******************************

เสียงหัวเราะคิกคักชอบชอบอกชอบใจดังมาจากริมฝีปากอวบอิ่มของโทโมฮิสะ คาซึยะยังคงยืนนิ่งมองด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก
คนๆ นี้ ใบหน้าหวานสวยไม่ผิดไปจากยามะพี รอยยิ้มหรือดวงตาหวานเชื่อมนั่นก็เหมือนกัน แต่ทว่า........
มันมีอะไรบางอย่างที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ความหมายในรอยยิ้มนั้น จริตมารยานั่น จะเป็นด้วยความตั้งใจหรือไม่ก็ตาม แต่สิ่งที่เขาเห็นตรงหน้า ทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่า คุณยามะพีของเขาดูจะใสซื่อและจริงใจมากกว่า
“นั่งซิ” เสียงหวานเฉียบพูดขึ้น เงยหน้ามองเด็กหนุ่มที่ตัวเองซื้อชั่วโมงมา คาซึยะนั่งลงตามที่ลูกค้าสั่ง ทำให้ตกเป็นเป้าสายตาของหนุ่มน้อยโทโมะ ซึ่งฝ่ายนั้นก็พิจารณารูปร่างหน้าตาเขาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า

รูปหล่อ...หน้าตาเร้าใจ...คนละแบบกับยูอิจิ หรืออะกานิชิ จิน ...ดูรวมๆ แล้วถูกใจ
...นี่น่ะหรือ ทางุจิ คาซึยะ ผู้ชายที่ยามะพีพูดถึงได้ทุกวัน และที่สำคัญเป็นน้องชายคนเดียวของเจ้าหนุ่มนายแบบที่เขาไม่ถูกชะตาด้วย ...น่าจะลองเล่นดูซะตั้ง อยากรู้นักว่า ยามะพีหลงใหลในตัวเจ้าหนุ่มคนนี้ตรงไหน... แต่เท่าที่เห็นจากภายนอก...ก็เท่ไม่เบาเลยล่ะ
“เมื่อกี้เรียกชื่อฉัน รู้จักด้วยหรือ?” โทโมะถาม ปรายตามองหน้าหล่อแล้วก็ยิ้มบาดใจ
“คุณยามะพีเคยพูดให้ฟังครับ”
“อื๊อ....คงจะพูดในแง่ไม่ดีล่ะซิ”
“ก็เปล่านี่ครับ....ความจริงเป็นการเอ่ยถึงมากกว่า”
“นายน่ะ...เป็นคนรักของน้องชายฉันหรือไง? ถามตรงๆ เถอะ...อย่างยามะพีน่ะ มีเสน่ห์ตรงไหนกัน...เรื่อยๆ เฉื่อยๆ ไม่เห็นมีอะไรน่าเร้าใจเลย” โทโมะเบะปากให้คาซึยะ เมื่อพูดถึงน้องชายฝาแฝด
“แต่ก็เร้าใจสำหรับผม” คาซึยะพูด น้ำเสียงติดจะห้วน ...จนคนฟังอดหัวเราะไม่ได้ มือนุ่มๆ แตะที่หัวเข่าของเด็กหนุ่ม คาซึยะจะขยับตัวหนีก็จะเป็นการเสียมารยาทของหนุ่มโฮส เขาจึงนั่งนิ่ง รอดูว่าโทโมะจะทำอะไร
นิ้วมือกลึงเกลาบีบเบาๆ ที่หัวเข่า ก่อนจะไล่ขึ้นไปตามโคนขาที่อยู่ใต้กางเกงยีนส์

คาซึยะเหลือบตามองใบหน้าของโทโมะ เห็นรอยยิ้มยั่วยวน ดูเจ้าเล่ห์ ดวงตาที่หลุบลงมองเขาภายใต้ขนตาอ่อนช้อยนั่นก็แสดงออกมาอย่างยั่วยวน ....ยั่วกันแบบที่คุณยามะพีคงได้คะแนนติดลบถ้าจะเทียบกับแฝดผู้พี่คนนี้
“เอ้อ....จะรับเครื่องดื่มเพิ่มไหมครับ คุณโทโมฮิสะ?” คาซึยะขยับตัวอย่างอึดอัด
“สั่งบรั่นดีไปสองแก้ว เดี๋ยวก็คงมา...” โทโมะตอบ แล้วก็ถามกลับว่า
“วันนี้เจอน้องชายฉันหรือเปล่า?”
“เจอครับ...”
“อือ....ดีนะ ได้เจอกันทุกวัน เจ้านั่นน่ะ ดูท่าจะหลงนายเอามากๆ ไม่ยอมกลับบ้านเลยนี่นะ...อยากรู้จังว่า ...คาซึยะคนนี้ มีอะไรดีเอ่ย?” โทโมะกรีดนิ้ววนรอบปกคอเสื้อของเด็กหนุ่ม ทิ้งหางตาให้อย่างมีชั้นเชิง ...แบบที่ยูอิจิเคยหลงเสน่ห์มาแล้ว....แต่กลับคาซึยะคนนี้ คงต้องลองดู...
“คนอย่างผมน่ะ ไม่มีอะไรดี และก็ไม่ใช่คนที่เลวอะไร นอกจากว่าเราสองคน เข้ากันได้ คุยด้วยกันรู้เรื่อง...”
“ฉันก็เป็นคนคุยสนุกนะ เชื่อมั้ย?” โทโมะถาม ขยับร่างไปใกล้อีกนิด จนขาแทบจะเกยกัน
“ลองคุยกันบ่อยๆ มั้ย?” เขาชวน สายตาวิบวับ ชนิดที่ถ้าไม่ใช่คนใจแข็งมีหวังจับร่างบางกดกับโซฟาไปเรียบร้อยแล้ว
“อย่าดีกว่าฮะ...” และนั่นคือเสียงตอบจากคาซึยะ
บรั่นดีถูกนำมาเสิร์ฟ โทโมะถือแก้วสองแก้ว จ่อที่ปากของหนุ่มโฮสแก้วหนึ่ง
“ขอบคุณครับ...” คาซึยะรีบรับมาถือไว้ ดีกว่าที่จะให้ถูกป้อน
เสียงหัวเราะฮึๆ ดังมาจากปากฉ่ำที่มีน้ำบรั่นดีแวววาวที่ริมฝีปาก
“คืนนี้ ออกไปกับแขกหรือเปล่า?” หนุ่มตาโตถาม คำตอบที่ได้คือการส่ายหน้าจากคาซึยะ
“จะออฟได้ใช่มั้ย?”
“ผมไม่ออฟ...”
พอได้ยินคำตอบ โทโมะก็หน้าบึ้งทันที
“โกหก...!! ทียามะยังออฟนายได้เลย...”
“แต่คุณไม่ใช่คุณยามะพี...”
“ฮึ!!” โทโมะกระแทกแก้วเหล้าลงบนโต๊ะอย่างแรง ดวงตากลมโตขุ่นมัว ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่น
“นายกล้าปฏิเสธฉันหรือไง...?”
“ผมจะออฟเฉพาะกับแขกที่พอใจเท่านั้น และนั่นก็คือยามะจังคนเดียว” คาซึยะตอบแบบไม่ยี่หระ เขาวางแก้วบรั่นดีลง โดยที่ไม่ได้จิบแม้แต่อึกเดียว
“อวดดี!! ฉันกับยามะต่างกันตรงไหนกัน ...ลองออฟกับฉันหน่อยปะไร รับรองจะเลิกคิดถึงเจ้าเด็กนั่นเชียวล่ะ” โทโมะพูดราวกับจะข่มความโกรธเอาไว้ ...ไม่มีมนุษย์หน้าไหนที่เห็นยามะพีดีไปกว่าเขา เพิ่งจะมีไอ้หนุ่มรูปหล่อเร้าใจคนนี้นี่แหล่ะ....มันน่าลองดีซะนัก

มือขาวลูบไล้ที่โคนขาของคาซึยะอีกครั้ง พยายามข่มความไม่พอใจให้อยู่ลึกที่สุด ลมหายใจกรุ่นกลิ่นหอมของบรั่นดีอ่อนๆ ไล้ที่ผิวแก้มของคาซึยะ

......คุณโทโมะจงใจยั่วเขาแน่ๆ........

คนโดนรุกคิดในใจ นึกอยากจะลองดีด้วยเหมือนกัน ...เอาให้อยากจนตัวสั่นแล้วก็ถีบหัวส่งจะดีมั้ยนะ....แต่อย่าดีกว่า จะผิดใจกับคุณยามะซะเปล่าๆ ....หรือจะลุกหนีดี....
“นายเป็นโฮสนะ ห้ามลุกหนีเด็ดขาด” เสียงเยาะๆ ดังมาจากปากอวบอิ่ม ที่รู้ทันความคิดของเขา
ฝ่ายรับอย่างโทโมฮิสะ กำลังจะรุกฆาตหนุ่มน้อยฝ่ายรุกอย่างคาซึยะหรือไง.....
...............................
“ผมรู้ว่าคนอย่างคุณโทโมะน่ะ คงจะช่ำชองเรื่องปั่นหัวผู้ชายเล่น แต่ว่าผมเองคงไม่มีค่ามากพอที่คุณจะมาเสียเวลาด้วย ทางที่ดีคุณไปปั่นหัวพี่ยูอิจิดีกว่า รายนั้นคงจะชอบ...”
“ปากจัดนะนัก......หึ...หึ...แต่ฉันชักจะชอบนายซะแล้วซิ ...คาซึจัง...” โทโมะห่อริมฝีปาก เป่าลมหายใจร้อนๆ ที่ปลายคางของคาซึยะ จนหนุ่มน้อยขนลุกซู่ มือข้างหนึ่งก็ไล้แผ่วเบาที่รอยแยกของปกเสื้อที่แบะออก
“ขอโทษนะครับ ....กรุณาอย่าเรียกชื่อผมแบบนี้เลย ขอสงวนให้คนที่สนิทกันเท่านั้นเรียก”
“ก็ทำให้สนิทกันซิ” ว่าแล้วโทโมะก็เหนี่ยวคอของคาซึยะลงต่ำ ตัวเขาเองยืดตัวขึ้น และโดยที่ไม่คาดคิด โทโมะประทับริมฝีปากดูดดื่มเข้ากับปากบางของคาซึยะ

คาซึยะนั่งตัวแข็ง รสจุมพิตนั้นหนักหน่วงแบบคนช่ำชอง ..คงจะเที่ยวจูบคนโน้นคนนี้บ่อยล่ะซิ .......แต่...โอย......ทำไมมันเร่าร้อนแบบนี้นะ คาซึยะอยากจะสลัดร่างนี้ออกเหลือเกิน แต่เขาเป็นโฮสนี่นะ ...
“อืมมม....” เสียงครางต่ำในลำคอของโทโมะดังลอดออกมา ขณะที่กดกลีบปากลงไป พยายามจะทำให้หนุ่มโฮสจูบตอบให้ได้ แต่คาซึยะกลับไม่สนองตอบใดๆ จนเขาหงุดหงิด กัดปากคาซึยะ ก่อนจะถอนริมฝีปากออกมา
“นายมันบ้า!! บ้าที่สุดเลย!!” โทโมะลุกขึ้นยืน กำหมัดแน่นด้วยความฉุนเฉียว
“ขอโทษนะฮะ แต่ว่าผมไม่เคยแสดงบทแบบนี้ในผับ”
“ไม่จริงอ่ะ....ถ้าเป็นยามะ นายคงจูบตอบเขาไปแล้ว!!”
“เปล่า....ผมต่างหากที่เป็นฝ่ายจูบคุณยามะก่อน...เขาต่างหากที่จูบตอบผม...ขอโทษนะครับที่โฮสคนนี้ไม่อาจสนองตัณหาของคุณโทโมฮิสะได้” เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูสุภาพ แต่แฝงแววเยาะไว้ในที แต่คนฟังคงจะจับการเยาะหยันนี้ได้ โทโมะตบโต๊ะดังปัง...
“ไอ้.......คอยดูนะ ถ้าฉันไม่ได้แก อย่าเรียกว่า โทโมฮิสะเลย!! ฝากไว้ก่อนเหอะ!!”
โทโมะชี้หน้าว่าคนตรงหน้าที่ยังนั่งนิ่งเฉย ทำท่าไม่เดือดร้อนอะไร พอเห็นคาซึยะเฉย ก็ยิ่งหัวเสียหนักเข้าไปอีก ฉวยเสื้อคลุมได้ก็เดินกระแทกส้นออกไปจากผับ ท่ามกลางความโล่งอกของคาซึยะ....

เด็กหนุ่มเดินยิ้มเจื่อนๆ มาที่เคาน์เตอร์บาร์ ผู้จัดการร้านทำตาโต มองคาซึยะแล้วมองไปที่ประตูผับซึ่งโทโมะปิดเสียเสียงดังสนั่น
“เกิดอะไรขึ้นวะ? เป็นแฟนกันไม่ใช่หรือไง?” ผู้จัดการถาม
“ไม่ใช่คุณยามะพีซะหน่อย หัวหน้า ...เป็นแฝดคนพี่”
“อ้าว...เหรอ...ให้ตายเด่ะ เหมือนกันชะมัดเลยง่ะ” ชายหนุ่มเกาหัวแกรกๆ คาซึยะฉวยเสื้อโค้ทสะพายไหล่ไว้ เขาตบบ่าของผู้จัดการหนุ่ม แล้วก็บอกว่า
“ไม่เหมือนกันซะหน่อย...คุณยามะพีน่ารักกว่าตั้งเยอะ...”
“ลางร้ายเริ่มมารำไรๆ แล้ว ไอ้หนูเอ๊ย....” คนฟังเปรยอย่างเห็นใจ ขณะมองคาซึยะหายเข้าไปในห้องแต่งตัว โฮสรูปงามคนนี้ คงไม่มีอารมณ์จะรับแขกในคืนนี้แล้วละมัง........

*********************************

เป็นเวลาหนึ่งนาฬิกาของวันใหม่แล้วที่คาซึยะผงกตัวขึ้นจากที่นอน คืนนี้เป็นคือเดือนมืด และเวลาในขณะนี้ก็ดึกมากแล้ว แต่ที่ทำให้เขาตกใจตื่นก็คือเสียงกดกริ่งที่ประตู ....หรือว่าจุนโนะกลับมาแล้ว....แต่รายนั้นมีกุญแจห้องนี่นะ คงไม่กดกริ่งแน่นอน
...หรือว่าจะเป็น....

คาซึยะสลัดผ้าห่มออก รีบวิ่งไปที่ประตู

....เมื่อเปิดประตูออกกว้าง เขาก็พบกับร่างบางที่ห่อตัวอยู่ในเสื้อโค้ท หันรีหันขวางอยู่หน้าห้อง แต่พอหันมาเห็นเขาเท่านั้นแหล่ะ ร่างเล็กๆ ก็ปลิวเข้ามาสู่อ้อมอกของเขาทันที
“คุณยามะพี....” คาซึยะร้องอย่างดีใจ
“คิดถึงเป็นบ้าเลยง่ะ...” เสียงอู้อี้ของยามะพีดังลอดมาจากอ้อมแขนของคาซึยะ สองแขนกลมกลึงโอบรอบลำตัวของเด็กหนุ่ม คาซึยะรีบกอดตอบ ดันร่างบางเข้ามาในห้อง
“ทำไมมาเอาป่านนี้...?” คาซึยะถาม รุนหลังยามะพีเข้าไปในห้องส่วนตัว
“มันนอนไม่หลับนี่นา....พอคุยกับคุณพ่อเสร็จก็จะเข้านอน กลิ้งไปกลิ้งมาก็หลับตาไม่ลง เห็นหน้าของนายลอยไปลอยมา ก็เลยตัดสินใจมานี่แหล่ะ คาซึจังคงไม่ว่านะ มากวนเวลานอนหรือเปล่า?”
“ไม่หรอกครับ...ผมก็คิดถึงคุณเหมือนกัน....” คาซึยะนั่งบนเตียง แล้วก็ตบแปะๆ บนที่นอนข้างๆ ซึ่งยามะพีก็เดินตามมานั่งเคียงกัน ศีรษะรูปสวยอิงกับไหล่ของเด็กหนุ่ม
“แปลกเนอะ...สงสัยนอนกับนายจนเคยตัวแล้วล่ะ ว้า...แย่จัง...ต่อไปนี้ถ้าไม่มีคาซึยะนอนข้างๆ ฉันคงนอนไม่หลับแน่ๆ เลย...” ยามะพีพูดพลางอ้าปากหาว เขาถอดเสื้อโค้ทออก แล้วก็สอดตัวเข้าใต้ผ้าห่ม ในขณะที่คาซึยะนั่งมองอมยิ้มอยู่ข้างกาย
“มานอนเหอะ เร้วว....ง่วงแล้ว..ฮะ...ฮ้าววว....” มือน้อยๆ กวักมือชวนเชิญ ทำให้คาซึยะต้องปิดไฟที่หัวเตียง แล้วสอดตัวเข้าไปนอนในโปงเดียวกัน เขากางแขนออกให้ยามะพีซุกตัวในอ้อมกอด มือซุกอยู่ที่ใต้คาง หลับตาพริ้มอย่างมีความสุข ....
“มีอะไรจะเล่าให้ฟังหรือเปล่า คืนนี้เป็นโฮสกับใครมั่ง?” ยามะพีถามด้วยความง่วงงุน ถามไปอย่างนั้นแหล่ะ ไม่คิดจะเอาคำตอบอะไรจริงจัง แต่คนฟังนี่ซิ สะดุ้งไปถึงไหนๆ เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับโทโมฮิสะเมื่อคืนที่ผ่านมา ....ทางที่ดีอย่าบอกคุณยามะพีจะดีกว่า...รวมถึงเรื่องที่โดนคุณโทโมะลองดีด้วย นั่นยิ่งบอกไม่ได้เด็ดขาด...เขาเองก็ไม่เคยเห็นยามะพีหึงหวงขั้นเด็ดขาด....แต่คิดว่ามันคงจะน่ารักดี ถ้ายามะพีแสดงอาการหึงหวงให้เห็น....

เมื่อเห็นยามะพีเงียบไป เขาก็โล่งใจ ....หลับไปแล้วซินะ...
คงเป็นคืนแรกละมังที่ต่างคนต่างหลับ....ไม่มีการโหมโรงก่อนหลับ....คงจะง่วงจริงๆ ด้วยซิ
คาซึยะจูบที่หน้าผากมนของคนตาโตเบาๆ กระซิบกู๊ดไนท์ก่อนจะหลับตาลงบ้าง...............

************************************

ท่ามกลางสายลมเย็นๆ พัดโบกพลิ้ว จุนโนะสุเกะยืนกอดอกอยู่ในเสื้อหนาวตัวบางที่แหวกอกออกตั้งครึ่ง...เขาเป่ามือตัวเอง ...วันนี้ลมพัดมาเย็นจัด หนาวกว่าเมื่อวานมากนัก และขณะนี้เขาเองก็กำลังรอจินกดชัตเตอร์
“เอายังง่ะ? หนาวแล้วนะ?” เสียงตะโกนเร่งยิกๆ ของจุนโนะ ทำให้จินเงยขึ้นจากกล้อง ดวงหน้าคมคายยิ้มให้ แล้วก็ทำตาซึ้งเข้าใส่
“หนาวเหรอ?..เดี๋ยวฉันไปกอดให้หายหนาวเอามั้ย?”
“บ้าเด่ะ...เร็วๆ เข้า” จุนโนะทำหน้างอ
“ครับ...ครับ...เจ้านาย...” จินทำมือว่าโอเค จากนั้นเขาก็รัวชัตเตอร์เข้ากับการโพสต์ท่าของจุนโนะ ชุดนายแบบชุดแล้วชุดเล่าที่ผลัดเปลี่ยน ทำให้การถ่ายทำใช้เวลาเกือบตลอดบ่ายในวันนั้น จุนโนะลืมความหนาวของอากาศ แต่เมื่อแสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องมาอย่างเต็มที่ เขาก็เริ่มร้อน
“หลุบตามองกล้องหน่อยจุนโนะ...ทำหน้าหยิ่งๆ นะ แบบที่มองฉันวันแรกที่เจอกันน่ะ” จินกำกับ ...จุนโนะก็ทำท่านึก...สักพักก็พยักหน้า เชิดหน้าขึ้น...ทำได้ดีเกินคาดซะด้วย
“เซ็กซี่จริงๆ ด้วย นี่ขนาดไม่ได้ถ่ายนู๊ดนะ...” จินพูดเบาๆ แต่กระนั้นก็มีคนอุตส่าห์ได้ยิน
“อยากให้ถ่ายเหมือนกันแหล่ะ จิน...” ยาระเป็นคนพูดขึ้น เขายืนกอดอกอมยิ้มอยู่ตรงนั้นนานแล้ว
“จริงอ่ะ?” จินเลิกคิ้ว ยาระพยักหน้า ขณะนั้นจุนโนะเดินเข้ามาสมทบ

“ก็จริงน่ะซิ ไอ้รูปที่เจ้าโอกะดะมันถ่ายเมื่อวาน เซ็ทในกระโจมน่ะ....มันเอาฟิล์มไปด้วย แสบมั้ยล่ะ พอฉันโทรฯไปทวง มันบอกว่า มันปาทิ้งแม่น้ำไปแล้ว เอากะมันเด่ะ...” ยาระบอก แล้วก็หันไปตบบ่าจุนโนะเบาๆ ขอความเห็นใจ
“นะจุนโนะนะ...ถ่ายอีกครั้งนะ รูปในกระโจมน่ะ...ขอเป็นบ่ายนี้ก็แล้วกัน รีบถ่ายหน่อย เดี๋ยวแดดหมด จะไม่เร้าใจ”
“เร้าใจอะไรพี่..?” จุนโนะเท้าเอวถาม เขาเคาะปลายรองเท้ากับพื้นหญ้า ขณะที่จ้องหน้ายาระเขม็ง เป็นทำนองให้ผู้จัดการหนุ่มรีบบอกมาซะอย่างเร็ว
“ก็ไอ้แสงแดดนั่นน่ะเด่ะ...มันเข้ากับตัวนายเป็นบ้าเลยง่ะ ยิ่งส่องมากระทบกับหลังคากระโจมผ้าขาวบางนั่นแล้ว มันทำให้นายแบบของฉันเซ็กซี่ชะมัด...”
“พี่ยาระ....ลามกขึ้นเรื่อยเลยนะ...กะไอ้แค่ชุดยูกะตะ จะเซ็กซี่ได้ไง?” จุนโนะถาม
“คราวนี้จะให้ถอดชุดนิดๆ หน่อย...ให้ละอองแดดลามเลียผิว คงผ่องดีพิลึกล่ะ”
“นี่พี่!!” จุนโนะอุทานอย่างเหลืออด ยาระหันมายิ้มแหยๆ
“แหะ..แหะ....ก็มันเพิ่งคิดคอนเซปต์ออกเดี๋ยวนี้เองง่ะ...น่านะ ถ่ายแบบเมื่อวาน ชุดยูกะตะกับเตียงขาวๆ และเพิ่มนู๊ดอีกสองสามรูปเอง...น่า...นะ ถ่ายเสร็จเร็วก็จะได้กลับบ้านเร็วไง...” ยาระพยายามตะล่อม จุนโนะไม่พูดว่าอะไร เขาเดินเข้าไปในกระโจมที่เพิ่งสังเกตเดี๋ยวนี้เองว่า มันให้บรรยากาศที่ยาระบอกไว้จริงๆ

..................................

จุนโนะมองซ้ายมองขวา เห็นทีมงานพากันเดินออกไปข้างนอก โดยมียาระเดินคุมไป ...ด้วยเหตุผลที่ว่า
“เดี๋ยวนายแบบจะเขิน...”

“บ้า...” จุนโนะเบะปาก ค้อนตาคว่ำ พอหันมา ก็เห็นจินง่วนอยู่กับกล้องของตัวเอง
“พร้อมหรือยังฮะ...รีบๆ ถ่าย เดี๋ยวแดดหมดพอดี...”
“อื้อ...ดีจังนะ คราวนี้ได้ถ่ายจุนโนะนู๊ด...โชคดีเป็นบ้าเลยง่ะ...ที่หวังไว้ไม่สูญเปล่า” จินว่า
“พูดดีนัก ยังอุตส่าห์จำได้...” จุนโนะบ่นพึม แต่ก็ทรุดตัวลงนั่งครึ่งนอนครึ่งบนเตียงขาว ที่มีแสงแดดยามบ่ายส่องให้สว่างไปทั่วกระโจม
“เอาล่ะนะ...เริ่มละ”
จินตะโกนบอก เขาถ่ายจุนโนะในชุดยูกะตะ ชุดเดียวกับที่ถูกโอกะดะปล้ำเอาเมื่อวาน
......
แล้วนี่ประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยหรือเปล่าก็ไม่รู้ ดูหน้าจินซิ หื่นๆ อย่างไรชอบกล แทนที่จะกดชัตเตอร์ กลับยืนจ้องอะไรอยู่ได้ จุนโนะลองขยับสาบเสื้อยูกะตะให้ต่ำลง ดูซิจินจะทำยังไง
“เอ้อ..ดะ...ดีจัง...อืมมมม...ดี...ดี....” จินทำเสียงเหมือนมีอะไรติดคอ
“แหงนคออีกนิดครับ”
“อือ....” จุนโนะเชิดคอขึ้น เผยให้เห็นผิวเนื้อขาวผ่องที่ดูนุ่มละมุนแม้จะไม่ได้สัมผัส ก็รู้ว่าต้องเนียนมือ
“แหวกเสื้อออกหน่อย...” จินพยายามทำเสียงขรึม ขณะมือถือกล้องเริ่มสั่น ...นึกเห็นใจ จุนอิจิ โอกะดะ เหมือนกัน ใครมาเห็นอะไรแบบนี้ไม่สั่นก็เกินไปแล้ว...

ในขณะที่จินกำลังน้ำลายหกจากภาพที่เห็น เขาก็สะดุ้งเมื่อมีเสียงกระแอมไอ ดังมาจากทางเข้ากระโจม

“ถึงไหนแล้วง่ะ??” เสียงยาระนั่นเอง...
จินอธิบายงานให้ฟัง ยาระพยักหน้าแล้วก็เดินมาหาจุนโนะ
“คราวนี้ขอแบบโคลสอัปหน่อย ถ่ายให้เห็นหน้าชัดๆ ปาก คอ คิ้ว คาง ดวงตา และก็......เอ้อ...แบบที่จินเคยถ่ายน่ะ...”
“ครับพี่...” จินพยักหน้า ยาระยิ้มให้นิดหนึ่ง แล้วก็โบกมือ
“ตามสบายนะ ...จุนโนะ!! จัดท่าตามช่างภาพบอก...อย่าดื้อล่ะ...” ยาระสั่งแค่นั้น แล้วก็เดินออกไปจากกระโจม ท่ามกลางอาการงุนงงของนายแบบ

จินอมยิ้ม เขาเปลี่ยนฟิล์มเป็นม้วนที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ แต่กะว่าจะเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึกสักชุดหนึ่งเหมือนกัน
“จุนโนะนั่งเอนๆ นะ แล้วก็ถอดยูกะตะลงมาพักไว้ที่เอว” ช่างภาพจำเป็นสั่ง
“อ๊ะ?” จุนโนะขมวดคิ้วกับคำสั่งนั่น
“เออน่า...บอกให้ทำก็ทำเด่ะ...” จินเอ็ดเมื่อเห็นว่านายแบบเริ่มจะงอแงเข้าให้แล้ว

จุนโนะเอนตัวพิงกับหมอนสามเหลี่ยมที่จินเอามาหนุนหลังให้ ชายหนุ่มคุกเข่าข้างๆ จุนโนะ มือถือกล้องไว้ ลองโฟกัสไปเรื่อยๆเขาบอกให้เด็กหนุ่มมองจิกกล้อง
“น่านแหละ ดีแล้ว...อื๊อ....” จินรีบกดชัตเตอร์ทันที ก่อนที่มือจะเริ่มสั่น

ดวงตาของจินจับนิ่งที่ริมฝีปากที่เผยอออกน้อยๆ ของจุนโนะ กลีบปากสีชมพูชุ่มชื้นเมื่อเจ้าตัวแลบลิ้นมาไล้เลีย จินถ่ายแบบโคลสอัปตามที่ยาระต้องการ ปากหยักเซ็กซี่ฉ่ำชื่น ดวงตาที่มองกล้องเขม็งแบบดุๆ และแปรเปลี่ยนเป็นหรี่ตานิดๆ แบบยั่วยวน จินรีบถ่าย พร้อมกับสะดุดลมหายใจ
เขาคุกเข่าคร่อมร่างของจุนโนะไว้ กล้องเล็งไปที่เนื้อตัวของนายแบบ จุนโนะอ้าปากค้างเมื่อโฟกัสของกล้องมาหยุดนิ่งที่ยอดอกสีชมพู
“นี่...นี่...จะถ่ายไรง่ะ?” จุนโนะจะรวบชุดยูกะตะปิดเนื้อตัว แต่จินรีบปัดมือของเขาออก พร้อมกับสั่งห้าม
“อย่า!!”
“เอ๊ นายนี่..” จุนโนะร้อง
“เออน่า...พี่ยาระสั่งไว้ จำไม่ได้หรือไง...”
“เขาบอกว่าให้นายถ่ายหัวนมฉันหรือไงเล่า?” ไม่วายเถียง
“เออน่า...” จินไม่สนใจ เขาเล็งโฟกัสที่หน้าอกของจุนโนะ เสียงแชะ...แชะ....กดลงไปแล้ว
“ฉันเกลียดคำนี้ของนายจริงๆ เลย” จุนโนะถอนหายใจเฮือก เขายันศอกไว้กับที่นอน แหงนหน้ามองเพดานกระโจม จินจะถ่ายอะไรก็ถ่ายไปเหอะ เขาขี้เกียจห้ามแล้ว

จุนโนะไล่สายตาตามกล้องไป ตอนนี้จินถือวิสาสะจับยูกะตะแหวกออกอีกจนถึงสะดือ จุนโนะร้องฮื่อออกมาได้คำเดียว ก็เอาหมอนปิดหน้า สัมผัสได้แต่นิ้วมือของจินที่หยุดนิ่งที่สาบเสื้อของเขา
“จิน.......” เสียงอู้อี้ดังมาจากหลังหมอน
“จุนโนะ.......” เสียงของจินแหบพร่า เอาหมอนออกจากใบหน้าของจุนโนะ เห็นใบหน้าสีแดงเข้มที่มองเขาอย่างตื่นๆ
“พอเหอะ...เลิกถ่ายได้แล้ว”
“ยังหรอก...ยังไม่พอ...” จินมองแผ่นท้องนวลยวนตาของเด็กหนุ่ม แล้วก็กลืนน้ำลายดังเอื๊อก
...ให้ตายซิ ...ถ่ายรูปนางแบบนู๊ดมาก็เยอะแล้ว แต่ทำไมกับจุนโนะเขาถึงแทบจะอดใจไม่ไหวนะ...

จินมองดวงตาเรียวรีที่มองสบตาเขา ประกายของมันสุกใสและท้าทาย ริมฝีปากที่ห่อน้อยๆ นั่นก็อีกทำให้เขามือไม้สั่นจนต้องรีบวางกล้องลง เขาขยับเข้าใกล้จุนโนะ โน้มตัวเข้าหา.....ร่างโปร่งบางทำตาโต แต่ก็เอนไปตามร่างของเขาที่ทาบทับลงมา
“จิน.....จะ...ทำอะไร....” จุนโนะเสียงพร่า ผิวกายสั่นระริกจนจินรู้สึกได้ เขาไล้มือไปที่แผ่นอกเนียนเรียบที่อวดโฉมต่อสายตา ยอดอกที่ยังไม่ทันได้สัมผัสก็ดูราวกับจะเป็นสีจัดขึ้น จินก้มศีรษะเข้าใกล้มัน และเมื่อจุนโนะไม่ได้ห้ามหรือผลักไส เข้าก็เลียไล้ยอดอกเม็ดทับทิมเล็กๆ นั้นอย่างห้ามใจไม่อยู่
“จิน........อ๊ะ....??....อือออ.....” จุนโนะแทบสำลัก ริมฝีปากที่ดูดดึงทรวงอกของเขามันให้ความรู้สึกดีเหลือเกิน ผิวกายรุ่มร้อนผะผ่าวอยู่ภายใต้สัมผัสของอะกานิชิ จิน จนจุนโนะต้องเปล่งเสียงครางเบาๆ แต่มันก็หายไปเมื่อริมฝีปากของจินแนบความร้อนผ่าวที่กลีบปากของเขาเป็นการปิิดปาก มือข้างหนึ่งของจุนโนะเอื้อมไปเกาะกุมผมสีเข้มของจิน ทำให้ชายหนุ่มกดจุมพิตให้ลึกซึ้งขึ้นไปอีก แขนข้างที่ยันตัวไว้ของจุนโนะแทบจะหมดแรง ปล่อยให้ลำตัวเอนราบไปกับที่นอน ในขณะที่มือข้างนั้นจิกผ้าปูจนมันยับยู่ติดมือ

จินส่งเสียงครางเร่าร้อนด้วยความพอใจ เมื่อสัมผัสถึงความอ่อนระทวยของจุนโนะ ริมฝีปากคลอเคลียดูดดื่ม ลิ้นอุ่นจัดทำหน้าที่ของมันได้เป็นอย่างดีเมื่อมันเข้าไปสู่กลีบปากที่เผยอออกของจุนโนะสุเกะ ความร้อนซ่านแผ่กระจายครอบคลุมร่างสองร่าง เป็นการโลมเร้าอันไม่น่าเชื่อ ลมหายใจของหนุ่มน้อยกระตุกถี่เร็ว และมันคงจะดังออกมานอก อก
.....และในที่สุด

“จุนโนะสุเกะ.......” จินถอนริมฝีปากออกอย่างยากลำบาก
จุนโนะกระพือขนตาขึ้นมองจิน ดวงตาสวยมีหยาดน้ำหล่อเลี้ยง เขาได้ยินเสียงจินกระซิบแผ่วเบาว่า
“ฉันต้องการนายจนแทบเป็นบ้าแล้ว...”
จุนโนะได้ยินก็หน้าร้อนซ่าน ผิวแก้มแดงปลั่ง รวมทั้งผิวกายที่จินเหลือบมองก็พลอยแดงไปด้วย เลือดในกายคงจะปั่นป่วนราวกับมีพายุเข้าไปโหมกระหน่ำ
“เรา...ออกไปจากกระโจมกันดีกว่า” จุนโนะชวน เขาผลักร่างของจินออกห่างอย่างสุภาพ ลำตัวโปร่งอ้างว้างขึ้นมาฉับพลันเมื่อจินถอยห่างออก กล้องตัวดีถูกจินสะพายไว้บนบ่า เป็นอันว่าจบการถ่ายแบบในวันนี้ จินไม่อาจจะฝืนถ่ายรูปโคลสอัปของจุนโนะได้อีกต่อไป ไม่เช่นนั้น ไม่แคล้วจับนายแบบกด...แน่นอน ....

จุนโนะรวบชุดยูกะตะเข้าด้วยกัน มีจินเดินตามหลังไปติดๆ สายตาของชายหนุ่มจับนิ่งที่แผ่นหลังของคนเดินหน้า ...ความรู้สึกว้าวุ่นเหลือกำลัง
ที่พูดออกไป....นั่นคือความจริงที่ไม่เคยจางหาย

xxxx....ต้องการนายแทบจะเป็นบ้าแล้ว....xxx

ใช่สิ ถ้าไม่ได้ร่างนี้มาแนบกาย...เขาคงต้องเป็นบ้าไปจริงๆ

นายจุนอิจิ โอกะดะนั่น ไม่ใช่คนผิดเลยแม้แต่นิดเดียว....

************************

และคืนนั้น....
ขณะที่นั่งทานอาหารค่ำกันอยู่สี่คน จินก็เอาแต่มองหน้าจุนโนะไม่วางตา ในเวลาเดียวกับที่ยาระเองก็คุยกระหนุงกระหนิงกับยูกิกันสองคน คนที่นั่งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่ได้ไม่นานก็คือจุนโนะ เขาสะกิดยาระแล้วก็บอกว่า
“ผมอิ่มก่อนได้มั้ยฮะ...”
“อือ....อือ...ไปเหอะ...” ยาระโบกมือ แล้วก็จิ้มอาหารใส่ปากยูกิต่อ
พอจุนโนะขยับตัวลุก จินก็ขยับบ้าง มือแข็งแรงเอื้อมมารั้งแขนเด็กหนุ่มไว้
“ไปเดินเล่นกันมั้ย?” ชายหนุ่มชวน
“ฮะ...”

จินพาจุนโนะออกมาเดินเล่นทางแม่น้ำสายโอซาก้า ที่สองข้างทางมีดอกไม้บานสะพรั่ง ถนนในเมืองยังคงคึกคักจากแสงสีของไฟกลางคืน มีละครคาบุกิมาเปิดแสดงที่หน้าสวนสาธารณะ แม้จะค่ำมากแล้ว แต่ก็ยังมีนักท่องเที่ยวให้ความสนใจไม่น้อยทีเดียว แม้แต่ชาวคันไซเองก็ยังหอบลูกจูงหลานมาล้อมดูเหมือนกัน
จินกับจุนโนะยืนดูอยู่สักพัก ก็เดินเลี่ยงออกไป เพราะจินรู้สึกว่าจะมีคนจำนายแบบหุ่นงามของเขาได้บ้างแล้ว
“กลับห้องกันเหอะ ชักจะง่วง” จินว่า ทำเอาจุนโนะมองหน้า เห็นดวงตาใสแจ๋วของจินมองมาวิบวับ

....นี่เหรอ คนบอกว่าง่วง...ดูหน้าตาซิตรงกันข้ามกับที่บอกชัดๆ เลย....

“เอ้อ...ยังไม่ง่วงเลย...” จุนโนะพยายามชวน ชักจะคิดว่าตัวเองคงจะรอดยากเสียล่ะคืนนี้ ทางที่ดีหาทางถ่วงเวลาเอาไว้ก่อนก็ดี
............. แต่ว่า.........

จินจับมือจุนโนะไว้ ทำให้ต้องหยุดเดิน
“หือ?” เด็กหนุ่มเลิกคิ้ว
“แต่ฉันง่วงนี่...” จินบอก แล้วก็ดึงร่างโปร่งเข้ามาใกล้ จุนโนะยิ้มแห้งๆ แล้วชวนว่า
“เออ......เอ่อ........ไปดูหนังกันมั้ย?”
“ไม่ง่ะ จะนอน...ไปเหอะ.....” จินยังคงดื้อ แถมยังฉุดแขนจุนโนะเดินลิ่วๆ กลับโรงแรมเสียอีกแน่ะ

.....................................................

เมื่อมาถึงห้องนอน ยังไม่ทันที่จุนโนะจะเดินไปถึงกลางห้อง เขาก็ถูกรวบตัวจากทางเบื้องหลัง
“อ๊ะ?” จุนโนะสะดุ้งเฮือกเมื่อจินซุกหน้าที่ซอกคอขาว....ผิวเนื้อหอมกรุ่นจากโคโลญจน์อ่อน เป็นกลิ่นประจำตัวของจุนโนะที่จินชอบ.....
มือที่โอบรอบเอวของเด็กหนุ่มเลื่อนเข้าไปไล้ความอ่อนนุ่มของผิวกายใต้เสื้อยืด ในขณะที่ริมฝีปากก็ประทับที่ข้างแก้มนวล
“จิน...ปล่อยเถอะฮะ...” จุนโนะร้องห้ามเสียงพร่า เมื่อจินไถลปากมาที่หลังใบหู และนาบริมฝีปากดูดดึงผิวเนื้อบริเวณหลังต้นคอ
“บอกแล้วไงว่า ต้องการนาย....ต้องการจุนโนะตลอดเวลา...นะ...ขอจินนะ...” ชายหนุ่มกระซิบเสียงแหบเครือ
“แต่ว่า....”
“นะ....จุนโนะ.....นายกลัวอะไรฉัน...” จินถาม มือถอดเสื้อยืดของหนุ่มน้อยออก เขาเห็นจุนโนะยืนตัวสั่นอยู่ในอ้อมแขน ดวงหน้าหวานสวยก้มมองที่ปลายเท้าของตัวเอง จินตัดสินใจรุนหลังจุนโนะไปที่เตียง ไม่ต้องร้องขออะไรอีกแล้ว เพราะจุนโนะไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด......

ทั้งคู่ทรุดตัวลงนั่งที่ปลายเตียงกว้าง จินปรายตามองผ้าคลุมเตียงที่ปูอย่างสะอาดเรียบร้อย ไม่ต้องเสียเวลาเลิกผ้าคลุมออก เขาผลักไหล่จุนโนะเบาๆ ให้เอนราบกับเตียง จุนโนะทำท่าผวาลุกขึ้นมา แต่จินก็ใช้ลำตัวตรึงร่างนั้นเอาไว้ข้างใต้

จุนโนะเบิกตากว้าง เหตุการณ์เหมือนกับที่นายโอกะดะทำกับเขาเมื่อวานนี้เลย แต่ผิดกันตรงที่ คนนี้คือจิน....และจุนโนะก็ไม่นึกรังเกียจแต่อย่างใด

จินทาบริมฝีปากอ่อนโยนเข้ากับกลีบปากบางของจุนโนะ จูบลึกซึ้งจนจุนโนะแทบขาดใจ เด็กหนุ่มส่ายศีรษะไปมา เนื้อตัวเริ่มสั่นสะท้าน ผิวกายที่ถูกฝ่ามือใหญ่แตะต้องเล้าโลมเริ่มเร่าร้อน จินกุมยอดอกเม็ดเล็กๆ ของเขา บีบเคล้นจนจุนโนะแทบผวาเฮือก
“อือ.........” เด็กหนุ่มร้องคราง รู้สึกถึงความเย็นของอากาศกระทบกับผิวกายเบื้องล่าง กางเกงถูกถอดออกไปตอนไหนกันนะ...ไม่รู้ตัวเลยล่ะ....
จินแทนที่ความเย็นด้วยผิวกายอุ่นระอุของเขา เขาเคลื่อนไหวร่างกายปลุกเร้าร่างงามของคนใต้ร่างอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว

คราวนี้จะทำให้จุนโนะเป็นของเขาให้ได้.....อดใจมานานแล้ว และคืนนี้และเดี๋ยวนี้ เขาไม่อาจอดใจได้อีกต่อไป

*******************************

to be continue

comment ที่นี่ก็ได้จ๊ะ