Never Let YOU Go...12
++++++++++++++++++++++++++++++
Vol 12
**************************
.................
จินขับรถกลับบ้านในตอนดึกของคืนนั้น เขาจอดรถนิ่งสนิทที่โรงจอดรถ ดับเครื่องยนต์แต่ว่าไม่มีอารมณ์จะขยับตัวไปไหนได้
เขาฟุบหน้ากับพวงมาลัยรถ หลับตาลงเห็นแต่ใบหน้าหวานลอยเด่นมาหลอกหลอน จุนโนะสุเกะ.......
หลังจากที่เขาเล่าความจริงให้ฟัง ดวงหน้าที่ยิ้มให้เขานั้นก็แปรเปลี่ยนไป จุนโนะขบริมฝีปากแล้วก็เมินไปทางอื่น
จินยังคงบีบกระชับมือขาวๆ นั้นอยู่ สายตาที่มองจุนโนะมีแววขอโทษและสำนึกผิดอยู่เต็มเปี่ยม
แต่ร่างบางจะหันมามองสักนิดก็ไม่มี ....จุนโนะเงียบงันไป....จินเองก็มีความรู้สึกว่าตัวเองอยู่ต่อหน้าศาลที่กำลังพิจารณาโทษของเขา
ฉันไม่ชอบคนเล่นการพนัน ในที่สุดจุนโนะก็เอ่ยออกมา
จินอึ้ง พูดไม่ออก เสียงเรียบเฉยนั้นยังพูดต่อไปอีก
แล้วก็เกลียดคนขี้ขลาดด้วย..... ท้ายประโยคจุนโนะปรายตามองจินเพียงชั่วแว่บ
ฉันก็สารภาพหมดแล้วไง... จินบอกอ้อมแอ้ม เขาทำแก้มตุ่ย แบบคนสำนักผิดแต่ไม่ได้รับการให้อภัย
แล้วทำไมไม่บอกเสียตั้งแต่แรก แถมยังมาโกหกอีก...
ก็กลัวนายจะเกลียดขี้หน้านี่
ฮึ! แค่นี้ก็เกลียดจะแย่อยู่แล้ว นายน่ะ มีอะไรปิดบังฉันอีกหรือเปล่า ถ้ามีก็บอกออกมาซะให้หมด...
จุนโนะคาดคั้น จินได้แต่ส่ายหน้า แล้วก็เงียบ......
จุนโนะถอนหายใจ ร่างโปร่งผุดลุกขึ้น ไม่สนใจจินที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ
เขาเดินไปหยุดยืนข้างผนังกระจก สายตาเพ่งไปที่อ่าวโตเกียวที่บัดนี้เต็มไปด้วยความมืดของท้องน้ำ
แต่ก็ยังมีสีสันของเม็ดไฟจากพื้นที่ต่างๆ เบื้องล่างกระจายอยู่เต็ม ราวกับเป็นลูกกวาดสีสวยในความมืด.......ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ
จุนโนะเงียบกริบ จินเองก็เงียบ ไม่กล้าเอ่ยคำใดออกมาอีกแม้แต่คำเดียว
เวลาผ่านไปชั่วครู่ จุนโนะก็โบกมือขึ้น พูดด้วยเสียงต่ำพร่าว่า
จินกลับบ้านก่อนได้มั้ย...ขอฉันอยู่คนเดียวเถอะ
จุนโนะฉัน...... จินพูดได้แค่นั้นเมื่อจุนโนะหันขวับมา เขายกมือขึ้นห้าม
ขอร้องล่ะ ขอฉันอยู่คนเดียว
แล้วเรื่องของเราล่ะ.... จินไม่วายถาม แต่จุนโนะสะบัดหน้าไปอีกทาง
แล้วฉันจะติดต่อหานายเอง เวลานี้อย่าเพิ่งมาที่นี่เลย.... จุนโนะพูดเช่นนั้น
ทำให้เขายืนอึ้ง
มีความรู้สึกว่า ...เหมือนถูกปฏิเสธ...หรือไม่ก็.....เหมือนมาสมัครงาน แล้วนายจ้างให้กลับไปรอเรียกตัวที่บ้าน...แต่เวลานั้น
จินขำไม่ออกหรอก....จุนโนะยังคงยืนหันหลังให้เขา ไม่ขยับเขยื้อนกายแม้ว่าจินจะเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังแล้วก็ตาม
ขอโทษนะจุนโนะสุเกะ จินพูดเสียงแผ่วเบา แต่ก็ไม่มีคำตอบจากร่างบาง ดวงตาคู่สวยยังคงทอดยาวไปไกลแสนไกล
ราวกับว่าทิวทัศน์เบื้องหน้ามันน่าพิศมัยยิ่งกว่าตัวเขาเสียอีก
จินมองแผ่นหลังที่ยืดตรง อยากเข้าไปกอดร่างโปร่งเพรียวนั้นเหลือเกิน อยากบอกให้รู้ว่า....ถ้าย้อนเวลากลับไปได้
เขาจะไม่แตะต้องอบายมุขแบบนั้นโดยเด็ดขาด
...........................................
จินจากมาด้วยหัวใจที่หดหู่ เขาไม่ได้หยิบซองเงินที่จุนโนะให้ นับต่อนี้ไปก็ขอให้จุนโนะเป็นผู้ตัดสินก็แล้วกัน......เวลาผ่านไปเนิ่นนาน
จินถึงขยับตัว เดินอย่างละเหี่ยเข้าบ้าน พบกับยูริ พี่สาวสุดเปรี้ยวนั่งอ่านหนังสืออยู่ตามลำพังในห้องนั่งเล่น
เมื่อเห็นจินเดินเข้ามา ยูริก็กวักมือเรียกหยอยๆ
เฮ้ย...จิน...กลับบ้านได้นะแก
อือ... จินพยักหน้าตอบรับ ทิ้งตัวลงเอนหลังกับโซฟา หลับตานิ่งอยู่เช่นนั้น
ไปทำอะไรมาจ๊ะรูปหล่อ รู้มั้ย พ่อถามถึงแน่ะ บอกว่าจะเอาแบบงานมาให้ นายต้องตั้งใจทำงานนะจิน
พิสูจน์ให้เขาเห็นว่าแกก็เอาถ่านกับเขาเหมือนกัน ยูริขยับมาใกล้ ตบเข่าน้องชายแปะๆ
แต่จินก็ยังนิ่งเฉย
อือ..... คำตอบสั้นๆ ของจินทำให้พี่สาวนิ่วหน้า
เป็นไรง่ะ? เธอถาม แต่ก็ยังไม่ทันที่จินจะตอบ เธอก็หมดความสนใจในตัวของน้องชาย
เมื่อจอภาพในทีวีปรากฏภาพโฆษณาโค้กที่จุนโนะเป็นพรีเซนเตอร์ให้ เสียงกรี๊ดกร๊าดจากยูริทำให้จินหันมามอง
จุนโนะสดใส ร่าเริงในโฆษณา ยูริและเขามองด้วยความชื่นชม จินปรายตามองพี่สาว
เมื่อเธอเอ่ยปากชื่นชมนายแบบน่ารักไม่ขาดปาก จะรู้บ้างมั้ยว่า เบื้องหลังโฆษณานั้นมันทุลักทุเลน่าดู
จุนโนะนั่งถ่ายโฆษณาโดยมีขาที่เข้าเฝือกซ่อนอยู่ข้างใต้ ขยับแต่ส่วนบนของร่างกาย
.....
เห็นใบหน้างดงามนั้นแล้ว จินก็อดสะท้อนใจไม่ได้
......ขอฉันอยู่คนเดียวเถอะ.......
นั่นใช่ถ้อยคำตัดรอนหรือเปล่า.....
ทำไมมันปวดหัวใจแบบนี้นะ เขาเดินขึ้นห้องส่วนตัว โดยมียูริเหลือบมามองนิดเดียวก็หันไปสนใจทีวีต่อ
จินนอนแผ่หราบนเตียง เขาเอากำปั้นทุบที่หน้าอกเบื้องซ้าย.....เจ็บ.......เจ็บลึก
รักนายเข้าแล้วหรือนี่.... จินครางออกมาเบาๆ หน้าสดใสของจุนโนะที่ยิ้มให้เขาตลอดวันที่ผ่านมา
มันมาหยุดลงเมื่อสักครู่นี้เอง แววตาผิดหวังฉายโชนเมื่อมองจิน จากนั้นจุนโนะก็เมินใส่เขาตลอด....
โดนเกลียดซะแล้วซิเรา...... จินถอนหายใจหนักหน่วง ไม่นึกเสียใจหรอกที่บอกความจริงทั้งหมดกับจุนโนะ
ดีกว่าจะให้เด็กหนุ่มมารู้ทีหลัง
.......ใจหนึ่งก็โล่ง แต่หลังจากความโล่งก็คือความ.......เจ็บปวด........
.......ถ้าจุนโนะไม่ติดต่อกลับมา เขาก็คงไม่แปลกใจอะไรเลย......จุนโนะไม่ได้รักเขา...เขาแน่ใจ....ตอนนี้อาจจะเกลียดเขาไปเลยก็ได้.........
************************************
วันรุ่งขึ้น จุนโนะสุเกะไปหายูอิจิที่ที่ทำงาน... เข้ามาถึงในห้อง
....ห้องที่ยูอิจิเคยพาเขามาเมื่อครั้งยังคบกันอยู่ ชายหนุ่มในชุดสูทลุกขึ้นทันทีที่เลขาฯ
หน้าห้องพาจุนโนะเข้ามาข้างใน ดวงหน้าที่แสดงอาการตื่นเต้นออกมาของยูอิจิ ทำให้จุนโนะหมั่นไส้
ดูเอาเถอะเป็นคนทิ้งเขามาแท้ๆ ยังมีหน้ามายิ้มใส่อีก
ยูอิจิเชื้อเชิญให้นั่งแต่ว่าเด็กหนุ่มส่ายหน้าปฏิเสธ
จุนโนะวางซองเงินตรงหน้าชายหนุ่ม บอกสั้นๆ ว่า
อาเงินมาใช้หนี้แทนจิน
ว่าไงนะ จุนโนะ...? ยูอิจิเลิกคิ้ว เขาหยิบเงินออกมาดู มีทั้งปึกธนบัตรและเช็ค
ไม่ได้นับดูว่ามันมีจำนวนเท่าไร แต่คนเอามาให้บอกว่า
เจ็ดล้านเยน...จะนับดูก็ได้ ...เช็คนั่นก็ไม่เด้งด้วย
ทำไมต้องใช้แทนจินด้วย จุนโนะ?
เพราะเราเป็นแฟนกันน่ะซิฮะ ผมไม่อยากให้คนรักของผมเป็นหนี้ใคร...เป็นอันว่าผมขอรับผิดชอบเงินส่วนนี้เอง
...แล้วก็นี่... จุนโนะวางกุญแจรถตรงหน้ายูอิจิ
คืนคุณฮะ...เอาไปซ่อมมาแล้ว เขาหมายถึงรถคันที่นั่งไปกับชายหนุ่มจนเกิดอุบัติเหตุ
รถคันนั้น ฉันให้นาย ยูอิจิเลื่อนกุญแจคืน แต่เด็กหนุ่มส่ายหน้าปฏิเสธ
ไม่จำเป็นหรอกฮะ เลิกก็เลิกกัน ไม่ต้องมาทิ้งอะไรไว้ให้ผมดูต่างหน้าหรอก ผมไม่ต้องการ
จุนโนะ!!
หมดธุระแล้วผมขอตัว จุนโนะก้มหัวให้นิดหนึ่ง เขาสะบัดหน้าจากไป กำลังจะหันหลังออกจากห้อง
แต่แล้วร่างบางก็ถูกมือแข็งแรงคว้าท่อนแขนไว้ ยูอิจิดึงจุนโนะให้หันมาเผชิญหน้า
นี่จะคบกับน้องชายฉันจริงๆ เหรอ? นายทำได้ไง อย่าทำร้ายจินเป็นอันขาดนะ อย่าเอาเขามาเกี่ยวข้อง
ถ้านายไม่รักเขาจริง
ทำไมถึงคิดว่าผมจะทำแบบนั้น คิดว่าผมจะเอาเขามาทำลายหัวใจเหมือนกับที่คุณทำกับผมงั้นหรือ?
ฮึ! ผมไม่เลวอย่างที่คุณทำหรอก คุณยูอิจิ!! จุนโนะพูดอย่างโกรธจัด เขามองยูอิจิด้วยสายตาที่ไม่พอใจ
.......ไม่รู้ว่าตอนนั้นหลงรักผู้ชายคนนี้ได้อย่างไร........
จุนโนะหลุบตามองมือแข็งแรงที่ยังกุมแขนของเขาอยู่ เป็นเชิงบอกใบ้ให้ยูอิจิปล่อยเขา
แต่อีกฝ่ายจะปล่อยก็หาไม่
ปล่อยผม...
จุนโนะ....นายรักจินจริงหรือเปล่า? ยูอิจิถาม จ้องหน้าจุนโนะ เห็นแต่แววตาเด็ดเดี่ยวฉายโชนแสงมาเท่านั้น
ยัง... เสียงตอบราบเรียบ แต่ก็เหมือนกับไม่มีความมั่นใจในคำตอบของตัวเอง
ถ้ายัง ก็อย่าเอามาแก้แค้นแทนฉันเลย...
นี่คุณยูอิจิ...คุณน่ะไม่มีความสำคัญสำหรับผมที่จะลงทุนทำถึงขนาดนั้น....อย่าสำคัญตัวเองว่าวิเศษที่เฉดหัวผมส่งแล้วผมจะกลับมานั่งเจ้าคิดเจ้าแค้น
เพราะเสียดายคุณ...ขอโทษที คนอย่างผมไม่ทำแบบนั้นหรอก จุนโนะเชิดหน้าขึ้นอย่างทรนง
คำพูดอันไร้เยื่อใยของเด็กหนุ่ม อดีตแฟนเก่าทำให้ยูอิจิหน้าชา.....นี่หมายความว่าจุนโนะไม่แคร์กับการที่ถูกเขาทิ้งไปอย่างนั้นใช่มั้ย?
เขามองหน้าสวยที่เชิดหยิ่งแล้วก็เสียดาย....จุนโนะในวันนี้ดูสดใสขึ้นมาก...ดวงหน้างดงาม ผิวพรรณผุดผ่องไปทั้งตัว.....ดูจะสวยงามมากกว่าวันคืนที่ผ่านๆ มาเสียด้วยซ้ำ
จินเขาเป็นญาติสนิทของฉัน ...ก็เลยไม่อยากให้เข้ามาพัวพันด้วย....ก็เท่านั้น
ยูอิจิพูดเสียงอ่อนลง
ถ้าเขาทำตัวไม่เหลาะแหละ จริงใจ และไม่หลอกผม ผมก็อาจจะรักเขามากก็ได้...แต่ตอนนี้
ผมก็แค่หวังว่าเขาจะไม่เหมือนคุณก็พอ....
จุนโนะ....
ผมจะกลับล่ะคุณยูอิจิ...เงินนั่นน่ะ...ผมใช้หนี้แทนจิน จะได้ไม่มีอะไรติดค้างกันอีก...
จุนโนะพยายามปลดมือของชายหนุ่มอย่างสุภาพ เมื่อหลุดแล้ว เขาก็ฝืนยิ้มให้ หันหลังจะออกไปจากห้องนั้น
คงจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะมาเหยียบที่นี่
แต่แล้วเอวบางกลับถูกสวมกอดจากทางเบื้องหลังแบบไม่ทันให้ตั้งตัว จุนโนะตกใจร้องอุทานออกมาคำหนึ่ง
ยูอิจิเองก็ฝืนตัวไว้ เกร็งอ้อมแขนเมื่อร่างเปรียวของจุนโนะออกแรงดิ้น
จะทำอะไร...ปล่อยนะ!!
จุนโนะ...นาย...นายจะคบกับญาติฉันจริงๆ หรือ...ให้ตายเถอะ...เป็นคนอื่นไม่ได้หรือไง?...
ยูอิจิพูดพลางฝังใบหน้าแนบกับกลุ่มผมหอมกรุ่น
จะบ้าหรือไง....!! ผมจะคบกับใคร คุณไม่มีสิทธิ์อะไร....อย่าลืมซิว่า เราเลิกกันแล้ว...คุณเป็นคนบอกเลิกเอง...จำเอาไว้ซิ
...ยูอิจิ!!
แต่จุนโนะ ...ฉัน....
ผมบอกให้ปล่อยผม!! คุณมีคนรักใหม่แล้วนะ!!
ยูอิจิชะงัก เขากัดปากตัวเองจนเจ็บ วงแขนคลายออกนิดหนึ่ง
..จริงซินะ ฉันมีโทโมะแล้ว... ยูอิจิถอนหายใจแรง จุนโนะแกะมือที่โอบรอบเอวของเขาออก
แต่ยังไม่ทันจะสำเร็จ ประตูห้องทำงานของยูอิจิก็ถูกผลักเข้ามา
ร่างบอบบางของหนุ่มน้อยคนหนึ่งยืนเกาะประตูค้าง ดวงตาโตเบิกกว้าง
พอๆ กับสีหน้าที่ตกใจ ....แต่แล้วใบหน้านั้นก็ฉายแววโกรธเกรี้ยวออกมา เขาถลันเข้าหาร่างของจุนโนะและยูอิจิ
แต่เป้าหมายจะเป็นร่างบางเสียละมาก
หมายความว่ายังไงเนี่ย??!!
โทโมะ!! ยูอิจิร้องขึ้น มือร่วงผลอยจากเอวจุนโนะ แต่ทุกอย่างดูจะช้าเกินไปเสียแล้ว
เมื่อร่างบางของโทโมะตรงเข้ากระชากคอเสื้อของจุนโนะและสะบัดฝ่ามือฉาดใหญ่เข้าที่แก้มข้างหนึ่ง
อย่า โทโมะ!! อย่า!! เสียงยูอิจิร้องลั่นอย่างตกใจ แต่จุนโนะยิ่งตกตะลึงมากยิ่งกว่า
ผิวแก้มที่โดนตบร้อนวูบ เจ็บและเริ่มชาดิก ...เขาไม่คิดว่าจะพบกับเหตุการณ์อะไรแบบนี้
ผู้ชายคนนี้ ...โทโมฮิสะมาจากไหนกัน พอมาถึงก็ทำการหยาบคายต่อเขา
จุนโนะมองโทโมะอย่างขุ่นเคือง เขาสืบเท้าเข้าหาร่างบางนั้น และโดยที่ไม่มีใครคาดคิด
จุนโนะสะบัดฝ่ามือเข้าที่หน้างอง้ำนั้นทันทีเป็นการแก้คืน โทโมะผงะไปด้านหลัง
ดวงตาโตเบิกกว้าง ....เจ็บแสบไม่แพ้กัน
นายตบฉัน?? กล้าดียังไง?? เขาถาม ริมฝีปากสั่นระริก มือกุมแก้มข้างที่โดนตบ
แล้วนายมาตบฉันทำไมกัน? จุนโนะถามกลับ
นายมายุ่งกับยูอิจิทำไมง่ะ เลิกกันแล้วก็แล้วกันซิ แล้วนี่แล่นมาหาคู่รักเก่าแบบนี้จะให้เข้าใจว่าไง?
ฉันมาธุระ ...ไม่มีทางกลับมาเก็บของเก่ากินหรอก...เชอะ...นายนี่เป็นคนไม่มีเหตุผลจริงๆ
แบบนี้จะมัดใจยูอิจิอยู่รื้อ?? จุนโนะหรี่ตามอง สีหน้าบอกแววหยัน...และสิ่งนั้นทำให้คนฟังรู้สึกว่าตัวเองด้อยค่าลง.....
โทโมะฮึดฮัด ไม่คิดว่าเห็นเงียบๆ แบบนี้จะตีฝีปากเป็นกับเขาเหมือนกัน
...พูดจาเหน็บแนมเขาแล้ว แถมมือยังหนักอีกด้วย
ฝากไว้ก่อนเหอะ ไอ้นายแบบ ไว้ทีฉันมั่งจะเอาคืนให้สาสมเลยทีเดียว บ้าชิบ!!
โทโมะชี้หน้าว่า เขาสะบัดหน้าพรืด แล้วหันมาทางยูอิจิ
ร้ายไม่เบาเลยนะ แฟนเก่ายูเนี่ย... แต่ก็นะ...คนสิ้นหวังหนทาง คงจะมางอนง้อ
ยูล่ะซิ...ไม่ยอมนะ เค้าไม่ยอมด้วย ถ้ารู้ว่านายกลับไปกินของที่คายแล้วน่ะ พ่อจะอาละวาดให้...
เหลวไหลน่า โทโมะ ...จุนโนะเขามาธุระ
ใช่...ฉันก็กำลังจะไปอยู่นี่แล้ว...ถอยไป!! จุนโนะกระแทกไหล่กับไหล่บางของโทโมะที่ยืนขวางประตูอยู่
หนุ่มน้อยตาโตผวาเข้ากอดยูอิจิแน่น ใบหน้าหวานซบที่บ่ากว้าง
จุนโนะเดินผ่าน แต่หางตาก็ไม่วายเห็นโทโมะออดอ้อนยูอิจิ....ใบหน้าร้อนซู่ด้วยความหมั่นไส้
....ก็ใครล่ะที่เคยเกาะเกี่ยวแขนนั้นมาก่อน....ถ้าไม่ใช่เขา.....
.....ขอให้โทโมะจับยูอิจิไว้ให้แน่นๆ ก็แล้วกัน....
.....กลัวว่าจะถูกเฉดหัวทิ้งแบบเขาซะละมาก....
ลับหลังจุนโนะแล้ว โทโมะก็ผลักยูอิจิออกห่าง ใบหน้าขาวนวลงอเง้า
ค้อนตาประหลับประเหลือก เขาเดินกระแทกส้นไปนั่งกอดอก หน้ามุ่ยที่เก้าอี้ทำงานของคนรัก
ริมฝีปากอิ่มเต็มเชิดขึ้น
อย่าให้รู้นะยูอิจิว่านายกลับไปยุ่งกับไอ้หมอนั่นอีก
บ้าน่า...
ไม่บ้าหรอก ถ้าฉันจะระแวงไว้ก่อนน่ะ... โทโมะผุดลุกไปยืนข้างหน้าต่าง ร่างบางยังคงกอดอก
ยูอิจิสวมกอดเขาจากทางด้านหลัง วางคางเกยกับบ่านุ่มนิ่มของโทโมะ....แลัวโยกตัวไปมา
รักนายคนเดียวนะ โทโมะ...
ขอให้จริงเหอะ.. เด็กหนุ่มหันหน้ามาเผชิญกับร่างสูง เขาไล้แก้มยูอิจิแผ่วเบา
ข้อนิ้วกลางเลื่อนมาแตะที่ริมฝีปากหนาของชายหนุ่ม ดวงตาโตช้อนขึ้นมอง ...ชะอ้อนนัก
แล้วหมอนั่นมาธุระจริงๆ หรือ?
ฮื่อ.... ชายหนุ่มพยักหน้ารับ ริมฝีปากยื่นมาจะจูบกลีบปากสีชมพู แต่โทโมะถอยหน้าหนี
เขาเลื่อนนิ้วมาแตะที่ปากของยูอิจิเป็นการหยุดยั้งไว้
เดี๋ยว....อย่าโกหกนะ!!
ไม่น่า....ตอนนี้จุนโนะเขาเป็นแฟนกับจิน ญาติของฉันแล้วนะ
จิน...เหรอ.... โทโมะขมวดคิ้ว
นึกถึงใบหน้าคม รูปหล่อของน้องชายยูอิจิ ....
...หน้าตาดี ไม่เลวหรอก....
ก็รู้หรอกว่า เป็นคนคอยเดินตามก้นจุนโนะสุเกะแจ ....แต่ถ้านายจุนโนะจะรักกับจิน เขาก็อยากจะรู้ว่า ...คนทั้งคู่จะคบกันไปได้อีกนานไหม....
จินจะยังสวีทหวานแหววกับนายแบบรูปหล่อนั่นอยู่หรือเปล่า ...ถ้า....ถ้าจะมีใครสักคนสอดแทรกเข้ามา.......
โทโมะอมยิ้มที่มุมปาก........ของรักของหวงของจุนโนะหรือ....คอยดูนะ โทโมะจะแย่งมาให้หมด.....
ยู........... ยื่นกลีบปากเข้าหา ดวงตาโตช้อนขึ้นมองใบหน้ายูอิจิอย่างเซ็กซี่
เร้าใจ ....และเมื่อยูอิจิปิดปากน่ารักของเขา โทโมะก็หลับตาพริ้ม แต่ในใจนี่ซิ
ยังคิดถึงภาพที่ยูอิจิกอดเอวจุนโนะแน่นเมื่อสักครู่ เห็นแล้วมันอดคิดไม่ได้....ความไม่ถูกชะตาในตัวเด็กหนุ่มคนนั้นลอยกรุ่นขึ้นมา
....ถ้ามีทางไหนจะชิงดีชิงเด่นกับจุนโนะได้ ขอให้บอกเถอะ ....โทโมะคนนี้จะขอทำเป็นสิ่งแรกเลยเชียวล่ะ........และเป้าหมายที่เขาเห็นรำไรๆ
ก็คือ หนุ่มน้อยรูปหล่อทีชื่อ...
...อะกานิชิ จิน....
ความคิดของเขามาสะดุดลง เมื่อขาของเขาลอยขึ้นจากพื้น ยูอิจิตวัดลำตัวของเขาแน่น พาก้าวยาวๆ ทอดตัวลงนอนที่โซฟาเล็กๆ มุมห้อง กระซิบคำหวานและพร่างพรมความใคร่ลงบนร่างบอบบางนั้น จนโทโมะไม่มีเวลาคิดแค้นเคืองใครได้อีกต่อไป............
********************************
จุนโนะเดินทอดน่องเรื่อยๆ เอื่อยๆ มาที่ท่าเรือโตเกียวเบย์ สองขาพาให้เขามาถึงที่โรงต่อเรือเล็กที่จินดูแลอยู่ บริเวณทางเข้ามีคนงานเดินเข้าเดินออกไม่ขาด ดูเหมือนทุกคนจะวุ่นวายกับสิ่งที่ต้องทำ เขาชะเง้อมองเข้าไป จินคงอยู่ที่ไหนสักแห่งในนั้น
เงินที่เขาอุตส่าห์เก็บออม มีอันต้องถูกใช้จ่ายไป....เวลาที่เงินอยู่กับตัว จุนโนะกับคาซึยะก็คิดแล้วคิดอีกว่า
ควรจะใช้จ่ายอย่างไรให้มันคุ้มค่าที่สุด ....แต่ทันทีที่รู้ว่าจินเป็นหนี้ยูอิจิ....ทำให้เขาตัดสินใจไม่ถึงสิบวินาทีว่า...เขาสมควรจะใช้เงินจำนวนนั้นแล้ว.....
จุนโนะไม่นึกเสียดายหรอกที่เสียเงินนั่นไป หลังจากเมื่อสักครู่ที่เข้าไปหายูอิจิ....มันก็ทำให้เขาโล่งใจเป็นอันมาก......
......เป็นการปลดปล่อยอิสระที่จะได้คบหากับชายหนุ่มที่เริ่มเข้ามาพัวพันในหัวใจของเขา.......
จุนโนะมองมือถือที่ขึ้นเบอร์ของจิน เพียงแค่กดลงไปปุ่มเดียว เขาก็จะได้คุยกับจิน....แต่ว่า...
อีกใจหนึ่งก็ค้าน อยากจะดูใจจินเหมือนกันว่าจะมีความอดทนได้สักเพียงไหน....และเขาเองก็อยากจะลงโทษเรื่องที่จินริไปเล่นการพนันอีกด้วย.....
....แต่อย่างน้อย จินก็แสดงความจริงใจออกมาให้เขาได้รับทราบอีกระดับหนึ่งแล้ว......
...คำสารภาพทุกถ้อยคำจากปากของจิน....แม้จะทำให้เขาโกรธ แต่นั่นก็คือการที่คนที่จะรักพูดความจริงต่อเขา
ไม่ใช่หรือ....
ยังไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะเก็บมือถือ เสียงเรียกเข้าจากยาระก็ดังขึ้น
ไง...รูปหล่อ...เดี๋ยวไปหานะ มีงานให้ทำ ยาระพูดโดยที่ไม่รอคำตอบ วางหูทันที
และจุนโนะก็ต้องรีบแจ้นกลับอพาร์ตเมนต์ให้ทันเวลาที่ผู้จัดการมาหา
เป็นอันว่าวันนี้ต้องถอยทัพจากจินไปก่อน....ขอเวลาเขาอีกสองสามวันเถอะ แล้วเขาจะติดต่อหาจินเอง........
...............................
ในอีกด้านหนึ่ง
จินนั่งมองโทรศัพท์ที่วางอยู่กับโต๊ะ วันนี้ถ้าจะไม่มีวี่แววโทรศัพท์จากจุนโนะ....เด็กหนุ่มคนนั้นคงจะโกรธมากๆ
จะไม่ยอมให้อภัยเขาแน่ๆ?.....
จินไล้มือกับโทรศัพท์ของตัวเอง หรือว่าเขาจะโทรฯ ไปหาก่อนดี
xxxx......แล้วฉันจะโทรฯ หานายเอง.....xxx
คนหน้าหวานบอกมาแบบนี้นี่นา....แต่ว่าหัวใจเขาไม่อาจรอได้อีกต่อไป ยังไงๆ ซะ คืนนี้จะไปเจรจาภาษารักกันให้รู้เรื่อง ทำไมเขาต้องมานั่งทรมานตัวเองแบบนี้ล่ะ........จุนโนะเองก็ยอมให้เขากอดให้เขาจูบออกจะบ่อยไป ...จะไม่ชอบเขาเลยก็ผิดไปล่ะ......จินตัดสินใจเช่นนั้นก็ยิ้มออกมาได้ มีกำลังใจทำงานขึ้นอีกมากทีเดียว.......คืนนี้ก่อนเหอะ....จุนโนะต้องยอมคืนดีด้วยแน่ๆ
....ตื๊อเท่านั้นที่เขาต้องทำ.....
********************************************
...............................................
คุณปู่ยามะชิตะ ลอบมองลอดแว่นไปที่สองหนุ่มวัยรุ่นที่นั่งตัวแทบจะติดกัน....หลายต่อหลายครั้งในวันนี้ที่สายตาของคาซึยะและยามะพีลอบสบกันตลอด
คาซึยะมาแต่เช้า มาอ่านหนังสือให้ฟัง มาคุยด้วยอย่างสดชื่น แต่สายตาของเจ้าหนุ่มคนนี้กลับอ่อนเชื่อมเมื่อมองไปที่ยามะพี
หลานชายของเขา
ส่วนเจ้าตัวเล็กนั่นก็เหลือเกิน หัดชะม้ายชายหูชายตาให้คาซึยะไม่ขาด แววหวานที่ทอออกมานั้น
ทำไมคนแก่อย่างเขาจะไม่รู้......
ยามะพีมาค้างที่บ้านบ่อยครั้งขึ้น แต่ก็หลังเที่ยงคืนไปแล้ว ยามะพีออกไปกับคาซึยะทุกวัน....กลับเข้ามาก็มักจะมีกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ
ระเหยออกมาให้ได้กลิ่นทุกครั้ง.........แต่ทุกเช้ายามะพีจะกระปรี้กระเปร่า ตรงเข้าครัวกับแม่บ้านทุกวัน
จนกลายเป็นภาพประจำวันที่เขาได้เห็น......วันนี้ก็เช่นกัน คาซึยะดูเอาอกเอาใจ
ตักอาหารให้หลานชายเจ้าเสน่ห์บ่อยๆ พอหมดเวลาอาหาร ก็พากันยกโขยงมานั่งมองกันที่ห้องนั่งเล่น...จนคนแก่ต้องกระแอมดังๆ
ให้ได้ยิน
.........ฮ้าวว....ปู่ง่วงละ จะไปไหนก็ไป ไป๊...มานั่งมองกันอยู่ได้ คุณปู่พูดจบก็เอนตัวลงนอน
เอาหนังสือปิดหน้าเฉย
ผมอ่านหนังสือให้มั้ยฮะ คาซึยะถาม
แต่คุณปู่โบกมือให้ไป
จะไปนั่งคุยกับยามะก็ไปเถอะ...เวลาพักของนายนี่ ปู่ของีบสักสองสามชั่วโมงนะ
ครับท่าน... คาซึยะถอยหลังไปจากห้อง โดยมียามะพีเกาะติดหลังมาด้วย
จะไปไหนกันดี? ยามะพีถาม หน้าแดงเข้ม
คาซึยะกุมมือขาวๆ แล้วก็ยื่นปากจุ๊บที่แก้มนวลนั้นแรงๆ
ไปห้องสมุดกันนะครับ ผมอยากอ่านหนังสือ...
.................................................
ห้องสมุดที่คาซึยะจูงมือคุณหนูหน้าหวานเข้าไปนั้น ....ดูราวกับจะเร่าร้อนเป็นไฟ
เมื่อร่างสองร่างนั่งกันแนบสนิทแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน.... เบื้องหน้าของทั้งสองคนมีหนังสือวางแผ่หราอยู่บนโต๊ะ
แต่บนเก้าอี้บุนวมตัวแคบๆ นั้น ยามะพีแทบจะขาดใจอยู่บนตักของคาซึยะ
สองแขนเรียวเกี่ยวกระหวัดรอบคอของเด็กหนุ่ม
ในขณะที่ลำตัวบางแอ่นสะท้านไหวเยือกจนคนใต้ร่างแทบจะขาดสติตามไปด้วย
อือ.....อาาา....คาซึ....ไม่ไหวแล้ว.... ยามะพีครางก้องห้องสมุดอันเงียบสงบ
คาซึยะเองก็ปล่อยเสียงแหบห้าวออกมาเหมือนกัน เขากัดฟันดำเนินบทรักอันเร่าร้อนต่อไปไม่มีที่สิ้นสุด
มือแกร่งของเขาบีบเน้นที่สะโพกเนียนนุ่มของยามะพีที่ถูกปลดกางเกงออกมากองอยู่ที่ข้อเท้า
ผิวขาวอมชมพูแดงระเรื่อเมื่อไอร้อนระอุแห่งไฟพิศวาสแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
คาซึยะฝังใบหน้าที่ซอกคอหอมกรุ่นเมื่อร่างกายสั่นสะท้าน ยามะพีเองก็กระตุกเฮือกฟุบหน้ากับศีรษะของคาซึยะ
ลำแขนอ่อนโยนโอบรัดรอบคอของหนุ่มน้อยที่ทำให้เขามีความสุขจนเหลือล้น
เมื่อเวลาผ่านไป ยามะพีลงมานั่งซบกับคาซึยะอยู่ที่เก้าอี้นวม เขาซบหัวกับบ่ากว้างเหมือนราวกับจะใช้เป็นที่พักพิง
มือชื้นเหงื่อสองมือเกี่ยวกระหวัดแนบแน่น ยามะพีพ่นลมหายใจยาวเหยียด ขณะบ่นเสียงงึมงำว่า
นี่ถ้าคุณปู่รู้ว่าเราแอบมาทำอะไรกันในห้องสมุด คงจะเฉดหัวพวกเราออกจากบ้านไม่ทันแน่ๆ
คิดว่าคุณปู่ไม่รู้หรือ... คาซึยะพูด พลางจูบข้างขมับของยามะพี
ไม่น่ารู้....แต่ก็คงสงสัย ไม่งั้นไม่รีบนอนเร็วหรอก ยามะพีทำปากยื่น แต่ยื่นเข้าหาปลายคางเกลี้ยงเกลาของคาซึยะ
เขากัดเบาๆ ที่สันกรามและวกมาหยุดนิ่งเหนือริมฝีปากบางเฉียบของคนรัก
หนุ่มน้อยอ้อนสวาท คาซึยะเรียกยามะพีเบาๆ ที่ริมหู คนฟังส่งเสียงหัวเราะคิกคักแล้วก็เหนี่ยวคอของคาซึยะให้ก้มลงมา
ก็ใครล่ะสอน...........คาซึยะ.....
ครับ??
จูบฉันหน่อยซิ ยามะพีครางเสียงพร่า และคาซึยะก็ทำให้ตามที่สั่งด้วยความเต็มใจ.......
.................
คืนนั้นคาซึยะไปทำงานตามปกติ แต่ได้เลิกเร็วหน่อยเพราะยามะพีเหมาจ่ายค่าตัวแบบลูกค้าประจำ
นี่นายไม่คิดทำคูปองลดราคาให้ฉันมั่งเหรอ...? ลูกค้าประจำเชียวนะฉันง่ะ เขาตบอกตัวเองเบาๆ
ก็คิดว่าจะทำเหมือนกัน....แล้วโปรยให้ทั่วผับเลยดีมั้ย?
ไม่ดี... ยามะพีส่ายหน้า แล้วก็หยิกหมับที่ซอกเอวของคาซึยะ ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองหนุ่มน้อยที่หิ้วมาด้วย
ไปไหนกันดีเอ่ย ยังไม่อยากกลับบ้านเลย คุณปู่นอนดึก แอบเห็นฉันย่องเข้าบ้านทุกทีเลย
ยามะพีพูด ในระหว่างที่เดินเกาะแขนคาซึยะมาที่รถ
ไปอพาร์ตเมนต์ผมมั้ย...วันนี้ปลอดโปร่ง เขาผายมือออกราวกับจะเชื้อเชิญ
พี่นายล่ะ?
ไม่ต้องห่วงน่า... คาซึยะเปิดประตูให้คนขับมุดตัวเข้าไปในรถ
เมื่อเข้ามานั่งข้างๆ เขาก็เอนศีรษะพิงกับพนัก แล้วก็บอกว่า
ต่อไปนี้ คุณไม่ต้องซื้อชั่วโมงผมก็ได้....แค่มานั่งฟังเพลงเฉยๆ ก็พอ พอเลิกงานแล้วเราค่อยไปกัน
ว่าไงนะ? ยามะพีหันขวับจนพวงมาลัยกระตุกวูบ เขารีบเบนรถกลับ
หมายความว่าไง?
ไม่ต้องมาเสียเงินเพราะผมหรอกนะ คาซึยะว่า แต่คนฟังกลับส่ายหน้าแรงๆ
ไม่เอา....เดี๋ยวนายออกไปกับคนอื่นว่าไง ฉันไม่ยอมหรอก... ยามะพีบ่น
ผมไม่ไปกับคนอื่นหรอก...แค่คุณคนเดียวก็เพลียจะแย่ คาซึยะพูดไปยิ้มไป ยามะพีร้องเฮอะออกมาคำเดียว
ก็ใช้กำปั้นทุบตักของเด็กหนุ่มทันที
บ้าจริงนายง่ะ....นายก็ทำฉันเพลียเหมือนกัน เนี่ยปวดเอวเป็นบ้าเลย
คาซึยะได้ฟังก็หัวเราะออกมา ไม่คิดว่าคนบริสุทธิ์อย่างยามะพี บทจะพูดจาโจ๋งครึ่มก็ทำเอาคนฟังใจสั่นได้ถึงขนาดนี้....เอาไว้ให้ถึงห้องเสียก่อนเถอะ
จะทำให้ยิ่งกว่าปวดเอวอีก....
************************************
เสียงกริ่งประตูดังขึ้นเมื่อคาซึยะกำลังจะเริ่มเคลิ้มหลับ เขาขยับตัวลุกขึ้นอย่างแผ่วเบา
ระวังจะไม่ให้ร่างบางที่กอดก่ายเขาอยู่นั้นรู้สึกตัว....ใจหนึ่งนึกสงสัยว่าใครกันนะที่มาในยามนี้
.............
พอเปิดประตูออก.... เขาก็เบิกตากว้าง
.....อะกานิชิ..จิน...
หวัดดี น้องชาย...จุนโนะอยู่มั้ย? จินโบกมือทักทาย รู้ก็ทั้งรู้ว่าขณะนี้เป็นเวลาล่วงเข้าวันใหม่แล้ว แต่งานที่ทำอย่างเร่งรีบให้ทันเวลาที่ลูกค้ากำหนด ทำให้เขาไม่อาจมาได้เร็วกว่านี้ ....เพราะมันเป็นงานชิ้นแรกซะด้วยซิ....
คิดว่าพอมาถึงแล้วจะได้พบกับใบหน้าหวานของใครคนนั้นมาเปิดประตูให้
แต่กลับเป็นน้องชายของจุนโนะเสียนี่
ขอโทษนะ คาซึยะ ไม่อยากรบกวนนายเลย...แต่ว่าพี่อยากเจอ...เอ้อ...จุนโนะง่ะ...
จุนโนะไม่อยู่หรอกฮะ จิน... คาซึยะบอก เขาถอยหลังออกมาจากประตู เพื่อให้จินก้าวเข้าไปในห้อง
แต่จินกลับยืนนิ่งเฉย สีหน้าแสดงความผิดหวังออกมา
ไม่อยู่เหรอ....ไปไหน...รู้มั้ย...?
พี่ยาระมารับไปถ่ายแบบที่โอซาก้าแน่ะ คงหลายวันเลยล่ะกว่าจะกลับ.... คาซึยะบอก
มองหน้าจินแล้วก็สงสาร ...หน้าอย่างนี้น่ะ จะทะเลาะกับพี่ชายของเขาหรือเปล่ายังสงสัย...จินนัยน์ตาตกวูบแบบนี้
คงมีอะไรที่ผิดปกติระหว่างคนสองคนแน่ๆ ....จินไม่รู้ว่าจุนโนะไปไหน....แสดงว่าสองคนนี้ไม่ได้ติดต่อกัน
ก็เลยไม่ทราบเรื่อง....
พี่ยาระเขามารับตัวไปตั้งแต่เย็นแล้ว...จุนโนะโทรฯ บอกผมเมื่อคืน...ตอนนี้ก็ถึงโอซาก้าเรียบร้อย
บอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง
แล้วแข้งขาเป็นไงมั่งก็ไม่รู้...จะเดินคล่องหรือเปล่านะ... จินพึมพำ ทำหน้ามุ่ย
คาซึยะมองแล้วก็เห็นใจ แต่จินก็ยืดตัวขึ้น บอกว่า
งั้น คาซึจังไปนอนต่อเถอะ....ขอบใจมาก...แต่รู้มั้ยว่า จุนโนะเขาพักที่โรงแรมไหน?
คาซึยะบอกชื่อโรงแรมไป ....นี่ถ้าเป็นคนอื่นนะ ไม่มีทางบอกอย่างละเอียดเด็ดขาด
แต่สำหรับจิน เขาบอกแม้กระทั่งเบอร์โทรศัพท์ของโรงแรมและเบอร์ห้อง.....
ทำราวกับบอกใบ้ให้ว่าที่พี่เขยคนนี้ ไปหาพี่ชายตัวเองอย่างงั้นแหล่ะ
จินเดินกลับออกไปด้วยความผิดหวัง
.........ไปโอซาก้า......
จะกี่วันคาซึยะบอกไม่ได้...แต่เขาซิ อยากเจอใจแทบขาด.....
......มองท้องถนนที่ทอดยาวออกไปทางทิศตะวันตก....ความจริงโอซาก้าก็ไม่ไกลเท่าไรเองนี่นะ.........
********************************