมะไม่ยอมใยดีด้วยแบบนี้น่ะ

จุนโนะอาบน้ำอาบท่าแล้วก็ใส่กางเกงขาสั้นยีนส์กับเสื้อกล้ามเดินถือโมบายไปบ้านคาเมะ เป็นไงเป็นกัน มาทำเป็นงอนจะเอาเจ้าไม้ไผ่ที่ถืออยู่นี้ขว้างใส่หน้าให้...
“คาเมะ.....คาเมะอยู่เปล๊า?” เขาตะโกนเรียกหน้าบ้าน สักพักหน้าหล่อๆ ของคาเมะก็โผล่มาจากข้างบ้าน
“มีอะไร ส่งเสียงเรียกอยู่ได้ รำคาญ!!” เจ้าของบ้านตะโกนบอก แล้วก็หดหน้ากลับไป ไม่เห็นตัวอีกแล้ว จุนโนะเดินไปทางเสียงนั้น ได้ยินเสียงชามกระทบกันดังก๊องแก๊งก็ชะโงกหน้าเข้าไปดู
“ทำอะไรเหรอ?”
“ไม่เห็นหรือไงเล่า?” คาเมะตอบเสียงเข้ม แบบรำคาญจริงๆ
จุนโนะค่อยๆ ย่องเข้ามาดูบ้าง เผื่อเป็นเจ้าชิโร่จะได้เผ่นหนีทัน แต่เขาก็เห็นแต่คาเมะนั่งยองๆ กับพื้น ในมือมีกระป๋องใส่อาหารกิ้งก่าอยู่
“กำลังให้อาหารชิโร่เหรอ?” จุนโนะถามเสียงเบา ราวกับเกรงว่าถ้าเสียงดังมากกว่านี้ เจ้าชิโร่เจ้าของอาหารจะโผล่หน้ามาจ๊ะเอ๋ คาเมะเงยหน้ามองแล้วก็พยักหน้า
“อือ....”
“แล้วอยู่ไหนล่ะ ลูกชายนายง่ะ?”
“อยู่บนหัวนายนั่นแหล่ะ จุนโนะ”
“หา??” จุนโนะสะดุ้งแหงนหน้าขึ้นมอง ก็ที่อยู่ตรงกับหัวของเขานั้นน่ะ มีเจ้าตัวขาวๆ นัยน์ตากรอกได้ เกาะกิ่งไม้อยู่ ดวงตาใสแจ๋วมองเขาอยู่พอดี
“เฮ้ย!!” จุนโนะผงะออก แล้วรีบเผ่นพรวดเดียวไปยืนตัวลีบติดกับตัวบ้าน โดยมีคาเมะอมยิ้มที่มุมปาก แล้วก็เดินถือชามใส่อาหารมาห้อยที่กิ่งไม้ พอเห็นอาหารเจ้าชิโร่ก็คลานต้วมเตี้ยมมาหาทันที คาเมะลูบลำตัวมันอย่างรักใคร่
“นายนี่กลัวไม่เข้าเรื่อง กะอีแค่กิ้งก่าธรรมดาๆ กลัวไปได้”
“ไม่ได้กลัว แต่ไม่ชอบ”
“แล้วชอบอะไร?”
“หมาก็ได้ ปลาก็ได้ แต่ไม่ชอบแมว”
“อือ........” คาเมะพยักหน้า ครางในลำคอ เขามองร่างของจุนโนะสุเกะที่ยืนตัวลีบติดกับผนัง ร่างสูงค่อยๆ กระดืบขาออกห่างจากต้นไม้ต้นใหญ่นั้น โมบายในมือกระทบกันดังกรุ๋งกริ๋ง คาเมะมองแล้วก็เงยหน้าขมวดคิ้ว จุนโนะก็เลยยื่นมาตรงหน้า
“อ่ะ ให้...”
“โมบาย??”
“อือ...ฉันซื้อมาให้”
“ของฝากจากนาราเหรอ?”
“อือ....”
“ขอบใจนะ” คาเมะเอื้อมมือออกไปรับ มือต่อมือสัมผัสกันอย่างไม่ตั้งใจ แต่มันก็ส่งกระแสประหลาดมาให้สองหนุ่มรับเอาไว้เต็มๆ
“นึกยังไงซื้อมาให้ฉันน่ะ” คาเมะว่า แล้วก็ชี้ให้จุนโนะเดินตามเข้าไปในบ้าน
“ก็นายยังซื้อผ้าพันคอให้ฉันเลย”
“เรื่องนั้นน่ะ ฉันไม่ได้หวังว่านายจะมาซื้ออะไรตอบแทนหรอกนะ ฉันให้ผ้านายก็เพราะอยากจะให้ นายไม่จำเป็นต้องทำอะไรที่ฝืนความรู้สึกก็ได้”
“หมายความว่าไง?” จุนโนะดึงแขนคนพูดให้หยุด แต่คาเมะไม่หยุดเดิน เขาขึ้นบันไดบ้านโดยที่มีแขนของจุนโนะเกาะเกี่ยวอยู่ ทั้งสองขึ้นมาถึงบนห้องนอนของคาเมะ จุนโนะถึงได้ปล่อยแขนนั้น
“ก็นายไม่ได้สนใจใยดีฉันไม่ใช่เหรอ? จะมาทำดีด้วยทำไมกัน”
“แหม .. ทำเสียงน้อยใจก็เป็นด้วย” จุนโนะยื่นหน้า ย่นจมูกใส่ เขาเดินมาอิงร่างกับขอบหน้าต่าง โดยมีคาเมะเดินเข้ามาใกล้ เขาแขวนโมบายบนกรอบบนของหน้าต่างบานนั้น จุนโนะตัวสูงกว่าก็เลยช่วยคาเมะติด ลมเย็นๆ พัดผ่านเข้ามา ทำให้โมบายไม้ไผ่หมุนตัวเป็นวง ลำไผ่เล็กๆ กระทบกันดังเป็นเสียงใสๆ ไพเราะจริงๆ
“ฉันน่ะไม่ได้น้อยใจหรอกนะ แต่ว่า ... เสียใจมากกว่า” เสียงคาเมะตัดพ้อต่อว่า จนจุนโนะรู้สึก ใบหน้าหวานก็เลยสลดลง
“ฉันไม่ได้ตั้งใจพูดเป็นทำนองนั้น โทโมะเขาถามมา ฉันก็เลยไม่รู้ว่าจะตอบว่าอย่างไรต่างหากล่ะ จะให้ฉันบอกตรงๆ เหรอว่า ชอบให้นายมานอนกอดด้วยน่ะ บ้าน่ะซิ เขินจะตาย......” จุนโนะว่าแล้วก็ทำหน้าตาเขิน จนคาเมะอยากจะจับมาฟัดซะให้หายเขิน
“แล้วนายรู้สึกยังไงกับฉันล่ะจุนโนะสุเกะ?”
“บ้า ถามอะไรตรงๆ”
“ก็ตอบมาเด่ะ”
“ไม่รู้หรอก นายเป็นเพื่อนบ้าน เมื่อก่อนอาจจะไม่ค่อยอยากยุ่งด้วย แต่นั่นก็เพราะยังเด็กด้วยกัน แต่ว่าพอพูดคุยกันจริงๆ จังๆ ก็...เอ้อ... นายก็ไม่ใช่คนที่จะคบไม่ได้หรอกนะ” จุนโนะหันหน้าออกนอกหน้าต่าง ก้มลงเท้าแขนกับขอบ ดวงหน้างดงามก้มมองดอกไม้ในกระถาง มือเรียวละไล้กับกลีบดอกอันบอบบางนั่น ในขณะที่พูด คาเมะสังเกตว่า จุนโนะไม่ได้มองสบตาเขาเลยสักนิด
คาเมะยืนข้างๆ ใกล้จนท่อนแขนสัมผัสกัน เจ้าของห้องยกมือขึ้นไล้กับลำไม้ไผ่ที่แขวนต่องแต่งอยู่กลางอากาศ ดวงตาคมมีแววลึกซึ้ง

จุนโนะเงียบเมื่อคาเมะไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไรออกมา มีเพียงสายตาเท่านั้นที่ทอดมองจับนิ่งอยู่ที่ใบหน้าหวานใสของเขา
แต่แล้วจู่ๆ คาเมะก็โพล่งออกมาว่า
“ฉันชอบนาย....”
พร้อมกับที่ใบหน้าของคาเมะหันมามองจุนโนะเต็มตา เห็นชัดๆ เลยว่า จุนโนะยืดตัวขึ้นยืน ลำตัวตรงแน๋ว ดวงหน้ามีสีเลือดฝาดขึ้น ดวงตาเรียวรีก็เบิกกว้างราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน
“บ้า..” จุนโนะครางออกมา
“อ้าว.. คนบอกว่าชอบ ยังจะว่าเขาว่าบ้าอีกแน่ะ พึลึกคน”
“ก็นายมันบ้าจริงๆ”
“ฉันชอบนายจริงๆ นะ ไม่รู้ว่าเมื่อไร แต่ก็ชอบ....” คาเมะสารภาพ สีหน้าออกแววเขินเหมือนกัน แต่ก็เพียงชั่วแวบเดียว
“เอ้อ...... ขอบใจที่ชอบนะ”
“แล้วนายล่ะ ชอบฉันสักนิดบ้างมั้ย?”
“หา?” จุนโนะทำตาโตอีกแล้ว คราวนี้อ้าปากค้าง จะให้ตอบว่าอย่างไร เล่นสารภาพกันแบบไม่ให้ตั้งตัวแบบนี้
“เฮ้อ.....” คาเมะถอนหายใจเฮือก
“นายชอบฉันแบบไหนง่ะ?” จุนโนะถามเอาตรงๆ คาเมะจับมือเรียวของคนถามมากุมไว้
“จะให้ตอบว่าไงล่ะ บอกแค่นี้ยังไม่รู้อีกหรือไง...โง่หรือเปล่านายง่ะ... อยากฟังใช่มั้ย... ฟังนะ....ฉันจะบอกนายว่า ฉันรักนายแบบแฟนน่ะ แบบ..อยากเห็นหน้าทุกวัน อยากจะเอาไว้ควง และก็ถ้ามีโอกาสจะฟันให้ชื่นใจ...” พูดหน้าตาเฉย เสร็จแล้วก็ทิ้งมือที่กุมไว้สักครู่ลง พอจะหันหลังกลับไปมองนอกหน้าต่าง จุนโนะก็ซัดมะเหงกใส่กลางหัวของเขาพอดี
“ประสาท!!”
“อ้าว..มาว่าฉันได้ไง ก็รู้สึกอย่างไรก็พูดออกมาแบบนั้นนี่หว่า”
“นี่นายคาเมะ.. นี่เหรอคำสารภาพของนาย...มัน...มันไม่หวานเลยสักนิด...ทื่อๆ ตรงๆ ห้วน แล้วก็บอกได้คำเดียวว่าไม่โรแมนติกเลยง่ะ”
“อยากให้พูดแบบโรแมนติกน่ะพูดไม่เป็นหรอกเว้ย...”
ก็นั่นแหล่ะฉันถึงได้ว่านายประสาทไม่สมประกอบ...”
“มาว่ากันบ่อยๆ เดี๋ยวพ่อปล้ำซะหรอก” คาเมะว่า แล้วก็กางมือออก ย่างสามขุมเข้ามาหา แต่จุนโนะถอยหลังกรูด เขาอาศัยความคล่องตัว รีบจ้ำอ้าวลงบันไดไป วิ่งแจ้นออกนอกบ้านแบบชนิดไม่ให้ใครตามทันเลย

แต่ระหว่างที่วิ่งกลับบ้านนั้น ร่างสูงไม่ลืมที่จะพกพาเอาความอายกลับมาด้วย

...เจ้าเต่าบ้านั่น จู่ๆ ก็มาสารภาพความในใจชนิดโจ๋งครึ่ม ไม่มีปิดบังอะไรเลยด้วย น่าอายจริงๆ ง่ะแหล่ะ มีโอกาสจะฟัน พูดออกมาได้ไงฟะ... ใครจะยอมให้ฟันได้ง่ายๆ มันต้องสมยอมถึงจะถูก

จุนโนะวิ่งไม่ยอมหยุดจนถึงห้องนอน เขาโถมตัวลงกลางเตียง นอนหอบด้วยใจเต้นระรัว

จะยอมให้ฟันเหรอ ฝันไปเถอะ.... เขาผู้ชายนะ มาพูดกันโต้งๆ แบบนั้นได้ไง

เจ้าของร่างสูงพลิกตัวนอนคว่ำ นึกไปถึงถ้อยคำที่คาเมะพูด ไม่รู้ว่าพูดจริงหรือพูดเล่น แต่คำพูดนั้นก็ทำให้เขาอายม้วนจนต้องวิ่งหนีมา

.....เฮ้อ.....น้องโนะเอ๊ย...จะเสียเชิงให้เต่าน้อยคราวนี้ละมัง

อดนึกทบทวนดูเหตุการณ์ที่ผ่านๆ มาแล้วไม่ได้ ... ยามที่คาเมะกอดกระหวัดรัดรึง ฝังจุมพิตที่แก้ม ที่ปาก ครั้งแล้วครั้งเล่า เท่าที่ผ่านมา มีสักครั้งหนึ่งมั้ยที่เจ้าตัวจะโกรธ จะรังเกียจ
จุนโนะสั่นหัว เอาหน้าฝังกับหมอนนุ่ม แล้วก็ครางเบาๆ
“ไม่เคยรังเกียจสัมผัสของเจ้าหมอนั่นสักนิดเลย.... ไม่เลย ...แต่ตรงกันข้าม สัมผัสนั้นมันชวนให้ตื่นเต้น วาบหวามดีออก... เกิดอะไรขึ้นกับฉันนะ .. คาเมะ... ฉันรู้สึกอย่างไรกับนายกันแน่....??”

*********************

 

to be con

comment ที่นี่ก็ได้จ้า..กด..กด..

Hosted by www.Geocities.ws