******************************

...........ตอนเย็น ยาระชวนจุนโนะกลับบ้านหลังจากเสร็จจากงานเดินแบบ พอเดินมาถึงรถสีบรอนซ์คันหรูที่จอดเด่นเป็นสง่าอยู่ในลานจอดรถ ยาระก็ชี้ให้จุนโนะดูรถคันนั้น แล้วก็ยื่นกุญแจรถให้ แถมบอกอีกว่า
“เอาไปใช้ก็แล้วกัน”
จุนโนะทำหน้างง มองหน้ายาระสลับกับกุญแจในมือ
“เอาอะไรไปใช้ครับ?”
“ก็รถคันนี้น่ะซิ....ทางเอเยนต์เขาบอกให้นายเอาไปลองขับดู ถ้าพอใจก็จะทำเรื่องผ่อนให้ ไม่ได้ให้ฟรีนะ แต่คิดราคาพิเศษ เพราะเอเยนต์เราทำโฆษณาให้เขา” ยาระบอก แล้วก็ก้าวเข้าไปนั่งในที่ด้านข้างคนขับ เขาชะโงกมามองเมื่อเห็นจุนโนะยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
“อ้าว...ขึ้นรถซิ เดี๋ยวขับไปส่งพี่ที่อพารต์เมนต์ยูกิให้หน่อยนะ”
“หมายความว่า ผมได้ขับรถคันนี้หรือฮะ” จุนโนะถามให้แน่ใจ ยาระพยักหน้างึกๆ

จุนโนะทำตาโต รีบเข้าไปนั่งในรถ แล้วสตาร์ตเครื่องทันที เด็กหนุ่มนั่งกุมพวงมาลัยรถแน่น เขาหันมามองยาระอีกครั้ง จนผู้จัดการหนุ่มหัวเราะร่วน
“อ้าว...บื้อกินซะล่ะ จุนโนะ ออกรถซิ”
“ครับ...คุณผู้จัดการคนเก่ง....” จุนโนะไปส่งยาระตามสั่ง แถมก่อนจะลงจากรถ ยาระยังยื่นหน้ามาบอกเสียอีกแน่ะว่า
“คืนนี้ อย่าหักโหมล่ะ รีบเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า พรุ่งนี้ไปอิโตะ....”
“อะ...อะไรนะ....?” จุนโนะงงเป็นครั้งที่สอง
“ก็ไปถ่ายโฆษณาไง แค่นี้ทำงง เอ๊...พี่ยังไม่ได้บอกเหรอ...อืมมม.....ถ่ายโลชั่นบำรุงผิวจากชาเขียวที่นั่นนะ....เจ้าของรายการเขาอยู่ที่นั่น ก็เลยอยากจะโปรเมืองเขาหน่อย...อิโตะน่ะ....ไม่ไกลหรอก ขับรถสองชั่วโมงกว่าๆ ก็ถึงแล้ว...บอกแฟนนายด้วยล่ะ....ห้ามมีคิสมาร์กเด็ดขาด” ยาระพูดแค่นั้น แล้วก็สำทับมาว่า ให้จุนโนะตื่นแต่เช้า เพราะทีมงานจะขับรถตู้มารับ
จุนโนะได้แต่พยักหน้า ทำหน้ามุ่ยอยู่ตามลำพัง

...อะไรกันฟะ....นึกจะให้ไปก็ไป...ไม่บอกกล่าวกันล่วงหน้าด้วย...ทำไมชีวิตของเขาถึงได้มีอะไรที่กระทันหันแบบนี้อยู่ร่ำไป...
นึกเบื่อชีวิตแบบนี้ซะแล้วซิ....

เขานึกไปถึงเมือง...อิโตะ...เคยไปบ่อยครั้ง เพราะแม่แต่งงานใหม่แล้วไปอยู่ที่นั่น ไร่ผลไม้ที่พ่อเลี้ยงเป็นเจ้าของอยู่นั้นก็ได้ผลดี จนเขาไม่นึกห่วงแม่ ก็มีความเป็นอยู่อย่างสุขสบายจนหมดห่วงไปได้
จุนโนะนึกดีใจที่จะได้ไปเยือนที่นั่นอีก ถึงจะไม่ได้ไปหาแม่โดยตรงแต่ว่า ได้มาเหยียบผืนดินเดียวกันแบบนี้ เขาเองก็อดตื่นเต้นไม่ได้

เด็กหนุ่มขับรถคันใหม่ไปที่อู่ของจิน หวังจะไปอวดรถซะหน่อย แต่คนงานของจินบอกว่า
“ออกไปกับลูกค้านะครับคุณจุนโนะ....ไปเมื่อกี้นี้เอง....บอกว่าจะพาลูกค้าไปเลี้ยงอาหารมื้อค่ำหรือไงนี่ครับ ...”
จุนโนะกลับออกไปด้วยความผิดหวังนิดๆ หวังจะทานอาหารกับจินฉลองได้รถคันใหม่ ไม่อยู่ซะได้ ..แต่ก็เอาไว้ฉลองหลังกลับจากอิโตะแล้วก็ได้

แต่ว่า....ถ้าลองชวนไปด้วยกันจะดีมั้ยน้าาา.......

คิดเองเสร็จสรรพว่า อย่างไรก็คงเป็นไปไม่ได้ เพราะจินต้องทำงานแล้วนี่นา และแต่ละวันที่ผ่านมา จินก็ทำงานหนักขึ้นทุกวัน ...เพราะฉะนั้นโอกาสที่จินจะไปด้วยกันคงยาก.......

เขาหิ้วอาหารสำเร็จรูปจากร้านสะดวกซื้อกลับที่พัก ...รอการกลับมาของจินดีกว่า

****************************

จินนั่งมองโทโมฮิสะละเลียดทานอาหารตรงหน้าอย่างอึดอัด บ่อยครั้งทีเดียวที่เขาแอบชำเลืองดูนาฬิกา ขณะนี้เกือบจะสี่ทุ่มแล้ว แต่โทโมะก็ดูจะสนุกสนานกับการกินเพื่อที่จะแกล้งเขา....เปลี่ยนร้านอาหารมาสามร้านแล้ว เพราะลูกค้าคนนี้ต้องการทานออร์เดิร์ฟก่อนอาหารหลัก จินก็เลยต้องพาไป จากนั้นก็เข้าไปทานอาหารจีนที่โทโมะชอบ... หลังจากนั้นก็ร่ำร้องอยากจะทานของว่างตบท้าย
“นะฮะ.......นานๆ จะออกมาทานอาหารกับคนถูกใจเสียที ก็เลยไม่อยากกลับเร็ว...” โทโมะว่า
“เพราะพี่ยูไม่อยู่หรือไงครับ...ระวังนะ พี่ยูจะเข้าใจผิด”
“โอ๊ย...ดีซิ...ผมน่ะเบื่อรายนั้นจะแย่...” ร่างบางพูดหน้าตาเฉย แถมยังยักไหล่แบบไม่แคร์ใครอีกด้วย
“อย่าพูดแบบนี้นะครับ อย่างน้อยพี่ยูก็รักคุณ” จินตำหนิ
โทโมะทำจมูกย่น เขี่ยอาหารในจานเล่น แบบไม่คิดจะตักมากินจริงๆ จังๆ
“เอางี้มั้ยครับ...แลกกัน...ผมคืนยูอิจิให้จุนโนะ แล้วจินมาเป็นคนรักผมแทน...เอ...ถ้าจะดีน้า...เอามั้ยเอ่ย?”
“ไม่เอา!!” จินตอบทันควันโดยไม่ต้องคิด
โทโมะหัวเราะร่วน ทำหน้าไม่ใส่ใจกับคำพูดของจินนัก.....เขาส่งยิ้มยิบหยีมาให้ เห็นชายหนุ่มตรงหน้ามองนาฬิกาบ่อยครั้ง ก็พูดขึ้นว่า
“อยากกลับบ้านแล้วล่ะซิครับ”
“เอ้อ...ผมว่ามันดึกมากแล้ว..” จินคลำนาฬิกาข้อมือ รู้ล่ะว่าการมองนาฬิกาบ่อยครั้งจะดูเหมือนเป็นการเสียมารยาท แต่กับคนคนนี้ เขาต้องมีมารยาทด้วยหรือ ...รู้ก็ทั้งรู้ว่า การที่โทโมะอ้อนเขามาทานอาหารค่ำวันนี้ หนุ่มน้อยตาโตคนนี้มีเจตนาอะไรแอบแฝง
“งั้นผมปล่อยกลับบ้านไปหาคนรักก่อนก็ได้...แต่หวังว่าคุณจินจะอนุญาตให้ผมเลี้ยงอาหารเป็นการตอบแทนนะครับ”

โทโมะเอื้อมมือข้ามโต๊ะมาทาบที่หลังมือของจิน
ราวกับโดนไฟร้อนลวก จินรีบชักมือกลับทันที เล่นเอาโทโมะหัวเราะคิกคัก
“แล้วอย่างที่บอก ผมพร้อมเสมอนะครับที่จะคืนยูอิจิให้จุนโนะ ถ้าคุณจะ............”
“ขอโทษนะครับ คุณโทโมฮิสะ กรุณาอย่าเอาเรื่องความรักมาเป็นของเล่น...และหวังว่าอย่าเอาเรื่องแบบนี้ไปพูดให้พี่ยูได้ยิน ผมเชื่อว่า ถ้าคุณไม่โดนฆ่าหมกห้องล่ะก็ให้ตัดหัวได้เลย” จินรีบเรียกบริกรมาคิดเงิน เสร็จแล้วเขาก็เดินนำโทโมะออกไปจากห้องอาหาร

ยังไม่ทันถึงที่จอดรถด้านหน้าดี เขาก็ชะงักเมื่อมีเสียงทักทายจากทางเบื้องหลัง....
“พี่จิน.......”
จินหันไปตามเสียงเรียก เห็นคนเรียกแล้วเขาก็ใจหายวาบ
“คาซึยะ.....ยามะพี.....”
สองหนุ่มพยักหน้าให้ แต่ก็อดมองไปที่คนเดินตามหลังจินไม่ได้
....โทโมฮิสะ...มาทำอะไรกับจิน......
“มา...มาทานอาหารหรือครับ” คาซึยะถาม เขาเห็นรอยยิ้มปีศาจของโทโมะลอยข้ามไหล่จิน ส่งมาให้เขาตรงๆ
“คุณโทโมะเขาเป็นลูกค้าของพี่น่ะ ก็เลยพาเขามาเลี้ยง”
“นี่คือข้อแก้ตัวหรือเปล่าเอ่ย???” เสียงยานคางของโทโมะดังขึ้น ทำให้จินมองแบบไม่เชื่อสายตา โทโมะกำลังจะเล่นตลกอะไรกับเขาล่ะนี่ ถึงได้พูดอะไรแบบนี้ออกมา
“ข้อแก้ตัวอะไร?” จินถามเสียงห้วน
“ก็เรามาทานอาหารกัน มันก็ไม่ใช่เรื่องผิดปกติอะไร คนถูกใจกัน จะไปไหนด้วยกันก็ไม่แปลกนี่”
“แต่ผมแค่พาลูกค้าอย่างคุณมาทานอาหารเฉยๆ นะครับ”
“ก็ใครไปว่า...อีกหน่อยก็ถูกใจกันไปเอง...คิก..คิก...ว่าแต่นายเหอะ โดนยามะจังออฟอีกแล้วหรือ..ไม่เบื่อหรือไงกัน?” ดวงหน้ายียวนหันมาเล่นงานคู่ของคาซึยะบ้าง
“ไม่เบื่อหรอกฮะ....ถ้าเป็นคนๆ นี้” คาซึยะว่าพลางโอบยามะพีมาแนบชิด
“โทโมะ...นายกลับบ้านไปคอยยูอิจิดีกว่า อย่าคิดทำอะไรให้คนอื่นเขาลำบากใจเลย ...คุณจินเขาก็มีแฟนแล้วด้วย” ยามะพีขอร้อง แต่พี่ชายกลับเชิดหน้าใส่
“อย่ายุ่งเรื่องของฉัน....ยุ่งกับแฟนนายคนเดียวก็พอ นายโฮสนั่นน่ะจับให้มั่นล่ะ ระวังจะโดนงาบ”
“ฮึ!!” ยามะพีชักโมโห หน้าบึ้งตึง เขากระตุกแขนคาซึยะยิกๆ
“ป่วยการพูด....ไปข้างในกันเถอะ หิว...ดึกแล้วด้วย ..กินเสร็จจะได้รีบกลับกัน” ยามะพีพูดตัดบท นึกไม่พอใจพี่ชายอยู่เงียบๆ ดูท่าทางที่โทโมะแสดงออกแล้วก็อายแทน...นี่คิดจะเล่นกับแฟนของจุนโนะอีกแล้วงั้นซิ....
“พี่จินจะไปหาจุนโนะหรือเปล่า?” คาซึยะถาม
“ไปซิ...ไม่รู้หลับหรือยัง...ต้องรีบไปด้วย คุณโทโมะ...ผมจะไปส่งคุณที่อู่นะครับ หวังว่าคุณคงขับรถกลับเองได้...”
“คงไม่ได้แกล้งเมาอีกนะ” คาซึยะพูดลอยลมให้โทโมะได้ยินถนัดๆ น้ำเสียงติดจะเยาะนิดๆ เขาเดินโอบยามะพีเข้าไปในร้าน ก่อนจะเข้าก็ยังไม่วายหันมามองจินด้วยความเป็นห่วง
“ปล่อยเขาไปกันสองคน จะดีเร้อ...” ยามะพีกระตุกแขนคนรัก มองตามพี่ชายฝาแฝดไป เห็นว่า โทโมะพยายามจะคล้องแขนจินไปตลอดทาง
“พี่จินดูแลตัวเองได้น่า...ไปกันเถอะ...” คาซึยะฉุดยามะให้ออกเดิน
“แต่ฉันไม่ไว้ใจ โทโมะ”
“คงไม่มีอะไรหรอก”
“ตอนนี้น่ะอาจจะยังไม่มี แต่ต่อไปเขารุกแน่...ฉันรู้จักเขาดีนะ คาซึจัง...”
คาซึยะอึ้ง ทำไมเขาจะไม่รู้ เสน่ห์ของโทโมะที่เจ้าตัวพยายามงัดเอามาใช้นั้น เขาก็เกือบโดนไปแล้วเหมือนกัน แต่กับจิน เขาเองก็ไม่แน่ใจ ....ถ้าโทโมะจับจินได้ คนที่จะเสียใจที่สุดก็คงเป็น...จุนโนะสุเกะ...นี่พี่ชายของเขาจะต้องช้ำใจอีกงั้นหรือ....

*************************

ยามดึกในคืนนั้น
จุนโนะละสายตามาจากท้องทะเลกว้างที่ถูกแต่งแต้มด้วยไฟหลากสีเหนือท้องทะเล เรือจำนวนมากทอดสมออยู่ที่อ่าว อวดโฉมด้วยไฟตามเรืออย่างสง่างาม บรรยากาศแห่งความมีชีวิตชีวาเบื้องล่างทำให้เด็กหนุ่มมีอารมณ์ดีขึ้น แม้ว่าจะพรุ่งนี้จะต้องเผชิญกับงานอีกมากมาย ...แต่ว่า...การรอคอยการกลับมาของใครบางคนนี่ซิ ทำให้เขากระวนกระวาย...
...ดึกป่านนี้แล้ว จินพาลูกค้าไปเลี้ยงที่ไหนกันนะ จุนโนะกัดปาก... พลางนึกแปลกใจตัวเอง...นี่เขาเริ่มติดจินแล้วหรือนี่...ตอนที่คบกับยูอิจิก็ยังไม่รู้สึกผูกพันกันมากถึงขนาดนี้เลยนี่นา หรือว่าการที่ได้ร่วมแบ่งปันความสัมพันธ์กันจะทำให้เขา....

..อ๊ะ...นี่เขาหลงรักอะกานิชิ จิน เข้าให้แล้วหรือนี่....????

จุนโนะเดินมานั่งเซ็งที่เตียงกว้าง ซึ่งมันถูกเลิกผ้าปูไว้เรียบร้อยแล้ว เหลือบมองที่โซฟาเล็กๆ ปลายเตียง เห็นเสื้อผ้าที่ซักแล้วของจินวางพับไว้อย่างเป็นระเบียบ
จินเริ่มหอบเอาเสื้อผ้ามาทิ้งไว้ที่ห้องของเขา วันละตัวสองตัว แต่ยังไม่กล้าเอาเก็บเข้าตู้ของจุนโนะ ดังนั้น เจ้าของห้องจึงรื้อเสื้อออกมาใส่ไม้แขวน และก็แขวนเอาไว้ให้ในตู้ของตัวเอง ...เหมือนกับเป็นการยอมรับแล้วล่ะว่า จินก็เป็นเจ้าของห้องด้วยเหมือนกัน
“จินไปไหนนะ?? ไม่รู้หรือไงว่า ฉันคอยนายอยู่...” จุนโนะขมวดคิ้ว ขณะลากกระเป๋าเดินทางใบย่อมออกมา เก็บเสื้อผ้าเพื่อที่จะนำไปเมืองอิโตะด้วย ...เขาจะต้องจากจินไปในตอนเช้าวันรุ่งขึ้น แต่จินก็ยังไม่กลับมา และตอนนี้ก็เลยเวลานอนไปแล้วด้วยซิ....
จุนโนะจัดกระเป๋าเสร็จแล้วก็จัดแจงเข้านอน ซึ่งก็เกือบเป็นเวลาของวันใหม่แล้ว....

..........................

ในเวลาต่อมา ชายหนุ่มสามคนต่างก็ย่องกันเข้ามาในห้องชุดด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบ รู้ละว่าเจ้าของห้องคงจะเข้านอนเรียบร้อยแล้ว
“จุ๊...จุ๊....โชคดีนะพี่จิน...” คาซึยะเอานิ้วชี้จุ๊ปาก อวยพรให้จิน ในขณะที่เขากำลังจะพายามะพีเข้าห้องของตัวเอง จินก็คว้าแขนของเขาเอาไว้
“คาซึยะ...อย่าบอกพี่นายเรื่องโทโมะนะ...ขอร้อง พี่ไม่อยากฟังเรื่องร้อนหู....กลัวจุนโนะไม่เข้าใจ...” จินกระซิบบอก
“อย่าห่วงน่า...ผมก็ไม่อยากให้พี่ชายของผมเขาอาละวาดเหมือนกัน”
“งั้น...กู๊ดไนท์”
“ครับกู๊ดไนท์” คาซึยะและยามะพีตอบพร้อมกัน

.........

จินเปิดประตูเข้าห้อง เขาเปิดไฟหรี่ที่ข้างผนัง แสงไฟสีเหลืองทองสาดกระทบร่างของหนุ่มน้อยที่กำลังนอนหลับสนิท หันตะแคงข้างให้เขา จินค่อยๆ ย่องไปที่ปลายเตียง หาเสื้อผ้าของตัวเองไม่เจอ ก็เลยลองเปิดตู้ของจุนโนะดู ...เห็นแล้วก็ต้องยิ้มกว้าง...เสื้อนอนของเขานอนยิ้มอยู่ในนั้น....
เขาทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย ก็ค่อยๆ เลิกผ้าห่มขึ้น สอดตัวเข้าไปอยู่ในโปงเดียวกับเด็กหนุ่ม แขนแกร่งสอดกระหวัดรัดร่างบางมาแนบตัว ซุกหน้ากับกลุ่มผมนุ่มสลวยนั่น หลับตาลงอย่างเป็นสุข แม้ใจจะยังไม่ยอมนอนหลับ ด้วยนึกไปถึงเรื่องที่โทโมฮิสะพยายามเข้ามาป้วนเปี้ยนกับเขาในวันนี้...และวันต่อๆ มาล่ะ เขาจะต้องเตรียมรับมือกับหนุ่มจอมจุ้นคนนั้นอีกให้ได้....
เสียงจุนโนะพึมพำจับใจความอะไรไม่ได้ดังมาจากปาก พร้อมกับที่ร่างบางพลิกกายนอนหงาย สักพักก็หันมากอดเขาเอาไว้เหมือนกัน มือซุกอยู่ใต้คางของตัวเอง เอาศีรษะพาดกับบ่ากว้างของเขา ราวกับเป็นที่พักพิงที่ดี......
“ราตรีสวัสดิ์คนดี....” จินพึมพำที่ริมหูของคนรัก ก่อนจะหลับตาลงในที่สุด.......

***************************************
ในตอนเช้าจินตื่นขึ้นมาด้วยอาการที่งัวเงีย พบว่าตัวเองกำลังนอนกอดหมอนข้างใบใหญ่ต่างคนหน้าหวาน ร่างของจุนโนะสุเกะไม่ได้อยู่เคียงข้าง เท่าที่เห็นก็คือ แผ่นโน้ตแผ่นหนึ่งวางอยู่บนหมอน
จินรีบลุกขึ้นนั่ง เขาสลัดความง่วงทิ้งไป อ่านกระดาษแผ่นนั้น ...อ่านแล้วอ่านอีก

+++++++++++++++++++++++++++
ไม่อยู่นะครับ...ไปถ่ายโฆษณาที่อิโตะ
ไม่รู้จะกลับเมือไร...อยู่คนเดียวอย่าเพ้อล่ะ...
.........จุนโนะสุเกะ.......
+++++++++++++++++++++++++++

“โธ่...ไม่อยู่หรอกหรือ...” จินทิ้งกระดาษแผ่นจ้อยลง ผิดหวังสุดๆ เขาทิ้งตัวลงนอนแผ่หรา เมื่อวานก็ไม่ได้คุยกัน แล้วจุนโนะยังจากไปไม่ได้ร่ำลากันสักคำ....
ชายหนุ่มนอนกอดหมอนหนุนของจุนโนะอยู่อีกสักครู่ ก็ลุกขึ้นอย่างซังกะตาย ห้องที่ไม่มีจุนโนะนี่มันน่าเซ็งจริงๆ
“เอาวะ...แฟนไม่อยู่ จะได้ทำงานหามรุ่งหามค่ำ” เขาพูดออกมาดังๆ ราวกับจะให้กำลังใจตัวเอง

และตลอดเช้านั้น จินก็ทำงานประเภทที่เรียกว่า ลูกน้องเห็นแล้วต้องขยันตาม เพราะหลังจากเสร็จจากงานในออฟฟิศแล้ว จินก็ใส่เสื้อกล้ามตัวเดียวมาช่วยลูกจ้างด้านนอกอีกต่างหาก จวบจนกระทั่ง.......
“เจ้านาย......โน่น...โน่น...” ลูกน้องที่ยืนข้างๆ สะกิดยิกๆ
“อะไรง่ะ?”
“โน่น...ลูกค้าคนเมื่อวานมาอีกแล้ว...”
จินมองตาม เห็นแล้วก็อยากมุดท้องเรือหนีจริงๆ
“เฮ้อ....” เขาส่ายหน้าพลางถอนหายใจเฮือก ทำให้ลูกน้องต่างก็ส่งเสียงหัวเราะออกมา
“คุณอะกานิชิ จิน....” เสียงเรียกดังมาแต่ไกล ร่างบอบบางของโทโมะเดินยิ้มแย้ม โบกไม้โบกมือราวกับเป็นนางงามขวัญใจช่างภาพ
“สวัสดีครับ” โทโมะเกาะแขนจินเอาไว้ ทำท่าจะเขย่งมอร์นิ่งคิสอยู่รอมร่อ ดีที่ชายหนุ่มไหวตัวทัน เบนหัวออกทันควัน
“จะทำอะไร คุณโทโมะ??”
“ก็จะมอร์นิ่งคิสไงฮะ...แหมหวงเนื้อหวงตัวไปได้...” โทโมะปิดปากหัวเราะ เล่นเอาจินยืนอึ้ง ...รุกแบบนี้...จะหนีไปไหนดีล่ะ .....
“ไปทานข้าวกันดีกว่า ผมเลี้ยงเอง” ว่าแล้ว ยามะพีก็ฉุดแขนจินเดินลิ่วๆ ออกนอกอู่
จินพยายามจะปฏิเสธโดยอ้างเรื่องงานที่ทำค้างอยู่ แต่โทโมะปิดปากเขาด้วยอุ้งมือเรียว ดวงหน้างดงามส่ายช้าๆ เป็นเชิงห้ามปราม
“อย่าปฏิเสธลูกค้าซิครับ...”
“ถ้าลูกค้าเป็นแบบคุณทุกคน ผมแย่แน่...”
“เป็นไง กลัวแฟนหึงหรือไง...หมอนั่นน่ะ...จะมีคุณอยู่ในสายตาหรือเปล่าก็ม่ายรุ....”
“คุณโทโมะ !!” จินเสียงแข็ง ชักไม่พอใจขึ้นมาตะหงิดๆ เจ้าหนุ่มคนนี้พูดจาแบบนี้ได้ไง....
โทโมะเห็นจินนิ่งขึง ทำหน้าตึงก็ได้ใจ เขาฉุดจินไปที่รถ แล้วก็บอกว่า ถ้าจินไปทานอาหารกับเขาอีกมื้อเดียวล่ะก็ จะไม่มายุ่งกับจินอีก ซึ่งนั่นก็ทำให้จินยอมไปแต่โดยดี....

.........................................

แต่ว่า เหตุการณ์กลับตรงกันข้าม แทนที่โทโมฮิสะจะทำตามที่บอก วันรุ่งขึ้น เขาก็พาร่างบอบบางมาป้วนเปี้ยนแถวอู่ของจินอีกจนได้
“เบื่อโว้ย!!” จินสบถให้ลูกน้องได้ยิน ...เขาอุตส่าห์หลบไปหลังออฟฟิศ มานั่งปาดเหงื่ออยู่ข้างเขื่อนปูน พยายามต่อโทรศัทพ์ถึงจุนโนะ ได้พูดกันไม่กี่คำ จุนโนะก็บอกว่า แล้วจะโทรฯ กลับมาเอง เพราะตอนนี้กำลังยุ่งกับการถ่ายแบบอยู่
“ตอนเย็นจะโทรฯ หานะ” จุนโนะบอกแค่นั้น แล้วจินก็ได้ยินเสียงจ๊วบ....มากับโทรศัพท์ด้วย และนั่นก็ทำให้จินยิ้มไม่หุบ เขาแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่จัดจ้า ลมเย็นๆ จากท้องทะเลพัดผ่านมาจนร่างสะท้าน นึกไปถึงร่างอุ่นๆ ของคนรัก นึกว่าเมื่อไรจุนโนะจะกลับมาให้เขานอนกอดเสียที
“โฮ้ยยย.....คิดถึงจางงงง...” จินซุกหน้ากับเข่าของตัวเอง ....นั่งกำโทรศัพท์อยู่นานเท่าไรไม่รู้ แต่ความเป็นส่วนตัวของชายหนุ่มถูกทำลายลงเมื่อเงาของใครบางคนเข้ามาบดบังแสงของพระอาทิตย์
เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ก็สะดุ้งเฮือก เมื่อเห็นโทโมะยืนยิ้มเผล่อยู่ตรงหน้า
“มาหลบอยู่นี่เอง....”
“คุณ!!”
“หวัดดีฮะ...” ตื๊อเท่านั้นที่จะได้อะกานิชิ จินมาอยู่ในกำมือ ....นี่คือคำนิยามของโทโมฮิสะ....
“ผมไปไหนกับคุณไม่ได้แล้ว คุณโทโมะ...กรุณาอย่าเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตของผมเลย ขอร้อง...” จินยื่นคำขาด เขาลุกขึ้นยืน หันหน้าเข้าหาโทโมะตัวต่อตัว เป็นไงเป็นกัน...นายคนนี้จะจุ้นกับเขามากไปแล้ว...
โทโมะหัวเราะร่วน ไม่ได้มีวี่แววของความอายแต่อย่างใด...
“นี่พี่ยูยังไม่กลับอีกหรือไง?” จินถาม
“กลับมาแล้วเมื่อคืน...”
“ทำไมไม่กลับไปหาเขาซะที...”
“เนี่ยก็เพิ่งแยกกัน เมื่อคืนก็อยู่ด้วยกัน ฉลองยูกลับบ้านซะชุ่มปอด...ตอนนี้ก็ชักจะเบื่อ ผมคิดว่าท่าเรือแถวนี้มันสวยดี ก็เลยมาเดินยืดเส้นยืดสายเล่น....ยูอิจิกลับมาแล้ว ผมไม่สนคุณแล้วล่ะ..อย่าห่วงไปเลย...” โทโมะลอยหน้าลอยตาตอบ
“งั้นก็ดี...” จินว่า แล้วก็จะเดินกลับเข้าไปด้านใน แต่คนมือไวฉุดแขนเขาเอาไว้
“ยูอิจิอยากจะเลี้ยงอาหารคุณ”
“หือ...??” จินชะงัก หันขวับมาถาม
“พี่คุณน่ะ เขามีของฝากมาคุณ เขารู้ว่าผมต่อเรือกับคุณ ก็เห็นดีด้วย ก็เลยอยากจะชวนคุณไปทานอาหารค่ำที่บ้านหน่อย....”
“บ้านใคร?”
“คอนโดผมน่ะซิครับ ตอนนี้ยูอิจิเขาขนของมาอยู่กับผมแล้ว ไม่รู้หรือ?”
จินส่ายหน้า โทโมะทำปากยื่น แล้วก็ทำท่าไม่สนใจจินอีก เขาสำทับว่าตอนเย็นจะมารับจินไปทานอาหารด้วย
“หวังว่าคุณจะไม่ปฏิเสธเรานะครับ...” หน้าหวานยิ้มให้อย่างใสซื่อ จินพยักหน้าตอบรับ นึกอยากให้จุนโนะอยู่ด้วยกันที่นี่เหลือเกิน
จินจำใจเดินไปส่งโทโมะที่รถ ก่อนกลับหนุ่มน้อยยื่นหน้าหอมแก้มจินเบาๆ เมื่อเห็นจินผงะ เขาก็หัวเราะ เอามือลูบแก้มจินอีกครั้ง ก่อนจะทำไม่รู้ไม่ชี้ขับรถจากไป
“โอ๊ย...ตาย....บ้าจริง...” จินถูแก้มตัวเองไปมา ราวกับกลัวกลิ่นของโทโมะจะติดกายอย่างนั้นแหล่ะ....

*************************

ที่อิโตะ....
การถ่ายทำโลชั่นของจุนโนะเสร็จไปด้วยดี เด็กหนุ่มผิวปากหวือ ทำท่าโล่งอกโล่งใจเป็นอย่างมาก อุตส่าห์ตั้งใจแสดงเพื่อที่งานจะได้ออกมาดี และได้กลับบ้านเร็วๆ เขามองไปรอบตัว ไร่ชาหอมๆ ปลูกลดหลั่นเป็นขั้นบันไดสุดลูกหูลูกตา หน้าวิ่งเล่นกับจินชะมัด...คิดแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ จินนั่นแหล่ะทำให้เขาคิดเลยเถิดแบบนี้ อยากให้จินมาอยู่ด้วยจัง....
จุนโนะมองไร่ชาบนเนินเขาสูง สีเขียวชอุ่มตัดกับผืนฟ้าสีฟ้าจัด ดูงดงามราวกับภาพวาด...

ยาระเดินมาตบบ่าเขาเบาๆ แล้วก็แซวว่า
“รู้สึกว่าจะตั้งใจเล่นเป็นพิเศษเลยนะ สงสัยกลัวงานช้า ไม่ได้กลับบ้านไปหาใครคนนั้นล่ะม้างงง...??”
“เหมือนกันล่ะมั้ง?” จุนโนะโต้กลับ
“ยูกิน่ะเหรอ...เดี๋ยวก็มารับฉันแล้ว นัดกันไว้นี่หว่า” ยาระบอก ยิ้มในหน้า จุนโนะมองหน้าใสๆ ของผู้จัดการร่างเล็กแล้วก็ดีใจด้วย ...คนกำลังมีความรักนี่ หน้าตาสดใสกันแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า ที่คิดแบบนี้ เพราะเขาก็เห็นตัวเองเป็นแบบนี้เหมือนกัน
“นายล่ะ จุนโนะ จินเขางานยุ่งเหรอ? ถึงไม่ได้มาด้วย” ยาระถามขึ้น สองหนุ่มชวนกันเดินกลับรีสอร์ท เพื่อเตรียมตัวไปงานเลี้ยงคืนนี้
“จินเขาทำงานหนักหน่อย ความจริงก็อยากจะชวนมาด้วย แต่ยังไม่ได้คุยกันเลยฮะ”
“จินเขาก็ดีนะ เอาใจใส่นายดี สงสัยจุนโนะคงจะลืมนายคนนั้นหมดแล้วล่ะมั้ง?”
“พี่ยาระหมายถึงใครง่ะเหรอ?” จุนโนะลอยหน้าลอยตาถาม ยาระจึงตีหัวไปเบาๆ ผู้จัดการหนุ่มหัวเราะเสียงใส เขายีหัวจุนโนะจนผมยุ่ง แล้วก็บอกว่า
“แกล้งตีหน้าเซ่อนะเรา...ลืมจริงๆ ได้มันก็ดี... จินน่ะเขารักเรามากนะ”
“เหรอฮะ....ผมก็รู้ง่ะนะ..”
“แล้วนายล่ะ รักเขามากแค่ไหน?”
“ก็.....” จุนโนะอึ้งไป เขานิ่งเงียบไป เมื่อยาระหันมามองก็เห็นเด็กหนุ่มกัดปากนิ่งเฉย
“ถ้ารักก็บอกเขาไปเถอะ...หมอนั่นน่ะคงดีใจพิลึกล่ะ”
“แล้วจะกลับไปบอกฮะ....” จุนโนะพูดยิ้มๆ ใบหน้ามีสีแดงระเรื่อปรากฏขึ้นเป็นริ้วๆ รู้สึกว่าผิวหน้าตัวเองร้อนซู่...เมื่อนึกว่าเขาเองก็ใจตรงกับจิน....

เมื่อกลับมาถึงรีสอร์ท เขาก็โทรฯ หาจินทันที
“จิน.....พรุ่งนี้จะกลับล่ะ” จุนโนะกรอกเสียงหวานๆ ลงไป เขานอนกลิ้งอยู่บนเตียงนอน ดวงตาเรียวสวยจับจ้องที่เพดานห้อง พลางนึกถึงใบหน้าของคนรัก
“จริงอ่ะ...”
“ฮื่อ...ถ่ายเสร็จเร็วหน่อย...แต่ว่าอีกไม่กี่อาทิตย์ก็ต้องกลับมาถ่ายอีกเวอร์ชันหนึ่ง....ตอนนี้เอาไปเซิร์ฟๆ ก่อน”
“คราวหน้าให้ฉันไปด้วยนะ จุนโนะ อยู่ห่างนายแล้วมันไงไม่รู้...เหงาชะมัดเลย” จินส่งเสียงอ้อนตามมา ได้ยินเสียงจุนโนะหัวเราะหึๆ
“พรุ่งนี้ก็จะได้เจอกันแล้วน้าาา....” จุนโนะยิ้มกับโทรศัพท์
“จุนโนะะะ....ฉันจะเก็บแรงเอาไว้เยอะๆ นะ”
“บ้า!!” เด็กหนุ่มรีบปิดโทรศัพท์ทันที เพราะอายเกินกว่าจะโต้ตอบอะไรได้อีก....
....กลับไปนี่ อะไรๆ ในชีวิตของเขาคงจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น

....การใช้ชีวิตอยู่กับจิน...อยู่กับคนที่รักคงจะต้องเริ่มขึ้นอย่างจริงๆ จังๆ เสียที....

**************************************

ยูอิจิมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่เบื้องหน้า อะกานิชิ จิน ญาติผู้น้องคนนี้ ดูสดใส มีชีวิตชีวา ถ้อยคำที่พูดพาดพิงถึงจุนโนะก็ฟังดูรู้ชัดเลยว่า ....หมอนี่กำลังตกหลุมรักเอาจริงๆ.....
“พรุ่งนี้จุนโนะก็กลับ....” จินพูดยิ้มๆ แทบไม่สนใจคนนั่งข้างกายของยูอิจิเลยสักนิด
“นายพูดชื่อจุนโนะเป็นครั้งที่สิบสามแล้วนะวันนี้” ยูอิจิแซว เขารินวิสกี้ให้น้องชาย และหันมารินให้หนุ่มตาโตที่นั่งคลอเคลียไม่ห่าง
“ก็คนรักกันนี่ฮะ...เหมือนเราสองคนไง...ยูอิจิก็ดื่มเยอะๆ ซิ...เมื่อวานเจอกันก็ไม่ทันได้ดื่ม...”
“ก็มัวแต่ดื่มโทโมะนี่นา..” ชายหนุ่มว่า ยื่นหน้าหอมแก้มใสของโทโมะดังฟอด....เล่นเอาจินรีบเบือนหน้าไปทางอื่น

......คิดถึงจุนโนะโว้ย..ย...ย.....

......อยากกลับบ๊าน..น..น...น......

แต่....วิสกี้ที่โทโมะรินให้ไม่ขาด และการพูดคุยตามประสาพี่น้องของยูอิจิทำให้เขาไม่อาจปลีกตัวได้ ....จนเริ่มหนักหนังตา จินก็เริ่มฟุบกับโต๊ะ
“อ้าว...ม่องไปซะแล้ว” เสียงโทโมะอุทานออกมาแว่วๆ จินก็เงยหน้าขึ้นจากท่อนแขน เขาส่ายนิ้วไปมา
“ไม่มาววว....อะกานิชิ จินนนน...มาวววยากกส์...”
“เหรอฮะ...งั้นดวดกับยูอิจิต่อน้าาา...เดี๋ยวผมรินให้” โทโมะเปลี่ยนจากวิสกี้มาเป็นเหล้าราคาแพงที่ยูอิจิหอบเอามาด้วย
“นายก็ดวดด้วยน้า โทโมะสุดที่ร้ากกก...” ยูอิจิพยายามคะยั้นคะยอให้คนรักดื่ม โทโมะก็เลยจิบไปหนึ่งอึก ซึ่งก็ทำให้คนป้อนต้องจิ๊ปาก
“อะไร?? จิบนิดเดียวเอง...งั้นมานี่...” ยูอิจิจูบปากอวบอิ่มของโทโมะอย่างหนักหน่วง ริมฝีปากชื้นเหล้าของเขาทำให้โทโมะตวัดแขนรอบคอของชายหนุ่ม เสนอปากให้จุมพิตนั้นลึกซึ้งยิ่งขึ้น

“อื้อ....พี่ยูง่ะ ทำรายยกันฟะ...” จินหรี่ตาดู บทรักอันดูดดื่มนั้น แล้วก็ฟุบหน้ากับท่อนแขน คิดถึงใครคนหนึ่งขึ้นมาทันที
....บ้าเอ๊ย...มาแสดงบทเข้าพระเข้านางให้เห็นอยู่ได้...คิดถึงจุนโนะโว้ยย....เฮ้อ......หลับดีกว่า....

จินหลับไปสักพัก เมื่อรู้สึกตึงๆ ที่ใบหน้า เหล้าอย่างดีทำให้เขามึนอย่างหนัก .....หนังตาหนักอึ้งทำให้เขาฟุบไปอีก ทั้งๆ ที่พยายามจะเงยหน้าขึ้น
“เดี๋ยวผมไปส่งที่บ้านนะฮะ” เขาได้ยินเสียงๆ หนึ่งดังขึ้นที่ข้างหู
ร่างของเขาถูกพยุงให้ลุกอย่างยากลำบาก จนเขาต้องพิงตัวทั้งตัวกับบ่าของใครคนนั้น
“จุนโนะหรือ?” จินถาม
“คิดว่าใช่ก็ได้นะ” เสียงนั้นตอบ และจินก็หลับตาลงอีกครั้ง คราวนี้นานเท่านาน.......

*********************

โทโมะขับรถฝ่าความมืดเข้ามาจอดในอพาร์ตเมนต์ของจุนโนะสุเกะ เขาเหลือบมองร่างอันเมามายไม่ได้สติของจิน รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปาก คำนวณเวลาเอาไว้แล้วว่า คาซึยะยังไม่กลับมาถึงบ้าน เพราะนี่ก็ยังไม่ได้เวลาเลิกงานของหมอนั่น ที่เหลือเขาก็แค่ปั่นหัวพ่อรูปหล่อคนนี้เล่นก็เท่านั้น
“จุนโนะจะกลับพรุ่งนี้เหรอ....เดี๋ยวสวย ...เดี๋ยวสวย....” โทโมะกระตุกยิ้ม เขาประคองร่างจินขึ้นตึกอย่างทุลักทุเล ลงมือควานหากุญแจห้องตามลำตัวของจิน ซึ่งมันก็โชว์เอาไว้ชัดเจนว่าเป็นของชั้นที่ ยี่สิบ
ไม่เห็นจะยากเลย กับการเล่นกับอะกานิชิ จิน...ง่ายกว่าคาซึยะหลายเท่านัก....
จินกอดไหล่เขาไว้แน่น เห็นๆ อยู่ว่ายังเมาไม่รู้เรื่อง ....ดี....นี่คงนึกว่าเขาเป็นจุนโนะสุเกะล่ะมัง
โทโมะอยากหัวเราะใส่หน้าหล่อๆ ของหมอนี่นัก...หยิ่งให้ตลอดเถอะ พอแฟนมาพรุ่งนี้จะทำหน้าหยิ่งไม่ออก

.................................

เมื่อมาถึงห้อง โทโมะกวาดตามองไปรอบๆ เขาพยายามถามจินถึงห้องนอนของจุนโนะ ฝ่ายคนเมาก็ชี้มือสะเปะสะปะไปทางห้องที่ใหญ่กว่าห้องอื่น
“นอนนี่น้า....รูปหล่อ...” โทโมะหงายร่างจินให้ทอดยาวตามเตียง ถอดเสื้อผ้าออกให้ทุกชิ้น ถอดไปก็กลั้นหายใจไป นึกอิจฉาจุนโนะใจแทบขาด
เรือนร่างสมชายของจิน เร้าใจเป็นบ้าเลย.....แผ่นอกกว้าง หน้าท้องเนียนราบเรียบ มีกล้ามท้องน้อยๆ ด้วย โทโมะถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกบ้าง เขานอนเกลือกหน้าไปทั่วแผงอกของจิน สีหน้าเคลิ้มฝันบ่งบอกอารมณ์ดิบของตัวเองได้ดี จินตนาการเลยเถิดเมื่อคิดว่า ...มันจะเป็นอย่างไงน้า...ถ้าได้นอนกับคนๆ นี้อย่างถึงพริกถึงขิง....

โทโมะกวาดสายตาไปทั่วร่างสูงใหญ่ รอยยิ้มอย่างพอใจระบายไปทั่ว ....

ผู้ชายคนนี้รูปร่างสวย...สมส่วน....ผิวเนื้อเนียนละเอียด...กดจูบไปที่ใดก็เร้าใจทุกที่
ริมฝีปากอิ่มกัดน้อยๆ ไปทั่วอกกว้าง ทำให้เกิดเป็นรอยปื้นแดงอยู่หลายแห่ง จินยังไม่รู้สึกตัว ไอ้การที่จะลุกขึ้นมาโวยวาย ผลักไสเขานั้น ย่อมเป็นไปไม่ได้
...แต่รวมถึงไม่มีทางที่จะทำให้โทโมะเสร็จสมอารมณ์หมายด้วยนี่ซิ ...มันน่าเจ็บใจนัก....
จินยังนอนนิ่งเฉย แถมยังพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้ซะอีกแน่ะ โทโมะกัดปากจนเจ็บ หรือว่านายคนนี้จะตายด้าน???
ไม่เหมือนยูอิจิเลยล่ะ รายนั้นน่ะ ต่อให้เมาแสนเมาอย่างไร พอโดนปลุกเข้าหน่อยก็ลุกโลด ถึงอกถึงใจเหลือขนาด
โทโมะทุบไหล่จินแรงๆ อย่างหมั่นไส้ เขาหันมาคว้าผ้าห่ม คลุมให้ทั้งเขาและจิน นอนเคียงกัน ใต้ผ้าห่มเดียวกัน พลิกร่างเปลือยกอดก่ายจินเอาไว้ มือก็ลูบไล้ไปทั่วทุกส่วน เผื่อจินจะอือออขึ้นมาบ้าง.....แต่....

.....ฟี้.....คร่อก......

เสียงกรนเบาๆ ดังมาจากร่างสูงที่หันหลังให้โทโมะ
“หลับจริงๆ ง่ะ???!!!” โทโมะสบถ อยากจะโวยให้ลั่นห้อง....อุตส่าห์ลงทุนมอมเหล้ายูอิจิเอาไว้ที่คอนโดแล้วเชียว...จินดันเมาไม่รู้เรื่องไปด้วยอีกคน ...เมาตกน้ำตายแบบนี้คงไม่มีแรงลุกมาทำอะไรอย่างว่าได้แล้ว...
โทโมะทอดถอนใจ แล้วก็นอนกอดจินเอาไว้เช่นนั้น ไม่สนใจหรอกว่า อีกฝ่ายจะรู้สึกรู้สมอะไรบ้างหรือเปล่า...

*************************

คาซึยะจุมพิตร่ำลากับยามะพีที่ชั้นล่างอย่างอ้อยอิ่ง คืนนี้เป็นอีกคืนที่ยามะพีต้องกลับไปนอนบ้าน เพราะไม่ได้กลับบ้านหลายคืนแล้ว
“เดี๋ยวพ่อดุ...” เขาบอกอย่างนั้น เมื่อคาซึยะถามว่าจะค้างด้วยกันเหมือนเคยมั้ย?
“ไม่ได้นอนกับยามะจัง ผมนอนไม่หลับแน่”
“ติดนิสัยนะเรา” ยามะพีจิ้มหน้าผากของคนรักเบาๆ ตามด้วยจุมพิตนิ่งนานที่ริมฝีปากบาง
“พรุ่งนี้เจอกันที่บ้านคุณปู่น้าาา...” ร่างบางพูดขึ้นหลังจากที่คาซึยะถอนมนต์จุมพิตแล้วก็โบกมือร่ำลาอย่างร่าเริง

หลังจากขึ้นมาบนห้องชุด คาซึยะรู้สึกว่าห้องจุนโนะไม่ได้ล็อคประตู เด็กหนุ่มจรดเท้าไปใกล้ ไม่กล้าถือวิสาสะเปิดออกหรอก นึกดีใจที่จุนโนะกลับมาแล้ว เร็วกว่าปกติหลายวัน
เขาย่องกลับห้องของตัวเอง โดยไม่สนใจอะไรอีก.........

********************************

โทโมฮิสะสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงกุกกักในห้องข้างๆ ถ้าเดาไม่ผิด เสียงนั่นก็คงจะเป็นเสียงของคาซึยะ....ดีแล้ว....อย่าได้เสนอหน้าออกไปเชียว เดี๋ยวไก่จะตื่น โทโมะนอนคลุมโปงนิ่งอยู่อย่างนั้น เคียงข้างกับร่างสูงของจินที่ยังนอนหลับไม่ตื่น เพราะความเมาเข้าสิง ไม่มีสร่าง สักพักใหญ่ก็มีเสียงตะโกนว่า
“ไปนะคร้าบบบ....” ดังแว่วๆ อยู่ด้านนอก นั่นแสดงว่าคาซึยะออกไปทำงานแล้ว เมื่อนั้นล่ะ โทโมะจึงสลัดผ้าห่มทิ้ง เขานอนเท้าแขนกับที่นอน กวาดตาดูสิ่งรอบตัวในยามสาย แสงแดดเริ่มส่องเป็นลำผ่านเข้ามาทางหน้าตาสูงทรงฝรั่งเศส มองออกไปเห็นโตเกียวเบย์ชัดเจน
“เข้าใจหารังรักนี่หว่า....โรแมนติกเป็นบ้าเลย” โทโมะพูดชมจุนโนะเบาๆ

เขาเดินดูโน่นดูนี่ภายในห้องได้สักครู่ก็เบื่อ ...หูได้ยินเสียงเปิดและปิดประตูเบาๆ ดังมาจากด้านนอก ก็รีบกระเด้งตัวไปนอนคลุมโปงเดียวกับจินต่อ สายตาคอยเหลือบดูประตูที่กำลังจะถูกเปิดออกอย่างช้าๆ.....

หนุ่มน้อยนอนกลั้นหายใจอยู่บนเตียงกว้าง .....รอ....รอระเบิดลูกใหญ่จะหล่นตูมลงมาในเวลาไม่ช้านี้ และแล้วการรอคอยของเขาก็สิ้นสุดเมื่อ.....
“จิน...ฉันกลับมาแล้ววว....” เสียงจุนโนะดังที่หน้าประตู ขณะที่ร่างสูงเปิดประตูออกกว้าง

แต่แล้ว........สีหน้าเปื้อนยิ้มของนายแบบรูปงามที่แตะแต้มบนใบหน้าสวยนั้นก็ต้องเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว เมื่อจุนโนะเห็นว่ามีใครนอนมองเขาตาแป๋วอยู่บนเตียงนั่น.....

โทโมะยิ้มอย่างสะใจเมื่อเห็นจุนโนะหน้าถอดสี กระเป๋าเดินทางหล่นตุ๊บจากมือ หน้าขาวไร้สีเลือด ริมฝีปากหยักบางที่เคยเหยียดหยันเขาเผยออ้า ....สายตางงจัดของจุนโนะจ้องเขม็งมาที่ร่างของโทโมะและจินที่กำลังนอนเคียงกันอยู่บนเตียง.

....ซึ่งมันก็เป็นเตียงนอนของจุนโนะเอง

***************************

to be continue

comment ที่นี่ก็ได้จ๊ะ