***************************

......ยามเช้าตรู่ อากาศช่างแจ่มใสผิดกับเมื่อวานตอนค่ำลิบลับ ...
วันนี้ท้องทะเลราบเรียบ ไม่มีอาการของคลื่นป่วนปั่นที่โดนลมฝนซัดสาด ...จุนโนะแหงนหน้าขึ้นมองดวงอาทิตย์ที่เยี่ยมหน้าออกมาจากซอกหลีบของก้อนเมฆสีขาวปุยใหญ่ เขาหยีตาสู้แสงแดดแรงกล้า สายลมตีเส้นผมอ่อนสลวยสะบัดพริ้วไปตามแรงลม พอหันมามองคนขับเรือก็พบกับสายตาที่จับจ้องมาทางเขาอยู่ก่อนแล้ว ...มันแน่วแน่ และคมจัด ....เป็นสายตาของ...อะกานิชิ จิน

จุนโนะเมินหลบสายตาคู่นั้น บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นในใจกันแน่ ....
....คำบอกกล่าวว่า ...จะคบกัน....แค่นั้นหรือที่ทำให้จุนโนะเกิดความรู้สึกเขินอายยามได้สบตากับจิน??

แต่ว่าเมื่อเช้า ตอนลืมตาตื่นขึ้นมา เห็นตัวเองซุกหลับอยู่ในอ้อมอกแกร่งของชายคนนี้ ...วูบแรกคือ ...ความอบอุ่น.....
...อุ่นจนร้อน....ความรู้สึกที่ว่านี้มันซึมวาบหวามเข้าไปในหัวใจ ไม่มีความแปลกหน้าเกิดขึ้นแต่อย่างใด เขาก็เลยปล่อยให้ตัวเองแสวงหาความอุ่นกับแผ่นอกของจิน ศีรษะได้รูปซุกซบนิ่งสนิทอยู่เช่นนั้น ยังไม่อยากลุกไปไหนแม้ว่าจะบอกกับจินว่า อยากกลับบ้านแต่เช้าก็ตาม มองใบหน้ายามสงบของจินจนเพลิน...
เขาเผลอหลับไปอีกครั้ง มาสะดุ้งตื่นก็ตอนที่รู้สึกว่าเหมือนมีอะไรนุ่มๆ มากระทบที่ผิวแก้ม พอลืมตาขึ้น ก็เห็นดวงหน้าของใครคนหนึ่งผ่านแว่บไป ....จินนั่นเอง...
ฝ่ายนั้นน่ะแต่งตัวด้วยชุดหนีฝนเมื่อวาน และกำลังนั่งมองเขาหลับอยู่ที่ปลายเตียง จุนโนะก็เลยจำใจลุกขึ้นอาบน้ำ จนกระทั่งมาล่องเรือกลับบ้านนี่แหล่ะ
“เขาเอาเรือมาส่งแล้วนะ” จินบอกเอาไว้ก่อนจะเช็คเอ้าท์ออกจากบังกะโล คนที่มาส่งเรือก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นคนที่จุนโนะเจอเมื่อวานที่ชื่อ ซึโยชิ....นายตุ้ยนุ้ยคนนี้เดินยิ้มกริ่มมองเขากับจินแบบอยากรู้อยากเห็น พอเห็นเขาค้างกับจิน ซึโยชิก็จิ๊ปาก ทำสีหน้าล้อเลียนจนเขาหน้าร้อนซู่ซ่า......

................................

ยามนี้ แสงแดดปะทะใบหน้าจนผิวแก้มเริ่มอุ่น จุนโนะก็เลยต้องหันหน้าหนีแดด เห็นใบหน้าของจินยิ้มแย้มหลังพังงาเรือ ชายหนุ่มพยักหน้าให้
“มานั่งข้างในเหอะจุนโนะ ข้างนอกแดดร้อน เดี๋ยวตัวดำไม่รู้นะ”
จุนโนะก็เลยเดินลากขามานั่งกอดอกดูจินบังคับเรือ จินเห็นจุนโนะสนใจมอง ก็เลยสอนวิธีบังคับเรืออย่างง่ายๆ ให้รู้ ซึ่งจุนโนะเองก็เรียนรู้ได้เร็วทีเดียว ขากลับขึ้นอ่าวมานี่ จินก็ปล่อยให้จุนโนะเป็นคนขับ โดยมีเขายืนซ้อนหลังร่างบางอย่างแนบชิดสนิทสนม

ทั้งสองหนุ่มมาถึงอพาร์ตเมนต์เอาก็สายจัดแล้ว ห้องชุดของจุนโนะเงียบสงัด คาซึยะคงจะออกไปทำงานแล้วล่ะ จินมาส่งจุนโนะถึงห้อง อยู่แวะทานกาแฟและอาหารเช้าสักครู่ก็เอ่ยปากลา
“พ่อเรียกหาตั้งแต่เมื่อวานซืนแน่ะ...เพิ่งนึกขึ้นได้ ไม่รู้เรียกตัวให้ไปทำงานหรือเปล่า” จินว่า
“ก็ดี ทำงานซะมั่ง อยู่ไปวันๆ เป็นคนไม่มีประโยชน์รู้เปล่า...”
“คร้าบ...จะทำตามสั่งขอรับเจ้านาย” จินโค้งตัวอย่างล้อเลียน แล้วก็เดินมาตวัดเอวบางรวบเข้าสู่อ้อมแขน
“อ๊ะ?” จุนโนะอุทานออกมาเบาๆ
“ขอหอมทีเด่ะ จะไปแล้ว...”
“ไม่เอ๊า...” จุนโนะดิ้นขลุกขลักแต่ก็โดนจินปล้ำจูบได้หลายทีเลยล่ะ ไม่ใช่ทีเดียวอย่างที่ขอไว้
“บ้า...” เด็กหนุ่มคลำแก้มตัวเองป้อยๆ
“ไม่เห็นเป็นไรเลย ก็คบกันแล้วนี่”
“กลับได้แล้วนายน่ะ”
“คร้าบบบ....” จินฉกแก้มหอมอีกฟอด จุนโนะอ่อนใจก็เลยยืนเฉยปล่อยให้จินจุ๊บแต่โดยดี ไม่งั้นจะโดนหลายที
หนุ่มหน้าทะเล้นหายลับไปจากห้องแล้ว จุนโนะเดินมานั่งทอดอารมณ์ที่เก้าอี้ตัวเดิมข้างผนังกระจก มองออกไปด้านนอก เห็นความมีชีวิตชีวาของโตเกียวเบย์ สะพานทอดตัวตามความยาวของลำน้ำ ตึกสูงระฟ้าที่เทียบเคียงกัน เห็นอยู่เจนตาทุกวัน แต่ทำไมวันนี้จุนโนะถึงได้รู้สึกว่ามันเป็นภาพที่งดงามยิ่งนัก

ดวงหน้าของยูอิจิลอยเด่นขึ้นมาในห้วงแห่งจิตสำนึก ภาพของอดีตคนรักที่ยิ้มแย้มควบคู่ไปกับเสียงหัวเราะที่สดใส ตลอดจนสีหน้าแห่งความรู้สึกผิดที่บอกกับเขาว่ามีคนรักคนใหม่ และแล้วภาพของใครอีกคนก็ซ้อนทับเข้ามา

.....อะกานิชิ จิน......

หนุ่มหน้าตาดี ที่มีดวงตาสะท้อนความร่าเริงออกมาอย่างไม่ต้องเสแสร้ง บุคลิกที่โดดเด่น ...สูงเพรียวและรูปหล่อไม่แพ้ยูอิจิ ....คนที่ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้มารู้จัก และก็เป็นการพบกันที่แปลกประหลาดมาก จนสายสัมพันธ์น้อยๆ ได้เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ และตอนนี้จุนโนะก็อดที่จะยอมรับไม่ได้ว่า......ไม่รู้สึกมีช่องว่างระหว่างเขากับจินเลยไม่แต่น้อย......

มา ณ ตอนนี้ จุนโนะหวนคิดไปถึงว่า เขายังเจ็บปวดกับการกระทำของยูอิจิหรือเปล่า...
...แน่นอน ...เจ็บลึก ...เจ็บนาน...และอยากจะทำอะไรให้มันสะใจไปเลย ....ก็จินนี่ไงล่ะ....ถ้าคบกับจินเพื่อดูท่าทีของยูอิจิ รูปการณ์จะออกมาเป็นอย่างใดน้า......
...ยูอิจิอาจจะโล่งอกที่ปัดเขาไปให้จินก็ได้ ...จุนโนะคิดดีแล้วหรือที่ตกปากรับคำว่าจะคบกับจิน...เขาคิดดีแล้วหรือ???

***************************

ที่บ้านยามาชิตะ.......
เสียงฮัมเพลงอย่างสนุกสนานดังแว่วออกมาจากในครัว จนทำให้คนที่จะเดินเลยไปต้องหยุดชะงัก พาเท้าเข้าใกล้ห้องครัว สิ่งที่ได้เห็นทำให้คาซึยะหัวเราะออกมา
หนุ่มน้อยผู้ทะมัดทะแมง กำลังยืนกระดิกเท้าอยู่หน้าโต๊ะทำอาหารตัวใหญ่ ใบหน้าหวานสวยก้มมองแอปเปิ้ลที่ถูกปอกเปลือกเป็นริ้วยาว ท่าทางตั้งอกตั้งใจพร้อมกับฮัมเพลงในลำคอ ข้างกายมีป้าซาจิโกะแม่ครัวตัวใหญ่ยืนลุ้นอยู่ไม่ห่าง
“ค่อยๆ ค่ะ คุณหนู เดี๋ยวขาด”
“ฮื่อ...ระวังอยู่นี่แล้วไง” เสียงทุ้มนุ่มหูร้องขึ้นมา หยุดฮัมเพลงโดยทันทีเมื่อปอกเปลือกจนครบรอบผล
“ฮ้า...นี่เก่งมั้ย..ไม่ขาดด้วยล่ะ” ยามะพีตบมือร่า
“งั้นก็เหวี่ยงเปลือกข้ามหัวไปซิคะ” เสียงแม่ครัวสั่งความและคาซึยะก็แอบเห็นยามะพีโยนเปลือกแอปเปิ้ลข้ามศีรษะไปตกปุ๊อยู่ที่พื้นด้านหลัง
ทั้งแม่ครัวและยามะต่างก็หันขวับก้มลงมองอย่างพิจารณา
“อืมม...ตัวอักษรนี้...K ..นะคะคุณหนู ตัวเค” ซาจิโกะชี้ให้ดูเปลือกแอปเปิลที่ม้วนตัวเป็นรูปอักษรภาษาอังกฤษ
“อืมมม....เป็นรูปตัวเคจริงๆ ด้วย!” น้ำเสียงแสดงอาการตื่นเต้นพร้อมกับผิวสีแดงซ่านปรากฏขึ้นที่แก้มปลั่งทั้งสองข้าง
ยามะพีหยิบเปลือกยาวของแอปเปิ้ลขึ้น สีหน้ายามนี้บ่งบอกถึงอาการเขินจัดของตัวเอง
“แสดงว่าเนื้อคู่ของคุณหนูยามะจังต้องมีอักษรนำหน้าว่าตัว เค...เอ๊...ใครกันน้า...” แม่ครัวเอานิ้วเคาะแก้มของตัวเองแล้วก็กรอกตาไปมา
“ป้าล่ะก็...เชื่อด้วยหรือไงเรื่องดูเนื้อคู่แบบนี้ง่ะ จะมีตำราที่ไหนจะดูแม่น...”
“แล้วคุณหนูว่า จะมีแฟนที่มีอักษรนำหน้าเป็นตัวเคหรือเปล่าละคะ”
“ก็ไม่รู้ซิ” ยามะพีส่ายหน้า โยนเปลือกแอปเปิลลงถังขยะ

คาซึยะอมยิ้มกับการเล่นแบบเด็กๆ ของแม่ครัวและนายจ้าง เขากระแอมเบาๆ แล้วก็เดินเข้ามาสมทบ
“ทำอะไรกันเอ่ย?” คาซึยะถาม สายตาพุ่งตรงมาที่ใบหน้าแดงระเรื่อของยามะพี
“เปล่า.....” ยามะแอบชำเลืองไปทางถังขยะ

......ก็นี่ไงล่ะ ตัวเค...คาซึยะ...เจ้าของอักษรชื่อย่อ คนที่กำลังเดินเข้ามามองหน้าเขาอยู่นี้
...หึ้ย....จริงง่ะเหรอ.......

ยามะพีสลัดหน้าไปมา เอามือตบแก้มตัวเองดังแปะๆ
“อ๊ะ....คุณหนูยามะ...คุณคาซึยะก็มีอักษรตัวเค....” แม่ครัวทำตาโต ชี้ไปที่คาซึยะ
“เล่นอะไรกันฮะ?” คาซึยะถาม
“เล่นหาเนื้อคู่ค่ะ...ถ้าปอกเปลือกแอปเปิลไม่ให้ขาดแล้วก็โยนข้ามหัวไป ถ้าเปลือกนั่นม้วนตัวเหมือนอักษรตัวไหน ก็จะเป็นชื่อตัวแรกของเนื้อคู่ของคนโยนค่ะคุณ ของคุณยามะพีเป็นรูปตัวเค.......แสดงว่าแฟนของคุณหนูต้องมีชื่อนำเป็นตัวเคแน่นอนค่ะ”
“ป้าล่ะก็..หยุดไปเลย” ยามะพีขัดขึ้นมา ใบหน้าแดงแจ๊ดไปหมด
คาซึยะจ้องหน้าสวยเอาตรงๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก
“ขอให้เป็นตัวเคจริงๆ เหอะ....”
“บ้าเด่ะ...อาจจะชื่อเคโระ ก็ได้...เจ้าชายกบ”
“หรือไม่ก็.........คาซึ.........” คาซึยะต่อประโยคให้ แต่ยามะพีรีบขัดขึ้นเสียก่อน
“หยุดพูดได้แล้ว...ทั้งป้าและคาซึจังนั่นแหล่ะ ฉันก็แค่เล่นสนุกๆ เท่านั้นเองง่ะ” ยามะพีทำหน้างอ เดินกระแทกไหล่คาซึยะออกไปนอกห้อง โดยมีหนุ่มน้อยลูกจ้างคุณปู่เดินตามหลังมาติดๆ
เขาฉวยข้อมือเล็กๆ เอาไว้ได้ทันก่อนที่ยามะพีจะเข้าไปในห้องของคุณปู่
“คุณปู่หลับ...” คาซึยะบอก ลากยามะพีเข้ามาในห้องสมุด ปิดประตูแถมล็อกเสียอีกแน่ะ
ทั่วทั้งห้องเงียบกริบ มีคาซึยะและยามะพีอยู่ด้วยกันในห้องอันกว้างใหญ่ ทั้งสองยืนจ้องตากันในระยะกระชั้นชิด
“เนื้อคู่ของคุณน่ะ...ใช่คาซึยะหรือเปล่า” คนตาคมจัดถามขึ้น
“ไม่ใช่มั้ง...ชื่อเคโระตะหาก” ยามะพีพูดอุบอิบ สายตาหลุบต่ำมองพื้นห้อง
ร่างแกร่งกว่าสืบเท้ามาข้างหน้าก้าวหนึ่ง ประชิดแนบสนิทกับร่างบาง แขนสองข้างตวัดรอบตัวยามะพีเข้ามาประทับแนบอก
“จะทำอะไรอีกง่ะ” ดวงตาหวานซึ้งตวัดมองคาซึยะ
“อยากจะกอด”
“เมื่อคืนก็กอดหนำใจแล้วนี่นา”
“ก็จะกอดต่อง่ะ ...นะ?” คาซึยะเชยคางมนขึ้น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย มันช่างแวววาว กลมโตและสดใสยิ่งนัก ยามะพีประหม่า เขากะพริบตาถี่ๆ แล้วก็พูดเสียงอุบอิบว่า
“งั้นก็เร็วๆ ซิ....เดี๋ยวคุณปู่ตื่นไม่รู้ด้วย” ยามะพีสอดแขนรอบเอวของคาซึยะบ้างเช่นกัน ซบศีรษะทุยกับบ่าแข็งแรง ดวงตาหลับพริ้ม คาซึยะก้มมองเห็นแผงขนตาอ่อนช้อยทาบทับแก้มอิ่ม
....สงสัยแค่กอดอย่างเดียวคงจะไม่พอซะละมัง ...ริมฝีปากนุ่มเคลื่อนเข้าใกล้กลีบปากอวบสีชมพู เมื่อยามะพีเผยอปาก คาซึยะจึงประทับจุมพิตลงไปพอดิบพอดี...............

*************************************

จินเดินวนเวียนอยู่แถวๆ บริษัทของพ่อบริเวณท่าเรือ หลังจากถูกเทศนาเสียยกใหญ่ จนท้ายสุดผู้เป็นบิดายื่นงานให้เขาทำ
“เอาเรื่องเอาราวซะมั่งซิแก เอาอย่างพี่ๆ เขามั่ง เรียนก็จบแล้ว ลอยไปลอยมาอยู่ได้” พ่อบ่นกองโต เมื่อลูกชายที่เพิ่งจะเรียนจบ ไม่เป็นโล้เป็นพาย
“วันๆ เอาแต่ตะลอนๆ ไปทั่ว ...ไปหมกตัวอยู่ไหนมั่งละแก”
“รู้จักรับผิดชอบชีวิตตัวเองซะมั่ง” พอพ่อพูดจบ คุณลูกชายก็ยืนนั่งมุ่ย มือประสานกันอยู่หน้าตัก ...อายุขนาดจินคงจะเป็นผู้บริหารยังไม่ได้หรอก ....เท่าที่ทำได้.... พ่อจึงหยิบยื่นส่วนที่เป็นแผนกต่อเรือลำเล็กให้เขา .....
“ไปดูแลส่วนนี้ก็แล้วกัน...” พ่อสรุป..โยนงานให้ทำเสร็จสรรพ พอดีคนดูแลงานส่วนนี้ขาด จินก็เลยต้องรับหน้าที่แทน
งานเล็กๆ เทียบอะไรไม่ได้เลยกับความยิ่งใหญ่ที่พี่ๆ คนอื่นได้รับให้ทำ
แค่ลูกชายคนเล็ก พ่อมีงานให้ทำแค่นี้ก็ดีเท่าไรแล้ว
เรือเล็กๆ ขนาดเท่าที่พาจุนโนะเที่ยวเมื่อวาน กำลังขายดีในสังคมของหมู่ลูกคนรวย ถ้าดัดแปลงคอนเซปต์สักหน่อย คงจะขยายตลาดได้....

หลังจากออกมาจากสำนักงานของพ่อ จินก็ไปเตร็ดเตร่แถวอู่ต่อเรือของเขา.... ซึ่งตั้งอยู่ใกล้เคียงมากกับอู่โรงซ่อมของซึโยชิ เจ้าของบ่อนการพนันลับๆ
คนงานหลายคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี โบกมือทักทาย ....จินโบกมือตอบพร้อมกับรอยยิ้ม ...ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้มาคุมที่แห่งนี้ คนงานเองก็เห็นจินมาตั้งแต่วัยแรกรุ่น ก็ไม่คิดเหมือนกันว่า สักวันหนึ่งหนุ่มน้อยคนนี้จะเข้ามารับผิดชอบงานเล็กๆ แบบนี้

“เฮ้ย..ไอ้หนูจิน...เอาล่ะซิ ดวงสมพงษ์กันอีกล่ะ เจอกันบ่อยนะหมู่นี้” เสียงทักทายพร้อมกับมือหนักๆ ตบที่บ่าดังป้าบ จินสะดุ้ง จำได้โดยไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าใคร
“ไปบ่อนกันเอาป่าว?” ซึโยชิกระซิบกระซาบ
“เอ้อ..........”
“ดูหน้าตามีเรื่องกังวลนี่หว่า.... ไปเล่นสักจึ้กสองจึ้กเอามั้ย....คราวนี้ไม่โกง รับรอง...”
“อ้าวพี่...พูดแบบนี้แสดงว่า ที่ผ่านมาน่ะยอมรับว่าโกงใช่เปล่า?” จินเท้าเอวมองหน้าหาเรื่อง ซึโยชิหัวเราะแหะ ยกมือเกาท้ายทอย
“ของแบบนี้ใครดีใครงาบโว้ย”
“พี่นี่ ...เลวจริงๆ เลยนะ” จินว่า
“แหะ...แหะ....เออว่ะ....ว่าไงไปเล่นกันน่า ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว สมาชิกคงรอกันอยู่ตรึม” ร่างอ้วนพูดไปก็ดึงจินไปพลางจนจะถึงประตูอยู่แล้ว จินเองก็เกิดคันไม้คันมือขึ้นมาบ้าง ....คิดแต่เพียงว่า ถ้าหากเขาจะถอนทุนคืนล่ะ....จะได้มั้ย
......หน้าตาของโพดำ โพแดง ข้าวหลามตัด ดอกจิก เรียงหน้ามาให้เห็นเป็นแถว ...แจ็ค แหม่ม คิง...โอย.
...ล่อใจชะมัดเลย ...
ชักคันไม้คันมือ สองเท้าก้าวตามซึโยชิไปอย่างไม่รู้ตัว ....เดินออกจากประตูโรงต่อเรือเล็กของเขา จนมาถึงโรงซ่อมเรือของซึโยชิ.....แต่แล้วเมื่อเท้ากำลังจะสัมผัสประตูทางเข้าบ่อน

Tu...ru...ru........

เสียงเรียกเข้าเป็นทำนองเพลงดังขึ้น
จินสะดุ้งเฮือก ก็นั่นมันเป็นเสียงเรียกจากจุนโนะสุเกะนี่นา
“เอ้อ.....พี่...ผมมีธุระแล้วล่ะ” จินดันตัวเองออกมาจากการเกาะกุมของซึโยชิ เป็นโทรศัพท์จากจุนโนะแท้ๆ ที่ช่วยดึงเขาออกจากบ่อน

จินเดินจ้ำอ้าวไปจากที่แห่งนั้น ในขณะที่มือกำโทรศัพท์แน่น
“จุนโนะ.......” เขากรอกเสียงลงไป
“ไม่อยากกินกาแฟหรือไง?” เสียงจุนโนะแว่วมาให้ได้ยิน ....ช่วยชีวิตเขาเอาไว้โดยแท้
“ไปครับ จะไปเดี๋ยวนี้”
จินรีบปิดโทรศัพท์ แจ้นอ้าวไปยังอพาร์ตเมนต์ที่เห็นอยู่ไม่ไกลจากท่าเรือนัก

*******************************

จากกันไม่ถึงครึ่งวัน จินก็จะได้พบกับจุนโนะอีกแล้ว เขามาหยุดหอบที่หน้าห้องชุดที่คุ้นเคย หลังประตูบานนี้มีใครคนหนึ่งที่เขาเพิ่งจะขอคบด้วยอาศัยอยู่
.......จุนโนะ...ะ....ะ...
ไม่คิดเลยว่า การที่ได้มายืนอยู่เบื้องหน้าประตูแห่งนี้ ไม่ว่าจะกี่วันผ่านมาแล้วก็ตาม อาการใจเต้นก็ไม่เคยจางหายไป นับวันก็ยิ่งจะทวีเพิ่มขึ้นทุกที
จินเคาะประตูสองครั้งตามความเคยชิน แล้วก็ได้ยินเสียงปลดล็อคจากรีโมทอัตโนมัติของมันดัง ..คริ๊ก.......
............................................
หนุ่มน้อย จุนโนะสุเกะยืนอยู่ที่นั่น ตรงเคาน์เตอร์ในครัว กางเกงขาสั้นโชว์ขาเฝือกอย่างเปิดเผยและเสื้อกล้ามตัวเก่งสีดำสนิท
จุนโนะกำลังต้มน้ำรอคอยใครสักคนมาชงกาแฟอร่อยๆ ให้ดื่ม
“มาพอดีเลย น้ำเดือดแล้วล่ะ” เสียงใสๆ เอ่ยมาเป็นประโยคแรกทันทีที่เห็นจินโผล่หน้าเข้ามาในครัวเล็กๆ
จินไม่ตอบ เขาก้าวยาวๆ สองสามก้าวก็ถึงตัวจุนโนะ... รวบร่างโปร่งบางมากอดแน่นกระชับ
“เป็นอะไรไปนะอะกานิชิคุง”
“เรียกจินซิ”
“อื้อ...เป็นอะไรของนายนะจิน?” จุนโนะออกจะตกใจนิดๆ กับกิริยาเช่นนั้นของจิน
“คิดถึง.....”
“บ้าเปล่า?...เพิ่งจะเจอกันเมื่อเช้า”
“ไม่บ้าหรอก......คิดถึงจุนโนะต้องบ้าด้วยเหรอ?”
“.........” จุนโนะไม่ตอบ ได้แต่หัวเราะเสียงใส ....เขาอมยิ้มแล้วก็บุ้ยปากไปที่น้ำเดือดในเครื่องต้มกาแฟ
“นายชงอร่อยกว่าฉันเยอะ” จุนโนะสารภาพ จินหัวเราะออกมา
........นี่คือการเริ่มต้นของการคบกันในความหมายของจุนโนะใช่มั้ย.........
.......ถึงจะรู้ว่าเป็นแค่การลองดูใจกันเท่านั้น แต่ก็ทำให้จินอดรู้สึกปลื้มไม่ได้......

“เดี๋ยวออกไปทานอาหารค่ำกันนะ?” จินชวนหลังจากจบกาแฟมื้อนั้น
“ไม่รำคาญเหรอไปกับคนเดินขาเป๋อย่างฉันน่ะ”
“ไม่........แล้วนายก็ไม่ได้เดินขาเป๋ด้วย อาทิตย์หน้าจุนโนะก็จะหายเป็นปกติ กลับมาเดินกระฉับกระเฉงได้อีก ไม่ใช่คนขาเป๋สักหน่อย” จินพูดด้วยความมั่นใจ พูดไปมือก็ลูบขาของจุนโนะไปพลาง
“ไปแต่งหล่อก่อนเหอะ...จะได้ไปหาอะไรกินกัน แค่กาแฟอย่างเดียว มันกระตุ้นต่อมหิวของฉันชะมัดเลย” จินฉุดจุนโนะให้ลุกขึ้น ทำท่าจะเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อย่างเคย แต่ก็โดนร่างเพรียวยกมือห้ามไว้แค่หน้าห้อง
“คอยอยู่นี่....โอเค้??”
จินยิ้มแห้งๆ เขาถอยหลังไปนั่งที่เดิม
“คร้าบบบ เจ้านาย....”

*********************

จินพาจุนโนะไปกินอาหารและย่ำราตรีที่ย่าน....คาบุกิโช ...ร้านอาหารจีนที่จินชอบ หลังจากสั่งอาหารมาหลายอย่าง จุนโนะมองอย่างหิวจัด ก็กว่าจะเลือกร้านแต่ละร้านได้ แทบเอาขาลาก จินคีบหมูย่างใส่ถ้วยให้จุนโนะ เอาใจทุกอย่าง จนจุนโนะเกรงใจ ตักอาหารให้จินบ้าง
“ขอบคุณครับ” จินยิ้มแก้มปริ รู้สึกชื่นใจเมื่อเห็นรอยยิ้มเต็มๆ ของจุนโนะยิ้มตอบกลับมา
อาหารพร่องไปได้นิดเดียวเมื่อจู่ๆ จุนโนะก็ถือตะเกียบค้าง สายตาของเขาจับนิ่งอยู่ที่ประตูทางเข้าร้าน นิ่งนานจนจินเริ่มรู้สึก เขาหันไปมองตามสายตาของจุนโนะ มองแล้วก็เสียววาบ
ยูอิจิ....กับ....แฟนคนใหม่ล่าสุด...โทโมะฮิสะ
ควงคู่กันอย่างเปิดเผย แขนของญาติผู้พี่ถูกคล้องด้วยลำแขนเรียวของหนุ่มน้อยหน้าตาน่ารัก คนที่ควักดวงใจของจุนโนะไปทิ้งทั้งดวง ทั้งสองพากันเดินไปที่โต๊ะด้านในๆ

จินหันกลับมามองจุนโนะ ก็เห็นดวงตาสวยหลุบต่ำจับนิ่งที่ข้าวในถ้วยกระเบื้องสีสด แววตาที่แจ่มใสเมื่อสักครู่หม่นแสงลง จุนโนะวางตะเกียบแล้ว ทำท่าจะอิ่มเอาดื้อๆ
กลืนอะไรไม่ลง ก้อนสะอื้นวิ่งมาจุกแทนที่อาหาร ดวงตาเอ่อท้นด้วยน้ำใสๆ เขากะพริบไล่มันให้จางหาย รู้สึกว่ามือที่ซุกอยู่ใต้โต๊ะถูกจินกุมไว้แน่นสนิท
“จุนโนะ.......” จินกระซิบ
“จะกลับมั้ย?”
“ไม่เป็นไร กินต่อเหอะ” จุนโนะส่ายหน้า เขาเงยหน้าขึ้น จินไม่เห็นหยาดน้ำใสในดวงตาคู่นั้นอีกแล้ว รู้ล่ะว่าจุนโนะกล้ำกลืนมันเอาไว้ในอก เขาเฝ้ามองเด็กหนุ่มทนกินอาหารตรงหน้าด้วยอาการปกติ
จินนึกอยากจะลุกไปตั๊นหน้ายูอิจิกับโทโมะซะนัก ร้านหรูในย่านนี้มีตั้งหลายร้าน ดันไม่ไป ....ดันพาคนรักมากินที่เดียวกันด้ายยย...เฮ้อ.....แล้วก็ดูสิ หัวเราะต่อกระซิกกันอยู่สองคน กระหนุงกระหนิงไม่เกรงใจจุนโนะบ้างเลย แต่ก็อย่างว่าง่ะนะ ก็พี่ยูไม่เห็นพวกเขานี่นา
จินชำเลืองมองดูโต๊ะนั้น เห็นหนุ่มน้อยโทโมะกำลังคีบเนื้อเข้าปากยูอิจิ ท่าทางเอาอกเอาใจเก่งอย่างนี้นี่เล่า ถึงฮุบยูอิจิไปจนหมด อยากรู้นักว่า จุนโนะจะเคยทำท่าทางแบบโทโมะต่อยูอิจิหรือเปล่า..........
ในที่สุดเวลาแห่งการฝืนทนก็ยุติลงเมื่อจุนโนะดื่มน้ำชาอักๆ ...พอหมดแก้ว จุนโนะก็พยักหน้าให้จิน
“กลับเหอะคุณเบ๊”
“ครับเจ้านาย...” จินทำเสียงล้อเลียน ทำให้จุนโนะยิ้มออกมาได้

ตอนขากลับ จุนโนะอดที่จะชำเลืองไปทางยูอิจิไม่ได้ คนคู่นั้นไม่ได้มองไปทางไหนเลย ทำเหมือนกับว่าในร้านอาหารแห่งนี้มีเขาอยู่กันสองคนเท่านั้นเอง การเห็นภาพบาดตาเช่นนั้นทำให้จุนโนะแข้งขายึด เรี่ยวแรงพาลหดหาย เขาคว้าแขนจินเอาไว้แน่น มองสบตาที่มองมาอย่างห่วงใย
“เดินไม่ไหวง่ะ” จุนโนะพึมพำเบาๆ มือเย็นชื้นจิกที่แขนของจิน
“เกาะฉันเอาไว้ก็แล้วกัน” จินตบหลังมือของเด็กหนุ่มเบาๆ อย่างเห็นใจ

พากันเดินเกาะแขนกันผ่านร้านค้าของคนกลางคืนต่างๆ มีบาร์ ไนท์คลับ เปิดโชว์เร้าใจ มีร้านบริการอยู่มากมายทั้งสองฟากถนน
จุนโนะเดินผ่านร้านเหล่านั้นอย่างไม่สนใจที่จะมอง มีหลายคนทีเดียวที่มองเขาราวกับจะจำได้ว่า เป็นนายแบบวัยรุ่น ก็สินค้าที่มีจุนโนะเป็นพรีเซนเตอร์ออกจะขึ้นป้ายหราไปตลอดเส้นทาง
“เฮ้อ....เหนื่อย...” ในที่สุดจุนโนะก็ร้องออกมา หยุดหอบหน้าร้านแห่งหนึ่ง
จินเสยผมสลวยที่ละข้างแก้มออกทัดหูให้ มองตรงไปยังร้านด้านหลังของจุนโนะ เห็นร้านนี้แล้วก็หัวเราะออกมา
“เข้าใจหยุดตรงร้านนี้นะ” จินเอ่ยแล้วก็ชี้ไปในร้าน จุนโนะมองตามแล้วก็หน้าแดงเข้ม
“เซ็กซ์ช็อป!!???”
“สนใจของในร้านนี้หรือไง จุนโนะะะ?” จินทำเสียงล้อ
“เปล่านะ!!”
“แล้วหยุดตรงร้านนี้ทำไม?”
“ก็มันเมื่อยนี่นา...นายพาฉันเดินขาลากทั้งวัน ไม่ให้ขี่คอแบกหลังก็บุญเท่าไรแล้ว”
จินถอยหลังไปหนึ่งก้าว มองร่างสูงโปร่งแล้วก็ส่ายหน้าช้าๆ
“ถ้าตัวเล็กๆ ฉันก็จะอุ้มนายเอง แต่นี่....แหะ...แหะ....”
จุนโนะย่นจมูกใส่จิน แล้วก็มองเลยเข้าไปในร้าน

“ลองเข้าไปดูมั้ย?” จินลองถามดูเล่นๆ แต่กลับถูกจุนโนะทุบไหล่ดังพลั่ก
“คิดไรอยู่นะนาย....เข้าไปได้ไง ไม่เอานะ ฉันอายง่ะ”
“ก็ร้านขายอุปกรณ์อย่างว่า เอามั้ยจะซื้อให้...”
“บ้า!!” จุนโนะค้อนขวับ แล้วก็แข็งใจเดินไปจากที่ตรงนั้น แต่จินดึงแขนเขาเอาไว้
“อย่าบอกนะว่าไม่เคยนอนกับใคร?” จินยื่นหน้ามาถาม
“พูดงี้หมายความว่าไง?”
“ก็นาย....นายกับพี่ยูอิจิ...อย่าบอกนะว่าไม่เคย??”
“.................”
จุนโนะไม่ตอบ ได้แต่จ้องหน้าจิน แววตาแข็งกร้าวขึ้นจนจินรู้สึก เด็กหนุ่มกัดริมฝีปากจนเจ็บ
......ทำไมจินต้องถามอะไรแบบนี้ด้วย......
......เขาจะเคยนอนกับใครหรือเปล่า....ทำไมจินต้องถามด้วย??
“นายแคร์หรือ?” จุนโนะถามกลับ
“ไม่....”
“แล้วถามทำไม ....นายถามฉันทำไม?” จุนโนะกระชากเสียงถาม เขาสะบัดตัวจนหลุดจากจิน ตะโกนใส่หน้าของชายหนุ่ม
“ฉันจะเคยนอนกับใครมาก่อน นายสนใจด้วยเรอะ??....นายเป็นใคร?? มาจากไหน? ....กล้าดียังไงมาถามฉันด้วยคำถามบ้าๆ แบบนี้?”
“ก็แล้วเคยหรือเปล่าเล่า?” จินฉวยไหล่จุนโนะ กระชากมาถาม
“ไอ้บ้า....!!”
“เคยหรือเปล่าล่ะ? จุนโนะ...นายกับพี่ยู?...เคยนอนด้วยกันหรือเปล่า??”
“ก็แล้วเมื่อคืนฉันนอนกับนายหรือเปล่าล่ะ” จุนโนะถามกลับ
“มันไม่เหมือนกัน ...ฉันหมายความว่านายเคยมีเซ็กซ์กับพี่ยูหรือเปล่า?”

.........เพียะ.......

จินหน้าสั่น เมื่อแรงตบจากมือของจุนโนะไม่เบาเลย
แก้มเป็นรอยปื้นแดง นิ้วมือทั้งห้าขึ้นเห็นอย่างชัดเจน เบื้องหน้าเขา จุนโนะยืนหอบ มือกำหมัดแน่น เป็นการแสดงให้รู้ว่า ถ้าจินถามเขาอีกคำเดียว หมัดน้อยๆ นี้จะซัดให้จินหายข้องใจ
“อย่ามายุ่งกับฉัน!!” จุนโนะกัดฟันพูดเป็นครั้งสุดท้าย ร่างบางหมุนตัวจะเดินจากไป แต่แล้วจินก็เห็นจุนโนะชะงักเท้า เพราะเบื้องหน้าของเขานั้น
“ยูอิจิ!!” จุนโนะอุทานออกมาเมื่อเผชิญหน้ากับร่างสูงโปร่งของคนที่ไม่อยากจะเจอ
“จุนโนะ...จิน...” ยูอิจิมองคนนั้นทีคนนี้ที และในที่สุดก็มองเข้าไปที่ร้านเซ็กซ์ช็อป
“มาทำอะไรกันที่นี่”
“มาซื้ออุปกรณ์เสริม” จินตอบหน้าตาเฉยเมื่อเห็นจุนโนะยืนทื่อ
คำตอบของจินทำให้โทโมะหัวเราะคิกคัก
“นึกว่าจะติ๋มๆ ที่แท้ก็เซ็กซ์จัดไม่เบาเหมือนกันนี่” โทโมะปรายตามองจุนโนะ ยิ้มเหยียดๆ ปรากฏที่มุมปาก
“พี่ยูมาทำอะไรที่นี่” จินหันมาถามยูอิจิ ที่กำลังยืนจ้องหน้าจุนโนะอยู่ แต่หนุ่มน้อยหน้าหวานกลับเชิดใส่
“เอ้อ..........” ยูอิจิอึดอัด ขณะมองจุนโนะที่เอาแต่จ้องไปทางอื่น แต่ริมฝีปากขบกันแน่น ดังนั้นจึงเป็นหน้าที่ของโทโมะที่เดินเข้ามายื่นหน้าบอกจิน
“ยูกับฉันก็มาซื้ออุปกรณ์เสริมเหมือนกัลล...”
“งั้นนายก็เซ็กซ์จัดเหมือนกันล่ะซิ” จุนโนะหันขวับมาตอบโต้ ดวงตาเรียวรีมีแสงเรืองๆ ของความโกรธอยู่เต็มเปี่ยม
“ก็ยูเขาชอบบบ...”
เมื่อโทโมะลอยหน้าลอยตาตอบ จุนโนะก็ชักจะขาดความอดทน
“อ๋อเหรอ......จินก็ชอบเหมือนกัน...” จุนโนะไม่ยอมแพ้ นึกหมั่นไส้เจ้าหน้าสวยๆ ของโทโมะเหลือเกิน
คำตอบนั้นของเขาทำให้ยูอิจิเดินมาจับแขนของจิน
“รู้สึกว่านายจะทำเกินกว่าค่าจ้างแล้วนะจิน......” ยูอิจิพูดแบบไม่พอใจ
“ก็แล้วพี่ให้ผมทำอะไรล่ะ?” จินตอบโต้
“ฉันให้นายดูแลจุนโนะให้หายดี ก็เท่านั้น”
“พี่ไม่ได้บอกนี่ว่า นอกจากดูแลแล้วก็ให้หยุดอยู่แค่นั้น!!”
“พูดดีนักนะ เดี๋ยวฉันก็เอาค่าจ้างคืนซะหรอก” ยูอิจิพูดอย่างหัวเสีย
“ค่าจ้างอะไรกัน?” จุนโนะเข้ามาสมทบอีกคน คำพูดของสองพี่น้องนี่ มันตะขิดตะขวงอย่างไรชอบกล
“เอ้อ.......เปล่า...” ทั้งสองหนุ่มตอบพร้อมกัน
“ต้องมีอะไรซิ”
“ไม่มี!!” จินกับยูอิจิตอบพร้อมกันอีกครั้ง
“ต้องมี!!” จุนโนะถามเสียงเย็นเฉียบ........

.......เย็นวาบไปในหัวใจของอะกานิชิ จิน.........

*************************

to be continue

comment ที่นี่ก็ได้จ๊ะ