Outside My Window...4

++++++++++++++++++++++++++++++

 

เสียงมอเตอร์ไซค์ร่วม 30 คัน ดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณชายน้ำ ข้างสะพานเล็กๆ ที่เชื่อมต่อระหว่างฝั่งในเมืองและนอกเมือง วัยรุ่นที่เข้าร่วมแก๊งค์จอมซิ่งต่างพากันขี่รถมาจอดเป็นวงกลมล้อมรอบลานประลองหมัด ที่เด็กหนุ่มสองคนยืนจังก้าอยู่กลางวง
ท่ามกลางยอดหญ้าที่โบกไหวพลิ้วปลิวสะบัด คาเมนาชิยืนกำหมัดแน่นแนบกับลำตัว ดวงตาคมกล้าจ้องเขม็งไปยังคู่ต่อสู้ของเขา...ทานากะ โคกิ..
หนุ่มห้าวฮิพฮอพยืนกางแขนอยากจะร้องโย่ เพราะมันเขี้ยวเต็มแก่ อยากกระโจนฟัดไอ้หน้าอ่อนจะแย่แล้ว ...รอบข้างมีแต่เสียงตะโกนเชียร์โคกิ ก็พวกแก๊งค์เดียวกับชายหนุ่มทั้งนั้นแหล่ะ

บรรยากาศอึมครึมเมื่อเมฆลอยตัวต่ำ แสงแดดจางหายไปเหลือไว้แต่เงาสีเทาของเมฆก้อนใหญ่บดบัง
“เอาซะทีเด่ะ...ซัดมันให้หมอบไปเล้ย” เสียงตะโกนจากกลุ่มวัยรุ่นดังขึ้น จากนั้นก็มีเสียงเป่าปาก กระทืบเท้าดังไปทั่วบริเวณ คาเมะขยับขาเตรียมพร้อม ในขณะที่อีกฝ่ายย่างเท้าเข้าหา

ส่วนแก๊งค์สระโอ๊ะหน้าหวานห้อรถมาหลังสุด เพราะมัวแต่รอโทโมะที่บ้าน วันนี้ดูจุนโนะจะตื่นเต้นมากเป็นพิเศษ พอมาถึงพวกเขาก็แทรกเข้าไปยืนที่กลุ่มคนบริเวณด้านหน้า ตอนนั้นการวางมวยเพิ่งจะเริ่มต้น

โคกิเป็นฝ่ายเปิดฉากก่อน หมัดล้วนๆ พุ่งเข้าเป้าหมายบริเวณใบหน้าของคาเมะ แต่ร่างเล็กอาศัยความคล่องแคล่วกระโดดหลบทัน และโต้ตอบด้วยหมัดฮุกเข้าที่ท้องจนโคกิตัวงอ ทำให้เสียงร้องอื๊ออ๊าดังมาจากรอบข้าง

หนุ่มฮิพฮอพตั้งตัวได้ โผนเข้าใส่ร่างเล็ก คราวนี้คาเมะถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่เจ้ากรรมที่เท้าดันไปเหยียบตรงหญ้าลื่นแฉะน้ำเข้าพอดี ทำให้หนุ่มน้อยถลำตัวลื่นต่ำ เป็นผลให้ร่างที่โผนเข้ามานั้นคว้าได้แต่อากาศ เสียหลักลงไปนอนจูบพื้นหญ้า คาเมะได้ทีกระชากคอเสื้อของโคกิขึ้น จากนั้น กำปั้นน้อยๆ แต่หนักหน่วงก็ประเคนที่ใบหน้าของโคกิทันที
“อึ้ก......” เสียงโคกิร้องในลำคอ เขาแสบที่โหนกแก้ม ก็สันหมัดของคาเมะล้วนๆ นี่นา......

ช่วงนี้ดูเหมือนเสียงรอบกายจะหยุดนิ่ง เมื่อเพื่อนของโคกิเห็นว่าไอ้หนุ่มหน้าอ่อนคนนี้ไม่ใช่หมูที่จะให้เชือดง่ายๆ เสียแล้ว
จุนโนะเองก็รอลุ้น ไม่รู้ว่าจะลุ้นใครดีระหว่างเพื่อนรุ่นพี่ หรือเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียง เขาเห็นโคกิสะบัดหน้าพรึ่บ ตีลังการอบหนึ่งตามสไตล์หนุ่มแร็พ แต่ทว่า

.............พลั่ก.............

ร่างที่กำลังออกท่าทางเป็นอันต้องสะดุดแข้งของคาเมะลงไปนอนกองกับพื้น
โคกิหัวทิ่ม สะบัดหน้ามองคู่กรณีด้วยดวงตาแววโรจน์

.....อะไรวะ? ตีลังกายังไม่ทันครบรอบ ...เจือกมาถีบตูได้....

“เดี๋ยวเหอะเมิง.......” โคกิสปริงตัวขึ้น เดินส่ายอาดๆ เข้ามา

คาเมะพ่นลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย .......ยังไม่เข็ดอีกนะเจ้าคนนี้

“โห.......ไม่คิดว่าคาเมะจะเก่งแบบนี้เนี่ย” โทโมะร้องเบาๆ ไม่กล้าทำเสียงดัง เพราะพวกของโคกิเยอะเหลือเกิน
“แมน...แมนจริงๆ” คุซาโนะกระซิบตอบ เล่นเอาโทโมะยืนกัดปาก ชักไม่แน่ใจในตัวคนที่ตัวเองอยากจะจีบซะแล้ว เห็นหน้าหวานๆ ตัวเล็กๆ แบบนี้ พอเอาเข้าจริงชักจะแมนขึ้นทุกที.......แต่เอาเหอะ...รอดูไปก่อนก็ได้

“เข้ามา...เข้ามา..” โคกิกำหมัดยื่นเข้ายื่นออกตรงหน้าคาเมะ ทำท่าจะกระโจนใส่ พอคาเมะผงะ เขาก็ถอยออก จนคาเมะถอยหลังไปเรื่อยๆ และเมื่อฝ่ายรุกเหวี่ยงหมัดออกไป คาเมะกำลังจะก้มหลบ แต่แล้วเขาก็รู้สึกว่ามีมือแข็งแรงของใครคนหนึ่งล็อคเขาไว้จากทางด้านหลัง ทำให้ไม่อาจหลบหมัดของโคกิได้

.......พลั่ก........

คาเมะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น เห็นดาวระยิบระยับในตอนกลางวัน โคกิกระชากผมของคาเมะขึ้น ซัดอีกทีที่ปลายคาง
ปากก็พูดกับคนล็อคหลังเด็กหนุ่มว่า
“ขอบใจเพื่อน”

ประโยคนี้ทำให้คาเมะถ่มเลือดที่ปากใส่หน้าโคกิ เสียงห้วนจัดดังลอดปากบางออกมาว่า

“ไอ้หมาหมู่ รุมกันนี่หว่า”
“ปากดีนักนะเมิง...” โคกิตอบ เตรียมยัดกำปั้นให้อีก แต่คาเมะยันเข้าที่ชายโครงจนชายหนุ่มเซ คาเมะพยายามสะบัดตัวออกจากการล็อคของเพื่อนโคกิ แต่ก็สะบัดได้แค่แขนเดียว เขาจึงเหวี่ยงหมัดกลับหลังไปที่ใบหน้าของเจ้าหมอนั่นอย่างจัง
“โอ๊ย...” ร่างนั้นรีบปล่อยคาเมะ ทำให้เขาโผนเข้าใส่โคกิได้อีก

เพื่อนของโคกิสองสามคนแถวนั้น เห็นว่าหนุ่มน้อยหน้าขาวที่ตัวเองปรามาสไว้คนนี้จะไม่ล้มง่ายๆ ก็เลยย่างสามขุมเข้ามาพร้อมๆ กัน ล้อมกรอบคาเมะไว้โดยสิ้นเชิง จากนั้น........

ทั้งบาทาและหมัดล้วน ของแก๊งค์มอเตอร์ไซค์กับหนุ่มน้อยหน้าขาวก็ชุลมุนกันขึ้น เรียกเสียงเฮได้อีกครั้ง

จุนโนะกับแก๊งค์สระโอ๊ะยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่ค่อยพอใจนัก คะแนนนิยมในตัวของโคกิหล่นวูบ จนจมดิ่งเหลือแค่ศูนย์คะแนน

รุ่นพี่เล่นรุมคนคนเดียวนี่หว่า.......

“คาเมะโดนรุม ทำไงดี แบบนี้ชักไม่เข้าทีนา” โทโมะสะกิดยิก จุนโนะเองก็ระล้าระลังจะเข้าไปช่วยก็เห็นท่าจะไม่ปลอดภัย โทโมะกับคุซาโนะเองก็มองไปรอบๆ ตัว ...ให้ตายเหอะ พวกของโคกิทั้งนั้นเลย...กำลังจะหันไปขอความเห็นจากจุนโนะก็ปรากฏว่า
“เอ้าจุนโนะหายไปไหนแล้วง่ะ?”

เสียงแข้งกับหมัดกระทบกันยังดังสลับกับเสียงเชียร์ จากนั้น ก็มีเสียงแหลมของใครคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาจากเบื้องหลังว่า

“เฮ้ย!! ...ตำรวจมา...า.า.า..า....หนีเร็วว...ว....ตำรวจวิ่งมาแล้วววว...ว....ว....”

เสียงนั้นราวกับเสียงประกาศิตที่สลายฝูงชนได้ ท่ามกลางความอลหม่านนั้น บรรดาพวกสิงห์จอมซ่าทั้งหลายแหล่ต่างก็วิ่งแจ้นกระโดดขี่รถของตัวเองกระจายตัวเองออกจากบริเวณนั้นโดยไม่ต้องนัดหมาย
ใช้เวลาไม่ถึงนาที แถวนั้นจึงเหลือแต่ร่างของคาเมะนอนงออยู่ที่พื้น กับอีกหนึ่งหนุ่มที่วิ่งเข้ามาหา

จุนโนะสุเกะเหลียวหาเพื่อนอีกสองคน ...โทโมะและคุซาโนะ...หายไปด้วยเหมือนกัน
ไวจริงๆ เจ้าสองคนนี้ .....สงสัยจะอาศัยช่วงชุลมุนหนีตำรวจที่เขาตะโกนหลอกไปด้วยเหมือนกัน
ทีนี้ก็เลยเหลือเขากับไอ้หน้าเต่าคนนี้กันสองต่อสอง
แล้วจะทำยังไงกันดีล่ะหว่า...........
จะกลับบ้านแล้วทิ้งมันไว้อย่างนี้ดีมั้ย ก็เขาอุตส่าห์ช่วยตะโกนหลอกพวกโคกิให้แล้วนี่นา ก็น่าจะพอแล้ว ...

จุนโนะเดินมาที่มอเตอร์ไซค์ของตัวเอง กำลังจะขึ้นขี่ แต่เขาก็ต้องชะงัก เมื่อได้ยินเสียงครางจากปากของคาเมะที่พยายามยันตัวเองลุกขึ้นนั่ง
“โอยย...” เสียงนั้นเรียกให้จุนโนะเดินเข้ามาหา
หยุดยืนเหนือศีรษะของคาเมะ สายตาก้มต่ำลงมองสารรูปของเพื่อนบ้าน
“เป็นไงง่ะ?” จุนโนะถาม ทำให้คาเมะเงยหน้าขึ้นมอง เห็นร่างสูงโปร่งของจุนโนะยืนเด่นทาบทับด้วยผืนฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาเพราะฝนใกล้จะเทลงมาแล้ว
“นาย....นาย...ทำไมยังอยู่ที่นี่...แล้วไหนล่ะตำรวจ” คาเมะเหลียวมองไปรอบกาย นอกจากเขาและจุนโนะแล้ว บริเวณนั้นก็ไม่มีใครอีก
“ไม่มีหรอกตำรวจน่ะ มีแต่ฉันผู้ช่วยชีวิตนายเอาไว้ ...ถ้าฉันไม่ตะโกนออกมาง่ะนะ ป่านนี้นายโดนยำตีน เละไปมากกว่านี้แล้ว” จุนโนะมองสารรูปของคาเมะ ดวงหน้าที่เงยขึ้นมองเขานั้น บวมปูด ปากที่เจ่ออยู่แล้วก็เจ่อขึ้นอีก โหนกแก้มมีรอยแตก เลือดออกซิบๆ และยังจะรอยถลอกตามเนื้อตามตัวอีกล่ะยังไม่นับ แต่ที่เห็นๆ ก็นั่นเลย รอยฝ่าเท้าของโคกิที่ยันเหนือยอดอกของคาเมะจนเสื้อขาดเห็นรอยรองเท้าชัดเจน
คาเมะค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้น แต่ก็ทรุดฮวบลงไปอีก ไม่รู้ว่าจะช้ำในหรือเปล่า แต่มันจุกไปหมดแล้ว

น้ำเย็นๆ หนึ่งหยดหล่นมาจากฟากฟ้าเบื้องบน รวมกับอีกหลายหยดที่เริ่มประดังกันเป็นหยาดฝนตกลงมา
“อ๊ะ...ฝนตก...” เสียงจุนโนะอุทานออกมา เขามองคาเมะที่กำลังช่วยตัวเองอย่างสุดความสามารถนั้นแล้วก็ต้องปลง ถ้าขืนไม่ช่วยอีก คาเมะจะยืนขึ้นได้เองหรือเปล่านะ แล้วฝนก็เริ่มตกแล้วด้วย

...เอาไง?...จะช่วยดีหรือไม่ช่วยดี...

แต่ว่าเจ้าหมอนั่นมองเขาแล้วก็เมินหน้าหนี อย่างงี้น่าจะเตะซ้ำมากกว่านะ

จุนโนะสะบัดหน้าพรืด เขาเดินดุ่มกลับไปที่มอเตอร์ไซค์ของตัวเอง สตาร์ตรถกระหึ่ม เมื่อฝนเริ่มหนาเม็ดขึ้นทุกที แต่เขาก็ถอนหายใจเฮือก บิดกุญแจดับเครื่อง เดินกลับมาหาคาเมะอีกครั้ง พบว่าฝ่ายนั้นกำลังมองเขาอยู่แล้วเช่นกัน
“ให้ซ้อนท้ายกลับบ้านก็ได้วะ” จุนโนะบ่น ทำหน้ามุ่ยขณะแขนเรียวสอดหมับเข้าที่เอวของร่างเล็ก จนคาเมะสะดุ้งกายเฮือกเพราะจุนโนะจับโดนรอยช้ำที่ชายโครง
“เจ็บเหรอ..?”
“อือ.....”
“งั้นจะให้จับตรงไหนล่ะ?”
“.................”
คาเมะไม่ตอบ จะจับตรงไหนเขาก็เจ็บไปหมดนั่นแหล่ะ ในที่สุดเขาก็ชี้ไปที่สะโพก
“ตรงนี้ก็ได้ เจ็บน้อยหน่อย”
จุนโนะเลื่อนมือมาวางพักที่สะโพกของคาเมะ ออกแรงกดนิดหน่อยเพื่อดูว่าเจ็บมากน้อยแค่ไหน
“โอ๊ย......เบาๆ เด่ะ เจ็บนะ” คนเจ็บนิ่วหน้า สูดปาก
“เออ...เออ..ขอโทษ..” จุนโนะพยุงร่างเล็กของเพื่อนบ้านมาขึ้นรถอย่างทุลักทุเล

ขากลับบ้าน ด้วยความเพลีย คาเมะจึงเอนซบแผ่นหลังของจุนโนะอยู่เช่นนั้น เนื้อตัวเปียกชื้นเพราะลมฝนยังกระหน่ำไม่ขาดเม็ด จนในที่สุด เขาก็รู้สึกว่า คนขี่เบนรถออกนอกเส้นทาง
“หือ.....จะไปไหนง่ะ?” คาเมะปรือตาถาม
“ก็ฝนตก...”
“ฉันรู้แล้วว่าฝนตก ฉันถามว่านายจะพาฉันไปไหน?”
“พาไปหมกศพมั้ง?” จุนโนะตอบยียวน คนซ้อนทำเสียงเฮอะในลำคอ ตามด้วยเสียงครางเพราะเจ็บปาก
“ก็ฝนตก ขี่ต่อไม่ไหวหรอก ถนนลื่น เดี๋ยวจะหาที่หลบฝนก่อน” จุนโนะพูดแล้วก็พาคาเมะมาหลบฝนที่ใต้สะพานเหนือแม่น้ำสายเล็กๆ ที่เคยมานั่งเล่นกับคุซาโนะเมื่อหลายวันมาแล้ว

.......................................

คาเมะทิ้งตัวลงนอนแผ่หราเมื่อจุนโนะพาเขามาถึงใต้สะพาน ที่แห่งนี้เป็นที่กันฝนได้ดีทีเดียว เสียงฝนซัดสาดดังซ่าๆ ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าใด ฝนเจ้ากรรมก็ไม่มีทีท่าว่าจะส่างซาไปได้ง่ายๆ จุนโนะทรุดตัวลงนั่งห่างจากร่างของคาเมะพอสมควร ฟังเสียงหอบน้อยๆ ของร่างเล็กนั้น พอหันมามอง ก็เห็นทรวงอกที่มีรอยขาดของเสื้อแบะออกกว้าง มีรอยช้ำทิ้งรอยไว้ประปรายด้วยสีเนื้อที่ออกม่วงๆ เขียวๆ
“ฉันว่า..ไปหาหมอดีกว่ามั้ย?” จุนโนะเปรยขึ้น
“บ้า........”
“อ้าว.....ก็หวังดี”
“ขืนไปก็โดนซักไซ้ไล่เรียง พอดีเรื่องถึงหูตำรวจจะยุ่งได้น่ะซิ” คาเมะไอออกมา ความเจ็บปวดไม่ต้องพูดถึง โดนรุมสหบาทาขนาดนั้น เป็นครั้งแรกเลยนะที่เสียท่าถึงขนาดนี้

“ฉันว่านายเก่งนะ..ถ้าเป็นพี่โคกิคนเดียวนายน่ะสู้ได้สบายอยู่แล้ว” จุนโนะชมจากใจจริง
“ขอบใจ”
“แต่ว่านายเองก็น้า...ไม่น่าไปรับคำท้าเขาแบบนั้นเลยนี่หว่า...”
“ใครจะไปรู้ว่ามันจะรุม”
“โง่...” จุนโนะสรุปสั้นๆ คาเมะมองตาเขียว แล้วก็ชี้หน้าจุนโนะ
“เงียบไปเลยไป.....พวกเดียวกันนี่ แก๊งค์จอมซ่า นายก็เหมือนกันแหละจุนโนะ ถ้าแม่นายรู้ว่าไปเข้ากับพวกอันธพาลจะว่าไงมั่งน้า...”
“ไม่ใช่อันธพาลนะ ...แค่ขี่มอ’ไซค์สนุกๆ เท่านั้นเอง” จุนโนะทำปากยื่น หันมาค้อนคาเมะขวับ

*********************************

ใต้ชายคาของร้านขายของเก่า ยังคงมีน้ำฝนหยดลงมาไม่ขาดสาย
โทโมะและคุซาโนะนั่งหลบฝนที่เก้าอี้ไม้ไผ่ใต้ชายคา รอจนฝนเกือบจะหยุดโทโมะถึงได้ลุกขึ้น เดินไปชะเง้อคอมองไปที่ถนน เผื่อจะเห็นจุนโนะขี่รถผ่านมาบ้าง

ตั้งแต่ที่มีเสียงคนตะโกนว่าตำรวจมา พวกเขาต่างก็เผ่นแนบกันไปคนละทิศละทาง รู้สึกว่าคุซาโนะนี่แหล่ะที่เป็นคนฉุดมือเขาให้วิ่งไปเอารถ แล้วต่างคนต่างก็ห้อกันไม่เหลียวหลัง....มาคิดได้ก็ตอนฝนตกและหาที่จอดพักรถนั่นแหล่ะที่รู้สึกว่า จุนโนะไม่ได้ขี่ตามมาด้วย
“โดนตำรวจจับหรือเปล่าวะ?” โทโมะส่ายหน้า เท้าเอว
“นั่นน่ะซิ...เอาไงดีล่ะ ลองโทรฯ หาซิ” คุซาโนะแนะ
แต่คำตอบของโทโมะก็คือเสียงเรียกฟรีที่ไม่มีคนรับสาย
“สงสัยจะกำลังขี่รถอยู่มั้ง” เขาเดินกลับมานั่งที่แคร่ตามเดิม พอนั่งปุ๊บ ร่างเล็กของคุซาโนะก็ขยับมาจนชิด หัวเข่าแทบจะเกยกัน หน้าหวานช้อนตาขึ้นมองโทโมะ
“โทโมะ...เราอยู่กันแบบนี้ก็ดีเนาะ ฝนตกใต้ชายคา นั่งบนแคร่ไม้ไผ่ กับคนที่เรา.........เอ้อ.......มันโรแมนติกดีออก นายว่ามั้ย?” เด็กหนุ่มยื่นหน้ามาถามจนใบหน้าเกือบจะแตะกันอยู่รอมร่อ
โทโมะชำเลืองมอง แล้วก็ยักไหล่
“ไม่รู้เด่ะ...ก็งั้นๆ นะ ..ฝนตกแฉะจะตายชัก หนาวก็หนาว แถมยังไปไหนไม่ได้อีก...เฮอะ...ไม่เห็นจะโรแมนติกตรงไหนเลย”
“แหม...คือฉันหมายถึงว่า ถ้าได้อยู่ใต้ชายคาเดียวกับคนที่ชอบง่ะ เสียงฝนหยดลงหลังคาดังเปาะแปะ เปาะแปะ...ก็ดีใช่ม้า?”
“อืมมม...อาจจะจริงนะ เออ..ถ้าได้อยู่กับคาเมะสองต่อสองอย่างนายว่า ท่ามกลางสายฝนนะ ฉันจะกอดร่างเล็กๆ นั้นในอ้อมแขน ฟังเสียงฝนตกด้วยกัน เออ...ลองคิดดูเด่ะ...ฮ้า...แค่ได้คิดก็ชื่นใจแล้ววว...” คนพูดทำท่าเคลิบเคลิ้ม ฝันหวาน จนคุซาโนะหน้างอ สะบัดหน้าพรืดไปอีกทาง เขาขยับออกห่างจากร่างของโทโมะ
“คาเมะ..อะไรๆ ก็คาเมะ”
“อ้าวก็ใช่น่ะซิ ก็ฉันจะจีบคาเมะนี่หว่า...เต่าน้อยแสนหวานคนนั้น ...ว่าแต่นายเถอะ แอบไปชอบใครเข้าหรือไง?” โทโมะจับหัวคุซาโนะโยกเบาๆ ยิ่งเพิ่มความงอนให้หนุ่มน้อยคนนี้อีก

คุซาโนะนั่งกอดอก หน้ามุ่ยเมื่อเพื่อนสนิทหันมากระทุ้งศอกใส่เมื่อยังไม่ได้รับคำตอบ
“เอ้าเป็นไง...คุจ๋า แอบไปมีโรมานซ์กับใครเข้าเหรอ?”
“เปล่าหรอก...อย่าไปสนใจเลย”
“ไม่ให้สนได้ไง เพื่อนกำลังมีความรักทั้งคน เป็นใครเอ่ย? บอกหน่อยได้ม้า??”
“บ้า.......อย่างนายน่ะ ฉันไม่บอกให้โง่หรอก” คุซาโนะพูดสะบัดเสียง เขาลุกไปยืนมองสายฝนพรำนอกชายคา กอดอกตัวเองแน่น ความน้อยใจวิ่งแล่นมาถึงขอบตา ทำให้น้ำใสๆ ที่ไม่ใช่น้ำฝนคลอเต็มดวงตาทั้งสองข้าง

ทำไมนะ? ทำไมโทโมะถึงไม่มองเพื่อนสนิทคนนี้บ้างเลย
อาการโรแมนติกเมื่อสักครู่ดูจะหายวับไป ความในใจที่อยากจะบอกเหือดหายไป นี่ถ้าเขาบอกว่าชอบ....โทโมะคงลงไปนอนกลิ้งหัวเราะชักงอแน่ๆ เลย
เมื่อไรฝนจะขาดเม็ดซะทีนะ จะได้ต่างคนต่างไป มัวมายืนทรมานกันอยู่อย่างนี้...มันปวดใจนะจะบอกให้

******************

หลังจากฝนซา จุนโนะก็ลุกขึ้นปัดกางเกง ชวนคาเมะกลับ
“กลับกันเหอะ...”
“อือ......”
หลังจากเห็นคาเมะปีนขึ้นรถของเขาอย่างยากเย็นแล้ว จุนโนะก็ขี่รถเข้าไปในเมือง ทำให้คาเมะถามมาจากด้านหลังว่า
“เอ้า....จะพาฉันไปไหนอีก!!”
“ไปหาน้าหมอ เพื่อนแม่ฉัน...รับรองเขาไม่ถามอะไรหรอก” จุนโนะว่าเท่านั้นก็เลี้ยวรถขวับผ่านถนนหลักในเมือง
ร้านรวงต่างๆ เริ่มเอาผ้าใบกันฝนออกหมดแล้ว แสงแดดเริ่มส่องเป็นลำ กลิ่นไอดินหลังฝนโชยกลิ่นความหอมมาเข้าจมูก จุนโนะพาคาเมะมาที่คลินิกมุมถนน โชคดีที่เวลานั้นปลอดคนไข้ เหลือชายชรานั่งรอรับยาอยู่สองคน

จุนโนะประคองคาเมะให้นั่งรออยู่หน้าเคาน์เตอร์ คนชราในนั้นมองหนุ่มน้อยวัยรุ่นแล้วก็ส่ายหน้า คาเมะได้แต่ยิ้มแห้งๆ ขณะนั่งรอจุนโนะที่หายเข้าไปในห้องตรวจโรค
ได้ยินเสียงแจ๋วๆ ของจุนโนะดังลอดมาให้ได้ยิน
“น้าหมอฮะ...น้าหมออยู่มั้ยเอ่ย?”
“อ้าว...น้องโนะ มาได้ไงครับเนี่ย?” เสียงชายวัยกลางคนตอบกลับมา

เสียงเรียกชื่อ....น้องโนะ......

เกือบทำให้คาเมะปล่อยหัวเราะพรืดออกมาถ้าไม่ติดว่าจะระบมหน้า
เจ้าหน้าหวานอยากจะแมนเอ๊ย....ยังไง ยังไงซะก็ยังไม่ทิ้งนิสัยขี้อ้อนเหมือนเมื่อตอนเด็กๆ
เสียงออดอ้อนของจุนโนะยังดังมาให้ได้ยินต่อ
“โนะพาเพื่อนมาทำแผลฮะ...แต่น้าอย่าบอกแม่ของโนะน้า....” ซุ่มเสียงอ่อนประจบประแจงผิดกับตอนพูดกับคาเมะลิบลับ ทำให้คาเมะนึกถึงจุนโนะในวัยเด็กที่คอยแต่ส่งเสียงพูดจ๋อยๆ ให้ได้ยินเป็นประจำ

เขาจับใจความได้ว่า จุนโนะบอกน้าหมอว่าคาเมะซ้อนรถเพื่อนแล้วรถล้ม ได้แผลมาเต็มเลย
........................

เมื่อน้าหมอเห็นสารรูปคนไข้ก็ส่ายหน้า มองจุนโนะแล้วบอกเสียงต่ำว่า
“คงไม่ใช่รถล้มละมั้ง แผลแบบนี้ มีรอยรองเท้าด้วยนี่”
“เอ้อ........ค...คือว่า...” จุนโนะทำหน้าล่อกแล่ก มองคาเมะทีแล้วก็มองน้าหมออีกที
“รถล้มหน้าร้านขายรองเท้าฮะ” พูดไปก็หน้าแดง โกหกไปเต็มๆ น้าหมอมองหน้าหวานของลูกชายเพื่อนแล้วก็ส่ายหน้า
“สงสัยคงล้มทับรองเท้าหลายคู่เลยนะ หลายรอยเลยล่ะ น้องโนะไม่ต้องช่วยปกปิดให้เพื่อนหรอกนะ มีเรื่องวิวาทกันมาก็บอกตรงๆ ก็ได้ หมอเจอมาเยอะแล้วเคสเหล่านี้”

คาเมะเห็นจุนโนะทำคอย่น หน้าเจื่อนแล้วก็แอบอมยิ้ม เขาสารภาพกับหมอเองจนหมดเปลือกเมื่อน้าหมอของจุนโนะบอกว่าจะช่วยปิดเป็นความลับให้
“วัยรุ่นสมัยนี้ก็อย่างงี้แหล่ะ หมอเฉยๆ แล้วล่ะ ว่าแต่จุนโนะเถอะไปมีเรื่องกับเขาหรือเปล่าล่ะ?”
“โอ๊ย...ไม่มี๊....ไม่มีหรอกฮะ โนะเด็กดีจะตาย” จุนโนะรีบโบกมือให้ว่อน ปฏิเสธเสียงดัง
“เด็กดี ...ฮึ!!!” คาเมะอดหัวเราะเยาะไม่ได้ เป็นขณะเดียวกับที่หมอฉีดยาแก้อักเสบให้ที่สะโพก ทำให้หนุ่มน้อยสะดุ้งร้องโอ๊ยออกมา จุนโนะก็เลยตบมือแล้วบอกว่า
“ดี...สม...”

หมอทำแผลให้เสร็จแล้ว ก็แนะว่าพรุ่งนี้น่าจะมาให้หมอดูแผลอีก ซึ่งคาเมะก็รับปาก
คาเมะมองร่างสูงที่ยังคงเกาะแขนคุณหมอเหมือนเด็กๆ ผิดมาดที่อยากแมนเหลือเกิน
จุนโนะมาในโหมดอ้อน ไม่รู้ว่าอ้อนอีท่าไหน น้าหมอไม่คิดตั้งเลยสักกะเยนเดียว เพียงแต่สำทับมาว่า ห้ามไปซนก่อเรื่องอีกเป็นอันขาด ไม่งั้นคราวนี้จะไม่ช่วยปิดเรื่องให้
เป็นอันว่าคนป่วยอย่างคาเมะไม่ต้องเสียค่ารักษา เพราะจุนโนะอ้อนเอาไว้ให้อีกแล้ว....
“ไปนะฮะน้าหมอ ขอบคุณคร้าบบบ.....” จุนโนะกับคาเมะก้มหัวคำนับกันงึกงัก แล้วก็พากันซ้อนรถกลับไป ซึ่งขณะนั้นเป็นเวลาเย็นจัดแล้ว

จุนโนะขี่รถเข้ามาในซอย มีน้ำฝนนองขังอยู่มากกว่าเคย แต่จุนโนะก็ไม่มีท่าว่าจะลดความเร็วของเครื่องเลย
“นี่...ขี่ให้มันช้าหน่อยได้มั้ย เสื้อข้างหลังฉันเลอะหมดแล้วนะ” คาเมะสะกิดว่า
“นี่มันรถฉันนะ...อยากไปช้าๆ ทำไมไม่คลานไปเองล่ะ”
“เฮ้อ.......นายนี่มันกวนพิลึกล่ะ” เสียงปลงอนิจจังดังมาจากด้านหลัง

จุนโนะจอดรถพรืดหน้าบ้านของคาเมะจนคนซ้อนหลังหัวแทบคะมำ
“โอ๊ย.........” ใบหน้าด้านหนึ่งกระแทกกับแผ่นหลังของคนขี่ หน้ายิ่งช้ำอยู่ข้าง คาเมะลงจากรถอย่างช้าๆ หันมาขอบใจจุนโนะด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น
ส่วนคนขี่ก็ไม่ได้สนใจคำขอบใจนั้น จุนโนะชะเง้อมองข้ามรั้วไปที่สนามหญ้าข้างบ้านของคาเมะ เขาเห็นกรงของอะไรบางอย่างคล้ายๆ กรงสุนัขอยู่ชิดริมรั้วด้านใน มีผ้าใบคลุมกันฝนให้ด้วย
“อะไรง่ะ?” จุนโนะถาม มองคาเมะแว่บหนึ่งแล้วก็พยักหน้าไปทางกรงปริศนานั่น คาเมะมองตามแล้วก็ยิ้ม
“อ๋อ...กรงเจ้าชิโร่”
“อ๊ะ...ชิโร่เหรอ??” จุนโนะทำตาลุกวาว
“หมาเหรอ...ชื่อชิโร่ต้องเป็นหมาแน่นอน” จุนโนะทำเสียงตื่นเต้น ก็แถวนี้ไม่ค่อยมีใครเลี้ยงหมานี่นา ที่บ้านก็ไม่ได้เลี้ยงเพราะแม่ไม่ชอบ ..บอกว่ามันจะทำเลอะ แต่จุนโนะนั่นน่ะไม่ต้องบอก อยากเลี้ยงใจจะขาด ถ้าบ้านคาเมะเลี้ยงหมา จุนโนะจะยอมญาติดีด้วย
เด็กหนุ่มไม่พูดให้มากความ จุนโนะรีบลงจากรถทันที เขากระโดดข้ามรั้วเตี้ยๆ ของบ้านคาเมนาชิเข้าไป เดินสวบๆ ไปทางกรงของชิโร่ทันที
“เอ้อ...เดี๋ยว..จุนโนะ...” คาเมะโบกมือเรียกไว้ แต่อีกฝ่ายมุ่งความสนใจไปที่กรงนั่นเสียแล้ว คาเมะได้แต่โขยกเขยกตามมาห่างๆ
“ชิโร่...ชิโร่...ออกมาเล่นกันเร้ววว...” จุนโนะตะโกนเรียก
“จุนโนะ.....” คาเมะเรียกเตือน
“เออ...น่า...แหม...เอาหมามาเลี้ยงก็ไม่บอก ทำไมต้องขังกรงด้วยง่ะ” จุนโนะเปิดผ้าใบที่คลุมกรงออกพรึ่บ กำลังจะยื่นหน้าเข้าไปหา ‘ชิโร่’ แต่แล้ว.......
“จ๊ากกกก....ก...ก.ก..ก....” ร่างสูงบางผงะหนีจากกรง นั่งแหมะกับพื้นหญ้าเฉอะแฉะ ดวงตาเบิกกว้าง ชี้มือไปที่ชิโร่ที่กำลังมองเขาตาแป๋วอยู่ในกรง คาเมะเปิดกรง หยิบสัตว์หน้าตาประหลาดๆ ออกมาชูตรงหน้าจุนโนะ
“ก็เรียกแล้วไม่ฟัง...งั้นก็ ขอแนะนำให้รู้จักนะ นี่ชิโร่....กิ้งก่าเผือกพันธุ์ใหม่จากมาดากัสการ์”
“กิ้ง...กิ้งก่าอีกแล้วเหรอ..???” จุนโนะเอียงหน้าหลบเจ้าตัวนั้น ทำหน้าขยะแขยง
เจ้าชิโร่ ทำหางกระดก ส่วนหางของมันมีรอยฟันเล็กๆ เป็นซี่อ่อนๆ ขึ้นอยู่ตั้งแต่ส่วนหางจรดถึงกลางหลัง ตรงแผงคอเป็นเยื่อสีขาวกางแผ่ออกกว้างสีเทาอ่อนรับกับลำตัวสีขาวของมัน....อะไรก็ไม่ร้ายเท่าสองตาเล็กๆ เรียวรี กรอกไปกรอกมา แถมยังมองจุนโนะเขม็งเลยด้วย
“อึ๊ย..ตัวอะไรง่ะ ทุเรศที่สุดเลย” จุนโนะทำท่าจะขย้อน เขากระเถิบหนีคาเมะและชิโร่ แต่คาเมะขยับตาม
“ฮื่อ...ดูซิ..ตัวใหญ่กว่าจูดี้อีก แต่ตัวนี้ตัวผู้นะ ..ฮ่า...ฮ่า...ตาตี่เหมือนนายเลยล่ะจุนโนะ ดูเด่ะ...” ยื่นชิโร่มาตรงหน้าเสียอีกแน่ะ
“ไอ้บ้า....ไอ้เมะบ้า....” จุนโนะลุกขึ้นยืนได้ ก็วิ่งตูดแน่บหนีไปทันที

เขามายืนหอบอยู่นอกรั้วบ้าน เมื่อคาเมะหันไปมอง ก็เห็นร่างสูงยืนชี้หน้าเขาอยู่นอกรั้ว
“ไอ้บ้า...ไอ้วิปริต ขอแช่งให้หนองกินแผลเล้ย....”
“อ้าว..ก็ใครใช้ให้นายมาเปิดกรง ดูสัตว์เลี้ยงฉันล่ะ” คาเมะพูดเท่านั้นก็เดินอมยิ้มเข้าบ้านไป ทิ้งให้จุนโนะยืนขาสั่นอยู่ตรงนั้น ทำใจให้สงบอยู่หลายนาทีเชียวละกว่าจะจูงรถเข้าบ้านได้....

.......อีตอนเด็กก็เอาอีจูดี้มาเลี้ยง...

....มาตอนนี้ก็เอา ชิโร่ มาเลี้ยงอีก...

...นายคนนี้มันต้องบ้าแน่ๆ....

...แต่ว่า...ไอ้ชิโร่ของคาเมะตัวนี้มันตาตี่จริงๆ ด้วยซิ...ฮึ !!

*******************************

 

to be con

comment ที่นี่ก็ได้จ้า..กด..กด..

Hosted by www.Geocities.ws