Never Let YOU Go...15

++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

จินมองใบหน้าหวานงดงามของหนุ่มน้อยที่นอนตัวอ่อนระทดระทวยตรงหน้าเขา เห็นแล้วเกิดอาการหวงแหนขึ้นมาในจิตใจ

...จุนโนะจะเคยผ่านยูอิจิมาแล้วหรือไม่ เขาไม่สนใจ....แต่ว่าเวลานี้ คนๆ นี้ต้องเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น
จินก้มหน้าลง เอาปากแตะที่ชีพจรตรงลำคอของจุนโนะ มันเต้นถี่รัวราวกับผ่านการวิ่งมาจากที่ไกลแสนไกล ลมหายใจหอบสะท้านของเด็กหนุ่มทำให้เขารู้ว่า เส้นชัยคงอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม ริมฝีปากกดย้ำไปทุกที่ที่มันลากผ่าน มาหยุดนิ่งที่เนินอกขาวอมชมพู... ปากแดงฉ่ำชื่นงับยอดอกของจุนโนะ จนอีกฝ่ายต้องแอ่นกาย เสนอสนองกายให้เขาอย่างเต็มที่

ฝ่ามือน้อยๆ ของจุนโนะขยำขยี้ที่เรือนผมของจิน ส่วนอีกข้างก็กำลังบีบไหล่เขาอย่างรัญจวนใจ
เสียงครวญคร่ำดังออกมาอย่างแผ่วเบา เมื่อทั่วทุกส่วนของเรือนกาย ไม่มีส่วนไหนที่จินจะไม่รุกราน รู้สึกว่าจินไถลตัวต่ำลง ใบหน้าหล่อจัดเกลือกกลิ้งที่จุดกึ่งกลางลำตัวของเขา
“อือ......อา.....จ...จิน....” จุนโนะแอ่นกายสะท้าน ยินยอมให้จินทำตามใจชอบ....จน.....
“อา...จุนโนะ....ขอนะ...เป็นของฉันนะ....” จินกระซิบเป็นครั้งสุดท้ายใส่ริมฝีปากของจุนโนะ ก่อนที่เขาจะใช้ท่อนแขนยกสะโพกของเด็กหนุ่มขึ้น ......

จุนโนะยกมืออุดปากของตัวเอง กลัวเสียงหวีดร้องจะดังออกมาให้ได้อาย ร่างกายแข็งแกร่งของจินแทรกผ่านร่างกายของเขาจนสะดุ้ง ความเจ็บทำให้จุนโนะร้องไห้ออกมา น้ำตาร้อนๆ ที่ไหลกลิ้งมาตกกระทบทำให้จินชะงักค้าง
“เจ็บ.....จิน....เจ็บฮะ....” เด็กหนุ่มเสียงสั่นระรัว
“จุนโนะ...!!...” จินอุทานเสียงพร่า ความรู้สึกแรกที่เขาได้สัมผัสยามเข้าไปในร่างของจุนโนะนั้น ทำให้รู้ว่า จุนโนะยังไม่เคยมีอะไรกับใครมาก่อน นอกจากเขาคนเดียวเท่านั้น.........
“ฮึก....จิน....ไม่เอานะ....เจ็บฮะ....” จุนโนะพยายามผลักไหล่ของจินที่ทาบทับตัวเขาอยู่ออก แต่จินกลับดึงมือนั้นมากุมไว้ จุมพิตอย่างแผ่วเบาที่ฝ่ามือชื้นเหงื่อ
“ไปด้วยกันนะ...จุนโนะ....ฉัน...หยุดตอนนี้ไม่ได้หรอก.....กอดฉันเอาไว้....เราจะไปด้วยกัน...” จินรัดร่างของจุนโนะแน่นขึ้น เมื่อรู้ว่าจุนโนะขยุ้มหลังไหล่เขาอย่างแรง

จินกัดฟัน แล้วพาจุนโนะก้าวผ่านความรู้สึกอัดแน่นและเร่าร้อนของความรักไป ได้ยินเสียงจุนโนะร้องไห้....น้ำตาอุ่นจัดสัมผัสที่ไหล่ของเขา ในขณะที่จุนโนะโยกไหวลำตัวเป็นจังหวะเดียวกับการรุกของจิน ฟันซี่เล็กๆ กัดลงที่ไหล่พร้อมกับเสียงครางระงม .....
การเคลื่อนไหวของจิน ทำให้จุนโนะคลายความเจ็บลง ที่เหลือจากนี้ก็คือความหฤหรรษ์ที่เจ้าตัวเองก็คาดไม่ถึงว่า จะมีอารมณ์เช่นนี้เกิดขึ้นได้....
ร่างสองร่างดำเนินไปตามครรลองแห่งธรรมชาติ บุกป่าฝ่าพายุแห่งรักด้วยกัน จนลำตัวเกร็งสะท้าน จินฟุบร่างลงกับทรวงอกของจุนโนะ ....เช่นเดียวกัน จุนโนะหอบหายใจระรัว น้ำตาแห่งความสุขยังไหลลงมาไม่ขาดสาย.....

....................................

จุนโนะยอมให้จินนอนอยู่ในท่านั้นสักพักหนึ่ง ก็เริ่มขยับกาย จินผงกขึ้นมองใบหน้าหวานซึ้งของคนรัก เขายิ้มให้อย่างอ่อนหวานเมื่อสบตาหรี่ปรือของเด็กหนุ่ม
“จุนโนะ....เจ็บมากมั้ย...??” จินพูด ขณะนอนหงาย เขาดึงร่างจุนโนะมาซุกกับอกอุ่น
“เจ็บ.......” เสียงกระซิบตอบดังขึ้นจากปากบาง
“ขอโทษนะ จุนโนะ ฉันไม่คิดว่า นายจะ....ยังไม่เคย...”
“..................”
จุนโนะระบายลมหายใจออกมา แต่ก็ไม่ได้พูดว่าอะไร จินเองก็อยากรู้ใจจะขาดว่า ตลอดเวลาที่คบกับยูอิจินั้น จุนโนะประคองตัวเองมาได้อย่างไร

.......น่ารักก็ประมาณนี้.......งดงามก็ขนาดนี้.........ยูอิจิปล่อยไว้ได้ไง

“พี่ยูอิจิเขา...........ไม่.........เอ้อ...........” จินเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก
จุนโนะสั่นศีรษะ เป็นคำตอบให้รู้ว่าเขากับผู้ชายคนนั้น....ไม่เคยมีอะไรกันมาก่อนจริงๆ...
“ไม่ลึกซึ้งขนาดนี้หรอก...ฉันน่ะ...กลัวนะ ...เพราะงั้น เขาถึงทิ้งไป เพราะฉันไม่เปิดโอกาสให้เขาแบบที่ให้จินในวันนี้” จุนโนะบอก น้ำเสียงติดจะเยาะหยันในตัวเอง ......
“เขาเคยขอเหมือนกัน แต่ว่า ฉันไม่กล้า ....เขาถึงไปแสวงหาคนที่มันเร้าใจกว่า”
“แล้วทำไมไม่ให้เขานอนด้วย?” จินถาม มองเสี้ยวหน้าที่เห็นด้านข้าง รอยชื้นของเหงื่อทำให้ผมข้างขมับเกาะตัวกันเป็นกระจุก จินจูบผมชื้นนั้นอย่างรักใคร่ เสียงจุนโนะยังดังเนิบๆ ว่า
“ไม่รู้ซิฮะ ตอนนั้นมันอาจจะยังไม่พร้อม...กลัวด้วย และยูอิจิเขาก็ไม่...เอ้อ...ไม่เอาแต่ใจแบบนายนี่นะ”
คำพูดของจุนโนะทำให้จินหัวเราะออกมาจนทรวงอกกระเพื่อม ....
“จะพูดว่า ฉันมันเซ็กซ์จัดใช่มั้ยล่ะ?” จินถามยิ้มๆ
“ก็งั้นมั้ง...”
“ถ้าพี่ยูเขารุกนายมากๆ นายก็จะยอมเขาหรือเปล่า...”
“คงไม่มั้ง....”
“เป็นคนรักกันได้อย่างไรนะ พวกนายนี่” จินเปรย แต่ในใจนึกดีใจมากมายที่ได้เป็นคนแรกของหนุ่มน้อยน่ารักคนนี้

จินนิ่งไปพักหนึ่งก็กระซิบถามอย่างเกรงๆ ว่า
“แล้วทำไมกับฉัน ...เอ้อ...ถึงยอมล่ะ?”
จุนโนะผงกตัวขึ้นมองหน้าจินแล้วก็นอนคว่ำหน้า เกยคางไว้กับมือที่ประสานกัน
“ยอมง่ายไปหรือไง?” เขาถามกลับ จินรีบโบกมือเป็นระวิง
“เฮ้ย..ไม่ได้หมายความว่างั้นซะหน่อย หมายถึงว่า ทำไมกับฉัน นายถึงไม่ปฏิเสธต่างหากล่ะ....เอ....รักฉันหรือเปล่าเอ่ย”
“อืมมม...ไม่รู้ซินะ...คงเป็นเพราะ ไมรู้จะหวงตัวไปทำไมกัน....บางคนเขาก็เห็นค่าของเรานะ แต่กลับอีกคน ค่าของเราอยู่ตรงไหน เขายังไม่เห็นเลย...จิน......??” จุนโนะเผยอตัวขึ้น จ้องลึกเข้าไปในดวงของชายหนุ่ม
“ถ้าเป็นนาย ฉันก็ไม่เสียดายตัวหรอก...อยากให้ตัวฉันกับนายนะ...ตั้งใจเอาไว้แล้วว่า ถ้าจะคบกับใครใหม่อีกสักคน ก็จะไม่เล่นตัวอีกแล้ว....”
จินอมยิ้ม...เขาสอดนิ้วยีเส้นผมอ่อนสลวยของหนุ่มน้อยที่เปลือยร่างอยู่ตรงหน้า
“แล้วความรักล่ะ จุนโนะ??? จะไม่ให้ด้วยหรือ?”
จุนโนะได้ฟังคำถามก็นิ่งงันไป

......ความรัก.....

แน่ละ จะมีความรักเจืออยู่สักนิดมั้ยนะ ในการร่วมหลับนอนกับ อะกานิชิ จิน...
จุนโนะเองก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้
เขามองหน้าจิน เห็นว่าอีกฝ่ายนอนเลิกคิ้วอยู่ จึงซบหน้าลงไปที่อกกว้างของชายหนุ่ม
“ขอเวลาหน่อยนะจิน....” จุนโนะพึมพำเบาๆ
จินนิ่งเงียบ ดูเหมือนจะมีลมหายใจทอดถอนระบายออกมาเพียงแผ่วๆ นิ้วมือยังคงสอดประสานกับผมนุ่มของจุนโนะ
สักพักหนึ่งจินก็ถามขึ้นว่า
“ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า?” จินถาม แตะมือไปที่สะโพกเนียนของเด็กหนุ่ม
จุนโนะพยักหน้า
“เจ็บซิ....รักกันแล้วเจ็บตัวแบบนี้ง่ะนะ....ไม่เห็นสนุกตรงไหนเลย” จุนโนะแหงะหน้ามามองเขา หน้าหวานมุ่ยสนิท
“ใครบอกไม่สนุก หนแรกก็เจ็บแบบนี้ล่ะ แต่หลังจากนั้น ก็เห็นนายมีความสุขดีนี่นา”
“นี่แน่ะ......” จุนโนะหยิกที่ต้นขาของจินอย่างแรง จนจินร้องลั่น เขาผวาลุกขึ้นคร่อมร่างบางอีกครั้ง
ระดมจุมพิตร้อนๆ ใส่ใบหน้าจุนโนะ
“จะทำให้ร้องครางหงิงๆ อีกทีดีมั้ยเนี่ย.....” จินพูดงึมงำ
จุนโนะตัวอ่อนอีกครั้ง เมื่อจินไล้ฝ่ามืออย่างย่ามใจ เขากระหวัดแขนโอบรอบลำตัวของชายหนุ่ม กระซิบถามที่หูของจินว่า
“คราวนี้จะเจ็บอีกมั้ยง่ะ....??”
จินไม่ตอบได้แต่หัวเราะหึ...หึ....จากนั้นก็แสดงให้คนถามรู้ว่า....นอกจากจะไม่เจ็บแล้ว ยังมีความสุขจนจุนโนะร้องครวญครางนับครั้งไม่ถ้วนในคืนนั้น..............

******************************

คณะถ่ายแบบยกขบวนกันกลับโตเกียวในวันรุ่งขึ้น โดยที่จุนโนะนั่งหน้าหวานไปกับจิน ก่อนถึงอพาร์ตเมนต์ จินพาจุนโนะไปที่ทำงานของเขา ซึ่งเป็นอู่ต่อเรือขนาดเล็ก พาเข้าไปดูส่วนต่างๆ ที่เขาภูมิอกภูมิใจและได้เป็นเจ้าของ จินเล่าให้ฟังว่า ถ้าจะเทียบกับส่วนที่เขารับผิดชอบ ก็เทียบกันไม่ติดกับโรงต่อเรือขนาดใหญ่ของพ่อและพี่ชาย
“โรงนี้มันจิ๊บจ๊อย เป็นโครงการที่พี่ของฉันเขาไม่แล ...แต่ว่า มันก็มีค่าสำหรับคนไม่ไหนอย่างฉันนะ” จินพูดขณะที่พาจุนโนะกลับมาขึ้นรถ จุนโนะมองดูรอบๆ แล้วก็ตบบ่าของชายหนุ่มเป็นการให้กำลังใจ
“ก็ไม่เล็กนะ แค่นี้ก็เป็นกิจการใหญ่ได้ ถ้ารู้จักบริหารให้ดี เท่าที่ดู จินก็มีลูกค้ามาต่อเรือเยอะดีนี่นา....เพราะงั้นอย่าไปคิดถึงรายได้มหาศาลของบริษัทใหญ่ของพ่อนายเลย...ทำส่วนของเราให้ดีที่สุดดีกว่า”
“นายจะเป็นกำลังใจให้ฉันได้มั้ยล่ะ จุนโนะสุเกะ” จินจับมือจุนโนะมากำไว้ ทอดสายตาอ่อนเชื่อมมาให้
“ถ้าทำตัวดีๆ ก็ไม่มีปัญหานะ...”
“โอเค...อะกานิชิ จินคนนี้จะเป็นลูกแมวน้อยแสนเชื่องของจุนโนะสุเกะนะคร้าบบบ....” จินซุกหน้าคลอเคลียที่ไหล่ของจุนโนะ จนเด็กหนุ่มอดหัวเราะไม่ได้
“นี่...อายเขานะ มาทำอะไรตรงนี้”
“งั้น...ขึ้นรถ ...ขึ้นรถ...ไปรุกกันในรถดีกว่า”
“บ้าเด่ะ” จุนโนะเงื้อกำปั้นขึ้นสูง จินหลบวูบ กระเด้งตัวไปอยู่ทางประตูคนขับ เขาเปิดออก แล้วก็ส่งเสียงหัวเราะ

เมื่อจุนโนะเข้ามานั่งคู่กันด้านหน้าแล้ว เด็กหนุ่มก็หันหน้ามาหา
“นี่จิน...พาฉันมาดูที่ทำงานแล้ว ...จะไม่พาไปดูบ่อนที่นายเล่นไพ่เหรอ ได้ข่าวว่าอยู่แถวๆ นี้เหมือนกันนี่??”
“เฮ้ย!! พูดไรง่ะ???” จินสะดุ้งเฮือก ทำหน้าเหวอ
“ว่าไง ไม่พาไปเหรอ?” เด็กหนุ่มถามยิ้มๆ
“ไม่....บ่อนอะไรง่ะ ไม่รู้จักแล้ว” จินรีบสตาร์ตรถ แล้วก็ขับไปจากที่ตรงนั้น ผ่านโรงซ่อมของซึโยชิด้วย แต่เรื่องอะไรจะมอง มีคนหน้าหวานนั่งหน้าระรื่นอยู่ข้างๆ แบบนี้ ไม่ว่ากี่บ่อนต่อกี่บ่อนจินก็ไม่ย่างกรายไปเด็ดขาด.....

*****************************************

วันนี้เป็นอีกวันที่คาซึยะไปทำงานตอนกลางดึกคนเดียว ยามะพีขับรถกลับบ้านไปบ้านใหญ่ตั้งแต่บ่ายแล้ว เนื่องจากเป็นวันเปิดภาคเรียนและที่สำคัญ เป็นประกาศิตจากคุณพ่อที่บังคับให้เขากลับบ้านก่อนเที่ยงคืน
“ไม่รู้ใครไปบอกว่า ฉันเที่ยวผับ ก็เลยโดนคำสั่งประหาร” ยามะพีบอกคาซึยะก่อนที่จากกันในวันนี้
“ฉันคงไม่ได้นั่งเป็นเพื่อนนายหลายวันเลยล่ะ ต้องวันเสาร์อาทิตย์นั่นแหล่ะ...โหย...แย่เลย” เขาทำแก้มป่อง ซบดวงหน้าหวานกับบ่าของคาซึยะ ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มหูปลอบใจว่า
“ไม่เป็นไรครับ...ผมจะประคองเนื้อตัวของผมให้สดเสมอสำหรับยามะจังนะครับ...”
ยามะพีได้ยินก็ยิ้มแก้มตุ่ย หอมแก้มของเด็กหนุ่มแรงๆ อย่างชื่นใจ
“จริงนะ...ตอนฉันไม่อยู่ ห้ามวอแวกับใครเด็ดขาด...ถ้ารู้นะ..ฮึ...!!”
“ครับ...คนสวย...ขอรับรองด้วยเกียรติอันมีอยู่น้อยนิด...” คาซึยะชูนิ้วขึ้นสองนิ้ว...ทำท่าคำนับ แต่กระนั้นยามะพีก็ยังยื่นหน้ามาสำทับว่า
“บางทีจะย่องไปหาที่ห้องนะ...” พูดเสร็จแล้วก็ทำหน้าแดง ผลักอกคาซึยะออกห่างอย่างเขินจัด รีบเดินอย่างร่าเริงไปขึ้นรถกลับบ้าน
ยามะพีเองอดนึกไปถึงถ้อยคำที่บิดาของเขาสั่งไม่ได้.......ต้องเป็นโทโมฮิสะแน่ๆ ที่เป็นคนคาบเอาความไปบอก...มีโทโมะเท่านั้นที่รู้เรื่องเขาเที่ยวกลางคืน
ทำไมต้องมายุ่ง วุ่นวายกับชีวิตรักของเขาด้วยนะ....ทีตัวเองมีแฟนไม่รู้จะกี่คนแล้ว เขาเองยังไม่อยากยุ่งให้เสียเวลาเลยล่ะ...

****************

จินกลายเป็นคนขับรถของจุนโนะไปเรียบร้อยแล้ว เมื่อเขารีบบึ่งออกจากที่ทำงานในตอนเย็น ตรงรี่ไปที่สตูดิโอถ่ายแบบ จุนโนะกำลังถ่ายลงปกหนังสือแฟชั่นวัยรุ่น และจินก็ยืนคอยอยู่หน้าล๊อบบี้ด้านนอก สักพักจุนโนะก็ออกมาพร้อมกับความสดใสร่าเริง
จินพาหนุ่มน้อยตระเวณทานอาหารนอกบ้านจนมืดถึงได้พากันขึ้นมาบนอพาร์ตเมนต์
“ค้างนี่ได้มั้ยอ่ะ?” ประโยคแรกที่จินเอ่ยออกมา เมื่อเข้ามาอยู่ในห้องชุดสุดหรูแล้ว จุนโนะหันขวับมามอง แล้วก็ไม่ได้พูดว่าอะไร เขาเดินเข้าห้องไปหยิบเสื้อยืดกับกางเกงตัวหลวมให้จิน
“อ่ะ....จะนอนกับฉันว่างั้นเหอะ?” จุนโนะถาม
“อือ...นะ...” ชายหนุ่มทำตาอ้อนใส่ จุนโนะชายตามองเสื้อผ้าที่ให้จินเมื่อสักครู่ แล้วก็เดินไปนั่งจิบนมร้อนๆ ที่โต๊ะเล็กๆ ข้างหน้าต่าง
ขณะที่เฝ้ามองท่าเรือใหญ่โตนั่น จุนโนะยังได้เห็นจุดเล็กๆ จุดหนึ่ง ที่จำได้ว่าเป็นอู่ต่อเรือเล็กของจิน มองลงไปจากที่เขาดูอยู่ก็เห็น....เอ...สงสัยว่าจะต้องหากล้องส่องทางไกลมาตั้งไว้ข้างผนังกระจกถ้าจะดี....จุนโนะคิดได้ไม่เท่าไร จินก็ออกมาจากห้องน้ำ หน้าตาสดชื่นทีเดียว คงนึกดีใจสุดๆ ที่จะได้นอนกับจุนโนะละมัง...
“สงสัยต้องเอาเสื้อผ้ามาทิ้งๆ ไว้นี่มั่งดีกว่า” เขาว่า พลางทรุดตัวลงนั่ง
“เจ้าของห้องเขาอนุญาตหรือยังง่ะ?”
“แหม....มองตาก็รู้แล้ว ว่านายต้องอนุญาตแหงๆ”
“ฮึ!!” จุนโนะพ่นลมออกทางปาก แล้วก็บอกให้จินนั่งดูบรรยากาศยามค่ำของโตเกียวเบย์แต่เพียงลำพัง เขาขอตัวไปอาบน้ำบ้าง ซึ่งจินก็รีบตะโกนสำทับว่า
“ถูสบู่ให้หอมๆ นะจ๊ะ น้อง....”

....พลั่ก......

หมอนใบใหญ่บนโซฟาถูกขว้างมาลงหัวจินพอดี....จุนโนะค้อนให้ขวับหนึ่ง แล้วก็เดินฮัมเพลงเข้าไปอาบน้ำ และก็ไม่ลืมถูทุกซอกทุกมุมของร่างกายด้วยสบู่ที่เลือกสรรมาแล้วว่าหอมที่สุด
จากนั้นก็...ชะโลมผิวกายด้วยโลชั่นกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ได้มาฟรี เพราะเขาเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้
ไม่ได้ตั้งใจที่จะทำตามที่จินบอก แต่ทำตัวให้หอมๆ เอาไว้ก็ดีไม่ใช่หรือ.....
เขาเดินออกมานั่งทำหน้าสวยตรงกันข้ามกับจิน เอาตารางงานมาดู แล้วก็โทรศัพท์ติดต่อกับยาระ ผู้จัดการเรียบร้อยแล้ว ก็ปิดปากหาว....จินรีบลุกขึ้นทันที
“ปะ...ง่วง...นอนกันเถอะ...”
“อือ...ราตรีสวัสดิ์” จุนโนะผายมือไปทางโซฟาตัวยาวที่จินเคยนอน ชายหนุ่มทำหน้าเหวอ....
“เฮ้ย...ได้ไงง่ะ...”
“ก็นอนนั่นแหล่ะดีแล้ว...” จุนโนะพูดยิ้มๆ ขันไปกับอาการของจิน เหมือนเด็กเอาแต่ใจ พอไม่ได้ดังใจก็ทำท่ากระเง้ากระงอด
“พรุ่งนี้มีถ่ายแบบชุดว่ายน้ำ......เดี๋ยวเห็นรอยอะไรๆ ที่นายทำ......เพราะงั้นคืนนี้นอนนี่ก็ดีแล้ว”
“โห...จุนโนะสุเกะ” จินคราง กระแทกตัวลงนั่งบนโซฟาด้วยความผิดหวัง จุนโนะส่งกู๊ดไนท์คิสข้ามห้องมาให้ แล้วก็ปิดประตูใส่หน้าดังปัง....

ไฟในห้องรับแขกดับลงทีละดวง เหลือก็แต่ไฟตามผนังที่จุนโนะเปิดเอาไว้ให้น้องชาย เวลากลับมาจากทำงานเท่านั้น จินนอนพลิกไปพลิกมา อยากเข้าไปนอนกับจุนโนะใจแทบขาด รสรักอันหวานชื่นที่ได้รับมาเมื่อคืนวาน ไม่เคยจางหาย แต่กลับยิ่งทวีขึ้นทุกขณะจิต หลังตาลงทีไรก็เห็นผิวเนื้อนวลขาว ที่เขาได้สัมผัส ความหอมกรุ่นที่เขาใช้จมูกซุกไซ้ และยังกลีบปากนุ่มนิ่มที่เขาดูดดึงนั่นอีกล่ะ

xxxx ...โอย...จุนโนะสุเกะ นี่นายจะทำให้ฉันไม่อาจข่มตาหลับได้หรือไงกัน?
.....แล้วดูซิ อยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่กลับไม่ได้นอนกอด...แย่ชะมัดเลย....xxxx

จินนอนครั่นเนื้อครั่นอารมณ์อยู่ได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงประตูห้องของจุนโนะเปิดออก เขารีบหันหลังให้ ...ทำงอน ...
นี่ นายแบบหน้าหวานของเขาคงจะทำเป็นใจดีเอาผ้าห่มมาให้ล่ะซิ...ไม่เอาหรอก...อยากได้ผ้าห่มที่เป็นจุนโนะมากกว่า
จินได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ ก็แกล้งหลับตา
“นี่....นี่....” จุนโนะเอานิ้วชี้จิ้มๆ ที่ไหล่ของจิน แต่จินก็ยังทำเป็นนอนเฉย
“หลับเหรอ อะกานิชิ จิน...”
“.................”
เงียบ... ไร้ซึ่งสรรพเสียงใดๆ
จุนโนะถอนหายใจยาว....บ่นงึมงำว่า
“เฮ้อ....ว่าจะชวนไปนอนด้วยกันซะหน่อย ....หลับไปซะแล้ว....”
จินลืมตาโพลง เขาหันขวับมาทันที เห็นจุนโนะหันหลังเตรียมเข้าไปในห้อง ก้าวเดียวเท่านั้น จินรีบคว้าร่างบางเอาไว้ในอ้อมแขน
“เมื่อกี้พูดจริงๆ ง่ะเหรอ? ที่จะให้เข้าไปนอนด้วย?” เขาถามเสียงระร่ำระลัก
“ไม่ได้หลับหรอกเหรอ....”
“ฮื่อ....ก็หนาวนี่ นอนไม่หลับ...” จินว่าเข้านั่น
“ให้เข้าไปนอนอย่างเดียวนะ อย่างอื่นห้าม....”
“ได้...ได้...นอนอย่างเดียวก็ได้...แต่ขอนอนกอดกันได้ป่าว?”
“ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่...” จุนโนะเดินเข้าห้องไปอย่างยากลำบากเพราะจินเล่นเกาะหลังเสียแน่น ...กลัวเปลี่ยนใจ...

**********************

ทั้งสองหนุ่มนอนในอ้อมแขนของกันและกันได้สักพักหนึ่ง ยังไม่ทันที่จุนโนะจะหลับ เขาก็ได้ยินเสียงกริ่งประตูดังขึ้น
“คาซึยะหรือ?”
จุนโนะขมวดคิ้ว แต่น้องชายเขาไม่เคยกดกริ่งสักทีนี่นา.....
“ใครง่ะ? จุนโนะ...” จินงัวเงียลุกขึ้นขยี้ตา
“นอนอยู่นี่แหล่ะ เดี๋ยวไปดูก่อน”

...........

“ใครฮะ?” จุนโนะถามหน้าประตู
“เอ้อ.........ผม.......เอ้อ.........” ยามะพียืนหันรีหันขวางอยู่ตรงนั้น นึกเสียววูบ สงสัยพี่ชายของคาซึยะแน่นอน....
“คาซึจัง...กลับมาหรือยังฮะ?” เขาตะโกนถาม
เสียงจุนโนะร้องปฏิเสธออกมา พร้อมกับเปิดประตูออกกว้าง
ยามะพียืนทำตาโตเมื่อเผชิญหน้ากับจุนโนะสุเกะ....
“หวะ....หวัดดีฮะ...”
“นาย!!!” จุนโนะแทบหายง่วง ก็เบื้องหน้าของเขานี่ หนุ่มดวงตากลมโต ฉายแววเซ็กซี่เป็นนิจ มายืนอยู่ที่นี่ได้ไง...

....โทโมฮิสะ....

“นายมานี่ทำไม??” จุนโนะถามเสียงห้วน มองคนตรงหน้าด้วยแววขุ่นข้อง แต่หนุ่มที่มองตอบเขานี่ซิ ทำสีหน้ากระดาก...ยืนหันไปหันมา ผิดวิสัยคนอย่างโทโมะอย่างมาก
“ผม...เอ้อ...ไม่ใช่...”
“ที่นี่ไม่มียูอิจิของนายหรอก!! เชิญกลับไปได้ แล้วก็ขอร้อง อย่ามารังควานฉันอีกเลย...” จุนโนะพูดตัดความสัมพันธ์ จนคนฟังหน้าเสีย
“เดี๋ยว....ฮะ...” ยามะพีโบกมือ
แต่จุนโนะกลับขยุ้มคอเสื้อยามะแน่น ทำท่าจะโยนออกนอกห้องจริงๆ
“ใครง่ะ จุนโนะ?” จินเดินมาสมทบ เขามองคนที่มาหาในยามวิกาล เห็นหน้าตื่นๆ นั่นแล้วก็ขมวดคิ้วอีกคน
“บุกมาถึงที่นี่เลยนะ นาย...” จินทำเสียงไม่พอใจ
“ฉันจะโยนออกไปเดี๋ยวนี้แล้ว นายไปนอนเหอะจิน...ตรงนี้ฉันจัดการได้” จุนโนะหันมาพูด แต่มือยังจับคอเสื้อของยามะพีแน่น
“ผมไม่ใช่โทโมะน้าาา....” ยามะพีร้องลั่น เมื่อจุนโนะลากตัวเขามาที่ทางเดิน
“อะไรนะ?” จุนโนะชะงักงัน เป็นจังหวะเดียวกับที่ คาซึยะเดินออกมาจากลิฟต์พอดี พอเห็นเหตุการณ์หน้าประตูห้องเข้า เขาก็รีบวิ่งเข้ามา
“คุณยามะพี!!” คาซึยะอุทานออกมา ปลดคอเสื้อยามะพีออกจากการขยุ้มของจุนโนะสุเกะ
“คาซึยะ...” ยามะพีรีบวิ่งไปแอบหลังของคนรักทันที โผล่ออกมาแต่ลูกกะตาดำๆ กลมๆ ที่มองจุนโนะเขม็ง
“พี่นายเข้าใจฉันผิดง่ะ...เขานึกว่าฉันเป็นโทโมะ”
“อือ...อยู่ข้างหลังผมไว้ก่อนนะ...” คาซึยะตบมือหลังมือยามะพีเบาๆ แล้วก็เดินไปแนะนำตัวยามะพีให้จุนโนะรู้จัก

.....
“ยามะพีกับโทโมะหรือ?...เป็นฝาแฝดกัน...” จุนโนะมองยามะพีที่แอบหลังคาซึยะ .....
“มานี่ซิครับ ยามะจัง รู้จักพี่ชายผมก่อน....” คาซึยะดึงแขนยามะพีให้ออกมา แต่อีกฝ่ายจิกหลังเขาไว้แน่น
“อือออ....ดุจังง่ะ...” ยามะพีพูดเสียงสั่นๆ แต่ก็ยอมออกมายืนเคียงข้างคาซึยะแต่โดยดี
“ผมยามะพีครับ...เป็น....เป็นเอ้อ....”
“......เป็นคนรักของคาซึยะ...” จุนโนะต่อประโยคให้ ยามะพีหน้าแดงเข้ม แต่ก็พยักหน้างึกๆ มือน้อยๆ เกี่ยวกวัดรอบแขนของคาซึยะอย่างจะหาเป็นที่พึ่ง

...นี่จุนโนะไม่ชอบเขา...เอ๊ะ...ไม่ใช่ ....ไม่ชอบโทโมะเอามากมายแบบนี้ สงสัยเจ้าพี่ชายฝาแฝดตัวดีคงจะแผลงฤทธิ์เอาไว้เยอะแน่ๆ เชียว....

ยามะพีเหลือบมองจุนโนะด้วยความเกรง.... แล้วก็กระซิบเสียงแผ่ว

"คาซึจัง.....อย่า....อย่าทิ้งฉันน้า...าาา.."

ทั้งจินและจุนโนะลอบมองหน้ากัน คิดตรงกันว่า หนุ่มที่ยืนอยู่เคียงกับคาซึยะนั้น ออกจะผิดไปจากโทโมะจริงๆ ด้วยซิ....
จุนโนะขอโทษยามะพี แล้วก็บ่นงึมงำว่า
....เป็นฝาแฝดกันนี่เอง....อะไรจะเหมือนกันขนาดนั้น

“งั้นผมขอโทษด้วยก็แล้วกัน...เชิญคุณยามะพีเข้าห้องเถอะครับ...” จุนโนะโค้งให้
“ครับ...ฝากเนื้อฝากตัวด้วย...” ยามะพีโค้งตอบ ถ้อยคำฝากตัวนั้นทำให้อีกสามหนุ่มอมยิ้มไปตามๆ กัน พวกเขามองดวงตาโต แจ่มใสและซื่อนั้นอย่างเอ็นดู
ยามะพีคนนี้ดูดีกว่าโทโมฮิสะคนนั้น อย่างเทียบกันไม่ติด....
จุนโนะมองท่าทีที่น้องชายคนเดียวของเขาประคับประคองยามะพีเข้าไปในห้องแล้วก็แอบยิ้มกับจิน .....

“ท่าทางจะหลงน้องชายนายเอามากๆ เลยนะนั่น...” จินแอบกระซิบเบาๆ จุนโนะก็เลยหยิกที่แขนพอให้เจ็บๆ คันๆ
“พูดไรง่ะ...ไป...ไปเข้าห้อง...” หนุ่มน้อยผลักนิดเดียว จินก็ผวาถลาไปที่เตียง สองแขนกางออกกว้าง
“มามะ...ขอนอนกอดให้ชื่นใจหน่อย”
จุนโนะกลั้นยิ้ม เขาเดินไปหาอ้อมกอดนั้นแต่โดยดี....แต่กระนั้นก็ยังไม่วายห้ามว่า
“นอนกอดเฉยๆ นะ ห้ามทำผิวช้ำเด็ดขาด...”
“เฮ้อ...ครับ...ครับ....อดใจไว้ก่อนก็ได้....”
จินซุกหน้าลงที่กลุ่มผมสลวย ปล่อยให้จุนโนะนอนเอาแขนก่ายเนื้อตัวเขา และใบหน้าหวานใสของเด็กหนุ่มก็แนบลงที่ทรวงอกของจิน....ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะที่ซอกคอของเขา จินขนลุกซู่ เขาไล้ฝ่ามือแผ่วเบาไปตามเนื้อตัวของจุนโนะ เด็กหนุ่มทำตัวแข็งทันที
“จิน.....หยุดนะ.....”
“ก็ไม่ได้ทำอะไรซะหน่อยนี่...” จินจุ๊ปาก.....

ฝ่ามือพระเจ้ากำลังเสกมนต์ใส่ร่างกายของจุนโนะต่อไป แม้ว่าอีกฝ่ายจะจับมือเขาออก แต่มืออีกข้างก็เข้ามายุ่มย่ามแทน เนื้อตัวหนุ่มน้อยเริ่มอุ่นระอุ ...ขณะที่คนจุดประกายไฟนั้นแทบไม่ต้องพูดถึง จินแทบจะหายใจติดขัด ถ้าเขาไม่ได้ร่างในอ้อมกอดนี้ เขาคงขาดใจตาย......
“จุนโนะ...” จินพรมจูบไปทั่วดวงหน้าเนียน
จุนโนะที่ทีแรกตั้งใจจะเอ่ยปากห้าม แต่เมื่อจินประทับริมฝีปากอุ่นจัดทาบทับกลีบปากของเขา จุนโนะก็พลอยกลืนถ้อยคำนั้นลงคอไป ปล่อยให้เสียงครางเข้ามาแทนที่
“อย่าทำช้ำนะจิน....” จุนโนะพูดออกมา เมื่อจินละริมฝีปากออก
อาการขัดขืนที่อยากทำในตอนแรกเริ่มเปรเปลี่ยน เมื่อจินขยับกายลงต่ำ สำรวจพื้นผิวที่ลำตัวเปลือยเปล่า
จุนโนะก็บิดตัวเกร็งเขม็ง.......ไม่สนแล้วล่ะว่าจินจะทำให้เขาเนื้อตัวช้ำเป็นรอยรัก มากมายแค่ไหน............
เมื่อจินกระซิบถ้อยคำรักอีกครั้งในเวลาต่อมา จุนโนะก็ลืมห้ามจินเสียสนิท....

******************************************

to be continue

comment ที่นี่ก็ได้จ้า..กด..กด..

Hosted by www.Geocities.ws