NeVer Let YOU Go.......Vol 8

***************************

......ร่างบอบบางที่นั่งอยู่ในความสลัวเลือน ตบเบาๆ ที่ที่นั่งข้างๆ คาซึยะนั่งลงตามสั่ง ขณะที่สมองมึนงงไปหมด ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้มาพบกับคุณยามะพีในสถานที่แบบนี้ ดวงตาคมตวัดมองหน้าหวานอย่างต้องการคำตอบ
“ฮึ..!! จะให้เข้าใจว่านายใช่ ทางุจิ คาซึยะหรือเปล่า?” ร่างบางถามโฮสรูปหล่อของผับ
“ก็ใช่นะซิครับ”
“ฮึ!!” เสียงขึ้นจมูกดังอยู่ไม่ห่าง พร้อมกับหน้่างอเง้านั่นก็อีก
“ฉันต้องจ่ายเท่าไรนะ นายถึงจะนั่งครบชั่วโมง” เขาถามด้วยน้ำเสียงสะบัด คนฟังเองก็รับรู้ว่าในเสียงนั้น ไม่เจือแววขี้เล่นอย่างที่เคยเจออยู่ทุกวัน ติดจะงอนๆ เสียด้วยซ้ำ

คาซึยะบอกจำนวนเงินไป ก็มากเอาการสำหรับยามะพี และอยากจะแกล้งหลานชายนายจ้างด้วย เขาขึ้นค่าตัวซะเกือบสองเท่าของค่าตัวที่เคยได้รับ
“ไม่คิดว่าคุณจะมาถึงที่นี่” คาซึยะพูดอย่างธรรมดา เหมือนกับพูดกับแขกคนอื่นๆ
“ไม่แอบตามมาก็ไม่รู้ซิว่า ทำไมนายถึงรีบร้อนกลับบ้านนัก ที่แท้ก็ ฮึ!!”
“ก็มันอาชีพผมนี่ครับคุณยามะ”
“อาชีพขายตัวง่ะนะ??” ยามะพีทำเสียงสูง กระแทกแก้วเบียร์ที่สั่งมาย้อมใจดังปัง
“ผมไม่ได้ขายตัว อย่าเข้าใจผิด”
“เชอะ...ไม่ได้ขาย แล้วที่นายทำอยู่นี่ล่ะ เขาเรียกว่าอะไร เห็นหรอกนะ ตั้งแต่นายเข้ามาแล้ว รับแขกไม่ได้ขาดเลย เหลืออยู่อย่างเดียว ไม่โดนใครหิ้วไปนอนด้วย”
“คุณยามะพีสนใจจะหิ้วผมมั้ยล่ะ จะบอกให้นะ คาซึยะคนนี้ไม่เคยถูกใครหิ้ว แต่ถ้าคุณสนใจ ผมจะยอมทรยศต่อความตั้งใจของตัวเอง” คาซึยะพูดไปอย่างนั้น ไม่คิดว่ายามะพีจะเอาจริง แต่คำตอบที่ได้ กลับทำให้เขาแทบสำลัก
“เออ...เอา!!” ยามะพีโพล่งออกมา แก้มป่องของเขาเริ่มแดงจัด อารมณ์ชนิดหนึ่งทำให้เขาโต้ตอบกลับมาแบบนั้น

ยามะพีมองดวงหน้าคมเข้มของหนุ่มน้อยวัยอ่อนกว่าที่เขาเริ่มจะให้ความสนิทสนมมากขึ้น ดวงหน้าใสสะอาดที่ดูเท่เร้าใจในทุกอิริยาบทนั้น ทำให้เขาอดรู้สึกถึงความหวงแหนไม่ได้ ก็คาซึยะลูกจ้างของคุณปู่ ก็น่าจะเป็นคนของคุณปู่ซิ แต่นี่...........

ตั้งแต่ที่คาซึยะฉวยกระเป๋าเป้ออกไปนอกบ้านแล้ว เขาก็ขับรถตามมาเงียบๆ รู้สึกตกใจไม่น้อยทีเดียวที่เห็นร่างของคาซึยะเดินเข้ามาในสถานที่แบบนี้ เขาตัดสินใจตามเข้าไป เป็นครั้งแรกที่ได้มาเหยียบ ได้มาสัมผัส กลิ่นบุหรี่ลอยคละคลุ้ง ผสมผสามกับเสียงสรวลเฮฮา ยามะพีคิดว่า คาซึยะคงจะรับจ๊อบพิเศษเป็นคนเสิร์ฟหรือบาร์เทนเดอร์ เพราะเห็นทำน้ำผลไม้ได้คล่อง ไม่คิดว่าจะเป็นยิ่งกว่านั้น
หนุ่มน้อยกว่าสิบคนที่เข้ามารับหน้าที่เพื่อนคุยให้กับแขกที่มาในร้าน และหนึ่งในจำนวนนั้นก็คือคาซึยะคนนี้ด้วยแหล่ะ
ยามะพีนั่งซุกตัวเงียบอยู่ที่เก้าอี้ชุดวีไอพีที่เขาโชคดีจองได้เดี๋ยวนั้น จับตามองการกระทำของคาซึยะอยู่คนเดียวกับน้ำสีอำพันที่แทบจะไม่ยอมแตะ เขารู้สึกผิดหวังอยู่ลึกๆ ที่คาซึยะมีอาชีพแบบนี้ ดวงตากลมโตจับตามองคาซึยะนั่งกับแขกคนนั้น คนนี้แทบจะตลอดเวลา

หัวใจที่โหวงเหวงเริ่มจะปั่นป่วนเมื่อเริ่มจะสงสัยว่า คาซึยะจะขายตัวหรือเปล่า
“นายขายตัวหรือเปล่า?” เขาถามออกมาจนได้
คาซึยะทำหน้าเหวอ เขาหัวเราะหึๆ ก่อนจะยื่นหน้ามาเสียจนแทบจะติดหน้าหวานของยามะพี
“อยากซื้อหรือเปล่าล่ะ?”
“บ้าเด่ะ....” ยามะพีก้มหน้างุด อับอายกับคำถามของตัวเองเหลือกำลัง
“คุณเคยเห็นผมเดินออกไปกับใครหรือเปล่าคุณยามะ”
ยามะพีไม่ตอบได้แต่ส่ายหน้า ดวงตากลมโตตวัดมองหน้าคมที่อยู่ไม่ห่างจากใบหน้าของเขานัก
“ฉันไม่เชื่อหรอก...อย่างนายน่ะเหรอจะไม่ขายตัว คนทำอาชีพแบบนี้ ขายตัวทุกคนแหล่ะ”
“แต่ถ้าคุณจะซื้อ ผมก็เต็มใจขาย ไม่คิดเงินด้วย ให้นอนฟรีๆ เอามั้ย?”
“บ้า!!”
“ถ้ารู้ว่าบ้าแล้วจะมาทำไม?” คาซึยะถามกลับบ้าง
“คอยดูนะ จะบอกคุณปู่ว่านายรับจ๊อบเป็นผู้ชายนั่งชั่วโมง...”
“อยากบอกก็บอกซิ แต่จะบอกให้นะ ว่านี่น่ะมันอาชีพประจำผม ส่วนรับจ๊อบน่ะคือดูแลคนชราต่างหาก”
“นาย!!” ยามะพีทำตาโต เขาคว้าแก้วเบียร์ได้ก็ซัดเข้าไปเต็มอึก
“เอ้า..เดี๋ยวก็เมาหรอก ผมไม่พาไปส่งบ้านนะครับ” คาซึยะเอ็ดเบาๆ รู้ดีว่า ยามะพีกำลังสับสนใจขนาดไหน
ทำไมหนุ่มน้อยรูปสวยคนนี้ต้องตามเขามาถึงที่นี่ด้วย แล้วนี่ยามะพีจะนำความไปบอกกับคุณปู่ยามาชิตะหรือเปล่าก็ไม่รู้... ถ้าบอก เขาก็อาจจะไม่ได้ทำงานให้กับคุณปู่อีกแล้วก็ได้

ระหว่างนั้น ผู้จัดการร้านเดินมาขัดจังหวะของสองหนุ่ม เขาโค้งให้ยามะพีขณะกระซิบถามคาซึยะว่า
“คาซึยะ....แขกคนนั้นถามว่า พอจะมีเวลาว่างคุยกับเขาต่อจากคุณคนนี้หรือเปล่า ...แต่ถ้านายจะกลับ ฉันจะได้บอกให้เขาหาคนอื่น”
“อืมมมม...” คาซึยะหรี่ตามองยามะพี แล้วก็ส่งสัญญาณว่าให้คอยก่อน
คาซึยะขยับร่างเข้าใกล้ยามะพีอีกนิด ดึงแก้วเบียร์ออกไปจากมือ แล้วก็กำมือเล็กๆ นั้นเอาไว้
“จะออฟผมหรือเปล่าล่ะครับ? ถ้าเป็นคุณผมเต็มใจไป ถ้าไม่ ..ผมก็อาจจะไปกับคนอื่น....” คาซึยะตั้งท่าจะลุกไปทางชายหนุ่มสูงใหญ่คนหนึ่งที่มองเขาตาไม่กะพริบ ยามะพีเองก็เห็น ถ้าปล่อยให้คาซึยะลุกไป เขาอาจจะ.......

..........หมับ!!..........

เขาฉวยแขนของคาซึยะแน่น
“เท่าไร? ค่าตัวนายง่ะ เท่าไร?” ยามะพีกัดปากถาม
คาซึยะบอกจำนวนเงินที่มากกว่าที่บอกไปเมื่อกี้อีกเท่าหนึ่ง
ยามะพีไม่ต้องเสียเวลาคิด เขาพยักหน้าทันที
“ถ้าฉันออฟนาย นายก็ต้องไปกับฉันใช่มั้ย?”
“ใช่ครับ?”
“นายจะไม่ไปกับคนอื่นใช่มั้ย? ฉันหมายถึงว่า นายจะไม่ยอมออฟกับคนอื่นนอกจากฉันใช่มั้ย????”
“ครับ...”
“งั้น....” ยามะพีรีบควานหากระเป๋าเงิน หยิบมันขึ้นมานับท่ามกลางสายตาขันๆ ของคาซึยะ
“อ่ะ...มีอยู่เท่าเนี้ย...เอาไปก่อนได้มั้ยอ่ะ? ที่เหลือจะหามาให้...” เขารีบพูด เมื่อเห็นสายตาร้อนๆ ของคาซึยะมองมาอย่างล้อเลียน
“เก็บเงินของคุณเอาไว้เหอะ....วันหลังค่อยจ่ายก็ได้”
“แต่ว่า..........” ยามะพีผวาตามเมื่อเห็นคาซึยะลุกขึ้นยืน สายตาเห็นคาซึยะมองไปที่แขกอีกคนหนึ่ง เขามองเงินของตัวเองแล้วก็ทำหน้าเจื่อนๆ
“ฉันออฟนาย....แต่ว่าตอนนี้ ไม่มีเงินติดตัวมากนัก นายจะ...เอ้อ...ออกให้ฉันก่อนได้มั้ยอ่ะ?”
“เฮ้อ....คุณยามะ....ตลกดีนะมาออฟผมแล้วยังจะให้ผมออกเงินให้อีก”
“เออน่า....ออกไปก่อนแล้วจะใช้คืนให้” ยามะพีทำปากยื่น มือยังกำรอบท่อนแขนของคาซึยะไม่ยอมปล่อย ราวกับกลัวว่า ถ้าปล่อยไปแล้วนายคนนี้จะหายไปกับคนอื่นอย่างไงอย่างงั้น
“อ่ะ...” ยามะพียัดเงินของตัวเองใส่มือของคาซึยะ ซึ่งฝ่ายนั้นก็รับไว้ ก้มลงมอง ก็เห็นว่ามันค่อนข้างจะมากพอสมควร ซึ่งก็มากกว่าค่าตัวจริงๆ เสียอีก....ก็เล่นแกล้งบอกเอาไว้เยอะแยะนี่นา
“รอเดี๋ยวนะ ผมเอาเงินไปให้ผู้จัดการก่อน” คาซึยะจับยามะพีให้ยืนคอยอยู่ที่เดิม ส่วนตัวเขาแอบไปกระซิบกระซาบกับผู้จัดการพักใหญ่ก็เดินออกมา
“ไปครับ...” เขายกข้อศอกขึ้น ให้ยามะพีสอดแขนคล้องเอาไว้
“ฮื่อ.....” ยามะพีคว้าแขนของคาซึยะหมับ
“คาซึยะคนนี้พร้อมจะรับแขกแล้วครับท่าน.......” หนุ่มน้อยเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เล่นเอายามะพีหน้าร้อนผ่าว

เมื่อลับร่างสองหนุ่มน้อยนั้นไปแล้ว ผู้จัดการก็เดินมาเก็บเงินเข้าบัญชี โดยมีบาร์เทนเดอร์ถามอยู่ข้างๆ ว่า
“ตกลงไอ้หนูคาซึจังยอมออฟหรือไงครับผู้จัดการ”
“เปล่าหรอก เขาบอกว่าเป็นหลานชายของนายจ้าง.....”
“หน้าตาน่ารักดีอยู่หรอก แต่ท่าทางหวงไอ้หนูของเราน่าดู”
“ฮื่อ...ไม่รู้คาซึยะจะแกล้งอะไร เล่นบอกค่าตัวซะแพงหูฉี่แบบนี้ แถมยังมีหน้ามาบอกอีกว่า ถ้าคุณหนูมาอีกก็ให้บอกค่าตัวมันแพงๆ ...เฮ้อ....เล่นอะไรวะไอ้เด็กสมัยนี้” ผู้จัดการส่ายหัว แล้วก็เก็บเงินนอนเข้ากระเป๋า

*******************

“จะไปไหนง่ะ?” ยามะพีถามคาซึยะ ขณะนี้ทั้งคู่ออกมายืนอยู่ข้างรถสปอร์ตคันหรูของยามะพี
ขณะนั้นฝนเริ่มจะหยุดลงเม็ดพอดี ทั่วพื้นถนนเฉอะแฉะ....
“ไปห้องผมดีกว่า...” คาซึยะชวน วันนี้วันปลอด เพราะจุนโนะสุเกะพี่ชายโทรฯ มาเมื่อตอนหัวค่ำว่าจะไม่กลับบ้านคืนนี้
“ไป....ไปจริงๆ ง่ะเหรอ?” ยามะพีทำตาโต
“อือ...หรือว่าเปลี่ยนใจ ถ้าเปลี่ยนใจล่ะก็ได้ ผมจะคืนเงินให้ ผมจะได้ไปกับคนอื่น” คาซึยะทำท่าจะเดินกลับเข้าไปในร้านอีกครั้ง แต่หนุ่มน้อยตาโตก็ยึดแขนไว้มั่น
“ไม่...ฉันจะไม่ให้นายไปกับคนอื่นเด็ดขาด..!!” ยามะพีบอกเสียงเอาจริงเอาจังจนคาซึยะต้องหันมามองหน้า เห็นความเด็ดเดี่ยวในดวงตาคู่นั้น
“ทำไมหรือ...คุณยามะพี?” เขาถาม
“เอ้อ...ก็ไม่รู้เหมือนกัน...”
“เฮ้อ......งั้นก็ไปห้องผม....ว่าไง?”
“อื้อ...ไปก็ไปเด่ะ” ยามะพีทำหน้าที่ขับรถ โดยมีคาซึยะบอกทาง

จนมาถึงอพาร์ตเมนต์สุดหรูที่จุนโนะสุเกะมาเช่าไว้กับเขา

“เชิญครับ....” คาซึยะผายมืออยู่ข้างรถ เห็นยามะพีแหงนมองตึกทรงสูงด้วยความพอใจ.....

*********************************

ในขณะเดียวกันนั้นเองที่อีกฟากหนึ่งของอ่าวโตเกียว

จุนโนะนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงกว้างซึ่งใช้ร่วมกับ อะกานิชิ จิน เขานอนชิดอยู่ฝั่งทางด้านซ้าย ซึ่งอยู่ติดกับหน้าต่าง ทางด้านขวามีร่างของจินนอนเหยียดยาวอยู่ไม่ห่าง
“เฮ้อ........” เขาร้องเบาๆ เมื่อเหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นที่ซอกคอ
อากาศยามหลังฝนตก น่าจะเย็นสบาย แต่นี่มันกลับร้อนอบอ้าว ราวกับจะบ่งบอกให้รู้ว่า ฤดูกาลกำลังเริ่มจะแปรเปลี่ยน......
“นอนไม่หลับหรือไง จุนโนะสุเกะ” เสียงจินถามเบาๆ
“ฮื่อ...ร้อน...” จุนโนะขยับคอเสื้อคลุม ซึ่งก็มีแต่เสื้อขนหนูที่ทางบังกะโลจัดหาให้

เสื้อผ้าของตัวเองก็ต่างคนต่างตากให้แห้งอยู่ในห้องน้ำ เพราะฉะนั้น นอกจากเสื้อคลุมผ้าขนหนูตัวเดียวแล้ว ร่างของจินและจุนโนะก็ไม่มีอะไรปกปิดอีกเลย
“เกือบจะเข้าหนาวแล้วนี่เนอะ อากาศคงคายความร้อนออกมา ทำไงดีล่ะ” จินลุกไปเปิดหน้าต่างที่กรุด้วยกระจกออกกว้าง เหงื่อเขาก็แตกซิกเหมือนกัน

เสียงเม็ดฝนหยดลงกันสาดดังเปาะแปะ ผสมกับเสียงของคลื่นลมในทะเล ลมเย็นๆ เริ่มพัดเข้ามาบ้างแล้ว จุนโนะพึมพำขอบใจแล้วก็ล้มตัวลงนอน จินเดินไปนั่งที่ๆ ของตัวเอง แต่ก็ยังคงนั่งอยู่มองหนุ่มน้อยรูปงามนอนทอดถอนใจอยู่เช่นนั้น
“ไม่นอนหรือไง?” จุนโนะถาม
“นอนซิ....” จินนอนประสานมือกันไว้บนหน้าอก สักพักจุนโนะก็ขยับตัวเข้ามาใกล้
“พรุ่งนี้เรากลับกันแต่เช้าได้มั้ย....เรือที่เอาไปให้เขาซ่อมคงจะเสร็จทัน”
“ทำไมล่ะ ไม่อยากอยู่เที่ยวต่อหรือไง...”
“ไม่อยาก” จุนโนะเบ้ปากให้จิน แล้วก็พลิกตัวไปอีกทาง
“อยู่กับฉันนี่มันน่าเบื่อมากหรือไง?”
“เออ...”
“นี่ไอ้รูปหล่อ...” จินดึงไหล่จุนโนะให้นอนหงาย จากนั้นก็เอนตัวเกยทับร่างของจุนโนะกรายๆ
“จะ....จะทำอะไรฉันง่ะ” จุนโนะจะผวาลุกขึ้น แต่ก็โดนลำตัวหนาของจินทาบทับอยู่
“ก็อยากให้ฉันทำอะไรล่ะ?” จินถามกลับ
“ไม่!!”
“ไม่ก็ไม่เด่ะ ฉันก็ไม่อยากทำอะไรฝืนใจนายเหมือนกัน แค่อยากจะถามว่า ไปไหนมาไหนกับฉันมันน่าลำบากใจนักหรือไง ก็เท่่านั้น.....” จินพยายามเพ่งสายตาฝ่าความมืดมองใบหน้าของจุนโนะ เห็นแต่แววหล่อเลี้ยงจากดวงตาคู่งามนั้นทอแสงออกมาเพียงอย่างเดียว
“ฉันเกรงใจนายมากกว่า....และอีกอย่าง.....ก็........”
“ก็อะไร....”
“ก็อยากจะรู้ว่า เพราะอะไรทำให้นายถึงรับอาสายูอิจิมาดูแลฉัน ซึ่งมันก็ไม่น่าจะต้องทำถึงขนาดนี้นี่นา....” จุนโนะลองถาม สิ่งที่คาใจมานาน
จินเงียบไป เหมือนกับกำลังจะเรียบเรียงคำพูด สักพักก็ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มหูของเขาเอ่ยออกมา
“ก็สงสารนาย.....กลัวว่า ถ้ารู้ว่าถูกพี่ยูอิจิสลัดรักแล้วจะฆ่าตัวตาย ฉันก็เลยมาคอยดู....แต่พอมาอยู่ใกล้นายจริงๆ ก็ชักสนุก คือนายมันมีสิ่งที่ชวนให้ค้นหา เร้าใจ และก็รู้สึกดียามที่ได้อยู่ใกล้....” จินว่าเป็นฉากๆ ประโยคหลังๆ นี่กลั่นออกมาจากความจริงใจล้วนๆ
“ถึงงั้นเชียว...?”
“ฮื่อ....”
“อย่าบอกนะว่า นายชักจะติดใจในเสน่ห์ของฉันเข้าแล้วง่ะ?” จุนโนะถาม

เขาหลุบตามองที่ริมฝีปากเอื้อนเอ่ยของคนข้างบน พลางขยับตัวเล็กน้อย จินเองก็ก้มลงมองเขาเช่นกัน ลมหายใจของสองหนุ่มห่างกันไม่ถึงเซ็นต์ จินหัวเราะในลำคอ แล้วก็ร้องอือเบาๆ
“บ้า......” เป็นเสียงตอบกลับมาของจุนโนะ
“ทำไมล่ะ จุนโนะสุเกะ ถ้าฉันติดใจนาย นี่มันเสียหายมากใช่มั้ย?”
“เปล่า....แต่มันไม่น่าเป็นไปได้ คนน่าเบื่ออย่างฉัน”
“ลองคบกันดูมั้ย?” จินตัดสินใจเดี๋ยวนั้นเอง และที่พูดไปก็ไม่ได้ฝืนพูดเลยแม้แต่น้อย
“.................”

จุนโนะสุเกะเงียบเสียง ไม่มีการตอบรับจากปากบาง นอกจากเสียงถอนหายใจเบาๆ ใบหน้างดงามของเขาเบือนออกเล็กน้อย หันข้างหนีหน้าจินไปทางอื่น
“ว่าไงลองคบกันมั้ย?” จินลองถามซ้ำ
“.................” ไม่มีเสียงตอบรับหรือปฏิเสธ
“ไม่ตอบถือว่ายอมรับนะ”
“บ้า......”
“อยากให้ฉันบ้านักหรือไง เอามั้ย คนบ้าปล้ำคนดีย่อมไม่ผิด...” จินส่งเสียงคำราม ทำท่าจะขย้ำจุนโนะจริงๆ เด็กหนุ่มก็เลยผวา เขายุดแขนจินไว้แน่น แต่ว่าจินคงจะหยุดยั้งตัวเองไม่ได้เสียแล้ว

เมื่อลำตัวของจุนโนะผวาขึ้น จินก็กดใบหน้าของเขาแนบกับหน้าสวยของจุนโนะทันที
“จุนโนะ.....ะ..ะ......” เสียงพึมพำของจินขาดหายไปเมื่อริมฝีปากของเขาปิดลงประทับกับกลีบปากบางที่กำลังเผยอออกเล็กน้อยของจุนโนะสุเกะ
“อึก..............อือ.........”

เสียงเม็ดฝนขาดหายไป เมื่อแรงลมตีพัดหน้าต่างให้ปิดดังปัง ทั้งสองหนุ่มสะดุ้งกายเฮือก จากนั้นห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ

ไม่มีเสียงจากภายนอกพัดพาให้ได้ยินนอกจากเสียงของริมฝีปากกระทบกันอย่างดูดดื่ม เสียงจุมพิตดังคละเคล้าคู่ไปกับเสียงครางเบาๆ ของคนทั้งคู่....ริมฝีปากสองคู่ที่เคลื่อนเข้าหากันและแยกจาก และประทับแนบแน่นลงมาอีก ครั้งแล้วครั้งเล่า.........

จินรู้สึกดีขึ้นเรื่อยๆ ที่จุนโนะไม่ขัดขืน เขาละจากกลีบปากอุ่นจัดของคนข้างใต้ มาพร่างพรมจุมพิตที่เปลือกตาและหอมแก้มเนียนใส ก่อนจะมาหยุดนิ่งเนิ่นนานที่กลีบปากหยักโค้งงดงามคู่นี้อีกครั้ง คราวนี้ริมฝีปากของจุนโนะเปิดออกเล็กน้อย เพียงพอที่จินจะสอดลิ้นเข้าไปพัวพัน

จุมพิตที่เริ่มต้นอย่างแผ่วเบาในทีแรกก็เลยทวีหนักขึ้น จนทั้งสองฝ่ายแทบจะลุกเป็นไฟ

มือใหญ่ร้อนผ่าวของจินสอดไล้เข้าไปในเสื้อคลุมของเด็กหนุ่ม คลึงเคล้าผิวพรรณที่เนียนละเอียด ปลายนิ้วมือสะกิดเบาๆ ที่ยอดอกเล็กๆ ของจุนโนะ ทำให้ร่างบางแอ่นตัวสะท้านสู้ฝ่ามือของเขายิ่งขึ้น
ชายหนุ่มดูเหมือนจะขาดสติไปชั่วครู่ การได้ลูบคลำเนื้อตัวของจุนโนะทำให้จินแทบจะกู่ไม่กลับ ยิ่งลูบโลมก็ยิ่งย่ามใจ มือของเขาไถลต่ำไปเรื่อยๆ แวะทักทายกับท้องน้อยลาดแบน ก่อนที่จะวางอย่างสนิทสนมที่หน้าขาของจุนโนะ

เด็กหนุ่มสะดุ้งเฮือก
“อื้อ.......พอ....พอเถอะ....” จุนโนะละหน้าออกห่างจากจิน ลมหายใจหอบสะท้าน และไม่น่าเชื่อที่ทรวงอกของตัวเองดูราวกับมีผีเสื้อนับล้านมาบินกันให้พรึ่บพรั่บ

“นอนไม่หลับแล้วนะ” จินบ่นพึม ขณะที่กลิ้งตัวนอนหงายอยู่อีกฟากหนึ่งของเตียง ทรวงอกสะท้อนขึ้นลงถี่ยิบ
จุนโนะรีบกระชับผ้าคลุมให้ปิดสนิท ไม่ควรเปิดเผยเนื้อตัวให้คนผู้นี้เห็นอีกต่อไป ถ้ายังอยากจะรักษาสวัสดิภาพของตัวเองไว้ ผิวกายยังร้อนวูบวาบกับสัมผัสเมื่อครู่
“เหงื่อแตกอีกแล้วซิ” จุนโนะบอกอย่างเขินจัด จินก็เลยต้องลุกมาเปิดหน้าต่างให้ลมเย็นๆ พัดโบกโบยเข้ามาอีกครั้ง
“นอนกันเสียทีเนอะ” เขาว่า แล้วก็ล้มตัวนอนเหยียดยาว เมื่อแหงะหน้ามามองจุนโนะ ก็เห็นร่างบางๆ ไถลตัวลงนอนข้างๆ เช่นกัน จินตบเบาๆ ข้างที่นอนของตัวเอง จุนโนะก็เลยขยับเข้ามานอนใกล้ๆ วางศีรษะพักอิงแนบสนิทกับบ่ากว้างของจิน

“ที่พูดเมื่อกี้ เรื่องขอคบกับฉันน่ะ....จะลองคบกันดูก็ได้” จุนโนะเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมาก่อน
“จริงง่ะ???”
“ฮื่อ....ลองดูก็ได้...” จุนโนะพยักหน้ายิ้มๆ
“ชอบจูบของฉันล่ะซิ” จินว่า
“เปล่า....แต่เพราะนายเป็นน้องของยูอิจิต่างหาก...”
“ว่าไงนะ?” จินผงกตัวขึ้นมอง
จุนโนะลืมตาใสแจ๋วขึ้นมองเขา
“ฉันอยากจะทำอะไรให้มันสะใจดูบ้าง...ก็เท่านั้นเอง....”
“ก็เลยคิดจะใช้ฉันเป็นเครื่องมือ ว่างั้นเถอะ....คิดเหรอว่าหันมาคบกับฉันแล้ว พี่ยูอิจิจะหึงจะหวง ขอบอกว่าไม่มีทาง...”
“ก็ไม่ได้คิดว่ามันต้องเป็นแบบนั้นนี่นา.....แต่ถ้านายทำตัวดี ฉันก็อาจจะคบกับนายจริงๆ จังๆ ก็ได้...” จุนโนะบอก ขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าจินชักจะกระชับอ้อมกอดแน่นเข้าทุกที
“งั้นก็ได้.....ลองดู”
“ใช่..แค่ลองดู...” จุนโนะพูดจบก็ปิดเปลือกตาลงทันที ไม่ทันเห็นแววตาอ่อนเชื่อมของจินที่ทอดมองมาอย่างแปลกประหลาด.....

มันเป็นสายตาที่แน่วแน่และมีประกายเจ็บลึกๆ เต้นระริกอยู่ในดวงตาคู่นั้น

**************************

เมื่อคาซึยะเชื้อเชิญให้เข้ามาในห้องพักอันหรูหราของชั้นที่ 20 ของตึกสูงระฟ้า ยามะพีไม่มีความลังเลอยู่ในหัวใจเลยแม้แต่น้อย เพราะในใจนั้นอยากรู้เสมอมาว่าคาซึยะมีความเป็นอยู่อย่างไร เขามองกราดไปรอบๆ ห้องกว้าง มีห้องสองห้องแยกอยู่ต่างหาก ตรงกลางเป็นห้องโถง และถัดไปเป็นห้องครัวเล็กๆ แต่ทันสมัย และคาซึยะก็ยืนชงกาแฟร้อนอยู่ที่นั่น
“กาแฟครับ...” หนุ่มน้อยหน้าคมเดินถือถาดกาแฟมาวางตรงหน้ายามะพี ดวงตาคมกริบมองเขาอย่างเชื้อเชิญ เมื่อเห็นสายตาของยามะพีมองไปที่ห้องด้านในสุด
“ห้องของพี่จุนโนะ ... ส่วนห้องด้านนอกก็ห้องผมเอง อยากเข้าไปดูหรือยัง?” คาซึยะถามตรงๆ แต่ก็ได้ใบหน้าแดงระเรื่อของยามะพีเป็นคำตอบ

ยามะรีบวางถ้วยกาแฟลง ขณะที่มือน้อยๆ ถูกคาซึยะจับจูง
“ซื้อตัวผมมาแล้วนี่ ผมก็พร้อมสำหรับคุณแล้วล่ะครับ คุณยามะจัง...”
“อื้อยยย....บ้าน่า....ใครเขาจะยอม...” ยามะพีเอ่ยปากค้าน แต่ก็เดินตามคนฉุดต้อยๆ
เขาชะงักเมื่อมองเห็นห้องเล็กๆ แต่เป็นระเบียบ เตียงนอนไม่ใหญ่นัก วางตั้งเด่นอยู่กลางห้อง จากนั้นก็เป็นโซฟาตัวยาวหนึ่งตัวอยู่ริมผนังติดกับหน้าต่าง มีหมอนเล็กๆ วางอยู่สองสามใบ คงจะเป็นที่ๆ เจ้าของห้องใช้นั่งเล่นยามที่ต้องการมองดูทิวทัศน์ด้านนอกละมัง

ยามะพีเลือกที่จะนั่งตรงโซฟานั่นมากกว่าเตียงนอน คาซึยะอมยิ้มที่มุมปาก เขาเดินตามไปนั่งไม่ห่าง มือยังคงจับมือน้อยๆ ของยามะพีไม่ยอมปล่อย
“ชอบห้องผมมั้ย?” คาซึยะถามเบาๆ ริมฝีปากเคลียเคล้าแถวริมหู
“ฮื่อ...” ยามะพีพยักหน้าตอบแล้วก็ก้มหน้างุด
“เรามาเริ่มกันเลยดีมั้ย...จะเสียเวลาไปทำไม ค่าตัวผมยิ่งแพงๆ อยู่” คาซึยะเป็นฝ่ายลุกขึ้นยืนเบื้องหน้าของยามะพี
มองลึกซึ้งกินใจจนคนนั่งมองประหม่า คาซึยะถอดเสื้อออกอย่างช้าๆ ดวงตาไม่คลาดไปจากหน้าหวานของยามะเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเสื้อของเขาถูกเหวี่ยงลงพื้น หนุ่มน้อยคาซึยะก็ยืนอวดโฉมเปลือยท่อนบนนิ่งเฉย ปล่อยให้ยามะพีเริ่มใจสั่นสะท้าน
“ว่าไงครับ....ของเล่นของคุณพร้อมแล้ว...” คาซึยะกางมือออกกว้างทั้งสองข้าง ทำทีว่าอนุญาตให้ยามะพีขยำขยี้เขาได้ตามใจชอบ
“ฉัน.....ฉันไม่รู้จะทำไง....” เสียงอ้อมแอ้มตอบออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่ม ใบหน้าแดงซ่านก้มงุดมองแต่ปลายเท้าของคาซึยะ
“หือ...ว่าไงนะครับ?”
“ฉันทำไม่เป็น!!” ยามะพีตวัดสายตาดุๆ ให้คนถาม ค้อนขวับแล้วก็ทำแก้มพองจนคาซึยะแทบจะเก็บอาการขันไว้ไม่อยู่
“อ้าว....แล้วกัน ....หมายความว่า จะให้ผมทำให้ใช่มั้ย?...ผมน่ะฝ่ายรุกนะจะบอกให้” คาซึยะทำเสียงล้อเลียนหนักขึ้น จนยามะพีอยากจะเป็นลม และยิ่งร่างเล็กแต่ทว่าแกร่งกร้าวค่อยๆ ขยับมาใกล้เรื่อยๆ ยามะพีก็เลยชักขาขึ้นมานั่งพับเพียบเรียบร้อยบนโซฟา เงยหน้าซื่อๆ มองคาซึยะ อยากจะร้องไห้เต็มแก่แล้ว

“ฉันแค่ไม่อยากให้คนอื่นได้ตัวนายไปก็แค่นั้นเอง ไม่ได้มีเจตนาจะ...จะ...เอ้อ...จะมีเซ็กซ์กับนาย.....”
“หึ....หึ...งั้นหรือครับ....ก็แล้วถ้าผมอยากมีอย่างงั้นกับคุณล่ะ จะยอมมั้ย....” คาซึยะคุกเข่าลงเบื้องหน้า เอ่ยปากถามออกมา ยามะพีกัดริมฝีปากตัวเองจนรู้สึกเจ็บ เขาสั่นหน้าแรงๆ
“ไม่ง่ะ..ฉันยังไม่พร้อม....ฉันไม่เคย....ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง...เอาไว้ให้ฉันพร้อมก่อนแล้วกันนะ คาซึยะ...วันนี้แค่คุยกันเฉยๆ ก่อนก็แล้วกัน...” น้ำเสียงซื่อๆ ของยามะพีทำให้คาซึยะปล่อยหัวเราะพรืดออกมา สีหน้าขันของเขาเรียกให้ยามะพีทำตาค้อนคว่ำ ราวกับจะรู้ทัน กำปั้นน้อยๆ จึงทุบอั่กเข้าที่ไหล่ของคาซึยะ
“นี่แน่......หนอย....แกล้งยั่วกันใช่มั้ย?” แรงทุบนั้นไม่ยั้ง จนคาซึยะต้องยึดข้อมือของยามะเอาไว้ก่อนที่ไหล่ของเขาจะน่วม
“ฮื่อ..........”

.......ฟอด.......!!

จมูกโด่งและปากบาง จุมพิตที่แก้มป่องนั้นอย่างถนัดถนี่ จนยามะพีหยุดทุบ เขาเอาแขนคล้องคอของคาซึยะไว้แทน และเป็นฝ่ายดึงร่างนั้นมาใกล้ ซบศีรษะทุยๆ ที่บ่ากว้างของคาซึยะ
“ไม่รู้เป็นไงนะ....ฉันชอบอยู่ใกล้ๆ นาย” ยามะพีสารภาพ
“ผมก็ชอบอยู่กับคุณ” คาซึยะตอบกลับไป ด้วยประโยคใกล้เคียงกัน
“งั้นวันนี้นอนคุยกันเฉยๆ ก็แล้วกันนะ”
“ครับคุณยามะพี...” คาซึยะฉุดร่างบางให้ลุกขึ้น ซึ่งอีกฝ่ายก็เดินตามอย่างว่าง่าย

เจ้าของห้องจัดแจงหาเสื้อนอนมาให้ยามะพีเปลี่ยน พอล้มตัวลงนอน ยามะพีก็อ้าปากหาว....แต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่อคาซึยะเป็นฝ่ายดึงร่างของเขามากอดเอาไว้หลวมๆ
“กอดกันดีกว่าจะได้อุ่นๆ”
“บ้านี่นา....ก็อยากเปิดแอร์ซะเย็นเชียว” ยามะพีทำปากยื่น ก็เลยโดนคาซึยะจุ๊บที่ปากอวบไปหนึ่งที
“ถ้าไม่เปิดจนหนาวจะได้กอดคุณยามะพีหรือครับ.......”
“ฮื่อ...ไม่เอาล่ะ นอนดีกว่า ราตรีสวัสดิ์คาซึจัง....ให้ฉันเรียกนายแบบนี้ได้มั้ย...??” ยามะพีถามพลางใช้นิ้วไล้ที่แก้มของคาซึยะไปมา
“ด้วยความยินดีครับ คุณยามะพี”
“เรียกฉันว่ายามะจังแบบคุณปู่ก็ได้ ฉันอนุญาต...”
“ครับยามะจัง....ราตรีสวัสดิ์....” คาซึยะจับมือขาวเรียวมาจุมพิตเบาๆ ดวงตาเรียวรีปิดสนิท เขานอนหลับไปทั้งๆ ที่ยังกุมมือของยามะพีไว้อย่างเหนียวแน่น.........

************************************

to be continue