***************************

......
จินทำท่าอึกอักๆ ในขณะที่ยูอิจิเองก็ไม่กล้าสบตาดุๆ ของจุนโนะที่มองเขม็งมา
“ว่าไงมีอะไรอีก ที่ผมยังไม่รู้??” จุนโนะถามเสียงเขียว
ยูอิจิพยักหน้ากับจินเป็นทำนองว่า นายเป็นคนบอกซิ จินกระแอมในลำคอ หัวสมองทำงานอย่างรวดเร็ว

...คำแก้ต่างผุดขึ้นมาเดี๋ยวนั้นเมื่อพยายามนึกทบทวนถึงคำพูดของยูอิจิเมื่อครั้งกระโน้น

“พี่ยูขอให้ฉันทำชดเชยในสิ่งที่เขาไม่อาจทำให้นายได้แล้ว คือการไปรับไปส่ง แต่ว่าฉันขอทำนอกเหนือจากนั้น ฉัน....ฉันชอบนาย...ชอบจริงๆ ขอคบด้วยก็เพราะชอบ...” จินเอ่ยออกมา ในขณะที่พูดถึงจุนโนะแต่สายตาของเขากลับมองไปที่ยูอิจิ บ่งบอกถึงความจริงใจที่ปรากฏในสายตาของเขา
ถ้าไม่มีเรื่องติดหนี้พนันซะเรื่องเดียว เขาก็พูดความจริงล้วนๆ แต่จุนโนะเกลียดคนเล่นการพนันนี่นา จะให้บอกตรงๆ ได้ไง
“จิน!!..นาย...ชอบจุนโนะสุเกะหรือ?” ยูอิจิถาม
“ฮะ...คงไม่ขัดข้องนะ แม้ว่าเขาจะยังไม่ชอบผมเลยก็ตาม” จากนั้น จินดึงแขนญาติผู้พี่เข้ามาใกล้ โน้มตัวลงกระซิบข้อความบางอย่าง
“พี่ยูห้ามบอกเรื่องผมติดหนี้พนันให้จุนโนะรู้เด็ดขาดเชียวนะ”
“ไอ้จิน...แล้วแกชอบเขาจริงหรือเปล่าวะ?”
“ก็เออเด่ะ.......”

“นี่ซุบซิบอะไรกันอีกง่ะ?” เสียงแหลมสูงของจุนโนะตะโกนถามมา ทำให้สองพี่น้องรีบผละออกจากกัน จินเดินไปหาจุนโนะ ในขณะที่ยูอิจิเดินไปหาโทโมฮิสะ
“ซุบซิบอะไร?”
“เปล่าน่า” จินโบกมือ แต่หน้างอๆ ของจุนโนะเป็นคำตอบให้รู้ว่าเจ้าตัวไม่เชื่อสักนิด พยายามคาดคั้นต่อ
“แล้วเรื่องค่าจ้างเมื่อกี้ง่ะ ใครจ้างใคร?”
“ไม่มี๊!!” จินโบกมือ ส่ายหน้าด๊อกแด๊ก
“ฮึ!!”

จุนโนะเดินกระฟัดกระเฟียดออกไปจากวงสนทนา เมื่อทั้งยูอิจิกับจินต่างก็ปิดปากเงียบต่อคำถามของเขา ริมฝีปากที่เม้มเป็นเส้นตรงกับคิ้วขมวดมุ่น ทำให้ใครต่อใครรู้ว่า ยามนี้ร่างโปร่งเพรียวกำลังมีอารมณ์เช่นใด
จินพยายามเดินง้อ จนท้ายสุดก็ตรงเข้าคว้าร่างบาง จับให้หันเดินไปทางที่เขาจอดรถเอาไว้ เมื่อเห็นจุนโนะทำท่าจะโบกรถแท็กซี่กลับบ้าน
“อย่ามายุ่งนะ จุนโนะตวาดแว้ดออกมา ขณะถูกจินจับยัดเข้าไปในที่นั่งตอนหน้า
“ไม่ให้ยุ่งได้ไง ก็นายเป็นแฟนฉัน”
“แฟนเรอะ!! เชอะ!! เป็นแฟนกันประสาอะไร มีเรื่องลับลมคมในก็ปิดบังฉัน โดยเฉพาะเรื่องที่มันเกี่ยวกับฉันด้วย!!” จุนโนะนั่งกอดอก หน้าตาบึ้งตึง ตามองเขม็งไปยังท้องถนนเบื้องหน้า ไม่ยอมเหลือบแลมาทางจินเลย
“ก็ขออนุญาตพี่ยูคบกับนาย ก็เท่านั้น” จินแก้ตัว
“เรื่องที่บอกว่าชอบฉันน่ะ...เอ่อ...พูดจริงหรือเปล่า?” จุนโนะยิงคำถามใหม่
จินพยักหน้า ดวงตาสดใส รอยยิ้มกว้างที่ส่งมาให้นั้น ทำให้จุนโนะหน้าร้อนซู่
“หมายความว่า นายเป็นคนขอคบกับฉันด้วยตัวเองใช่มั้ย? ไม่ใช่ยูอิจิใช้ให้มาคบ?”
“ฮื่อ...” จินพยักหน้ารับ
“ฉันอยากคบกับนาย...เพราะฉันอยู่กับนายแล้วมีความสุข พอใจหรือยัง?”
จุนโนะหันขวับมามองหน้าคนพูด เห็นแต่สายตาเด็ดเดี่ยวที่มองเขาแน่วแน่
“.............อือ.............” จุนโนะครางเบาๆ ในลำคอ ดวงหน้าหวานก้มต่ำ ไม่รู้จะหาเรื่องอะไรมาโกรธจินได้อีก ถ้อยคำสารภาพนั้นทำให้เขาต้องนิ่งคิด

.......ความจริงใจที่จินจะมอบให้เขานั้น มีมากน้อยแค่ไหน........
คราวที่คบกับยูอิจิ รายนั้นก็เคยพูดอะไรเป็นทำนองนี้เหมือนกัน...ญาติกันนี่นาจะมาแบบเดียวกันหรือเปล่าก็ไม่รู้

จินเลี้ยวรถเข้ามาจอดที่อพาร์ตเมนต์ของจุนโนะ เวลานั้นดึกมากแล้ว จุนโนะนั่งเงียบไม่พูดไม่จา จนกระทั่งจินเดินมาเปิดประตูให้ เขาก็ยังนั่งเฉย
“เดินไม่ไหวหรือไง...?” จินเท้าแขนกับหลังคารถ มองใบหน้าที่เหลือบขึ้นมองเขา
“ไหว...แต่...อยากให้นายประคองนี่นา...” จุนโนะพูดอ้อมแอ้ม จินอดยิ้มไม่ได้ ในใจเหมือนมีแสงสว่างประหลาดวูบวาบเข้ามา ในที่สุดจุนโนะก็ไม่ได้โกรธเคืองเขาอีกแล้ว

สองแขนที่ตวัดรัดรอบบ่าของคนหน้าหวานรัดรึงจนจุนโนะแทบจะกลืนหายไปในอ้อมแขนแกร่ง ดวงหน้าของคนทั้งคู่อยู่ชิดแทบจะแนบสนิท จินรู้สึกเสียดายที่พวกเขามาถึงลิฟต์ในเวลาไม่นานนัก เมื่อมาอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ จินก็จำต้องปล่อยให้ร่างบางยืนพิงผนังลิฟต์ ตัวเองก็เอาแต่มองไฟวาบๆ ที่ขึ้นตามตัวเลขในแต่ละชั้นที่ลิฟต์วิ่งผ่าน

“คาซึจังยังไม่กลับเลย” จุนโนะสุเกะพูดขณะไขกุญแจเข้าไปในห้องชุด มีจินเดินตามอยู่ข้างหลัง
“จะดื่มกาแฟก่อนมั้ย?” จุนโนะชวน
“ขอค้างนี่ได้เปล่า?” จินถามหน้าตาเฉย
“หือ??”
“มันดึกมากแล้ว ไม่อยากขับรถไกลๆ เหนื่อยน่ะ” จินเสยผมที่ปรกหน้าออก ท่าทางเหน็ดเหนื่อยอย่างที่พูด
“บ้านนายอยู่ทางไหน?” เด็กหนุ่มถาม
“ไกลมากกก......เกือบถึงโยโกฮาม่าโน่นล่ะ”
“แหม...ไกลตายล่ะ...” จุนโนะค้อนเข้าให้ แต่ก็เดินนำไปที่โซฟาห้องนั่งเล่น จัดเตรียมหมอนและผ้าห่มให้พร้อม
“นอนนี่ก็แล้วกัน” เขาวางหมอนลงที่โซฟาตัวยาว จินมองตามแล้วก็เลิกคิ้ว
“ทีเมื่อวานยังให้นอนกอดได้เลย” จินหน้ามุ่ย ทิ้งตัวลงนั่งเอามือซุกเข่าเหมือนเด็กเล็กยามที่ไม่ได้ดังใจ
“ก็ที่บังกะโลนั่น มันมีแค่ห้องเดียวนี่นา”

จุนโนะส่ายหน้า จะเดินกลับห้องแต่จินคว้าข้อมือเอาไว้แน่น ฉุดมานั่งแปะลงข้างๆ
“ขอเข้าไปนอนในห้องด้วยคนนะ...” เขาทำเสียงอ้อน
“นายคงหาทางจะฟันฉันละซิ...หลังจากที่คิดว่าเคยนอนกับยูอิจิ นายก็คงคิดว่าฉันคงจะให้นายนอนด้วยอีกคนละมัง” จุนโนะพูดดักคอ
“เฮ้ย...เปล่าน้า....แค่นอนเฉยๆ เท่านั้นเอง”
“อย่าเลย นอนนี่แหละดีแล้ว ทำตัวดีๆ ก็แล้วกัน จะให้เข้าไปนอนด้วย” พูดเสร็จก็ขอตัวเข้าห้อง โดยมีจินมองตามตาปริบๆ
.....เฮ้อ...ใจแข็งชะมัดเลย...นี่ถ้าเป็นพี่ยูก็คงจะไม่ปฏิเสธแบบนี้หรอก...........
จินล้มตัวลงนอนหงาย เอามือก่ายหน้าผาก ได้ยินเสียงกุกกักจากในห้องดังมาเป็นระยะๆ จนเงียบเสียงไปในที่สุด

**************************************

คืนนี้เป็นอีกคืนที่คาเมะมีหนุ่มน้อยที่ชื่อยามะพีมานั่งเป็นแขกอยู่มุมห้อง คราวนี้ยามะอ้อนคุณพ่อกับคุณปู่ได้เงินมาเยอะทีเดียว สิ่งแรกที่ยามะพีทำก็คือนำเงินที่ค้างไว้จากเมื่อคืนวานไปจ่ายที่หน้าเคาน์เตอร์ ท่ามกลางสายตาขันๆ ของผู้จัดการร้านและคาซึยะ
“นี่นายไม่รู้สึกผิดบ้างเลยหรือไง?” ผู้จัดการถามหนุ่มน้อยที่มองตามร่างของยามะพีที่กำลังเดินกลับไปนั่งซุกตัวอยู่มุมหนึ่งของบาร์
“ก็มันมาถึงขั้นนี้แล้วนี่ จะให้ผมบอกเขาเหรอว่า ผมจะลดค่าตัวให้สองเท่าน่ะ”
“นายนี่ค่าตัวแพงใช่เล่นเลยนะ รายนั้นน่ะ ถ้าจะติดใจนายจริงๆ ซะแล้ว ทุ่มไม่อั้นแบบนี้”
“โธ่พี่ก็...พูดอะไรอย่างนั้นล่ะฮะ” คาซึยะหัวเราะเบาๆ ก้มหน้ามองปลายรองเท้าของตัวเอง พอเงยหน้ามองยามะพีอีกครั้งก็พบกับสายตากลมโตของหลานชายคุณยามาชิตะมองมาอยู่ก่อนแล้ว
“ผมต้องขอตัวก่อนนะฮะ คุณเธอเรียกผมด้วยสายตาแล้ว” คาซึยะก้มหัวให้ผู้จัดการก่อนที่จะเดินไปหาแขกวีไอพีคนสำคัญของเขา
“พูดอะไรกันตั้งนาน มองมาที่ฉันแล้วก็พูดซุบซิบกันแบบนี้เขาเรียกว่านินทานะจะบอกให้” ยามะพีถาม กระดกวิสกี้บางเบาเข้าปาก
“ผู้จัดการเขาชมคุณน่ะครับ ว่าใจถึงดี”
“ใจถึง!?? หมายความว่าไง?”
“ก็ค่าตัวผมน่ะมันแพง...แต่คุณกลับเหมาชั่วโมงผมตลอดทั้งคืน ก็ว่าใจถึงซิครับ”
“รู้มั้ย? นายน่ะทำให้ฉันอดได้ของที่อยากได้ตั้งหลายอย่าง เพราะเอาเงินมาประเคนซื้อตัวนายนี่แหล่ะ” ยามะค้อนคาซึยะตาคว่ำ พอวางแก้ววิสกี้ลง คาซึยะก็ขยับมานั่งจนชิด รินวิสกี้ให้อีก
“ก็คุณยามะจังชอบผมมาก ผมไม่ถือหรอก...”
“บ้า..”
“ทำไมล่ะ ไม่เห็นน่าอายตรงไหนเลย...”
“ฉันไม่ได้ชอบนายซะหน่อย...” ยามะพีพูดปด คาซึยะมองหน้าแล้วก็อมยิ้ม
“ถ้าไม่ชอบผม งั้นให้ผมไปนั่งกับแขกคนอื่นมั้ยล่ะ?”
ยามะพีรีบวางแก้วลง คว้าท่อนแขนของคนข้างกายหมับทันที
“ไม่เอานะ...”
“คุณจะมีเงินมาจ่ายผมทุกคืนหรือไง คุณยามะพี” คาซึยะถาม คราวนี้ไม่มีวี่แววขี้เล่นอยู่อีก
“.................”

ยามะพีก้มหน้าลง ริมฝีปากสีสดเคลือบรสวิสกี้เม้มกันแน่นสนิท สักพักเขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมเฉี่ยวของคาซึยะ
“เลิกเป็นโฮสไม่ได้หรือ???.....”
“ทำไมครับ?”
“ฉันหวงนาย.......” ยามะพีสารภาพออกมาด้วยใบหน้าที่ร้อนซู่
“คุณยามะพี!!” คาเมะอุทานออกมาเบาๆ ดวงตาของเขาเบิกกว้าง แม้จะไม่ใช่ถ้อยคำสารภาพรัก แต่จะมีคำใดจะแจ่มชัดมากกว่านี้อีก........

ยามะพีไม่ต้องการคำตอบ เขาซบบ่าคาซึยะ ได้กลิ่นวิสกี้ออกมาจากปากอิ่ม มือน้อยๆ ไล้ไปมาที่ท่อนแขนแกร่ง ขณะที่พูดงึมงำว่า
“ฉันเองก็ไม่รู้เป็นอย่างไร ...ไม่อยากให้นายมีอาชีพนี้เลย...ไม่อยากเห็นนายคุยกับคนอื่น...มันเจ็บนะ...เจ็บตรงนี้...” ยามะพีจับมือของคาซึยะมาหยุดนิ่งที่หัวใจของตัวเอง มันเต้นตุบๆ บ่งบอกให้รู้ว่า เลือดเนื้อในกายของเจ้าของกำลังเต้นเร่าๆ ไม่แพ้กัน
ดวงหน้าหวานสวยเงยขึ้น เห็นแต่ปลายสันกรามของหนุ่มโฮสรูปหล่อ คาซึยะไม่ได้ก้มมองเขา ดังนั้น ยามะพีจึงยืดตัวขึ้น จุ๊บสันกรามเกลี้ยงเกลาของคาซึยะอย่างแผ่วเบา
“ฉันชอบนาย...คาซึจัง....”

.....................................................

คาซึยะติดรถยามะพีมาลงที่หน้าอพาร์ตเมนต์ หลังจากจุมพิตร่ำลากันในรถแล้ว เขาก็โบกมือให้
“แล้วเจอกันน้า...” เสียงใสๆ ตะโกนออกมาให้คาซึยะได้รับรู้
หนุ่มน้อยยืนยิ้มอยู่หน้าอพาร์ตเมนต์ คลำที่หัวใจเบื้องซ้าย เมื่อกี้มันแทบจะเต้นออกมานอกอกเมื่อเจอคำสารภาพจากยามะพี
...ฉันชอบนาย.....
เขาเองก็ชอบยามะพี อาจจะมากกว่าคำว่า ชอบ เสียด้วยซ้ำ แต่ว่า....ฐานะอย่างเขาจะพูดกระไรได้

จุนโนะคงจะหลับสนิทแล้ว เขาค่อยๆ ย่องเข้าห้องชุดไปอย่างเคย สายตาสะดุดกับร่างตะคุ่มๆ ที่นอนแผ่หราอยู่บนโซฟา
ไม่ใช่จุนโนะนี่นา...คาซึยะก้มลงดูใกล้ๆ เสี้ยวหน้าที่หันข้างมา ทำให้เขาต้องยิ้มสดใส

...นายอะกานิชิ จิน....

นี่ถึงขนาดลงทุนมานอนเฝ้าพี่ชายเขาอยู่นี่เลยหรือ?....

คาซึยะส่ายหน้า ขณะมองร่างสูงของจิน ปลายขาโผล่พ้นโซฟาออกมา ผ้าห่มรุ่ยร่ายอยู่ที่พื้น เขาหยิบมันคลุมให้อย่างเดิม นึกสงสัยว่า ทำไมจุนโนะถึงปล่อยให้จินมานอนหลับปุ๋ยอยู่ที่นี่ได้ ทั้งๆ ที่ปลายห้องสุดด้านในของห้องชุดก็ยังมีห้องรับรองแขกเล็กๆ จัดไว้อยู่อีกห้องหนึ่ง....และมันก็ยังไม่เคยถูกใช้เลยสักครั้ง

เขาแอบย่องเข้าไปในห้องนอนของพี่ชาย จุนโนะนอนลืมตาโพลงอยู่บนเตียง ไม่ได้หลับแต่อย่างใด พอเห็นคาซึยะเดินเข้ามา เขาก็ลุกขึ้นพิงหนักเตียง
“กลับดึกขึ้นทุกทีเลยนะ”
“กลับมานานแล้วล่ะ มัวไปแอบดูคุณพี่เบ๊นอนอยู่ห้องรับแขก” คาซึยะทรุดตัวลงนั่งข้างตัวจุนโนะ มองหน้าพี่ชายแล้วก็ยิ้มๆ
“คนที่นอนข้างนอกน่ะ ดูๆ ไปก็ไม่เลวนะ” เขาว่า
“ฮื่อ...เขามาขอคบกับฉันด้วยล่ะ” จุนโนะบอก ทำให้น้องชายทำตาโต
“โห....สุดยอดเลย...คนนี้แหล่ะ ดีที่สุดแล้ว”
“รู้ได้อย่างไง ฉันว่าเขาดูมีลับลมคมในอย่างไรชอบกลนะ ยังไม่วางใจเต็มร้อย”
“เฮ้อ.........” คาซึยะล้มตัวลงนอนข้างจุนโนะ นัยน์ตาจับจ้องอยู่บนเพดานห้อง
“ดูจุนโนะสบายใจขึ้นนี่นะ...ถ้าจินเขาทำให้พี่สบายใจ ก็ยอมรับเขาเถอะ...”
จุนโนะไม่ว่าอย่างไร เขาขยับตัวชิดขอบเตียง ปล่อยให้น้องชายนอนสบายเต็มที่ ใบหน้าก้มต่ำ ไล้มือบนเส้นผมอ่อนสลวยของคาซึยะอย่างอ่อนโยน
“วันนี้เจอคนนั้นด้วย มากับแฟนใหม่” เขาบอกเสียงเครือ
“ยูอิจิน่ะหรือ?”
“ฮื่อ...มากับคนที่ชื่อโทโมะ”
“ช้ำล่ะซิพี่เรา....นี่จุนโนะ...อย่าไปคิดมากดีกว่านะ...ปล่อยเขาไปเหอะ...ไหนๆ ก็จะคบกับจินแล้ว ก็คิดแต่เรื่องของจินดีกว่า” คาซึยะว่า พลางพลิกตัวนอนคว่ำหน้า เขากระดกตัวขึ้น เท้าแขนกับที่นอน มองหน้าจุนโนะแล้วก็ยิ้ม
“ผมชอบจินมากกว่านะ”
“พี่เองก็จะพยายามชอบเขานะ...” จุนโนะพูด
“ทำไมจุนโนะไม่ให้เขานอนห้องพักเล็กล่ะ?”
“ก็อยากให้ลำบากซะบ้าง จะดูว่าจะทนได้มั้ย”
“อ้าว...เป็นซะงั้น” คาซึยะหัวเราะหึๆ ส่ายหน้าไปมา .....คิดว่าพี่ชายเขานี่ถ้าจะเข็ดเรื่องความรักอยู่ล่ะมัง เขาเล่าเรื่องที่ยามะพีมาซื้อชั่วโมงเขาในวันนี้และวันวาน และอาจจะรวมถึงวันต่อๆ ไปด้วย
จุนโนะหัวเราะออกมา แล้วบอกว่า
“วันหลังพาคุณยามะพีของนายมาให้รู้จักบ้างซิ”
“ฮื่อ....พี่ต้องชอบเขาแน่ๆ เลย จุนโนะ...” คาซึยะบอกด้วยความมั่นใจ เชื่อว่าความน่ารักของคุณหนูคนนั้นคงจะสอบผ่านในสายตาของจุนโนะแน่ๆ

**************************************

ยามะพีกำลังย่องขึ้นบันไดในตอนดึกของคืนนั้น เขาเห็นแต่เพียงแสงไฟสีอ่อนสลัวที่ตามไฟไว้ ทุกคนในบ้านคงจะหลับกันหมดแล้ว เหลือแต่เขาที่เริ่มจะริหนีเที่ยวกลางคืน ฝีเท้าที่ย่องเบากริบขยับเข้ามาใกล้ห้องส่วนตัว วันนี้มึนกว่าเมื่อวาน เจอวิสกี้เข้าไปหลายแก้ว พิษรักที่มีต่อคาซึยะนี่มันช่างรุนแรงจริงๆ ไอ้ที่ไม่เคยทำก็ต้องมาทำ รวมทั้งเรื่องน่าอายที่กล้าหาญจูบคาซึยะก่อนอีกด้วย
เขาชะงักมือที่จะหมุนลูกบิดประตู เมื่อได้ยินเสียงกระแอมจากทางด้านซ้ายของทางเดิน
“เดี๋ยวนี้ริเที่ยวกลางคืนนะเรา” เสียงถามขึ้นจมูกดังขึ้นจากร่างบางที่เดินเอามือไพล่หลัง สืบเท้ามาใกล้
“โทโมะ...ทำไมมาอยู่นี่ง่ะ?” ยามะพีถามด้วยความแปลกใจ ก็โทโมะแฝดผู้พี่ที่แยกตัวไปอยู่อพาร์ตเมนต์ในตัวเมืองมาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้า แถมยังทำท่าสอดรู้สอดเห็นเรื่องของเขาอีกแน่ะ
“ทำไม ฉันจะกลับมานอนบ้านมั่งไม่ได้หรือไง?”
“ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่นา ว่าแต่นายเหอะ วันนี้ไม่ไปค้างกับแฟนหรือไง?” ยามะพีถาม
“เฮอะ....ไปมาแล้ว แล้วก็ทะเลาะกันนิดหน่อย หมอนั่นน่ะ ถ้าจะยังไม่ลืมแฟนแก่าแหงๆ เลย พอมาเจอกันทีงี้ เล่นเอายูซึมไปเลย ก็ทะเลาะกันนิดหน่อย ฉันก็เลยหนีมานอนนี่แหล่ะ.... เบื่อว่ะ” โทโมะยักไหล่ แล้วก็เดินมายืนเสียชิดยามะพี
“ขอเข้าไปคุยด้วยเด่ะ...ยังไม่ง่วงเลย”
“แต่ฉันง่วงนี่นา...ฮะ...ฮ้าว...ง่วง...งงงง” ยามะพีอ้าปากหาว ทำตาสลึมสลือ เดินตาจะปิดเข้าห้องไปโดยมีโทโมฮิสะเดินตามเข้าไปด้วย
“นายไปเที่ยวกับใครที่ไหนอ่ะ กลิ่นเหล้าหึ่งเชียว” โทโมะทำจมูกฟุดฟิด แล้วก็ทิ้งตัวลงนั่งกลางเตียง ขณะที่เจ้าของห้องเปิดไฟสว่างตรงหัวเตียงนอน
“ไปกับแฟน...”
“อึ้ย....มีแฟนแล้ว....ฮะฮ้า...เป็นไงล่ะ สดใสซาบซ่าดีมั้ย...เราบอกแล้ว มีแฟนน่ะมันดีอย่างงี้...” โทโมะลุกขึ้นดมไปตามเนื้อตัวของยามะพี แล้วก็ย่นจมูกใส่
“เล่าเรื่องแฟนนายให้ฟังมั่งซิ...ไปถึงไหนกันแล้วง่ะ...”
“ถึงไหน....หมายความว่าไง ฉันน่ะไม่ไวไฟแบบนายหรอก โทโมะ..” ยามะพีทำเสียงเขินๆ
“เป็นใครที่ไหนเหรอ แล้วฉันรู้จักรึเปล่า?” โทโมะถาม ยามะพีสั่นหน้าจนผมกระจาย จ้างให้ก็ไม่บอก ยิ่งให้โทโมะรู้จักอ่ะเหรอ ยิ่งไม่ได้ใหญ่ ...โทโมะมองหน้าแฝดคนน้องแล้วก็ทำหน้าเบ้
“ไม่บอกหรือไง...กลัวฉันแย่งแฟนเหรอ?” พูดเสร็จก็ปิดปากหัวเราะคิกคัก น้ำเสียงเจือความขี้เล่นปรากฏอยู่ แต่คนฟังนี่สิ กลับรู้สึกลึกๆ ว่า โทโมะพูดทีเล่นทีจริง แต่เปอร์เซ็นต์จริงจะมีเสียละมากกว่า
“แหงล่ะ นายมันชอบแย่งอยู่แล้วนี่....” ยามะพีอดค่อนขอดไม่ได้
โทโมะยักไหล่
“ก็คอยคุมให้ดีก็แล้วกัน ฉันน่ะชอบบริหารเสน่ห์ของตัวเองอยู่แล้ว” โทโมะหัวเราะเบาๆ หลิ่วตาให้ยามะพี เขาตบบ่าของน้องชายแรงๆ ก่อนจะปิดประตูห้องก็หันมาส่งจูบให้เสียอีกแน่ะ
เมื่อประตูปิดลง ยามะพีถอนหายใจเฮือก เขาทิ้งตัวนอนขวางเตียง ใบหน้าสวยฝังจมกับที่นอน นึกไปถึงคาซึยะ
“ไม่ยอมหรอก...ฉันจะไม่ยอมเสียนายให้โทโมะแน่ๆ...”

**************************************

จุนโนะสุเกะนอนพลิกไปพลิกมา ทำอย่างไรก็นอนไม่หลับ หลังจากที่คาซึยะกลับออกไปแล้ว เขาก็ตั้งใจที่จะนอน แต่ว่า ไม่ว่าจะข่มตาหลับเท่าไรก็ไม่สำเร็จสักที

เขาปัดผ้าห่มออก เดินไปนอกห้องด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบา
จินนอนหลับคุดคู้อยู่ที่เดิม ลำตัวสูงใหญ่ทอดยาวไปตามโซฟา เห็นปลายเท้าโผล่ออกมา จุนโนะอดยิ้มไม่ได้ คงจะเมื่อยน่าดูล่ะซิ
เขาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าที่พื้นพรมตรงหน้าจิน มองใบหน้าที่เห็นได้ไม่ชัดนักในความมืด ใบหน้าที่หลับสนิทกับลมหายใจสม่ำเสมอ ทำให้จุนโนะมองเพลิน แต่แล้วจู่ๆ จินก็ลืมตาขึ้น จ้องเป๋งมาที่เขา จนจุนโนะสะดุ้ง
“ฮั่นแน่...มาแอบมองเค้า” จินกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง จุนโนะผวา จนก้นกระแทกกับพื้นพรม
“ไม่ได้แอบมองซะหน่อย” จุนโนะว่า ขยับจะลุกหนี แต่จินคว้าข้อมือของเขาเอาไว้ ดึงให้มานั่งด้วยกันบนโซฟา
“นอนไม่หลับหรือจุนโนะ หรือว่าคิดถึงใครเอ่ย?” จินถาม เสยผมสลวยของหนุ่มน้อยให้เข้าที่
“คิดถึงนายมั้ง?”
“ขอให้จริงเหอะ ว่าแต่คิดถึงฉันเรื่องอะไรง่ะ?”
“อืมมม....กำลังคิดว่า...........” จุนโนะหรี่ตามองหน้าจิน แล้วก็พูดเสียงดังฟังชัดว่า

“คิดว่า...นายติดหนี้ยูอิจิเท่าไร?”

จินแทบจะหงายหลัง เขาเย็นสันหลังวาบ

“จ....จุนโนะ...!!”

***************************

to be continue

comment ที่นี่ก็ได้จ๊ะ