Loving YOU ...6

.....................

จินยืนหน้าซีด ร่างกายแข็งทื่อไปหมดแล้ว เมื่อเผชิญหน้ากับโทโมฮิสะ ไม่รับรู้ว่ายังมีคาเมะเกาะหลังอยู่ไม่ห่าง ส่วนโทโมะก็มองจินด้วยสีหน้าที่สงสัยเต็มพิกัด เขาเดินเข้ามาในร้านคนเดียว และกำลังจะหาที่นั่งเพื่อทานของโปรด แต่ไม่คิดว่าจะเจอจินที่นี่ และในเวลานี้ กับใครอีกคนที่ไม่ใช่เขา....
“มาทำอะไรที่นี่ ไหนว่าไปติวกับเพื่อนไง?” โทโมะเป็นฝ่ายเปิดฉากถาม เขามองหน้าซีดของจินและก็เลยมองข้ามไหล่ของคนรัก เห็นหนุ่มหน้าอ่อนคนหนึ่งยืนเกาะหลังจินอยู่
“ก็เพิ่งติวเสร็จง่ะ...” จินตอบไม่เต็มเสียงเท่าไรนัก
“มากับใคร?” เสียงของโทโมะเริ่มติดจะห้วน ยิ่งเห็นจินทำท่ากระอักกระอ่วนก็เริ่มไม่พอใจ
“เพื่อนจ้ะ...เอ้อ...นี่คาเมนาชิคุง คือนี่โทโมะฮิสะน้า...คือเขาเป็น...” จินหันมามองสีหน้าตื่นๆ ของคาเมะ และหันกลับไปมองหน้าบึ้งตึงของหนุ่มคนรัก โทโมะยืนกอดอกหน้ามุ่ย เขาเคาะเท้าเป็นจังหวะกับพื้นราวกับกำลังจะสะกดความโกรธที่วิ่งแล่นขึ้นมา
“เป็นอะไร บอกไปด้วย...”
“เป็น....ง่า...เป็นแฟนฉันเอง” จินเอี้ยวตัวมาบอกคาเมะ ซึ่งก็ทำให้มือที่จับชายเสื้อของจินร่วงผลอย
“แฟน?...อือ...ไม่นะ” คาเมะส่ายหน้า เม้มริมฝีปากแน่น ใจตอนนี้สั่นไปหมดแล้ว
“เป็นแฟน...!! ได้ยินชัดแล้วนี่....” โทโมะย้ำคำนั้นชัดเจนทุกถ้อยคำ แลเห็นสีหน้าสลดวูบของหนุ่มน้อยคนนั้นได้ดี รู้สึกจะดูคุ้นๆ หน้าด้วยน่ะซิ...แต่ยังไม่แน่ใจนัก
“ไหน...ขอดูหน้าไอ้หนุ่มหน้าอ่อนนั่นหน่อยซิ” โทโมะผลักไหล่ของจินจนเซ เพียงเพื่อจะขอดูหน้าชายที่จินควงซะหน่อย
โทโมะขมวดคิ้ว เบื้องหน้าของเขาคือหนุ่มน้อยหน้าสวย รูปร่างบางที่เขาพอจะจำได้ล่ะว่าเคยเห็นในวันงานแสดงดนตรีที่มหา’ลัยเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน จำได้ดีทีเดียวว่าเป็นคนเดียวกับที่ตะโกนถามเพื่อนกลางคอนเสิร์ตว่า ...รู้จักจินมั้ย....
....ไอ้หน้าอ่อนนี่เป็นใครกันแน่? ทำไมถึงเกาะจินแจแบบนั้น ดูแป๊บเดียวก็รู้ล่ะว่ามันฝ่ายรับ...
.....หึ...ที่แท้ก็มาสานสัมพันธ์กันต่อนี่เอง
“เนี่ยเหรอที่ว่ามาติวกับเพื่อน เห็นชัดๆ ว่าไม่ใช่...อ๋อ...เดี๋ยวนี้หัดโกหกใช่มั้ย? ที่แท้ก็แอบหนีมากับกิ๊ก...บอกมาตรงๆ ก็ได้ ของแบบนี้โทโมะแฟร์อยู่แล้ว”
“ไม่ใช่น้า...โทโมะ..อย่าเข้าใจผิดซิ”
“ไหน...เข้าใจผิดยังไง...ไอ้ที่ป้อนจนจุกอยู่ทุกคืนเนี่ย มันไม่ถึงใจหรือไงหา...??” เสียงกราดเกรี้ยวดังขึ้นทุกที สีหน้าของหนุ่มหล่อตาโตก็ถมึงทึง พร้อมเสมอที่จะเข้าขย้ำร่างของจินและคาเมะ
“เปลี่ยนรสนิยมเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน จิน?...อยากรู้นักว่ามันรุกได้ถึงใจมากกว่าฉันมั้ย หรือเปลี่ยนใจมารุกแทน?” โทโมะถามเสียงห้วน เขาฉวยข้อมือของจินมากำจนแน่น
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ โทโมะ...เด็กคนนี้ไม่ได้เป็นแฟนฉันนะ...เพิ่งจะรู้จักกันเท่านั้นเอง”
“เหอะ...น่าเชื่อนักนี่ ...ว่าไงเรา? มายุ่งกับแฟนคนอื่นน่ะ คิดดีแล้วหรือไง?” โทโมะผลักไหล่ของคาเมะแรงๆ ร่างบางเซผงะไปด้านหลังก้าวหนึ่ง แล้วก็ยื่นหน้ามาตอบว่า
“จินมาขอเดทกับฉันเองนะ...แล้วเขาจะมีแฟนหรือยัง ไม่ใช่ความผิดของฉันสักหน่อย”
“ตัวเล็กอย่างนายน่ะ ไม่ถึงใจจินเขาหรอก แล้วเป็นรับหรือรุกง่ะเราน่ะ?”
คาเมะหน้าแดงซ่านเมื่อเจอคำถามนี้ เขาเม้มริมฝีปากแน่น เหลือบมองดูจิน ก็เห็นทำท่าจะเข้ามาเกาะแขนนายโทโมะคนนี้ แต่ฝ่ายนั้นยกมือกันไว้
“นายยืนเฉยๆ อยู่นั่นแหล่ะ ขอเคลียร์กับไอ้เด็กคนนี้ก่อน” โทโมะสั่ง หน้าหล่อเหลาไม่คลาดไปจากดวงหน้าของคาเมะเลย ดูก็รู้ว่าหนุ่มหน้าอ่อนคนนี้มันหวาน...หวานจนไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นฝ่ายรุก...แล้วจินจะมายุ่งกับเจ้านี่ได้อย่างไร
คาเมะมองสบตาหนุ่มตาโต ที่จุนโนะเคยบอกว่าสงสัยจะเป็นแฟนของจิน มองแล้วก็หนาวยะเยือก ก็ดวงตาดำคมกริบนั่นน่ะราวกับจะกินเขาไปทั้งตัว โทโมะเองก็พิจารณาร่างบางของคาเมะ กวาดสายตาจนทั่วตัว ...
....เจ้าหนุ่มคนนี้หน้าตาสวยโดนใจ คนละแบบกับจินแต่ดูจะบอบบางกว่า....ชักน่าสนแหะ
ดวงตาของเขาฉายแววประหลาดออกมาเพียงชั่วแว่บ จากนั้นเขาก็กระตุกยิ้มที่มุมปาก
“รู้หรือเปล่าว่า ฉันเป็นอะไรกับคนที่นายควงด้วย?” โทโมะเปิดฉากถาม
“เขาบอกว่านายเป็นเพื่อนธรรมด๊า ธรรมดา”
“บอกเมื่อไรกัน”
“เมื่อคืนวาน” คาเมะตอบตามความจริงที่ได้ยินจินพูดเมื่อตอนที่อยู่ในเทค และคำตอบนั่นก็ทำให้ยามะพีตวัดสายตามองหน้าจินทันที
“อ้อ......เมื่อคืนก็แอบมาพบกัน...มิน่าล่ะ อยากไปเที่ยวนักนี่ไอ้เทคนั่นน่ะ ที่แท้ก็มาติดใจไอ้เด็กตัวเล็กคนนี้นี่เอง...เหอะ..กลับห้องก่อนเห้อ...จะซัดให้น่วมเลยคอยดู...ส่วนนาย...” โทโมะจิ้มไหล่ของคาเมะ
“ทำไม?” คาเมะถลึงตาใส่บ้าง
“หลีกไปซะจากวงโคจรของเรา ขอบอกก่อนนะเว้ย...นายจินคนนี้มันไม่ฟรี...มันมีเจ้าของแล้ว... และไอ้เด็กอย่างนายน่ะ....เฮอะ....ไปกินนมแม่ไป๊..”
คาเมะชักจะยัวะ พูดแบบนี้มันชักจะเกินไปซะแล้ว ไอ้ที่ใจเสียอยู่เมื่อครู่ก็ชักจะหายๆ ไป เหลือไว้แต่ความหยิ่งทะนงของตัวเอง คาเมะก้าวออกมายืนเบื้องหน้า เขาเท้าเอวแล้วก็จ้องหน้าโทโมะแบบจะเอาเรื่อง
“นายเป็นใครกัน กล้าดียังไงมาออกคำสั่งฉัน...จินเดทกับฉันก็เห็นๆ อยู่ เรื่องอะไรมาแทรก..”
“จะเรื่องอะไร เรื่องของผัวเมีย คนอื่นไม่เกี่ยว หรืออยากจะเป็นสามคนผัวเมีย...ย่อมได้นะ โทโมะไม่เกี่ยง...นายเองก็สวยไม่เลวนี่ สนใจแบบ 3P มั้ยล่ะ...ไอ้หนู?”
“บ้า..” คาเมะหน้าแดงก่ำ เมื่อโทโมะตอบเอาตรงๆ หนุ่มตาโตก้าวมาข้างหน้าก้าวหนึ่ง
“ว่าไงไอ้หน้าสวย อยากลองหรือเปล่า?” โทโมะถาม เห็นหน้าแดงระเรื่อของคาเมะก็ยิ่งได้ใจ .......
“ไอ้อุบาทว์...ไอ้วิปริต...ไม่รู้ว่าจินคบนายเป็นแฟนได้ไง...” คาเมะด่าเอาตรงๆ
“ปากดีนักนะ...อยากรู้มั้ยว่า ใครเป็นผัว ใครเป็นเมีย...ไอ้หน้าอ่อน” โทโมะกระชากคอเสื้อของคาเมะเข้ามาอย่างแรง จนร่างบางเซมาปะทะอก เมื่อคาเมะเงยหน้าขึ้น โทโมะก็เตรียมเงื้อกำปั้นขึ้น ร่างเล็กหลับตาปี๋ และก่อนที่หมัดของโทโมะจะเข้าเป้า เขาก็รู้สึกถึงแรงฉุดของใครคนหนึ่งหยุดหมัดของเขาเอาไว้
“ขอโทษนะ...อย่าบังอาจมาแตะตัวแฟนผมเป็นอันขาด ไม่งั้นเจอดีแน่!!” เสียงทุ้มดังขึ้นทางเบื้องหลัง โทโมะหันกลับไปมอง พบกับร่างสูงของใครคนหนึ่งกำข้อมือของเขาแน่น หมัดที่เงื้อขึ้นก็เลยค้างอยู่เช่นนั้น เขารู้สึกอีกว่ามือแข็งของนายคนนั้นมันแกร่งราวกับคีมเหล็กก็ไม่ปาน
“จุนโนะ...” คาเมะอุทานออกมา แล้วก็วิ่งอ้อมตัวโทโมะมายืนข้างๆ จุนโนะ
“เดทคืนนี้มันจบลงแล้วนะหนูเมะจัง เสียใจด้วยที่มันไม่ลงเอยด้วยดี” จุนโนะปล่อยข้อมือของโทโมฮิสะออก เขาฉวยร่างบางของคาเมะมาใกล้ตัว ดวงตาดำคมตวัดมองหน้าอะกานิชิ จิน ที่ยืนหน้าเสียอยู่อีกทาง
“จุนโนะ......คาเมะเป็นแฟนนายเหรอ...” จินครางเสียงเบา แต่โทโมะก็ยังอุตส่าห์ได้ยิน เขาถามเสียงห้วน
“รู้จักไอ้หมอนี่ด้วยหรือไง...นายนี่ยังไงนะ เจอกันที่เทคอีกล่ะซิ....อ๋อ...ฉันจำได้ล่ะ ว่านายเคยไปยืนดิ้นกับมันวันนั้น...จิน....ร้ายไม่เบาเลยนะนาย...นี่แอบไปรู้จักมักจี่ไอ้พวกนี้ลับหลังฉันตั้งแต่เมื่อไรกัน?...”
“ก็แค่รู้จัก.....อย่าเข้าใจผิดน้า โทโมะ...ฉันก็อยากมีเพื่อนที่อื่นบ้างนี่”
“ไม่จำเป็นล่ะมัง มีฉันเป็นเจ้าของนายคนเดียวก็น่าจะถึงใจพออยู่แล้วนี่” โทโมะตาขุ่น ฉวยคอจินได้ก็ดึงเข้ามาใกล้ เขามองหน้าจุนโนะและคาเมะ
“อย่าปล่อยให้แฟนนายมายุ่ง รุ่มร่ามกับแฟนชาวบ้านนะเว้ย...ไม่งั้นเห็นดีกัน...ไป!!” โทโมะขยุ้มคอจินเดินออกไปนอกร้าน ถึงกระนั้นคาเมะก็ยังแอบเห็นจินทิ้งสายตาละห้อยหาให้จุนโนะเต็มๆ ไม่ได้เหลือบแลมาทางเขาเลยสักนิด เมื่อทั้งสองหนุ่มต่างมหา’ลัยจากไป คาเมะก็ผ่อนลมหายใจยาว มือขยุ้มชายเสื้อยืดของจุนโนะไว้แน่น แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่กล้ามองหน้าเพื่อนรักคนนี้ได้ตรงๆ
....ทั้งเจ็บ......ทั้งอาย....
จุนโนะเองก็เงียบกริบ ก้มมองหน้าซีดเซียวของเพื่อนรักแล้วก็สงสารเหลือเกิน
....คงจะเสียใจมากซินะที่เรื่องกลับกลายเป็นแบบนี้ไปได้ เขาเองก็อยากให้คาเมะพบเห็นในสิ่งที่จินเป็นด้วยตัวเอง แต่ไม่คิดว่ามันจะออกมาในรูปนี้
จุนโนะแตะข้อศอกคาเมะ แล้วก็พากันเดินออกไปจากร้านอาหาร ผ่านร้านค้าอื่นๆ ที่มีคนเดินกันคึกคัก คนที่เดินสวนกันไปมาชนคาเมะจนเซ จุนโนะจึงดึงร่างเล็กมาแนบข้าง มือใหญ่กอบกุมมือเรียวบางเอาไว้ จนทั้งสองเดินจนสุดซอยและมาทะลุที่ปลายถนนเปลี่ยว เมื่อนั้นแหล่ะที่คาเมะถึงได้สะอื้นออกมา
“เป็นอะไรหนูเมะจัง?” จุนโนะก้มหน้าถาม เขาจับไหล่ข้างหนึ่งของเพื่อนตัวเล็กที่กำลังสั่นไหวไม่หยุด
“เปล่า.....ฮึก......เปล่า...ไม่...ไม่มีอะไร.....” คาเมะพูดปนสะอื้น ดวงหน้าก้มต่ำราวกับจะซ่อนน้ำตาเอาไว้
“คาเมะ....” จุนโนะพูดเสียงเบา เมื่อคาเมะเงยหน้าขึ้นก็พบว่า จุนโนะอ้าแขนออกกว้าง ดังนั้นเขาจึงเดินเข้าสู่อ้อมแขนนั้นอย่างว่าง่าย
ปล่อยน้ำตาให้รินไหลออกมาจนเปรอะเสื้อของจุนโนะจนชุ่ม ระหว่างนั้นไม่มีถ้อยคำใดจะเอื้อนเอ่ย นอกจากเสียงสะอื้นของคาเมะเท่านั้นที่ดังในความมืด จุนโนะปล่อยให้คาเมะหยุดร้องไห้ สักพักหนึ่งก็หลงเหลือแต่อาการหอบจนตัวโยน
“ร้องออกมาให้พอ...แล้วก็เหลือไว้แต่เสียงหัวเราะ” จุนโนะพูดปลอบโยน
“จุนโนะ...ไม่สมน้ำหน้าฉันหรือไง?” คาเมะพูดเสียงอู้อี้ เขาฝังหน้ากับไหล่กว้างของจุนโนะ แนบดวงหน้านองน้ำตากับเสื้อชุ่มชื้น
จุนโนะลูบผมนุ่มสลวยของคาเมะแผ่วเบาและอ่อนโยน เขากดหน้ากับกลุ่มผมสีอ่อนนั้น สูดดมความหอมกรุ่นจากแชมพูสระผมจางๆ
“ฉันจะสมน้ำหน้าคนที่ฉันรักได้ไงหนูเมะจัง” เสียงพูดแผ่วเบาของเขา ทำให้คาเมะเงยหน้าขึ้นมองดวงหน้าที่เห็นในความสลัวเลือนจากแสงไฟข้างทาง คาเมะป้ายน้ำตาออกอย่างลวกๆ เขาสูดจมูกแล้วก็ก้มหน้านิ่ง
“ฉันควรจะพูดอะไรกับนายดีนะ...”
“ก็ยังไม่ต้องพูด...ฉันก็ไม่อยากฟังนายปฏิเสธเป็นครั้งที่สองหรอก แค่หนเดียวก็เจ็บพออยู่แล้ว” จุนโนะล้วงกระเป๋าหยิบผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาให้
“จุนโนะ......ให้....ให้เวลาฉันหน่อยได้มั้ยอ่ะ?” คาเมะเงยหน้าถาม เห็นแต่รอยยิ้มของจุนโนะประดับอยู่บนใบหน้า ร่างสูงพยักหน้าให้ ไล้นิ้วกับพวงแก้มเย็นชื้นของเพื่อนตัวน้อย
“ได้ซิ....แล้วหนูเมะจังจะกลับบ้านหรือยัง?”
“ฮื่อ.......” ร่างเล็กพยักหน้า
จุนโนะเดินล้วงกระเป๋านำไปที่รถ แต่สักพักก็มีมือมากระตุกชายเสื้อยิกๆ เขาหันไปมอง เห็นคาเมะยืนก้มหน้าอยู่ติดกับแผ่นหลัง หน้าสวยนั้นเงยขึ้นมองแล้วก็บอกเสียงเบาว่า
“หิวอีกแล้วง่ะ.........” และคาเมะก็บอกว่าเมื่อกี้กินไปได้นิดเดียวเอง
จุนโนะหัวเราะและสัญญาว่าจะพาไปหาโอเด้งอร่อยๆ กินที่ริมถนนหน้าทางเข้าหมู่บ้านของพวกเขา

***********************************

“ขับรถดีๆ นะ” คาเมะร้องบอกเมื่อยืนอยู่หน้ารั้วบ้านของตัวเอง
“ฮื่อ...อย่าห่วงเลย” จุนโนะเตรียมจะถอยรถออก แต่คาเมะตะโกนไว้เสียก่อน
“อือ...เดี๋ยวจุนโนะ...”
จุนโนะหมุนกระจกลงมาอย่างเดิม แล้วก็เลิกคิ้วถาม คาเมะเดินลากขามาใกล้หน้าต่างรถ มองหน้าของเพื่อนแล้วก็พูดอย่างอายๆ ว่า
“ขอบใจนะจุนโนะ”
“อือ.......เอ้อ.......แล้วคืนนี้อย่านอนร้องไห้ล่ะ...” จุนโนะส่งยิ้มมาให้ คาเมะสั่นหน้า
“ไม่ล่ะ ร้องมาพอแล้ว...”
จุนโนะมองหน้าเพื่อนตัวน้อยนิ่งนาน ก่อนที่จะไขกระจกรถขึ้น
จุนโนะขับรถจากไปแล้ว ทิ้งให้คาเมะยืนนิ่งอยู่นอกบ้าน หวนนึกถึงเดทในคืนนี้ที่มันจบลงอย่างไม่เป็นท่า ......เขาน่าจะเชื่อจุนโนะเสียตั้งแต่แรก ทำไมปล่อยให้หัวใจของตัวเองมันเจ็บหนึบอยู่ได้นะ.......
......ถ้าจุนโนะไม่โผล่มายับยั้งโทโมะ ป่านนี้หน้าของเขาคงโดนหมัดล้วนๆ ของคนรักจินก็เป็นได้ .......ถึงจะโดนหักอกมา แต่อย่างน้อยเขาก็ได้รู้ว่ายังไงซะ โทโมะน่ะก็ไม่ใช่ฝ่ายรับแน่นอน.......

****************************

เมื่อกลับถึงห้องพัก สิ่งแรกที่โทโมฮิสะทำก็คือ เหวี่ยงร่างของจินกระแทกกับผนังห้อง สองมือขยุ้มที่ปกคอเสื้อ ดวงตากลมโตของเขาวาวโรจน์ เสียงเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันดังรอดริมฝีปากออกมา
“ริมีชู้หรือไง..จิน!!?”
“ฟังฉันบ้างซิโทโม้.....ฉัน...ฉันไม่สนใจเด็กคนนั้นหรอกน่า...ก็แค่พาไปกินข้าวเท่านั้นเอง เด็กนั่นมันมาชอบฉันเองนะ” จินกุมมือซ้อนทับมือแข็งแรงของโทโมะ พยายามจะจับมือที่ขยำคอเสื้อของเขาออก แต่โทโมะกลับกำแน่นเข้าไปอีก เขาดันตัวจินออกห่างผนังห้อง เหวี่ยงร่างของจินนอนหงายกับที่นอน ส่วนตัวเองก็คร่อมทับเอาไว้ทั้งตัว
“ฉันจะทำยังไงกับนายดีหา...จิน? จะให้ทำโทษอย่างไรดี?” โทโมะคำราม แต่คนใต้ร่างเชิดหน้าขึ้น พร้อมกับทำตาหรี่ปรือ จนโทโมะสะดุดลมหายใจเฮือกใหญ่
“อย่ามามองท้าทายฉันแบบนั้นนะจิน!!”
“ถึงไม่ท้านายก็ทำฉันเจ็บๆ อยู่ดีง่ะ” จินละจากข้อมือของโทโมะ เขาลูบท่อนแขนโทโมะอย่างเอาใจ
“ทำโทษซิ ทำอย่างที่นายชอบทำซี้” จินท้าทายด้วยเสียงออดอ้อน...โทโมะเริ่มลังเลว่าจะลงไม้ลงมือดีหรือทำโทษด้วยวิธีอื่นดี
โทโมะจับปลายคางของจิน ก้มหน้าลงมาหา
“ถามอีกคำนอกใจฉันหรือเปล่า?”
“ฉันจะอธิบายให้ฟังนะโทโมะ...ฉันรักนายคนเดียว แล้วเด็กคนนั้นก็ออกอาการชอบฉันเห็นๆ นายจะให้ฉันตัดรอนเขาได้ไง...ฉันเองก็ไม่ชอบเด็กแบบนั้นหรอก ฉันชอบโทโมะนะ รักแต่โทโมะ...น้า....เข้าใจหน่อยนะ...อย่าโกรธซี..อย่าทำหน้าแบบนี้น้าาา...” จินเผยอตัวจุ๊บปากโทโมะดังจ๊วบ ...มือไล้เข้าไปในเสื้อตัวในลูบโลมแผ่นท้องของโทโมะอย่างประจบเอาใจ
“เด็กคนนั้น.....ชื่ออะไรนะ?” โทโมะถาม เสียงชักจะเริ่มอ่อน
“คาเมนาชิ คาซึยะ...หรือคาเมะก็เรียก”
“อืมมม...น่าสนใจดีเหมือนกันนะ...เถียงฉอดๆ แบบนั้น ฉันชอบ” โทโมะยิ้มที่มุมปาก เขาเริ่มถอดเสื้อผ้าออก มองหน้าจินที่บอกอาการงงงวย
“หมายความว่าไง ชอบใคร?”
“ก็อยากลองกับเด็กคนนั้นดูบ้าง...นายเองก็ชักจะติดใจเจ้าหนุ่มหล่อตัวสูงคนนั้นเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อย่าปฏิเสธ คนอย่างโทโมะน่ะมีหรือจะดูจินไม่ออก” โทโมะจุ๊ปาก เขากำจัดเสื้อผ้าของจินออกไปหมดแล้วเหมือนกัน มือข้างหนึ่งกำเส้นผมสลวยของจินไว้แน่น จนจินรู้สึกเจ็บร้าวบนศีรษะ จากนั้นริมฝีปากของคนด้านบนก็กระแทกลงมาปิดปากจินอย่างไม่ปรานีปราศรัย
รสจูบที่เร่าร้อนและรุนแรงของโทโมะเริ่มต้นขึ้น มันคือจุมพิตที่เต็มไปด้วยอารมณ์หลากหลาย และมือที่ขยำไปตามเนื้อตัวของจินอีกล่ะ บ่งบอกความรู้สึกของผู้กระทำได้ดี
“อื้อ.......โทโมะ...เจ็บนะ...” จินอ้าปากหอบเอาอากาศเข้าปอด เมื่อโทโมะละจากปากสีซากุระของเขา หันมาขบย้ำที่ลำคอและตามเนื้อตัวอย่างเร่าร้อน
“เจ็บซิ...ฉันต้องการให้นายเจ็บ จะได้รู้ซะบ้างว่าทีหลังอย่านอกใจฉันอีก” โทโมะพูดย้ำการกระทำของเขา จินบิดตัวครางระส่ำ เมื่อโทโมะทำรักอย่างรุนแรง เขาเองก็ตอบสนองอย่างเร่าร้อนไม่แพ้กัน
จนเมื่อพายุสวาทแห่งการลงฑัณฑ์ผ่านพ้นไปแล้ว ทิ้งเหลือไว้แต่ความเหนื่อยหอบของสองฝ่าย จินนอนระทดระทวยกำลังจะเอื้อมมือมาไล้ใบหน้าของคู่รัก แต่โทโมะกลับลุกขึ้นนั่งพรวดพราด เขาหันมากระชากแขนจินให้ลุกตาม
“อะไรง่ะ เจ็บนะ” จินทำหน้ามุ่ย ลุกมาแล้วก็ล้มตึงนอนแผ่หราอีกครั้งหนึ่ง
“เมื่อกี้พูดค้างไว้ เรื่องเด็กคนนั้นน่ะ คาเมะอะไรนั่นน่ะ...” โทโมะกอดเข่าตัวเอง ปรายตามองจินที่เนื้อตัวยังเปล่าเปลือยอยู่ข้างๆ
“เกี่ยวอะไรกับนายคนนั้นด้วย แค่นี้นายยังทำฉันเจ็บไปทั้งเนื้อทั้งตัวแล้วนะ น่าจะเลิกพูดได้แล้ว” จินบ่นพึม แต่กลับได้เสียงหัวเราะชอบใจของโทโมะเป็นคำตอบ
“ฉันชักติดใจเด็กคนนั้นซะแล้วซิ..”
“หา?” จินอุทาน เขากระเด้งตัวลุกขึ้นทันที
“เอางี้...เรามาแลกคู่กันดีกว่า ฉันรู้นะว่านายสนใจคนที่ชื่อจุนโนะนั่น ฉันเองก็สนใจคาเมะ อยากจะลองดูสักที ...จินนน...อย่าทำหน้าแบบนั้นซิ ขอแค่ครั้งเดียวเท่านั้นเอง นายเองก็จะได้นายจุนโนะมานอนกอดด้วย ไม่เอาเหรอ...”
“นายจะทำอย่างนั้นทำไม โทโมะ..?” จินถาม
“ฉันหมั่นไส้นายจุนโนะนั่นน่ะซิ...แล้วก็หลับตาลงทีไรภาพของเด็กคาเมะนั่น มันก็มาวนเวียนอยู่ไม่ห่าง เมื่อกี้ฉันนอนกับนายนะจิน แต่ฉันกลับนึกไปถึงหน้าของเด็กนั่น มันจะเป็นไงน้า.....ถ้าได้เด็กคนนั้นมาดิ้นเร่าๆ อยู่ใต้ร่างของฉันน่ะ”
......ปึ่ก.......
จินประเคนกำปั้นทุบที่ไหล่ของโทโมะอย่างแรง
“จะบ้าหรือไง โทโมะ? นายคิดนอกใจฉันเหมือนกันใช่มั้ย?”
โทโมะจับข้อมือของจินเอาไว้ เขากดร่างของจินกับที่นอน ดวงหน้าหล่อเหลาไม่บอกถึงการพูดเล่นเลยสักนิด
“ยอมรับเถอะน่า ว่านายเองก็เห็นด้วยกับฉันเหมือนกัน”
“ไม่ซะหน่อย...พูดบ้าอะไรกัน” จินทำเสียงงอนๆ แต่โทโมะกลับหัวเราะขัน
“ปฏิเสธซิ ว่านายก็กระดี๊กระด๊าอยากให้ไอ้ตัวสูงมันจีบเหมือนกันใช่มั้ย?”
จินเงียบกริบ เขาเบือนหน้าไปทางอื่น แต่คนข้างกายดึงผมเขาให้หันมา จากนั้นแก้มและปากของเขาก็ถูกรุกรานจากโทโมะ
“เงียบแบบนี้ ตกลงใช่มั้ย...?” โทโมฮิสะถาม จินเผยอปาก กระซิบแผ่วๆ ว่า
“แล้วนายอย่ารักอย่าหลงคาเมะมากกว่าฉันล่ะกัน” จินบอก เขาหอบสะท้านเมื่อโทโมะขยับตัวเสียดสีเรือนกายท่อนล่างของเขากับของจิน
“และนายก็อย่าหลงเสน่ห์จุนโนะจนเกินไปล่ะ อย่าลืมว่าเราแค่ลองเปลี่ยนคู่กันเล่นๆ เท่านั้นเอง” โทโมะผ่อนร่างลงแนบกับร่างเปลือยของจิน ร่ายมนต์เสน่หาอีกรอบหลังจากตกลงข้อสัญญากันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

****************************************

คาเมะนั่งเคาะปากกาเล่นขณะจับตามองบรรดานักศึกษาที่เริ่มทยอยกันเข้ามาในห้องบรรยาย วิชาเศรษฐศาสตร์ในวันนี้ดูคนค่อนข้างจะบางตา ...เขานั่งอยู่ที่ด้านหลังทางยกพื้น มองลงไปทางประตูทางเข้าด้านหน้า นักศึกษาแยกกันนั่งกันเป็นกลุ่มๆ กลุ่มใครกลุ่มมัน เขาชำเลืองมองโต๊ะเล็คเชอร์ข้างกาย มีหนังสือของตัวเองวางอยู่ตรงนั้นเป็นการจับจองที่นั่งให้กับใครบางคน
และใครคนนั้นก็กำลังก้าวเข้ามาในห้อง ร่างสูงเด่นเป็นสง่า กวาดมองไปทั่วบริเวณ คาเมะเตรียมยกมือชูให้เขาเห็น แต่ร่างสูงกลับเลือกที่นั่งตรงริมสุดทางเดินติดกับทางเข้าด้านหน้า
คาเมะผ่อนลมหายใจยาว เขาชะเง้อมอง จุนโนะนั่งตรงนั้นจริงๆ ด้วย ไม่ยอมมานั่งที่เคยนั่งกันเป็นประจำ ร่างเล็กมองลงไปเห็นศีรษะที่ปกคลุมด้วยเรือนผมสีน้ำตาลก้มหน้าอ่านหนังสืออย่างเอาจริงเอาจัง เขานั่งอยู่ด้านหลังที่เป็นทางลาดสามารถมองกิริยาของจุนโนะได้ถนัด ร่างนั้นไม่เหลือบแลไปทางไหนเลยนอกจากสแตนด์ของอาจารย์ที่สอนกับสมุดรายงานตรงหน้า
.........จุนโนะไม่ยอมมานั่งกับเขาอย่างเคย คาเมะเชื่อแน่ว่าจุนโนะต้องรู้ว่าเขามานั่งรออยู่นานแล้ว.......

xxx.....ไม่เจอกันสักพักจะดีกว่า........xxx

เขาเองไม่ใช่หรือที่เป็นคนบอก และจุนโนะก็ทำตามคำขอของเขาได้อย่างดีเสียด้วย แม้ว่าจะมีเหตุการณ์เมื่อคืนเกิดขึ้น แต่จุนโนะก็ยังยืนยันที่จะทำตามคำพูดของเขา.......
คาเมะก้มหน้ามองตัวหนังสือตรงหน้า ความอ้างว้างชนิดหนึ่งที่เขาเรียกว่า ...ความเหงา......มันกำลังจู่โจมเข้ามา ทำให้สายตาพร่าเลือน เขาเอื้อมไปหยิบหนังสือจากโต๊ะตัวที่จับจองให้จุนโนะมาไว้ที่ตัก พยายามตั้งสมาธิให้สนใจแต่ในสิ่งที่อาจารย์บรรยาย แต่ก็มีหลายครั้งทีเดียวที่สายตาของเขาจับจ้องที่ด้านหลังของร่างสูงคนนั้น เห็นปลายผมสะบัดของจุนโนะลำคอแข็งแรงที่ตั้งตรง และปลายจมูกโด่งที่เห็นได้ชัดยามเจ้าตัวหันตะแคงข้างมองที่สแตนด์ แต่ไม่ยอมเหลือบแลมาทางคาเมะเลยสักครั้ง

.......................................

เมื่ออาจารย์จบการบรรยายครบสองชั่วโมง คาเมะยังเก็บหนังสือไม่ทันเสร็จหันไปดูที่นั่งของจุนโนะทางด้านหน้าก็ไม่ปรากฏร่างของจุนโนะเสียแล้ว
คาเมะลองโทรศัพท์หา ดีใจสุดๆ ที่จุนโนะตอบกลับมา
“ทำไมรีบออกล่ะ” คาเมะถาม
“เห็นฉันด้วยเหรอหนูเมะจัง?”
“อือ......จองที่นั่งให้ด้วย...แต่นายไม่ยอมมองมาเลย” น้ำเสียงแผ่่วเบาของเขาทำให้ปลายสายนิ่งไปชั่วครู่
“ก็ไม่อยากเจอหน้าไม่ใช่หรือ?” จุนโนะบอกเสียงใสซื่อ
“อยากเจอ...อยากเจอแล้ว....เมื่อวานก็ยังมาช่วย ทีงี้มาทำเล่นตัว เย็นนี้จะมารับฉันกลับบ้านหรือเปล่า?” คาเมะพูดงอนๆ ได้ยินเสียงจุนโนะหัวเราะสดใส
“เอ้อ....วันนี้ฉันมีนัดแล้วน่ะ ตอนแรกนึกว่านายไม่สนใจฉันแล้ว ก็เลยนัดพวกโทมะไปกินข้าวกัน คือโทมะเขาชวนน่ะ วันเกิดเขาด้วย แต่ว่าเดี๋ยวเจอกันที่โต๊ะก็ได้ หนูเมะจังเดินมาเร็วๆ ล่ะ โคกิกับอุเอดะก็อยู่ตรงนี้ด้วยเหมือนกัน”
คาเมะยิ้มกับโทรศัพท์ เขารีบเดินจ้ำอ้าวไปทางโต๊ะข้างคณะ เห็นเพื่อนรักทั้งสามนั่งคุยกันอยู่ที่นั่น
“หวัดดี...” คาเมะเอ่ยทักเสียงใส แต่ดวงตาดำขลับกลับจับจ้องที่ร่างสูงของจุนโนะ
......ไม่รู้ว่าเมื่อไรกันที่ดวงตาของเขาเฝ้ามองแต่ดวงหน้าของเพื่อนตัวสูงคนนี้เป็นอันดับแรก...
แต่ว่า...........
จุนโนะยิ้มให้อย่างอ่อนโยนเหมือนเช่นเคย ขยับที่นั่งให้คาเมะ แต่ตัวเองนั่งซะจนติดขอบโต๊ะด้านใน คาเมะวางหนังสือเรียนลง ทักทายกับโคกิและอุเอดะแล้วก็หันมามองเพื่อนสนิท จุนโนะเองก็คุยกับเขา แต่ว่า........ทำราวกับคุยกับคนแปลกหน้า ไม่เหมือนวาจาที่คุยกันทางโทรศัพท์เมื่อสักครู่นี้เลยล่ะ
คาเมะรู้สึกผิดหวังที่จุนโนะไม่ได้แสดงท่าว่าอยากจะเห็นหน้าเขาเลยสักนิด
ดูเอาเถอะ เคยนั่งห่างกันซะที่ไหน ทุกทีจุนโนะจะขยับเข้ามากระแซะเขาจนติด
......และทุกครั้งจะต้องมีการเล่นถึงเนื้อถึงตัวกันไม่ใช่หรือ......แต่วันนี้ ...ไม่มีกิริยาที่เคยหยอกเย้าเหมือนเช่นเคย
......ผมสลวยของคาเมะ จุนโนะก็ไม่ยอมลูบไล้
.....ไหล่บอบบางของคาเมะ จุนโนะก็ไม่โอบกอด
.....แม้แต่ผิวกายที่เคยโดนจุนโนะแตะต้อง คราวนี้กลับรู้สึกเย็นเฉียบ จนเขาต้องโอบกอดร่างของตัวเองเอาไว้แต่เพียงลำพัง....
เขาได้แต่นิ่งเงียบฟังเพื่อนสามคนคุยกัน หัวเราะกัน ไม่มีการเอ่ยพาดพิงถึงเหตุการณ์ที่คาเมะและจุนโนะได้ประสบมาเมื่อคืน จุนโนะไม่ได้เล่าให้พวกโคกิฟัง เขาเพียงแต่พูดถึงงานเลี้ยงวันเกิดของเพื่อนจุนโนะที่ชื่อโทมะเท่านั้นเอง
โทมะคนนี้ คาเมะก็พอจะรู้จักแต่ไม่สนิทนัก จุนโนะเคยชี้ให้ดูบ้านของโทมะที่อยู่ในเมืองขณะขับรถผ่านบ้านของโทมะ...

คุยกันอยู่สักพัก ท่ามกลางบรรยากาศชวนให้อึดอัดระหว่างจุนโนะและคาเมะ.......และในที่สุด จุนโนะก็ฉวยหนังสือของเขาขึ้น
“เห็นทีต้องไปซะละ เดี๋ยวต้องไปช่วยเขาจัดงานอีก” เขาบอกพร้อมกับลุกขึ้นยืน คาเมะลุกขึ้นบ้างด้วยความเคยชิน เมื่อทุกคนหันมามอง เขาจึงได้แต่ทำหน้าเจื่อนๆ แล้วก็ทรุดตัวลงนั่งตามเดิม
จุนโนะตบบ่าของเขาเบาๆ แล้วก็พูดอย่างใจดีว่า
“แล้วเจอกันนะ หนูเมะจัง” จากนั้นร่างสูงก็เดินไปที่ลานจอดรถของคณะ คาเมะมองตามจนเห็นจุนโนะสตาร์ตรถขับออกไปจากสายตา พอหันกลับมาก็พบสายตาของโคกิและอุเอดะมองมาอยู่ก่อนแล้ว
“จุนโนะเขาชวนนายหรือเปล่าล่ะ หนูเมะจัง?” โคกิถาม
คาเมะส่ายหน้าเศร้าๆ เขาฉวยหนังสือขึ้นมากอดไว้ แล้วก็โบกมือให้เพื่อนๆ
“ฉันก็ต้องกลับบ้านเสียที”
“ไม่รอกลับพร้อมกันล่ะ” อุเอดะชวน แต่คาเมะปฏิเสธ
“ไม่ล่ะ..เซ็ง” ร่างเล็กๆ โบกมือให้สองหนุ่ม จากนั้นก็เดินดุ่มๆ จะผ่านประตูหน้ารั้วอยู่แล้วเมื่อเขาสะดุดกับร่างๆ หนึ่งที่ยืนแกว่งกุญแจรถอยู่ตรงบริเวณทางเข้า

......อะกานิชิ จิน......

**********************************

to be continue