เสือปลา
เมื่อถึงวันนั้น วันที่พระจันทร์เต็มดวง เหตุการณ์แปลกประหลาดมหัศจรรย์มักเกิดขึ้นได้เสมอ มันเป็นวันที่ชวนให้พิศวงและคิดถึงเสน่ห์แห่งความลึกลับต่างๆ นาๆ
ท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรีกาล
เมื่อลมเย็นพัดผ่านลำน้ำของแนวป่า
เมื่อพระจันทร์ส่องแสงสีซีดลงมากระทบสายน้ำ เงาดำของแมกไม้พาดผ่านกัน โขดหินชายน้ำดูมันระยับเพราะละอองน้ำกระเซ็นสาด
เหนือขึ้นไปทางต้นน้ำเงาตะคุ่มๆ ร่างหนึ่งแหวกสายน้ำมาทางโขดหินใหญ่มันระยับ
มันตะเกียกตะกายหมายจะขึ้นบนฝั่ง
สองขาหน้าของมันยันชายตลิ่งและใช้พละกำลังตรงส่วนหางตวัดตัวขึ้นบนฝั่ง มันส่งเสียงคำรามมาจากลำคอ หัวของมันมีรอยแตกที่กลางหน้าผาก เลือดสดๆ ไหลริน ปลาตัวเขื่องดิ้นขลุกขลักอยู่ในปาก มันวางเหยื่อลงกับพื้นหญ้า อาหารอันโอชะที่เคยลิ้มรสอยู่ทุกวัน รสชาติไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่เลย เจ้าปลาเคราะห์ร้ายถูกกลืนหายเข้าไปในลำคออย่างรวดเร็ว
เสียงซวบซาบเหยียบย่ำใบหญ้าทำให้มันเงยหน้าขึ้น เลือดที่หน้าผากยังคงไหลไม่ยอมหยุด คงไม่ปลอดภัยแน่ถ้าจะอยู่ที่ตรงนั้น เสียงมนุษย์คุยกันจ้อกแจ้กคงเป็นนายพรานออกมาดูกับดักตอนกลางคืน มันได้ยินเสียงคนหนึ่งพูดว่า
"เฮ้ย!! กลิ่นสาบเสือแรงจังว่ะ ลองหาดูซิเผื่อจะได้หนังมาขายมั่ง"
"เจ้าตัวนี้ถ้าจะใหญ่พิลึก กลิ่นสางมันลึกนัก" อีกคนหนึ่งว่า
เจ้าตัวกินปลาค่อยๆ กลายส่วนหางที่ไม่ผิดอะไรกับหางปลาเป็นขาเสือที่สมบูรณ์ มันค่อยๆ ถอยร่างเข้าแอบข้างๆ ซอกหิน สายตาเพ่งมองไปยังนายพรานกลุ่มนั้น
(((.....โดนจับได้ก็เสร็จมัน นี่ถ้าพวกมันรู้ล่ะว่าข้าไม่ใช่เสือธรรมดา มันคงตามล่าข้าสุดชีวิต...))) เสือแปลงนึก
กลิ่นสาบสางของมันรุนแรงผิดกับเสือตัวอื่นๆ มันลึก...เป็นกลิ่นวังเวง ชวนให้เกิดความหวาดกลัวเมื่อได้กลิ่น ลายบนตัวของมันก็ไม่ผิดอะไรกับเสือโคร่งธรรมดา แต่ของมันดูเป็นเกล็ดแวววาวเหมือนพลอยสีม่วงอันล้ำค่าจุดประกายเจิดจ้ายามต้องแสงจันทร์ กลิ่นคาวเลือดมาค้างอยู่ที่จมูก คงได้แผลมาจากโขดหินใต้น้ำแน่ๆ
มันสลัดหน้าแรงๆ เลือดแดงๆ กระเด็นโดนโขดหิน อันตรายคืบคลานเข้ามาอยู่ตรงหน้า
นายพรานตามกลิ่นตัวของมันใกล้เข้ามาทุกที
ปืนในมือของพวกเขาถูกยกขึ้นแหวกทางข้างหน้า กลิ่นสาบของเสืออย่างมันเป็นอันตรายต่อมันยิ่งนัก
เพราะมันจะชักนำความเลวร้ายมาสู่ตัวเอง มันเหยียดขาหลังไปข้างหลัง ยืดขาหน้าออกมาข้างหน้า
เกร็งขาทั้งสี่ ความมันวาวของเกล็ดบนตัวสะท้อนแสงอยู่กับความมืด
นายพรานคนหนึ่งยกปีนขึ้นสูง
"เอ๊ะ..." เขาร้อง
"นั่นแสงอะไร"
ในขณะนั้นเองที่ขาหลังของเจ้าเสือประหลาดกลับกลายเป็นหางปลา มันกระโจนลงสู่ท้องน้ำอย่างรวดเร็ว ดังนั้นสิ่งที่นายพรานได้เห็นก็คือ แสงสีม่วงมหึมาซึ่งเคลื่อนไหวได้กำลังดีดลอยตัว และจมดิ่งอยู่ใต้น้ำลึก
เมื่อลงไปอยู่ในน้ำ มันก็แหวกว่ายไม่ผิดอะไรกับปลาตัวหนึ่งเพียงแต่ส่วนบนของลำตัวยังคงสภาพเป็นหัวเสืออยู่ สองขาหน้ากระทุ่มน้ำ ส่วนหางก็โบกสะบัดอย่างคล่องแคล่ว เงาของมันถูกกลืนหายไปในความมืดของลำน้ำ
***********************
ที่ซอกหินใต้น้ำตก ลึกเข้าไปเป็นแอ่งหินราบ เปียกชื้น เห็นรอยเลือดแห้งกรังเป็นหยดตามทางเข้า มาสิ้นสุดอยู่ที่ร่างๆ หนึ่ง ซึ่งนอนหมอบอยู่บนแอ่งหิน กลิ่นสางของมันตลบอบอวลอยู่ภายในถ้ำ ...เจ้าเสือน้ำนั้นเอง...
ขณะนี้มันมีรูปลักษณ์เหมือนเสือโคร่งธรรมดาๆ ที่หน้าผากมีรอยแผลติดอยู่ มันผงกหัวขึ้นเลือลำตัวที่ดูคลายๆ เกล็ดปลาสีเข้มและอ่อนตามลายตัว รุ่งเช้านี่ละมัง ชาวบ้านคงได้รับรู้เรื่องก้อนสีม่วงราวกับพลอยเป็นประกายที่กระโจนลงน้ำ พวกนายพรานคงไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่นั่นก็ทำให้ชาวบ้านออกค้นหาตัวประหลาดนั่น คราวนี้มันคงอยู่อย่างไม่มีความสุขแน่ๆ
**********************
ท่ามกลางดงป่า ฝูงนกออกหากินยามเช้า น้ำตกพุ่งตัวออกจากเขาสูง สู่แอ่งน้ำเบื้องล่าง ฟองสีขาวจากละอองน้ำดูขาวโพลน น้ำใสเย็นยะเยือกไหลเป็นวงกลมราวกับถูกมนต์สะกดอยู่บริเวณหน้าซอกหินที่สิงสู่ของเสือน้ำ
สายน้ำบางส่วนไหลคืนเข้ามาในบริเวณถ้ำ เจ้าเสือทำจมูกฟืดฟาดแล้วมันก็ยืดลำตัวขึ้น ถึงเวลาออกหาอาหารอีกแล้วซินะ มันค่อยๆ ย่องออกมาจากถ้ำ กระโจนไปยืนผงาดอยู่หน้าถ้ำ ขาทั้งสี่จิกอยู่ที่โขดหิน มันกวาดสายตามันคมกริบไปรอบๆ ทุกสิ่งทุกอย่างเงียบสงัด เสียงนกร้องเมื่อครู่หยุดชะงัก เสียงร้องของสัตว์เล็กๆ เงียบงัน เมื่อร่างของมันปรากฏตัวขึ้นและพุ่งตัวหายเข้าไปในหมู่ไม้อย่างว่องไว
เหยื่ออันโอชะอยู่ที่ไหนนะ....
มันใช้ความไวของสัญชาติญาณออกค้นหา มันย่องอย่างเงียบกริบไปทั่วป่า จนกระทั่งแว่วเสียงมนุษย์ออกมาทางน้ำตก กลิ่นเนื้อคนโชยมาเข้าจมูก...ช่างหอมหวานเสียเหลือเกิน มันสอดหน้าลอดซุ้มไม้ เห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กสองสามคนสาดน้ำเล่นอยู่ในลำธาร น้ำลายของความกระหายมารออยู่ที่ริมฝีปาก มันยึดขาหลังขึ้น สองขาหน้าจิกพื้นดินไว้มั่น
ฉับพลันนั้นสองขาหลังของมันแปรสภาพเป็นหางปลาขนาดยาวโบกสะบัดไปมาอยู่ที่พื้นดิน เจ้าเสือปลาถีบตัวเองลงสู่เบื้องล่าง พื้นน้ำแตกกระจาย พวกเด็กๆ ส่งเสียงหวีดร้องด้วยความตกใจกลัวสุดขีด ตะเกียกตะกายหมายจะขึ้นจากน้ำ เจ้าเสืออ้าปากกว้าง หางของมันกระพือโบกอยู่ใต้น้ำ มันดำดิ่งลงสู่พื้นน้ำเบื้องล่าง เห็นขาเล็กๆ ของเด็กน้อยที่กำลังจะหาทางขึ้นฝั่ง มันรีบงับเรียวน่องลีบเล็กของเด็กเคราะห์ร้าย แล้วกระชากลงใต้น้ำ
มันพาร่างของเหยื่อน้อยว่ายไปตามกระแสน้ำ จนมาถึงที่หนึ่งที่มันวางเหยื่อลง มันก้าวขึ้นบนโขดหิน หางปลาของมันคืนสู่สภาพเดิน...ขาเสือ....คราวนี้มันคงมีชีวิตอยู่ในถ้ำได้อีกสองสามวัน โดยไม่ต้องออกไปหาอาหาร
คืนนี้พระจันทร์ยังคงเต็มดวงอีกเหมือนเคย ความลึกลับมหัศจรรย์ในตัวมันยังคงอยู่
รอก่อนเถอะ ...ให้พ้นจากวันนั้น
....วันที่พระจันทร์ไม่เต็มดวง มันถึงจะได้เป็นเสือลายพาดกลอนตามปกติ...เหมือนกับเพื่อนเสือตัวอื่น....ในป่าลึกแห่งนี้
....................จบ.........................