Never Let YOU Go...13
++++++++++++++++++++++++++++++
Vol 13
**************************
.................
รุ่งเช้าแสงอาทิตย์สีทองสาดส่องเข้ามาทางผนังกระจกบานใหญ่ กระทบร่างสองร่างที่นอนกอดก่ายกันอย่างแนบชิด
คาซึยะเป็นฝ่ายลืมตาขึ้นมาก่อน เขามองร่างบางที่นอนคุดคู้อยู่ไม่ห่าง ยามะพีคนน่ารัก
หลับตาพริ้มเพรา คงจะอ่อนเพลียกับความหวานชื่นในค่ำคืนที่ผ่านมา ดวงหน้างดงาม
อ่อนหวาน แต่ทว่าเร่าร้อนในเรื่องที่เขาเองก็คาดไม่ถึง....
เขาไล้มือบนผิวเนื้อเนียนนุ่ม แสงแดดอุ่นๆ ส่องให้เห็นถึงผิวกายที่เป็นสีชมพูในร่มผ้า
ลูบไปที่ไหนก็ชวนให้นึกถึงผ้าแพรเนื้อดี ..จมูกโด่งจรดลงที่ผิวเนื้อเหนือลาดไหล่เปลือยที่โผล่พ้นชายผ้าห่มออกมา
สูดดมความหอมกรุ่นจางๆ....
คนตัวบางขยับตัวนิดๆ ส่งเสียงร้องอื้ออ้าแต่เพียงแผ่วเบา ทำให้เด็กหนุ่มแอบอมยิ้ม
เขาถอยหน้ากลับมา ก้มมองขนตายาวที่เริ่มกระพือถี่ๆ จนมันลืมขึ้นช้าๆ
ดวงตากลมโต ฉายแววง่วงงุน ก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นประกายสดใสเพราะรสรักที่ผ่านมา
คาซึจัง...อรุณสวัสดิ์...
อรุณสวัสดิ์ครับคุณยามะพี
แหม...เรียกเสียงห่างเหินเชียวนะ ร่างบางทำปากยื่น สองแขนตวัดรอบคอของหนุ่มน้อยที่คร่อมอยู่ด้านบน
คาซึยะกดริมฝีปากหนักหน่วงไปที่ปากช่างเจรจานั้น มันอ่อนหวานในทีแรกและแปรเปลี่ยนเป็นซาบซึ้งและเร่าร้อน
..........
รักนะ...รักคาซึยะ... ยามะพีเอ่ยถ้อยคำนั้นเมื่อริมฝีปากเป็นอิสระ
ดวงตาสดใส ฉายความรักออกมาอย่างที่ปากพูด คาซึยะนิ่งงันไป ชะงักค้างอยู่เหนือร่างบอบบาง
สบตาดำคมนั้นอย่างรักใคร่ ..
ผมก็รักคุณ ยามะจัง เขาบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่นไม่แพ้กัน
ยามะพียิ้มกว้าง ใบหน้าแดงซ่านด้วยความขวยเขิน
อื้อ.....ดีจังนะที่อุตส่าห์บอก... ยามะว่า
ทำไมล่ะครับ ก็รักน่ะซิถึงบอก..
ไม่คิดว่าจะพูดนี่ เห็นปากแข็งตลอด ตอนฉันบอกว่าชอบ นายก็ไม่พูดอะไรสักคำ....
ยามะบอกงอนๆ ร่างบางขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มร่นไปกองอยู่ที่สะโพก คาซึยะมองตาปรอย
แล้วก็จูบที่ไหล่ขาวผ่อง
คำนั้น มันสำคัญมากนักหรือ?
สำหรับฉันมันมีความหมายมาก....แล้วนายล่ะ คำว่ารัก มันไม่สำคัญเลยหรือ? ยามะพีถามกลับ
เขาชันเข่าขึ้น ซบหน้ากับหัวเข่า ปรายตามองหน้าหล่อของคาซึยะ
ผมน่ะหรือ ....ก็ชอบฟังง่ะนะ แต่ว่ารักใครก็ไม่จำเป็นต้องพูดนี่....สู้การกระทำไม่ได้
คาซึยะไล้ฝ่ามือกับข้อเท้าเล็กๆ ของยามะพี ในขณะที่ตัวเองก็ยังนอนพังพาบอยู่
ยามะพีหลุบตามองหน้าเขา แล้วก็ตวัดค้อนขวับ
แต่ฉันก็อยากฟังอยู่ดีแหล่ะ...
ผมรักคุณ... หนุ่มน้อยทอดเสียงอ่อนหวาน จนคนฟังใจชื้น ยามะพีก้มหน้าลง ประกบปากกับริมฝีปากบางของเด็กหนุ่ม
นิ้วมือเรียวสอดไซ้เข้าไปในกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มอย่างอ่อนโยน
รักกันนี่ ดีจังเลยนะ..ยามะพีกระซิบ
ครับ... คาซึยะตอบรับ เขาดึงแขนร่างบางให้นอนราบกับเตียง และขึ้นทาบทับ ปิดปากน่ารักนั้นด้วยความรัก...พร้อมกับจุดไฟรักอันร้อนแรงขึ้นมาอีกครั้ง...
*****************************************
ที่โอซาก้า
ในสตูดิโอชั่วคราวที่ตั้งอยู่กลางแจ้งหลังปราสาทโอซาก้า กระโจมสีขาวกลางสวนติดกับทะเลสาบ
ถูกใช้เป็นสถานที่ในการถ่ายทำ
ยาระ ผู้จัดการส่วนตัวของจุนโนะสุเกะ กำลังยืนกอดอกหน้ามุ่ยอยู่ทางเข้าของกระโจม
สายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจมองไปที่ช่างภาพหนุ่มรูปหล่อ จุนอิจิ โอกะดะ ...
ร่างโปร่งเพรียวของจุนโนะอยู่ในชุดยูกะตะสีอ่อน แหวกคอเสื้อหลวมๆ
เห็นลึกไปจนถึงแผ่นท้องที่มีกล้ามน้อยๆ ผิวเนื้อเนียนละเอียดสีชมพูที่สะท้อนกับแสงสว่างของดวงอาทิตย์ยามกระทบกับหลังคากระโจมนั้นดูล่อตาล่อใจ
และคงจะล่อตาเจ้าช่างภาพคนนี้อยู่ไม่น้อย เพราะยาระเห็นนายโอกะดะคอยมาป้วนเปี้ยนจัดท่าให้จุนโนะแบบถึงเนื้อถึงตัวอยู่บ่อยๆ
และจุนโนะเองก็คงรู้สึกได้ดี เพราะสีหน้าฉายแววไม่ชอบใจออกมาให้เห็น แต่นายโอกะดะจะรู้สึกก็หาไม่
เหยียดขาแบบนี้นะครับ คนสวย...แล้วก็เท้าแขนลงบนที่นอนอย่างนี้แหล่ะ เซ็กซี่ดีแล้วววว...
โอกะดะพูด หางเสียงแกว่งด้วยความกระหายหิว เขาจับขาจุนโนะให้โพสต์ท่าตามที่ตัวเองต้องการ
แต่นิ้วมือกลับลูบโลมเข้าไปในชายชุดยูกะตะ จุนโนะแอบถลึงตาใส่ แต่อีกฝ่ายกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
...แถมยังจับคางของเด็กหนุ่มให้เชิดขึ้นนิดๆ แต่ปลายนิ้วไล้บนขอบปากของจุนโนะ
ซึ่งเป็นการกระทำที่ไม่จำเป็น
อะแฮ้ม....!! ยาระกระแอมเสียงดังจนโอกะดะสะดุ้ง ถอยกายออกมา มือถือกล้องเริ่มทำงานอย่างปกติ
แต่นัยน์ตาที่มองจุนโนะดูเร่าร้อนจนปิดไม่มิด
เชิดหน้าขึ้นอีกนิดนะครับ...น่านอย่างนั้น
...แชะ...แชะ....
เสียงกดชัตเตอร์ดังรัวไม่ขาด จุนโนะเปลี่ยนการโพสต์ท่าเองด้วยความชำนาญ ในใจก็นึกไปถึงว่า
ถ่ายแต่ในกระโจมแบบนี้ จะให้เดินทางมาถึงโอซาก้าทำไมกัน แต่แล้วข้อกังขาของเขาก็ได้รับคำตอบ
เมื่อยาระพูดมาจากหน้ากระโจมว่า
ถ่ายให้เสร็จวันนี้นะเซ็ตนี้น่ะ พรุ่งนี้ค่อยไปถ่ายกลางแจ้ง หลังปราสาท
หน้าปราสาทไม่ถ่ายหรือครับ พี่ยาระ โอกะดะตะโกนถาม
ถ่ายไปได้ไง คนออกเยอะแยะ ...ถ่ายเร็วๆ ก็แล้วกัน ...โอกะดะคุง นายก็ตั้งใจถ่ายหน่อย
อย่าเห็นนายแบบฉันเป็นของเล่น นึกอยากจะแตะตรงไหนก็แตะ อยากจะจับตรงไหนก็จับ....ไม่ชอบเว้ย!!
ยาระพูดทิ้งท้ายเสร็จแล้วก็เลิกชายผ้าประตูกระโจมขึ้น เดินหน้ามุ่ยออกไปทำงานอย่างอื่นด้านนอก
ทิ้งโอกะดะให้จับภาพจุนโนะแต่โดยลำพัง
ถ่ายพอแล้วมั้ง? จุนโนะพูดขึ้นเมื่อลับหลังยาระไปแล้ว
เดี๋ยวครับน้องจุนโนะ....ขออีกนิดหนึ่งน้า... โอกะดะเดินเข้าไปจัดท่าให้จุนโนะอีกแล้ว
นอนหงายซิครับ แหวกยูกะตะอีกนิดนะจ๊ะ... เขาจับสาบเสื้อยูกะตะของจุนโนะออก
แหวกจนเห็นยอดอกสีชมพูออกมาอวดโฉม ซึ่งก็ทำให้เขาสะดุดลมหายใจเฮือก มือถึงกล้องแทบสั่น
สายตาที่จับจ้องเรือนกายของจุนโนะนั้นลุกวาว
xxxxx........ทำไมมันเซ็กซี่แบบนี้วะ.....xxxxx
โอกะดะร่ำร้องในใจ
จุนโนะเม้มปาก เขาตวัดเสื้อจะให้ปิด แต่มือแกร่งที่วางกล้องถ่ายรูปลงบนเตียงกลับยึดมือของเด็กหนุ่มไว้
อย่าเพิ่ง... ชายหนุ่มร้องออกมาพลางกระตุกยูกะตะจนมันหลุดมากองที่เอวของจุนโนะ
ฝ่ามือตะปบไปที่ยอดอกที่ปรากฏออกมาให้เห็นอย่างห้ามใจไม่อยู่อีกต่อไป
เฮ้ย...!! จุนโนะอุทานออกมาด้วยความตกใจ เขารีบตะปบชุดของตัวเอง แต่ว่าโอกะดะจับมือข้างนั้นไพล่หลังไว้
เขาใช้ลำตัวกดร่างจุนโนะกับที่นอน ตัวเขาเกยทับไว้ครึ่งตัว เด็กหนุ่มออกแรงดิ้น
จะทำอะไรฉัน...ปล่อยนะ!!
จุนโนะร้องลั่น แต่โอกะดะใช้ชายผ้ายัดปากไว้ เขาขยำฝ่ามืออีกข้างไปที่ทรวงอกของจุนโนะ
แล้วยุ่มย่ามมาถึงหน้าขา ในขณะที่คนใต้ร่างดิ้นหนีอย่างสุดฤทธิ์
มะ....ไม่ไหวแล้ว...ทนไม่ไหวแล้ว....น่าเจี๊ยะจริงๆ จุนโนะสุเกะ.... โอกะดะทำหน้าหื่นกระหาย
แววตาหิวโหย ถ้าจุนโนะเป็นของกิน เขาคงขย้ำทันที
อื้อ........อื้อ.....
อย่าร้องน่า ตอนนี้ไม่มีใครสนใจเราหรอก ตอนพักเที่ยงพอดี ไปกินข้าวกันหมดแล้ว....
มามะ...จุนโนะมาสนุกกันดีกว่า ยั่วดีนัก
อื้อ......... จุนโนะดิ้นโผงผาง เตะแข้งเตะขาเป็นพัลวัน โอกะดะจึงใช้ไม้ตาย
กดมือเข้าที่ขา ข้างที่จุนโนะเคยใส่เฝือกไว้ กดเอาไว้จนจุนโนะนิ่วหน้าเพราะความเจ็บ
...แรงดิ้นอ่อนลง
ริมฝีปากร้อนผ่าวของโอกะดะขบย้ำที่เนินอก ดูดดึงจนมันเป็นรอยปื้นแดง ไม่ทันนึกหรอกว่า
จุนโนะยังต้องถ่ายแบบอีกหลายวันทีเดียว
น้ำตาร้อนๆ เพราะความเจ็บขาและความเจ็บใจไหลมารวมกันที่สองข้างแก้ม จุนโนะหอบหายใจ
จะร้องก็ไม่ถนัด เพราะผ้าที่อุดปากอยู่ ทำได้แต่เพียงบิดตัวส่ายหนีริมฝีปากคุกคามคู่นั้น
.....นี่พี่ยาระ หายหัวไปไหนกันนะ เมื่อกี้ยังมาเฝ้าอยู่เลย ตอนที่กำลังต้องการความช่วยเหลือดันหายหัวไปซะได้......
อื้อ......อึก..........อ่อย...... จุนโนะหวีดร้องอยู่ในลำคอ เมื่อโอกะดะไซร้จูบต่ำกว่าใต้สะดือบุ๋ม มือข้างหนึ่งจับข้อมือสองข้างของจุนโนะไว้ด้วยมือเดียว แถมยังบิดข้อมือจนเจ็บร้าวอีกด้วย ส่วนอีกข้างก็ขยำขยี้ส่วนกลางลำตัวด้วยความคะนอง
เมื่อขาของจุนโนะเป็นอิสระ เขาก็ยกหัวเข่าขึ้น เตรียมถีบร่างหนาออกจากตัว
แต่โอกะดะไหวทัน เขาโถมลำตัวมาทั้งตัว จนจุนโนะจุกไปหมด
จะหนีไปไหน หนูน้อยคนสวย....มองมานานแล้ว....อยากได้ใจจะขาด...ขอเหอะนะ....
โอกะดะงึมงำราวกับคนขาดสติ
ผิวพรรณที่ซุกไซร้นั้นมันช่างเนียนนุ่มปากเหลือเกิน แถมกลิ่นโคโลญน์หอมๆ นั่นอีกล่ะ
.....โอย.......ใจจะขาด.....
เสื้อยูกะตะถูกกระตุกจนหลุดรุ่ย จุนโนะผวาขึ้นทั้งตัว นี่เขากำลังจะเสร็จช่างภาพที่ร่วมงานกันมานานในวันนี้น่ะหรือ.....
เสียงฟืดฟาดย่ามใจของโอกะดะดังมาเข้าหู จุนโนะหลับตาแน่น เขาพยายามใช้ลิ้นดุนชายผ้าของตัวเองที่อยู่ในปากออก
แต่มันก็อัดกันแน่นเหลือเกิน และยังไม่ทันที่โอกะดะจะทำอะไรมากกว่านี้ ชายผ้าประตูกระโจมก็ถูกเปิดออก
พร้อมกับร่างของใครบางคนถลันเข้ามาพร้อมกับเสียงเอะอะ
เฮ้ย...จะทำอะไรน่ะ!! เสียงคุ้นหูของคนคนหนึ่งดังขึ้น จุนโนะรู้สึกว่าร่างของโอกะดะผงะไปด้านหลัง
กำปั้นหนักๆ ของเจ้าของเสียงยัดเข้าไปที่เบ้าตาของหนุ่มกลัดมัน
อิ้นนน....อื้อ.......... จุนโนะเบิกตากว้าง มองคนสองคนกำลังวางมวยกันอยู่ตรงหน้า
คนหนึ่งนั้น แน่ละนายหื่นกามโอกะดะ แต่อีกคนนี่ซิ ไม่อยากจะเชื่อเลย
....อะกานิชิ จิน.....!!
ยาระที่วิ่งมาพร้อมกับจิน ตรงรี่เข้าประคองจุนโนะที่กำลังเอาผ้าออกจากปาก
ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เสียงสบถจากจินและโอกะดะยังคงดังอยู่พร้อมกับเสียงเนื้อกระทบกำปั้น
จุนโนะรีบรวบยูกะตะมาผูกเอวจนแน่นหนา ยาระลูบหน้าลูบหลังด้วยความเป็นห่วงนายแบบในสังกัด
เขาไม่น่าปล่อยให้จุนโนะอยู่กันตามลำพังกับไอ้บ้ากามคนนี้เลย....
หลังจากที่จุนโนะหายตกใจ เขาก็ลุกขึ้นไปห้ามจินที่กำลังประเคนเข่าเข้าที่ช่องท้องของโอกะดะ
พอแล้วฮะจิน....เลิกเถอะ... จุนโนะตะโกนห้าม
ได้ซิจุนโนะ... จินว่าแล้วก็อัดเข่าที่ท้องของคู่ต่อสู้อย่างถนัดถนี่ จนร่างนั้นลงไปนอนฟุบกับพื้น
จุนโนะดึงแขนจินออกมา เห็นอยู่ว่าใบหน้าของจินมีรอยถูกชกด้วยเหมือนกัน และมันก็เริ่มจะเขียวที่โหนกแก้มและมุมปากข้างหนึ่งก็แตกจนมีเลือดซึมออกมา
แต่ที่ย่ำแย่เห็นจะเป็นช่างภาพสุดหล่อที่กำลังถูกยาระหิ้วปีกออกไปโยนข้างนอกกระโจม
ไปให้พ้นนะไอ้จุนอิจิ ฉันไล่แกออก!! ยาระตะโกนด่าสำทับอีกยืดยาว จนคนในกระโจมสองคนมองหน้ากันแล้วก็ถอนหายใจ
จุนโนะไม่เป็นไรนะ? จินถามด้วยความเป็นห่วง เด็กหนุ่มส่ายหน้า บอกว่าไม่เป็นไรมาก
จุนโนะลูบโหนกแก้มที่เป็นรอยเขียวของจิน...
...และจินก็ใช้นิ้วไล้แผ่วเบาเป็นการเช็ดคราบน้ำตาให้หนุ่มน้อย
ขอบใจนะที่มาช่วยทันเวลา จุนโนะพูดแผ่วเบา เงยใบหน้าหวานซึ้งขึ้นยิ้มให้
มันทำอะไรนายมากหรือเปล่า จินถาม จุนโนะสั่นหน้า
แค่จับนิดๆ หน่อยๆ
นั่นล่ะถือว่ามากแล้ว มันน่ากลับไปอัดซะอีกหลายทีนะเนี่ย
อย่าเลยจิน พี่ยาระไล่ออกแล้วด้วย ซวยจริงๆ เลย จุนโนะทำปากยื่น ก็เลยโดนจินบีบปากไปหนึ่งที
เป็นคนดีจริงๆ นะนาย...โดนเขาปล้ำแล้วยังจะเห็นใจอีก
จุนโนะหัวเราะให้กับความโชคร้ายของตัวเอง ...ยังไง เขาก็จะสู้จนสุดฤทธิ์ง่ะล่ะ
ถ้าไม่ยอมซะอย่าง
เมื่อยาระยังไม่เข้ามา ... เขาก็ดึงจินมานั่งที่เตียงเกิดเหตุเมื่อสักครู่
ว่าแต่นายเถอะ มาที่นี่ได้ไง? จุนโนะถาม
ก็บึ่งรถมาตั้งแต่เช้า ไปหาที่โรงแรมก่อน แล้วก็ตามมานี่แหล่ะ
ฮึ!! ไปรู้มาจากไหนล่ะ สงสัยเจ้าน้องชายตัวดีบอกแน่ๆ เชียว จุนโนะค้อนขวับ
จินอดหัวเราะไม่ได้ หัวเราะแล้วก็ต้องซูดปากเพราะความตึงจากแผลที่มุมปาก
โอย..........
เจ็บมั้ยอ่ะ? จุนโนะสัมผัสที่แผลนั้นเบาๆ จินก็เลยจับมือนุ่มเนียนเอาไว้
จุนโนะลืมโกรธฉันหรือเปล่าเนี่ย?
อยากให้โกรธต่อหรือไง? ก็ได้นะ...จะไล่กลับบ้านเลยดีมั้ย? จุนโนะเลิกคิ้วถาม
ไม่อยากให้งอนหรอกนะ แต่จุนโนะงอนก็น่ารักดีน้าาา.....ฉันน่ะ ทนไม่ได้ที่ไม่เห็นหน้านาย...
แม้แต่วันเดียวก็ทนไม่ได้ ที่มานี่ก็เสี่ยงว่าจะโดนนายไล่กลับโตเกียวเหมือนกัน
จินพูดพลางหอมหลังมือของจุนโนะดังฟอด เด็กหนุ่มจะดึงมือกลับก็เกรงใจ ก็เลยปล่อยให้จินกุมเอาไว้อย่างสนิทสนม
ก็อยากทำเรื่องเอาไว้นี่ ไม่ชอบนะ คนเล่นการพนันน่ะ แต่ฉันน่ะ ไม่ใช่คนขี้งอน
ก็เลย......... จุนโนะก้มหน้าลง มองมือของตัวเองที่ยังอยู่ในอุ้งมือของจิน พอเงยหน้าขึ้น
ก็เห็นจินมองไปที่สาบเสื้อยูกะตะที่แยกออกน้อยๆ พอเห็นเนินอกรำไรๆ จุนโนะผลักอกจิน
แล้วก็รวบชายเสื้อเข้าด้วยกัน จินหัวเราะแห้งๆ ทำหน้าเขินจัดที่ถูกจับได้ว่ามองหน้าอกขาวๆ
ของจุนโนะ
ฉันสัญญานะว่าจะไม่เล่นการพนันอีก ถ้านายไม่ชอบ ฉันก็จะไม่ทำ ขออย่างเดียว อย่าโกรธฉันเลยนะ...มันทรมานนะรู้มั้ยโดนคนที่รักโกรธน่ะ
จิน!!
ฉันรักนาย จุนโนะ!!
................
จุนโนะอ้าปากค้างกับคำสารภาพนั้น จินยื่นหน้าหอมแก้มเนียน แล้วก็พูดยิ้มๆ ว่า
รู้หรอกว่านายยังไม่ได้รักฉัน...แต่ไม่เป็นไร ...จินรอได้...
.......ฉัน.......เอ้อ......
สักวันหนึ่ง วันไหนก็ได้....แต่ขอให้มีวันนั้น...
ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างกับคำพูดของจิน เขากำลังชั่งใจว่าความรู้สึกดีๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจนี้
จะมั่นคงพอที่จะเรียกว่า....รักได้หรือเปล่า....
....ถึงตอนนี้จะยังไม่ถึงขั้นรักเต็มร้อย แต่ก็จริงของจินที่ว่า.......ขอให้มีวันนั้น.......และคงอีกไม่นาน....
กำลังคิดหาคำตอบอยู่ในใจ แต่แล้วจุนโนะก็ต้องสะดุ้ง เพราะจินก้มศีรษะลงมา ทาบทับริมฝีปากอุ่นกับกลีบปากบางของเขาซะแล้ว
จุนโนะปิดเปลือกตาลง รับสัมผัสที่อ่อนนุ่มของรอยจุมพิตนั้นไว้อย่างเต็มที่ สัมผัสถึงความรู้สึกที่ปากของตัวเองถูกแรงกดนาบลงมาแล้วห่างหาย
ก่อนที่จะถูกประทับความนุ่มไว้อีกครั้ง คราวนี้หนักหน่วงและเร่าร้อนจนเขารู้สึกว่า
ปากของตัวเองถูกดูดวาบหายเข้าไปในปากบางของจิน......
เฮ้อ....แย่ชะมัดเลย....อะ....อ้าว...เฮ้ย!!
เสียงร้องอุทานดังลั่นมาจากหน้ากระโจม ทำให้หนุ่มทั้งสองรีบผละออกจากกัน และที่ประตูนั่น
ยาระยืนเท้าเอวเอียงคอมองอยู่
นายจะทำอะไรนายแบบฉันหา? ยาระย่างสามขุมมาหาจิน ที่รีบกระเด้งตัวไปยืนหัวเราะเจื่อนๆ
อยู่ข้างเตียง พอหันไปมองหนุ่มน้อยนายแบบ ก็เห็นจุนโนะนั่งหันไปอีกทาง ซ่อนใบหน้าไว้กับแสงแดดอุ่นที่อาบไล้ผืนผ้าของกระโจมลงมากระทบเป็นแสงสว่างเจิดจ้า
อ้าว...เงียบกันไปหมด....ฉันเข้ามาขัดจังหวะปลอบอกปลอบใจหรือเปล่า? ยาระถาม
ทั้งสองหนุ่มพร้อมใจกันสั่นหัว ผู้จัดการหนุ่มพยักหน้างึกๆ กลั้นยิ้มกับอาการของจินและจุนโนะ
นี่จุนโนะ ฉันไล่เจ้าช่างภาพชีกอ..ออกแล้วนะ ยาระยืนกอดอก เคาะรองเท้ากับพื้นเป็นจังหวะขณะที่มองหน้าแดงระเรื่อของจุนโนะ
แล้วใครจะเป็นคนถ่ายภาพละฮะ? จุนโนะถาม
ยาระก็เลยบอกว่า เขาติดต่อช่างภาพคนใหม่มาจากบริษัทเรียบร้อยแล้ว และจะเดินทางมาถึงในตอนค่ำของวันนี้
นี่ถ้าไม่ได้จินมาช่วยนะ ป่านนี้จุนโนะโดนยำเละไปแล้ว...
ผมจะโดนข่มขืนนะครับ ไม่ใช่โดนบาทา จุนโนะแก้ข้อความให้ ยาระโบกมือให้ว่อน
เออ...เหมือนกันนั่นแหล่ะ ฉันว่าแล้วเชียว เห็นสายตาไอ้หมอนั่นแล้วมันตะหงิดๆ
ตั้งแต่ให้มาถ่ายแบบจุนโนะหลายเดือนก่อนแล้ว คิดอยู่แล้วเชียวว่ามันคงทนไม่ไหว
ฟัดนายเข้าสักวัน แล้วก็จริงดังว่า......
ขนาดคิดไว้แล้วเนี่ยนะ ...แต่ก็ยังทิ้งผมไป
โอ๊ย...มาว่าอะไรฉัน...ใครจะคิดว่ามันจะกล้าปล้ำนาย ...แล้วอีกอย่าง ก็จินเขามาช่วยแล้วไง...เฮ้อ....ดีนะที่จินเขาขอมาดูนายถ่ายแบบที่กระโจม
ไม่งั้นก็ยังนั่งคุยกันอยู่ข้างนอกหรอก....ต้องขอบใจจินเขานะ ยาระผายมือไปทางชายหนุ่มที่ยืนทำเก๊กหล่ออยู่ที่เดิม
ต้องให้ตอบแทนพระคุณด้วยมั้ยล่ะฮะ
ก็ดูเหมือนจะขอบใจกันจนชุ่มฉ่ำแล้วละมัง เสียงพูดเนิบๆ แต่ความหมายลึกซึ้งกินใจนั้น
ทำให้จุนโนะหน้าร้อนซู่
...ใช่ซิ....ขอบคุณกันจนหนำใจ ...นี่ถ้ายาระไม่โผล่เข้ามา ก็ไม่รู้ว่าจุนโนะจะโดนจุมพิตไปถึงวิมานชั้นไหน...
ยาระนำเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์มาให้นายแบบของเขาเปลี่ยน แล้วก็สั่งมาว่า
วันนี้ให้พักผ่อนได้ พรุ่งนี้คงได้ถ่ายนอกสถานที่กันอย่างแน่นอน
นอนหลับให้สบายใจนะ พรุ่งนี้ค่อยลุยกันต่อ หนุ่มร่างเล็กตบบ่าจุนโนะเบาๆ เขาหันไปยิ้มแยกเขี้ยวให้จิน
ที่เหลือในวันนี้ก็ขอโยนหน้าที่ผู้จัดการส่วนตัวให้จินก็แล้วกันนะ...บ๋าย...บาย...
ยาระว่าแล้วก็โบกมือลา เดินล้วงกระเป๋าผิวปากหวือออกไปหายูกิหนุ่มรุ่นพี่ที่อุตส่าห์ตามมาจากโตเกียวด้วย....
ยูกิยิ้มให้จินและจุนโนะ ... เมื่อยาระเดินไปหา เขาก็คล้องแขนหนุ่มตัวเล็กเดินห่างออกไป
จุนโนะได้แต่ยืนกอดอก มองตามตาคว่ำ
ฮึ...ดูเด่ะ...พอแฟนมารับก็ทิ้งเราเฉยเลย...
ไม่ดีหรือไง ...เขาเปิดโอกาสให้เราอยู่ด้วยกัน ไม่ดีใจเหรอ? จินว่าเข้าให้
เขาเล่าให้จุนโนะฟังว่า
ชายหนุ่มหล่อที่ชื่อยูกินั้นเป็นเพื่อนรุ่นพี่คณะเดียวกันกับจินเอง เมื่อกี้เจอกันก็ทักทายกันลั่น เพราะไม่ได้เจอกันหลายปี ยูกิจบก่อนจินสามปี และทำงานเกี่ยวกับวงการบันเทิง ...ไม่คิดว่าจะมาลงเอยกับยาระได้
จินเล่าไปก็รุนหลังจุนโนะไปเที่ยวชมรอบทะเลสาบ ความเพลินทำให้จุนโนะลืมเรื่องน่าตื่นเต้นที่เกือบจะเสียท่าโอกะดะเสียสนิท
....พอลืมเรื่องนั้น จุนโนะก็นึกคิดได้ว่า....ความจริงแล้ว เขากำลังโกรธจินอยู่นี่นา
เรื่องที่เป็นหนี้ยูอิจิและเรื่องเล่นการพนันของชายหนุ่ม.....แต่มายามนี้ ความขุ่นข้องหมองใจต่างๆ
ก็จางลงไป นึกดีใจขึ้นมาอย่างประหลาดที่มีจินมายืนอยู่เคียงข้าง
ดูเหมือนกับว่า นายพยายามจะทำตัวดีนะ ลบล้างความผิดรึไง? จุนโนะว่า โดนจินจับมือเล่นแกว่งไปแกว่งมา
ผิดก็สำนึกผิดแล้วไง ....ยังจะโกรธอีกเหรอ?
ไม่ได้โกรธแล้วล่ะ....ถือว่าลบหนี้ที่ช่วยฉันเมื่อกี้นี้ก็แล้วกัน เป็นอันว่าฉันยกโทษให้จินนะ...หายกัน...
จุนโนะพูดยิ้มๆ ไม่ได้บอกว่า เมื่อวานก็เกือบจะโทรศัพท์ไปหาจินเหมือนกันแหล่ะ......และอีกเรื่องหนึ่งก็คือ
เรื่องที่เขาเอาเงินไปใช้แทนจินให้แล้ว จุนโนะก็ไม่ได้บอก.....
....หนุ่มน้อยมองหน้าจินที่เอาแต่ยิ้มแย้มไม่หุบ เห็นแล้วก็โกรธไม่ลง....เขายินยอมให้จินเดินจับมือไปตามทางที่ปูด้วยหญ้าเขียวขจี
จนพากันเดินอ้อมมาทางด้านข้างตัวปราสาทโอซาก้า
ความใหญ่โต อลังการของสิ่งก่อสร้างนี้ ดูราวกับจะข่มตัวพวกเขาให้เล็กกระจ้อย
จินแหงนมองปลายยอดปราสาทที่ส่องแสงแวววามยามกระทบกับแสงอาทิตย์ ความสวยงามของเหลื่อมชั้นต่างๆ
ทำให้เขาขนลุกซู่ หันไปดูจุนโนะ สายตาของเด็กหนุ่มไม่ได้อยู่ที่ยอดปราสาท แต่มันกลับจับนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของเขาเอง
จุนโนะสะดุ้งเฮือก ..ที่จู่ๆ จินก็หันขวับมาจ้องหน้าเขา ผิวแก้มร้อนฉ่า
และมันคงจะแดงระเรื่อเพราะความเขินอาย
เขารีบกระตุกมือออกจากมือของจิน เมื่อเข้ามาในเขตของนักท่องเที่ยวมากหน้าหลายตา
และมีบางคนก็จำจุนโนะได้ ตรงเข้ามาขอลายเซ็น จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสามและสี่
จนในที่สุดก็เป็นกลุ่มใหญ่ โดยที่จินโดนแฟนๆ สาวของจุนโนะเบียดจนต้องมายืนหลบมุมอยู่ใต้ต้นไม้
เขามองจุนโนะด้วยความชื่นชม ดีใจที่จุนโนะเป็นที่รักของใครต่อใครมากมายถึงขนาดนี้
จินนึกไปถึงว่า ...นี่เขามัวแต่ไปหลงงมโข่งอยู่ที่ซอกหลืบไหนกันนะ ที่ไม่เคยรู้จักหน้าค่าตาของจุนโนะมาก่อน
.....บ่อนพนันนี่มันช่างทำให้ชีวิตของเขามืดมนจริงแท้แน่นอน ...เมื่อจุนโนะเปิดตาของเขาออก
เขาถึงได้เห็นว่าโลกใบนี้ก็มีสิ่งสวยๆ งามๆ อยู่อีกมากมาย....อย่างน้อยก็คนหนึ่งล่ะ
ที่ยืนยิ้มตาหยีอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล หนุ่มน้อยน่ารักกับสีหน้าเปื้อนยิ้ม สวยสด
น่ามอง และก็เป็นคนๆ เดียวกับที่เขา...ได้หลงรักเข้าให้แล้วอย่างหมดใจ........
xxx.............ถ้านายยังว่าง....ยังไม่ได้รักใคร ฉันก็ขออยู่ข้างนาย....xxxx
นั่นคือคำพูดที่จินขอคบกับจุนโนะ แต่อีกฝ่ายหนึ่งล่ะพร้อมจะมีเขาอยู่ในใจแล้วหรือยัง...
*******************************
ในตอนดึกของคืนนั้น ขณะที่ยาระ (ควงคู่กับยูกิ) พาจินและจุนโนะไปเลี้ยงโอโคโนะมิยากิสไตล์คันไซที่จิโบ
ร้านดังแห่งหนึ่งไม่ไกลจากโรงแรมเท่าไรนัก เขาก็ต้องหัวเสียอย่างหนักเมื่อได้รับข่าวว่า
ช่างภาพที่จะนำมาแทนจุนอิจิ โอกะดะนั้น มีเหตุจำเป็นต้องขอเลื่อนมาในอีกสองวันแทน
ยาระอยากจะปามือถือทิ้งในเตาร้อนๆ เหลือเกิน เขาตะโกนใส่โทรศัพท์ว่า
อีกสองวัน??? จะมาทำซากอะไรวะ....มาไม่ได้ก็ไม่ต้องมา!! ถลึงตาใส่หน้าจอมือถือแล้วก็ปิดเครื่องฉับ
บ้าชิบเป้งเลย...แล้วจะเอาไงดีฟะเนี่ย... เขามองหน้ายูกิ ราวกับจะปรึกษาหารือ
ชายหนุ่มผายมือไปทางจิน
จินไง...ตอนอยู่ที่มหา ลัยก็อยู่ชมรมถ่ายภาพไม่ใช่หรือ....ภาพนู๊ดด้วยนี่นะ
จำได้...ฮ่า...ฮ่า.... ยูกิพูดไปก็เล่าความหลังให้ฟังว่าจินน่ะไม่ชอบถ่ายรูปอย่างอื่นนอกจากถ่ายนู๊ดนางแบบหญิง
เฮ้ย...พี่ยูกิ...ไม่ต้องเล่าซะหมดเปลือกก็ได้น่า... จินโบกมือ เอาหน้าฟุบกับท่อนแขน
พอเงยหน้าขึ้นมา แทนที่จะได้เห็นใบหน้าหึงหวงของจุนโนะ แต่กลับเห็นแต่รอยยิ้มแย้ม
และหัวเราะอย่างเปิดเผยของจุนโนะสุเกะ
นี่ๆ.... จินแอบสะกิดจุนโนะใต้โต๊ะ
ไม่หึงเลยเหรอ...
แต่จุนโนะส่ายหัว
ไม่นี่...ตลกดีออก...ที่พี่เขาเล่าให้ฟังน่ะ ฉันไม่แปลกใจสักนิดเดียว...ก็นายน่ะหน้าตามันหื่นตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่นา...
จุนโนะว่าพลางเทแป้งและผักลงไปบนกระทะ ควันร้อนๆ และกลิ่นหอมๆ ของโอโคโนะมิยากิทำให้จินยืดตัวขึ้น
และจุนโนะก็คีบใส่ปากจินคำหนึ่ง แต่นั่นมันก็ทำให้จินแทบสำลัก
โอ๊ย!! ร้อน...ร้อน....
จุนโนะได้แต่ยิ้มจนตายิบหยี พูดเสียงปนหัวเราะว่า
ดี...สม.......
.............................................
เป็นอันว่าวันรุ่งขึ้น จินต้องกลายเป็นช่างภาพจำเป็นไปโดยปริยาย
และคืนนี้ก็ถูกสั่งจากยาระมาว่า ให้เขานอนกับจุนโนะ โดยที่ต้องไม่ทำให้นายแบบของเขามีร่องรอยช้ำเป็นอันขาด
เข้าใจนะว่า จุนโนะต้องไม่มีรอยอะไรบ้าๆ ตามเนื้อตามตัว เพราะพรุ่งนี้ต้องมีใส่เสื้อเปิดอกด้วย...
ยาระพูดทิ้งท้ายก่อนที่จะควงแขนยูกิหายเข้าห้องไป ปล่อยให้จินกับจุนโนะยืนมองหน้ากันตาปริบๆ
เด็กหนุ่มหันมาทางจิน วางมือที่บ่ากว้างแล้วก็พูดเสียงกระซิบว่า
ได้ยินที่พี่เขาพูดแล้วนะ...เพราะงั้นคืนนี้ นอนที่โซฟา จุนโนะเดินลับหายเข้าห้อง
โดยมีจินเดินตามเซื่องๆ ตามเข้าไปด้วย......
อดเปรี้ยวไว้กินหวานก็ได้วะ... เสียงบ่นพึมพำดังมาจากร่างสูง เมื่อประตูห้องปิดสนิทลง
จินก็นอนคว่ำหน้ากับโซฟา โดยมีจุนโนะยืนอมยิ้มอยู่หน้าห้องน้ำ .....
*****************************************************
ค่ำคืนนี้ ที่ผับมีการเปิดตัวแสดงโชว์ชุดใหม่ เป็นหนุ่มน้อยวัยกำดัดหลายคน
มาเต้นยั่วน้ำลายเหล่านักเที่ยวกลัดมัน ส่วนนี้เป็นคนละส่วนที่คาซึยะทำงานอยู่
ดังนั้นเขาจึงยืนมองหนุ่มๆ วัยรุ่นยืนเต้นท่ายั่วยวนอย่างสนุกสนาน
วันนี้เขามาทำงานแต่เพียงลำพัง เพราะยามะพีติดธุระทางบ้านใหญ่ แต่ก็มาส่งเขาถึงหน้าผับ
หนุ่มน้อยโบกมือร่ำลาคู่รักแถมด้วยหอมแก้มป่องไปข้างหนึ่ง แต่ยามะพีเอียงแก้มให้หอมอีกฟอด...
คืนนี้จะมารับน้าาา....
อย่าดีกว่าครับ ย้อนไปย้อนมา ไว้เจอกันพรุ่งนี้ก็ได้....
พรุ่งนี้อาจจะไปบ้านคุณปู่ไม่ได้...เพราะทางมหา ลัยจัดรับน้องใหม่...รุ่นพี่ที่ดีต้องไปช่วยเขาซิ...
งั้นไว้เจอกันวันหลัง....โชคดีครับคุณยามะ คาซึยะยิ้มหล่อๆ ส่งไปให้ แค่นี้ยามะพีก็ยิ้มแก้มปริแล้ว
หลังจากร่ำลากันสักพัก เขาก็เคลื่อนรถจากไป.....
วันนี้ผู้จัดการจัดคิวพิเศษให้โฮสหลักๆ เพราะมีแขกกลุ่มใหญ่ยกทัวร์มาเที่ยวกันกลุ่มใหญ่
และแต่ละคนก็กระเป๋าหนักทั้งนั้น ความจริงคาซึยะต้องเป็นหนึ่งในโฮสพวกนั้นด้วย
ซึ่งแค่นั่งกินนั่งดื่ม ไม่มีการออฟ...
แต่ว่า ผู้จัดการกระตุกมือของเขาไว้ และบอกว่า
นายน่ะไม่ต้อง...เพราะมีคนเหมาชั่วโมงนายไว้แล้ว...
ใครฮะ? คาซึยะขมวดคิ้ว นึกแปลกใจ ก็คนจะเหมาชั่วโมงเขาได้ ก็กลับบ้านไปแล้วนี่นา
ผู้จัดการยิ้มกริ่ม บุ้ยปากไปทางหนุ่มน้อยหน้าหวานคนหนึ่ง ที่นั่งจิบเหล้าอยู่ที่มุมหนึ่งของโซฟา
คาซึยะมองตาม เห็นแต่เพียงเสี้ยวหน้าด้านข้าง กลุ่มผมสีอ่อนแต่ดัดตรงข้างหลังหยิกสลวย
ไปรับแขกคนนั้นเถอะ...ยกให้นายล่ะกัน ผู้จัดการรุนหลังคาซึยะไปทางลูกค้าคนนั้น
ฝีเท้าที่ขยับเข้ามาใกล้ ทำให้หนุ่มน้อยร่างบางที่นั่งไขว่ห้างราวกับลูกค้าชั้นสูงเบือนหน้ามามอง
จ้องหน้าโฮสหล่อประจำคลับด้วยดวงตาเป็นประกาย
คาซึยะเห็นหน้าชัดๆ ก็ถึงกับอึ้ง
เอ้อ...คุณ....
หวัดดี...รูปหล่อ...ชื่อคาซึยะใช่มั้ย? หนุ่มคนนั้นเอ่ยถาม น้ำเสียงทุ้มนุ่มหู
เป็นเสียงที่เขาคุ้นหู เพราะได้ฟังจากปากของยามะพีอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน...แต่คนนี้ไม่ใช่คนน่ารักคนนั้น....แต่เป็น...
คุณโทโมฮิสะ....
****************************************