Outside My Window...8

++++++++++++++++++++++++++++++

 

รถมอเตอร์ไซค์สามคันขี่ห้อไปตามถนน จากร้านเกมส์เซ็นเตอร์ไปยังถนนสายใหญ่นอกเมือง ก่อนจะแยกกันไปคนละทางเมื่อถึงสามแยก .... จุนโนะขี่รถเข้ามาในซอยจนถึงบ้านของตัวเอง เห็นรถยนต์สีขาวคันหนึ่งจอดอยู่หน้ารั้วบ้าน ......ของใครกันหว่า ไม่คุ้นเลยล่ะ
เขาจูงมอเตอร์ไซค์เข้ามาภายในรั้ว เห็นกลุ่มของเพื่อนพี่สาวนั่งคุยกันอยู่ที่ม้าหินข้างบ้าน นัทซึมิเห็นน้องชายคนเดียวมาเมียงๆ มองๆ ก็กวักมือเรียก
“มานี่ซิจ๊ะ จุนโนะ”
พอจุนโนะเข้ามาใกล้ เธอก็ดึงแขนของร่างโปร่งให้มายืนข้างๆ
“นี่น้องชายเราเองนะ จุนโนะสุเกะจ้ะ” นัทซึมิแนะนำจุนโนะให้รู้จักกับเพื่อนๆ ซึ่งเด็กหนุ่มจำหน้าได้คนเดียว ..... ยูอิจิ แฟนของพี่สาว นอกนั้นอีกสองหนุ่ม จุนโนะไม่รู้จักสักคน
“นี่พี่จินนะ อะกานิชิ จิน แล้วก็นี่พี่อุเอดะนะจ๊ะ เป็นเพื่อนพี่ที่มหา’ลัย” พี่สาวแนะนำทีละคน
ซึ่งจุนโนะก็ยิ้มแย้มทักทายเป็นอย่างดี

มองไล่ตามชื่อทีละคน รู้สึกว่าคนชื่อ จิน จะหน้าตาดีกว่าใคร ดวงตาเรียว คมกริบ ดูมีแววลึกซึ้งชอบกลเวลามองเขา ริมฝีปากบางเผยอออกหน่อยๆ เซ็กซี่เหมือนกันล่ะ ส่วนอีกคนที่ชื่อ อุเอะดะก็ดูออกจะคล้ายๆ เด็กสาวหน่อยๆ ไม่รู้ว่าจะเป็นแฟนกับคนชื่อจินหรือเปล่า
จุนโนะมองคนโน้นที คนนี้ที เห็นมีแต่พวกผู้ใหญ่ทั้งนั้น ก็ไม่สนใจอะไร เขาขยับสายกระเป๋านักเรียนแล้วก็ขอตัวขึ้นไปอาบน้ำ พี่สาวจึงปล่อยตัวไปแต่โดยดี มีเสียงเอ่ยชมลอยมาเข้าหูว่า
“นัทซึจังมีน้องชายสวยชะมัดเลย”
เสียงนั้นน่ะ คงจะเป็นเสียงของคนชื่อ จิน เพราะจุนโนะลองหันไปมอง ก็เห็นสายตาคมคู่นั้นมองเขาด้วยแววตากรุ้มกริ่มชอบกล

.......ดูแปลกๆ แหะ เพื่อนพี่นัทซึมิคนนี้.......

เห็นแววตาแล้ว หนาวๆ ร้อนๆ ทางที่ดีอย่าไปยุ่งดีกว่า

จุนโนะเดินเข้าห้องส่วนตัว สิ่งแรกที่ทำก็คือเปิดผ้าม่านหน้าต่างที่ตรงกับห้องของคาเมะออก มองออกไป ห้องของคาเมะยังเงียบเชียบแสดงว่า เจ้าของห้องยังไม่กลับ....... เขาลองกวาดสายตาไปเรื่อยๆ
เห็นร่างเพรียวของคาเมะเดินอยู่หน้าถนน
.......... ที่เบื้องล่างนั่น คาเมะกำลังเปิดประตูรั้วเตี้ยๆ เข้าไป ร่างบางที่ดูแข็งแกร่ง เดินเอามือล้วงกระเป๋าข้างหนึ่ง และอีกมือก็เกี่ยวหูกระเป๋าพาดบ่า เดินผิวปากอย่างคนอารมณ์ดี ...

....พอเดินใกล้จะถึงตัวบ้าน อะไรบางอย่างทำให้คาเมะชะงัก และราวกับจะรู้ตัวโดยสัญชาติญาณว่ามีคนจับตามองอยู่ คาเมะหันขวับมาทางบ้านจุนโนะ เงยขึ้นมองที่หน้าต่างบานนั้น พบกับสายตาคู่หนึ่งที่แอบมองเขาอยู่ก่อนแล้ว.

.......ดวงตาเรียวรี สวยงามของใครบางคนที่เขาฝากรอยจุมพิตเอาไว้เมื่อคืน.....
................................

จุนโนะสุเกะรีบดึงผ้าม่านปิด เขาก้าวถอยหลังราวกับจะหลบให้พ้นจากดวงตาคมกริบที่แหงนเงยขึ้นมอง
ให้ตายซิ.....กะอีแค่คาเมะมองเหมือนเช่นที่เคยมอง ทำไมเขาต้องรู้สึกวูบวาบด้วยนะ ........นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่.....
เจ้าโรคจิตนั่น เริ่มจะทำให้มีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นในใจของเขาแล้วหรือ......หรือจะเป็นเพราะจูบแรกที่เสียให้เจ้านั่นไป ถึงทำให้จุนโนะใจเต้นแรงขนาดนี้

เบื้องหลังผ้าม่านโปร่งขาว จุนโนะสามารถเห็นเงาคนตะคุ่มๆ จากบ้านตรงกันข้าม

คาเมะเปิดหน้าต่างของตัวเองออกกว้าง แถมยังเหน็บชายผ้าม่านไว้ด้วย ทำราวกับจะชวนเชิญ... ไม่มีปิดบังอะไรกันแล้ว

นั่นไงหน้าหล่อๆ โผล่ออกมา มองซ้ายมองขวา จุนโนะแอบเห็นคาเมะมองมาที่ห้องของเขา อมยิ้มที่มุมปากแบบเจ้าเล่ห์ แล้วก็มองลงไปที่ม้าหินที่พี่นัทซึมินั่งคุยกับเพื่อนด้วยล่ะ.........

..................

คาเมะนั่งลงที่ปลายเตียง หลังจากดูทิวทัศน์นอกห้องจนชุ่มปอดแล้ว เห็นเงาคนวูบไหวอยู่ในห้องของจุนโนะ เมื่อกี้แอบเห็นจุนโนะที่ข้างหน้าต่างด้วย .... เหมือนกับจะแอบมองเขาอยู่เหมือนกัน เขาก็เลยเปิดหน้าต่างให้เห็นกันจะจะ ....
เขาอมยิ้ม ไม่รู้เหมือนกันว่าจะยิ้มไปทำไม สองมือแกะกระดุมเสื้อแล้วเดินมาหยุดนิ่งที่หน้าต่าง มองต้นไม้ในกระถาง จากนั้นก็แหวะอกเสื้อหรา เผยให้เห็นอกแบนๆ แต่เริ่มมีกล้ามเนื้อขึ้นแบบวัยรุ่นทั่วๆ ไป คาเมะรดน้ำต้นไม้ รดอยู่นั่นแหล่ะจนน้ำหยดติ๋งๆ เต็มหน้าต่างไปหมด
ราวกับจะรู้ว่ามีใครคนหนึ่งยังคงแอบมองอยู่ เขาถอดเสื้อนักเรียนออกหน้าตาเฉย จงใจจะเปลื้องผ้าอยู่ตรงบริเวณนั้น ดวงตาดำคมตวัดมองที่ห้องของจุนโนะ ......นั่นไง......ร่างสูงยังยืนอยู่จริงๆ ด้วย ไม่ได้ไปไหนหรอก...เจ้าหัวหน้าแก๊งค์หน้าหวาน

.....................................

คาเมะเท้าศอกกับขอบหน้าต่าง ฮัมเพลงในลำคอเบาๆ ขณะก้มดูกลีบดอกไม้ในวินโดว์ บ็อกซ์ ราวกับจะสนใจเสียเต็มประดา .....ไม่รู้หรือไงว่ามีคนบ้านตรงกันข้ามยืนกำชายผ้าม่านแน่น ...

... ทำไมวันนี้คาเมะถึงดูเร้าใจเป็นบ้าแบบนั้นนะ ...

เป็นครั้งแรกที่จุนโนะยืนมองคาเมะแบบสนใจเต็มที่ ..... ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็จะสะบัดหน้าใส่ แล้วก็ไม่สนใจใยดี แต่ทำไมวันนี้ คาเมะถึงได้ดูเท่และเซ็กซี่แบบนี้ ... ดูซิ เสื้อก็ไม่ใส่..อวดแผงอกของคนเริ่มเป็นหนุ่ม ผมที่ยาวปรกหน้าผากก็ทำให้ใบหน้าหล่อเฉี่ยวมีเสน่ห์ขึ้น ริมฝีปากบางหยักแย้มเหมือนกับจะยิ้มเยาะใครสักคน ...... ก็ปากนี้แหล่ะที่จุมพิตให้เขาเคลิ้มได้เมื่อคืน .... เอ... แล้วทำไมเขาต้องมายืนดูคาเมะด้วยนะ ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ
จุนโนะหักใจผละออกมาจากบริเวณนั้น เดินกลับมานั่งใจสั่นที่เตียง ก่อนจะปลดเสื้อผ้าของตัวเองออก แต่กระนั้นก็ไม่วายชำเลืองมองไปยังที่เดิม คาเมะหายไปแล้ว เขาถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะดึงผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำไป

*******************************

จุนโนะสุเกะเข้ามาร่วมกลุ่มกับพวกของนัทซึมิ เพราะพี่สาวมายืนเรียกให้มาร่วมทานข้าวด้วยกัน วันนี้พ่อกับแม่ไปงานเลี้ยง กลับดึก จุนโนะก็เลยต้องกินข้าวกับพวกพี่ๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้ ... ดูพี่สาวยิ้มแย้มแจ่มใส เคียงข้างกันนั้นคือแฟนหนุ่มหล่อนามว่า ยูอิจิ

ส่วนคนชื่อจิน นั่งจิบเบียร์อยู่ตรงกันข้ามกับจุนโนะ ส่งสายตาเยิ้มมาให้เขาเต็มๆ จนเด็กหนุ่มอยากจะบอกเหลือเกินว่า

...ผมผู้ชายนะฮะ ผู้ชาย.....หรือพี่จะไม่ใช่......

“ปีหน้าน้องจุนโนะจะเลือกเข้ามหา’ ลัยไหนเอ่ย?” จินถามพลางจิบเบียร์ เขารักษาระดับสายตาอยู่ที่จุนโนะเพียงคนเดียว
“ก็ยังไม่ทราบฮะ อีกตั้งเกือบปี”
“ไม่ได้นะครับ ต้องรีบตัดสินใจตั้งแต่ตอนนี้ เสียดายจังปีหน้าพวกพี่ก็เรียนจบกันหมด แต่ก็แนะให้ได้นะ เรียนที่มหา’ ลัยเดียวกับพี่ก็ดี จะได้มาช่วยติวให้” จินเริ่มขายขนมจีบ แต่จุนโนะไม่ชอบกินติ่มซำก็เลยรีบสั่นหน้า ปฏิเสธ
“ไม่เป็นไรฮะ ผมเรียนเก่ง พอจะช่วยตัวเองได้”
“เรียนเก่งอย่างเดียวไม่ได้นะครับ ต้องขยันด้วย พี่จะมาช่วยติวให้น่ะดีแล้ว อยากให้เรียนสถาบันเดียวกัน จะได้เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันไง” จินว่าเข้านั่น จุนโนะก็เลยเงียบ นึกไม่อยากเป็นรุ่นน้องใครแล้ว.....
เขาจิบพั้นช์ที่พี่สาวทำ จุนโนะยังเด็ก พี่สาวจึงไม่อนุญาตให้เขาดื่มเบียร์ ..ซึ่งก็ดี .....ขมจะตายชัก
ถ้าดื่มเบียร์แล้วเริ่มป้อแบบ อะกานิชิ จิน เขาก็ไม่ขอดื่มดีกว่า

จินเริ่มเปลี่ยนที่นั่ง ขยับมานั่งใกล้เขาอีกนิด เรียกได้ว่า หน้าแทบจะแตะกันอยู่แล้ว จุนโนะปรายตามองพี่สาวก็เห็นสนใจแต่กับแฟน พอมองมาทางเพื่อนอีกคนของพี่ ก็สะดุ้งเฮือก ก็สายตาของพี่อุเอะดะน่ะ ..... มันดุจัง...
มองเขากับจินแบบว่า .. เหอ...... หรือว่าจะหึงพี่จินหว่า

จุนโนะกระเด้งตัวออกห่าง เข้าไปนั่งเบียดกับพี่สาวคนสวย อึดอัดเป็นบ้าเลย เขารีบซัดอาหารตรงหน้าให้อิ่มไวๆ ... จะได้ขอตัวไปเดินเล่น แต่ทว่า.....
“พี่จินไปเดินเล่นด้วยคนน้า.....” ร่างสูงของจินยืนขึ้น แถมก้มลงมาหาหน้าของจุนโนะเสียอีก เด็กหนุ่มจึงต้องลุกพาแขกเดินชมสวนอย่างช่วยไม่ได้ โดยมีสายตาไม่พอใจของอุเอะดะมองตามอยู่ด้านหลัง

ระหว่างนั้นจินก็ชวนจุนโนะคุยโน่นคุยนี่ จนมาหยุดยืนดูบ่อเลี้ยงปลาที่ริมรั้ว จุนโนะพยายามยืนให้ห่างแล้วเชียว แต่อีกฝ่ายก็พยายามเอื้อมมือมาแตะข้อศอกของเขาจนได้
“จุนโนะชอบเลี้ยงปลาเหรอ พี่จินมีเยอะนะ จะเอามาให้” จินบอก กระตุกยิ้มกระชากใจสาว
“ไม่ฮะ ผมอยากเลี้ยงหมามากกว่า แต่แม่ไม่ให้เลี้ยง บอกว่าเดี๋ยวมาขี้เลอะเทอะ”
จินหัวเราะ แล้วก็บอกว่าจะแอบเอาหมามาให้เลี้ยง พอแม่เห็นจุนโนะอุ้มเข้าบ้านแล้ว เดี๋ยวก็ต้องยอมไปเอง ซึ่งคำพูดนั้นทำให้จุนโนะผวาเข้าเกาะแขนจินทันที
“จริงหรือฮะ... พี่จินจะเอามาให้ผมจริงๆ ง่ะเหรอ?”
“จริงซิครับ แต่น้องจุนโนะต้องไปเดทกับพี่จินก่อนน้า......”
จุนโนะมือร่วงจากแขนจิน เขาหันหลังให้ พยายามนับหนึ่งถึงสิบที่จะไม่กระแทกหน้าเจ้าชีกอคนนี้ให้ลงไปนอนดิ้นกับพื้น นี่กะจะจีบเขาจริงๆ ด้วย

......โธ่เอ๊ย......เอาหมามาล่อเด็ก......

“งั้นผมเลี้ยงปลาอย่างเก่าดีกว่า” จุนโนะว่า แล้วก็เดินไปริมรั้ว จินก็ยังเดินตามติดๆ

จุนโนะเหลือบขึ้นมองบ้านตรงกันข้าม เห็นแล้วก็ต้องสะดุ้งเพราะสายตาคู่หนึ่ง คมปลาบแทบจะทิ่มแทงเนื้อหนัง มองเขม็งมาอยู่ก่อนแล้ว
คาเมะนั่นเอง.......
คราวนี้ร่างเล็กของเพื่อนบ้าน นั่งเอียงๆ บนขอบหน้าต่าง หลังพิงกรอบด้านหนึ่ง หันหน้ามาทางเขาและจินเต็มๆ สายตานั้นดูแวววาวอย่างที่จุนโนะไม่เคยเห็นมาก่อนเลยล่ะ เขามองมาทางคนข้างๆ นี่อีกคน ..อะกานิชิ จิน....
แค่รู้จักกันครั้งแรก จินก็แทบจะเกาะเขาหนึบ ...ทำไมพี่นัทซึมิถึงไม่อบรมเพื่อนของตัวเองซะบ้างนะ

“จิน!! กลับมากินข้าวต่อเหอะ เร็ว!!” เสียงเฉียบขาดของใครคนหนึ่งตะโกนมาจากม้าหิน
อุเอะดะนั่นเอง ..มองมาด้วยสายตาจะกินเลือดกินเนื้อ จุนโนะอดเสียววูบไม่ได้ ...สงสัยพี่อุเอะดะต้องชอบพี่จินแหงๆ เลย.... สายตาเหมือนแม่เสือดุแบบนั้นน่ะ
แต่จินดูจะไม่สนใจ เขาเอามือไพล่หลัง แล้วก็ยื่นหน้ามาทางเด็กหนุ่ม
“งั้นพี่จินจะเอาปลาสวยๆ มาให้ดีมั้ย?”
“ไม่เอาง่ะ ผมขี้เกียจต้องไปเดทกะคนแก่”
“อ้าว!!” จินทำหน้าเหวอ แผนเอาของมาล่อดูท่าจะไม่ได้ผลแหะ... ดูหน้าเจ้าหนู ม. ปลายคนนี้ มันน่าฟัดจริงๆ ผิวขาว เนียนดูละมุนตา ดวงตาเรียวใสแจ๋ว มีชีวิตชีวา... เป็นเพื่อนกับนัทซึมิมาหลายปี ไม่คิดว่าเพื่อนของเขาจะมีน้องชายหน้าตาจิ้มลิ้มแบบนี้ อย่างงี้ต้องหมั่นมาเยี่ยมบ่อยๆ ซะแล้ว ... แหม..แต่ถ้าไม่มีเจ้าอุเอะดะก็ดีน่ะซิ... ไม่น่าหลงไปควงด้วยเลยให้ตายเหอะ...

จุนโนะทำหน้ามุ่ย ไม่ชอบจินเล้วล่ะ เล่นมาจีบกันดื้อๆ แบบนี้ ...ไม่ได้เขินอายแต่ไม่ชอบ...แต่ทีเจ้าเต่าหน้าขาวมาพูดจาแทะโลม เขากลับเฉยๆ แถมยังตื่นเต้นเสียอีก
จินรูปหล่อก็จริง แต่เล่นมารุกใส่แบบนี้ ก็ไม่เอาง่ะ......

.....เอ...นี่เขาหน้าเหมือนฝ่ายรับมากหรือไงนะ จินถึงได้ติดหนึบแบบนี้น่ะ...

“พี่จิน ผมมีการบ้านเยอะ ขอตัวไปทำก่อนนะฮะ พี่อยู่กับแฟนพี่ไปเหอะ...ผมน่ะยังเด็ก...” จุนโนะว่าแล้วก็เดินฉับๆ ไป แต่ก็ไม่ลืมชายตามองอุเอะดะ เห็นฝ่ายนั้นไม่ได้สนใจเขา เอาแต่มองจินแบบจะกินเลือดกินเนื้อ
จุนโนะเห็นแล้วก็สะดุ้ง นึกเสียว นี่ถ้ายอมเออออไปกับพี่จิน มีหวังโดนฉีกอกแน่ๆ
จุนโนะเดินมาจะเข้าประตูอยู่แล้วเชียว หูยังอุตส่าห์ได้ยินเสียงจินครางเบาๆ ว่า
“เจ็บนะอุเอ้...อย่าหยิกสิ”

....เฮอะ..มีแฟนอยู่แล้ว ยังทำเจ้าชู้อีกแน่ะ

*****************************

เช้าวันต่อมา.....

จุนโนะขี่รถมาถึงกลางซอย เขาก็ชะลอเมื่อเห็นร่างโปร่งบางของคาเมะเดินอยู่ข้างหน้า ท่าเดินตัวตรงแน๋วแบบนี้ ...เฮ้อ..ดูเท่อีกแล้ว
......ไอ้หมอนี่มันทำเท่ก็เป็นแฮะ.....รู้สึกว่าหมู่นี้จะเท่ทุกวันเลยนะ....

คาเมะหันมาตามเสียงเครื่องยนต์ เห็นจุนโนะเลิกหน้ากากหมวกกันน็อคขึ้น เห็นดวงตาสดใสงดงามมองมาที่เขา
“ขึ้นรถเด่ะ” จุนโนะชวน
“ไม่เป็นไร...เดินไปเองได้” คาเมะว่าแล้วก็ทำท่าจะเดินต่อ
“อีกไกลนะ” เสียงจุนโนะดังตามมา
คาเมะหยุดชะงักแล้วก็สั่นหน้า แต่พอจะเดินอีกก้าว เขาก็หยุด หันขวับมาจ้องหน้าจุนโนะ แล้วจู่ๆ ก็ถามโพล่งออกมาว่า
“คนนั้นน่ะใคร?!!”
“หือ?...คนไหนง่ะ?” ร่างสูงทำหน้างง เอียงคอมองคนถามด้วยความฉงนว่า คาเมะกำลังเอ่ยถึงใคร....
“ก็คนนั้นไง เอ้อ...คนที่มาเมื่อวานน่ะ”
“คนไหนล่ะ มีตั้งหลายคน”
“คนที่หล่อๆ สูงๆ ที่เดินตามนายต้อยๆ ง่ะ”
“อ๋อ...พี่จิน...”
“ก็ใครล่ะ จินอะไรนั่นน่ะ?” คาเมะถามเสียงห้วนจัด ...หางเสียงเฉียบขาดเหมือนจะดุก็ไม่เชิง แต่ก็เล่นเอาจุนโนะขมวดคิ้วเพราะความงงว่า ทำไมต้องโกรธอะไรถึงขนาดนี้ด้วย
“แล้วทำไมต้องทำเสียงโกรธๆ แบบนี้ด้วยล่ะ?” จุนโนะถามกลับ
“โกรธเด่ะ ก็ไอ้หมอนั่นน่ะ มันจะมาจีบนายงั้นซิ?”
“เอ๋....ก็เขาเป็นเพื่อนพี่สาวฉัน ...มีอะไรสงสัยง่ะ... แล้วทำไม? ถ้าเขามาจีบฉันและมันจะ หนักกบาลนายไง๊?” จุนโนะยื่นหน้ายื่นตาถาม คาเมะจึงนึกขึ้นได้

......นั่นซิ.....แล้วเขาจะสนใจทำไม ...ไม่เห็นเกี่ยวกับเขาสักหน่อย

“ก็ถามไปงั้นแหล่ะ” เขาว่า
“เออ.....ว่าไงล่ะ ถามทำไม หึงหรือไง?”
คาเมะสะดุ้งเฮือก รีบปรับสีหน้าเป็นขรึมทันที
“เรื่องอะไรฉันจะไปหึงนาย...บ้าหรือเปล่า?”
“ฮึ่ม....งั้นก็แล้วไป” จุนโนะว่า แล้วก็ตบที่เบาะซ้อนอีกครั้ง เป็นเชิงเตือนให้คาเมะนั่ง
คราวนี้คาเมะมองเบาะหลังของจุนโนะแล้วก็หันไปมองถนนข้างหน้า ถูกล่ะ ทางไปโรงเรียนยังอีกยาวไกล ดังนั้นเขาจึงขยับมาใกล้
“ซ้อนไปก็ได้...เป็นครั้งแรกนะที่ได้ไปโรงเรียนกับนาย” เขากระโดดซ้อนหลังจุนโนะ มือกระหวัดรัดรอบเอวของคนขี่แน่น

เมื่อจุนโนะบึ่งรถออกนอกถนนใหญ่ คาเมะก็ดูเหมือนจะเพิ่มแรงกอดเข้าไปอีก เนื้อนุ่มใต้เสื้อนักเรียนให้ความรู้สึกอบอุ่นได้ดีทีเดียว และจะเป็นอย่างไรน้า...ถ้าได้สัมผัสถึงเนื้อใน...เมื่อวันนั้นก็ไม่ได้สัมผัสเสียด้วย เอาแต่จูบอย่างเดียว

.....สงสัยวันหลังต้องลองดูมั่ง ว่าผิวในร่มผ้าของจุนโนะสุเกะจะละมุนมือแค่ไหน.......

***********************

ที่ลานจอดรถมอเตอร์ไซค์ข้างอาคารเรียน
คุซาโนะชะลอรถเมื่อมาถึงซองจอดรถด้านใน และที่นั่นเขาเห็นโทโมะกำลังจอดรถเสร็จพอดี เด็กหนุ่มใจเต้นเมื่อโทโมะมองมาแล้วก็ยิ้มให้ ดวงหน้าคมของคุซาโนะร้อนซู่ แต่กระนั้นเขาก็ยังฝืนยิ้มตอบกลับไป
“มอร์นิ่ง โทโมะ...”
“หวัดดี คุซา.... เมื่อคืนหลับสบายดีมั้ย?” โทโมะถาม ซึ่งก็ทำให้คนฟังทำหน้าเหรอ
“ถามทำไม? นายน่าจะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว”
“เอ้อ....เมื่อคืนว่าจะชวนนอนด้วยกันอีก แต่ว่า ไม่กล้าง่ะ กลัวนายปฏิเสธ” โทโมะทำหน้าเจื่อน วันนี้เขาดูอิดโรย เพราะเมื่อคืนไม่ได้นอน ต้องอยู่บ้านคนเดียวอีกวัน ไม่กล้าชวนคุซาโนะค้างด้วย เพราะไม่รู้จะเข้าหน้ากันอย่างไรหลังจากถ้อยคำสารภาพของเพื่อนตัวน้อยแล้ว เขาเองก็วางหน้าไม่ถูก ถ้าจะให้อยู่ด้วยกันสองต่อสองอีก ก็จะทำใจลำบาก

เมื่อคืน นอกจากจะคิดเรื่องคุซาโนะแล้ว การอยู่คนเดียวก็ทำให้กลัวผีขึ้นสมองอีกด้วย โทโมะก็เลยเปิดเกมส์เล่นคนเดียว จนลืมตาแทบไม่ขึ้น จึงได้นอน ซึ่งก็เกือบสว่างแล้ว มีหวังวันนี้ ไม่แคล้วสัปหงกในห้องเรียนแน่ๆ
“ดูท่าทางนายจะนอนไม่หลับนะ โทโมะ?” คุซาโนะอุตส่าห์สังเกตเห็นหน้าตาโรยๆ ของเขาด้วย
“อ๋อ.....ก็นอนไม่หลับ....กลัวผี”
“เฮ้อ......” คุซาโนะถอนหายใจ เขาสะพายกระเป๋าเป้ เดินเฉียดโทโมะจะออกไปด้านนอก แต่แล้วก็ต้องชะงักกันทั้งสองคนเมื่อ..... จุนโนะขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามาพอดี และคนซ้อนหลังนั้นน่ะทำให้ทั้งโทโมะและคุซาโนะมองตาค้าง...

....คาเมนาชิ คาซึยะ....
“ไหนว่าไม่ถูกกันไง?” โทโมะก้มลงกระซิบถามคุซา
“คงถูกกันแล้วมั้ง” คนตอบยิ้มแก้มปริ ถ้าความสัมพันธ์ที่เริ่มก่อตัวอันชั่วเวลาข้ามคืนของคาเมะและจุนโนะจะทำให้ทั้งสองใกล้ชิดกันมากขึ้น เขาเองก็น่าจะดีใจไม่ใช่หรือ เขาแหงะหน้ามองเสี้ยวหน้าของยามะพี เห็นฝ่ายนั้นทำหน้างง
“ดีจัง...คาเมะมากับจุนโนะ” คุซาโนะเปรยขึ้น ซึ่งก็ทำให้โทโมะก้มหน้ามอง แล้วถามเสียงห้วน
“ว่าไงนะ?”
“เปล่านี่” คุซาว่า แล้วก็เดินฉับๆ ไปหาจุนโนะและคาเมะ
“ไงมาด้วยกันได้ล่ะ” คุซาโนะถามยิ้มๆ
“ก็เจอเขาเดินแกว่งอยู่ในซอย ก็หิ้วเอามาด้วย สงสาร.....” จุนโนะพูดพลางหยิบกระเป๋าขึ้นสะพาย เหลียวมองคาเมะที่ทำหน้าเฉยเมย เห็นแล้วก็หมั่นไส้ ทีเมื่อกี้ยังชวนคุยระหว่างทาง พอมาตอนนี้ทำเก๊กหน้าใส่ซะอีกแน่ะ
“ไปก่อนล่ะ ขอบใจนะจุนโนะ” คาเมะเกี่ยวหูกระเป๋าพาดไหล่ตามความเคยชิน เขาโบกมือให้โดยไม่หันมามอง
“เอ้อ...เดี๋ยว...คาเมะ...” คุซาโนะตะโกนเรียก
คาเมะหันมาเลิกคิ้ว
“มีอะไรไอ้ตัวเล็ก?”
“ห้องนาย....ห้องนายน่ะ ได้ไปทัศนศึกษาที่นาราหรือเปล่า?”
“อือ.....ได้ข่าวว่าไปกันทั้งชั้นปีสามเลยนี่”
“เออ...นั่นเด่ะ ดีจังเลยนะ” คุซาโนะยิ้มกริ่ม เขามองคาเมะแล้วหันมามองจุนโนะ จากนั้นรอยยิ้มน้อยๆ ก็ผุดขึ้น โดยที่โทโมะและคนอื่นไม่ทันสังเกตเห็น
“ไป...เข้าห้องกัน” จุนโนะกอดคอโทโมะ เตรียมจะพากันเดิน แต่โทโมะขืนตัวไว้ เขารั้งแขนจุนโนะให้หยุด
“เดี๋ยวก่อนจุนโนะ... นายเอาคาเมะซ้อนหลังมาแบบนี้ หมายความว่าไงฟะ?” โทโมะถามเสียงขุ่น หน้าตาไม่สบอารมณ์
“คนบ้านใกล้เรือนเคียงกัน ทำไมง่ะ โทโมะ หึงหรือไง?”
“โอ๊ย... ฉันจะหึงทำไม ของแบบนี้ใครดีใครได้เว้ย... ว่าแต่นายเถอะ คิดจะลงสนาม แข่งกันจีบคาเมะกับฉันหรือไง?”
คำกล่าวของโทโมะทำให้จุนโนะอ้าปากค้าง ... ถอนหายใจแรง
“โทโมะ... เจ้าเต่าบ้านั่นน่ะ ไม่ได้หวาน น่าทนุถนอมอย่างที่นายคิดนะ แล้วก็ไม่ใช่ฝ่ายรับด้วย ฉันขอบอก” จุนโนะตัดสินใจบอกเอาตรงๆ แต่อีกฝ่ายหัวเราะใส่หน้า
“เฮอะ... เชื่อยาก นายรู้ได้ไงง่ะ?”
“ก็....เอ้อ.....”
“ว่าไงจุนโนะ นายรู้ได้ไงว่าคาเมะน่ะ เป็นฝ่ายรุก” โทโมะถามย้ำ ซึ่งจุนโนะก็ทำท่าอึกอัก

หน้าหวานของทั้งคู่มองกันและกัน อีกฝ่ายทำกระอักกระอ่วนจะให้บอกได้ไงว่า ก็คนมันเคยโดนคาเมะปล้ำมาแล้ว และเรี่ยวแรงเยอะซะขนาด ทนุถนอมไม่ลง แต่ตรงกันข้ามกันเลยล่ะ
ส่วนอีกหนึ่งหวานที่เป็นแมนเต็มตัวก็มองจุนโนะแบบระแวง ..... หรือว่าจุนโนะจะกลับใจมาจีบคาเมะด้วยอีกคน เรื่องนี้ยอมไม่ได้เด็ดขาด ...เพื่อนรักก็เพื่อนรักเด่ะ... โทโมะก็มั่นใจในเสน่ห์อันลุ่มลึกของตัวเองเหมือนกัน
ดังนั้น โทโมะจึงเอื้อมมือมาตบบ่าของจุนโนะเบาๆ แล้วเอนหน้ามากระซิบว่า
“ใครดีใครได้โว้ย จุนโนะ... คอยดูนะ เอาไว้ไปนาราก่อนเหอะ...คาเมะเสร็จฉันแน่” พูดเสร็จแล้วก็ยิ้มมุมปาก สอดมือเข้าที่แขนของจุนโนะฉุดให้เดินเข้าห้องโฮมรูม โดยมีคุซาโนะเดินหน้าเฉย ตามไปด้วย

“ใครจะเสร็จใครกันแน่ โทโมะ...คอยดูนะ กลับจากนารา ทุกอย่างมันต้องเปลี่ยนไป” คุซาโนะพูดอย่างหมายมาดขณะจับตามองแผ่นหลังของเพื่อนตัวสูงทั้งสอง........

************************

 

to be con

comment ที่นี่ก็ได้จ้า..กด..กด..

Hosted by www.Geocities.ws