Never Let YOU Go...27
++++++++++++++++++++++++++++++
จุนโนะเกือบจะสะดุดขาตัวเอง เลือดเนื้อในตัวต่างพากันเต้นเร่าๆ .... ก็ผู้ชายคนนั้นน่ะ คนที่ถือกล้องถ่ายรูปแล้วกำลังเล็งชัตเตอร์มาที่เขานั่นน่ะ ...ใช่จริงๆ ด้วย
......อะกานิชิ จิน.......
เขามาอยู่ที่นี่....ไม่อยากจะเชื่อเลย...มาได้ไง?
แสงแฟลชจากกล้องของจินสว่างมาเข้าตา หลายต่อหลายช็อตทีเดียว ในขณะที่คนโดนถ่ายได้แต่ยืนนิ่งอึ้งมองคนถ่ายตาค้าง
จินลดกล้องถ่ายรูปลง ดวงตาดำคมมองเขม็งมาที่จุนโนะแล้วก็อมยิ้ม แถมยังโบกมือให้เสียอีก
เด็กหนุ่มไม่มีเวลาสงสัยอะไรมาก เมื่อนายแบบคนอื่นต่างพากันเดินทยอยเข้าหลังเวที
นายแบบคนหนึ่งแอบสะกิดเขาเบาๆ เป็นเชิงเตือน ทำให้เขาต้องถอนสายตาไปจากจิน และเดินตามเพื่อนๆ
เข้าไปด้านใน
เมื่อมาถึงด้านหลัง ยาระก็ปราดเข้ามาถึงตัว จับแขนจุนโนะเขย่า
เมื่อกี้เป็นไรง่ะ ชะงักทำไม...?
จิน...จินง่ะ....ผมว่าผมเห็นเขานะฮะ..ผู้ชายคนนั้นน่ะ คนที่นั่งติดกับเวทีตรงมุมซ้าย...อยู่ตรงแถวแรกของพวกช่างภาพน่ะ
จุนโนะลากยาระไปที่ม่านเวที กดหน้าผู้จัดการให้แนบกับหลีบของผ้าม่าน
เห็นมั้ยฉันบอกแล้ว ว่าจินเขาไม่ใจร้ายหรอก ยาระว่า
จุนโนะหันขวับมาจ้องหน้าผู้จัดการตัวเล็กเขม็ง
หมายความว่าไงฮะ...พี่ยาระรู้เรื่องที่จินมาที่นี่หรือ?
.........
ยาระไม่ตอบแต่ยืดตัวขึ้น สีหน้าภูมิอกภูมิใจนักหนา
ก็ถ้าไม่ใช่ฉันแล้วจะเป็นผู้ใดล่ะไอ้หนู ชายหนุ่มตอบ ตบบ่าจุนโนะเบาๆ ก่อนจะสั่งให้รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในเซ็ตต่อไป
ในเซ็ตนี้จุนโนะดูจะตื่นเต้นมากกว่าปกติ คราวนี้แหล่ะจะได้มองจินให้เต็มตาอีกครั้ง พอเดินถึงสุดทางด้านหน้าเวที เขาจงใจยืนชิดขอบเวที แต่แล้วก็ต้องถึงกับงันไป เมื่อ ไม่ปรากฏร่างของคนที่หมายตาไว้
....อ้าว...จินหายไปไหนแล้วล่ะ......
เห็นแต่ผู้ชายที่คล้ายจินนั่งอยู่ที่เดิม และที่ๆ เคยเป็นชายหนุ่มนั่งก็มีช่างภาพอ้วนลงพุงมานั่งแทน
จุนโนะยอมเสียมาดนายแบบหน้าขรึม กวาดสายตาหาจิน เมื่อกี้ไม่ได้ตาฝาดแน่ๆ ยาระก็รู้
เพราะงั้นเขาจะเห็นคนเดียว ไม่มีทางเป็นไปได้แน่
...หรือว่าจินจะกลับออกไปแล้ว หลังจากมาดูเพียงแค่ประเดี๋ยวประด๋าว...อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้
..จุนโนะเริ่มปลง เขาเดินกลับมายืนเรียงแถวหน้ากระดานเพื่อต้อนรับดีไซน์เนอร์ของญี่ปุ่น
เสียงปรบมือให้กับการแสดงแบบเสื้อดังกึกก้อง
บรรดานายแบบทั้งสองฝั่งจากยุโรปและเอเชียต่างโค้งให้กับท่านผู้ชม และนั่นเป็นโอกาสสุดท้ายที่จุนโนะจะได้กวาดสายตามองหาจินอีกครั้ง และมันก็เปล่าประโยชน์...เพราะไม่มีจินอยู่ที่ใดเลยในเหล่าช่างภาพนั่น
เมื่อเสร็จสิ้นงานแสดง เหล่านายแบบก็เดินปรบมือกันเข้าไปหลังเวที
จุนโนะเดินด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยวเหลือเกิน ยาระแสดงความดีใจให้กับนายแบบในสังกัดของเขา
แต่พอเห็นหน้าซีดเซียวของจุนโนะเข้าก็เลิกคิ้ว
เป็นไรง่ะ จุนโนะไม่สบายหรือเปล่า?
จินน่ะฮะ..คงกลับไปแล้วล่ะ จุนโนะพูดเศร้าๆ ทำเอาชายหนุ่มตบบ่าด้วยความเห็นใจ
ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเหอะ ยาระพูดยิ้มๆ รุนหลังเด็กหนุ่มเข้าไปในห้องแต่งตัว
*********************************
จุนโนะเข้าไปในห้องกว้าง สวนกับเพื่อนคนอื่นๆ ที่เปลี่ยนเสื้อผ้ากันเรียบร้อยแล้ว
ทั่วทั้งห้องจึงเหลือแต่เขาเพียงลำพัง ขณะกำลังก้มหน้าลงเพื่อปลดกระดุมเม็ดสุดท้ายนั้น
เขาก็ต้องสะดุ้งเมื่อมีใครบางคนสอดแขนเข้ามากอดจากทางเบื้องหลัง เขาตกใจรีบเงยหน้าขึ้นมองทันที
จิน!!
ใบหน้าแย้มยิ้มของจินมองตอบกลับมา อ้อมแขนที่รัดรึงบั้นเอวของเขานั้นแน่นกระชับ
สวัสดี จุนโนะสุเกะของฉัน... เสียงทุ้มนุ่มหูดังที่ข้างขมับ
จุนโนะหมุนตัว หันเข้าหาร่างของคนรัก โผเข้ากอดตอบด้วยความตื่นเต้นและดีใจ
จิน!! ใช่จินจริงๆ ด้วย...อือ......ฮึก...... น้ำตาอุ่นจัดไหลออกมาจากดวงตาเรียวสวย
จุนโนะสะอื้นแนบหน้ากับบ่ากว้างของจิน
ดีใจจริงๆ นะ ที่นายมา ...ฮึก... จุนโนะตื่นเต้นจัด ยิ้มทั้งน้ำตา เขาลูบแก้มของจิน
เพื่อยืนยันกับตัวเองว่าเป็นจินจริงๆ และคนคนนี้ก็จะไม่หนีหายไปไหนอีก...
ใช่...จิน...จินของฉัน น้ำเสียงระล่ำระลักทำให้จินเต็มตื้น เขาก็เลยปิดริมฝีปากนั้นซะด้วยริมฝีปากของตัวเอง
อือ....... เสียงครางเงียบหายไป จุนโนะหลับตาพริ้มเมื่อกลีบปากถูกดูดดึงจนกายสั่นสะท้าน
เขาเบียดเนื้อตัวเข้าหาอ้อมกอดของจินให้แน่นเข้าไปอีก จนตัวแทบจะปีนขึ้นไปอยู่บนตัวจินแล้ว
คิดถึงนะ จุนโนะ...คิดถึงที่สุดในโลกเลยล่ะ... จินเชยคางจุนโนะขึ้น แล้วจูบซับน้ำตาให้
ทำไมต้องร้องไห้ด้วย...ดีใจเหรอที่เจอฉัน?
.........
จุนโนะไม่ตอบได้แต่พยักหน้างึกๆ เขาเลื่อนแขนที่กอดเอวจินมาไว้ที่ต้นคอ แล้วโน้มคอของจินมาใกล้ๆ
แนบริมฝีปากไปที่ปลายคางสากของชายหนุ่ม แล้วพึมพำออกมา
คนใจร้าย...ไม่ยอมติดต่อกลับมาหาเลย...
ก็ทำตามที่นายบอกไง จินพูดเสียงเบา ซบหน้าเข้ากับเรือนผมหอมกรุ่นของยอดนายแบบตัวบางคนนี้
ฉันบอกนายว่าไงง่ะ?
ก็จุนโนะไม่ใช่หรือ ที่บอกว่า ให้เราห่างกันสักพัก ฉันไม่อยากขัดใจนายนี่นา....
แหม...ซื่อบื้อ...นายก็....รู้มั้ยฉันคิดถึงนายทุกวัน ทุกคืน...อยากเห็นหน้าตลอดเวลา
นายทำให้ฉันเสียใจมากมายแค่ไหน รู้หรือเปล่า... จุนโนะค้อนขวับ เตรียมจะลดแขนลงจากคอของจิน
แต่อีกฝ่ายกระชับอุ้งมือของจุนโนะไว้อย่างเดิม
รู้มั้ยว่า ฉันเองก็ทรมานยิ่งกว่านายเสียอีก ที่ไม่ได้ติดต่อกับนาย ...อยากรู้ใจแทบขาดว่าจุนโนะทำอะไรบ้างระหว่างที่ฉันไม่อยู่
...กี่เดือนแล้วนะที่เราไม่ได้เจอกัน ...ไม่รู้นี่นาว่าจุนโนะเองก็คิดถึงฉันมากเหมือนกัน?
คนบ้า.......แกล้งกันนี่นา....ทีเมื่อก่อนล่ะมาบ้านฉันได้ทุกวี่ทุกวัน มาให้เห็นหน้าทุกคืน
แล้วจู่ๆ ก็หายหน้าหายไป ที่แท้ก็จงใจหนีมาอยู่ไกลถึงอังกฤษ....นายน่ะมันบ้าสุดๆ
เลย... วันนั้น ฉันน่ะใจอ่อนแล้วนะ เตรียมจะไปง้อคืนแต่นายก็ชิ่งหนีไปซะนี่ ...แถมยังงุบงิบไปอีก
ไม่บอกกันสักคำ... จุนโนะทำเสียงงอนเต็มที่ แถมหน้าก็เชิดขึ้น ริมฝีปากได้รูปยื่นอย่างเอาแต่ใจ
จินมองแล้วก็อดใจไม่ให้จูบไม่ได้หรอก
ริมฝีปากบางของเขาสัมผัสกลีบปากยั่วเย้าของคนตรงหน้าแรงๆ และรวดเร็ว
มันกระทันหันเกินไป พอพ่อบอกว่าให้ไป ฉันก็ไปเลย...แต่อีกอย่างหนึ่งง่ะนะ ..อีกใจก็อยากจะรู้ว่า
ถ้าไม่มีฉันแล้ว จุนโนะจะโหยหาฉันมากแค่ไหน....ถ้ารู้ว่ามากขนาดนี้แล้วล่ะก็
จะรีบบินมาทันทีเลยเชียวล่ะ
ไม่ได้โหยหาซะหน่อย...แค่คิดถึงเท่านั้นเอง
โห...แค่คิดถึง แต่ทำไมพี่ยาระบอกว่า นอนร้องไห้ทุกคืนล่ะ
เอ๊....นายนี่.... จุนโนะหลับตาลงมองอกกว้างของจิน ในขณะที่ผิวแก้มแดงระเรื่อ....จินบีบจมูกโด่งของจุนโนะเบาๆ
แล้วก็จุมพิตที่ปลายจมูกสีแดงระเรื่อเพราะร้องไห้เมื่อสักครู่ จุนโนะเงยหน้าขึ้น
ยิ้มหวานให้
แต่เอ๊........เมื่อกี้ว่าพี่ยาระบอกเหรอ...งั้นนายก็ติดต่อกับผู้จัดการของฉันตลอดเวลาเลยล่ะซิ
จุนโนะถาม
ฮื่อ......ไม่งั้นจะรู้ความเคลื่อนไหวของจุนโนะสุเกะคนงามคนนี้ได้อย่างไรล่ะ
แหม.....พี่ยาระ.....ไม่ปริปากบอกกันซะคำ ปล่อยให้ฉันกระวนกระวายอยู่ได้...เล่นรู้กันสองคนแบบนี้
แล้วยังมาทำไม่รู้เรื่องอีก...น่านัก.. ฮึ!!
จินได้แต่หัวเราะ เพราะเสียงจุนโนะขึ้นจมูก จีบปากจีบคอพูด เป็นจุนโนะสุเกะอีกเวอร์ชันหนึ่งที่จินไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก
อย่าไปว่าพี่ยาระเลย เพราะเขาติดต่อมาหาฉันที่ลิเวอร์พูดหรอกนะ ที่ทำให้จินของจุนโนะได้มายืนอยู่ตรงนี้
และได้กอดนายไว้อย่างนี้ จินพูดพลางโยกตัวเด็กหนุ่มไปมา
ฉันก็ไม่ได้ว่าพี่เขานี่นา เพียงแต่ซึ้งใจเท่านั้นเอง พี่ยาระน่ะใจดีนะ เพราะเขารู้หรอกว่าพวกเราไม่มีเวลาไปอังกฤษกัน
ก็เลยบอกให้จินมาที่นี่แทนใช่มั้ย? ฉันรักเขาจริงๆ จะหาผู้จัดการใจดีแบบนี้ได้ที่ไหน...
ขอบใจนะจุนโนะที่มองฉันซะเลอเลิศแบบนั้น เสียงทุ้มนุ่มหูของใครบางคนดังขึ้นเบื้องหลัง
....สองหนุ่มผละออกจากกัน แต่เมื่อเห็นเจ้าของเสียงก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม
ทั้งคู่ก็หันมากอดกันต่อ
หวัดดีฮะ จินเอ่ยทัก
เออว่ะ....ได้เจอกันซะทีนะ ดูจุนโนะซิ...น่าระรื่นผิดกับเมื่อก่อนลิบลับ ยาระแซว
เขามองภาพที่จุนโนะกอดจินแจ แล้วก็ขำ ดูเอาเถอะ...เพราะพิษรักแรงคิดถึงเชียวนะที่ทำให้จุนโนะเปลี่ยนจากบุคลิกหนุ่มน้อยผู้แสนจะเย่อหยิ่งมาเป็นแมวน้อยแสนเชื่องที่พร้อมเสมอจะให้อภัยคนรักได้ทุกอย่าง...
อย่างเช่นในยามนี้
จะกอดกันอีกนานมั้ย...พี่ว่าเรากลับโรงแรมกันเถอะ เดี๋ยวถึงห้องแล้วค่อยกอดกันต่อ
สิ้นคำของยาระ จินก็หัวเราะออกมา ในขณะที่จุนโนะรีบปล่อยแขนจากเอวจิน ใบหน้าแดงก่ำ
เขาบอกให้จินและยาระออกไปนอกห้อง ส่วนตัวเองก็เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเร่งรีบ ในใจเบิกบานสุดๆ
กับความรู้สึกในตอนนี้ซึ่งเทียบไม่ได้กับยามที่หัวใจห่อเหี่ยวเพราะมองไม่เห็นจินนั่งในหมู่คนดูเมื่อกี้นี้เลย
**********************************
ทำไมจินถึงได้ไปอยู่กับพวกช่างภาพล่ะ? จุนโนะอดถามไม่ได้ ขณะนี้ทั้งสามคนกำลังนั่งมาในรถของจิน
มุ่งหน้าสู่ที่พัก
ลืมไปแล้วหรือว่าฉันก็ถ่ายรูปเหมือนกัน นี่..เก็บรูปจุนโนะไว้เต็มเลยล่ะ จินชูกล้องถ่ายรูปให้ดู
หน้าตาภูมิใจยิ่งกว่าตัวนายแบบเองซะอีก เขาปรายตามองหนุ่มน้อยหน้ามนที่นั่งยิ้มหน้าบานอยู่ข้างกาย
นี่ถ้าไม่ติดว่ามียาระติดสอยห้อยตามมาด้วยล่ะก็ จะหอมแก้มใสสักฟอด
แต่ว่า พอฉันออกมาเดินแบบอีกที นายก็หายไปแล้ว จุนโนะต่อว่า
ก็มันทนนั่งไม่ไหว ข้าศึกบุก... จินพูดหน้าตาเฉย เล่นเอาคนในรถหัวเราะกันใหญ่
จินบอกว่า เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่มากับพี่ชายคนกลาง....
งั้นก็เป็นคนที่ฉันเห็นทีแรก ...อืมมม...หน้าตาคล้ายกันมากเลยล่ะ จุนโนะเล่าให้ฟังว่า
ตอนแรกเขานึกว่าเป็นจิน ที่แท้ก็เป็นพี่ชายนี่เอง...จินก็เลยส่ายหน้า
ไม่คล้ายหรอก ฉันหล่อกว่าตั้งเยอะ....
อือ...หลงตัวเองล่ะไม่มีใครเกิน... เด็กหนุ่มแอบค้อน
ยาระเอื้อมมาสะกิดที่ไหล่ของจิน แล้วก็ถามว่า
พาพี่ชายมาดูตัวว่าที่ภรรยาหรือไงจิน?
ฮะ...ก็ทำนองนั้น... จินหัวเราะเขิน ปรายตามองหน้าแดงก่ำของจุนโนะ ได้ยินเสียงเด็กหนุ่มพึมพำว่า
บ้า....
แต่แล้วความครื้นเครงภายในรถก็ต้องชะงัก เมื่อยาระบอกกับจินว่าวันพรุ่งนี้ทางคณะนายแบบต้องบินกลับญี่ปุ่นกันแล้ว และนั่นก็ทำให้ทั้งจินและจุนโนะหน้าจ๋อย ความสุขที่เพิ่งได้พบกันกำลังจะโบยบินห่างไกล แต่กระนั้นผู้จัดการร่างเล็กก็อุตส่าห์ใจดีอนุญาตให้จินขึ้นไปส่งจุนโนะที่ห้องพักได้
เมื่อขึ้นมาถึงห้องพักแล้ว ยาระก็อยากเปิดโอกาสให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกันอีก
โดยอ้างว่า
เดี๋ยวขอตัวไปดูคนอื่นก่อน เห็นทำเสียงเอะอะกันนัก แขกคนอื่นจะว่าเอาได้
เมื่อลับหลังยาระแล้ว จุนโนะก็ตกอยู่ในอ้อมกอดของจิน ถ้อยคำหวานหูถูกงัดออกมาใช้กันอีกครั้งหนึ่ง
จุนโนะทำหน้าเศร้าเมื่อคิดว่าพรุ่งนี้เขาจะไม่ได้พบกับจินอีกแล้ว
อีกนานมั้ยอ่ะกว่าจะได้เจอกันอีก... จุนโนะพูดขึ้น ร่างโปร่งซุกกับอกกว้างของจิน
ขณะทั้งคู่ยืนพิงกรอบระเบียง ไกลออกไปเป็นทิวทัศน์อันเต็มไปด้วยแสงสีของปารีส
ชายหนุ่มแนบหน้ากับกลุ่มผมหอมกรุ่น พลางโยกตัวเด็กหนุ่มในอ้อมแขนไปมา
คงอีกไม่นาน ตอนนี้ฉันเรียนรู้งานได้มากพอดู ....พอญาติพ่อปล่อยตัวให้ทำอะไรได้ตามลำพังแล้วก็จะกลับบ้าน....บ้านของเรานะจุนโนะ...
บ้านเหรอ...?
จุนโนะจะให้ฉันย้ายไปอยู่ด้วยได้มั้ยเอ่ย? จินถาม
นายก็เข้านอกออกในได้ตามใจชอบอยู่แล้วนี่นา...ไม่เห็นต้องมาขอเลย
ฉันว่าจะเก็บเงินสักก้อนหนึ่งนะ ปลูกบ้านเล็กๆ ที่ริมอ่าว ใกล้กับอู่เรือดีมั้ย?
ไม่ดีง่ะ... จุนโนะสั่นหน้า
จินทำเสียงหือ? ในลำคอ แล้วก็มองเสี้ยวหน้าด้านข้างของจุนโนะเป็นเชิงถาม เด็กหนุ่มอมยิ้มแล้วก็บอกว่า
ก็ริมอ่าวน่ะ ตัวแหล่งอบายมุขเลยนะ ใกล้กับบ่อนการพนันด้วยนี่
จุนโนะได้ยินเสียงหัวเราะแหยๆ ของจิน จึงหมุนกายมาเผขิญหน้า
แต่ถ้าจินสัญญาว่าเลิกเล่นได้ ก็จะเห็นด้วยทุกอย่างเลยล่ะ
แหม...หยอดคำหวานก็เป็นด้วย...รับรองเลยฮับว่าจะหลีกให้ห่างทุกอย่างเลย ตอนนี้ก็ไม่ได้เข้าบ่อนอีกเลยนะ...นับตั้งแต่ที่จุนโนะดุคราวนั้น....ว่าแต่ถ้าฉันมีบ้านแล้ว
จุนโนะจะเต็มใจไปร่วมหอลงโรงด้วยหรือเปล่าล่ะครับ?
จินยื่นจมูกมาเคล้าคลึงกับปลายจมูกโด่งของหนุ่มน้อยในอ้อมแขน ผลที่ได้ก็คือวงแขนเรียวที่โอบรอบลำคอของเขา
จุนโนะโน้มหน้าจินมาใกล้ ยื่นริมฝีปากสีสดเสนอให้
เต็มใจอย่างยิ่งเชียวล่ะ
แล้วไม่กลัวโทโมะมารังควานแล้วหรือ?
จ้างให้ก็ไม่กลัว...ลองมาซิ ไม่ตีให้กระเจิงก็ไม่ใช่จุนโนะสุเกะ... เด็กหนุ่มกระซิบ
ก่อนที่จะแนบกลีบปากเข้ากับปากของจิน และก่อนที่จุมพิตของพวกเขาจะเริ่มขึ้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น
พร้อมกับที่ยาระโผล่เข้ามา
เฮ้ย...โทษที...มาขัดจังหวะอีกล่ะ....จะมาบอกว่า ...เอ้อ... คนพูดหน้าแดง ยกมือเกาหัวแก้เก้อขณะพูดต่อ
ฉันจะย้ายไปนอนห้องยูกินะ ...เพิ่งลงมาจากเครื่องเมื่อกี้นี้เอง...ไม่รู้จะมาทำไม
พรุ่งนี้ก็จะกลับอยู่แล้ว...
ยาระพูดพลางเก็บข้าวของของตัวเองไปพลาง จุนโนะมองแล้วก็หันมายิ้มกับจิน กระซิบว่า
ทำเป็นบ่น ที่แท้ก็ดีใจจะแย่อยู่แล้ว...แฟนมาหาใครมั่งจะไม่ดีใจ
จินหัวเราะแล้วกระซิบตอบว่า ...รวมถึงจุนโนะด้วยล่ะซิ...
ยาระหอบของไปที่ประตู ก่อนไปก็หันมาบอกจินว่า
พรุ่งนี้น่ะจุนโนะไม่มีงานที่ไหนอีกแล้วนะ ...จะทิ้งร่องรอยตามเนื้อตัวเจ้าหมอนั่นบ้างก็เป็นไรหรอกนะจิน...
ว่าเสร็จแล้วก็ยักคิ้วแผล่บก่อนจะผลุบหายออกไปจากห้อง ทิ้งให้คนฟังหน้าแดงก่ำ
จินหัวเราะหึๆ แล้วก็พาร่างโปร่งเข้ามาด้านใน จัดแจงปิดม่านเสียสนิท กั้นขวางระหว่างพวกเขาและม่านราตรีอันมืดมิด
ผู้จัดการนายไปแล้ว....มาจู๋จี๋กันดีกว่า
หึ้ย...จินง่ะ... จุนโนะซัดเบาๆ ที่ท่อนแขนของชายหนุ่ม แล้วก็ร้องลั่นเมื่อจินโถมร่างแกร่งทาบทับจุนโนะจนล้มกลิ้งกับที่นอน
อยากตีดีนัก จะทำโทษให้เข็ดเลยล่ะ จมูกโด่งงามซุกไซร้ไปทั่วซอกคอของจุนโนะ
จนคนนอนข้างใต้ขนลุกซู่ซ่า สองแขนเรียวกวัดรอบร่างจิน ดึงเบาๆ จินก็แทบจะผวาเข้ากกกอดร่างบางให้หายคิดถึง
...เดินทางมาปารีสวันนี้ไม่คิดเลยว่าจะได้ชื่นชมเรือนร่างของคนอันเป็นที่รักถึงขนาดนี้
จิน....... จุนโนะยื่นนิ้วชี้ขวางกั้นริมฝีปากของจินที่กำลังจะนาบกับกลีบปากของเขา
หือ?
วันที่จินมาหาฉันที่อพาร์ตเมนต์ครั้งสุดท้ายน่ะ ... จินได้ยินที่ฉันตะโกนบอกหรือเปล่า?
ไม่นะ.... จินส่ายหน้าทำหน้ายิ้มๆ
จุนโนะจะบอกว่าอะไรเหรอ?
ฉันตะโกนบอกนายว่า...เอ้อ....ฉันรักนาย.... จุนโนะบอกเขินๆ แต่จินหัวเราะหึๆ
ไม่ใช่ละมั้ง....จุนโนะบอกว่า... ฉันก็รักนายนะจิน.......ฉันรักจิน..น..น..!!!
... จินเลียนแบบเสียงของจุนโนะในวันนั้น
เอ๊ะ...ไหนบอกว่าไม่ได้ยินไง?
หึ..หึ...ล้อเล่นน่ะ ความจริงน่ะได้ยินเต็มสองรูหูเลยล่ะ เสียงดังลั่นฟลอร์ขนาดนั้นน่ะ
โอ๊ย...หลอกกันเล่นอีกแล้วนะ จุนโนะทุบไหล่จินดังปึก
จินสารภาพว่า วันนั้นน่ะแทบทรุดไปกองกับพื้นลิฟต์ด้วยความดีใจที่ได้ยินเสียงจุนโนะบอกว่ารัก
แต่จะโต้ตอบอะไรก็ไม่ทันซะแล้ว
และอีกอย่างเขาก็อยากจะให้เวลากับจุนโนะบ้าง
ในการบอกรักใครสักคน คนอย่างจุนโนะต้องแน่ใจในหัวใจของตัวเองเสียก่อน ...เขาถึงจากมาโดยที่ไม่บอก
ปล่อยให้จุนโนะคิดถึงและรู้ตัวว่าแท้จริงนั้น สิ่งที่จุนโนะพูดว่ารักเขานั้นน่ะ
....กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจจริงๆ....
และแล้วฉันก็ยอมแพ้ในความรักของจุนโนะจนได้...เห็นหน้าตาและอาการที่เห็นฉันอยู่ที่งานแสดงเมื่อกี้นี้ของนายแล้วน่าชื่นใจจริงๆ
...รู้มั้ยนายทำให้ฉันรักนายเพิ่มมากขึ้นทุกวินาทีเลยล่ะ จินพูดแล้วก็ไม่เปิดโอกาสให้จุนโนะได้พูดอีกต่อไป
เมื่อเขาแตะลิ้นที่รอยหยักของริมฝีปากของเด็กหนุ่ม จุนโนะเผยอกลีบปากออก
ลิ้นอุ่นจัดของจินจึงสัมผัสล่วงลึกอย่างนุ่มนวลในมนต์จุมพิตอันลึกซึ้งนั้น
อืมมมม....... จุนโนะส่งเสียงครางในลำคอ หายใจหอบระรัว เมื่อจินไล้ฝ่ามือไปทั่วร่าง
ถอดออกนะ... จินกระซิบเมื่อไล้จูบไปที่ริมหู เขาเลิกชายเสื้อของเด็กหนุ่มขึ้น
สายตาดื่มด่ำกับภาพที่เห็น จรดจุมพิตไปทั่วผิวที่เนียนละเอียด ในขณะที่มือก็ทำหน้าที่เปลื้องเสื้อผ้าของจุนโนะต่อไปเรื่อยๆ...
ร่างกายเปล่าเปลือยของนายแบบหนุ่มน้อยปรากฏต่อสายตา จินไม่รีรอที่จะผ่อนร่างเข้าแนบกระชับ
รู้สึกอย่างลิงโลดเมื่อจุนโนะก็เป็นฝ่ายเปลื้องเสื้อผ้าของเขาออกเช่นกัน และดูจะรีบร้อนมากกว่าเขาเสียอีก
...........
ร่างสองร่างกระทบกันในความมืดอันอ่อนโยน แสงจากโคมไฟโปรยปรายความสว่างมาให้อย่างน้อยนิด
จินหลับตาลง สองมือคลำไปทั่วร่างเปลือย ผิวเนียนนุ่มมือนั้นสร้างความเร้าใจให้อย่างมาก
...นี่เขาถึงขั้นเข้าข่ายหลงจุนโนะจนโงหัวไม่ขึ้นจริงๆ ด้วย
ริมฝีปากร้อนผ่าวแนบนาบกับกลีบปากอ่อนบาง จินดูดดึงจนจุนโนะบิดกายเร่าๆ
เขาจูบไปทั่วดวงหน้าและไถลมาทั่วแผ่นอก งับเบาๆ ที่ปลายยอดเล็กๆ
ดูดกลืนมันจนหายเข้าไปในปากอุ่นจัด
ปลายนิ้วของจุนโนะสอดเข้ามาในกลุ่มผมหลังท้ายทอยของชายหนุ่ม บีบกระชับด้วยความรัญจวนใจเมื่อจินลากรอยจูบต่ำลงไปเรื่อยๆ
อ๊ะ....จิน....อาาา...อ๋าาา... เขาครางกระเส่าเมื่อร่างกายถูกดื่มกินด้วยความกระหาย
จินมึนเมาในรสสวาท ปรนเปรอจุนโนะจนสะดุ้งสะท้านกายเยือก จนต้องร้องขอ......
จิน...อย่าทร...ทรมานฉันเลย... จุนโนะขยำไหล่จินแน่นเมื่อจินเผยอร่างขึ้นเหนือร่างของเขา
จุนโนะก็ทิ้งตัวลงไปด้วยความอ่อนแรง ใจใกล้จะขาดรอนๆ
ฉันรักนาย...อะกานิชิ จิน...
ฉันก็รักนาย จุนโนะ... จินพูดเป็นคำสุดท้ายก่อนจะกระแทกร่างลงมาด้วยความรักทั้งหมดที่มีให้คนร่างบางคนนี้
อ๊ะ.....อื้อ.......อือ........ จุนโนะร้องคราง นำพาให้จินกัดฟันครางไปด้วยอย่างกระท่อนกระแท่น
ร่างสองร่างเคลื่อนไหวเป็นจังหวะเดียวกันท่ามกลางกรอบเงาแห่งความสวยงาม ...พลุหลากสีถูกจุดขึ้นในใจและกายอันเร่าร้อน.....ท่อนแขนแข็งแกร่งของจินรัดรอบเอวและสะโพกของร่างบาง นำพาให้จุนโนะขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวไปตามครรลองแห่งลำน้ำของความรัก จนในที่สุด ร่างชื้นเหงื่อของทั้งสองสะท้านไหวระริก กอดกันแน่นจนแทบลืมช่องว่างระหว่างผิวกาย.........ความรู้สึกพลุ่งขึ้นและระเบิดออกเหมือนพลุที่ปรากฏอยู่ท่ามกลางความมืดสนิท ณ ยามราตรี......
*******************************
เมื่อรุ่งเช้ามาเยือน.....
ร่างสองร่างตื่นขึ้นมาพร้อมกัน ดวงตาจุนโนะคือสิ่งแรกที่จินมองเห็นในยามเช้าที่อากาศสดใสเช่นนี้
รอยยิ้มแห่งความสุขสมประดับอยู่บนใบหน้างดงามของคนทั้งคู่ จินยื่นหน้าประทับจุมพิตอ่อนเบาที่ปลายจมูกโด่งของจุนโนะ
อรุณสวัสดิ์ ที่รักของฉัน...
อรุณสวัสดิ์ฮะ... จุนโนะส่งรอยยิ้มน่ารักให้ จินผงกตัวขึ้น เขาพลิกกายนอนหนุนอกอุ่นของคนรัก
ดวงตาหลับพริ้ม แบบไม่อยากจะลุกไปไหนอีกแล้ว
ไม่อยากลุกเหรอ? เสียงจุนโนะดังแว่วๆ มา ...จินพยักหน้าน้อยๆ ทำให้จุนโนะต้องผงกหัวขึ้น
จุมพิตที่เรือนผมของจินแล้วก็เอานิ้วชี้เคาะเบาๆ ที่ไหล่เปลือยเปล่าของชายหนุ่ม
แต่ผมต้องลุกนะ เพราะเดี๋ยวพี่ยาระมาปลุก แล้วมาเห็นเราสองคนในสภาพแบบนี้เข้าจะแซวเอาอีก....
จุนโนะพูด แต่ตัวเองก็ยังไม่ยอมลุกเหมือนกัน...จนกระทั่ง.....
Tu...ru...ru...........
อ๊ะ...ใครโทร. มา.... จุนโนะเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์มารับสาย
โมชิ..โมชิ...
แต่แล้ว....เสียงโต้ตอบอันร่าเริงของเขาเริ่มขาดหายไป
จินสะดุ้งเฮือกเมื่อจุนโนะกรอกเสียงลั่นโทรศัพท์ว่า
หา!!??? อะไรนะ...??? จุนโนะผวาลุกขึ้นนั่ง เนื้อตัวสั่นเทาไปหมด เขาพูดกับปลายสายด้วยเสียงสั่นเครือ
ใครทำ........??
............
ฮึก.........ฉันจะกลับวันนี้แล้ว....ยามะใจเย็นๆ ก่อนนะ...ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย....
จุนโนะปล่อยมือถืออย่างหมดเรี่ยวแรง จากนั้นเขาก็ยกมือปิดหน้า เสียงสะอื้นแห่งความเศร้าใจดังลอดออกมาจากปากบาง
จุนโนะ...เกิดอะไรขึ้น? จินถามอย่างร้อนรน เขาจับบ่าที่สั่นไหวเพราะแรงสะอื้นของคนรักไว้
จิน....คาซึจัง....
คาซึยะทำไม? จินเขย่ามือของจุนโนะถามเสียงสั่น
ยามะพีโทร. มา ....ฮึก...น้องฉันถูกรถของคนชื่อเรียวชน....จิน...เมื่อคืนนี้เอง......ฮึก...จิน.....น้องของฉัน....น้องคนเดียวของฉัน....
คาซึยะถูกรถชน!!
***************************