Never Let YOU Go...21

++++++++++++++++++++++++++++++

 

***************************

คาซึยะเดินออกมาขึ้นรถแท็กซี่บริเวณหลังคลับ เขารู้สึกหดหู่ใจเหลือเกินในคำบอกเล่าของยาระ ผู้จัดการของพี่ชาย ซึ่งโทรฯ มาหาเขาเมื่อสักครู่ บอกว่าคืนนี้และอีกหลายคืนจุนโนะจะไปนอนค้างบ้านยาระ..และ...
“จะแก้ผ้าถ่ายรูปท่าเดียว ไม่รู้จะกล่อมอย่างไรแล้ว...โอ้ย...กรูจะบ้า...” ยาระโอดครวญมาในโทรศัพท์ แล้วก็เล่าเหตุการณ์ให้ฟังอย่างละเอียด แถมท้ายด้วยหน่อยนึงว่า
“สงสารจินเหมือนกันนะ เจออีแบบนี้....ป่านนี้ไม่วิ่งหาจุนโนะวุ่นแล้วเรอะ..!!”
ยาระบ่นอะไรออกมาอีกยืดยาวตามประสาผู้จัดการช่างบ่น แต่คาซึยะรับรู้บ้างไม่รู้บ้าง ในใจห่วงแต่พี่ชายคนเดียว เขาเชื่อแน่ว่า จินต้องมาหาจุนโนะที่อพาร์ตเมนต์อีกในวันนี้ แต่ก็คงจะไม่ได้เจอกัน เพราะจุนโนะเล่นหนีปัญหาทั้งหมดเสียแล้ว

...อยากไปหาโทโมะ...พูดให้รู้เรื่องกันไปเลย หรือจะใช้วิธีแบบไหนเขาก็ยอม...ขอให้โทโมะเลิกรังควานจินและจุนโนะได้ก็เป็นพอ

....เขานั่งถอนใจเฮือกมาในรถ วันนี้ยามะพีบอกว่าจะอยู่เป็นเพื่อนคุณปู่ที่บ้าน...เพราะท่านมีอาการหวัดเล็กน้อย พอหมดจากเวลาเรียน ยามะพีก็ตรงดิ่งมาพยาบาลคุณปู่ทันที
.........
“เอ้อ...จะไปไหนดีครับ?” คนขับแท๊กซี่รีรออยู่นานแล้ว เมื่อหนุ่มน้อยที่นั่งด้านหลังเอาแต่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา
“เอ่อ...ไป....ไป...คอนโด Local ก็แล้วกัน” คาซึยะบอกทางไปตึกสุดหรูสีน้ำเงินที่ตั้งเด่นเป็นสง่่าอยู่ใจกลางเมือง

เขามาถึงหน้าคอนโดในเวลาต่อมา บอกพนักงานเคาน์เตอร์ว่าเป็นเพื่อนคุณโทโมฮิสะ แค่นั้นเขาก็ได้มาอยู่ตรงทางเดินหน้าห้องแล้ว แต่ว่า........ห้องที่ล็อคอย่างดีของหนุ่มจอมเฮี้ยวคนนั้นบอกให้รู้ว่า เจ้าของยังไม่กลับ
คาซึยะรออยู่นาน จนเมื่อย เขารูดตัวลงไปนั่งชันเข่าที่พื้น รอเวลาเท่านั้น และก็ไม่รู้ด้วยว่าคืนนี้โทโมะจะกลับมานอนที่คอนโดหรือเปล่า

.........................เวลาผ่านไป...

หนังตาชักเริ่มหนัก คาซึยะซบหน้ากับเข่าของตัวเอง เผลอหลับไปเมื่อไรไม่รู้ มารู้ตัวอีกทีเมื่อมีมือเย็นๆ แตะที่ข้างแก้ม เขาเงยหน้าขึ้นมา ตาเกือบสว่างเมื่อพบตัวเป้าหมายที่มุ่งมาหา.....
“อ๊ะ...รูปหล่อ...เป็นไงมาหาฉันถึงที่นี่?” เสียงโทโมะหวานจ๋อยเชียว ดวงตาโตยิ้มได้อีกต่างหาก
คาซึยะลุกขึ้นยืน เขาเผชิญหน้าโทโมะที่ในขณะนี้ มีสีหน้าแช่มชื่น ดูระเริงรื่นเหลือเกิน เด็กหนุ่มกวาดตาดูรอบๆ ไม่มีร่างของยูอิจิอยู่ด้วย แสดงว่า โทโมะมาคนเดียว
“ขอคุยด้วยหน่อย...” คาซึยะกล่าว
“ได้เล้ย....เข้าไปในห้องซิ” โทโมะยิ้มกริ่ม...ฉุดคาซึยะเข้ามาในห้อง

คาซึยะมองไปรอบกาย ไม่คิดว่าตัวเองจะได้กลับมาที่นี่อีกเป็นครั้งที่สอง แค่ครั้งแรกก็เผ่นหนีแทบไม่ทัน ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าเขาจะมาเสี่ยงภัยที่นี่อีก
“เป็นไง...มีอะไรผิดปกติเหรอ...ห้องนี้น่ะ รอนายอยู่ทุกวันเลยน้า...” โทโมะรู้ทันความคิดของเขาอีกแล้ว หนุ่มหน้าหวานจัดแจงรินเหล้าบางๆ ให้เขา แต่คาซึยะปฏิเสธ
“ผมดื่มมาพอแล้ว”
“เหรอ.” โทโมะยื่นหน้ามาดมปากคาซึยะ ทำให้เด็กหนุ่มผงะหนี เรียกเสียงหัวเราะจากหนุ่มตาโตได้ไม่เบา
“มีเรื่องจะพูดอะไรกับฉันเหรอ หวังว่าคงจะเป็นเรื่องดีนะ?” โทโมะเปิดฉากถาม เขาผายมือไปที่โซฟานุ่มตัวสีแดงเพลิง ทำให้เด็กหนุ่มผู้มาเยือนต้องนั่งลงอย่างเสียไม่ได้
“เป็นเรื่องดีเลยเชียวล่ะถ้าคุณคิดว่ามันดี และผมก็คิดว่ามันต้องดีถ้าคุณจะทำ”
“อะไรเอ่ย?” คนนั่งตรงข้ามเอียงคอมอง พลางกระดกเหล้าเข้าปาก
“ผมขอร้องล่ะคุณโทโมะ เลิกยุ่งกับอะกานิชิ จินและจุนโนะได้มั้ย? ให้เขาอยู่กันสบายๆ มีความสุขเถอะ....ผมขอร้อง...” คาซึยะพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดวงตาคมมองหน้าโทโมะเขม็ง
“เนี่ยเหรอ...การขอร้อง พูดไม่มีหางเสียง ไม่เพราะเลย ฟังดูก็รู้ว่ากลั้นใจพูด” โทโมะเบ้ปาก
“คุณนี่.....”
“พูดดีๆ ก่อนซี้...มาขอร้องเขา ทำเป็นพูดจาแบบนี้ได้ไง...”
“ก็ได้...คุณโทโมะ ผมขอร้องนะครับ ปล่อยมือจากจินเถอะ...อย่าไปกวนใจเขาอีกเลย...ขอร้องครับผม...” พูดเสร็จคาซึยะก็ก้มหัวลงต่ำ แต่โทโมะกลับปิดปากหัวเราะคิกคัก
“เรื่องอะไรล่ะ!!”
“คุณ....!!” คาซึยะเงยหน้าพรึ่บ เป็นจังหวะเดียวกับที่โทโมะลุกมานั่งที่เบาะข้างๆ เขา ฝ่ามือนุ่มทาบกับมือของคาซึยะที่วางบนตัก
“ขออย่างอื่นก็แล้วกัน โทโมะไม่เคยทำอะไรให้ใครฟรีๆ เรื่องนี้ก็เหมือนกัน ฉันปล่อยจินก็ได้ แต่ต้องได้นายมาแทน...โอเค้...??” ดวงหน้าหวานเลิกคิ้วอย่างเป็นต่อ เมื่อเห็นคาซึยะนิ่งไป เขาก็เขี่ยแก้มเด็กหนุ่มเล่นเบาๆ แถมยังเบียดตัวเข้าหาอีก
“ว่าไง...คาซึยะ...ไม่เห็นต้องเสียเวลาคิดเลย ไหนๆ นายก็มาถึงที่นี่แล้ว...ข้อตกลงของเราน่ะ พร้อมอยู่แล้วนะ เหลือแต่นายจะลงมือเท่านั้นแหล่ะ” โทโมะทำตาหรี่ปรือ ช้อนตามองคาซึยะอย่างยั่วยวน ซึ่งอีกฝ่ายเอาแต่นั่งกัดปาก สีหน้าครุ่นคิด
“ถ้าผมยอม คุณจะเลิกแกล้งจุนโนะมั้ยล่ะ?” หนุ่มโฮสถาม
“โอเช...”
“งั้นก็....” คาซึยะถอนหายใจราวกับจะตัดสินใจได้ เขาตวัดร่างบางเข้ามากระชับชิดขึ้นอีก

ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาจาบจ้วงกระแทกกระทั้นปิดริมฝีปากอวบอิ่มของโทโมะจนแนบสนิท ทำให้ร่างบางส่งเสียงเครือครางออกมาด้วยความลิงโลด
คราวนี้ไอ้หนุ่มโฮสคนนี้เสร็จเขาแน่ ไม่ต้องนั่งตื๊อให้เสียฟอร์ม....
...ชิ...ในที่สุด เขาก็กำลังจะได้คาซึยะมาไว้ในครอบครองอีกคน
“อืมมม....คา....คาซึยะ........” โทโมะร้องครางกระเส่า เมื่อหนุ่มโฮสยังคงจุมพิตเขาอย่างดุดัน วงแขนที่โอบรอบกายเขานั้น หนักแน่นและรุนแรงแทบจะบี้บดร่างของเขาให้เละคามือ และนั่นก็ทำให้โทโมะร้อนขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่า

จูบลึกซึ้งของคาซึยะ...ไม่เลวเลย เก่งใช้ได้....

โทโมะโอบกระหวัดรอบคอของหนุ่มน้อย หัวเราะเสียงกังวาน ยื่นกลีบปากยั่วยวนประทับแนบสนิทกับของเด็กหนุ่มยิ่งขึ้น มือเรียวนุ่มสอดเข้าไปใต้เสื้อยืด เสียดสีลำตัวกับร่างแกร่ง เสนอจูบให้อย่างถึงพริกถึงขึง จนร่างกายร้อนผ่าว โทโมะกระซิบเสียงกระท่อนกระแท่นว่า
“ไป...ที่...ห้อง...เดี๋ยวนี้เลย...” เขาดึงคาซึยะขึ้นยืน ในขณะที่ริมฝีปากก็ยังคงแนบชิดกันไม่ยอมจาก
“อือ......” คาซึยะรับคำ เขากอดร่างบางแน่น รุนหลังไปที่ห้องนอนซึ่งจำได้ว่า เคยพาโทโมะเข้ามาแล้วครั้งหนึ่ง
ร่างบางเกาะเกี่ยวกับเรือนร่างแกร่ง มือไม้ของโทโมะลูบไล้เข้าไปในเสื้อยืดของคาซึยะ ดึงชายเสื้อออกมานอกกางเกง แล้วก็ดึงมันออกทางหัว เสียงมือถือของเด็กหนุ่มหล่นปุลงกับพื้นพรม แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครใส่ใจ โทโมะเขี่ยมันออกให้พ้นทาง รีบเร่งจะให้ถึงเตียงให้ไวที่สุด
“คาซึ......อื้อ......” โทโมะบิดกายระทดระทวยแนบกับผ้าปูที่นอนมีร่างแข็งแกร่งของคาซึยะทาบทับอยู่ด้านบน ร่างกายถูกทำให้เปล่าเปลือยด้วยมือของหนุ่มโฮส และถูกแทนที่ด้วยฝ่ามือเย็นเฉียบของคาซึยะ....เด็กหนุ่มลูบโลมไปทั่วกายจนร่างขาวผ่องสะดุ้งเฮือก ดวงตาโตหรี่ปรืออย่างคนมีอารมณ์รัญจวนเต็มที่ คาซึยะซุกไซ้ริมฝีปากไปทั่ว

....เรือนกายนี้ และหน้าตานี้ มีสิ่งใดบ้างที่ผิดแผกไปจากคุณยามะพีของเขา

.....ไม่มีเลย...

แม้กระทั่งเสียงร้องนั้น ...ก็ไม่ผิดเพี้ยน...

การบิดกายอย่างเร้าใจนั่นก็เหมือนกัน ทั้งสองคนทำได้ไม่ต่างกัน เพียงแต่ว่า.....

....คนหนึ่งคือคนที่รัก..

....แต่อีกคนหนึ่งคือคนที่ชังนักหนา.......

คาซึยะทำหน้าที่ปลุกเร้าร่างบางต่อไป เขาพยายามจะสะกดกลั้นอารมณ์ใคร่ของตัวเองไว้ ในใจนึกถึงแต่ยามะพีตลอดเวลา ....จนกระทั่ง ร่างกายร้อนผ่าวของโทโมะดิ้นพราดๆ เมื่อเขาไล้มือต่ำลงไปกว่าหน้าท้องแบนราบ สัมผัสสิ่งที่ไหวอ่อนและมันเริ่มแสดงให้เห็นถึงอารมณ์อันจวนจะประทุออกมา คาซึยะคลึงเคล้า ขยำขยี้มัน จนโทโมะร้องคราง เรือนกายบิดเร่าๆ
“เดี๋ยวนี้...เดี๋ยวนี้เลย...ฉัน...ต้องการนาย...คาซึยะ...” โทโมะสะบัดกาย เชิดหน้าขึ้น ริมฝีปากหอบเผยอ ใจจะขาดรอนๆ ถ้าคาซึยะไม่เลิกทรมานเขา เขาคงจะขาดใจตายแน่ๆ
“เร็ว...คาซึ......อ่ะ.......” โทโมะจับมือของคาซึยะที่กำลังหยอกล้อเรือนกายท่อนล่างของเขาไว้มั่น เนื้อตัวแดงเพราะความใคร่บ่มเต็มที่ เขากัดย้ำผิวกายของคาซึยะจนแดงด้วยแรงอารมณ์
คาซึยะมองหน้าหวานนั่น แล้วก็โน้มร่างลง ให้โทโมะนอนบิดกายบนเตียง เขาจุมพิตกระชากวิญญาณโทโมะอีกครั้ง
“คาซึยะ.....เร็ว....ทนไม่ไหวแล้วนะ.......” เสียงครวญครางของคนหน้าหวานยังดังอยู่ใต้ร่าง สองแขนไขว่คว้าเรือนกายของคาซึยะ ซึ่งบัดนี้กำลังคุกเข่าคร่อมร่างของเขาอยู่
“ต้องการมากใช่มั้ยคุณโทโมะ” คาซึยะถามเสียงต่ำ
“ใช่...เร็ว..ซิ...ใจจะขาดอยู่แล้ว...”
“ดี!! ทีนี้ก็จะได้รู้เอาไว้...ว่าต้องการอะไรแล้วไม่ได้น่ะ มันเป็นอย่างไร!!” คาซึยะพูดแค่นั้น ก็ขยับกายลงจากเตียง เขายืนเสยผมมองร่างสั่นสะท้านของโทโมะอยู่ห่างๆ
“อ๊ะ...ไม่นะ...อย่าหยุดนะ!!” โทโมะกระเด้งตัวลุกขึ้น ผิวกายยังคงเร่าร้อนเพราะไม่ได้ถูกทำให้เติมเต็ม เขาเห็นคาซึยะยืนหัวเราะอยู่ปลายเตียง เสื้อแสงถูกหยิบขึ้นมาใส่ สีหน้าแววตาของหนุ่มตรงหน้าดูสะใจ และเยาะเย้ย
“อารมณ์ค้างล่ะซิ...”
“ไม่นะ!! ฮือ.......ฮือ.....อย่าทิ้งฉันไว้อย่างงี้....คาซึยะ!!” โทโมะผวาเข้าหาแต่อีกฝ่ายเตรียมตัวหลบอยู่แล้ว เขารีบวิ่งออกมานอกห้อง ตรงดิ่งไปที่ประตูทางออก ในขณะที่เห็นโทโมะวิ่งตามมาในสภาพเปลือยเปล่า
คาซึยะรีบกระชากประตูออก เขาวิ่งแน่บออกไปทันที วิ่งลงบันไดโดยไม่ยอมหยุดรอลิฟต์ โทโมะจะแก้ผ้าวิ่งตามเขาได้ก็เอา....สองหูได้ยินเสียงโทโมะร้องกรี๊ดอยู่หน้าห้อง เขาวิ่งลงบันไดไปเรื่อยๆ จนมาหยุดหอบที่ชั้นล่าง ....จากนั้นก็เดินล้วงกระเป๋ากลับอพาร์ตเมนต์อย่างสะใจ......

................
“ฮึก......ไอ้.......ไอ้เด็กเปรต.....ไอ้.......X#@^%&&$XXXX...” โทโมะตะโกนด่าคาซึยะอีกยืดยาว เขาทรุดร่างที่เร่าร้อนกับพื้นพรมหน้าประตู สะอึกสะอื้น เมื่ออารมณ์ที่ค้างเติ่งนั้นไม่ได้ถูกทำให้ดับลง โทโมะร้องไห้ไป ด่าไป ผลสุดท้ายก็กลับมาร้องกรี๊ดๆ ที่เตียง ดิ้นพราดๆ ทุรนทุราย จนต้องวิ่งเข้าห้องน้ำ ราดน้ำเย็นเฉียบรดร่างกายของตัวเอง....แต่ว่า...มันก็ไม่อาจทำให้กายดับกระหายได้
จนท้ายสุดเขาก็ต้องคว้ามือถือมากรอกเสียงลงไป
“ฮือ....ยู....มานะ...มาเดี๋ยวนี้เลย...ฮือ.........คิดถึงยู...มาเร็วๆ นะ ยูอิจิ ฉันใจจะขาดอยู่แล้ว....ฮือ....ๆ”

************************

ยามะพีแวะเข้ามาดูคุณปู่ยามะชิตะก่อนจะไปเรียนในวันรุ่งขึ้น พอชะโงกหน้าเข้าไปเยี่ยมๆ มองๆ ในห้องนอนของชายชราก็เห็นคุณป้าแม่บ้านกำลังดูแลคุณปู่อยู่ก็เบาใจ เขาเดินเข้ามาหอมแก้มอันเหี่ยวย่นของร่างบางที่กำลังนอนลืมตาใสแจ๋วมองเขาอยู่ ใบหน้าใจดีฉาบด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นหลานคนโปรดแต่งตัวจะไปเรียน ยามะพีบอกว่าวันนี้จะแวะมาค้างด้วยอีก
ยังไม่ทันที่ยามะจะก้าวพ้นบันไดบ้าน เขาก็ได้ยินเสียงรถวิ่งเข้ามาหน้าตึก เสียงบีบแตรดังสนั่น นึกแปลกใจที่เช้านี้มีคนมาหาคุณปู่ด้วย แต่สงสัยนักว่าจะเป็นใคร
แต่แล้วคำถามของเขาก็ได้รับคำตอบ เมื่อหน้าประตูปรากฏร่างของเจ้าของรถคันนั้น ....กำลังเดินปึงๆ หน้ามุ่ยเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้า
“จะไปเรียนหรือจะไปหาแฟน?” ประโยคแรกที่ผู้มาเยือนถามไถ่ ด้วยน้ำเสียงฟังดูห้วน ไม่ถูกใจคนฟังเท่าไรนัก ยามะพีมองคนถามตั้งแต่หัวจรดเท้า

.....โทโมฮิสะ...สารรูปดูไม่ได้เอาเสียเลย ผมเผ้ายุ่งเหยิง หน้าตาเหมือนคนอดหลับอดนอน แถมเนื้อตัวยังมีรอยพิศวาสจางๆ ปรากฏให้เห็นที่ลำคอและเนินอกซึ่งโผล่พ้นคอเสื้อกล้ามเสียอีกแน่ะ

....สงสัยเมื่อคืนคงไปฟัดกับใครที่ไหนมาแน่ๆ

ยามะพีมองแล้วก็ถอนหายใจอย่างระอา
“ว่าไง ถามทำไมไม่ตอบ?” เสียงนั้นเร่งเร้าจนยามะพีส่ายหน้า
“จะไปเรียน....แล้วนายล่ะ มาได้นะที่นี่ง่ะ รู้ด้วยเหรอว่าคุณปู่ไม่สบาย...”
“ไม่รู้หรอก ป่วยเป็นเหมือนกันเรอะ คุณปู่ของนายน่ะ...เห็นร้อยวันพันปีแข็งแรงจะตายมีแรงด่าฉันออกเยอะ!!” โทโมะทำหน้าบึ้งใส่
“เอ๊.....พูดชอบกลนะนายนี่ คุณปู่ของฉันคนเดียวซะเมื่อไหร่ล่ะ”
“อ๋อ...เหรอ....แต่คุณปู่คงลืมไปแล้วมั้งว่า ยังมีหลานชายชื่อโทโมะอยู่อีกทั้งคน และก็หน้าตาเหมือนกับหลานคนโปรดอย่างนายด้วยอ่ะ” โทโมะพูดแล้วก็ค้อนยามะพีตาคว่ำ นึกชังน้ำหน้าแฝดผู้น้องเหลือกำลัง
ก็หน้าตาออกจะเหมือนกันแบบนี้ ทำไมคุณปู่ถึงรักอยู่คนเดียว แล้วยังเจ้าหนุ่มโฮสรูปหล่อนั่นก็อีก หลงกันได้หลงกันดี....หลงซะจนผลักไสเขาอย่างไม่ใยดี...มันน่าเจ็บใจมั้ยล่ะ???
“ถ้าไม่ได้มาเยี่ยมคุณปู่ แล้วนายมาทำไมกัน?” ยามะอดถามไม่ได้ ...
ดูก็รู้ว่าโทโมะต้องมีเรื่องร้อนใจมาให้เขาแน่ ลงมาด้วยอาการรวนกันแบบนี้
เสียงพี่ชายดังกวนประสาทว่า
“ก็อยากมาเตือนอะไรนายหน่อย”
“หือ??? เรื่องไร?” คิ้วเรียวของน้องชายขมวดเข้าหากัน ยามะพีเอียงคอมองโทโมะด้วยสีหน้าที่มีแต่คำถาม
โทโมะมองแล้วก็อมยิ้มที่มุมปาก สายตาคมกริบมองยามะจนทั่วตัว แล้วก็ยักไหล่
“นายคาซึยะของนายน่ะ....ดูๆ กันหน่อยก็ดี มาคอยตามฉันอยู่ได้ เมื่อคืนก็มาดักรอฉันที่คอนโด...”
“....คาซึจังง่ะเรอะ??! ไม่มีทาง!!” ยามะพีเบ้ปาก...ส่ายหน้า สีหน้าบ่งบอกว่าไม่เชื่อเรื่องที่โทโมะพูดเลยสักนิด
“ฮึ!! ฉันก็ไม่หวังว่านายจะเชื่อหรอก แต่นี่แน่ะ....เอาคืนเขาด้วยล่ะกัน” โทโมะโยนโทรศัพท์มือถือให้ยามะพี และบอกอีกว่า
“แฟนนายลืมทิ้งไว้เมื่อคืน สงสัยนายคงจะป้อนให้ไม่อิ่มละม้างง....เมื่อคืนคงจะอดอยากปากแห้งถึงได้มาขอนอนกับฉัน....ฉันก็นะ อดสงสารไม่ได้ เห็นอยากเหลือขนาด ....แหม...ดูทำหน้าเข้าซิ ไม่เชื่อล่ะซี้...”
“ก็แหงล่ะ คาซึยะไม่ใช่คนนิสัยแบบนั้นซะหน่อย” ยามะพีเถียง
“ไม่ใช่ได้ไง ถ้าไม่ใช่ ..เขาไม่มีอาชีพเป็นโฮสหรอก...ผู้ชายขายตัวพรรค์นั้น...” โทโมะเอานิ้วจิ้มหน้าผากของคนตรงหน้า ทำให้ยามะพีหน้าหงาย
“ไม่เชื่อก็ไปแก้ผ้าไอ้หมอนั่นดูไป ว่ามีร่องรอยคิสมาร์กของฉันติดอยู่หรือเปล่า...คิก...คิก....แฟนนายนี่กลัดมันจริงๆ เลยเชียวล่ะ”
“นายโกหกใช่มั้ย? โทโมะ!!” ยามะเริ่มไม่แน่ใจ โทรศัพท์มือถือที่กำแน่นในมือนี่ก็ของคาซึยะแน่นอน เขาจำได้ .....แล้วเจ้ามือถือนี่ไปอยู่กับโทโมะได้ยังไง ถ้าไม่ได้เป็นอย่างที่โทโมะว่า
“ฉันอาจจะโม้ให้นายฟังหลายเรื่อง แต่เรื่องนี้ ใครเขาเอามาโม้กันล่ะ หลักฐานก็มีเห็นๆ ถ้ายังข้องใจก็ไปจับแฟนนายมาแก้ผ้าดูไป” โทโมะยืนเท้าเอว ลอยหน้าลอยตาท้าทาย เสียงพูดบรรยายสรรพคุณคาซึยะยังมีให้ได้ยินอีกยืดยาว แต่ยามะพีไม่รับรู้อะไรแล้ว เขาเอาแต่คิด...และคิด....จะเป็นไปได้อย่างไรกัน
โทโมะยิ่งพูดก็ยิ่งสะใจ เมื่อเห็นน้องชายนิ่งอึ้ง หน้าซีดลงทุกที ...ก็ยิ่งมีความสุข เมื่อคืนโดนแฟนมันทำไว้แสบ อย่าหวังเลยว่าโทโมะจะไม่เอาคืน...ให้หายแค้น
“นายคงไม่ได้นอนกับเขาใช่มั้ย โทโมะ?” ยามะพีกลั้นใจถามเสียงเริ่มเครือ
“แหม...ใครว่า....หนุ่มหล่อมาหาทั้งที ฉันเองก็กำลังเหงาใจ ก็เลย...คิก...คิก....คาซึยะนี่เวลาครางแล้วเหมือนลูกแมวเป็นบ้าเลย..แถมเซ็กซี่อีกต่างหาก และยังจะลีลาที่...........”
“ฮึ้ย...!!”
โทโมะพูดยังไม่ทันจบ หมัดน้อยๆ ของยามะพีก็เสยเข้าที่มุมปากพอดี

.....พลั่ก..!!.....

“โอ้ย!! ไอ้ยามะ แกต่อยฉันเรอะ...??” โทโมะยกมือกุมปาก ในขณะที่น้องชายยืนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่มือโปน
“เออ เด่ะ...พี่เฮงซวยอย่างนาย แค่นี้มันยังน้อยไป นายนี่มันเลวจริงๆ เที่ยวแย่งแฟนชาวบ้านไปทั่ว กับน้องก็ไม่เว้น...ฉันอยากรู้นักว่า นายน่ะมันมีหัวใจหรือเปล่า แฟนตัวเองก็มีอยู่แล้ว...มันไม่ถึงใจหรือไง ...สักวันหนึ่งนะ โทโมะ สักวันหนึ่ง จะไม่มีใครเอานาย...นายจะต้องอยู่อย่างเดียวดาย ฉันขอแช่งนายไว้เลย...” ยามะพีพูดพลางป้ายน้ำตาออก เขาชี้หน้าว่าโทโมะ ทั้งๆ ที่ไม่เคยทำมาก่อน แต่คนฟังจะรู้สึกสลดก็หาไม่ สีหน้านั้นยิ้มย่อง แม้จะเจ็บที่มุมปากก็ตาม
“นายเองล่ะ อย่าคิดว่านายจะวิเศษนะ ยามะ...หนอย....มาต่อยฉัน เตรียมร้องไห้ขี้มูกโป่งได้เลยแก...คาซึยะน่ะอยู่มือฉันแน่...แฟนแกก็เรื่องของแก ฉันจะเอาซะอย่าง...ฮึ!! ฉันไปก่อนล่ะ จะไปล้างคราบคาวสวาทของแฟนแกเสียหน่อย... ฝากไว้ก่อนเหอะไอ้หมัดกระจอกๆ ของแกน่ะ ยามะ...!!” เสียงหัวเราะหึๆ แบบเย้ยหยันของโทโมะลอยมา

ยามะสะบัดหน้าหนี เขาไม่อยากฟังถ้อยคำของโทโมะอีกแล้ว...พอกันทีพี่ชายที่คลานตามกันมา ลงทำแบบนี้มันประกาศสงครามกันชัดๆ ยามะรีบหันหลังให้ เขาเดินดุ่มๆ ไปขึ้นรถ และไม่เหลียวมามองพี่ชายที่ยืนหน้าถมึงทึงอีกเลย
โทโมะยักไหล่ เมื่อทิ้งระเบิดลูกใหญ่ให้ยามะแล้วเขาก็เตรียมจะกลับออกไปบ้าง แต่ว่า เขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างของชายชราที่ได้ชื่อว่าเป็นปู่ ยืนมองหน้าตึงที่เชิงบันได
“คุณปู่.....” เขาแหงนมองดวงหน้าที่เพิ่งจะฟื้นจากอาการไข้หวัดนั้น สบดวงตาคมกริบของปู่แล้วก็ต้องสะท้าน...ดวงตาคมกร้าวนั้น มองเขาอย่างตำหนิ และไม่พอใจ

คุณยามะชิตะก้าวลงบันไดอย่างช้าๆ แล้วหยุดเหนือโทโมะสองสามขั้น
“คุณปู่....” โทโมะครางเสียงเบา
“ถ้าจะมาก่อความวุ่นวายที่นี่ก็ไม่ต้องมา” เสียงกร้าวของชายชราดังขึ้น และนั่นก็ทำให้โทโมะตวัดหางตามอง ริมฝีปากที่บวมช้ำจากหมัดของยามะพีเมื่อครู่เบะใส่คุณปู่
“ก็ไม่อยากมานักหรอก ...ผมไม่ใช่หลานคนโปรดนี่”
“ถ้าแกอยากมาหาฉันดีๆ ก็มาได้ แต่นี่มาแล้วก่อเรื่องเดือดร้อนแบบนี้ ฉันว่าแกอย่ามาซะจะดีกว่า”
“ผมก็แค่มาหาไอ้น้องชายตัวดี....จะบอกมันว่า แฟนมันน่ะ...คาซึยะของมันน่ะ แอบมาหาผมเมื่อคืน แล้วเราก็...ฮุ...ฮุ...คุณปู่อย่าให้ผมเล่าเลย เดี๋ยวหัวใจวาย เรื่องของคนหนุ่มเขานะครับระหว่างผมกับลูกจ้างคุณปู่...อ้อ...แล้วมันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น อยากจะรู้นักว่า คุณปู่ยังจะจ้างเจ้าหมอนี่ต่อไปหรือเปล่า...จะเอาทั้งพี่ทั้งน้องแบบนี้ มันคบไม่ได้นะครับ....”
“โทโมะ!!” ชายชราดุหลานชายเสียงเข้ม โทโมะจึงหยุดคำพูดไว้เพียงนั้น เขาโค้งให้คุณยามาชิตะอย่างล้อเลียน แล้วก็หันหลังเดินผิวปากหวือ ....ขึ้นรถคันงามจากไป....ทิ้งให้ชายชรายืนส่ายหัวกับพฤติกรรมของหลานชายคนนี้อยู่เพียงลำพัง....นึกสงสารยามะพีเหลือเกิน ถ้อยคำทั้งหมดที่ออกมาจากปากของโทโมะเขายืนฟังอยู่นานแล้ว...เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เรื่องแบบนี้ต้องให้ยามะพีพิสูจน์ถึงจะได้รู้กันเสียที ว่าเขาควรจะจ้างคนอย่างคาซึยะต่อไปหรือไม่

***************************

ยามะพีไม่มีสมาธิในการเรียนเลยสักนิด เลคเชอร์ของอาจารย์ผ่านหูซ้ายทะลุหูขวา ไม่มีเรื่องเรียนผ่านเข้ามาในโสตประสาทเลย วิชาที่เรียนก็กางอยู่เบื้องหน้า แต่ในใจของนักศึกษาหนุ่มคนนี้กลับคิดไปถึงคาซึยะและโ่ทโมะ......และในที่สุดเขาก็ปิดหนังสือฉับ...ลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องเลคเชอร์

ขับรถอย่างรีบเร่งจนมาถึงบ้านคุณปู่ แต่พอตอนจะเดินเข้าห้องพักผ่อนที่คาซึยะกับคุณปู่นั่งคุยกันอยู่นั้น เขาก็ผ่อนฝีเท้าลง ราวกับกลัวที่จะเผชิญหน้ากับใครบางคน
เขายืนนับหนึ่งถึงสิบอยู่หลายเที่ยวก่อนจะตัดสินใจก้าวฉับๆ เข้าไปหาคาซึยะ ที่เงยหน้าขึ้นมองเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า รอยยิ้มของคาซึยะกว้างขึ้นเมื่อเห็นเขา แต่แล้วก็ต้องรีบหุบยิ้มเมื่อเห็นว่ายามะพีไม่ได้ยิ้มตอบเลยสักนิด
“คาซึยะ!! มานี่หน่อยซิ!!” พูดแล้วก็ฉุดเด็กหนุ่มขึ้น พากันเดินลิ่วๆ เข้าไปในห้องสมุด
เมื่อประตูปิดสนิทแล้ว คาซึยะตรงเข้าสวมกอดร่างบางจากทางด้านหลัง ฝังจมูกที่ซอกคอหอมกรุ่น
“ยามะจัง อดใจหน่อยก็ไม่ได้ ไม่คิดว่าจะคิดถึงผมมากขนาดนี้” เด็กหนุ่มหันร่างยามะให้มาเผชิญหน้า แต่กลับถูกผลักจนเซ คนหน้าหวานยืนกอดอกหน้าบึ้งอยู่ตรงหน้า เขาชี้หน้าคาซึยะแล้วก็ส่งเสียงแหว
“อย่าเลยนะ!! ฉันไม่ตัณหาจัดอย่างนายหรอก...ฮึ!!”
“เอ๋...ยามะจัง เป็นอะไรไปง่ะ?”
“นายน่ะ....ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดี ไหน...ถอดเสื้อออกเด๊ะ!”
“ถอดเสื้อ??!!” คาซึยะเลิกคิ้ว มองหน้าสวยของคนรัก ไม่เห็นมีแววหวานให้เลยสักนิด
“ยามะต้องการก็ไม่บอก เฮ้อ...เล่นเอาใจหาย” คาซึยะก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด แต่ยามะก็ยกมือกันเอาไว้
“อยู่ตรงนั้นแหล่ะ ...บอกว่าให้ถอดเสื้อไง!!”
“ในห้องสมุดแบบนี้ ปิดม่านหน่อยดีมั้ย รู้สึกว่าจะสว่างไปหน่อย” คาซึยะทำท่าจะเดินไปที่หน้าต่าง แต่ยามะพีก็ฉวยไหล่เอาไว้อย่างแรงจนร่างเขาเซ ล้มลงที่โซฟา ยามะพีกระชากเสื้อของคนรักออกอย่างโมโห แค่นี้ทำท่าอิดเอื้อน มีพิรุธเต็มที่นี่นา...
“นี่ไง!!” ยามะพีอุทานออกมา หน้าซีดสลดวูบเมื่อเห็นแผงอกของคาซึยะมีรอยแดงเป็นปื้น แถวตรงหน้าอกจนถึงหน้าท้องแบนราบ ไม่ต้องสงสัยกันอีกต่อไปแล้ว
“ฮึก...คาซึยะ!! นาย...นายนอกใจฉันจริงๆ ด้วย..ฮึก....ฮือ......” ยามะพีปิดหน้า กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป เป็นจริงอย่างที่พี่ชายของเขาพูดทุกอย่าง รอยคิสมาร์กนั่น ....ก็ต้องเป็นของโทโมะอยู่แล้ว ไม่งั้นรายนั้นจะรู้ได้ไง..
ยามะพีปามือถือใส่คาซึยะ เขาผลุนผลันเดินไปที่ประตู แต่คาซึยะฉวยข้อมือเอาไว้ แต่อีกฝ่ายดิ้นรนขัดขืน กำปั้นน้อยๆ ประเคนไปตามเนื้อตัวของคาซึยะจนปัดป้องแทบไม่ทัน
“คุณยามะพี เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?” เด็กหนุ่มร้องถามพลางจับข้อมือของคนรักเอาไว้แน่น
“ไม่ต้องถาม...นายไปนอนกับโทโมะมาใช่มั้ย? นายทรยศฉัน ทำไม? ทำไมกัน แค่ฉันไม่มาให้นอนด้วยสองสามวัน นายถึงวิ่งแจ้นไปหาตัวแทนฉัน”
“ไม่จริงสักหน่อย..อย่าเข้าใจผิดซิ คุณยามะ...”
“ไม่ได้เข้าใจผิด ...ฮึก....นายบอกฉันมาซิ ว่าเมื่อคืนนายไม่ได้ไปหาโทโมะ”
ยามะพียิ่งสะอื้นยิ่งขึ้นเมื่อเห็นคาซึยะก้มหน้างุด ดวงตาที่เคยคมกล้าค่อยๆ เหลือบมาทางเขา
“ว่าไง? บอกความจริงมาทั้งหมดนะ!!” เสียงคาดคั้นเริ่มดังชึ้น และในที่สุดคาซึยะก็ผ่อนลมหายใจและสารภาพว่า
“ใช่...ผมไปหาโทโมะ...”
“คาซึยะ!!” ร่างบางผงะถอยหลัง....น้ำตาไหลพรูออกมาอย่างห้ามไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
“แต่...เดี๋ยวฟังผมก่อน..”
“ไม่ง่ะ....นายนอนกับเขา...นายบอกว่ารักฉัน แต่นายไปหาเขา...ฮึก....คนทรยศ”
“ไม่จริง ผมไม่ได้นอนกับเขานะ...แค่ไปขอร้องไม่ให้เขายุ่งกับพี่จินและจุนโนะอีก...” คาซึยะชะงัก เมื่อยามะพีเอานิ้มจิ้มที่ทรวงอกเขาอย่างแรง
“แล้วไอ้รอยบ้าๆ นี่ล่ะ อะไร? ฉันไม่เชื่อนายแล้ว คาซึยะ พอกันที...นายจะไปนอนกับใครที่ไหนฉันจะไม่ว่าเลย แต่นี่ กับคนๆ นี้ โทโมฮิสะ...คนที่หน้าเหมือนฉันทุกอย่าง แบบนี้มันหมายความว่าไง?” ยามะพีใช้หลังมือป้ายน้ำตา ก้าวถอยหลังเมื่อคนรักพยายามจะคว้าตัวไว้ เขาก็ปัดมือออก วิ่งผลุนผลันออกไปจากห้องด้วยน้ำตานองหน้า
“ยามะพี!!” เด็กหนุ่มตะโกนเรียก วิ่งตามมา แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว ยามะพีขับรถจากไป ทิ้งไว้แต่รอยไหม้ของล้อรถเป็นทาง....
“คุณยามะ....” คาซึยะเข่าอ่อน นั่งแปะไปกับพื้นถนนหน้าตึกนั่นเอง

“คาซึจังงง...” เสียงเหียบห้าวของคุณปู่ยามะชิตะดังจากทางเบื้องหลัง เมื่อคาซึยะหันไปมอง เห็นคุณปู่ยืนกวักมือเรียกเขาที่หน้าประตู
“มาคุยกันหน่อยเป็นไร...” ชายชราพูดเพียงนั้นก็เดินเข้าไปข้างใน
“แย่แน่เรา...” เด็กหนุ่มลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า ใจคอไม่ดีเอาเสียเลย วันนี้คงจะไม่ใช่วันของเขาแน่แล้ว........

**************************************

to be continue

comment ที่นี่ก็ได้จ้า..กด..กด..

Hosted by www.Geocities.ws