***************************

อีกสองวันต่อมา
คาเมะไปเรียนได้ตามปกติ แม้ว่าที่ใบหน้าจะยังคงมีร่องรอยฟกช้ำอยู่บ้างก็ตาม วันนั้นห้องของเขามีสอบเก็บคะแนนสามวิชา ในขณะที่ห้องของจุนโนะมีแค่วิชาเดียว นอกนั้นช่วงบ่ายก็จะเป็นพละล้วนๆ
ที่นั่งของคาเมะอยู่ริมหน้าต่าง มองลงไปข้างล่างก็เห็นสนามพละพอดี.......เด็กหนุ่มนั่งเท้าคางมองออกไปเบื้องล่าง อีกมือหนึ่งก็เคาะปากกา โดยมีกระดาษสอบวางอยู่ตรงหน้า ...หัวสมองชักจะตื้อๆ หลังจากสอบสองวิชาแรกในคาบเช้าและคาบบ่ายเมื่อสักครู่ พอมาถึงวิชาที่สาม เขาก็แทบสลบ... อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์ยาแก้อักเสบที่กินอยู่ก็ได้
เมื่อมึนหัวก็หันไปมองทิวทัศน์ด้านนอกเสียที...

...นั่นไง...ห้องของจุนโนะสุเกะกำลังเล่นพละอยู่ด้านนอก มองเห็นได้อย่างชัดเจน

ร่างสูงของจุนโนะดูเด่นเป็นสง่าขณะตีลังกากลับหน้ากลับหลังโชว์สาวๆ เพื่อนร่วมห้อง เรียกเสียงกรี๊ดได้พอสมควร ใบหน้าแย้มยิ้มที่ร่าเริงทำให้คนแอบมองรู้สึกมีพลังอย่างประหลาดที่ทำให้หายเครียดไปได้บ้าง
คาเมะถอนสายตามาทำข้อสอบต่อ พอใกล้จะเสร็จ เขาก็รู้สึกว่ามีก้อนหินเล็กๆ ถูกปามาโดนขอบหน้าต่างพอดี หันไปมองก็พบกับดวงตากลมโตซ่อนแววเจ้าชู้ของโทโมะมองมาอยู่ก่อนแล้วที่ใต้หน้าต่าง
“สอบหรือไงจ๊ะ คนสวย? คนใต้หน้าต่างป้องปากถาม ร่างโปร่งในชุดพละยืนเท้าเอว ทำหน้าเจ้าชู้ส่งมาให้
คาเมะทำหน้าบึ้งใส่ คิ้วขมวดจนแทบจะติดกัน เขาทำเป็นไม่ใส่ใจ ก้มลงทำข้อสอบต่อไป แต่แล้ว

.......แคร้ก.........

เสียงก้อนหินดังกระทบมาอีก
“คาเม้......เย็นนี้ซ้อนรถกลับบ้านมั้ยจ๊ะ สอบเหนื่อยๆ เดี๋ยวโทโมะไปส่งยาหยีเองน้า...” โทโมะตะโกนเสียงไม่เบาสักเท่าไร คาเมะถอนหายใจ กรอกตาขึ้นบน แล้วก็ชำเลืองมองครูคุมสอบ....เสียงตะโกนยังดังมาแว่วๆ อีก
“คาเมะ...ะ...ะ...คาเม้จ๋า.....”
คาเมะถอนหายใจเฮือก กระแทกปากกากับโต๊ะ
“ไปไกล..ไกล..ไป๊...รำคาญ...คนจะสอบโว้ย!!” คาเมะตะโกนตอบลงไปด้วยความลืมตัว ทั่วทั้งห้องหันขวับมามองที่เขา...รวมทั้งครูคุมสอบด้วย
“อะไรกัน...คาเมนาชิคุง? เอะอะอะไรกันยะเธอ?” คุณครูเดินมาหา มองลอดแว่นอย่างจับผิดเต็มที่
.....เอาล่ะหว่า...คุณครูเดินใกล้เข้ามาแล้ว เดี๋ยวจะหาว่าเขาส่งซิกถามข้อสอบกับโทโมะน่ะซิ ทำไงดี เขาชำเลืองมองข้อสอบ เหลืออีกสี่ข้อก็จะเสร็จแล้ว...ขาดไปสี่ข้อคงไม่ถึงกับเสียคะแนนสักเท่าไรหรอก
.......
“ว่าไงคาเมนาชิคุง?”
“...........”
............ฟุ่บ.........!!
ร่างเล็กของคาเมะล้มลงไปกองกับพื้น ท่ามกลางเสียงกรี๊ดกร๊าดของสาวๆ ในห้อง
“ว๊าย...คาเมะเป็นลม...” หลายคนกรูกันเข้ามายังร่างที่นอนนิ่งข้างโต๊ะเรียน
“อย่ามุง...อย่ามุง...ขออากาศหน่อย...” คุณครูร้องห้าม แล้วบอกให้นักเรียนชายตัวโตช่วยกันแบกคาเมะไปนอนห้องพยาบาล แล้วเธอก็ตามไปฝากฝังกับพยาบาลประจำห้องเสร็จสรรพ

..........................

คาเมะแทบสำลักยาดมเมื่อมันถูกจ่อเข้าที่จมูก ความมึนหัวเริ่มจู่โจมเข้ามาอีก นอนพักเล่นๆ ที่นี่ก็ดีเหมือนกัน แผลที่หน้ายังไม่ค่อยจะหายดี ยังต้องกินยาแก้อักเสบต่อ ฤทธิ์ยาที่กินเข้าไปเมื่อกลางวันก็ทำให้เขาง่วงตลอดเวลา ครูพยาบาลมาดูเขาสักครู่ก็เดินออกไป คาเมะได้แต่หลับตานอนยิ้มบนเตียง แกล้งเป็นลมนี่ก็ดีไปอย่าง ป่านนี้โทโมะคงจะงงว่าเขาหายไปไหน..นึกถึงเจ้าหมอนี่แล้วรำคาญชะมัด...รำคาญทั้งแก๊งค์เลยรวมถึงจุนโนะหน้าหวานคนนั้นด้วย.....

...เอ...แล้วทำไมเขาต้องคิดถึงจุนโนะเล่าหว่า........

คาเมะหลับไปนานเท่าไรไม่รู้ แต่มาสะดุ้งตื่นเอาตอนที่โทโมะและคุซาโนะช่วยกันประคองร่างสูงเพรียวของจุนโนะเข้ามาในห้องพยาบาล ดวงหน้าซีดเซียวของจุนโนะ อ่อนระโหยเต็มที่
“เป็บลมครับ เป็นลม...ตีลังกามากไปหน่อย” โทโมะแจ้งอาการเพื่อนรักให้ครูพยาบาลทราบ
“ครับ...อาจารย์ให้ตีสามรอบ หมอนี่ล่อซะสิบกว่ารอบ ก็เลยลงมานอนลุกไม่ขึ้นฮะ” คุซาโนะช่วยเล่าต่อ
“งั้นให้นอนพักที่ด้านในก็ได้จ้ะ อ้อ...รู้สึกว่าจะมีนักเรียนห้องอื่นมานอนพักอยู่ก่อนแล้ว ค่อยๆ ก็แล้วกันนะจ๊ะ” คุณครูผายมือไปทางเตียงอีกเตียงหนึ่งด้านในติดกับเตียงของคาเมะ

เสียงฝีเท้าดังแว่วมาใกล้ๆ คาเมะย่นหน้าเซ็ง เฮ้อ...นี่เขาจะหนีพวกแก๊งค์สระโอ๊ะหน้าหวานนี่ไม่พ้นหรือไงนะ
ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปง...กลัวเจอโทโมะจอมตื๊อ ...รำคาญ
เสียงโทโมะสั่งเสียเพื่อนร่วมแก๊งค์เสียยืดยาว ส่วนคุซาโนะบอกว่าเลิกเรียนแล้วจะมารับ คาเมะเองก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ของอะไรต่างๆ ของตัวเองก็ทิ้งไว้ที่ห้องเรียน ทั้งสมุด หนังสือ โทรศัพท์และกระเป๋าเงิน แล้วใครจะเก็บมาให้มั้ยเนี่ย...

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าสองคู่เดินจากไปแล้ว คาเมะก็แง้มผ้าห่มออกดู เห็นร่างสูงของจุนโนะนอนตะแคงหันออกนอกหน้าต่าง เขาก็เลยนอนตะแคงหันไปอีกทาง... พลางนึกว่า ทำไมวันนี้ถึงได้ซวยบรมอย่างงี้ฟะ...
แล้วเจ้าคนที่นอนเตียงข้างๆ นี่ เป็นอะไรมากหรือเปล่าน้า???
แต่ก็...ช่างมันปะไร...นอนเล่นให้สบายใจดีกว่า เย็นแล้วค่อยลุกกลับบ้าน

**************************

หลังเลิกเรียน
โทโมะคว้ากระเป๋านักเรียนมาสะพายแล้วก็ตบบ่าคุซาโนะดังป้าบ
“คุ...ช่วยเอากระเป๋ากับชุดนักเรียนของจุนโนะไปให้มันทีน้า....เราต้องขอรีบชิ่งไปดักจีบคาเมะก่อนล่ะ ไม่รู้ป่านนี้หนีกลับบ้านไปยัง..”
“เอ้า...แล้วจะไม่ไปดูจุนโนะด้วยกันเหรอ?”
“ขอวันหนึ่งน้า...เมื่อกลางวันยืนจีบกับคาเมะใต้หน้าต่าง จู่ๆ เขาก็หายตัวไปไหนก็ไม่รู้”
“นี่...ขนาดยืนจีบกันแล้วเหรอ?” คุซาโนะทำหน้าเหวอ หัวใจหล่นวูบ ...โทโมะเอาจริงหรือไงนี่ รุกเร็วขนาดนี้เชียว
“แล้ว...แล้วหมอนั่น ยอมให้นายจีบด้วยเหรอ?”
“ก็งั้นซิ...แหมก็ฉันเสน่ห์แรงหยอกใครล่ะ...คาดว่าอีกไม่นานคงได้น้องหนูคาเมะมาเป็นแฟนแน่นอน...นายคอยช่วยเชียร์ก็แล้วกัน... อ้าว...จะรีบลุกไปไหนล่ะ?” โทโมะถามด้วยความงง เมื่อเห็นคุซาโนะคว้าของใช้ของจุนโนะแล้วเดินลิ่วๆ จะออกนอกห้อง
“ไปหาจุนโนะ!!” ตะโกนบอกแล้วก็ทำหน้าบึ้ง สายตาคมตวัดค้อนโทโมะขวับ
“เป็นไรวะ...หมู่นี้ ทำท่าแปลกๆ” โทโมะส่ายหน้า เดินล้วงกระเป๋าผิวปากหวือเตรียมไปดักรอคาเมะที่หน้าโรงเรียน

......................................

“บ้าชะมัดเลย...โทโมะนะโทโมะ...ไม่รู้ใจกันบ้างเลย...เฮ้อ.....” คุซาโนะเหวี่ยงกระเป๋าจุนโนะพาดบ่า อีกมือก็กำมือถือของเพื่อนเอาไว้ ในใจก็นึกแช่ง ขออย่าให้โทโมะพบกับคาเมะเลย...
พอมาถึงหน้าห้องพยาบาล ก็สวนกับคุณครูประจำห้องพอดี เขาบอกว่าจะมารับจุนโนะกลับบ้าน คุณครูก็เลยรีบอนุญาตและขอร้องว่า
“มาก็ดีแล้วจ้ะ ...งั้นก็ช่วยปิดห้องให้ด้วยนะจ๊ะ ครูจะรีบกลับน่ะ มีนัดจ้า...” คุณครูยื่นแม่กุญแจอันใหญ่ให้หนุ่มน้อยแล้วก็รีบร้อนจากไป ปล่อยให้คุซาโนะยืนหน้ามุ่ย
“อะไรง่ะ...มีแต่คนฝากโน่นฝากนี่กรูทั้งวันเลย”
พอเข้ามาในห้อง ก็ตรงรี่เข้าหาเตียงของจุนโนะทันที เพื่อนตัวสูงนอนหันหลังให้ เขาชะโงกดู ...จุนโนะยังไม่ตื่น นอนหลับตาพริ้ม สบายจริงๆ เชียว นี่ก็เย็นแล้วด้วย เขาเตรียมจะปลุกจุนโนะอยู่แล้วถ้าเผอิญไม่เหลือบไปเห็นนักเรียนอีกคนนอนอยู่อีกเตียง....หลับเหมือนกันอีกด้วย... แต่ใครหว่า?
คุซาโนะเอื้อมไปเอานิ้วเกี่ยวชายผ้าห่มที่หมอนั่นคลุมโปง พอเลิกผ้าขึ้นได้นิดหนึ่งก็ต้องอ้าปากค้าง ...

แค่เห็นส่วนบนของใบหน้านั้นนิดนึงเขาก็รู้แล้วว่าใคร....
.....เฮ้ย...ไอ้หมอนั่น...คาเมะนี่หว่า......
เอาล่ะซิ..คาเมะอยู่ที่นี่....จุนโนะก็อยู่ที่นี่ ....นอนหลับด้วยกันทั้งคู่

...........ติ๋ง.........

ความคิดเจ้าเล่ห์ออกมาจากใจเป็นครั้งแรก
รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปาก ความคิดที่จะปลุกจุนโนะเหือดหายไป เขาค่อยๆ ย่องออกนอกห้อง

คุซาโนะจัดแจงล็อกประตูห้องด้านนอก คล้องแม่กุญแจดอกใหญ่ที่คุณครูให้เมื่อสักครู่อย่างแน่นหนา ...ขังไว้ด้วยกันซะเลย...บางทีจุนโนะอาจจะจัดการกับคาเมะให้เขาก็ได้...
ทีนี้ล่ะ โทโมะก็จะผิดหวัง และหันมาสนใจเขาคนเดียว....อิ...อิ....ทำไมหมีน้อยถึงได้ฉลาดหลักแหลมแบบนี้....

อยากรอลุ้นเหลือเกินว่า คืนนี้จุนโนะจะงาบคาเมะหรือเปล่า...แต่ว่าต้องทำใจห้อรถกลับบ้านนี่นา...พอขี่ถึงหน้าประตูโรงเรียนก็พบกับโทโมะยืนล้วงกระเป๋าด้วยมาดอันแสนเท่ สงสัยจะรอคาเมะอยู่ล่ะซิ
“อ้าว...คุ...จุนโนะล่ะ?” โทโมะเอ่ยปากถามเมื่อคุซาโนะจอดรถข้างๆ เขา
“เดี๋ยวออกมา กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ เขาบอกให้เรากลับกันก่อน...อ้อ...เมื่อกี้เจอเพื่อนคาเมะเขาบอกว่า หมอนั่นน่ะกลับไปตั้งกะยังไม่เลิกเรียนเลย....ป่านนี้ถึงบ้านแล้วมั้ง” พูดหน้าตาเฉย...จนโทโมะคล้อยตามแต่ตีสีหน้าผิดหวังไม่น้อยทีเดียว
“งั้น...คืนนี้ไปค้างบ้านฉันอีกนะ พ่อกับแม่ยังไม่กลับเลยง่ะ....แหะ..แหะ....กลัวผีว่ะ” โทโมะชวน แต่คุซาโนะทำอิดออดพอเป็นพิธี แล้วบอกว่า
“บ้านนายเองแท้ๆ...จะกลัวอะไรวะ”
“เออน่า..แล้วจะไปค้างหรือเปล่า?”
“ไปเด่ะ...”
“ก็เท่านั้นแหละ” โทโมะสตาร์ตรถ ชวนคุซาโนะขี่รถกลับบ้าน และก็แวะกินราเม็งร้านเดิม..ทำเอาคุซาโนะหุบยิ้มไม่ลง
ป่านนี้จุนโนะกับคาเมะจะตื่นหรือยังน้า...

**********************************

จุนโนะสุเกะงัวเงียตื่นขึ้นมาก็ใกล้ค่ำแล้ว เขาขยี้ตาพลางมองไปรอบตัว
“ห้องพยาบาลนี่หว่า... โห...เย็นป่านนี้แล้วเหรอ” เขามองไปที่เตียงข้างๆ เห็นแล้วก็แปลกใจ นี่ยังมีคนที่ยังไม่ได้กลับบ้านอยู่อีกคนเหรอ
แล้วคุซาโนะกับโทโมะล่ะไปไหน ไม่เห็นมาปลุกเลย ...เจ้าพวกนี้นี่น่านัก ...ปล่อยให้เขานอนได้ไงจนป่านนี้ ... แล้วเจ้าหมอนี่ที่นอนหลับปุ๋ยหันหลังให้เขานี่มันใครหว่า
จุนโนะสลัดผ้าห่มออก เดินไปดูคนป่วยอีกคนใกล้ๆ คิ้วเรียวขมวดเมื่อเห็นทรงผมและทรวดทรงองค์เอว
“เฮ้ย!!” เขาร้องได้แค่นั้น ร่างเล็กของคนนั้นก็พลิกตัวนอนหงาย คราวนี้จุนโนะตะโกนลั่นห้อง
“คาเมะ!!”
“อือ.............ใครวะ.......” คาเมะปรือตามองตัวต้นเสียง
“มาอยู่นี่ได้ไง?” จุนโนะแทบจะจับคอคาเมะเขย่าถาม ตัวน่ะปีนขึ้นไปอยู่บนเตียงคาเมะแล้ว ตอนนี้ก็เท่ากับกำลังเค้นคอถาม
“ก็ป่วยบ้างไม่ได้หรือไง?” คาเมะตอบ
“นายมานอนตั้งก๊ะเมื่อไร?”
“ก็ก่อนนายมา ...ฉันปวดหัวนิดหน่อยก็เลยมานอนเล่น ...นายล่ะ?”
“ก็ฉันเป็นลม...” พอจุนโนะพูดเสร็จก็มีเสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากปากบางของคาเมะ จุนโนะเขย่าคอคาเมะถามเสียงขุ่น
“หัวเราะอะไร? ฉันเป็นลมไม่ได้ไง้?”
“อย่างนายง่ะนะเป็นลม ฉันว่าจะโชว์ออฟอวดสาวๆ มากกว่าละมั้ง ก็เลยมึน”
“ก็...เอ้อ...”

คาเมะอมยิ้ม ไม่อยากบอกว่า ไอ้ที่โทโมะกับคุซาโนะมาบอกกับอาจารย์เรื่องจุนโนะตีลังกาน่ะ เขาได้ยินหมดแล้ว ...และก็ดูซิ ยังนั่งคร่อมเขาอยู่ ไม่ยอมลง ตัวก็หนัก ไม่รู้หรือไงว่าเขาตัวเล็กกว่าน่ะ
“นี่...ลงจากตัวฉันได้ยัง?” คาเมะสะกิดที่สะโพกของคนข้างบน ทำให้อีกฝ่ายนึกได้ จุนโนะปีนลงจากคาเมะและลงจากเตียง มายืนเสยผมอยู่ข้างๆ เขามองไปด้านนอกห้อง เห็นแสงไฟจากสนามบอลส่องสว่าง ก็สะดุ้ง
“เฮ้ย...มืดแล้ว กลับบ้านดีกว่า” จุนโนะไม่สนใจคาเมะอีก เขาหมุนลูกบิดประตู...แต่แล้ว
“เอ๋...........ทำไมเปิดไม่ออกฟะ” พยายามดึงเท่าไรก็ไม่ออก ก็เลยกลับมาที่เตียงคาเมะ ซึ่งฝ่ายนั้นยังคงนั่งเอนหลังพิงพนักเตียง มองเขาเฉยอยู่
“นี่ทำอะไรสักอย่างซิ ฉันเปิดประตูไม่ออกง่ะ...ไม่รู้ล็อกจากด้านนอกหรือเปล่า”
คาเมะเลิกคิ้ว เขาลงไปดูอีกคน ทั้งดึงทั้งดันก็ไม่มีผลอะไร สองหนุ่มหันหน้ามามองกันและกัน แล้วก็เหงื่อแตกซิก
“ช่วยกันซิ” เขาบอก และทั้งคู่ก็ทำอะไรกับประตูไม่ได้ จนในที่สุดก็ต้องทุบประตูห้องโครมๆ
“มีใครอยู่ข้างนอกบ้างครับ ช่วยเปิด ป๊ะ กะ ตู หน่อย...~~~~”

เงียบกริบ ....ทั้งสองไม่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากด้านนอก ก็เลยลองส่งเสียงดูอีกครั้ง แต่ก็เหมือนเดิม

จนในที่สุด จุนโนะก็หันขวับมามองคาเมะ
“โทรศัพท์ล่ะ? ของนายน่ะมีมั้ย?” จุนโนะถาม ซึ่งคาเมะก็สั่นหน้า
“อยู่บนห้องน่ะ ของนายล่ะ?”
“อยู่ที่ห้องเหมือนกัน ไม่รู้ว่าจะมีใครเก็บให้หรือเปล่า ชุดนักเรียนด้วย” จุนโนะก้มลงมองตัวเองซึ่งอยู่ในชุดพละ
“เออ...โทรศัพท์บนโต๊ะนั่น” จุนโนะถลันไปที่โทรศัพท์ภายในที่วางบนโต๊ะอาจารย์ หมุนตามเบอร์ที่แปะอยู่ แต่ว่า ไม่มีใครรับสายสักเบอร์เดียว
“สงสัยจะกลับบ้านกันหมดแล้วล่ะ” จุนโนะถอนหายใจ คาเมะก็เลยบอกให้จุนโนะโทรฯ ออกไปข้างนอก แต่จุนโนะส่ายหน้าดิก
“ไม่รู้รหัสโทร. ออกน่ะเด่ะ นายรู้มั้ยอ่ะ?”
“ไม่รู้เหมือนกัน”
“เฮ้อ.............” สองหนุ่มนั่งกองกับพื้นหน้าประตู

“ทำไงดีล่ะ ติดอยู่ในนี้ซวยชะมัดเลย” จุนโนะเด็กไฮเปอร์ อยู่เฉยไม่เป็น ลุกขึ้นมาทุบบานประตูโครมๆ อีกครั้ง
เมื่อไม่ได้ผลก็วิ่งไปที่หน้าต่าง
“ปีนหน้าต่างก็ได้นี่หว่า”
“ปีนลงไปเด่ะ เนี่ยชั้นสามนะเว้ย” เสียงเตือนดังมาจากที่เดิม คาเมะนั่งเฉยอยู่มุมห้อง
จุนโนะพยักหน้าเห็นด้วย
“เออ...ลืมไป”
เขาเดินกลับไปนั่งที่เตียง ซึ่งคาเมะก็ตามมานั่งที่เตียงของเขาด้วย แถมยัง ล้มตัวลงนอนอย่างไม่รู้หนาวรู้ร้อน
“จะทำอะไรง่ะ?” จุนโนะถาม
“จะนอน!!”
“บ้าเปล่า? กำลังมีเรื่องยุ่ง นอนได้ไง มาช่วยกันคิดหาวิธีออกไปจากที่นี่กันดีกว่า” จุนโนะฉุดแขนของคาเมะให้ลุก แต่อีกฝ่ายฝืนเอาไว้
“ช่างเหอะ..เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ออกได้เองแหล่ะ”
“ได้ไง?...ไม่เอาง่ะ ติดอยู่ในนี้ทั้งคืน ไม่เอาด้วยหรอก ...หิวด้วย ...แล้วก็อยู่กับนาย ฉันไม่เอา...ให้อยู่กับไอ้โรคจิตไม่เอาหรอก...” จุนโนะบ่นอุบ
“ใคร...ไอ้โรคจิต?” คาเมะถาม
“ก็นายไง ไอ้โรคจิต” จุนโนะทำปากยื่น ยังคงดึงแขนคาเมะให้ลุก จนอีกฝ่ายรำคาญ เขากระชากจุนโนะลงมาบ้าง ซึ่งร่างเพรียวไม่ทันระวังตัวก็เลยถลำลงมานอนกองด้วยกันบนเตียง....
...อีกแล้วที่เป็นเช่นนี้ วันนั้นก็ทีหนึ่งล่ะ ที่เจ้าเต่าบ้านี่ขึ้นคร่อมเขา แต่คราวนี้เขาอยู่ด้านบน เพราะงั้นเหตุการณ์ย่อมไม่เหมือนกัน
“ทำไม? อยู่กับไอ้โรคจิตอย่างฉันแล้วมันเป็นไง? แล้วฉันโรคจิตตรงไหนบอกหน่อยซิ” คาเมะยื่นหน้าถาม
“ไอ้โรคจิต...มีใครที่ไหนเขาเอากิ้งก่าทุเรศๆ ไปนอนด้วยง่ะ หมา แมวมีให้เลี้ยงเยอะแยะ ดันไม่เลี้ยง”
“ชิโร่...มันชื่อชิโร่...ไม่ใช่กิ้งก่าทุเรศๆ สักหน่อย น่ารักจะตาย...แพงด้วยน้า...สัตว์นำเข้าจากมาดากัสการ์ด้วยล่ะ” คาเมะคุย ทำเอาคนฟังแทบขย้อน
“นั่นแหล่ะ ...นี่คงจะหอมเช้าหอมเย็นเลยล่ะซิ ...ปะแป้งให้ด้วยเปล่า? ล้างขี้ให้ด้วยซินะ...ยี้...ไอ้ตัวสกปรก สกปรกทั้งคนเลี้ยงและก็สัตว์ประหลาดนั่นด้วย...นี่ปล่อยแขนฉันซะทีเด่ะ จะลง” จุนโนะดึงแขนกลับ แต่คาเมะก็คว้าเอาไว้อีก ตัวถลำจนอกชนกัน หน้าก็ใกล้กันแค่นี้เอง

....ตึ่ก...ตั่ก..... ....ตึ่ก...ตั่ก.....

เสียงหัวใจของใครเต้นก็ไม่รู้...อาจจะทั้งจุนโนะและคาเมะก็ได้

คาเมะนึกไปถึงปากบางแดงของเจ้าหน้าหวานคนนี้ ในวันที่จุนโนะมาบ้านเขา แล้วเขาเกือบจะจูบไปนั้นน่ะ คราวนี้กลีบปากคู่เดียวกันนี้มาลอยยั่วอยู่ตรงหน้าเขาอีกแล้ว อีกทั้งดวงตาที่เบิกกว้างของจุนโนะที่มองมานี่ซิ ...ทำให้รู้ว่าจุนโนะเองก็หวั่นไหวไม่ใช่น้อย ดังนั้นเสียงแหบพร่าของคาเมะจึงดังงึมงำออกมาว่า
“มาว่าฉันตัวสกปรกเหรอ ...แล้วนายล่ะ เล่นพละมาเหม็นเหงื่อจะตาย”
“ไม่เหม็นนะ!! เหงื่อฉันหอมออก... นี่ดมดูเด่ะ” จุนโนะยื่นคอเสื้อให้คาเมะดม แต่อีกฝ่ายกลับหัวเราะหึๆ ...จับร่างโปร่งพลิกนอนข้างใต้แล้วก็บอกว่า
“ถ้าเสื้อไม่เหม็น แล้วเนื้อในล่ะเหม็นหรือเปล่า?” คนพูดยื่นหน้าเข้าใกล้อีกนิด จนจมูกโด่งแทบชนกับแก้มใส จนอีกฝ่ายผงะ
“อ๊ะ? นายจะทำอะไรง่ะ” จุนโนะร้อง ดวงตาที่ตี่เบิกกว้างขึ้นอีกสองมิล
“ก็จะดมไง ว่าเหม็นหรือเปล่า”
“อ๊ะ...ไอ้บ้า..า..า...อุ๊บ...” ริมฝีปากที่กำลังร้องลั่นปิดสนิทลงเมื่อคาเมะประกบริมฝีปากลงไป....อย่างแรงเลยด้วย จนฟันกระทบกับกลีบปากล่างของจุนโนะ ทำให้คนนอนล่างดิ้นขลุกขลัก คาเมะก็เลยกางแขนกางขาตรึงจุนโนะกับที่นอนซะจะได้เลิกดิ้น......
“อื้อ......” เสียงจุนโนะร้องอยู่ในลำคอ เมื่อคาเมะบดเคล้าริมฝีปากเข้าไปอีก จนหอบหายใจแทบไม่ทัน คาเมะขบย้ำกับปากของจุนโนะหนำใจแล้วก็ไซ้จมูกโด่งกับแก้มนวล
“อือ...ตัวไม่เหม็นนี่หว่า หอมดีออก” คาเมะพูดยิ้มๆ อย่างเป็นต่อ
“ไอ้บ้า......มากัดปากฉันทำไม” จุนโนะถามเสียงสั่นระรัวเมื่อปากได้รับอิสรภาพ
“ไม่ได้กัด...” คาเมะกระซิบที่ริมหู
“ทำไมจะไม่ได้กัด นี่ปล่อยนะ จะทำอะไรง่ะ”
“เขาเรียกว่า......เอ้อ.....” คนด้านบนเงยหน้าขึ้นจากการขบหูของจุนโนะ ดวงตาคมกริบของเจ้าโรคจิตที่จุนโนะเรียก มันแวววามเหลือเกิน คาเมะมองหน้าใสและสบตาเบิกกว้างของเพื่อนบ้าน แล้วก็อมยิ้มขณะพูดต่อ
“เขาเรียกว่า.....จุมพิต...”
“บ้า......”
“อยากบ้าเหมือนกันแหล่ะ งั้นมาบ้ากันมั้ย...เล่นกันสักตั้ง ...นายเล่นเป็นแม่ ...ฉันเล่นเป็นพ่อ...ชิโร่เป็นลูก...เอาเปล๊า?” คาเมะถาม ทำเสียงล้ออีกด้วย จุนโนะทุบไหล่แกร่งนั้นดังอั่ก.....
“เล่นบ้าๆ ...ลงไปจากตัวฉันนะ!!”
“ไม่ลง!! คราวที่แล้ว ที่บ้านฉัน นายก็สั่งฉันแบบนี้ แต่คราวนี้เห็นทีจะสั่งยาก ...ลงได้จูบนายแล้วแบบนี้ เห็นทีจะลืมยาก”
“คาเมะ!! นี่ฉันจุนโนะสุเกะนะ...ผู้ชายนะเว้ย...ไม่ใช่ยายอะไรต่ออะไรที่นายเคยควงด้วยนะ”
“ก็เป็นจุนโนะแล้วไงล่ะ เปลี่ยนเป็นจุนโกะก็ได้ คาเมะไม่เกี่ยงอยู่แล้ว...”
“ฉันไม่บ้าไปกับนายด้วยหรอก...บ้าเอ๊ย...ซวบชิบเป๋งเลยกรู... ให้ไอ้เต่าเผือกที่ไหนมากัดปากซะได้” จุนโนะบ่นอุบ แล้วก็ดิ้นไปดิ้นมาให้พ้นจากเรี่ยวแรงของคาเมะ แต่ก็นะ...คนอยู่บนย่อมได้เปรียบอยู่แล้ว
“ฉันบอกว่า ..เขาไม่เรียกว่ากัด เขาเรียกว่า “จูบ” ถ้ายังข้องใจ เดี๋ยวจะแสดงให้ดูอีกรอบก็ได้วะ” ว่าแล้วคาเมะก็งับปากจุนโนะอีกรอบ จนคนโดนจู่โจมออกแรงดิ้นต่อจนเหนื่อย ความรู้สึกแปลกใหม่ที่จุนโนะได้รับจากริมฝีปากของคาเมะทำให้เขาอดรู้สึกแปลกประหลาดไม่ได้ ในความแปลกนั้น มันมีทั้งความไหววูบของอารมณ์ บอกตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่ามันคืออะไร...
จากรสจูบที่กระแทกกระทั้นของคาเมะนั้น เมื่อจุนโนะเริ่มจะหยุดดิ้น จุมพิตจึงเริ่มแปรเปลี่ยน เป็นความอ่อนหวาน ซาบซึ้งเข้ามาแทนที่ ทำให้สองหนุ่มเคลิบเคลิ้มได้เหมือนกัน
เมื่อจุนโนะหยุดดิ้น คาเมะจึงเลื่อนการจับข้อมือมาไล้เบาๆ ที่ท้องแขน ทำปูไต่ดิกๆ ไล่ขึ้นมาที่ซอกคอ หยุดนิ่งที่แอ่งชีพจรที่กำลังเต้นตุบๆ ของจุนโนะ จากนั้นก็เลื่อนมือลง มาหยุดนิ่งที่ฝ่ามือนุ่มแล้วก็ประสานมือของเขากับจุนโนะเข้าไว้ด้วยกัน ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับจังหวะของจุมพิตที่ริมฝีปากเต็มตึงของทั้งคู่...อันไม่ยอมคลายจากกัน............

********************************

ห้องของโทโมะเปิดไฟดวงเดียวเหนือเพดาน เมื่อเจ้าของห้องกับคุซาโนะนอนคว่ำ เล่นเกมกับจอทีวีอย่างเมามัน ...โทโมะมองหนุ่มน้อยตรงหน้าแล้วก็หัวเราะ ...วันนี้ทั้งวันเขายอมให้คุซาโนะชนะ เป็นการตอบแทนที่มานอนเป็นเพื่อนกันผีให้
คุซาโนะยิงข้าศึกตัวสุดท้ายเสร็จแล้วก็ล้มลงนอนหงาย แผ่หราเพราะลุ้นจนเหนื่อยใจ.....
“ชนะแต่เหนื่อย” เขาบอก โทโมะก็เลยเลื่อนถาดแก้วนมให้ จนคุซาโนะดื่มจนหมดนั่นแหล่ะ โทโมะจึงหัวเราะออกมา ..ก็คราบนมจับที่ขอบปากเพื่อนจนรอบ เขาส่งกระดาษทิชชูให้ เมื่อคุซาทำหน้าเหรอหรา เขาก็เลยเอาทิชชูมาเช็ดให้เอง
“กินเป็นเด็กไปได้ นายนี่”
คุซาโนะมองการกระทำของโทโมะ...ค้างไปแล้ว...เป็นครั้งแรกเลยนะที่โทโมะเอาใจใส่เขาถึงขนาดนี้ ...มีเช็ดปากให้ด้วย....โทโมะเช็ดจนไม่มีรอยคราบนมแล้ว ก็จะชักมือกลับ แต่คุซาโนะยึดข้อมือของเขาเอาไว้
“เอ้อ..ขอบใจนะ”
“โธ่..ไม่เห็นต้องขอบใจเลย..” โทโมะจะดึงมือกลับแต่ว่า
“โทโมะ.......” คุซาโนะโผเข้าหาร่างสูง ซบหน้ากับอกของคนที่รัก ในขณะที่โทโมะเองก็ได้แต่นั่งตัวแข็ง เมื่อเห็นคุซาโนะซบหน้านิ่งไม่พูดไม่จา เขาก็ก้มลงมอง
“อะไรวะ ไอ้คุ”
“เปล่า” เสียงอู้อี้ตอบกลับมา ไม่ได้เงยหน้ามองตอบ ยังคงซุกกับอกของโทโมะอยู่เช่นนั้น
“เปล่าได้ไง? เป็นอะไร?..ใครทำอะไรนาย?...มาโหมดซึ้งอะไรกันวะเนี่ย”
“ขออยู่แบบนี้ซักพักไม่ได้เหรอ?”
“ไม่ได้...มันจักกะจี้เว้ย” โทโมะพยายามจะดันตัวคุซาโนะออกห่าง แต่ว่าร่างเล็กกับซุกเนื้อตัวเข้าหา จนเขาต้องปล่อยเลยตามเลย และออกจะตกใจไม่น้อยที่รู้สึกได้ถึงความชื้นของน้ำตาเกาะที่อกเสื้อของเขาด้วย
“คุซา......นายเป็นอะไรของนายกันแน่เนี่ย?”
“โทโมะ........ฮึก........ฮึก.........” คุซาโนะเงยหน้าขึ้น ...ใบหน้านองน้ำตา เขาสบตากับสายตางงงวยของโทโมะแล้วก็ตัดสินใจได้ในตอนนั้น.....
“ฉัน....ชอบ.....นาย......ฮึก.....” เสียงสารภาพนั้นไม่ดังเกินเสียงกระซิบ แต่ก็ทำให้คนฟังถึงกับนิ่งอึ้ง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง
“ชอบ...ชอบแบบไหน” โทโมะถามเสียงตะกุกตะกัก
“แบบไหน? ...จะแบบไหนได้ล่ะ แบบคนรักกันน่ะ จะให้ฉันแจกแจงให้อายอีกหรือไง?”
“เฮ้ย...ไม่ได้นะ...โอ๊ย...ตายแล้ว!!”
“ทำไมง่ะ....ชอบนายไม่ได้เหรอ...ฉันชอบโทโมะนะ ...ชอบมานานแล้ว ทำไมไม่รู้บ้าง...ฮึก...ทำไมง่ะ?” คุซาโนะนั่งน้ำตาไหลนองหน้า ...สารภาพออกมาจนหมด แต่คำตอบที่เขาได้รับนี่ซิ...
...มันเลวร้ายสิ้นดีเลย....
โทโมะไม่ให้เขารักหรือ ...ก็รักไปแล้วนี่ ทำไมจะรักไม่ได้

โทโมะมองหน้าเพื่อนรัก แล้วก็บอกกับตัวเองว่า

....เห็นทีคุซาโนะจะไม่ได้ล้อเล่นซะแล้ว......

ดวงตาหม่นหมอง มีน้ำตาไหลเป็นทาง จนขนตาชื้นเป็นกระจุก ....

คุซาโนะรักเขา...

มิน่าล่ะ...พักนี้คุซาโนะถึงได้มีท่าทางแปลกๆ กับเขา...นึกอยากจะถามเหมือนกัน แต่เมื่ออีกฝ่ายสารภาพมาเช่นนี้เขาเองก็ว้าวุ่นใจ... แต่จะปลอบใจอย่างไรดีล่ะ
เขาแตะบ่าบอบบางของคนตัวเล็ก ก้มหน้ามาใกล้ มือหนึ่งก็ปาดน้ำตาออกให้ แต่ยิ่งเช็ดออก น้ำตาก็ยิ่งไหลมากขึ้น
“เออ...ฉันก็ชอบนายนะ...ก็นายเป็นเพื่อนฉันนี่นา...” โทโมะพูดปลอบได้แค่นั้น คุซาโนะก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น ก้มหน้าต่ำจนคางจรดอก
“นายก็รู้ว่าฉันหมายถึงอะไร โทโมะ..”
“คุ...เราเป็นเพื่อนกันนะ เป็นเพื่อนกันมานาน...ฉันน่ะ...เอ้อ.......ฉันเสียใจ.....” โทโมะอดใจหายไม่ได้ ที่เขาต้องเอ่ยคำนี้ออกมา ...ก็เขารู้สึกแบบนี้จริงๆ นี่นา....เสียงสะอื้นดังจากปากของคุซาโนะ แต่ก็พยักหน้างึกๆ
“ฉันรู้........ฉันรู้ว่ายังไงๆ ซะ...ฮึก.....นายก็ไม่ได้ชอบฉัน....ฮึก...”
“คุ...ให้เราเป็นเพื่อนกันเถอะนะ... ฉันชอบคนอื่นอยู่แล้วง่ะ”
คุซาโนะไม่ตอบ เขาลุกขึ้นอย่างอ่อนแรง เดินละเหี่ยไปขึ้นเตียง ดึงผ้าห่มมาคลุมโปง โทโมะมองตามเพื่อน รู้ดีเต็มอกว่า ภายใต้โปงนั้น มีร่างน้อยนอนสะอื้นไห้อยู่
“คุ.......” เขาเรียกพลางสะกิดหัวไหล่ยิกๆ แต่คนที่นอนหันหลังให้ปัดมือออก
“ช่างเหอะ... นึกเสียว่าเรื่องเมื่อกี้เราต่างคนต่างฝันไปก็แล้วกัน ...คิดเสียว่าฉันไม่ได้พูด” คุซาโนะพูดอู้อี้ออกมา แล้วก็นอนหันหลังให้ เป็นการยุติการสนทนาที่ร้าวรานของเขา
โทโมะตามมานอนข้างๆ เขาผงกหัวดูร่างที่สั่นไหวเพราะแรงสะอื้นของคนนอนข้างกาย ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน แต่คุซาโนะกำลังร้องไห้ เขารู้........เป็นครั้งแรกที่ได้เห็น ออกจะตกใจไม่น้อยทีเดียว

จุนโนะจะรู้หรือเปล่านะ..ว่าสถานการณ์ของเขากับคุซา มันไปกันใหญ่แล้ว....

...แล้วเขาควรจะทำอย่างไรดี ถึงจะไม่ทำให้คุซาโนะเสียใจไปมากกว่านี้........

******************************

to be continue

comment ที่นี่ก็ได้จ๊ะ