Never Let YOU Go...17

++++++++++++++++++++++++++++++

 

***************************

คาซึยะพยุงโทโมฮิสะออกมาจากลิฟต์อย่างทุลักทุเล กลิ่นเหล้าระเหยออกมาจากลมหายใจ มันร้อนผ่าวกระทบกับซอกคอของเขา โทโมะกอดเอวคาซึยะแน่น ขณะไขกุญแจเข้าห้องผิดๆ ถูกๆ จนเด็กหนุ่มต้องดึงมันไปไขให้ซะเอง
“ผมส่งคุณแค่นี้นะครับ คุณโทโมฮิสะ...ดึกมากแล้วจะรีบกลับ” คาซึยะบอกเช่นนั้น แต่อีกฝ่ายสั่นหน้า พูดเสียงอ้อแอ้ว่า
“เข้าไปส่งข้างในน้า....เอิ้ก.....จะอ้วกง่ะ...”
“เฮ้อ...” คาซึยะถอนหายใจ เขาควานสวิตช์ไฟ พอไฟสว่างพรึ่บ ก็เห็นห้องชุดสุดหรู พร้อมเครื่องเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง ประเภทของอิมพอร์ตจากต่างประเทศแทบทุกชิ้น โทโมะชี้ไปที่ห้องเล็กๆ ด้านใน ...คงจะเป็นห้องน้ำ

ร่างสองร่างประคองกันเข้าไป คาซึยะพยายามจับร่างบางของโทโมะให้ยืนพิงอ่างล้างหน้า แต่ร่างนั้นก็ยืนโงนเงนเต็มทน โทโมะวักน้ำล้างหน้า แต่ไม่ได้อาเจียนอย่างที่บอก เขาสลัดน้ำออกจากใบหน้า แล้วก็หันมาหาคาซึยะ ดวงตาเป็นประกายแวววาว ไม่ฉ่ำปรือแบบเมื่อกี้เลย
“ขอบใจนะที่มาส่ง” เขากรีดนิ้วบนปกคอเสื้อเชิ้ตของหนุ่มน้อย สะกิดเข้าไปถึงเนื้อในของซอกคอ
“อยากให้รางวัลจัง อยากได้อะไรดีเอ่ย?”
“คุณ!!...ไม่ได้เมานี่นา...” คาซึยะถอยหลังมาหลายก้าว แต่ร่างบางของโทโมะก็ก้าวตามอย่างไม่ลดละ
“ก็ใครว่าเมา...คิก..คิก...คาซึจังหลงกลฉันแล้ว...คืนนี้อย่ากลับบ้านเลยนะ...ขอออฟทั้งคืนได้ม้าาา...”
“ไม่ได้...”
“ทียามะพียังออฟได้เลย” ริมฝีปากอิ่มยื่นออกอย่างงอนจัด
“ก็คุณไม่ใช่ยามะพี”
“ทำไมง่ะ หน้าตาก็เหมือนกัน รูปร่างก็เหมือน นี่...นี่...เห็นมั้ย...ไม่เหมือนกันตรงไหน?” โทโมะพูดพลางถอดเสื้อออกพลาง จนเหลือแต่กางเกง ท่อนบนเปล่าเปลือย อวดโฉมให้คาซึยะเห็น
เด็กหนุ่มมองร่างโปร่งตรงหน้า ไม่ค้านหรอกว่าไม่เหมือนกัน ก็ฝาแฝด อะไรๆ ในร่างกายย่อมต้องคล้ายคลึงกัน แต่ว่า ความรู้สึกที่มีให้นั้นมันไม่ใช่

ร่างนั้นขยับเข้ามาใกล้ จนแผ่นอกเปลือยสัมผัสกับอกของเขา แขนเรียวกลมกลึงถูกยกมาโอบรอบคอ พร้อมกับที่มือนั้นรั้งคอของเขาให้เข้ามาใกล้ จนลมหายใจรวยรินรดกัน
“คาซึยะ...” โทโมะปิดเปลือกตาลง ยื่นริมฝีปากอวบอิ่มให้
เด็กหนุ่มหลุบตามองกลีบปากเต็มอิ่มที่ยั่วยวนนั้น พลางนึกไปถึงปากอิ่มของคนอีกคนหนึ่ง ......ยามะพี......
มันเหมือนกัน...แทบไม่เห็นความแตกต่าง เขายังรู้สึกว่ามันอ่อนหวานและซาบซ่าน
แต่กับคนๆ นี้ล่ะ เขายังจำรสจูบของโทโมะที่ทำกับเขาได้เมื่อหลายคืนที่ผ่านมา

...มันร้อนแรงและเต็มไปด้วยพิษสงเหลือเกิน...

โทโมะรั้งคอของคาซึยะลงมาอีก คราวนี้กลีบปากสีชมพูกรุ่นกลิ่นเหล้านั้นถูกยื่นมาจนแตะกับปากบางของเขา...แต่ทว่า...คาซึยะยืนนิ่งเฉย
“ผมกลับล่ะ” คาซึยะพูดสั้นๆ ปลดแขนโทโมะออกจากคอ แล้วก็เดินหันหลังจะออกจากห้องน้ำ แต่กลับถูกอีกฝ่ายโผเข้าซบแผ่นหลังกว้าง
“อ๊ะ?? คุณโทโมะ!!” คนถูกจู่โจมร้องลั่น
“ไม่ให้ไป...” คนด้านหลังฝังใบหน้ากับหลังของคาซึยะ ส่ายหน้าส่งเสียงงึมงำแทบจับใจความไม่ได้
“อยู่กับฉันไม่ได้เหรอ...นะ...ครั้งเดียวเอง...ยามะพีไม่รู้หรอก”
“ไม่ล่ะครับ ขอบคุณที่ชวน แต่ผมไม่รับประทาน” คาซึยะพูดหน้าตาเฉย พยายามจะแกะมือออกจากเอว
“หยาบคายนะนายน่ะ...ทำไม?? ฉันไม่มีเสน่ห์ตรงไหน...ยูอิจิยังรักยังหลง ทำไมนายถึงปฏิเสธฉันหา??”
“ก็ผมไม่ใช่ยูอิจิน่ะซิถามได้...คุณก็ไปเรียกยูอิจิมาบำบัดความใคร่ไป๊...อย่ามายุ่งกับผม...”
“ไอ้บ้า...นายนึกว่านายวิเศษนักหรือไง...??” โทโมะจับไหล่คาซึยะให้หันมา ตะโกนปาวๆ ใส่หน้าของเด็กหนุ่ม
“กะไอ้แค่โฮสต่ำๆ ทำเล่นตัวดีนัก...ฉันน่ะให้ความสุขนายได้ดีกว่าเจ้ายามะพีนั่นไม่รู้จะกี่เท่า ยังไม่เอาอีก”
“คุณว่าผมหยาบคาย คุณน่ะหยาบกว่าผมอีกนะครับ....ไม่เอาล่ะ เลิกปั่นหัวคนเล่นเสียที ผมจะกลับล่ะ เลยเวลามามากแล้ว...” คาซึยะปลดแขนของหนุ่มเจ้าเสน่ห์ออกจนได้ เขามองใบหน้าหวานเฉียบแต่ทว่าเปรี้ยวจี๊ดนั้นอย่างตำหนิ ...หน้าเหมือนยามะพี แต่ทว่านิสัย ทำไมต่างกันลิบลับแบบนี้
“พรุ่งนี้ฉันจะไปหานายอีก คอยดูนะ...นายต้องยอมฉันให้ได้ ฉันต้องเอาชนะพวกนายให้ได้”
“พวกผม?? ...คุณหมายถึงใคร?” คาซึยะชะงักไปกับคำพูดนั้น แววตามีความสงสัยอยู่เต็มเปี่ยม

โทโมฮิสะหมายถึงใครบ้าง

ร่างบางยืนนิ่งขึง ไม่ตอบคำถามนั้น

แต่เมื่อคาซึยะมองเขาอย่างจะค้นหาคำตอบ เขาก็ตรงรี่เข้ามาหาคาซึยะอีกครั้ง คราวนี้โถมร่างของตัวเองเข้ากับร่างแกร่งกว่าของเด็กหนุ่มจนหลังกระแทกกับผนังห้องน้ำ
“จะใครซะอีกล่ะ ก็พี่ชายนาย...และก็แฟนของพี่ชายนาย...และตัวนายเองด้วย คาซึยะ...”
“อย่ามายุ่งอะไรกับจุนโนะนะ!! คุณทำเขาเจ็บแล้วยังไม่พออีกหรือไง?”
“ไม่พอ...ยูอิจิยังตัดใจจากจุนโนะไม่ขาด และฉันก็ไม่ชอบขี้หน้าพี่นายด้วย จำเอาไว้นะคาซึยะ ถ้านายไม่นอนกับฉัน ฉันจะเอาอะกานิชิ จินมาจากพี่นายอีกคน...” โทโมะดึงปกคอเสื้อของคาซึยะไว้มั่น กระชากคอเด็กหนุ่มจนริมฝีปากเร่าร้อนสัมผัสกัน แทบไม่น่าเชื่อว่าเป็นรสจุมพิตจากหนุ่มหน้าหวานคนนี้
“อึก.......” คาซึยะแทบสำลัก แรงบดขยี้นั้นบอกได้ดีถึงอารมณ์คนจูบ ...นายโทโมะคนนี้คงจะเป็นมนุษย์ที่ผิดปกติอย่างแรงแน่ๆ ...
“จำเอาไว้...” โทโมะละริมฝีปากออกมา เขาส่งสายตากราดเกรี้ยวมาให้

มือที่ขยี้ผมตรงท้ายทอยของคาซึยะเลื่อนมากระชากสร้อยเงินของเด็กหนุ่มขาดติดมือ แล้วก็เหวี่ยงทิ้งอย่างไม่แยแส
“ไปคิดดูให้ดี...จะเล่นกับฉันหรือจะให้ฉันเล่นกับแฟนพี่นาย...” โทโมะหัวเราะสะใจ ไม่รู้ว่ากับความแพ้หรือชนะดี แต่เขามองเห็นใบหน้าของคาซึยะซีดลง ริมฝีปากที่เขาจูบเมื่อสักครู่เม้มแน่น....หน้าแดงก่ำเพราะความโกรธ เขารู้ดีว่าเด็กหนุ่มคนนี้กินยาก แต่ว่า...ใครลองมาขัดอารมณ์คุณโทโมะสักหน่อยเป็นไร มันต้องกระจุยกันไปข้างหนึ่งแน่ๆ
“จุนโนะไปทำอะไรให้คุณ ถึงได้คอยแต่จะแย่งแฟนเขาน่ะ?”
“ไม่ได้ทำอะไรให้ แต่มันไม่ถูกชะตาด้วยง่ะ มีอะไรป๊าว?”
เสียงยียวนกวนโมโหของโทโมะทำให้อารมณ์ของคาซึยะแทบคุมไม่อยู่ ...เขาต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ให้ได้ ไม่งั้น คงต้องถึงขั้นลงไม้ลงมือกับผู้ชายที่ยืนยั่วอยู่ตรงหน้านี้แน่ๆ
“แค่นี้ใช่มั้ย...ที่คุณต้องการ ต้องการเอาชนะชาวบ้านไปเรื่อยๆ...ถ้าแค่นี้ล่ะก็ผมกลับล่ะ” คาซึยะบอกห้วนๆ เขาใช้หลังมือเช็ดรอยจูบนั่นออก อย่างรังเกียจเต็มทน และนั่นก็ทำให้โทโมะเชิดหน้าขึ้น.

..บวกความต้องการเอาชนะไปที่คนอีกคน

...ยามะพี....

เจ้าน้องชายผู้ใสซื่อและบริสุทธิ์ ...ต้องเอาแฟนมันมากกให้ได้....

เมื่อลับหลังคาซึยะแล้ว โทโมะผู้เปล่าเปลี่ยวก็ต่อโทรศัพท์ถึงยูอิจิทันที
“ยูอิจิ!!” เสียงห้วนจัดดังขึ้นทันทีที่อีกฝ่ายรับสาย
“เมื่อไรจะกลับหา?”
..........................
“ไม่ง่ะ...รีบกลับมาซะเร็วๆ ไม่งั้นมีแฟนใหม่ด้วย เอาเด่ะ...”
..........................
“ทำไมง่ะ ทำไมฉันจะทำไม่ได้ นี่ก็มานอนเฝ้า นั่งเฝ้าอยู่หลายคนแล้วนะ อยู่แต่ว่าฉันจะเลือกหิ้วใครก่อน...”
......................
เสียงปลายสายอุทานอะไรออกมายืดยาว แต่โทโมะเบ้ปากใส่โทรศัพท์ในมือ แล้วก็กรอกเสียงต่อไปว่า
“ไม่รู้ง่ะ อยากไม่เอาฉันไปด้วยนี่...กลับมาเจอฉันมีผัวใหม่ไปแล้ว อย่ามาว่ากันนะ!!”
โทโมะปิดมือถือฉับ แล้วก็ปาไปที่เตียง เขาโถมตัวลงนอนเกลือกที่นอน.. อยากจะตะโกนออกมาดังๆ ภาพของคาซึยะที่ปฏิเสธเขาอย่างไม่ใยดี ยังตามมาหลอกหลอน....
....เขาผุดลุกขึ้นนั่ง....คว้าหมอนมาชก แล้วก็ขว้างไปกลางห้อง
“คอยดูนะ...จะนายหรืออะกานิชิ จิน ....ใครกันแน่ที่จะมาเป็นเครื่องมือของฉันก่อนกัน...”

******************************************

เช้าวันต่อมา....ขณะที่ยามะพีกำลังจะเลี้ยวรถออกจากบ้าน เขาก็ต้องเบรกรถพรืดเมื่อมีรถเบนซ์ของโทโมฮิสะบีบแตรให้จอดอยู่ข้างหน้า แฝดผู้พี่รีบร้อนลงจากรถ เดินหน้ายิ้มกริ่มมาหา
“มีอะไรง่ะ? มาแต่เช้าเชียว” ยามะพีถาม
“แล้วนายล่ะจะไปไหนแต่เช้า?” โทโมะถามกลับ เขาเท้าแขนกับขอบหน้าต่างรถของน้องชาย แล้วก็ถามอีกว่า
“จะไปหาคุณปู่หรือไง?”
“อือ.......”
“หาคุณปู่หรือว่าหาแฟนกันแน่...” โทโมะพูดดักคอ
“ก็ทำนองนั้น...นายมีอะไรหรือเปล่า ฉันจะรีบไป” ยามะพีทำท่าจะไขกระจกปิด แต่อีกฝ่ายยื่นมือเข้ามาในรถเสียก่อน เขาส่งอะไรบางอย่างให้น้องชาย
“ฝากคืนแฟนนายด้วย....ทำตกไว้ตอนอยู่กับฉันที่คอนโดเมื่อคืน’....” โทโมะพูดแค่นั้นก็ส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมา เล่นเอายามะพีนั่งแข็งทื่อ ขณะมองสร้อยเงินในมือ

โทโมะขับรถเข้าบ้านไปแล้ว แต่เขานี่ซิยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม สร้อยเย็นเฉียบถูกกำแน่น ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ

....ทำไมจะไม่เคยเห็น...ไม่เคยสัมผัส...ก็สร้อยเส้นนี้ คาซึยะใส่ติดตัวอยู่เป็นประจำ แล้วทำไมมาอยู่ที่โทโมะได้

...... "ทำตกไว้ตอนอยู่ที่คอนโดเมื่อคืนวาน”......

หมายความว่าอะไร???

โทโมะกับคาซึยะ ไปทำอะไรที่คอนโด Local ของโทโมะกันแน่....
เมื่อคืนเขาก็ไม่ได้พบกับคาซึยะ ไม่ได้ไปหาแค่วันเดียวทำไมมีเรื่องราวใหญ่โตเกิดขึ้นได้....ยามะพีนึกอยากจะกลับเข้าไปถามพี่ชายให้รู้เรื่อง แต่ว่า...เขาคิดว่าไปถามคาซึยะเองจะดีกว่า.....

*********************

ยามะพีอุตส่าห์ทนรอให้คาซึยะปรนนิบัติคุณปู่ทั้งวัน โดยที่ไม่เข้าไปยุ่งด้วย หัวใจดวงน้อยร้อนรุ่มเหลือเกินในยามนี้ เขาพยายามจับพิรุธในตัวของคนรัก แต่ก็ไม่เห็นอะไรนอกจากรอยยิ้มหวานติดจะเจ้าชู้ของคาซึยะที่ส่งมาให้เท่านั้นเอง
ยามะรักษาเขตแดนของตัวเองอยู่แต่ในห้องนั่งเล่น และในห้องนอนของตัวเอง ไม่ออกมาดูแลคุณปู่ร่วมกับคาซึยะเหมือนเช่นเคย เขาใส่สร้อยคอเงินนั้นไว้ที่คอ รอเวลาไต่ถามคนรักให้รู้แน่เท่านั้น....

เมื่อเวลาผ่านไป ยามะเดินลงมาชั้นล่าง ชะโงกเข้าไปดูในห้องดนตรี เห็นคาซึยะกับคุณปู่ยังคุยกันอยู่ ก็ทำหน้าเง้า เดินเลี่ยงไปที่ห้องเก็บไวน์ เพื่อที่จะไปสู่สวนหลังบ้าน

ศาลาริมน้ำในสวนส่วนตัวดูเหมือนจะเป็นที่ๆ ทำให้ใจของเขาสงบลง ผิวน้ำไหวตัวเป็นระลอกคลื่นเมื่อเขาปาก้อนหินก้อนเล็กๆ ลงไป อากาศเย็นชื้นพัดเอากลิ่นหอมของดอกไม้ริมตลิ่งโชยมากระทบจมูก ถ้าเป็นยามอื่นเขาคงจะสูดดมความหอมนั้นอย่างชื่นใจ แต่ว่าตอนนี้ อารมณ์สุนทรีย์แบบนี้มันกลับถูกกดลงจมดินไปเสียแล้ว....
“ยามะจัง...” เสียงเรียกดังขึ้น พร้อมกับวงแขนของใครคนหนึ่งสอดเข้ามารัดเอวจากทางเบื้องหลัง ใบหน้าของคาซึยะเกยซบแนบกับไหล่บอบบางของเขา
“มาแอบหลบอยู่นี่เอง...วันนี้ทำไมไม่มาคุยด้วยกันล่ะครับ?” คาซึยะถาม
“ก็คุยอยู่นี่ไงล่ะ” ยามะพีทาบทับมือซ้อนทับมือของคาซึยะเอาไว้ เขาแหงะหน้ามาหาขณะที่เด็กหนุ่มยื่นหน้ามาจุมพิตที่ปลายจมูกโด่งงาม
“มาคอยอยู่ที่นี่ เชิญชวนกันหรือเปล่าเอ่ย?”
“ไม่!!” ยามะพีสั่นหน้าแรงๆ เขาหันมาเผชิญหน้ากับคนรัก เงยหน้าขึ้น ช้อนตามองดวงหน้าของชายที่รักยิ่ง
“คาซึยะ...วันนี้ก่อนมาที่นี่ ฉันเจอกับโทโมะ.....” ยามะพีพูดแค่นั้น เขาก็เห็นคาซึยะสะดุ้งเฮือก นั่นก็ทำให้ใจของยามะพีแป้วลง
“คุณโทโมะทำไมหรือครับ?”
“เมื่อวานนายไปที่คอนโดของโทโมะหรือเปล่า?” เสียงคาดคั้นถามขึ้นมา น้ำเสียงฟังดูสั่นเครือ
...............
คาซึยะนิ่งเงียบ ใจหายวาบ โทโมะเริ่มออกปฏิบัติการก่อกวนแล้วหรือนี่ เพียงแค่ชั่วเวลาข้ามคืน โทโมะก็รุกฆาตเสียแล้ว
“ว่าไงล่ะ ทำไมไม่ตอบ”
“คุณโทโมะบอกคุณอย่างนั้นหรือครับ?”
“ก็จะใครซะอีกล่ะ นายนึกว่าฉันไปเห็นเองหรือไง?” ยามะพีสะบัดตัวออกจากคาซึยะ เขาดึงสร้อยออกจากตัว ยื่นมาข้างหน้าเด็กหนุ่ม
“ของนาย....อย่าปฏิเสธนะว่าไม่ใช่!”
คาซึยะรับมาแล้วก็นิ่งขึง จำเหตุการณ์เมื่อวันวานได้ดี ...ไม่รู้ว่าโทโมะได้เล่าอะไรให้ยามะพีฟังบ้าง จะเล่าความจริงเท็จแค่ไหนก็ไม่รู้ เขาเห็นยามะพียังคงยืนจ้องหน้าเขาเขม็ง ดวงตากลมโตมีแววกังขา ไม่ใช่แววขี้เล่นเหมือนเคย
“ว่าไง?” เสียงที่ถามเริ่มห้วนจัด จนคาซึยะต้องลอบถอนหายใจ
“ผมไปที่คอนโดของคุณโทโมะจริง.....แต่......”
โทโมะส่งเสียงฮึในลำคอ เขาสะบัดหน้าไปอีกทาง ดวงตาแดงก่ำและจมูกก็แดงระเรื่อ
“ฉันไม่ไปหาแค่วันเดียว นาย....นายก็...ฮึก.....” เขาพยายามกลั้นสะอื้น คาซึยะดึงไหล่ของร่างบางมากอดไว้ เขาลูบศีรษะทุยนั้นอย่างอ่อนโยน ขณะเล่าเรื่องเมื่อคืนให้ฟัง............

เขาเล่าไปเรื่อยๆ ...จนกระทั่ง.......
“.......ผมก็เลยต้องไปส่ง....” คาซึยะจบการเล่าเพียงแค่นั้น แต่คนฟังส่ายหน้า
“ไม่ใช่แค่นั้นแน่นอน....เรื่องสร้อยนี่จะว่าไง?” ยามะคาดคั้น
“เขาดึงไป จะเรียกว่ากระชากก็ได้...พี่ชายคุณน่ะ...เขา...จะออฟผม...แต่...ยามะจัง คุณก็คงรู้นะ ว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย...” เด็กหนุ่มพูดเสียงอ่อน....ยามะพีกัดปาก นิ่งฟังอย่างชั่งใจ จ้องหน้าจับพิรุธ แต่คาซึยะสู้ตาเขา....ยังไงซะ...เขาก็คิดว่าสิ่งที่หนุ่มน้อยคนนี้พูดน่ะ เป็นความจริง...ไม่ใช่รักจนหลง แต่เพราะนิสัยของโทโมฮิสะต่างหากที่ทำให้เขาเชื่อคาซึยะ....
“เชื่อใจผมนะ ยามะจัง....ผมมีคุณคนเดียวเท่านั้น....มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างผมกับพี่ชายคุณ ผมแค่ไปส่งเขากลับห้องเพราะเขาเมาเท่านั้นเอง....”
“โทโมะคอแข็ง....ไม่เมาง่ายๆ หรอก...นี่คงตั้งใจจะฉกนายไปจริงๆ ง่ะแหล่ะ....เฮ้อ.....” ยามะพีถอนหายใจ หันขวับมาเกาะแขนคาซึยะไว้มั่น
“สัญญานะว่าจะอยู่ห่างๆ คนๆ นี้...โทโมะน่ะ..เขาชอบแย่ง เห็นคนอื่นมีความสุขไม่ได้หรอก เห็นแล้วของจะขึ้น...ฉันไว้ใจนาย แต่ไม่ไว้ใจเขา...คาซึจัง ฉันรักนายน่ะ...แต่ฉันก็ไม่ได้เกลียดโทโมะ เขาเป็นพี่ชายของฉัน แต่เรื่องจะให้เขามาแย่งนายไป ฉันก็ยอมไม่ได้เหมือนกัน....นอกจาก.........” เสียงพูดขาดหายไป เมื่อคนพูดก้มมองมือของตัวเองที่กำลังจิกท่อนแขนของชายคนรัก
“นอกจากอะไรครับ?”
“นอกจากนายจะเลือกเขาเอง....เมื่อนั้นฉันคงจะไม่มีปัญญาเอานายคืนมาได้....ถ้านายเต็มใจจะไปหาเขา...ฉันก็คงได้แต่เสียใจด้วยตัวของฉันเอง....” ยามะพีพูดเสียงเครือ เขาซบหน้ากับอกกว้าง สะอึกสะอื้นจนคาซึยะต้องกอดรับขวัญ
“รักผมก็ต้องเชื่อใจผมซิครับ...ผมจะเห็นคนอื่นดีไปกว่าคนที่ผมรักได้อย่างไง...”
“แต่โทโมะ....เขา...ฉันกลัวง่ะ...กลัวเขานะ...อยู่กับเขามาตลอดชีวิต ฉันก็ยังไม่เข้าใจเขาเลยสักนิดเดียว”
“ผมรักคุณนะ...ยามะจัง...เชื่อใจผม...” คาซึยะจุมพิตข้างขมับอย่างรักใคร่
สองหนุ่มนั่งปรับทุกข์กันอยู่ริมน้ำ จนเวลาผ่านไป...เมื่อได้เวลาที่คุณปู่ใกล้ตื่น คาซึยะก็ชวนยามะพีกลับเข้าบ้าน ในอุ้งมือที่จับจูงกันและกันมีความเข้าใจอยู่ และนับวันมันก็จะลึกซึ้งมากขึ้นทุกที.....
ยามะพีกลับขึ้นบ้านด้วยความสดชื่นขึ้นผิดจากตอนขามาลิบลับ จนคุณปู่สังเกตได้ ท่านเอ่ยออกมาว่า
“สงสัยได้ยาดีแน่ๆ หลานปู่”
ยามะพีไม่ตอบได้แต่ลอบมองหน้าคนรัก....คาซึยะอมยิ้ม ทำให้หนุ่มน้อยตาโตก้มหน้าขวยเขิน.......รีบเปิดหนังสืออ่านทันที.................
คาซึยะลอบมองเสี้ยวหน้าที่ก้มต่ำของคนรัก เพียงแค่โทโมะโหมโรง ...ยามะพียังจะเป็นจะตาย นี่ถ้าเมื่อคืนเขายอมโทโมะจริงๆ ยามะพีมิช็อคตายไปแล้วหรือ....
แต่ถึงกระนั้นในความรู้สึกที่ได้สัมผัส เขาคิดว่า โทโมะคงจะไม่หยุดอยู่แค่นี้แน่นอน.....

****************************
จินชวนจุนโนะไปที่อู่ต่อเรือเพราะวันนี้เป็นวันที่บริษัทของจินต่อเรือลำแรกสำเร็จเรียบร้อย จึงมีการฉลองกันภายในอู่ นอกจากจุนโนะแล้วก็มีคนงานของจินมาร่วมฉลองด้วย วันนี้จินปล่อยฟรีเต็มที่ ทุกคนหยุดทำงานได้หนึ่งวัน

เขาพาจุนโนะเดินสำรวจเรือยอทช์ลำเล็กที่เป็นเรือลำแรกของอู่ ดวงหน้าของชายหนุ่มภาคภูมิใจที่งานของเขาลุล่วงไปด้วยดี จุนโนะเองก็อดดีใจด้วยไม่ได้
จินร่าเริงและหัวเราะได้ทั้งวัน เขาพาจุนโนะเข้าไปชมภายในเรือสุดหรู และถ่ายรูปคู่ระหว่างเขากับจุนโนะยืนโอบไหล่ยิ้มแป้นกัน ที่ด้านหน้าของเรือก่อนที่จะทำพิธีปล่อยเรือลำแรกลงทะเล
“ต้องโอบด้วยเหรอ?” จุนโนะถามแต่ก็ยืนยิ้มแก้มปริให้กล้องถ่ายรูป
“โอบซิ ก็นายเป็นแฟนของฉันนี่นา เห็นมั้ย เจ้าพวกลูกน้องฉันมันก็อยากถ่ายรูปนายแบบคนสวยกันจะตาย”

และท่ามกลางเสียงไชโยโห่ร้องเมื่อท้องของเรือลำแรกสัมผัสกับผิวทะเล จากนั้นงานเลี้ยงเฉพาะภายในก็เริ่มขึ้น แชมเปญถูกเปิดฉลอง
พวกลูกน้องของจินขอถ่ายรูปคู่กับจุนโนะบ้าง เรียกว่าไม่ยอมปล่อยเด็กหนุ่มให้ไปหาจินเลยล่ะ
“พอเว้ย...เอาจุนโนะของฉันมานิ....ยึดไปครองเชียวนะพวกแก...” จินลากแขนจุนโนะมาด้านนอกอู่

เขาจูงแขนคนรักเดินเล่นรอบบริเวณ ชี้ให้ดูเรืออีกหลายลำที่พร้อมจะอวดโฉมสู่สายตาของท้องทะเลในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้แล้ว
“ดีใจด้วยนะ อะกานิชิ จิน...” จุนโนะพูดพร้อมกับทำยิ้มหวาน
“ขอบใจจุนโนะสุเกะ เพราะนายเป็นกำลังใจให้หรอกนะ...” จินหอมแก้มเนียนใสนั้นอย่างอดใจไม่อยู่
จุนโนะทุบไหล่จินเบาๆ แล้วก็ผลักชายหนุ่มออกห่าง แต่จินตัวติดปลิงแล้ว ยากที่จะแกะออก เขายิ่งกอดรัดร่างบางนั้นแน่นขึ้นกว่าเดิม แล้วก็ฉกความหอมของเด็กหนุ่มอีกหลายฟอด เล่นเอาจุนโนะโวยวาย ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขน
“จินน่ะไม่เอานะ อายคนเขาบ้างซิ ลูกน้องมองกันใหญ่แล้ว หัวเราะกันด้วยง่ะ”
“เขารู้กันทั้งนั้นหรอก ว่าเรารักกัน..” จินยิ้มกริ่มมองตาคู่สวยอย่างมีความหมาย
“ฉันยังไม่ได้บอกว่ารักสักคำ...”
“ก็บอกซิ ฉันอยากฟัง...” จินตะแคงหูใกล้เข้ามา
จุนโนะสั่นหน้า
“ยังไม่บอก...ยังไม่ถึงเวลา...ทนรอได้มั้ยล่ะ ถ้าไม่ได้จะหาแฟนใหม่ก็ไม่ว่ากันนะ”
คำตอบของจุนโนะทำให้จินหน้ามุ่ย แต่ก็ยังฝืนหัวเราะออกมา กลบเกลื่อนความน้อยใจเอาไว้ ....วันนี้ไม่ยอมบอก วันหน้าค่อยบอกก็ได้ และเขาหวังว่าในวันข้างหน้าจุนโนะคนนี้จะรักเขามากกว่าวันนี้...
จุนโนะอยู่กับจินที่อู่จนค่ำ จินจึงพาเด็กหนุ่มกลับ ปล่อยให้คนงานกินเลี้ยงกันต่อไป

สองหนุ่มมาพักผ่อนกันที่ห้องพัก จินนั่งชิดติดกับจุนโนะ ขณะชี้ให้ดูจุนโนะในทีวี
“น่ารักจัง...แฟนฉัน..” จินอดปลื้มไม่ได้ แต่นายแบบคนงามกลับทำหน้าเขินจัด...
“เปลี่ยนช่องเหอะ” จุนโนะรีบกดรีโมท ทำเอาจินส่งเสียงโวยวาย แย่งรีโมทมาจนได้ สักพักหนึ่งดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาเดินไปหยิบเช็คเงินสดส่งให้จุนโนะ
“หือ??” จุนโนะเลิกคิ้ว
“ให้นาย...” จินยัดกระดาษใส่มือของเด็กหนุ่ม เมื่อก้มลงมอง จุนโนะก็ทำตาโต
“เงินง่ะเหรอ...ทำไมง่ะจิน”
“ก็ฉันติดหนี้นายอยู่ไง ที่นายใช้พี่ยูแทนฉันน่ะ เงินนี้อาจจะยังไม่ครบกับจำนวนจริง แต่ก็เป็นเงินที่ฉันหามาได้ด้วยตัวเองเป็นก้อนแรก...ส่วนที่เหลือจะทะยอยใช้คืนให้” จินว่า
จุนโนะส่ายหน้าแล้วเอาเช็คยัดในกระเป๋าเสื้อจิน
“ไม่เอาง่ะ เงินนี้เอาไว้ทำทุน ...นายเก็บไว้เหอะ..เอาไว้ร่ำรวยเป็นเศรษฐีด้วยตัวเอง แบบที่ไม่ต้องพึ่งครอบครัวแล้วค่อยเอามาให้ฉัน”
“แต่ว่า........” จินพยายามจะค้านแต่จุนโนะใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากของเขาเอาไว้ ดวงหน้าสวยงามส่ายหน้า ห้ามในสิ่งที่จินจะพูด
“ไม่มีแต่....ฉันอยากจะให้นายตั้งตัวได้เสียก่อน...เรื่องเงินน่ะ มันไม่จำเป็นสำหรับฉันหรอก หรือถ้าฉันเดือดร้อนจะแบมือขอเอง...”
จินอึ้ง....เขารวบสองมือของจุนโนะมากำไว้ จูบบนมือเรียวนั้นอย่างแผ่วเบา
“จุนโนะสุเกะ...ถ้าเป็นอย่างนั้น ในวันข้างหน้า ฉันจะขอมอบเงินทุกเยนที่ฉันหามาได้ให้นายเก็บเอาไว้...เป็น..เป็นเครื่องยืนยันว่าฉันจะขอดูแลนายตลอดชีวิต”
“จิน...!!” จุนโนะอ้าปากค้าง....ดวงหน้าแดงแจ๊ด
“ฉันรักนายนะจุนโนะ ฉันขอยืนยัน แม้ว่าฉันจะยังไม่ได้รับความรักของนายเป็นการตอบแทน” น้ำเสียงเศร้าสร้อยนั้นทำให้จุนโนะหวั่นไหว... เด็กหนุ่มประทับริมฝีปากเหนือปากบางของชายหนุ่ม กระซิบที่ปากนุ่มนวลนั้นว่า
“ฉันก็ชักจะเริ่มรักนายเข้าแล้วเหมือนกันละมัง”
“จุนโนะสุเกะ.......” จินหัวเราะ เขารวบร่างบางมากอดไว้แนบอก ในขณะที่จุนโนะแนบใบหน้ากับอกกว้างของชายหนุ่ม หลับตาพริ้มเมื่อจินก้มหน้าลงมา.....

*******************************

โทโมฮิสะขับรถคันโปรดเข้ามาจอดนอกผับ Cherish ด้วยอาการที่ฉุนเฉียว เมื่อตอนหัวค่ำเขาได้รับโทรศัพท์ทางไกลจากยูอิจิว่าจะเลื่อนกำหนดเดินทางกลับเป็นอาทิตย์หน้า และนั่นทำให้ความอดทนของหนุ่มหน้าสวยคนนี้ขาดผึง เขาตะคอกใส่หูโทรศัพท์ว่า ถ้ายูอิจิไม่กลับมาเร็วๆ แล้วล่ะก็
“แล้วนายจะเสียใจ..!!” กรอกคำพูดได้แค่นั้น ก็โยนมือถือลงที่เบาะข้างๆ อย่างไม่ใยดี

และจากนั้น ผับที่คาซึยะทำงานอยู่ก็คือเป้าหมายอันดับต่อไป

ร่างบางเดินเข้าไปหมายจะนั่งที่วีไอพีที่เดิม แต่เขาก็ต้องชะงักเมื่อสายตาพบกับร่างบอบบางของแฝดคนน้อง...ยามะพีนั่งอยู่ที่เขาเคยนั่ง และทำท่าเหมือนว่าจะนั่งทนเสียด้วยซิ ข้างกายของน้องชายมีคาซึยะนั่งชิดจนแทบจะเกยตักกัน โทโมะกัดริมฝีปาก

...นี่เขามาช้าไปนิดเดียวเอง...ไม่งั้นคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นคงจะเป็นเขา
ริมฝีปากได้รูปขบกันแน่นด้วยความอิจฉา เขาสะบัดหน้า เดินออกไปจากผับ ถ้าขืนเข้าไปตอนนี้ นอกจากจะไม่สบอารมณ์แล้วยังจะโดนยามะพีกับคาซึยะตอกกลับมาอีกด้วย....
ลองหยิบมือถือมาดู อยากจะโทรฯ ไปหายูอิจิ แต่ว่าเมื่อกี้ไปพูดใส่อารมณ์กับคู่ขาแล้วนี่ จะโทรฯ ไปอ้อนก็ยังไงอยู่...เขาขับรถไปจากบริเวณนั้น ตรงสู่คอนโดของตัวเองด้วยความร้อนรุ่ม

*******************

อากาศยามสายอันแสนจะเย็นเฉียบพัดอ้อยอิ่งอยู่รอบตัว จินเดินเข้าไปทำงานในวันรุ่งขึ้นด้วยหัวใจอันแช่มชื่น เมื่อคืนได้ฝากรักให้จุนโนะไปหลายครั้ง และแต่ละครั้งก็ดูเหมือนว่าจะได้รับความรักตอบกลับมาจนสุขล้น
จุนโนะเริ่มจะรักเขา...เขาแน่ใจเช่นนั้น...ไม่งั้นจะตอบสนองบทรักอย่างเร่าร้อนแบบเมื่อคืนหรือ... สองหูยังแว่วเสียงครางอันเปี่ยมสุขของเด็กหนุ่มได้ถนัดเลยล่ะ....
และเมื่อเช้าเขาก็ลุกมาก่อน จุนโนะทำท่าจะไม่ยอมตื่น พอเขาลุกขึ้น เด็กหนุ่มก็ผวาตกใจตื่น พอลืมตาเห็นเขามองมาอยู่ก่อนก็หน้าแดงจัด ล้มตัวลงนอนเอาผ้าห่มคลุมโปงเสียอีกแน่ะ...น่ารักชะมัด คนรักของเขา....

จินนั่งยิ้มอยู่คนเดียวที่โต๊ะทำงาน จนลูกน้องที่เดินผ่านไปผ่านมาส่งเสียงกระแอม เขาถึงตื่นจากภวังค์
“เจ้านาย...วันนี้จะดูความเรียบร้อยของเรือลำที่สองมั้ยครับ...เหลือแต่ขัดสีอีกนิดเดียวและก็พ่นสีตามโลโก้ของลูกค้าก็เสร็จแล้ว..” เสียงลูกน้องที่กระแอมเมื่อสักครู่ถามขึ้น หลังจากที่เห็นนายจ้างนั่งยิ้มปากบานไม่หุบ
จินพยักหน้าทำสัญญาณมือว่าเขาจะเข้าไปดูงานด้วยตัวเอง เขาถอดเสื้อตัวนอกออก ลมหนาวจากท่าเรือพัดกรูกันเข้ามาในอู่ที่เปิดโล่ง

เขาเดินไปดูความเรียบร้อยของเรือตามที่ลูกน้องบอก.....
พิจารณาดูเรือสำราญลำไม่ใหญ่นักถูกยกขึ้นจนลอยอยู่ในระดับสายตา คนงานสองสามคนต่างก็มารุมกันพ่นสีและตกแต่งให้สวยงาม
“ขูดสีตรงรอยนี้อีกหน่อยนะ...” จินสั่ง ยืนดูการทำงานได้สักครู่ ก็เริ่มลงมือทำเอง พอเริ่มทำก็เริ่มเครื่องติด ง่วนอยู่กับการทำงานจนเวลาล่วงเลย

เสื้อยืดชื้นเหงื่อและเปรอะสีถูกถอดออก เหลือแต่เสื้อกล้ามสีขาวตัวเดียว
ขณะที่กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ใต้ท้องเรือ เขาก็สะดุ้งเฮือกเมื่อมือเย็นๆ ของใครคนหนึ่งไล้แผ่วเบาที่หัวไหล่เปลือยของเขา
จินหันมาดู แล้วก็ต้องสะดุ้ง เมื่อเห็นร่างโปร่งบางของใครคนหนึ่งยืนยิ้มแก้มตุ่ยอยู่ชิดใกล้ ดวงตากลมโตของใครคนนั้น กวาดมองร่างของเขาทั่วตัว สายตาที่มองสำรวจนั้นส่อแววชื่นชมอย่างปิดไม่มิด
“โทโมฮิสะ.....” จินร้องครางในใจ ....ให้ตายเถอะ จะมาก่อกวนอะไรเขาอีกล่ะนี่....

โทโมะมองจินด้วยดวงตาที่เป็นประกาย วันนี้ชายหนุ่มคนนี้ดูรูปหล่อจริงๆ ใบหน้าคร้ามคมนั่นก็หล่อจับใจจริงๆ อีกทั้งกล้ามแข็งที่ได้สัมผัสเมื่อครู่กับผิวเนียนมือที่ชื้นไปด้วยเหงื่อนั่น ทำให้โทโมะใจเต้นแรง นึกอยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสร่างของอะกานิชิ จินให้ทั่วตัวจริงๆ

....เขามองอกกว้างของชายหนุ่มตรงหน้าราวกับจะทะลุไปถึงเนื้อใน ภายใต้เสื้อยืดเนื้อบางนั่น ความชื้นของหยาดเหงื่อทำให้โทโมะเห็นยอดอกของจินรำไรๆ ลมหายใจของโทโมะเริ่มติดขัด เขาจึงถอนสายตาไปที่ลำแขนแข็งแกร่งที่มีกล้ามขึ้นไม่ใหญ่นักแต่ก็ไม่น้อย มันคงให้ความอบอุ่นพิลึกล่ะยามที่ได้กอดใครสักคนไว้ในวงแขน ....และคนนั้นก็คือ...เจ้านายแบบหน้าหวานที่ชื่อจุนโนะสุเกะ ..
โทโมะนึกอิจฉาจุนโนะ ที่เป็นเจ้าของนายกล้ามสวยคนนี้

เขาเบนสายตากลับมาที่ใบหน้าของจิน ก็เลยเห็นใบหน้าบึ้งตึงนั้น

ดวงตาของจินฉายแววไม่พอใจเมื่อเห็นว่าโทโมะพิจารณาร่างกายเขาจนเกินงาม
หนุ่มน้อยตาโตก็เลยยิ้มเจื่อนๆ ให้
“หวัดดีฮะ...อะกานิชิ จิน...” เขาส่งเสียงทักทาย ส่งยิ้มที่เรียกว่า หวานสุดๆ ไปให้ แต่จินก็เพียงแค่มองแล้วยิ้มตอบมาอย่างเนือยๆ
“เอ้อ...ครับ....สวัสดีครับคุณโทโมะ ....ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรกับผมหรือเปล่า ...?” จินถาม สัญญาณอันตรายในสมองส่งเสียงเตือนถี่ๆ บอกให้รู้ว่า ภัยจากคนๆ นี้กำลังคืบคลานเข้ามาแล้ว
“ก็มีน่ะซิครับ...เรื่องว่าจ้างต่อเรือไง ลืมแล้วหรือ พ่อรูปหล่อ...” โทโมะไพล่มือไปด้านหลัง เอนลำตัวมาข้างหน้า ใบหน้าหวานคลอเคลียใกล้หัวไหล่ของชายหนุ่ม ซึ่งนั่นก็ทำให้จินขยับถอยห่างไปหลายก้าว
“คุณเอาจริงแน่หรือ?” จินถามด้วยความไม่แน่ใจ
“อ้าว...แน่ซิครับ ...เนี่ย...จะมาเซ็นสัญญา แล้วก็เลือกแบบ เลือกสี แล้ววางมัดจำล่วงหน้าด้วย” โทโมะประสานมือไว้ที่หน้าอก ทำหน้าเคลิ้มๆ เมื่อมองเรือลำที่จินและลูกน้องกำลังตกแต่งอยู่
“ลำนี้ก็สวยดีนะฮะ...งั้นผมไม่เลือกให้เสียเวลาล่ะ เอาแบบเดียวกันนี้ได้มั้ยอ่ะ?”
“ก็ดีครับ...” จินว่าง่ายๆ ก่อนที่เดินนำโทโมะไปที่โต๊ะทำงาน

************
สัญญาการว่าจ้างต่อเรือถูกปลายปากกาของโทโมฮิสะตวัดเซ็นชื่อเรียบร้อย เขาวางมัดจำด้วยเงินจำนวนสูง ชนิดที่จินทึ่ง
....นายคนนี้อวดรวยเป็นบ้าเลย....
เล่นให้เงินก้อนโตแทนจะจ่ายเป็นงวดๆ อย่างที่ลูกค้าคนอื่นทำกัน
“เหลือเงินอีกนิดหน่อยเอาไว้จ่ายตอนส่งมอบเรือก็แล้วกัน...” โทโมะบอก เขายืนขึ้นแล้วส่งมือขาวๆ ให้จินจับ
“ดีใจนะฮะที่เราจะผูกพันกัน”
“หา..???” จินอ้าปากค้างไปกับคำพูดตรงๆ นั้น แต่คนพูดกลับปิดปากหัวเราะร่วน
“คิก...คิก....ผมหมายถึงว่า ดีใจที่เราสองคนทำสัญญาซื้อขายกันต่างหากล่ะฮะ...เอ....แล้วนี่ก็เย็นมากแล้ว ไปทานอาหารเย็นกันสักมื้อได้มั้ยฮะ...” โทโมะชวน ไม่ยอมปล่อยมือจากจิน
“แต่ว่า............เอ้อ......” จินอึกอัก ก็เลยถูกลูกค้าคนใหม่ค้อนเอา พลางบ่นพึมพำแบบน้อยใจว่า มาครั้งที่แล้วก็ปฏิเสธ นี่ก็มาเซ็นสัญญากันแล้วยังจะปฏิเสธได้ลงคออีก
“อยากรู้นักว่า คุณปฏิเสธลูกค้าทุกรายแบบนี้หรือเปล่า” โทโมะทำเสียงตำหนิกรายๆ และนั่นก็ทำให้จินต้องยอมตกลงไปทานอาหารค่ำกับเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้
“งั้นก็เชิญคุณโทโมะเลยครับ..” จินผายมือ ขณะที่ร้องตะโกนสั่งลูกน้องว่าเขาจะไม่กลับเข้ามาที่อู่อีกแล้ว............

โทโมะเดินนำหน้าไปที่รถของจิน เขาจอดรถเอาไว้ที่อู่และนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถคู่กับจิน เพื่อว่าตอนขากลับจินจะได้ขับรถมาส่งเขาที่อู่ตามลำพังอีกครั้ง....
ดี......เมื่อวานผิดหวังกับคาซึยะ...
วันนี้...จะลองพิสูจน์ดูทีว่า นายอะกานิชิ จิน คนนี้จะใจแข็งด้วยอีกคนหรือเปล่า.....

****************************

to be continue

comment ที่นี่ก็ได้จ้า..กด..กด..

Hosted by www.Geocities.ws