Never Let YOU Go..5..

++++++++++++++++++++++++++++++

 

Vol 5

***************************

........ในที่สุด ...เมื่อถึงวันที่จุนโนะสุเกะต้องกลับไปทำงาน จินก็ทำหน้าที่เจเนรัลเบ๊ที่ดี โดยการมารับที่อพาร์ตเมนต์แต่เช้าตรู่ ท่ามกลางความแปลกใจของเจ้าของห้อง
“ยังจะมาอีกเหรอ?” จุนโนะขมวดคิ้วถาม เขานั่งอยู่ที่เดิมในทุกเช้า ซึ่งจินก็เห็นจนชักจะชินแล้ว และเขาก็ยังยืนยันความรู้สึกเดิมที่ว่า....รู้สึกอิจฉาเจ้าแสงแดดยามเช้าที่ลูบไล้ผิวกายของจุนโนะเหลือเกิน
....ชายหนุ่มสะดุ้งในใจเมื่อรู้สึกตัวว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เขาสลัดหัวตัวเองไปมา เมื่อย้ำเตือนให้ตัวเองรู้เสียทีว่า ที่เขามาพัวพันกับจุนโนะคนนี้เพราะอะไร
....หนี้ไง....เงินเจ็ดล้านที่ได้จากยูอิจิมันค้ำคอเขาอยู่ มันบังคับเขากรายๆ ให้ทำหน้าที่ของตัวเองที่รับปากกับญาติผู้พี่เอาไว้ ให้ลุล่วงไปด้วยดี....
กระนั้นเขาเองก็ยังแอบปรายตามองขาที่เข้าเฝือกของจุนโนะ วันนี้ยอดนายแบบของเขาจะไปถ่ายโฆษณา เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า ถ่ายแค่ครึ่งท่อน โดยที่จุนโนะนั่งมีความสุขกับกระป๋องโค้กน่ะจะทำได้ยังไง
“ทานกาแฟมั้ย?” จุนโนะเอ่ยชวน และนั่นก็หมายถึงว่า ...ชงกาแฟเผื่อเขาด้วยซิ
“ทีหลังจะใช้ฉันชงกาแฟก็บอกกันตรงๆ ก็ได้นะ เจ้านาย” จินแซว แต่คนฟังกลับทำยิ้มไม่รู้ไม่ชี้
จินถามถึงคาซึยะ ก็ได้คำตอบว่า ไปทำงานแต่เช้า และกว่าจะกลับก็ดึกดื่น เพราะต้องไปทำงานโฮสอีก
“ระวังโดนเสี่ยหิ้วล่ะ” จินออกปากเตือน จุนโนะทำปากยื่น แล้วก็บอกว่า
“กลัวสาวแก่หิ้วน่ะไม่ว่า น้องชายฉันน่ะ แมนร้อยเปอร์เซ็นต์!!”
“อ๋อ..เหรอ...แล้วพี่ล่ะแมนหรือเปล่า?” จินอดถามไม่ได้ ทั้งๆ ที่รู้คำตอบดีอยู่ จุนโนะไม่ตอบได้แต่ตวัดหางตาค้อนควับ เขาจิบกาแฟอึกสุดท้ายเสร็จแล้ว ก็บอกให้จินนั่งรออยู่ที่เดิม ส่วนตัวเขาจะเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้อง

จินยืนจิบกาแฟตาม 'เจ้านาย' สั่ง ...ไหล่อิงผนังกระจกอย่างสบายอารมณ์ สายตาของเขาเห็นความงดงามของทัศนียภาพเบื้องหน้า ท้องทะเลสีฟ้าจัดไหวเป็นระลอกสวยงาม มีเรือลำเล็กลำใหญ่ลอยลำอยู่เหนือโตเกียวเบย์

....เขาเห็นเรือสำราญลำหนึ่งกำลังแล่นออกจากท่าเรือ ลำเรือทาด้วยสีฟ้าตัดด้วยสีขาว เพ้นท์เป็นรูปนกอินทรีย์ขนาดใหญ่
.....เหินเวหา...คือชื่อของเรือลำนั้น และก็เป็นหนึ่งในหลายลำที่เป็นของบิดาของเขาเอง....ธุรกิจล่องเรือท่องเที่ยวเป็นหนึ่งในกิจการที่แยกย่อยมาจากอู่ต่อเรือของครอบครัว และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ได้กำหนดในการให้บริการอีกครั้งหนึ่ง
จินเคยไปล่องเรือบ่อยครั้ง และทุกครั้งเขาก็จะเกิดความเบื่อหน่าย ...เรือยอต์ชลำเล็กต่างหากที่เขาชอบ เรือที่ตัวเองไม่เคยได้เป็นเจ้าของ ได้แต่ขอยืมพี่ชายคนโตมาขับเล่นอวดสาวเท่านั้นเอง
....ลูกชายไม่เอาถ่านคนนี้ จะมีอะไรที่เป็นของตัวเองบ้างนะ นอกจากรถยนต์ที่ขับโฉบไปโฉบมาอย่างคันนี้ หรือถ้าขึ้เกียจเติมน้ำมันก็จะไปขอยืมรถของนากามารุ ยูอิจิขับ ไม่เห็นจะเดือดร้อนอะไรเลย จนกระทั่งวันนี้ จินได้มีโอกาสยืนอยู่ชั้นบนของอาคารสูง การที่ได้มองลงไปเห็นท้องทะเลเบื้องล่างทำให้เขานึกอยากจะล่องเรือขึ้นมาตะหงิดๆ .....
....และจะเป็นยังไงน้า....ถ้าจะมีนายแบบรูปงามอย่างจุนโนะสุเกะ ล่องไปเป็นเพื่อนด้วย......

...........................

เสียงโครมครามเหมือนกับของหนักๆ ตก ดังอยู่ในห้องที่จุนโนะสุเกะหายเข้าไปเมื่อสักครู่ จินรีบรุดเข้าไปทันที ภาพที่เห็นทำให้เขาใจหายวาบ
ร่างสูงโปร่งของจุนโนะนอนหงายเค้เก้อยู่ที่พื้น ข้างตัวมีสตูลกลมๆ กลิ้งอยู่ไม่ห่าง พอจินถลันเข้ามาประคอง จุนโนะก็หัวเราะเจื่อนๆ
“ตกเก้าอี้....” ร่างบางบอกเบาๆ สีหน้าแดงเข้มเพราะความอาย จินก็พลอยหัวเราะไปด้วย เขาพยุงจุนโนะนั่งที่ปลายเตียง เสื้อคลุมสีขาวสะอาดเลิกขึ้นจนถึงโคนขาอ่อน
......นายไม่มีวันเห็นขาอ่อนของฉันร้อก...
ใครกันหว่าที่เคยพูดใส่หน้าเขาเอาไว้.
.....วันนี้ก็ได้เห็นแล้วไง...เจ๋งๆ เลยด้วย ...จินแอบอมยิ้ม แต่เมื่อสบตากับจุนโนะที่แหงนมองเขา ก็รีบหุบยิ้มเมื่อคนถูกจ้องส่งสายตาดุมาให้เต็มๆ มือเรียวรวบเสื้อคลุมปิดท่อนขาของตัวเอง
“ลามก!!” คำเดียวสั้นๆ หลุดมาจากปากบาง
“ก็ไม่ได้เจตนามองนี่หว่า....อีโธ่สวยตายล่ะ...” จินย่นจมูกให้ แล้วก็ทำท่าจะออกจากห้อง แต่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขาเดินไปหยิบเสื้อผ้าของจุนโนะที่หล่นอยู่ที่พื้นมาส่งให้
“ขอบใจ...” จุนโนะรับมาถือไว้แล้วก็ทำนิ้วหมุนไปรอบๆ ทำทีไล่จินออกไปนอกห้องซะ เขาจะเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่อีกฝ่ายกลับกระชากผ้ามาจากมือของจุนโนะ
“มะ..จะใส่ให้” จินพูดหน้าตาเฉย
“เฮ้ย!! ไม่นะ” จุนโนะร้องลั่น สองมือกำชายเสื้อคลุมเอาไว้อย่างแน่น
“เออ...น่า...” จินปล้ำถอดเสื้อคลุมของจุนโนะได้ครึ่งหนึ่ง เขาดึงจนเสื้อขนหนูสีขาวหลุดลุ่ยมากองที่หน้าตัก รู้สึกสะใจเป็นบ้าเลยที่เห็นผิวแก้มของจุนโนะเป็นสีแดงระเรื่อ
“บอกว่าไม่ต้องไง ฉันใส่เองได้” จุนโนะแหวใส่
“เงียบเหอะ...ถ้าให้นายใส่เอง เมื่อไรจะได้ไปทำงานล่ะหา?”
“..............”
จุนโนะนั่งเงียบ ยอมให้จินใส่เสื้อให้แต่โดยดี แขนข้างซ้ายยังเจ็บอยู่ ทำอะไรก็ไม่ถนัด ถ้าขืนไว้ท่าแบบนี้เห็นทีจะไม่ได้ไปไหนแน่ นึกเคืองยาระอยู่เงียบๆ พอรู้ว่าเขามีเบ๊อย่างจินมาคอยรับใช้ทุกวัน ยาระก็ปล่อยหน้าที่ผู้จัดการส่วนตัวให้จินทันที
“ให้นายรูปหล่อคนนั้นมารับก็แล้วกัน พี่จะไปทำอย่างอื่น” ยาระพูดง่ายๆ แต่คนฟังนี่ซิ พยายามจะค้านแต่ก็ไม่ได้ผลอะไรเลย...

จินก้มๆ เงยๆ อยู่เบื้องหน้าของหนุ่มนายแบบ ที่ยิ่งถูกลอกคราบมากเท่าไร ก็ทำให้จินใจสั่นมากเท่านั้น จุนโนะในชุดล่อแหลมกลับนั่งเฉยไม่สะทกสะท้านแม้ว่าร่างกายท่อนล่างจะมีชายเสื้อคลุมปกปิดเนื้อตัวอยู่เพียงน้อยนิดก็ตาม แต่ผิวหน้าที่บ่มแดงแจ๊ดนั่นต่างหากที่จินเห็นว่าเป็นสิ่งเดียวที่ฟ้องให้รู้ว่า เจ้าตัวนั้นน่ะอายแค่ไหนที่จู่ๆ ก็มาให้ใครก็ไม่รู้จับแก้ผ้าอยู่ได้
จินจบการแต่งตัวของจุนโนะด้วยการจับให้จุนโนะยืนทั้งตัว ในขณะที่ขากางเกงข้างที่ใส่เฝือกถูกใส่เข้าไปแล้วอย่างทุลักทุเล
“เฮ้อ...กว่าจะเสร็จ...โอย...” จินปาดเหงื่อ เขานอนแผ่หราลงกลางเตียงของจุนโนะ
“จะไปได้หรือยัง?” จุนโนะก้มลงกระตุกปลายนิ้วเท้าของจินเบาๆ
“ไปซิ...เออว่าแต่ขาอ่อนของนายนี่ก็น่าดูเหมือนกันนะ” จินพูดหน้าตาเฉย พูดเสร็จแล้วเขาก็กระเด้งตัวออกไปยืนห่างๆ รัศมีของจุนโนะ หัวเราะขันไปกับสายตาเขียวๆ ของเจ้าของห้อง

***************

ระหว่างทางที่ขับรถไปสตูดิโอ จุนโนะเล่าให้ฟังว่าเขาพยายามโทรฯ หายูอิจิหลายครั้งแล้ว แต่ฝ่ายนั้นกลับปิดมือถือ
“ประชุมกันเป็นงานประจำหรือไงครับ?” จุนโนะถามจิน
“ก็ฉันบอกแล้ว ....ว่าพี่ยูน่ะเขาอยากจะเลิกกับนาย ใครเขาจะรับโทรศัพท์ล่ะ”
“นายพูดแบบนี้อีกแล้วนะ กี่ครั้งแล้วที่นายพูดแบบนี้ ฉันชักไม่มั่นใจในตัวเองแล้วนะ....”
“ก็พูดความจริงง่ะ” จินปรายตามองหนุ่มหน้าหวานที่นั่งคู่มาด้วยกัน
“เอางี้...ถ้าเสร็จงานวันนี้แล้ว คุณช่วยพาผมไปหายูอิจิหน่อยได้มั้ย?”
“เอางั้นก็ได้ ก็ดีเหมือนกัน นายจะได้เชื่อฉันซะที”
จุนโนะพยักหน้า ขณะมองหน้าจินอย่างค้นคว้า อยากจะเจาะลึกถึงคำพูดของจินว่ามีความจริงมากน้อยเพียงไหน?
“คอยดูนะถ้านายหลอกฉันล่ะก็ จะเพ่นกบาลให้แยกเลยคอยดู” จุนโนะชี้นิ้วไปทางจิน เป็นผลให้นิ้วเรียวของเขาถูกคนขับจับหมับเอาไว้แน่น จินดึงมือจุนโนะมาใกล้ ทำให้ร่างบางเอนตัวมาทางเขา
“ถ้าเป็นอย่างที่ฉันพูดจริงล่ะก็ อย่าลืมอย่างที่บอกล่ะ นายต้องเป็นแบบให้ฉันถ่ายนู๊ด”
“อ๊ะ?” จุนโนะอ้าปากค้าง ลืมข้อตกลงอันนี้เสียสนิทเลยล่ะ แต่ว่า....จินคงไม่มีโอกาสทำแบบนั้นหรอกน่า
....แต่ดูๆ โอกาสที่จินจะพูดเรื่องจริงชักจะมีเปอร์เซ็นต์มากขึ้นในใจของจุนโนะ ...ความรู้สึกเจ็บปวดพล่านกระเซ็นเข้ามาจับหัวใจน้อยๆ ของเขา
........หรือว่ายูอิจิจะเบื่อเขาจริงๆ เสียแล้ว.......

*****************************

ทุกอย่างเตรียมไว้พร้อมพรักสำหรับการถ่ายทำโฆษณาในวันนี้ ยาระแวะมาพักหนึ่ง ถามไถ่อาการของนายแบบในสังกัด แล้วก็พยักหน้าหงึกๆ
“หน้าตาดูแจ่มใสนะวันนี้ อ่านสคริปต์ดีแล้วนะ?” ผู้จัดการร่างเล็กถาม เมื่อจุนโนะพยักหน้า เขาก็ชายตามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังของจุนโนะ
“...งั้นก็ฝากคุณจิน ช่วยคอยรับคอยส่งหมอนี่ด้วยล่ะกัน ผมเองก็..แหะ..แหะ...มีนายแบบในสังกัดอยู่หลายคน มัวมารับจุนโนะก็ไม่ได้อีก เนี่ย...เดี๋ยวก็ต้องไปสตูดิโออีกราย อยู่ถึงโอซาก้าโน่นแน่ะ อาจจะไปหลายวันเลยล่ะ ยังไงๆ ฝากจุนโนะด้วยนะครับ...” ยาระโค้งให้จินหงึกๆ จากนั้นร่างเล็กๆ ของเขาก็ฉวยแฟ้มหลายชิ้นชะแว๊บจากไปอย่างรวดเร็ว เล่นเอาจุนโนะนั่งมองตาค้าง
สคริปต์ถูกเปิดออกอ่านอย่างไม่สนใจใยดี จุนโนะอ่านข้อความที่มีอยู่ไม่กี่ประโยคจำได้ขึ้นใจ

เมื่อมีเสียงเตือนให้เข้ากล้อง จุนโนะก็สวมบทบาทของยอดนายแบบที่ร่าเริงทันที
จินถอยหลังไปยืนพิงผนังห้อง จับตามองการถ่ายทำอย่างเงียบๆ เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นการถ่ายโฆษณาทางทีวี ....
...จุนโนะอยู่ในเสื้อเชิ้ตบางๆ สีขาว นั่งเอกเขนกอยู่ที่เตียงผ้าใบ ฉากหลังเป็นบลูสกรีนสีน้ำเงินสด ซึ่งตัดกับร่างโปร่งเพรียวของจุนโนะได้เป็นอย่างดี
โค้กกระป๋องแล้วกระป๋องเล่าถูกนำมาแจกจ่ายให้กับทีมงาน จินเองก็พลอยได้รับไปด้วย จุนโนะร่าเริงผิดกับที่เขาเคยเห็นในชีวิตจริง หน้าตายิ้มแย้มสดใสเหมือนเด็กหนุ่มได้ของเล่นถูกใจ ขาที่เขาเฝือกดูจะไม่เป็นอุปสรรคอะไรมากนัก เพราะจุนโนะเพียงแต่นั่งอยู่เฉยๆ เคลื่อนไหวแต่ช่วงบนของลำตัวเท่านั้นเอง
เวลาผ่านไป ...ทีมงานเริ่มคึกคัก เมื่อมาเกือบถึงฉากสุดท้ายของการถ่ายทำ น้ำกระเซ็นเป็นฝอยมาจากทางไหน จินไม่ทันสังเกต มันโปรยปรายลงบนร่างของจุนโนะ เด็กหนุ่มแหงนหน้ารับกับฝนเทียมพร่างพรู รอยยิ้มที่ให้กับกล้อง นั้นดูมีชีวิตชีวา เล่นเอาคนมองใจสั่นขึ้นมา กระป๋องโค้กในมือถูกยกขึ้นมาแนบแก้มใสของนายแบบ พร้อมกับเสียงหัวเราะอันเริงร่า
“คัต!!!” สิ้นเสียงนี้ ทุกคนก็ตบมือกันยกใหญ่ เสียงโห่ร้องอย่างยินดีดังไปทั่วสตูดิโอ จุนโนะถอนหายใจเฮือก เหมือนยกภูเขาออกจากอก เขาวางกระป๋องโค้กลง ก้มมองสภาพของตัวเองที่เหมือนหนุ่มน้อยเล่นน้ำ เนื้อตัวเปียกปอนไปหมด
เขายังคงนั่งบนเก้าอี้อยู่เช่นนั้น ลำตัวชื้นถูกกับเครื่องปรับอากาศเย็นๆ ก็ทำให้หนาวขึ้นทีละนิด
“อ่ะ....” ผ้าขนหนูผืนใหญ่ถูกคลุมลงบนไหล่ของจุนโนะ
จินนั่นเอง....เขาทรุดตัวลงยองๆ ตรงหน้า... เท้าแขนทั้งสองข้างกับที่เท้าแขนเก้าอี้ของนายแบบ ดวงหน้าหล่อเหลาของเขาจ้องหนุ่มน้อยตาเป็นมัน
“ดีจังเลย จุนโนะ....เยี่ยมมาก อยากเห็นโฆษณาอันนี้เร็วๆ จัง”
“ฮื่อ...นั่นซิ...ฉันก็อยากเห็นเร็วๆ ...เอ้อ...ช่วยพาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องได้มั้ย? จะได้ไปหายูอิจิ” จุนโนะยกแขนขึ้น ถ้าเป็นเด็กน้อย จินก็คงจะอุ้มเข้าเอวพาไปอาบน้ำอาบท่าแล้วล่ะ แต่นี่เจ้าเด็กหนุ่มคนนี้มันตัวโตสูสีกับเขา ดังนั้น จินก็ทำได้แค่ดึงร่างสูงของจุนโนะขึ้น ระวังไม่ให้กระทบกับขาเฝือกของอีกฝ่าย เนื้อตัวชื้นน้ำของจุนโนะแนบกับอกกว้างของเขา ทำให้เสื้อของตัวเองพลอยเปียกไปด้วย

“ไม่คิดว่าจะเอาซะเปียกขนาดนี้เลยฮะ...” จุนโนะบ่นเบาๆ หลังจากเข้ามาอยู่ในห้องแต่งตัวกับจินสองต่อสอง
จินยืนกอดอกมองร่างโปร่งบางตรงหน้า ผิวกายสีชมพูของแผ่นอกปรากฏท้าทายสายตาเพราะเสื้อสีขาวที่ชุ่มฉ่ำน้ำเกาะแนบกับลำตัว เสื้อคอแบะทำให้เห็นหยดน้ำเล็กๆ เกาะกับผิวคล้ายเหงื่อ ทำให้ดูเซ็กซี่เป็นบ้าในสายตาของจิน
เมื่อจุนโนะเริ่มปลดกระดุมเม็ดต่อมา จินก็ไม่อาจถอนสายตาไปที่อื่นได้เลย ดวงตาคมกริบจ้องจับที่ภาพตรงหน้าอย่างเผลอไผล สายตาไล่ตามมือที่อยู่บนกระดุมแต่ละเม็ด
“เอ้อ...ฉัน...ฉันออกไปรอข้างนอกดีกว่านะ นายจะได้ไม่เขิน” จินพูด ทำท่าจะหันหลังให้ แต่ก็ได้ยินเสียงหัวเราะของร่างเพรียว
“ผมไม่เขินหรอกฮะ...ไม่เป็นไรหรอก วันนี้เมื่อยขาเป็นบ้าเลยง่ะ ถ้าจะช่วยละก็ ช่วยดึงกางเกงออกให้หน่อยได้มั้ย....มันเปียกน่ะฮะ ถอดยากชะมัดเลย” จุนโนะชี้ไปที่กางเกงตัวหลวมที่เขาใส่อยู่ ซึ่งมันก็เปียกอีกเช่นกัน
จินกลืนน้ำลายดังเอื๊อก ยืนทื่ออยู่ชั่วขณะ เมื่อจุนโนะแหงนมองหน้าเขาตาแป๋ว เขาถึงได้สติ
“เอ้อ...ทำไมฉันต้องถอดกางเกงนายด้วย”
“ไม่ต้องช่วยก็ได้ งั้นก็รอนานหน่อยก็แล้วกัน” จุนโนะไม่ง้อ รูดกางเกงออกด้วยมือดีข้างหนึ่ง และก็มือที่ไม่ถนัดอีกข้าง ยักแย่ยักยันอยู่อย่างนั้น จนจินทนไม่ไหว แข็งใจต่อต้านกับความรู้สึกของตัวเอง
“มะ...ช่วยก็ได้...เสียเวลา!!” จินปัดมือจุนโนะออก เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้า สองมือก็รูดกางเกงตัวหลวมออกทางปลายเท้า ใจนึกไปถึงว่าถ้าเขาไม่อยู่ตรงนี้ จุนโนะจะมีปัญญาถอดกางเกงเองมั้ย?
“ถอดแล้วก็ช่วยใส่ให้ด้วย” จุนโนะทำท่าเหมือนออกคำสั่ง ชี้ไปที่กางเกงขากว้างที่ใส่ไม้แขวนทางผนังห้อง
จินร้องเออ...ในลำคอ ลุกไปหยิบกางเกง พอหันกลับมาเขาก็ต้องชะงักกึก......
.....ให้ตายเหอะ...ก็ร่างของนายแบบรูปงามน่ะซิ....มันเหลือแค่กางเกงในตัวจ้อย ส่วนเสื้อถูกถอดเหวี่ยงทิ้งไปซะแล้ว เหลือแต่อกเปล่าเปลือย ผิวผ่องอมชมพู ล่อตาล่อใจอยู่บนเก้าอี้
“เร็วๆ ซิฮะ...หนาวจะแย่อยู่แล้วนะ” จุนโนะร้องเร่ง แต่คนที่ดูเหมือนจะแข็งเป็นหินก็คือจิน ซึ่งกำกางเกงในมือแน่น แต่คนที่ทำสีหน้าเยาะคงจะไม่พ้นหนุ่มน้อยรูปงามที่นั่งอวดโฉมเกือบเปลือยอยู่ตรงหน้า จินมองหน้าจุนโนะแล้วก็ชักจะฉุน ดูรู้เลยว่าไอ้หมอนี่น่ะมันอาย....แต่มันก็อยากจะแกล้งลองเล่นกับความรู้สึกของเขาและของตัวเอง .....
“อยากรู้นักว่า พี่ยูอิจิน่ะ เคยแก้ผ้านายจนเหลือแต่ตัวล่อนจ้อนแบบนี้หรือเปล่า? แต่เห็นถอดง่ายแบบนี้ คงจะเคยกันบ่อยล่ะซิ”

.......พรึ่บ.....!!....

สิ้นเสียงของจิน เสื้อในมือของจุนโนะถูกขว้างมาโปะหน้าจินพอดี พร้อมกับเสียงขึ้นจมูกของคนขว้างดังขึ้นอย่างห้วนจัด
“เอากางเกงมานิ....แล้วก็ขอเชิญออกไปรอนอกห้องได้แล้ว”
จุนโนะสั่ง แต่จินก็ยังเฉย เขาขยำเสื้อเชิ้ตตัวเปียกของจุนโนะแน่น แล้วก็ปาลงพื้น เดินย่างสามขุมมาหา จุนโนะลุกขึ้นยืนอย่างยักแย่ยักยัน เขาเอื้อมมาคว้ากางเกงที่ปลายมือจิน แต่อีกฝ่ายดึงกลับมาอย่างแรง ทำให้ร่างโปร่งบางถลำปะทะอกกว้างของจินอย่างไม่ทันตั้งตัว
จุนโนะอุทานออกมาคำหนึ่ง เขาผลักร่างจินออกห่าง แต่มือก็ยังยึดกางเกงเอาไว้อย่างสุดความสามารถ จินตวัดเอวของจุนโนะเข้ามาใกล้อีก ลมหายใจของทั้งสองรินรดกันและกัน
“นายปาของใส่หน้าฉันสองครั้งแล้วนะ...!!” จินกัดฟันกรอดๆ จุนโนะสะบัดหน้าพรืด
“แล้วนายล่ะ ..เรื่องอะไรมาถามฉันแบบนั้น? บ้าหรือเปล่า...หยาบคายจริงๆ นายนี่...ฉันกับยูอิจิจะเป็นยังไง จะมีความสัมพันธ์กันยังไง นายก็ไม่มีสิทธิมาซักถาม....นายมีหน้าที่เทคแคร์ฉันไม่ใช่หรือไง...!!”
“เออ...เว้ย...แล้วทำไมฉันต้องลงทุนเสียเวลากับนายด้วยวะเนี่ย...พี่ยูนะพี่ยู” จินบ่นดังๆ ทำเหมือนกับจะพูดกับตัวเอง จุนโนะเหลือบตามองแล้วก็เบ้ปาก
“ใครใช้ให้มายุ่งล่ะ ฉันไม่ได้เอ่ยปากซะหน่อย ...ชักสงสัยซะแล้วซิ ว่านายกับยูอิจิน่ะ มันอะไรกันนักหนา ทำไมนายต้องยอมทำตามยูซะขนาดนี้ด้วย เห็นชัดๆ เลยว่า นายไม่ได้เต็มใจมาดูแลฉันซะหน่อย...”
“ก็.....ก็........” จินอ้ำอึ้ง....จะให้บอกได้อย่างไรว่า เขาเอาเงินของยูอิจิมาเจ็ดล้าน เพื่อแลกกับการเทคแคร์จุนโนะจนกว่าจะหาย ถ้าเจ้าหนุ่มคนนี้รู้ มีหวังได้หัวเราะเยาะเขาตายเลย.....แค่นี้ก็มองเขาอย่างเหยียดเต็มทีแล้ว.........
“ก็...ฉันเป็นคนรักพี่รักน้อง พี่ยูมาดูแลนายไม่ได้ เพราะไม่ว่าง ฉันก็เลยรับอาสามาเอง แล้วอีกอย่าง เขาบอกว่าเขาเป็นคนทำให้นายเป็นแบบนี้ จะทิ้งไปเฉยๆ ก็จะไม่ดี ....ฉันก็เลยจะมาช่วยเอาบุญ หวังว่าถ้านายหาแฟนใหม่ได้แล้ว ฉันก็จะชิ่งไปล่ะ....”
“หาแฟนใหม่??? หมายความว่าไงไม่ทราบ” จุนโนะขมวดคิ้วถาม จ้องหน้าจินเป๋ง
“ก็อย่างที่บอก พี่ยูเขามีคนรักใหม่แล้ว” จินบอกเป็นหนที่สิบ
“ไม่จริงง่ะ...” จุนโนะส่ายหน้าแรงๆ มือขวาขยุ้มคอเสื้อจินไว้แน่น จนจินแทบสำลัก เขาพยายามจะแกะมือเหนียวของหนุ่มน้อยตรงหน้าออก แต่ว่าจุนโนะกลับดึงเสื้อเขาแน่นเข้าไปอีก
“จุนโนะ...นายต้องรับความจริงตรงนี้นะ ที่เขานัดนายไปข้างนอกในวันเกิดอุบัติเหตุน่ะ เขาบอกฉันว่า เขาจะบอกเลิกนาย พอดีเกิดรถชนกันเสียก่อน...ก็เลยไม่ทันบอก ฉันบอกนายหลายครั้งแล้วนะ ว่านายน่ะ ถูกเขาทิ้งแล้ว....เชื่อหรือยัง?......ทีนี้นายก็คงจะ.........ะ...ะ......”

.......แปะ.........!!!...

จินหยุดคำพูดทันที... รู้สึกชาดิกที่แก้ม เมื่อมือที่ขยุ้มคอเสื้อเขาเมื่อสักครู่ ตบแปะที่แก้มของเขาแรงๆ ไม่เชิงเป็นการตบนัก แต่นิ้วมือเรียวทั้งห้าที่แปะอย่างแรงที่แก้มของเขานั้น ทำให้เขาแสบๆ คันๆ เหมือนกัน
“นายตบฉัน!!” จินร้อง
“เปล่า...”
“ก็ตบฉันอยู่เห็นๆ”
“ตบหมาที่อยู่ในปากนายต่างหาก” จุนโนะพูดหน้าตาแดงด้วยความโกรธ
จินร้องฮึในลำคอ แล้วก็กระชากร่างโปร่งของจุนโนะให้แนบแน่นเข้าไปอีก จนแทบจะจมหายไปในอ้อมอก ริมฝีปากร้อนผ่าวกระแทกลงมาปิดปากบางของจุนโนะ เขาปล่อยกางเกงจุนโนะลงกับพื้น เพียงเพื่อที่จะรัดร่างบอบบางนั้นได้อย่างเต็มที่ มือข้างหนึ่งจับคางมนของจุนโนะให้อยู่นิ่ง เมื่อเด็กหนุ่มส่ายหน้าหนีจุมพิตเป็นพัลวัน
“อึก.....” จุนโนะเบิกตากว้างก่อนที่จะปิดสนิท ริมฝีปากสั่นน้อยๆ เมื่อจินดูดดึงกลีบปากของเขาอย่างลุ่มลึก ลมหายใจของทั้งคู่หอบสะท้าน จุนโนะดิ้นขลุกขลักจนจินต้องคลายอ้อมกอดนิดหนึ่ง และเมื่อนั้นที่เด็กหนุ่มสะบัดหน้าหนีจุมพิตของจินได้
“เป็นไง?? โดนหมากัดปาก มันส์ดีมั้ยล่ะ” จินพูดด้วยความสะใจ

..........เพียะ........!!..

หน้าของจินสะบัดไปตามแรงตบ ....คราวนี้ไม่ใช่แค่นิ้วมือทั้งห้าเท่านั้น แต่มันเป็นแรงตบทั้งฝ่ามือเลยทีเดียว จินหน้าชาจนร้อน เขาจ้องหน้าบึ้งโกรธของจุนโนะ สายตาหลุบไปที่ริมฝีปากหยักสวยที่แดงเข้มจัดชุ่มชื้น แววตาของคนในอ้อมแขนส่องประกายขุ่นเคืองออกมาอย่างแรง
ลมหายใจอุ่นๆ ของจุนโนะกระทบกับความรู้สึกของเขา จินเองก็ชักโมโหไม่แพ้กัน ...จุนโนะตบเขา...และคงจะไม่แปลกถ้าเขาจะตอบโต้เจ้าหมอนี่ด้วยการจูบให้ขาดใจ......
เขาสอดมือเข้าไปในเรือนผมด้านท้ายทอยของจุนโนะ ดึงผมสลวยเปียกชื้นนั้นจนจุนโนะร้องลั่น ทุบไปที่ไหล่ของจินแรงๆ แต่คนโดนทุบจะสะทกสะท้านก็หาไม่ เขาเบียดเนื้อตัวเข้าหาจุนโนะจนไม่อาจขยับตัวไปไหนได้อีกแล้ว เจ็บที่แขนข้างซ้ายที่โดนจินเบียด และยังท่อนขาแกร่งของจินอีกล่ะที่สอดเข้ามารุกกับขาเปลือยเปล่าของเขา ขาที่เข้าเฝือกไม่อาจทำให้เขาก้าวหนีไปไหนได้
“ปล่อยนะ!!” จุนโนะคำรามด้วยน้ำเสียงกราดเกรี้ยว เมื่อริมฝีปากของจุนโนะอ้าปากร้อง จินก็เลยฉวยโอกาสฉกจูบวูบมาอีกครั้ง ลิ้นร้อนๆ สอดเข้าไปในกลีบปากที่เผยออ้าของเด็กหนุ่ม จุนโนะครางเบาๆ ดุจแมวร้อง เขาตัวสั่นสะท้านเมื่อจินไม่ปรานีปราศรัยเขาอีกต่อไปแล้ว จุมพิตร้อนแรงแฝงร่องรอยแห่งการลงโทษนั้นอย่างเต็มเปี่ยม .....
จุนโนะแทบทรุดไปกองกับพื้นเมื่อจินดึงกลีบปากล่างของเขาไว้แน่น ก่อนที่จะเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นอุ่นจัดของจุนโนะ จนเจ้าตัวก็แทบจะขาดใจ เสียงลมหายใจขาดเป็นห้วงของเด็กหนุ่มดังถี่ๆ ...จินจูบจนหนำใจ และเมื่อจุนโนะตัวอ่อนปวกเปียก จินก็ปล่อยร่างของเด็กหนุ่มทันที

ร่างของจุนโนะกระแทกนั่งก้นจ้ำเบ้ากับเก้าอี้ทันที เนื้อตัวสั่นสะท้านเพราะความตื่นเต้น ดวงหน้าสวยแหงนมองจินอย่างโกรธเคือง ริมฝีปากแดงช้ำเป่งบวม และจินเองก็มองร่างโปร่งของจุนโนะอย่างสะใจ
ถ้อยคำเบาๆ ดังออกมาจากปากบาง แต่จินไม่สามารถจะได้ยิน เพราะจุนโนะทำปากขมุบขมิบ ด่าเขาอย่างแผ่วเบา...
“ไอ้บ้า.....”
“ตบเด่ะ...จะตบฉันอีกครั้งก็ได้นะ!!” จินท้า เขาเองก็หอบจนตัวโยน ...เหนื่อย...เหนื่อยเพราะจูบลงโทษนายแบบรูปหล่อคนนี้ง่ะแหล่ะ
“ฮึ!!” จุนโนะก้มหน้าหลบจินวูบ เห็นเนื้อตัวอันล่อแหลมของตัวเองก็รีบเอาผ้าขนหนูมาปิดบังเนื้อตัวเอาไว้
“นายนี่มันบ้าชัดๆ เลย!! ...ออกไปข้างนอกเลยไป!! ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าเองได้....ไม่ต้องมายุ่ง!!” จุนโนะแหวใส่
“ก็ดี...เร็วๆ ล่ะ เสียเวลา เดี๋ยวจะพาไปหาพี่ยู...” จินสั่งบ้าง แล้วก็หันหลังให้จุนโนะ เดินดุ่มออกนอกห้องไป

....คำว่า ...เดี๋ยวจะพาไปหาพี่ยู......ทำให้จุนโนะมีแรงฮึด ....

เขาแต่งตัวเองอย่างช้าๆ แต่ในใจกลับสะท้านไหวเยือกขึ้นมาอย่างประหลาด ทำไมรสจุมพิตลงโทษของจินถึงทำให้เขาหวั่นไหวได้ถึงเพียงนี้ ....
...ยูอิจิ...ชื่อนี้ต่างหากที่เขาใฝ่ฝันอยากจะพบเจอ ....จินก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ยูอิจิส่งมาให้ช่วยดูแลเขา ก็เท่านั้นเอง....
จุนโนะสั่นศีรษะแรงๆ พยายามจะลบฉากพิศวาสพันลึกนั้นออกจากห้วงความคิดให้ได้ แต่กระนั้นก็ยังอุตส่าห์รู้สึกถึงความร้อนผ่าวของริมฝีปากอุ่นระอุด้วยมนต์จุมพิตนั้นได้ดี

เมื่อเขาแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ก็ยืนนิ่งเฉยอยู่แบบนั้น ...จนสักครู่ จินก็เคาะประตูห้องสองครั้งแล้วก็เปิดผัวะออก ดวงหน้าที่โผล่เข้ามาดูความเรียบร้อยภายในห้องจับจ้องอยู่ที่ร่างของเขา จุนโนะย่นจมูกแล้วก็เบือนหน้าออกไปนอกหน้าต่าง เห็นหน้าเจ้าบ้ายามนี้แล้วอดใจสั่นไม่ได้
“เสร็จรึยัง?” จินเดินเข้ามาพร้อมกับคำถาม
“อือ....” จุนโนะพยักหน้า
จินไม่พูดอะไรสักคำ เขาประคองแขนจุนโนะข้างหนึ่ง พยุงเดินออกไปจากห้องนั้นเงียบๆ ....
.....เนื้อตัวอ่อนนุ่มของจุนโนะเย็นชื้นจนจินรู้สึกได้ เขาแอบมองใบหน้าด้านข้างของจุนโนะ ผิวแก้มเนียนใส ปรากฏริ้วของเส้นเลือดฝอยจางๆ และโดยไม่ทันตั้งตัว ดวงหน้านั้นหันขวับมามองหน้าเขาอย่างไม่พอใจ จินรีบเมินไปทางอื่น ได้ยินเสียงจุนโนะร้องฮึ!! อีกแล้ว.....
จินยังคงทำหน้าที่เจเนรัลเบ๊ต่อไป ไม่หวั่นสายตาขึ้งโกรธของคนที่เขาประคอง
...เดี๋ยวเห้อ...ให้ไปเจอพี่ยูก่อนเถอะ ไอ้หน้าหยิ่งๆ เชื่อมั่นในตัวเองแบบนี้น่ะจะเปลี่ยนเป็นโศกได้ในพริบตาล่ะ.....
.....โดนยูทิ้งแบบนี้ คงจะร้องไห้ร้องไห้ขี้มูกโป่งแน่ๆ...คอยดูเหอะ อะกานิชิ จินจะหัวเราะให้ดิ้นไปเลย....
......โธ่เว้ย....แล้วทำไมเขาต้องแคร์ด้วยนะว่าจุนโนะสุเกะคนนี้จะรู้สึกอย่างไร.....

***********************************

ที่บริษัทนากามารุ....ภายในห้องทำงานอันหรูหรา
โทโมฮิสะเบียดเนื้อตัวเข้าหายูอิจิ แหงนเงยลำคอหอมกรุ่นให้ชายหนุ่มคนรักได้สูดดมความหอมหวานอย่างถึงอกถึงใจ ดวงตาหรี่ปรือของเด็กหนุ่มหลุบลงมองริมฝีปากอิ่มหนาที่กำลังจะเคลื่อนขยับมาใกล้ริมฝีปากอวบของเขา ....แต่แล้ว........
“คุณยูอิจิคะ...คุณจินมาขอพบค่ะ”
เสียงอินเทอร์คอมจากเลขาสาวหน้าห้องของยูอิจิดังขัดอารมณ์ใคร่คุกรุ่นของบุคคลสองคน โทโมะจิ๊ปากอย่างไม่พอใจ เขาขยับลงจากตักของยูอิจิอย่างไม่สบอารมณ์
“ญาติฉันเอง” ยูอิจิบอกยิ้มๆ มองหน้าหวานที่งอสนิท โทโมะยังไม่ยอมเดินไปไหน เขายังยืนเกาะหลังยูอิจิที่พนักเก้าอี้แจ ....เรียกว่าไม่ให้ห่างตัวเลยล่ะ

จินเคาะประตูสองครั้งตามความเคยชิน แล้วก็เปิดผัวะออก ใบหน้าที่ยิ้มกริ่มส่งมานั้นต้องหุบฉับเมื่อเห็นว่าญาติผู้พี่ไม่ได้อยู่คนเดียวในห้อง หนุ่มน้อยหน้ามนคนหนึ่งยืนอยู่เบื้องหลัง จินชะงัก นึกรู้ทันทีว่าคงจะไม่ใช่ใครที่ไหน ....แฟนใหม่ของยูอิจิแน่นอน เขาก็เลยยืนขวางประตูอยู่อย่างนั้นทำให้คนที่เดินโขยกเขยกมาข้างหลังพลอยหยุดกึกไปด้วย
“จินเหรอ...เข้ามาซิ” เสียงยูอิจิร้องทักมาจากในห้อง ทำให้จุนโนะกำชายเสื้อจินไว้แน่น หัวใจเต้นระรัวไปหมดแล้ว คนผู้เป็นที่รักอยู่ที่นั่น หวังว่าคงไม่มีการประชุมอะไรมาขัดการพบกันในครั้งนี้
“เอ้อ....เดี๋ยวก็ได้ฮะ” จินร้องอยู่ตรงทางเข้าประตู
“ทำไมง่ะจิน...” จุนโนะกระตุกชายเสื้อยิกๆ พยายามจะดันจินเข้าไปให้ได้ แต่คนตัวใหญ่กว่ากลับเอามือสองข้างยันประตูไว้
“เข้ามาซิจิน...ใครมาด้วยเหรอ?” ยูอิจิเอ่ยปากอีกครั้ง
จินคงจะห้ามหัวใจของจุนโนะไม่อยู่แล้วละมัง เพราะไม่รู้ว่าคนด้านหลังเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน แทบจะผลักให้เขากระเด็นจนหัวคะมำ เมื่อจินถลาเข้ามาในห้องแล้ว จุนโนะก็ยืนอึ้งอยู่กับที่โดยมียูอิจิค่อยๆ ผุดลุกขึ้นอย่างช้าๆ
“จะ...จุนโนะ...”
“ยูอิจิ...” เสียงจุนโนะเริ่มสั่น เขาเดินไปหายูอิจิอย่างยากลำบาก ไม้ค้ำยันที่เป็นหลักพยุงดูจะเกะกะในตอนนี้ เมื่อไม่มีจินคอยพยุงให้ จุนโนะก็เดินอย่างไม่ค่อยถนัด
“มาได้ไงเนี่ย จุนโนะ.......จิน!!” ยูอิจิหันมาสบตากับจิน สีหน้ากระอักกระอ่วนของเขา ทำให้จินกลืนน้ำลายเอื๊อก
“ก็จุนโนะเขาไม่เชื่อเรื่องที่พี่ยูให้บอก ก็เลยพามาถามให้รู้แน่ แต่ผมว่าคงไม่ต้องถามให้มากความ ของจริงมีให้เห็นตำตาอยู่แบบนี้ คงจะเข้าใจอะไรได้ดีขึ้นนะ” จินพูดดังๆ จงใจให้ให้หนุ่มน้อยที่ยืนด้านหลังของยูอิจิได้ยินด้วย
โทโมะก้าวออกมาขวางจุนโนะไว้ แขนข้างหนึ่งสอดหมับคล้องแขนของยูอิจิไว้ ทำให้จุนโนะชะงักกึก
“นายเป็นใคร?” เสียงกร้าวของจุนโนะถามขึ้น
“เป็นคนรัก...เป็นคนที่ยูอิจิรัก” โทโมะตอบอย่างฉะฉาน ซึ่งก็ทำให้จุนโนะผงะไปนิดหนึ่ง แล้วก็เลิกคิ้วสูง
“หมายความว่าไงกัน?”
“ก็เป็นแฟนน่ะ เข้าใจมั้ย คุณนายแบบรูปหล่อ...จะให้อธิบายอะไรอีกหรือไง?”
จุนโนะมองโทโมฮิสะที่ยื่นหน้ายื่นตาตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน ริมฝีปากหยักเม้มกันแน่นสนิท หมายความว่า จินพูดความจริงทุกอย่างใช่มั้ย? ยูอิจิเองก็ยืนเฉยไม่เห็นพูดอะไรสักคำ ดวงหน้าก้มต่ำของชายหนุ่มดูจะบอกว่าสิ่งที่โทโมะพูดน่ะเป็นความจริงทุกอย่าง
“เอ้อ...จุนโนะ...ฉัน....ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังนายนะ แต่ว่า...ฉันให้จินบอกนายไปแล้ว....เรื่องของเราน่ะ....มันคงจบลงไปแล้ว...” ยูอิจิดึงแขนออกจากโทโมะ เขาออกมายืนตรงหน้าจุนโนะ น้ำเสียงที่พูดไม่ได้บอกเลยว่าล้อเล่น
จุนโนะมองหน้าชายหนุ่มอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า เป็นยูอิจิที่เป็นคนพูดประโยคนี้ หัวใจปวดหนึบ มันกระตุกวูบราวกับเขาได้สูญเสียอะไรบางอย่างไป
“จบแล้ว...จบได้ไง...เพราะผมนอนอยู่โรงพยาบาลใช่มั้ย ยูอิจิถึงมีคนใหม่?” จุนโนะถามเสียงเบาหวิว
“ไม่ใช่นะ.....” ยูอิจิสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะพูดออกมาให้คนฟังตัวสั่นเทิ้ม
“มันจบลงก่อนที่ฉันกับนายจะขับรถไปนอกเมืองกันวันนั้นเสียอีก...ฉันรักกับโทโมะก่อนที่จะเกิดกับอุบัติเหตุ...ขอโทษนะจุนโนะ ที่ไม่ได้บอกนาย....เพราะ........ฉันยังไม่มีความกล้าพอ...”
“ผมทำอะไรผิด ผมไม่ดีตรงไหน...บอกกันได้นี่ฮะ ผมจะปรับปรุงตัวเอง...ยูอิจิน่ะ....ทำไมล่ะ คุณบอกว่าคุณรักผม รักที่สุด...ทำไมล่ะฮะ...ทำไมถึงตัดกันได้ง่ายๆ แบบนี้” จุนโนะเขย่าแขนยูอิจิแรงๆ ดวงตาฉ่ำน้ำเพียงชั่วแว่บเดียว เมื่อเขากะพริบไล่หยาดน้ำออกไป มันก็เหือดหายไปได้ในทันที
“ฉันต่างหากที่ไม่ดี จุนโนะ...ฉันพบโทโมะแล้วก็ตกหลุมรักเขา...ฉันเสียใจ ฉันจะบอกนายหลายครั้งแล้ว แต่ว่า.......”
“คุณบอกว่าคุณรักผมนี่......แต่คุณบอกว่าตกหลุมรักนายคนนี้ จะให้ผมเชื่ออย่างนั้นหรือ?” จุนโนะยังยืนยันในสิ่งที่ยูอิจิเคยบอก ชายหนุ่มได้แต่ก้มหัวขอโทษ ซึ่งก็ทำให้มือที่จับแขนของเขาร่วงผลอยลง
“นายนี่ตื๊อสะบัดเลยนะ....คนเขาบอกว่าไม่รักแล้วยังจะเซ้าซี้อยู่ได้ รู้มั้ยความหมายของยูที่บอกนายน่ะ เขาจะบอกว่า เขาเบื่อนายแล้วต่างหากล่ะ” โทโมะอดรนทนไม่ไหวพูดขึ้นมาบ้าง แขนที่กอดอกนั้นบอกความมั่นใจเต็มที่
จุนโนะเหลือบตามองใบหน้าที่ยิ้มเยาะเขา น่าหมั่นไส้จริงๆ ถ้าไม่ติดว่าแขนขาดีๆ นะ จะซัดให้หน้าสวยๆ นั้นบวมฉึ่งไปแล้ว...
จินก้าวมายืนเคียงข้างจุนโนะ นึกเป็นห่วงว่า ยังไม่หายดีแบบนี้ จุนโนะจะเอาอะไรขว้างหน้าโทโมะ แล้วฝ่ายนั้นก็คงจะตรงเข้าขย้ำจุนโนะแน่นอน
สัมผัสแผ่วเบาที่ด้านหลังของจุนโนะทำให้เขารู้ได้ทันทีว่า จินมายืนอยู่ข้างหลัง แต่จุนโนะก็ยังคงมองหน้ายูอิจิเขม็ง สายตาตัดพ้อต่อว่า
“คุณมัน...ขี้ขลาด...ยูอิจิขี้ขลาด...นี่คือเหตุผลที่คุณไม่ยอมมาเยี่ยมผม ใช้ให้ญาติคุณมารับหน้าแทน ...ผมไม่คิดว่าคุณจะเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้”
“ฉันขอโทษ.......” ยูอิจิก้มหัวต่ำเบื้องหน้าจุนโนะ
“แค่นี้เหรอ...แค่ขอโทษ...พอรัก...คุณก็มาบอกว่ารัก...พอได้คนใหม่คุณก็มาบอกว่าขอโทษ....คำพูดของคุณนี่มันช่างง่ายดายเสียจริงนะ....” จุนโนะพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บช้ำ จมูกแดงก่ำเพราะกลั้นน้ำตาเอาไว้อย่างสุดความสามารถ....
เจ็บ...เจ็บในหัวอก...แต่คนอย่างเขาน่ะ จะไม่มีวันร้องไห้ให้ยูอิจิเห็นเด็ดขาด ยิ่งอยู่ต่อหน้าเจ้าหนุ่มคนรักใหม่ของยูอิจิที่กำลังยืนมองเขาอย่างสะใจคนนั้นด้วยแล้ว จุนโนะจะไม่มีวันทำท่าอ่อนแอให้พวกเขาเห็นแน่นอน
“ฉันเสียใจ...” ยูอิจิพูดคำเดิม จุนโนะสะบัดหน้าไปอีกทาง ดวงตาแดงก่ำ หัวใจร้อนรุ่มไปหมดแล้ว ถ้าสภาพร่างกายดีๆ ล่ะก็จะรีบวิ่งออกไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด
“ไปกันหรือยังจุนโนะ” จินจับแขนของเขาไว้ ดึงเบาๆ เป็นเชิงเตือน จุนโนะหันมามองหน้ายูอิจิ มองดวงหน้าหล่อเหลาที่เขาหลงรักทันทีที่ได้เห็น ...ผู้ชายคนนี้เป็นคนรักของเขา แม้ในช่วงเวลาไม่กี่เดือน แต่คำพูดที่ยูอิจิพร่ำบอกเขาเสมอยังดังก้องในสมองของเขา...
.....ฉันรักนาย จุนโนะสุเกะ...
คำนี้ไม่ใช่หรือที่ยูอิจิกระซิบที่ริมหู ยามที่พาเขาไปนั่งฟังเพลงหรือไปทานอาหารค่ำ
ทำไมมันช่างฟังดูง่ายดายเสียเหลือเกิน ....ไม่แพ้คำพูดตัดรอน ขอเลิกกัน เพียงเพราะว่าเขามีคนรักใหม่แล้ว...
จุนโนะอยากจะหัวเราะให้กับความโง่เง่าของตัวเองซะนัก.....
เขาสูดลมหายใจและระบายออกมาอย่างหนักหน่วง ความหยิ่งในตัวเองมีมากเกินกว่าจะยืนดูโทโมะกับยูอิจิยืนเคียงข้างกันได้อีกต่อไป ตำแหน่งที่จุนโนะเคยอยู่มาก่อน แต่บัดนี้มีใครก็ไม่รู้มาแทนที่เขาได้อย่างง่ายดาย และยูอิจิก็เต็มใจให้มันเป็นแบบนั้นด้วย....เจ็บ...ที่ได้เห็นภาพนั้น....จุนโนะหันมามองจินแล้วก็พยักหน้า
“ผมไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้วแม้แต่วินาทีเดียว ไม่อยากเห็นหน้าคนทรยศ...” จุนโนะหันหลังให้ยูอิจิเมื่อพูดจบประโยค ทำให้จินได้เห็นว่าดวงตาคู่สวยนั้นรื้นไปด้วยหยาดน้ำ แต่เจ้าตัวกลับไม่ยอมปล่อยให้มันไหลออกมา จินจับแขนจุนโนะประคองเอาไว้ไม่ห่างตัว ขณะที่หันกลับมาส่ายหน้าให้ยูอิจิ ราวกับจะบอกว่า จะคอยดูแลจุนโนะให้เอง ไม่ต้องห่วง....

เมื่อประตูปิดสนิทลง ยูอิจิก็ถอนหายใจเฮือก...สิ่งที่เป็นกังวลได้ถูกยกออกไปจากใจแล้ว แต่ทำไมเขายังรู้สึกว่ามันยังหนักในอก......จุนโนะไม่ได้ต่อว่าอะไรมากไปกว่านี้ แต่ดวงหน้าและแววตาที่เจ็บช้ำนั่นซิ...กัดลึกเข้าไปในหัวใจ
คำว่ารักที่เขาเคยบอก ไม่เคยจางหายไปจากใจ แต่อีกหนึ่งรักที่เข้ามาแทนที่ มันทับซ้อนอยู่เช่นนั้น ....เขาชักเริ่มไม่แน่ใจว่า เขาจะลบคำรักที่เขาบอกกับจุนโนะออกได้หรือไม่ เมื่อมองดูรักของเขาที่มีต่อโทโมะ...ก็เห็นมันยังซ้อนอยู่กับรอยรักของจุนโนะ...ยังมีอยู่สองรอยที่ตราตรึงอยู่ ไม่ใช่รอยเดียวเลยแม้แต่น้อย...

“ก็หน้าตาน่ารักดีเนอะ แฟนเก่ายู...” เสียงของโทโมะทำลายความนึกคิดของเขาลง ยูอิจิพยักหน้าหงึกๆ
“จุนโนะเขาน่ารักเสมอ...”
“เอ๊ะ..!!” โทโมะแทบร้องกรี๊ด...กำปั้นน้อยๆ ทุบไปที่ไหล่ของยูอิจิเต็มแรง
“ห้ามนะ...ห้ามบอกว่าหมอนั่นน่ารักเด็ดขาด นายไม่มีสิทธิ์พูดแล้วยูอิจิ” โทโมะทำหน้าบึ้งใส่ แต่พอยูอิจิแตะที่ไหล่บอบบาง ร่างของเขาก็ผวาเข้าซบอกกว้างนั้นทันที
“โทโมะรักยูอิจินะฮะ...อย่าทิ้งโทโมะไปนะ ไม่ยอมจริงๆ ด้วย ฉันไม่เดินจากนายไปเฉยๆ แบบนายจุนโนะอะไรนั่นแน่ๆ”
ว่าแล้วริมฝีปากอิ่มแดงก็ประกบที่ริมฝีปากของยูอิจิทันที มือน้อยๆ ประคองร่างชายหนุ่มไปที่เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ร่างกายซุกซบกันไม่ห่าง เมื่อโทโมะร่ายเวทย์มนต์เสน่หา ยูอิจิก็หลงลืมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้เสียสนิท

**************************

จินขับรถมาตามถนนใหญ่ ผ่านร้านรวงต่างๆ มากมาย ท้องเขาเริ่มร้องจ๊อกๆ แล้ว พอหันไปดูคนที่นั่งมาด้วยกัน เขาก็ต้องแปลกใจ จุนโนะไม่ได้แสดงสีหน้าเสียอกเสียใจอะไรมากมาย ใบหน้าบึ้งตึงนั้นมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ความเงียบเท่านั้นที่จุนโนะสุเกะเป็นเพื่อน...
“หิวมั้ย?” จินถาม
จุนโนะได้แต่ส่ายหน้าไปมา
“แต่ฉันหิว...” จินบอก แล้วก็เลี้ยวรถขวับไปที่โรงแรมสุดหรูแห่งหนึ่ง จุนโนะผวาเมื่อจำได้ว่ามันเป็นโรงแรมชั้นหนึ่งที่ยูอิจิพาเคยเขามากินข้าวบ่อยๆ
“ไม่นะ...ไปที่อื่น” จุนโนะร้องเสียงดัง ทำให้จินตกใจ เขารีบเบ้รถไปทางอื่นทันที
“กลัวความหลังล่ะซิ” จินพูดจี้จุด จุนโนะได้แต่ตวัดดวงตาดำคมมองเขาแบบไม่พอใจ
จนในที่สุดจินก็ต้องจอดรถแถวๆ อ่าวโตเกียว เห็นสายน้ำสงบราบเรียบ
“มีร้านราเม็งอร่อยอยู่ร้านหนึ่ง...อิจิยะ...หนึ่งเดียวในแถวนี้ จะกินมั้ยกิน? ไม่กินก็นั่งรอในรถนี่แหล่ะ ฉันหิวแล้ว” จินหยุดพูด หันมาฟังคำตอบ เห็นแต่เสี้ยวหน้าด้านข้างของจุนโนะ ปลายจมูกโด่งเชิดรั้นขึ้นแบบคนเอาแต่ใจ แต่ริมฝีปากกลับหุบสนิท
“จะกินหรือเปล่า?” จินถามซ้ำ
“กิน!!” จุนโนะตอบ ทำปากยื่น.....
“เชอะ...นึกว่าจะหยิ่ง” จินแอบไปอมยิ้มอีกทาง ...เขาออกมายืนสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอก เสียงนกนางนวลร้องกันเซ็งแซ่ แต่แปลกที่มันฟังดูไพเราะนักหนาในยามนี้ ......

*******************

to be continue

 

 

Hosted by www.Geocities.ws