Loving YOU ...7

.....................

คาเมะชะงักเท้าอยู่กับที่เมื่อเห็นร่างสูงของอะกานิชิ จิน ใจหนึ่งอยากจะหลบไปเสียให้ไกลๆ แต่อีกใจบอกให้เขาเข้าไปถามให้รู้เรื่องว่าจินมาอยู่ที่หน้ามหา’ลัยของเขาทำไม ....หรือว่าเป้าหมายจะไม่ได้อยู่ที่เขา.....
...ทำใจกล้าเดินอย่างช้าๆ ไปหาร่างสูง
“หวัดดีคาเมนาชิคุง” จินเอ่ยปากทักทายก่อน ร่างที่ยืนพิงรถยืดตัวตรง มองคาเมะแล้วก็กวาดสายตาไปทั่วบริเวณราวกับจะหาใครสักคน...คงจะเป็นจุนโนะซินะ
“ฮึ!!” คาเมะสะบัดหน้าพรืด แต่เท้ากลับก้าวมายืนตรงหน้าจิน
“มาทำไม?” เขาถามเสียงห้วน
“ก็จะมาขอโทษ....เรื่อง...เรื่องเมื่อวานง่ะ” จินส่งยิ้มสดใสให้ ซึ่งถ้าเป็นเมื่อก่อน คาเมะอาจจะใจหวั่นไหวได้ แต่นี่ รู้เช่นเห็นชาติกันแล้วแบบนี้ คาเมะก็เมินหน้าไปทางอื่นทันที
“ช่างมันเหอะ...ดีเหมือนกันฉันจะได้รู้ว่า ไอ้อารมณ์ที่เขาเรียกว่าหลงไปชั่วครู่ชั่วยามน่ะมันเป็นอย่างไง”
“ขอโทษเถอะน้า....” จินก้มหัวโค้งต่ำ แขนสองข้างแนบกับลำตัว
“ฉันเคลียร์กับโทโมะแล้ว เขาเองก็เสียใจที่ว่านายแรงๆ ก็เลยอยากจะมาชวนทานข้าวเย็นที่ร้านเดิม”
“ไม่ง่ะ ฉันไม่กลับไปที่ร้านนั้นอีกแล้ว...อายง่ะ”
“โธ่คาเมะ...จะไม่ยอมยกโทษให้ฉันเหรอ...เอางี้...ชวนจุนโนะไปด้วยก็ได้ จะได้เป็นสองคู่ไง น้า...ไปด้วยกันน้า....” จินรบเร้า เข้ามาจับแขนคาเมะเอาไว้ แต่ร่างเล็กถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“จุนโนะไม่อยู่ เขากลับไปแล้ว...และฉันก็กำลังจะกลับบ้าน ไม่มีเวลาไปเที่ยวไหนหรอก......”
“เหอะน่า....ไปเหอะ...”
“ไม่ง่ะ..”
“หมายความว่านายไม่ยกโทษให้พวกเราใช่มั้ย....ความจริงง่ะ จุนโนะนั่นแหล่ะที่เป็นคนขอให้ฉันชวนนายเดท...” จินตัดสินใจบอก ทำให้ดวงหน้าหวานของคาเมะหันขวับมามองหน้าเขา ดวงตาคมกริบจ้องตาจินอย่างคาดคั้น
“จริงเรอะ?”
“ก็จริงง่ะซิ...เขาอยากให้นายมีความสุข ก็เลยมาขอฉันให้ช่วย ถ้านายจะโกรธก็น่าจะไปโกรธจุนโนะซิ...ฉันแค่ต้องการจะช่วยนายให้สมหวังเท่านั้นเอง...ฉันผิดด้วยเหรอ?”
คาเมะฟังแล้วก็อยากหัวเราะเยาะตัวเองจริงๆ ....หมายความว่าที่จินมาชวนเขาไปกินข้าว หรือเต้นรำอะไรนั่นน่ะ เป็นความคิดของจุนโนะงั้นซิ....
“เฮอะ!!...บ้าที่สุดเลย” เขาร้องออกมา
“ทำไมจุนโนะต้องทำอย่างนั้นด้วย.....ไหนบอกว่ารักฉันไง ...ทำไมอยากให้ฉันไปกับคนอื่นด้วย” คาเมะรำพึงกับตัวเองเบาๆ หน้าตาเริ่มแดงระเรื่อเพราะความโกรธและอาย....เสียงจินยังแว่วมาเข้าหูอีกว่า
“แล้วเขาเป็นแฟนกับนายหรือเปล่าล่ะ จุนโนะอ่ะ?”
คาเมะก้มหน้า เขาสั่นหน้าแรงๆ
“จุนโนะเขาบอกว่าเขาชอบฉัน...แต่ว่าฉัน...ฉันบอกเขาไปว่า ไม่ได้ชอบเขาแบบแฟน...ตอนนั้นฉัน...เอ้อ...เขารู้ว่าฉันชอบนาย...” คาเมะสารภาพ จินจับไหล่ของคาเมะ เขาก้มหน้าจนแทบจะติดกับคนตรงหน้า
“แล้วตอนนี้ล่ะ นายคงไม่ได้ชอบฉันแล้วใช่มั้ย?”
“เฮ้อ......” คาเมะสั่นหน้าอีกหน ในใจนึกอยากจะบอกว่า......ชอบไปได้ยังไงล่ะ ขั้วเดียวกัน.....
“....คาเมะ...ฉันบอกความจริงก็ได้ว่า...ฉันเดทกับนายตอนแรกก็เพราะจุนโนะเขาขอ แต่พอพานายเที่ยวจริงๆ เข้า ก็รู้สึกว่าคาเมะน่ะเป็นคนน่าคบนะ ...น่ารักด้วย ...พอดีโทโมะเองก็เข้าใจผิด ...เขาเองก็อยากคบกับคาเมะน้า...นะ...เรื่องนี้ไม่น่ามีคนผิดหรอก....”
“แล้วนายล่ะ ทำตามที่จุนโนะขอก็เพราะนายชอบเพื่อนฉันใช่มั้ยอ่ะ...จุนโนะน่ะ เขามีเสน่ห์ นายชอบเขา ก็เลยยอมทำตามที่เขาบอก เพราะนายหวังในตัวจุนโนะล่ะซิ...” คาเมะถาม ซึ่งก็ทำให้จินยิ้มแห้งๆ เขาพยักหน้ายอมรับตรงๆ ซึ่งก็ทำให้คาเมะปวดหัวใจหนึบ....
...จินชอบจุนโนะ....
...จุนโนะชอบเขา...แต่ก็ยังอุตส่าห์ให้จินมาทำดีกับเขา....เพราะอยากให้เขามีความสุข......
....นี่เขาควรจะโกรธใครดีนะ....

คาเมะมองชายตรงหน้า คนที่เขาหลงชอบทั้งๆ ที่ไม่รู้จักมักจี่กันเลย และในเวลานี้ เมื่อความโกรธค่อยจางหายไป เขาจึงพิจารณาจินได้อย่างชัดเจน มองไปมองมา....เขาก็อึ้ง...

วันนี้......โอ๊ย....ให้ตายเหอะ...นี่จุนโนะอยู่ไหนกันนะ....ถ้าเพื่อนตัวสูงยืนอยู่แถวนี้ คาเมะจะก้มหัวคำนับให้สักร้อยครั้ง...

เพราะฉายามิสเตอร์อายไลน์เนอร์ ...หรืออะไรก็แล้วแต่ที่จุนโนะสรรหามาบอก ล้วนแล้วแต่อยู่ในตัวของจินครบครัน...
ก็วันนี้น่ะ จินเขียนอายไลน์เนอร์มาด้วย แถมที่โหนกแก้มขาวก็มีร่องรอยของการปัดบลัชออนอ่อนๆ คาเมะมองนิ่งที่ริมฝีปากแย้มยิ้มของจิน

พ่วงตำแหน่ง.....มิสเตอร์ซากุระจัง......เข้าไปอีกตำแหน่งหนึ่งถ้าจะดีแฮะ...

เหอ....เหอ....ทาลิปสติกสีซากุระจางๆ มาอีกแน่ะ

คาเมะยิ้มออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่....จินผู้หล่อเหลาในสายตาของเขา ยามนี้ดูท่าจะสวยกว่าเขาอีกล่ะมัง ....
คาเมะเหลือบดูสารรูปตัวเองที่กระจกรถของจิน ตัวเล็กๆ หน้าจืดๆ...แม้จะดูบอบบาง แสนหวานแค่ไหนก็คงจะสู้คนที่ระบายสีสันบนใบหน้าให้ดูดีอย่างจินไม่ได้......ถ้าจุนโนะจะหันมาชอบจิน คาเมะเองก็คงจะสู้ไม่ไหว
.......ว่าแล้วคาเมะก็อดสะดุ้งไม่ได้ เขาจะแคร์ทำไมว่าจุนโนะจะไปหลงเสน่ห์ใคร ในเมื่อเขาเองเป็นคนบอกว่า จุนโนะน่ะเป็นแค่เพื่อนเท่านั้นเองไม่ใช่หรือ...
จริงสิ...จุนโนะเป็นเพื่อนรักของเขา........เพื่อนสนิท.....แล้วเขาเองก็ไม่ได้คิดอะไรเลยเถิดกับเพื่อนร่างสูงคนนั้นสักเท่าไรนี่นา........แล้วทำไม......
......เพียงแค่คิดว่าจุนโนะจะหันมาชอบจินแล้ว ทำไมต้องอดใจหายไม่ได้แบบนี้นะ.......
“ว่าไงคาเมะ...หายโกรธฉันหรือยัง?” จินถาม
“อือ...ไม่โกรธก็ได้....ไม่อยากโกรธใคร...” คาเมะกล่าวอย่างลังเล
“งั้น....ไปทานข้าวกันน้า....วันนี้สั่งได้เต็มที่เลย เดี๋ยวเพื่อนคนนี้จะเลี้ยงเอง...” จินผู้ลดชั้นตัวเองเป็นแค่เพื่อนคนใหม่เอามือตบกระเป๋ากางเกงของตัวเอง แล้วก็ทำหน้าล้อคาเมะอยู่ไม่ห่าง
“จุนโนะไปกินเลี้ยงบ้านเพื่อน....และฉันก็ไม่อยากไปคนเดียวด้วย” คาเมะบอก ซึ่งจินก็บอกว่าให้ไปรับจุนโนะที่บ้านเพื่อน คาเมะจึงเลี่ยงไม่ได้
“ไปก็ได้...!!!” คาเมะทำปากยื่น น่ารัก จินเองก็มองอย่างเอ็นดู ใจเต้นถี่เมื่อคาเมะจะเป็นผู้พาไปพบกับจุนโนะสุเกะที่เขาอยากเห็นทุกลมหายใจเข้าออกในยามนี้ ในใจก็เก็บโทโมะเอาไว้ก่อน เปลี่ยนคู่มั่งถ้าจะดี..........
....ถ้าคาเมะจะยอมคบกับโทโมะสักระยะหนึ่ง อะไรๆ ก็จะง่ายเข้า....
....ว่าแต่เจ้าหนุ่มตัวเล็กคนนี้ก็น่ารักหยอกใคร....
...หวังว่าโทโมะคงไม่หลงคาเมนาชิคุงจนทิ้งเขาไปจริงๆ นะ เพราะจินรู้ว่าจุนโนะเองก็คงยากที่จะหันหนีจากคาเมะได้ แล้วเขานั่นแหล่ะจะแห้วหมดทั้งคู่...

********************************

จินขับรถพาคาเมะเลี้ยวเลาะเข้าสู่ถนนในเมือง คาเมะชี้บอกทางไปบ้านของอิกุตะ โทมะ ซึ่งเขาเองก็จำไม่ค่อยได้ พาจินหลงทางก็หลายครั้ง จนในที่สุดทั้งสองก็มาหยุดรถที่หน้าบ้านหลังใหญ่ซึ่งมองเข้าไปในรั้วโปร่งสบายตาก็พบกับปาร์ตี้เล็กๆ ท่ามกลางสนามหญ้าเขียวขจี เสียงเพลงโฟล์คซองประเภทอันปลั๊กดังมาจากกลุ่มนักดนตรีที่คาเมะเคยเห็นเล่นอยู่ในห้องอาหารสไตล์คันทรี่ ขับกล่อมให้งานเลี้ยงเป็นไปอย่างสนุกสนาน
คาเมะลงไปชะเง้ออยู่ที่ริมรั้ว เห็นร่างสูงของจุนโนะอยู่แถวๆ ที่เล่นโฟล์คซอง ดวงหน้ายิ้มแย้มจนตาหยี ท่าทางกำลังสนุกเข้าขั้น คาเมะกำลังจะเอื้อมมือกดกริ่งที่หน้าประตู แต่แล้วเขาก็ชะงักค้างเมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาแตะเอวของจุนโนะ คาเมะเห็นร่างสูงหันมายิ้มให้ด้วย ยิ้มทั้งปากทั้งตา.....ยิ้มกับผู้หญิงคนนั้น.....ใครก็ไม่รู้...คาเมะไม่เคยเห็นหน้า แต่ที่แน่ๆ เขาไม่เคยเห็นจุนโนะยิ้มแบบนั้นกับใครนอกจากเขาคนเดียว....

ร่างเล็กกัดริมฝีปากตัวเองจนเจ็บ ...ใจที่อยากจะกดกริ่งเมื่อสักครู่หายวับไปในทันใด เมื่อเห็นทั้งจุนโนะและเด็กสาวคนนั้นพากันเดินควงไปที่มินิบาร์ที่ยกมาตั้งกลางสนาม เห็นได้ชัดเลยว่า สาวคนนั้นเกาะแขนจุนโนะแจ....และจุนโนะก็ดูท่าจะไม่รังเกียจเลยสักนิดเดียว
คาเมะผละจากประตูใหญ่หน้าบ้านหลังนั้น สองเท้าพาเดินกลับมาที่รถ เขากระแทกตัวนั่งที่ด้านข้างของคนขับ ระบายลมหายใจยาวเหยียด
“ทำไมไม่ตามจุนโนะมาล่ะ” จินถามด้วยความแปลกใจ คาเมะส่ายหน้า
“ช่างเขาเหอะ...เขาคงไม่อยากไปกับเราหรอก...”
“อ้าว..??” จินครางด้วยความผิดหวัง
“ว่าไงล่ะ...จุนโนะคงไม่ได้ไปด้วย แล้วนายยังอยากจะเลี้ยงข้าวฉันอีกมั้ยง่ะ?” คาเมะถาม สีหน้ายังมีร่องรอยของความไม่พอใจอะไรบางอย่าง หนุ่มน้อยมองข้ามไหล่ของจินไปในรั้วบ้านอีกครั้ง ไม่เห็นจุนโนะแล้วในสายตา ป่านนี้คงจะไปสำเริงสำราญกับสาวคนนั้นอยู่ละมั้ง....

...เชอะ...ไม่เห็นจะแคร์เลย....

คาเมะนั่งกอดอกหน้ามุ่ย จินเองก็หน้ามุ่ยเหมือนกัน ก็คนที่อยากเจอก็ไม่ได้เจอ แถมคาเมะยังทำท่าไม่ยอมไปตามพ่อหวานใจคนนั้นให้อีกแน่ะ
“เอ้า...อะกานิชิคุง จะไปได้หรือยังครับ...ถ้าไม่ไป ผมจะได้กลับรถไฟ” คาเมะกำลังจะเปิดประตู แต่จินก็เอื้อมมือมายับยั้งไว้
“ไปครับไป...เดี๋ยวโทโมะจะคอยเก้อ” จินสตาร์ตรถกระหึ่ม ขับพาคาเมะที่นั่งเชิดหน้าเมินใส่บ้านของโทมะออกไป

******************************

โทโมะชะเง้อมองออกไปนอกผนังกระจกใสบานใหญ่ของร้านอาหาร เขายิ้มอย่างดีใจที่เห็นจินกำลังเดินนำคาเมะเข้ามาในร้านอาหาร หน้าตาดูเหมือนจะไม่สบอารมณ์ทั้งคู่เลย
“โทโม้....” จินโบกมือทักทายคนรัก โทโมฮิสะโบกมือตอบ แต่สายตาตวัดมองหน้าคาเมะนิ่งนาน มาเจอคาเมะในสภาพปกติแบบนี้ ...นายคนนี้ก็น่าฟัด เอ๊ย น่ารักจริงๆ ด้วย

เขาเลื่อนเก้าอี้ให้คาเมะอย่างสุภาพบุรุษเต็มที่ ซึ่งทำให้จินอ้าปากค้าง...คบกับโทโมะมากี่ปีแล้ว ...เคยเลื่อนเก้าอี้ให้เขานั่งสักครั้งหรือก็เปล่า ...จินชักรู้สึกแย่ขึ้นทุกที ไหนจะไม่ได้จุนโนะมานั่งทานข้าวด้วย แล้วยังเห็นคนรักเอาอกเอาใจคาเมะอีก.......โห้ย....จินล่ะเซ้ง เซ็ง...
โทโมะเปิดฉากด้วยการขอโทษคาเมะเรื่องเมื่อวานเป็นประโยคแรกของการพูดคุย ซึ่งคาเมะเองก็เออออไปด้วยอย่างพยายามจะไม่ให้เสียมารยาท แต่ก็รู้สึกทะแม่งเหมือนกันที่โทโมะดีกับเขาผิดกันเป็นคนละคนกับโทโมะคนเมื่อวาน
“คาเมะจัง ทานอะไรก็สั่งได้เต็มที่นะครับ เสียดายจังที่แฟนคาเมะไม่ได้มาด้วย” โทโมะบอกอย่างใจดี จัดแจงวางเมนูตรงหน้าคาเมะ เขาขยับมานั่งที่นั่งใกล้ๆ กับคาเมะ คอยชี้ให้ดูอาหารในเมนู ...ส่วนจินหรือ....โทโมะส่งสายตามาให้ราวกับจะบอกว่า.....สั่งกินเองเด่ะ.....
...............................

“แฟนคาเมะจังชื่ออะไรน้า....” โทโมะเอียงหน้าถาม ใบหน้าหล่อเหลายิ้มละไมเต็มที่
“ไม่มีหรอกครับ แฟนผมน่ะ” คาเมะตอบเสียงเข้มจัด หน้าหวานเรียวจ้องที่น้ำแอปเปิ้ลคั้นตรงหน้าอย่างกับจะให้แก้วมันแตกอย่างงั้นแหล่ะ
จินจิบน้ำส้มแล้วก็ตอบแทนว่า
“จุนโนะเขาไม่ใช่แฟนคาเมะหรอก ตอนนี้หนุ่มน้อยของเราหัวใจยังว่าง”
“งั้นเหรอ...ดีจัง เมื่อวานเล่นเอาเราตกใจแน่ะ...ผมเองก็ตอนนี้ฟรีนะ....จินก็ฟรี.......ว่างทั้งคู่” โทโมะพูดหน้าตาเฉย เล่นเอาคาเมะมองหน้า อ้าปากค้างไปแล้ว จินก็ค้างเหมือนกัน ไม่คิดว่าโทโมะจะพูดเอาตรงๆ แบบนี้
“เล่นรุกเลยหรือโทโมะ” จินอดใจไม่ไหว ถามออกมา
“รุกอะไรเล่าจิน....ก็ตอนนี้ชักจะสนใจคาเมะจังเข้าให้แล้ว ชอบก็บอกว่าชอบน่ะซิ...คาเมะจะได้คบได้สะดวกใจ ดีมั้ยครับ”
“ครับ......” คาเมะพยักหน้ารับ
“หือ.....คาเมะจังนี่น่ารักจังนะครับ....เข้าใจง่ายดี...งั้น..ถ้าว่างจริงๆ ล่ะก็ จะลองคบกับผมดีมั้ยล่ะ?”
“ไม่!!” เสียงแหลมเล็กของคาเมะดังขึ้นทันควัน สายตาคมก็มองหน้าจินที โทโมะที แล้วก็ลงความเห็นว่า
“พวกนายนี่มันสติดีหรือเปล่าเนี่ย...มีอย่างที่ไหนพวกคุณเป็นแฟนกันก็เห็นๆ อยู่ ยังจะมาขอคบกับผมอีก” คาเมะกระแทกแก้วน้ำกับโต๊ะ
จินกับโทโมะมองหน้ากัน แล้วก็ยิ้ม
“ยกจุนโนะให้จินซิ แล้วคาเมะจังมาคบกับผม เอามั้ย?”
“บ้า!!”
“ใจเย็นๆ น่า...หนูเมะจัง” จินโบกมือให้ว่อน แต่คาเมะปัดมือนั้นดังผัวะ หน้างอง้ำสุดๆ
“อย่ามาเรียกฉันแบบนั้นนะ!!”
“ก็ได้ คาเมะ...ใจเย็นๆ ...” จินคว้าแขนคาเมะสะกิดเบาๆ ที่อุ้งมือ แต่คาเมะกระชากแขนกลับไป แล้วก็ลุกพรวดพราด
“จะกลับล่ะ”
“อือ.........หนูเมะจังโกรธเราซะแล้ว” โทโมะพิงหลังเข้ากับเก้าอี้
“ก็พูดอะไรบ้าๆ ฉันรับไม่ได้หรอก” คาเมะตวาดแว้ด
“ไม่พูดก็ได้...ล้อเล่นน่าล้อเล่น” จินจับคาเมะให้นั่งลงอย่างเดิม เขาเลื่อนจานสเต๊คเนื้อของโปรดมาวางตรงหน้าคาเมะอย่างเก่า
“กิน...กินกันเหอะ...เดี๋ยวเป็นลมไม่รู้นะเอ้า”
“อยากกลับบ้าน...” คาเมะบอกงอนๆ ไม่ยอมแตะสเต็คตรงหน้าจริงๆ ด้วย
“ขอโทษก็แล้วกัน” โทโมะก้มหัวต่ำอยู่ตรงหน้า
“แค่เห็นคาเมะน่ารักก็เท่านั้น...จินเองก็.....ไม่ว่าอะไรถ้าคาเมะจะคบกับฉัน ใช่มั้ยจิน?” โทโมะพยักเพยิดกับจิน
“อือ....” จินตอบสั้นๆ แล้วก็นึกไปถึงว่า ถ้าจุนโนะนั่งอยู่ด้วยก็จะดีไม่น้อย ......ชักอิจฉาคาเมะซะแล้วซิ ดูโทโมะเอาใจซะขนาด
ส่วนคาเมะก็มองจินตาขวาง นึกไปถึงหนุ่มคนเดียวกัน ถ้าจุนโนะนั่งอยู่ด้วยเจ้าสองคนนี่ถูกชกหน้าแหกไปแล้ว......
โทโมะเงียบไปพักใหญ่ นั่งจิบเบียร์ไปมองหน้าคนสวยไป มองจนคาเมะอึดอัด มองจนจินชักเริ่มไม่พอใจ ก็โทโมะรู้สึกจะอี๋อ๋อคาเมนาชิคุงเกินกว่าเหตุ

แม้ว่าจินจะปันใจให้จุนโนะ แต่ก็ยังไม่วายหึงหวงโทโมะอยู่ดี ก็คนเคยมีเขาเป็นหนึ่งในดวงใจ แต่ตอนนี้คาเมะดูท่าจะเข้าป้ายมาซะแล้ว อะไรก็ไม่เจ็บใจเท่า คาเมะดูจะเฉยเมย และเล่นตัวจนเกินงาม ทำให้นึกถึงตัวเอง เมื่อครั้งที่เจอโทโมฮิสะวันแรก จินก็วิ่งแจ้นตามโทโมะแจ จนลงเอยบนเตียงแค่เดทครั้งแรกเอง........

เจอโทโมะหว่านล้อมได้ไม่นาน คาเมะก็หันมาซัดสเต๊คเนื้อไปหนึ่งจาน สลัดอีกหนึ่ง และตบท้ายด้วยไอศกรีมหลากสีอีกชามใหญ่ คนเดียวเลย...

พอกินเสร็จแล้ว คาเมะมองไปนอกร้าน เห็นความมืดปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า รู้สึกตกใจ เขามองนาฬิกาข้อมือ เวลาล่วงเลยไปมากแล้ว จนดึกแล้วซิเนี่ย เขาเอ่ยขอตัวกลับบ้าน โทโมะทำท่าจะไม่ยอมให้กลับ แต่คาเมะพูดเสียงเขียวจนโทโมะต้องยอม แต่กระนั้นก็ไม่วายหันมาสำทับว่า
“อย่าลืมนะครับ ลองกลับเอาไปคิดดู ...คบกับผม....ลองเดทกันดู แล้วจะรู้ว่าคนอย่างโทโมฮิสะนี่น่าคบแค่ไหน” โทโมะไม่พูดเปล่า อาศัยช่วงเผลอตัว ยกมือคาเมะขึ้นจูบดังฟอด
“หึ้ย!!” คาเมะดึงมือกลับอย่างแรง เช็ดหลังมือกับขากางเกงป้อยๆ เขาไม่ได้ให้คำตอบโทโมะ เดินฉับๆ ไปยืนเคว้งอยู่นอกร้าน
.........วันนั้นจุนโนะพาเดินออกไปทางไหนหว่า.....อีตอนเดินเข้ามากับจินก็ไม่ทันสังเกตถนนซะด้วยซี...

แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรมากนัก จินก็มายืนสูดอากาศยามดึกอยู่เบื้องหลัง
“เดี๋ยวไปส่ง” เขาบอกเสียงห้วน ผิดกับเมื่อตอนขามาลิบลับ คาเมะแหงนมองจินจากทางด้านหลัง เห็นหน้าตาที่แต่งแต้มงดงามของอะกานิชิคุงไม่ยิ้มแย้มให้เขาอย่างเคย
“ไม่เป็นไรครับ”
“เป็นเด่ะ...ต้องพาเจ้าหญิงไปส่งบ้าน เดี๋ยวโทโมะเล่นงานฉันตายเลย” จินบุ้ยใบ้ไปทางคนรัก เห็นโทโมะกำลังจะขับรถออกจากลานจอด แถมโบกมือให้คาเมะเสียอีกแน่ะ
...โบกมือให้คาเมะนั่นแหล่ะไม่ใช่ให้เขา...

“อ้อ...ที่แท้ก็กลัว” คาเมะบ่นพึม แต่ก็เดินนำจินไปขึ้นรถโดยดี
ขณะขับรถกลับทางเก่านั้น คาเมะก็ต่อว่าจินเรื่องความคิดแผลงๆ ของโทโมะ
“บ้าสิ้นดีเลยแฟนนาย...คิดอะไรอุบาทว์แบบนั้นได้ไง คิดจะสวิงกิ้งเรอะ ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ” คาเมะว่า
“ว่าจะชวนจุนโนะอีกคน ....คาเมะก็ไม่ได้คิดอะไรกับจุนโนะไม่ใช่หรือ? ฉันสนใจเพื่อนนายน้า...ไม่ช่วยฉันสักหน่อยเหรอไง?” จินลองหยั่งเชิง แต่กลับได้ยินเสียงร้องเฮอะขึ้นจมูกของคาเมะเป็นคำตอบ
“ส่งฉันตรงป้ายรถข้างหน้านั่นแหล่ะ” คาเมะชี้ไปที่ป้ายรถเมล์ที่ติดป้ายโฆษณากางเกงชั้นในสุภาพบุรุษข้างหน้า
“ไม่ให้ไปส่งบ้านเหรอ?” จินถาม เหลือบตาดูป้ายรถและโฆษณาข้างทาง มองภาพขนาดยักษ์ของหนุ่มนายแบบหน้าฝรั่งที่ยืนเกือบเปลือยอยู่ที่ป้ายรถแล้วก็อุทานในใจ

......โห.....หล่อชิบ.....

“นี่...อะกานิชิคุงปลดล็อคเด่ะ...” คาเมะร้องเตือนเป็นครั้งที่สอง เมื่อเห็นจินนั่งมองภาพนายแบบตาค้างไปแล้ว
“อ้าว.....โทษที ..แหะๆ” จินปลดล็อคประตูดังกรึ๊บ...คาเมะก้าวออกนอกรถอย่างไม่รีรอ จินยังมองโฆษณาตาปรอยอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ขับรถจากไป
“บ้า....” คาเมะว่าตามท้ายรถ เขาตวัดมองป้ายโฆษณากางเกงในตรงหน้าแล้วก็ย่นจมูกใส่ ....นึกดีใจเป็นบ้าที่ไม่ได้จินมาเป็นแฟน ...ยิ่งได้รู้จัก ...ได้พูดคุยกัน และกิริยาที่เห็นเมื่อกี้นี้ เขาก็อยากจะเขกกะโหลกตัวเองชะมัด .....เขานี่ตาถั่วอย่างจุนโนะเคยว่าจริงๆ ด้วย
“ไปไหนดีหว่า?” คาเมะยืนหันซ้ายหันขวา พอเห็นรถเมล์คันหนึ่งวิ่งผ่านมาก็กระโดดขึ้นทันที รถวิ่งไปถึงแถวบ้านของอิคุตะ โทมะ คาเมะรีบกดกริ่งโดยอัตโนมัติ
...ไปดักจุนโนะที่หน้าบ้านโทมะดีกว่า ไม่อยากกลับบ้านคนเดียว.....เขานึก

พอลงจากรถ ก็เดินไปเกาะริมรั้วหน้าบ้านของโทมะ เสียงเพลงยังคงอยู่ แต่ปาร์ตี้คงใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว ดึกออกปานนี้ คาเมะยืนตบยุงแปะๆ อยู่ข้างนอกราวๆ ชั่วโมงหนึ่ง ประตูบ้านก็เปิดออกกว้าง รถยนต์คันแล้วคันเล่าทยอยกันออกมาไม่ขาด คาเมะลุกขึ้นยืน เขาเห็นรถของจุนโนะกำลังจะเลี้ยวออกมาจากประตูแล้ว
ร่างเล็กก้าวออกมาจากความสลัวเลือนจากไฟที่ประดับประดาอยู่รอบบ้าน จุนโนะเบรกรถพรืด คาเมะรีบวิ่งเข้ามาเกาะประตูรถ
“จุนโนะ......ฉันกลับด้วยนะ”
“หนูเมะจัง.....” จุนโนะอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าจะพบกับคาเมะที่นี่ และตอนดึกดื่นแบบนี้
คาเมะยิ้มแป้น เดินแกมวิ่งไปที่ประตูด้านข้างคนขับ แต่พอเขาเปิดประตูรถออก ก็ชะงักค้าง
ร่างของสาวน้อยคนเดียวกับที่เขาเห็นคุยกับจุนโนะเมื่อเย็นนั่งอยู่ที่เบาะนั้น......เบาะที่เขาเคยนั่งคู่กับจุนโนะไปไหนมาไหนมาโดยตลอด......ดวงหน้าสะสวยยิ้มให้คาเมะ เธอชี้มือมาทางด้านหลัง
“ขึ้นมาซิคะ” เธอคนนั้นพูดเสียงอ่อนหวาน
จุนโนะก็ชะโงกหน้ามาย้ำด้วยอีกครั้ง
“นั่งหลังนะคาเมะ...”
คาเมะรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองเริ่มกระตุกวูบ เขาถอยหลังออกมา ส่ายหน้าช้าๆ
“อย่าเลย...นายไปกันเถอะ” เขาจบคำพูดด้วยการปิดประตูรถด้านนั้นดังปัง....ร่างเล็กหมุนตัวกลับไปตามถนนที่จะนำเขาสู่ป้ายรถเมล์ วิ่งไปเรื่อยๆ โดยไม่ผ่อนฝีเท้าลงเลย ได้ยินเสียงจุนโนะร้องตะโกนเรียกชื่อตามหลังมาด้วย
................

จุนโนะทิ้งรถไว้หน้าบ้านของโทมะ วิ่งไปตามทางที่คาเมะวิ่งไปเมื่อกี้ แต่ว่าไม่เห็นร่างเล็กแม้แต่เงาซะแล้ว
“เป็นอะไรของเขานะ?” จุนโนะเดินหัวเสียกลับมานั่งที่รถ
“พี่จุนโนะ....เพื่อนพี่เขาวิ่งไปไหนคะ?” สาวน้อยที่นั่งมาในรถเอ่ยถาม
“ไม่รู้ซิ” จุนโนะส่ายหน้า เตรียมสตาร์ตรถ
“เขาไม่พอใจหรือเปล่าที่ ริเอะนั่งตรงนี้ง่ะ?”
“ไม่ใช่หรอกริเอะ...รีบไปกันเถอะ ดึกแล้ว....” จุนโนะขับรถจากไป แต่ระหว่างทางก็ไม่วายสอดส่ายสายตาหาร่างบางๆ ของเพื่อนตัวน้อยไปด้วย ......คาเมะจะวิ่งไปไหนของเขากันนะ........
จุนโนะขับรถไปส่งริเอะที่มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของโทมะที่หน้าบ้าน จากนั้นเขาก็ห้อรถกลับไปตามเส้นทางเดิม หลังจากที่จอดรถคุยกับพ่อของคาเมะ ปรากฏว่าลูกชายคนเดียวยังไม่ได้กลับบ้านแต่อย่างใด.........

***********************

คาเมะเดินออกจากสถานีรถไฟอย่างเซื่องซึม รถไฟเที่ยวสุดท้ายหมดแล้ว ยังไม่ทันได้ขึ้นเลย แล้วจะกลับบ้านยังไงล่ะเนี่ย.....ร่างเล็กครุ่นคิด คิ้วเรียวขมวดมุ่นจนแทบจะผูกเป็นโบว์ได้อยู่แล้ว
เขาเดินทอดน่องไปตามถนนสายเปลี่ยว ดึกป่านนี้คงไม่มีใครออกมาเดินเพ่นพ่านบนท้องถนนแน่ๆ มือซุกกระเป๋าข้างหนึ่ง กอดตำราเรียนข้างหนึ่ง เดินไปเรื่อยๆ ราวกับว่าเวลาที่ผ่านไปนั้นไม่มีความสำคัญเลย

ในใจตอนนี้คิดไปถึงจุนโนะ...จุนโนะสุเกะเพื่อนรักที่เล่นหัวกันมาหลายปี เพื่อนคนสำคัญที่มาบอกว่ารักเขา.....และก็โดนเขาปฏิเสธอย่างไม่ใยดี
จุนโนะ.....ในขณะนี้คงจะลืมถ้อยคำที่ฝากรักเขาจนหมดสิ้นแล้วล่ะซิ ก็สาวน้อยคนสวยที่ควงกันเมื่อเย็นแล้วยังจะไปไหนต่อไหนกันอีกคนนั้น จุนโนะจะใช้เธอมารักษารอยร้าวของหัวใจล่ะหรือ
ป่านนี้คงจะหวานกันสุดๆ ไปแล้ว ......เหลือเขาที่เดินอย่างเดียวดายบนถนนสายนี้

คาเมะเดินไปจนถึงน้ำพุหลากแสงสีที่ตั้งเด่นเป็นสง่าตรงวงเวียนของสี่แยกถนนใหญ่ ละอองน้ำฝอยๆ ถูกลมพัดจนกระเซ็นมาโดนเนื้อตัวเขา ให้ความเย็นสดชื่น และให้ความคิดของเขาดำเนินต่อไปอย่างไม่หยุด
คาเมะหยุดตรงน้ำพุ เขายังคิดเรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและจุนโนะ
...จุนโนะผู้งามสง่า เพื่อนที่แสนดี..
...จุนโนะคนใจดี...คอยปกป้องเขาทุกอย่าง
...จุนโนะที่ชอบแคร์ในความรู้สึกของเขาเสมอมา....
...ดวงหน้าหล่อ เท่ ที่เป็นขวัญใจสาวๆ กับเรือนร่างสูงโปร่งที่ขนาดเขาเป็นผู้ชายยังอดชื่นชมไม่ได้....
...และท้ายสุด คาเมะเห็นสีหน้าของเพื่อนที่รักคนนี้ซีดเซียวเมื่อเขาบอกปัดความรักที่จุนโนะหยิบยื่นให้

ลมเย็นจัดพัดวูบมากระทบร่างบอบบางของคาเมะ เขาเซไปก้าวหนึ่ง หนังสือและสมุดเล็คเชอร์ตกสู่พื้น ความรู้สึกชนิดหนึ่งบินเข้ามากระแทกหัวใจทั้งสี่ห้องอย่างแรง เมื่อตระหนักแก่ใจได้เดี๋ยวนั้นว่า...แท้ที่จริงแล้ว...

.....เขารักจุนโนะสุเกะ.....

คาเมะแข้งขาสั่นเมื่อรู้ความจริงในข้อนี้ เขาทรุดตัวลงนั่งที่ขอบบ่อน้ำพุใหญ่ ขาก้าวไม่ออกอีกต่อไปแล้ว
หลับตาลงช้าๆ พยายามจะสลัดเจ้าความรู้สึกที่ว่านี้ออกไป แต่ดวงหน้าของจุนโนะก็กลับมาลอยวนเวียนกระทบเข้าไปถึงโสตประสาท
...มันกะทันหันเกินไปหรือเปล่า...ที่จู่ๆจะเกิดความรู้สึกละเอียดอ่อนขึ้นมาในตอนนี้..แต่ความรักที่มาแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวแบบนี้เป็นอันตรายต่อสุขภาพทางจิตเหลือเกิน.......
“เรารักจุนโนะหรือนี่?!!” คาเมะกุมหัวใจที่เต้นถี่รัวของตัวเอง
กว่าจะรู้ตัว....จุนโนะก็คงไม่มองเขาแล้วล่ะมัง......ก็ได้ยามารักษาแผลหัวใจแล้วนี่....เป็นผู้หญิง....สวยซะด้วยซิ

น้ำตาอุ่นๆ ไหลรินออกมาจากดวงตาคู่สวย เขาก้มหน้าซุกกับเข่าของตัวเอง ในชั่วเวลาแค่สองสามวันที่ผ่านมา ทำไมถึงได้มีอะไรต่ออะไรผ่านเข้ามาในชีวิตมากมาย ....มากจนเขารับแทบไม่ไหว......
โดยเฉพาะในวันนี้ .....ตั้งแต่ตอนเรียนแล้ว ที่จุนโนะหมางเมินกับเขา ...พอตกดึก จุนโนะก็ควงผู้หญิงโฉบฉายยามราตรี
และยังจินอีกล่ะ ...จิน.....เจ้าชายมาสคาร่า ...มิสเตอร์บลัชออน ...จินคนที่เขาเคยชอบ...ดันเกิดมาเป็นขั้วเดียวกันอีก
ยังมีโทโมฮิสะที่แทบจะเอากำปั้นยัดหน้าเขาเมื่อวาน พอมาวันนี้กลับมาขอคบด้วยซะงั้นล่ะ
...โอย...คาเมะสะอื้นฮัก ...
...อะไรก็ไม่ร้ายเท่า...
....เท่ากับการรู้ใจตัวเองว่า ...เขานั้น
...หลงรักจุนโนะเข้าให้แล้ว.....
...รัก...และกำลังจะเสียรักนั้นไป ให้กับสาวที่ไหนก็ไม่รู้.....
...มันสายเกินไปแล้วใช่มั้ย.....ที่จะให้จุนโนะหันมาสนใจเขาเหมือนเดิม......

**********************************

to be continue