Never Let YOU Go...24

++++++++++++++++++++++++++++++

***************************

ที่ คอนโด Local....

ร่างโปร่งบางของโทโมะฮิสะลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างอ่อนล้า รสรักอันเร่าร้อน รุนแรงที่ผ่านมาเมื่อคืนทำให้เขาลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า พอจะตวัดผ้าห่มออกจากกาย ชายผ้าห่มก็ถูกกระตุกวูบ ทั้งตัวและผ้าห่มเซมาปะทะอกของร่างใหญ่ที่กำลังจ้องมองเขา ...ยูอิจิลุกขึ้นพร้อมกับเขาแถมทำหน้าดุใส่อีก...โทโมะค้อนขวับ ทีเมื่อคืนล่ะปล้ำเอาปล้ำเอาหลังจากชวนกันทะเลาะเสียสามยก
“จะไปไหน โทโมะ?” เสียงห้วนจัดของยูอิจิถาม
“ไปไหนก็ได้...”
“นายจะไปก่อเรื่องที่ไหนไม่ได้นะ คราวนี้ฉันเอาจริงด้วย”
“นายจะทำอะไรฉัน หา ยูอิจิ?” เสียงโทโมะยียวน เขาเบะปากใส่ชายหนุ่ม ปัดมือออกจากชายผ้า แต่พอจะก้าวขาลงจากเตียง ยูอิจิก็ตวัดเอวบางไว้ กระชากทีเดียวร่างบางก็ล้มกลิ้งบนเตียง
“ปล่อยนะยู...บ้าหรือไง?” โทโมะร้องเสียงหลง ยกมือขึ้นปัดป้องพัลวัน เมื่อยูอิจิกดมือที่สะโพกขาวจนมันเริ่มเป็นจ้ำแดง
“เจ็บนะ...!!”
“เจ็บเป็นเหมือนกันหรือ...เชอะ...โทโมะ นายแผลงฤทธิ์มากเกินไปแล้วนะ ถ้านายจะแต่งตัวเพื่อจะไปยั่วใครต่อใครล่ะก็ ฉันไม่ให้นายไป จับแก้ผ้าอยู่นี่แหละ จะไปไหนได้ก็ไป” ยูอิจิผลักโทโมะ เขาลุกมาคว้าเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายตามพื้นของโทโมะมาโยนใส่ตู้เสื้อผ้า จากนั้นก็ล็อคกุญแจดังกรึ๊บ
“เฮ้ย!! เสื้อของฉันเอามาน้า....” หนุ่มน้อยในร่างเปลือยผวามาที่ตู้เสื้อผ้า กระชากประตูหวังให้เปิดออก แต่ก็เปล่าประโยชน์ โทโมะดึงที่จับประตู เขย่าๆ จนตู้สั่น ท้ายสุดเมื่อไม่ได้ผล เขาก็หันมาทางยูอิจิ ตรงรี่เข้าทุบอกกว้างไม่ยั้ง
“ไอ้ยูบ้า!! จะมากไปแล้วนะ”
“นายนั่นแหล่ะบ้า...โทโมะ...ถ้านายยังขืนออกไปก่อเรื่องเดือดร้อนให้ชาวบ้านอีก ฉันก็จะอยู่กับนายในห้องนี้แหล่ะ และไม่ต้องใส่เสื้อผ้าด้วย” ยูอิจิพูดแล้วก็รีบใส่เสื้อผ้าของตัวเองทันที หลังจากที่เห็นสายตาของคู่รักมองมาที่กางเกงของเขา
“นายทำแบบนี้ทำไมกัน?” โทโมะทำหน้างอง้ำ
“ฉันจะไม่ปล่อยให้นายห่างตัวอีกแล้ว รู้สึกที่ผ่านมา นายจะห่างรสรักจากฉันมากเกินไปละมัง...โทโมะ...”
“ฮึ!! เบื่อ...เบื่อโว้ย!!” โทโมะตะโกนลั่นห้อง เขาเดินปึงปังไปกระแทกตัวนั่งบนเตียง ใช้เข่าหนีบมือทั้งสองข้างไว้ เนื้อตัวล่อนจ้อน จนยูอิจิอดใจสั่นไม่ได้ ดูเหมือนฝ่ายนั้นจะไม่แคร์เลยว่าขณะนี้กำลังเปิดเผยเนื้อตัวมากเพียงใด
และในที่สุด โทโมะก็ลุกพรวดขึ้น เขาเดินไปทางประตูห้อง เปิดมันออกจนเกือบเป็นกระชาก
“นายจะไปไหน?” ยูอิจิร้องเสียงหลง
“ไปหาเสื้อใส่ นายอย่านึกว่าฉันจะไปไหนไม่ได้นะ”
“เฮ้ย!!” ยูอิจิวิ่งตามโทโมะออกไปนอกห้อง ร่างเปลือยของโทโมะเดินอย่างไม่สะทกสะท้านไปตามทางเดินระหว่างห้อง โชคดีที่มันยังเช้าจัด จนไม่มีใครลุกออกมาเดินแถวๆ นั้น
“โทโมะะะะ....” ชายหนุ่มคว้าแขนโทโมะไว้ แล้วก็ออกแรงดึงร่างโปร่งให้กลับทางเก่า แม้ว่าอีกฝ่ายจะขัดขืนอย่างไร เขาก็ต้องลากเอาเจ้าตัวดีกลับห้องให้ได้ก่อนที่จะมีใครมาเห็นเข้า
“อยู่ในนี้...ห้ามไปไหนเด็ดขาด” ยูอิจิโยนร่างบอบบางลงบนเตียง เขายกมือเสยผมลวกๆ หอบหายใจด้วยความเหนื่อย ทรวงอกเปลือยเปล่าของโทโมะสะท้อนขึ้นลงเพราะความเหนื่อยไม่แพ้กัน
“บ้า...” ริมฝีปากอิ่มเต็มยื่นออกอย่างไม่พอใจ โทโมะยันกาย เท้าศอกกับที่นอน ส่งสายตาท้าทายมาทางชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“จะให้ฉันแก้ผ้าอยู่แบบนี้ใช่มั้ย...? นึกเหรอว่าฉันจะยอม...” โทโมะหรี่ตามองหน้าคมของยูอิจิ ปรือตาลงต่ำ แล้วก็นอนทอดตัวหงายกับที่นอนเผยให้เห็นเรือนร่างผุดผ่อง งดงาม หนุ่มน้อยยกขาขึ้นตั้ง สองมือขยำผ้าปูที่นอน....มองเขาอย่างยั่วยวน
ยูอิจิเหงื่อแตกซิก

...แบบนี้มันยั่วกันนี่หว่า....

“เมื่อคืนไม่อิ่มหรือไง อย่ามายั่วกันหน่อยเลยน่า...” ยูอิจิว่า แต่ก็เดินเข้ามาใกล้เตียงมากขึ้น
“ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้แหล่ะ ถ้าไม่อยากก็ไปให้พ้นเลยไป”
“เรื่องอะไร....” ยูอิจิถอดเสื้อทิ้ง เขาโถมเข้าใส่ร่างบางจนแทบจมหายไปกับที่นอน เติมรสรักอันร้อนแรง เพิ่มจากเมื่อคืนเข้าไปอีกจนคนรับแทบจุก ....จุกเพราะความสุข ....สุขจนล้น ยังจะมีใครที่เติมความใคร่ได้เต็มเปี่ยมเท่ายูอิจิคนนี้เห็นจะไม่มี
โทโมะนอนร้องครวญคราง เมื่อกายประสานเป็นหนึ่งเดียวกับยูอิจิ ร่างกายที่กระแทกกระทั้นเข้าหากัน ทำให้โทโมะลืมความตั้งใจแรกเริ่มที่หวังเพียงแค่ให้ยูอิจิถอดเสื้อผ้า แล้วถ้าเผลอเมื่อไร จะฉวยเสื้อผ้าของยูอิจิเผ่นแน่บไป แต่ว่า.....เมื่อเอาเข้าจริงๆ โทโมะก็ยินยอมให้ยูอิจินอนกกกอดจนหนำใจ สองขากระหวัดรัดรอบเอวของชายหนุ่ม เล็บจิกที่หลังไหล่ ดวงหน้าหวานฉ่ำปรือด้วยแรงพิศวาส ทำให้เขาไม่อาจผละจากยูอิจิไปไหนได้
“นอนกอดกันทั้งวันได้มั้ยอ่ะ?” โทโมะถาม หลังจากที่ต่างคนต่างนอนหอบด้วยกันทั้งคู่
“ไม่ได้หรอก ฉันต้องไปทำงาน...” ยูอิจิค้าน
“ไม่เอา...จะให้อยู่นี่”
“บอกว่าไม่ได้ไง”
“ได้ ต้องได้...”
“เฮ้อ....” ยูอิจิถอนหายใจ เขาขยับกายแต่หนุ่มน้อยตาโตเป็นฝ่ายลุกขึ้นนั่งก่อน เขากดไหล่ยูอิจิให้นอนราบกับที่นอนอีกครั้ง ส่วนตัวเองก็ลุกขึ้นมานั่งคร่อมร่างหนาของคนรักไว้ ลูบไล้ฝ่ามือไปทั่วแผ่นอกและต่ำลงไปเรื่อยๆ
“ว่าไงยู.....”
“ไม่เอาน่า...โทโมะ....”
“ยู.......” โทโมะโน้มร่างลง แตะริมฝีปากหนักหน่วงกับปากหนาของยูอิจิ เรือนกายท่อนล่างก็ขยับส่ายจนชายหนุ่มร้องครางใส่ปาก
“อือมมม........”
“อยู่นะ...ยู ...ฉันจะยอมแก้ผ้าทั้งวันเลย ไม่ไปไหนก็ได้....” โทโมะพึมพำใส่ปาก ก่อนจะถอนจุมพิตออก ดวงตากลมโตมองนิ่งแน่วแน่สบกับตาคมของอีกฝ่าย และในที่สุดยูอิจิก็ยกมือยอมแพ้
“จะลงโทษให้หลาบจำเชียว โทโมะ...” ยูอิจิตวัดร่างบางให้นอนข้างใต้ จากนั้น เขาก็ลืมเรื่องไปทำงานเสียสนิท.......

******************************

เย็นต่อมา อพาร์ตเม้นต์ของจุนโนะก็มีโอกาสต้อนรับแขกพิเศษของคาซึยะอีกครั้งหนึ่ง เสียงกดกริ่งและเคาะประตูสองครั้งเป็นที่รู้กันดีว่าจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก อะกานิชิ จิน
จุนโนะเงยหน้าจากหนังสือทันทีที่ได้ยินเสียงนั่น คาซึยะยิ้มตาหยีก่อนที่จะลุกไปเปิดประตู
“ชักศึกเข้าบ้าน” พี่ชายตวัดสายตาค้อน
“พี่จินเขาทำงานมาเหนื่อยๆ นะ จุนโนะ ขับรถกลับบ้านไม่ไหว” น้องชายแก้ตัวแทน
“เชื่อหรอก!” จุนโนะเบะปาก
เมื่อจินเข้ามาในห้อง จุนโนะก็ทำเป็นไม่สนใจ ...ชายหนุ่มเดินอย่างอ่อนละโหย พอมาถึงก็ทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนเก้าอี้นอน
“เหนื่อยจัง...” จินพูด ปรายตามองหน้าหวานที่ก้มต่ำของจุนโนะ
“งานหนักจังนะฮะหมู่นี้” คาซึยะส่งกระป๋องเบียร์ให้ นั่งลงคุยด้วยอย่างปกติ จะมีก็แต่จุนโนะเท่านั้นที่ยังไว้เชิงอยู่ นานๆ ครั้งหรอกถึงจะชำเลืองมาทางน้องชายและคนรัก จะลุกเดินหนีก็ใช่ที่ เดี๋ยวจะหาว่ากลัว....เขาทนนั่งอึดอัดอยู่หน้าทีวี ฟังจินกับคาซึยะคุยกันเรื่องเรือยอทช์ลำเล็กที่จินเร่งจะให้เสร็จอีกสองลำ
“ช่วงนี้ปิดงบพอดี ต้องอยู่ทำเอง เพิ่งเริ่มโครงงานต้องเร่งกันหน่อย.....” จินว่า
“อ๋อ! จะให้ทันก่อนจะไปลิเวอร์พ.......”
“จุ๊ๆ” จินรีบจุ๊ปากก่อนที่คาซึยะจะพูดจบ
“เอ๋??”
“จินขยับเข้ามาใกล้เด็กหนุ่มแล้วก็ขยิบตาให้
“อย่าเพิ่งพูดไป” เขากระซิบ ซึ่งก็ทำให้คาซึยะพยักหน้า
จินหันไปมองจุนโนะก็เห็นฝ่ายนั้นเลิกอ่านหนังสือแล้ว และกำลังให้ความสนใจหนังในจอ
“คงไม่สนใจพี่แล้วล่ะ คนนั้นน่ะ” จินบุ้ยใบ้ไปทางจุนโนะ

สักพักเขาก็เห็นโฆษณาโลชั่นชาเขียวที่จุนโนะเป็นพรีเซนเตอร์ปรากฏบนหน้าจอ ทั้งสามหนุ่มต่างก็จ้องจอและเงียบกริบ
จุนโนะร่าเริงกับนางแบบสาวแสนสวย ผิวพรรณผ่องผุดทั้งคู่ กับการลูบไล้ผิวกายให้แก่กันและกันด้วยโลชั่นชาเขียว ฉากของไร่ชาที่ลดหลั่นกันเป็นชั้นๆ ตัดกับท้องฟ้าสีฟ้าจัด แต่งแต้มด้วยปุยเมฆขาว ทำให้จินอดทึ่งไม่ได้ รอยยิ้มของจุนโนะที่ยิ้มยิบหยีให้นางแบบนั้น ทำให้จินรู้สึกอิจฉาสาวน้อยคนนั้นเป็นกำลัง ....เมื่อก่อนจุนโนะก็เคยยิ้มให้เขาแบบนี้เหมือนกัน

เมื่อหมดโฆษณา จุนโนะก็ถอนหายใจ แต่จินพูดเสียงธรรมดาว่า
“นายแบบก็งั้นๆ .....แต่นางแบบสวยดีนะ น่ารักจัง” จินหันมาพยักเพยิดกับคาซึยะ ซึ่งกลายเป็นคู่หูของเขาไปแล้วในช่วงนี้
คำพูดนั้นทำให้นายแบบหูผึ่ง เขาหันขวับมาจ้องหน้าคนพูดทันที จินพูดไม่ถูกหูแบบนี้ น่าเอากระป๋องเบียร์กระแทกปากจริงๆ
“ฉันนอนก่อนล่ะ...” เด็กหนุ่มตัดสินใจลุกขึ้น เดินหัวเสียผ่านหน้าจินไป
“กู๊ดไนท์ สวีทฮาร์ท” จินพูดไล่หลังมา จุนโนะหยุดเดินกึก ส่งเสียงฮึ..ในลำคอ แต่พอเห็นหน้าจิน เขาก็รีบกระแทกเท้าออกไปอย่างเร็ว ก็จินนั่นน่ะส่งจูบมาให้ด้วยน่ะซิ......

******************************

ผับ Cherish...

คาซึยะถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อแขกร่างเล็กซึ่งเป็นพนักงานออฟฟิศผละจากไป เขาเดินอย่างละเหี่ยมาที่เคาน์เตอร์บาร์ ....พี่บาร์เทนเดอร์ส่งน้ำให้ดื่ม
“เหนื่อยหน่อยนะ...ช่วงนี้ สาวๆ หัวใจเปลี่ยวออกจะเยอะ...”
“ฮะ...วันนี้ว่าจะอยู่จนผับเลิกนะ...” คาซึยะบอก อยากจะเปิดโอกาสให้จินได้อยู่กับจุนโนะตามลำพังบ้าง เพราะหมู่นี้จินชักจะมาอพาร์ตเมนต์ของเขาถี่ จนจุนโนะเริ่มใจอ่อน แต่ก็ยังติดจะงอนๆ เพราะแอบเห็นโทโมะไปป้วนเปี้ยนที่หน้าอู่ต่อเรือของจินอยู่ คาซึยะก็เคยเจอ แต่ถามจิน เขาก็บอกว่า โทโมะมาดูเรือที่ต่อใกล้เสร็จแล้ว
“ฉันเข็ดจนตาย จะไม่ขออยู่กับเจ้าหมอนั่นตามลำพังอีกแล้ว” จินเคยพูดให้ฟัง และคาซึยะก็เห็นดีด้วย เขาเองก็ตั้งใจจะทำอย่างนั้นเหมือนกัน
“ผมเห็นพี่ยูอิจิคุมโทโมะแจเลยนะ หมอนั่นน่ะ ท่าทางพี่ยูจะเอาอยู่”
“ก็ดีนะ....แต่ยังไว้ใจไม่ได้...” จินว่า แล้วตบท้ายด้วยการบอกว่า
“คืนนี้ ขอนะ...อยากอยู่กับจุนโนะตามลำพังบ้างจัง”
“แหม พี่จินจะไล่ผมไปนอนไหนอ่ะ?” คาซึยะหลิ่วตาล้อ จินรีบโบกมือ
“เฮ้ย เปล่าน่า....แต่คาซึจังกลับช้าหน่อยไม่ได้เหรอ....น่านะ...พี่อยากจะเคลียร์กับจุนโนะก่อนจะไปลิเวอร์พูลน่ะ”
“งั้นอย่าทำพี่ชายผมช้ำก็แล้วกัน”
“ไม่รู้ว่าใครจะช้ำกันแน่” จินหัวเราะหึๆ อย่างไม่มั่นใจในตัวเองเลยสักนิด....

......

คาซึยะเผลอยิ้มกับแก้วน้ำ ขณะที่คิดถึงเรื่องที่คุยกับจินเมื่อเย็น แต่แล้วพี่บาร์เทนเดอร์สะกิดเขายิกๆ แล้วชี้ให้ดูกลุ่มหนุ่มน้อยห้าหกคนที่พากันเดินเข้ามาหาที่นั่ง ผู้จัดการรีบออกไปรับแขกชุดใหม่ทันที
กลุ่มหนุ่มพวกนั้น ทำให้คาซึยะจ้องตาเป๋ง หัวใจเต้นรัวราวกับตีกลอง ก็หนึ่งในนั้นน่ะมัน.....ยามะ.....ยามะพีของเขา....

ร่างโปร่งบางของยามะพีดูโดดเด่นกว่านักศึกษาคนอื่น เขาผายมือให้เพื่อนๆ นั่งที่ชุดโซฟาตัวโปรดที่ที่เขาเคยนั่งคอยหนุ่มโฮสอย่างคาซึยะมาก่อน ยามะพีนั่งติดกับชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง คาซึยะเพ่งมอง ไอ้หนุ่มคนนั้นทำท่าประคับประคองยามะพีของเขา มือไม้ป้วนเปี้ยนแถวไหล่ของยามะตลอด
“แฟนนายนี่หว่า คาซึยะ...” เสียงบาร์เทนเดอร์ดังแหวกความรู้สึกให้ได้ยิน คาซึยะส่ายหน้า เขารีบหันกลับมามองแก้วน้ำตรงหน้า เบ้ปากขณะตอบ
“คงไม่ใช่อีกแล้วล่ะ...”
“เลิกกันจริงๆ หรือ?”
“คงงั้นมั้งฮะ...ผมน่ะไม่เลิก ไม่อยากเลิก แต่เขาคงจะไม่แคร์ ดูสิ...เขามากับใคร....” คาซึยะชี้มือข้ามไหล่ของตัวเองให้บาร์เทนเดอร์ดู ซึ่งฝ่ายนั้นก็เลิกเช็ดแก้วเหล้า เขาเอื้อมมาแตะบ่าของเด็กหนุ่มเบาๆ ราวกับให้กำลังใจ
“คงจะทำประชดนาย...หน้าตาของคนกำลังมีแฟนใหม่คงไม่เศร้าแบบนั้นหรอก เฮ้ย...เขามองมาทางนี้ด้วยง่ะ”
“ช่างเหอะ...” น้ำเสียงน้อยใจของคาซึยะทำให้บรรยากาศอึมครึม ...รู้สึกเจ็บที่หัวใจ ยามะควงคนอื่น คนที่ได้ใกล้ชิดกับหนุ่มน่ารักคนนี้ คงไม่ใช่เขาอีกต่อไปแล้ว

สักพักผู้จัดการก็จัดโฮสไปรับแขก และก็เดินกลับมาที่คาซึยะ
“ขาดอยู่อีกคน ....คาซึยะไปรับแขกคนนั้นหน่อยนะ คนที่นั่งด้านนอกสุดน่ะ” ผู้จัดการชี้ไปที่หนุ่มน้อยหน้าคม ที่ทอประกายตาแววหวานมาทางคาซึยะ เป็นกลุ่มเดียวกับที่มากับยามะพี
“ผมง่ะเหรอ?” เด็กหนุ่มเลิกคิ้วถาม ผู้จัดการพยักหน้าให้อย่างเห็นใจ
“คุณยามะพีเขาขอหนุ่มโฮสที่ชื่อคาซึยะให้นั่งเป็นเพื่อนคุยกับเพื่อนรุ่นน้องคนนั้นหน่อย ...คาซึยะ...นายเลิกกับคุณยามะพีจริงๆ เหรอเนี่ย...?”

คาซึยะไม่ตอบคำถามนั้น เขามองยามะพี เห็นฝ่ายนั้นไม่ได้สนใจมองเขา เอาแต่นั่งให้ไอ้หนุ่มหล่อที่มาด้วยกันจีบเอาจีบเอา ...เขาเห็นหนุ่มๆ เหล่านั้นมีโฮสรับรองอยู่เกือบทุกคน ขาดแต่หนุ่มน้อยที่นั่งมองเขาคนนั้น ส่วนยามะพีน่ะหรือ คงไม่ต้องใช้โฮสละมัง เพราะเห็นนั่งคลอเคลียกับเจ้ารูปหล่อที่มาด้วยกันจนแทบจะเกยตัก
“ไปก็ได้...” คาซึยะรับปาก เขาเดินไปที่กลุ่มนั้น ยามะพีเหลือบมองดูเขาเพียงชั่วแว่บ จากนั้นก็ชี้ไปทางเพื่อนนักศึกษาตาคมที่ขาดคู่ ...แนะนำว่า
“เพื่อนฉันเอง ชื่อคุซาโนะ....นี่คุ ...หมอนี่น่ะชื่อคาซึยะ หนุ่มโฮสเนื้อหอมของที่นี่เลยนะ รับแขกเก่งจนคนติด ออฟก็ได้นะ ถ้านายอยากจะหิ้ว นายคนนี้เขาเต็มใจไปเสมอ”
“คุณยามะ!!” คาซึยะอุทานออกมา จ้องหน้าคนพูดเขม็ง เมื่ออีกฝ่ายสะบัดหน้าไปทางหนุ่มหล่อที่นั่งอยู่ด้านใน เขาก็เม้มปากแน่น เมื่อตอนนี้รับหน้าที่เป็นโฮส เขาจะทำอะไรได้ จะพูดโต้ตอบได้อย่างไร รู้ทั้งรู้ว่าโดนยามะพีสับหัวใจจนแทบขาดไม่มีชิ้นดี เขาก็ต้องฝืนทำงานในหน้าที่ของเขา
คาซึยะทรุดลงนั่งข้างหนุ่มน้อยที่ชื่อคุซาโนะ ซึ่งเป็นเพื่อนรุ่นน้องของยามะพี และก็ดูว่าหนุ่มคนนี้ จะติดใจเขาเป็นพิเศษซะด้วยซิ....ผูกขาดการพูดคุยกับเขาอย่างไม่สงสัยอะไรเลยว่า ยามะพีจงใจว่ากระแทกคาซึยะทุกคำ
“มีเงินก็ทุ่มไปเถอะคุซาโนะ...แล้วจะรู้ว่าฉันพูดจริง..” ยามะพีจิบเบียร์ไปครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งก็โดนหนุ่มที่มาด้วยกันฉกไปดื่มหน้าตาเฉย

.....ยามะนะยามะ...เป็นแบบนี้หรอกหรือนี่...

“ออฟได้เหรอ...” คุซาโนะถามแบบเกรงใจ คาซึยะมองหน้าหวานของคนแนะนำ แล้วก็หันกลับมาทางคุซาโนะ
“ออฟได้ซิครับ สำหรับคนน่ารักอย่างคุณคุซาโนะ...” ...เมื่อยามะพีเล่นมาแบบนี้ เขาก็ประชดเป็น

เสียงพูดจาหวานๆ ของคาซึยะทำให้ยามะพีเบือนหน้ามองทันที เห็นคาซึยะยื่นหน้าเข้าใกล้แก้มของคุซาโนะ....ส่งสายตาอ่อนเชื่อมให้เสียอีกด้วย

เลือดหึงชักจะขึ้นหน้า......ใกล้กันเกินไปแล้ว......คาซึยะกับคุซาโนะ.....นายคนนั้น คนที่เขาตั้งใจจะสลัดรักทิ้ง อุตส่าห์พาเพื่อนมาเย้ย ควงเพื่อนรุ่นพี่มาให้เห็น แต่เขากลับร้อน...ร้อนเป็นไฟ เมื่อคาซึยะเล่นไปตามเกมที่เขาอยากจะให้เล่น

คาซึยะเอาใจคุซาโนะตามโฮสที่ดี แต่ยามะพีเห็นแล้วไม่ชอบใจเลย....นายคนนั้นน่ะ มีความหมายต่อหัวใจมากมายแค่ไหน ทำไมเขาจะไม่รู้ ...ยามะพีสอดแขนรอบเอวของหนุ่มที่นั่งด้านใน ซบหน้าหวานกับบ่าของชายหนุ่ม พอรู้สึกว่าคาซึยะจับตามอง เขาก็ช้อนตาให้เจ้าหนุ่มนั่น ทำเสียงฉอเลาะจนคนคาซึยะเดือดปุดๆ
“เดี๋ยวขากลับ เรียวไปส่งเราน้า....ส่งให้ถึงบ้านเลย แล้วจะค้างก็ได้ เรียวคงขับกลับบ้านไม่ไหว ยามะจะให้เรียวค้างที่บ้านนะฮะ.....”
“จริงเหรอ...แหมวันนี้เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทุกทีเห็นปฏิเสธตลอด” หนุ่มที่ชื่อเรียวก้มหน้าถาม ริมฝีปากเคลียระที่แก้มนวลของยามะพี
“ก็คืนนี้พิเศษนี่ฮะ...”
“แน่นะ...”
“ฮื่อ...” ยามะพีหัวเราะคิกคักขณะพยักหน้างึกๆ
คาซึยะวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะค่อนข้างแรง เขาจับมือคุซาโนะมากุมไว้ แล้วก็ยื่นหน้าเข้าหาแก้มหนุ่มน้อยหน้าคมคนนี้บ้าง
“คุณคุซาโนะอยากไปต่อที่ไหนหรือเปล่าครับ...”
“ไปซิฮะ...ให้ผมออฟน้า...คุณคาซึยะ...”
“เรียกผมว่า คาซึจังก็ได้...สำหรับคุณผมอนุญาตให้เป็นพิเศษ”
“จริงนะฮะ งั้น....เราไปกันตอนนี้ดีกว่า...เพื่อนๆ ผมถ้าจะยังนั่งอีกนาน...” คุซาโนะเร่งยิกๆ รู้สึกถูกใจคาซึยะขึ้นมาเดี๋ยวนั้น ดูท่าว่านายคนนี้คงจะร้อนแรงอย่างที่ยามะบอกจริงๆ

..............

ยามะพีผลุดลุกขึ้นนั่งตรงตัวแน๋วขณะที่สายตาดุๆ มองคาซึยะโอบเอวคุซาโนะพากันออกไปนอกผับ เขายกเหล้าขึ้นดื่มอักๆ ก่อนที่จะไอแค่กๆ จนตัวโยน
“ยามะพีเบาๆ ก็ได้น่า...” เรียวดึงแก้วเหล้าออกจากมือ แล้วก็โอบบ่าบอบบางเข้าหาตัว
“จะให้ฉันไปส่งที่บ้านได้หรือยัง?” เรียวถาม ริมฝีปากอุ่นจัดจรดลงที่มุมปาก ยามะพีผลักหน้านั้นออกห่าง เขาลุกขึ้นยืน
“ต่างคนต่างกลับดีกว่า...” ยามะพีโยนเงินลงบนโต๊ะ เขารีบเดินจ้ำอ้าวออกไปนอกผับ ประตูเดียวกับที่คาซึยะและคุซาโนะออกไปเมื่อครู่ เมื่อออกมาด้านนอกแล้วก็กวาดตาหา ไม่เห็นสองคนนั้นเสียแล้ว
“ออกไปกันจริงๆ นี่หว่า...”
ยามะพีอยากร้องไห้ซะนัก นี่เขาปล่อยเสือเข้าป่าแล้วหรือไง...คาซึยะควงรุ่นน้องไปจริงๆ ด้วย นี่เขาเป็นคนชักนำให้เป็นแบบนี้เองนี่ จะมาร้องไห้ทำไมกัน
แต่น้ำตาหลายหยดที่ไหลลงมาต้องกับอากาศเย็น ทำให้เขาไหวยะเยือก ยามะพีเดินไปตามถนน แต่มีเสียงเรียกมาจากด้านหลัง .....เรียวนั่นเอง ชายหนุ่มเดินมาตาม แต่ยามะพีปฏิเสธ
“เรื่องที่พูดเมื่อกี้ ลืมไปซะเหอะ...ฉันง่วงแล้วล่ะอยากกลับบ้าน”
“เดี๋ยวไปส่งนะ”
“อย่าเลยเรียว...เราจะไปบ้านคุณปู่...” ยามะพีพูดแค่นั้น แล้วก็เดินจากไป ทิ้งให้เรียวยืนไม่เข้าใจอยู่ตามลำพัง

***********************************

เสียงเคาะประตูสองครั้งเป็นจังหวะ ทำให้จุนโนะกระเด้งตัวลุกขึ้นยืน เขามองนาฬิกา ช่วงนี้เป็นช่วง

....อะกานิชิไทม์...

เป็นเวลาของจินที่จะมายิ้มให้เขาที่นี่ แต่ว่าวันนี้ อย่าหวังเลยว่าจะมีใครไปเปิดประตูให้ ....มาติดๆ กันแบบนี้ เขาเองก็ชักจะหวั่น ....อยากคืนดีด้วยง่ะแหล่ะ แต่เรื่องอะไรล่ะ ต้องเล่นตัวให้ถึงที่สุด....
เสียงเคาะประตูเงียบไปแล้ว จุนโนะยืนกัดปากฮึดฮัด...หรือว่าจะกลับไปแล้ว เขากำลังจะเดินไปเงี่ยหูฟังใกล้ๆ แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงไขกุญแจ จากนั้นหน้ามันย่องของจินก็โผล่เข้ามา พอเห็นว่าเป็นใครยืนเด่นอยู่ใกล้ๆ จินก็หัวเราะออกมา
“กำลังจะเดินมาเปิดประตูให้เหรอ...ไม่ต้องหรอก ฉันมีนี่........” จินแกว่งพวงกุญแจตรงหน้าจุนโนะ พอจุนโนะจะคว้า เขาก็รีบเก็บเข้ากระเป๋าทันที
“น้องฉันให้ล่ะซิ...แย่จริงๆ กลับมาต้องอบรมกันหน่อยล่ะ” ทำหน้ามุ่ยใส่จิน แล้วก็หันหลังไปนั่งดูทีวี

จินมองตามร่างระหงตาปรอย พอคาซึยะไม่อยู่ เขากลับไม่กล้าเข้าใกล้จุนโนะ มันขัดเขินอย่างไรชอบกล และจุนโนะเองก็รู้สึกอย่างนั้นเช่นกัน
จินล้มตัวลงนอนเหยียดยาวบนโซฟา เขาแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสามสี่เม็ด จนเห็นแผ่นอกขาวที่สะท้อนลมหายใจขึ้นลง
“อะไรกัน..พอมาถึงก็นอนเลยนะ...เจ้าของบ้านนั่งหัวโด่อยู่นี่ไม่เกรงใจกันมั่ง” เสียงจุนโนะดังมาอีกฝั่งหนึ่งของเก้าอี้ยาว จินผงกหัวขึ้นมองนิดหนึ่งแล้วก็ทิ้งหัวลงไปอีก
“เหนื่อย...” เป็นคำตอบสั้นๆ แต่ได้ใจความ คนพูดนอนหลับตานิ่ง เอาแขนก่ายหน้าผาก
...เหนื่อยจริงๆ อยากจะพักผ่อนเหลือเกิน แต่ก็ใกล้กำหนดจะไปอังกฤษอยู่วันนี้พรุ่งนี้แล้วนี่นะ เขาต้องเร่งทำงานให้เสร็จ วันละยี่สิบสี่ชั่วโมงคงไม่พอเสียแล้ว .....แต่แม้ว่ากายจะอยากพัก แต่ใจนี่ซิ ถ้าไม่ได้เห็นหน้าจุนโนะสุเกะ เขาคงไม่หายเหนื่อย

จุนโนะพิจารณาดูจินอยู่เงียบๆ เปลือกตาที่ปิดสนิทของชายหนุ่มตรงหน้า และสีหน้าที่อ่อนล้า หน้าเป็นมันย่องเชียว ....คงจะเหนื่อยจริงๆ ง่ะแหล่ะ จุนโนะหันรีหันขวางอยู่พักหนึ่งก็ลุกขึ้น

จินนอนหลับตานิ่งนาน จนเกือบจะเคลิ้มหลับไปจริงๆ ถ้าไม่ได้สัมผัสถึงความเย็นที่แก้ม เขาสะดุ้ง พอลืมตาขึ้นก็พบกับกระป๋องเบียร์เย็นๆ แนบที่แก้ม มีมือจุนโนะจับกระป๋องอยู่
“อ่ะ....ดื่มอะไรเย็นๆ ซะ” จุนโนะบอก วางเบียร์ตรงหน้า
“ขอบใจนะ”
“ช่างเหอะ...เดี๋ยวจะหาว่าเจ้าของบ้านไม่มีน้ำใจ...” เจ้าของห้องเตรียมจะหมุนตัวกลับไปนั่งที่เดิม แต่จินก็คว้าข้อมือเอาไว้ จุนโนะหันมาพบกับดวงตาที่สดใสขึ้น
“รู้มั้ย...มาถึงเหนื่อยๆ พอเห็นหน้าคนที่อยากเห็นก็หายเหนื่อยเลยนะ...” จินว่า
“ก็อยากทำงานหนักเองทำไมล่ะ”
“ที่ต้องทำเพราะมันมีเหตุผล อยากฟังมั้ย?” จินดึงร่างโปร่งเข้ามาใกล้ เขาเงยขึ้นสบตาเรียวรีของจุนโนะ เห็นแววตาสงสารผ่านแว่บเข้ามา แล้วมันก็จางหายไป เหลือแต่กิริยาไว้ตัวเหมือนเดิม
“ไม่เห็นอยากรู้..”
เมื่อได้ยินคำตอบ จินก็ปล่อยมือนั้นทันที เขาเอนตัวลงนอนตามเดิม
“ก็นึกอยู่แล้วว่านายคงไม่อยากรู้....” จินบ่นพึมพำ นึกน้อยใจขึ้นมาตะหงิดๆ
จุนโนะนึกเห็นใจ ใบหน้าหมองคล้ำของจินนั้นบอกให้รู้ว่า จินเหนื่อยกายจริงๆ และยังต้องมาเหนื่อยใจเพราะคอยตามง้อเขาอีกงั้นหรือ
“ถ้าอยากบอกก็จะฟัง” จุนโนะเริ่มใจอ่อน แต่คนใจแข็งกลับเป็น ...จิน
“ไม่อยากบอก...”
“เอ๊...นายนี่...บ้าหรือเปล่า?” จุนโนะสะบัดหน้าพรืด ไม่อยากพูดด้วยแล้ว...เขาเดินลงส้นไปนั่งหน้างอหน้าทีวี คว้าหมอนอิงมากอดไว้แน่น ฝังใบหน้าหวานแจ่มที่หมอน โผล่แต่ลูกกะตาดำๆ จ้องแต่จอทีวี ไม่สนใจจินอีกเลย

**************************

“จะไปไหนกันดีฮะ...คุณคาซึยะ...” หนุ่มน้อยคุซาโนะเปิดฉากถามทันทีที่นั่งเคียงกันในรถแท็กซี่ เขาขยับตัวเข้าใกล้หนุ่มโฮสที่หล่อระเบิดระเบ้อ ไม่คิดว่าคนที่ยามะพีเคยควงด้วยจะตกมาถึงเขาได้ ก็เพื่อนรุ่นพี่คนงามนั่นน่ะ เคยเล่าให้พวกเขาฟังบ่อยๆ ถึงคนรักที่ถูกใจคนนี้ ...แต่พอคิดจะเลิก ยามะพีก็โยนคาซึยะมาให้เขา .....ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ ..

คุซาโนะเหลือบดูคนที่นั่งนิ่ง หน้าบอกบุญไม่รับแล้วก็ต้องถอนใจ นายคนนี้เอาแต่นั่งนิ่ง เขาจะสั่งรถไปไหนก็ไม่ท้วงซะคำ พอรถเลี้ยวเข้าโรงแรมม่านรูด คาซึยะถึงไหวตัว
“ผมเปลี่ยนใจแล้ว!!” คาซึยะโพล่งออกมา
“ว่าไงนะ?” คุซาโนะตาโต อ้าปากค้างเมื่อได้ยินในสิ่งที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน
“ผมไม่ออฟแล้ว...ความจริงผมก็ไม่เคยออฟมาแต่ไหนแต่ไร ผมกับยามะพีน่ะ เป็นคนรักกันนะครับ เพราะงั้นผม...ผมจะไม่นอนกับคนอื่นเด็ดขาด.....ขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้คุณเสียเวลา...”
“แม้ว่า ยามะพีจะตัดนายขาดแล้วน่ะเหรอ...ไม่รู้หรือไงว่ารายนั้นน่ะเขากำลังควงแฟนใหม่อยู่....พี่เรียวน่ะ เรียนก็เก่ง รวยก็รวย แถมรูปหล่อ นิสัยดีอีกต่างหาก... นายน่ะสู้เขาไม่ได้หรอก...”
“ครับ...ไม่ว่าจะเป็นอย่างไง ผมก็ทำใจไม่ได้...คุณคุซาโนะผมคืนเงินให้คุณนะครับ อีกอย่างผมไม่ได้ขายบริการ...” คาซึยะส่งเงินให้ แต่คุซาโนะปัดมันออกจนร่วงลงกับพื้น เขาสบถออกมา แล้วก็ผลักคาซึยะลงจากรถ จากนั้นก็ส่งเสียงสั่งคนขับแท็กซี่ให้ขับออกไปทันที

คาซึยะยืนเคว้งอยู่หน้าโรงแรม มองตามท้ายรถที่คุซาโนะนั่งออกไป รู้อยู่หรอกว่าทำให้หนุ่มน้อยคนนั้นผิดหวังแค่ไหน ความจริงเพื่อนรุ่นน้องของยามะพีก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร เพียงแต่เขาทำใจไม่ได้เท่านั้นเอง ...เขากลับไปที่ผับตามเดิม เปิดประตูหลังร้านเข้าไป ...ปรากฏว่าพวกของยามะพียังนั่งดื่มกันอยู่ แต่ยามะกับคนที่ชื่อเรียวหายตัวไป
“แฟนเก่านายน่ะ ออกไปไล่ๆ หลังนายนั่นแหล่ะ....นั่งหน้างอได้สักพักก็ไป...รู้สึกว่าไอ้หนุ่มรูปหล่อจะขอตามไปส่งด้วย” ผู้จัดการผู้ใจดีอุตส่าห์บอก ...หายกันไปสองต่อสองแบบนี้ จะไปไหนได้อีกล่ะ ถ้าไม่ใช่.............คาซึยะคิดถึงตรงนี้ก็เจ็บที่ขั้วหัวใจ และนั่นก็ทำให้คาซึยะสั่งเหล้ามาดื่มทันที เอาให้เมากลับบ้านไปเลย...

*********************************

คาซึยะเมาแอ๋กลับอพาร์ตเม้นต์ ไขกุญแจห้องผิดๆ ถูกๆ พอไขไม่ได้เขาก็ทุบประตูปึงปังแล้วก็รูดตัวไปกองกับพื้น จนพี่ชายเปิดประตูออกมาพบ แล้วก็ประคองร่างเขาเข้ามา จินลุกพรวดจากโซฟา ช่วยหิ้วปีกอีกคน เด็กหนุ่มส่งเสียงอื๊ออ้าในลำคอ กลิ่นเหล้าคลุ้งลามเลอะทั่วเสื้อ
จุนโนะจัดแจงลอกคราบน้องชายแล้วก็เปิดฝักบัวราดรดให้หายเมา
“กินหรืออาบเนี่ย...คาซึจังทำไมเมามากมายแบบนี้นะ” จุนโนะดุ แล้วก็ตีแขนคาซึยะดังเพี้ยะเมื่อฝ่ายนั้นทำท่าจะคว้าร่างบางเข้ามากอด
“ยามะพี.........”
“เฮ้อ...คาซึจัง.......” จุนโนะส่ายหัว เขาหันไปทางจินซึ่งถือผ้าขนหนูผืนใหญ่กางออกกว้าง เมื่อจุนโนะอาบน้ำให้คนเมาเรียบร้อยแล้ว จินจึงห่มผ้าให้

.....................

“ยามะพี.........ยามะน่ะยามะ.........ฮึก.........” เสียงสะอื้นของเด็กหนุ่ม ทำให้จุนโนะอึ้ง....ไม่เคยเห็นน้องชายผู้เข้มแข็งของเขาร้องไห้จริงๆ จังๆ แบบนี้เสียที นี่คงไปเจอเรื่องอะไรเข้าแน่ๆ
“เกิดอะไรขึ้นนะ คาซึจัง?...”
“ยามะน่ะ....ฮึก...เขามีคนใหม่แล้ว....เจ็บนะ...มันเจ็บในนี้...นี่....” ทรวงอกเล็กถูกเจ้าของมือทุบปึกๆ อย่างแรงจนจินต้องช่วยจับมือเอาไว้
“ใจเย็นๆ คาซึยะ...เล่าให้พวกพี่ฟังซิ...บางทีอาจจะช่วยนายได้..”
คาซึยะเงยหน้ามองจิน เขาหัวเราะหึๆ ใส่หน้า แล้วก็ชี้หน้าชายหนุ่ม
“ช่วยเหรอ...ช่วยผมเหรอ...ฮึ...ตัวเองยังเอาตัวไม่รอด...”
จินทำหน้าเจื่อนแล้วก็บอกว่า
“ช่างพี่เหอะ....แล้ววันนี้เกิดอะไรขึ้นล่ะ” จินถามย้ำ จากนั้นเรื่องราวต่างๆ จึงพรั่งพรูออกมาจนหมดสิ้น เล่าทั้งๆ ที่น้ำตาลูกผู้ชายไหลเอ่อท้นออกมา จุนโนะจับศีรษะน้องชายให้ซุกกับอกของเขา เช็ดน้ำตาให้ เขานึกถึงตัวเองที่งอนกับจินจนเกินไป ความรู้สึกของจินก็คงเหมือนๆ กัน...
จุนโนะแนบแก้มซบศีรษะคาซึยะ แล้วก็มองหน้าจิน...ชายหนุ่มก็มองเขาอยู่ก่อนแล้วเช่นกัน จุนโนะหลุบตาต่ำ มองกลุ่มผมที่เปียกชื้นของน้องชาย เสียงครางพร่ำแต่ชื่อของยามะพียังคงหลุดมาจากปาก
“นอนพักเถอะนะ...บางทียามะพีน่ะอาจจะแกล้งนายเล่นก็ได้...”
“ไม่หรอก....ยามะน่ะไม่แคร์ฉัน...ถ้าฉันไปนอนกับเด็กคนนั้น เขาก็ไม่แคร์....ฉันน่ะมันสู้คนใหม่ของเขาไม่ได้ซะอย่าง....อย่างน้อยเขาก็สมกัน....จุนโนะ...ฉันน่ะ...ไม่เคยเจ็บอะไรเท่านี้มาก่อนเลย...เจ็บจริงๆ...”
“เอาเถอะคาซึยะ..นอนซะ พี่จะอยู่เป็นเพื่อนเอง” พี่ชายเกลี่ยเส้นผมชื้นของคาซึยะ มองใบหน้าที่แดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์อย่างสงสาร คาซึยะเอื้อมมือมายึดข้อมือของเขาไว้แล้วก็ถามเสียงเครือว่า
“จุนโนะจะไปอิโตะเมื่อไรฮะ?”
“ก็วันสองวันนี้แหล่ะ ทำไมเหรอ?”
“ฉันไปด้วยได้มั้ย...อยากไปอยู่กับแม่สักพักหนึ่ง...ได้มั้ย?”
“คาซึจัง.........”

.................................................................

เมื่อคาซึยะหลับสนิทแล้ว จุนโนะก็ค่อยๆ ย่องออกมาจากห้อง พบจินนั่งกอดหมอนอยู่หน้าทีวี เขาเดินเข้าไปใกล้ ทรุดตัวลงนั่งไม่ห่างนัก จินชำเลืองมองหน่อยนึงแล้วก็ยิ้มให้
“เขาหลับไปแล้วหรือ?”
“ฮื่อ....” จุนโนะยิ้มตอบ ทำหน้าเขินๆ
“เห็นมั้ยว่า พิษรักทำให้ต้องเสียน้ำตาไปมากมายขนาดไหน” จุนโนะพูดต่อ จินวางหมอนลง ขยับเข้าหาร่างบาง
“ฉันเองก็เจ็บนะจุนโนะ ยามที่ง้อนายแล้วนายไม่ใยดี....”
“ฉันเองก็.........” เด็กหนุ่มก้มหน้างุด กำลังจะบอกว่าเขาเองก็ไม่อยากจะงอนใส่จินเท่าไรนัก แต่ยังไม่ทันจะเอ่ยปากพูด เสียงเรียกเข้ามือถือจากจินก็ดังขัดขึ้น
“ขอตัวก่อนนะ” จินรับโทรศัพท์ จุนโนะก็เลยลุกไปนั่งที่ห้องครัว ไม่อยากฟังจินโทรศัพท์

..................

สักพักจินเดินหน้ามุ่ยเข้ามาหา บอกว่า พ่อเรียกตัวกลับบ้านด่วน และเขาต้องรีบไปเดี๋ยวนี้ด้วย
“อือ.......ไปสิจะเดินไปส่ง” จุนโนะเดินนำไปที่ประตู พอมือถึงลูกบิดจินก็กุมมือซ้อนทับมือของเขาไว้ เมื่อเด็กหนุ่มหันมามอง จินก็ประทับริมฝีปากไปที่กลีบปากอ่อนหวานนั้นอย่างอ่อนโยน...
“รักนะ... จุนโนะ...รักนายเสมอ......”
จินพูดเท่านั้น ก็ผละจากไป จุนโนะได้แต่ยืนน้ำตาคลออยู่หน้าประตูห้อง
ยังไม่ทันบอกเลยว่า เขาเองก็รักจินเช่นกัน.....
...เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยบอกแล้วกัน........แต่ว่า พรุ่งนี้อาจจะไม่ทันใจพอ
จุนโนะรีบวิ่งไปตามทางเดิน ทันเห็นจินเดินเข้าไปในลิฟต์ และลิฟต์ก็กำลังจะปิด ....เขารีบตะโกนออกมา
“ฉันก็รักนายนะจิน.......ฉันรักจิน..น..น..!!!” จุนโนะถอนหายใจเฮือก ประตูลิฟต์ปิดแล้ว ไม่รู้ว่าจินจะทันได้ฟังที่เขาตะโกนออกมาหรือเปล่า.....

*************************************

รุ่งเช้า........
จุนโนะตื่นแต่เช้าด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย เช้านี้เขาจะไปอู่ต่อเรือของจิน ตัดสินใจได้แล้วตั้งแต่เมื่อคืนว่าคราวนี้เขาจะเป็นฝ่ายไปง้อจินบ้าง หลังจากบอกว่ารักไปเมื่อคืน ไม่รู้ว่าจินจะได้ยินหรือเปล่า แต่ถ้าได้ยินจินก็คงกระโดดจนตัวลอยเพราะความดีใจแน่ๆ อดนึกไปถึงคำพูดของจินไม่ได้
...รักนะ จุนโนะ...รักนายเสมอ.....
จุนโนะจะชวนจินมาอยู่ด้วยกันซะเลย จินจะได้ไม่ต้องหาข้ออ้างว่าเหนื่อย แล้วขอมานอนพักที่ห้องของเขาอีกแล้ว

....จุนโนะนอนยิ้มฝันหวานได้สักพักก็นึกอะไรขึ้นมาได้ นี่เขาไม่ได้นอนในห้องตัวเองนี่นา หอบหมอนกับผ้าห่มมานอนเฝ้าน้องชายคนเดียว.... แล้วคาซึยะล่ะ...เหลียวมองคนที่นอนข้างกาย คาซึยะยังคงนอนหลับปุ๋ยหันหลังให้เขา ขางอจนจรดกับลำตัว หมอนข้างถูกกอดเอาไว้ราวกับจะกกกอดเอาไว้แทนใครสักคน
จุนโนะปล่อยให้คาซึยะนอนต่อ ส่วนตัวเองก็ลุกขึ้นทำโน่นทำนี่ตามปกติ เตรียมอาหารให้คนสร่างเมาและของตัวเองด้วย กว่าจะเสร็จก็สายจัดแล้ว

..............................

ที่ท่าเรือวันนี้ ยังคงอึกทึกเหมือนเช่นทุกวัน อู่ต่อเรือของจินก็เหมือนกัน มีคนงานเดินเข้าๆ ออกๆ มากกว่าเดิม คงจะรับคนงานมากขึ้น เพราะกิจการของจินชักจะเติบโตในเปอร์เซ็นต์ที่สูงเอาการ คนงานหน้าเดิมเดินผ่านจุนโนะแล้วก็หันมายิ้มและส่งเสียงทักทาย เด็กหนุ่มยิ้มอายๆ แล้วก็โบกมือตอบ แค่นั้นก็เล่นเอาหนุ่มๆ ใจคอสั่น ....ก็เพราะจุนโนะห่่างหายจากที่นี่ไปนานแล้วนั่นเอง

จุนโนะเดินเข้าไปในห้องทำงานซึ่งอยู่ชั้นล่าง เป็นเพียงห้องเล็กๆ สำหรับไว้ทำงานนั่งโต๊ะ เพราะงานส่วนใหญ่จะอยู่ในโรงต่อเรือเสียละมากกว่า เขาหยุดอยู่หน้าประตูกระจก ไม่มีจินอยู่ในนั้น นอกจากหญิงสาวคนหนี่ง นั่งก้มหน้าจดอะไรบางอย่างในสมุดรายงาน

.......ใครกันนะ........

ไม่รู้ว่าจินก็รับพนักงานผู้หญิงด้วยเหมือนกัน ...

...ผู้หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นพอดี พอเห็นจุนโนะเข้าเท่านั้น เธอก็ทำตาโต อ้าปากค้าง........ปากกาหล่นจากมือ

จุนโนะยิ้มให้ แล้วก็ทำมือว่าเขาจะเข้าไปข้างในล่ะนะ....
“จะ....จุนโนะสุเก้..............เก้.....ะ...ะะ..!!” เธอคนนั้นร้องลั่นห้อง ก่อนจะปราดเข้าถึงตัวเขา สีหน้าแสดงอาการตื่นเต้นจนยากจะระงับ
“จะ...จุนโนะจริงๆ ด้วย....โฮ้ย!!...ดีใจ....ดีใจจริงๆ ไม่คิดว่าชาตินี้จะได้เจอกับนายแบบคนโปรดของช้านนน...” เธอคว้าหมับที่แขนของจุนโนะแล้วก็เขย่าด้วยความตื่นเต้น
“เดี๋ยว...เดี๋ยวฮะ...คุณเป็น...เอ้อ.......” เด็กหนุ่มพยายามจะถามแต่หญิงสาวก็เอาแต่พร่ำพรรณนาไม่หยุด
“ฉันเป็นแฟนคุณมานานแล้วนะคะ ซื้อนิตยสารเก็บเอาไว้ทุกฉบับ ไม่คิดว่าจะได้มาเจอที่นี่เล้ย...แล้วก็ไอ้จินน่ะมันไม่เคยบอกเลยนะว่ามีแฟนเป็นคุณ...โห้ย...ดีใจ...ตื่นเต้ลลล...” รอยยิ้มที่มีให้เขานั้น จุนโนะเพิ่งจะสังเกต มันเหมือนรอยยิ้มของอะกานิชิ จิน ไม่มีผิด
“คุณเป็น...”
“ยูริค่ะ...อะกานิชิ ยูริ พี่สาวสุดสวยของไอ้จินมัน”
“แล้วจินล่ะฮะ ผมมาหาเขา อยู่หรือเปล่าฮะ..” จุนโนะถาม
ยูริเดินมานั่งที่เก้าอี้อย่างเก่า หลังจากหายจากอาการตื่นเต้นแล้ว
“ไม่อยู่หรอกค่ะ...ไปลิเวอร์พูลตั้งแต่เมื่อคืน นี่ฉันก็มาดูแลงานแทนน้องชายชั่วคราว จนกว่าเขาจะกลับ”
“ไป...ไปลิเวอร์พูล!!??” จุนโนะอุทานออกมา
“ค่ะ พ่อเรียกไปหาแล้วก็สั่งให้ไปทันที จินเขาเตรียมตัวพร้อมตั้งแต่ต้นเดือนแล้วนะ พอพ่อสั่งเขาก็ไปได้เลย นี่จุนโนะไม่รู้เรื่องเลยหรือ จินไม่ได้บอกอะไรหรือคะ?” ยูริถาม มองหน้าซีดของเด็กหนุ่มรูปงามตรงหน้า แล้วก็สงสาร นี่จินคงจะไม่ได้แพร่งพรายอะไรให้เขารู้เลยละซิ ....เห็นหน้าเซียวนั้นแล้วก็อยากเข้าไปกอดปลอบขวัญเหลือเกิ้นน....
“ลิเวอร์พูล ...อังกฤษน่ะนะ..จินไม่เห็นบอกอะไรเลย....” จุนโนะพูดเสียงแผ่ว ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้...ไหนว่ารักนักรักหนา เรื่องสำคัญขนาดนี้ทำไมไม่บอกเขา.....ทำไมจินไม่บอก...
“เอ้อ...อย่าเข้าใจผิดนะคะ จินมันก็ไม่อยากไปหรอก แต่ที่นั่นน่ะ พ่อมีหุ้นส่วนต่อเรือใหญ่ที่นั่น ก็เลยอยากจะให้จินไปเรียนรู้งานเอาไว้ ...เพราะอู่ที่นี่ของจินก็ทำท่าจะเติบโต พ่อเขาก็เลยจะหนับหนุน...จุนโนะอย่าคิดมากเลยนะค้าา...”
“เอ้อ...แล้วเขาจะกลับเมื่อไรฮะ?”
“ไม่ทราบค่ะ อาจจะนานหน่อย เดือนหนึ่ง หลายเดือนหรืออาจจะครึ่งปี...”
“ตั้งครึ่งปี.........” ใจจุนโนะยิ่งห่อเหี่ยวเข้าไปใหญ่ เขาขบริมฝีปากจนเจ็บ
...... จินไปแล้ว....ไปนานแค่ไหนก็ไม่รู้.....และข้อสำคัญไปโดยไม่บอกกล่าวอะไรสักคำ....
จะว่ากระทันหันจนบอกไม่ทันก็ไม่น่าจะใช่ .....หรือว่า....จงใจจะทิ้งกันใช่มั้ย?........
รู้สึกหดหู่ไปหมด...ความหวังที่ตั้งใจเอาไว้ พังทลายลง.. กะว่าจะมาคืนดีด้วย แต่ว่าโชคชะตาทำไมเล่นตลกกับเขาได้เช่นนี้

จุนโนะลายูริกลับ ระหว่างทางก็ร้องไห้มาตลอด จนมาถึงอพาร์ตเมนต์... เห็นคาซึยะนั่งเหม่ออยู่หน้าทีวี ก็เเลยบอกให้น้องชายเก็บของไปอิโตะ เพราะเขาต้องไปถ่ายโฆษณาที่นั่น จากนั้นก็อาจจะใช้ชีวิตอยู่กับแม่ที่นั่นเลยก็ได้ ....เบื่อนัก เซ็งนัก ก็อย่าอยู่มันเลยโตเกียว ........ไปให้หมดบ้านดีกว่า....ก็บอบช้ำกันทั้งพี่ทั้งน้อง...

*****************

to be continue

comment ที่นี่ก็ได้จ้า..กด..กด..

Hosted by www.Geocities.ws