Loving YOU ...5
.....................
จุนโนะขับรถกลับบ้านทั้งๆ ที่ยังมึนๆ เขานั่งเงียบมาตลอดทางในขณะที่คาเมะผู้นั่งเคียงข้างส่งเสียงคุยจ๋อยๆ
ไม่ขาด โคกิและอุเอดะก็อือๆ ออๆ ไปตามเรื่อง เพราะเพื่อนตัวน้อยจะพูดถึงแต่จินเสียส่วนมาก
จินเขาสุภาพดีนะ...คอยกันให้เวลาฉันโดยชน ดี๊ดี...หล่อด้วย.....ช้อบชอบ...ไม่เห็นแต๋วเหมือนที่ใครบางคนบอกเลย
คาเมะประสานมือไว้กับอก ทำตาระยิบระยับขณะเจรจา ประโยคหลังนี่ปรายตามาทางจุนโนะเต็มๆ
แต่ร่างสูงกลับนั่งเฉยไม่ได้พูดตอบโต้เหมือนเคย สีหน้าสีตาเอาจริงเอาจัง ดวงตาแน่วแน่จับนิ่งที่ถนนเบื้องหน้า
ชอบเขามากซิ? โคกิถามมาจากเบาะหลัง
อือ...ชอบ...
รักด้วยงั้นซิ? คราวนี้อุเอดะถามบ้าง แต่คาเมะหัวเราะเสียงใส
ยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอกเนอะ...จุนโนะ แหมเพิ่งจะได้คุยกันครั้งแรกจะให้รักได้ไง...แต่ต่อไปน่ะไม่แน่...อ๊ะ?
เสียงคาเมะหายไป เขาหงายไปปะทะกับเบาะนั่งเมื่อคนขับเร่งคันเร่งจนสุด
จะ...จุนโนะะ..ะ.ะ...เบาๆ..ก็ได้.... สองมือจับพนักเบาะแน่น เมื่อจุนโนะบึ่งรถไปตามถนน
โดยไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนคันเร่งแต่อย่างใด คาเมะเหลือบดูใบหน้าบึ้งตึงของเพื่อนแล้วก็กลืนน้ำลายดังเอื๊อก...
ฉันพูดอะไรผิดเหรอเพื่อนๆ คาเมะยังหันมาถามทุกคนในรถ
โคกิและอุเอดะเงียบกริบ มองหน้ากัน ทำตาปริบๆ นึกภาวนาว่าเมื่อไรจะถึงบ้านของเขาเสียที
**********************
ขอบใจนะเพื่อน...เอ้อ...จุนโนะ...ขับรถระวังนะเพื่อน โคกิตบบ่าของจุนโนะก่อนลงจากรถ
เสียงเหยียบคันเร่งดังกระหึ่มกึกก้อง ทั้งโคกิและอุเอดะมองตามท้ายรถเพื่อนไปด้วยความเป็นห่วง
หวังว่ามันจะไม่พาหนูเมะจังลงข้างทางนะ อุเอดะพูดด้วยความกังวล
ถ้ามันจะลงข้างทางก็มีอยู่อย่างเดียวล่ะ ...จับหนูเมะปล้ำข้างทาง... โคกิถอนหายใจแล้วก็มองหน้าอุเอดะ
เป็นอันว่าจุนโนะของเราหลงรักคาเมะแน่นอนใช่มั้ยเนี่ย?
ใช่สิ อุเอ้...แต่หนูเมะจังน่ะ มันชอบนายจินอะไรนั่นน่ะ...เฮ้อ...เด็กจริงๆ เลยเพื่อนเรา...มองไม่ออกหรือไงว่านายคนนั้นน่ะมันชอบจุนโนะ...
เราจะทำไงดีล่ะ โคกิ...สงสารจุนโนะนะ
ก็งั้นซิ...ถ้าจุนโนะมันสารภาพรักกับคาเมะอะไรจะเกิดขึ้น? โคกิส่งคำถามที่ยากจะมีผู้ใดตอบได้มาให้
อุเอดะคล้องแขนคนรักพากันเดินเข้าบ้าน แต่ก็ไม่วายเก็บเรื่องเอาของเพื่อนรักทั้งสองมาคิด....
......คิดว่า จุนโนะต้องรีบสารภาพรักกับคาเมะให้เร็วที่สุด....
*******************************
เสียงเบรกรถยนต์ดังเอี๊ยดที่หน้าบ้านของคาเมะ รั้วสีขาวกับบ้านหลังน้อยยังปิดสนิท
พ่อและแม่ของคาเมะยังไม่กลับมาบ้าน และคาเมะเองก็เปิดไฟตามไว้ที่ระเบียงหน้าบ้าน
และตามทางเดินเข้าบ้านเท่านั้นเอง
คาเมะมองหน้าคนมาส่ง ได้กลิ่นเบียร์จางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในรถ เขาเปิดประตูออกมาสูดอากาศภายนอก
จุนโนะลุกตามมาด้วย
ขอบใจนะจุนโนะ จะ...เข้ามามั้ย? คาเมะชวนเมื่อเห็นจุนโนะยืนล้วงกระเป๋านิ่งเฉยอยู่หน้ารั้วบ้าน
จะชวนนอนด้วยหรือไง? เขาถาม
อือ......ก็เมาไม่ใช่เหรอ ไม่อยากให้ขับรถเร็วน่ะ
หนูเมะจังก็เป็นห่วงฉันเหมือนกันหรือ? จุนโนะถามพลางขยับร่างเข้ามาใกล้คาเมะ
ห่วงซิ....ก็เราน่ะ.........
........เป็นเพื่อนกัน.....หึๆ... จุนโนะต่อประโยคแถมท้ายด้วยหัวเราะเสียงขื่น
เขาตวัดดวงตาดำคมมองหน้าสวยของเพื่อนตัวเล็กแล้วก็ถามว่า
เป็นได้แค่นั้นเองหรือ?
จุนโนะ...พูดอะไรแปลกๆ ง่ะ
จะให้พูดว่าไงล่ะ ถ้าบอกว่าฉันชอบนาย แล้วจะยอมรับฟังหรือเปล่า? จุนโนะถามเสียงพร่า
เขาก้าวเข้ามาประชิดคาเมะ ขณะที่อีกฝ่ายถอยหลังกรูดจนหลังติดรั้วไม้สีขาว
ไม่ฟัง.....นายอย่ามาพูดอะไรบ้าๆ กับฉันนะ ฉันจะมีแฟนแล้วนะ... เสียงแหลมเล็กตวาดแว้ดออกมา
ใคร? ใครกันจะมาเป็นแฟนนาย? เชอะ...อย่าบอกนะว่าเป็นอะกานิชิ จิน!!
ทำไมล่ะ เป็นเขาไม่ได้หรือไง? ไม่เห็นเหรอ ว่าเขาชวนฉันออกไปดิ้นตั้งหลายเพลง...
ใบหน้าของคาเมะเชิดขึ้น ราวกับจะมั่นใจในคำพูด
จุนโนะแค่นหัวเราะ อยากจะตะโกนใส่หน้าหวานของเพื่อนคนนี้ซะนักว่า ทำไมจินถึงชวนเจ้าตัวออกไปดิ้น....
อย่าหวังลมๆ แล้งๆ นายคนนั้นน่ะเขาไม่มีวันชอบนายหรอก หนูเมะจัง...ฉันนี่ต่างหาก
มองนาย รักแต่นาย...อยู่ใกล้กันแค่นี้ นายไม่เห็นหรือไงหา? จุนโนะพูดเสียงดัง
น้ำเสียงไม่มีเมาเลยสักนิดล่ะ แม้กระนั้น ดวงตาเบิกโพลงของคาเมะก็ยังจับจ้องที่หน้าหล่อเหลาของเพื่อนสนิท
พยายามจะจับให้ได้ว่า สิ่งที่จุนโนะกล่าวทั้งหมดนั้น เป็นแค่การล้อเล่นเท่านั้นเอง
แต่สิ่งที่เขาเห็นก็คือแววตาที่ฉายแววจริงจังของคนตรงหน้า...
บ้า..นายน่ะอย่าพูดเล่นบ้าๆ แบบนี้นะ
ไม่บ้า...ชอบนาย รักนาย ไม่บ้าหรอก... จุนโนะส่ายหน้า
คาเมะหลบตาวูบ เขาพยายามจะเดินหนี แต่ว่ามือใหญ่ของคนข้างกายฉวยกำมือของเขาไว้แน่น
คาเมะชะงักกึก เขาส่ายหน้าไปมา
จุนโนะไม่เอาน่า...ฉันเป็นเพื่อนรักของนายนะ คาเมะเสียงสั่น เมื่ออุ้งมือข้างหนึ่งถูกจุนโนะกำไว้มั่น
เพื่อนรักแล้วไง? เพื่อนชอบเพื่อนแบบคนรักน่ะ ไม่ผิดหรอกนะ และฉันก็รักนาย....มองนายคนเดียวมาตลอด
ทำไมไม่พยายามเข้าใจฉันซะทีนะ
รั้วไม้สั่นสะเทือนเมื่อร่างเล็กของคาเมะถูกเรือนกายที่ใหญ่กว่าของจุนโนะดันจนติดรั้ว
ขาข้างหนึ่งของจุนโนะสอดที่หว่างขาของคาเมะเป็นการกักกันไม่ให้ร่างบางดิ้นหนีไปไหนได้
จะ...จะทำอะไรน่ะ...ปล่อยนะ!! คาเมะดิ้น แต่วงแขนของจุนโนะกลับตวัดรอบลำตัวของเขา
ลมหายใจร้อนผ่าวกระซิบที่ข้างขมับ คาเมะดิ้นรน
อย่านะ...จุนโนะ!! ไม่เล่นนะ!!
ฉันไม่ได้เล่น ...และไม่อยากจะเล่นด้วย....คราวนี้ฉันเอาจริงนะ ฟังนะหนูเมะจัง!!
จุนโนะจับคางของคาเมะให้อยู่นิ่งตรงหน้าของเขา ร่างบางกำข้อมือของจุนโนะเอาไว้แน่น
พยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ก็ไม่อาจทำได้
นายจะทำอะไรฉัน?
จะสารภาพรักกับนาย....ฟังนะ จุนโนะพูดเสียงหนักแน่น คาเมะเบิกตากว้าง ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาทันที
สิ่งที่เขากังวลในหลายๆ วันที่ผ่านมากำลังจะเกิดขึ้นงั้นหรือ
ความใกล้ชิดอันผิดปกติที่จุนโนะแสดงต่อเขา และมันก็ทำให้เขารู้สึกตะขิดตะขวงในระยะหลังนี้
มันกำลังจะได้รับการสารภาพจากจุนโนะ....
ฟังนะ คาเมนาชิ คาซึยะ ฟังให้ชัดๆ ว่า ฉัน จุนโนะสุเกะคนนี้ รักหนูเมะจัง รักมาตลอด
ไม่เคยคิดว่านายเป็นแค่เพื่อนเลยนะ เข้าใจฉันมั้ย? จุนโนะถาม ก้มหน้าจนติดใบหน้าหวานของคาเมะ
............... คาเมะนิ่งเงียบ หัวใจเต้นเป็นตีกลอง
ถ้อยคำสารภาพรักของจุนโนะเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้ยิน ทั้งๆ ที่รู้ว่าจุนโนะใส่ใจเขามากกว่าเพื่อนคนอื่น
แต่นั่นก็น่าจะเป็นแค่เพื่อนสนิทเท่านั้นเอง
ว่าไง.....หนูเมะจัง ทำไมเงียบไป ฉันรักนาย...ได้ยินหรือเปล่า? จุนโนะถามย้ำ
ซึ่งคราวนี้คาเมะตวัดสายตาคมมองหน้าจุนโนะ เขาจับข้อมือจุนโนะออกจากคางของเขา
ได้ยิน...แต่ฉัน...ชอบจิน คาเมะสารภาพออกมาบ้าง น้ำเสียงแผ่วเบา
หึๆ จุนโนะหัวเราะออกมา เขาตรึงบ่าสองข้างของร่างเล็กกับรั้วไม้ ก้มหน้าจนแทบจะติดกับหน้างามของเพื่อนตัวเล็ก
ชอบไปได้ไง ขั้วเดียวกัน เดี๋ยวก็สปาร์คหรอก
ไม่จริง...
ดูไม่ออกหรือไง?
คาเมะสั่นหน้า
ดูออกหรือไม่ ฉันไม่สนใจหรอก...บางที...ถ้าเขาคบกับฉันแล้ว...เขาอาจ...อาจจะเปลี่ยนมาชอบฉันก็ได้...นายอย่ามาพูดให้ร้ายเขาเลย...ยังไงๆ
เราก็เป็นเพื่อนกันเท่านั้นนะจุนโนะ...ฉันชอบนายแบบเพื่อน... คาเมะยืนยัน ซึ่งก็ทำให้จุนโนะเม้มริมฝีปากแน่น
เฮ้อ....หนูเมะจัง......ไอ้หมอนั่นน่ะ ไม่มีวันชอบนายได้หรอก ฉันยืนยัน...
นายไม่ต้องมาพูดแบบนั้นหรอก ฉันจะลองพยายามดู ลองทำให้เขาชอบฉันให้ได้ คอยดูนะ!!
คาเมะสะบัดหน้าไปอีกทาง เขาสลัดตัวจนหลุดจากการเกาะกุม หันหลังไขกุญแจประตูรั้วมือไม้สั่น
เมื่อกุญแจลั่นดังคลิ๊ก เขาก็ยืดตัวขึ้น หันมาบอกจุนโนะว่า
นายอย่าเพิ่งมาให้ฉันเห็นหน้าได้มั้ย จุนโนะ...
ทำไม?
ฉันไม่รู้จะมองหน้านายอย่างไร...ฉันไม่เคยถูกเพื่อนสารภาพรักมาก่อน ฉันทำใจไม่ได้...นะ...เราห่างๆ
กันสักพักจะดีกว่า คาเมะตัดสินใจเงยหน้ามองหน้าเพื่อน เห็นใบหน้าของจุนโนะซีดสลดลง
ก็ได้คาเมะ จุนโนะเผยอปากพูดออกมา แต่เมื่อคาเมะพยักหน้ากำลังจะหันหลังเข้าบ้าน
จุนโนะก็ตวัดเอวบางจากทางด้านหลัง
อ๊ะ? คาเมะอุทานด้วยความตกใจ เมื่อลมหายใจอุ่นจัดแตะต้องที่ริมหู
ต้องการอย่างนั้นก็ได้คาเมะ แต่ว่า......ต้องหันมาก่อน จุนโนะกระซิบ ฝ่ามือใหญ่ที่แตะต้องเอวของคาเมะนั้นร้อนผ่าว
จุนโนะหมุนร่างของคนในอ้อมแขนให้หันมาเผชิญหน้า กอดร่างบางไว้ในวงแขน ฝ่ามือไล้ที่นวลแก้มของเพื่อนตัวเล็ก
ลมหายใจกรุ่นกลิ่นเบียร์อ่อนๆ ระเหยมาเข้าจมูก และคาเมะก็นึกแปลกใจที่เขาไม่เคยนึกรังเกียจเลยแม้แต่น้อย
ดวงตาที่ปกคลุมด้วยม่านขนตาค่อยๆ หลับพริ้มเมื่อจุนโนะแนบหน้าลงมาชิด ริมฝีปากร้อนผ่าวของร่างสูงประทับแนบแน่นที่กลีบปากบางอ่อนไหวและนุ่มนวล
จุนโนะเคล้าคลึงริมฝีปากของเขาอย่างอ่อนโยนและหวานล้ำ คาเมะเผลอส่งเสียงครางออกมาเบาๆ
และมันก็ถูกดูดซับด้วยมนต์จุมพิตของจุนโนะ
เอวบางถูกกระชับให้แน่นเข้า เมื่อจุนโนะรั้งตัวของคาเมะให้มาแนบชิดเรือนกายของตัวเอง
รั้วไม้ที่จุนโนะพิงไว้ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเมื่อหลังของคนตัวใหญ่พิงทาบไว้โดยมีน้ำหนักของคนตัวเล็กโถมเข้ามาด้วยอีกแรง
จุนโนะ....อื้อ..... ลมหายใจของคาเมะแทบขาด เขาหอบระรัวเมื่อจุนโนะถอนริมฝีปากออกจากกลีบปากสีกุหลาบของเขา
แต่แล้วคาเมะก็ต้องกัดฟันแน่นเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวไถลไซร้เล่นแถวซอกคอ ขบย้ำทั่วเนินอกที่โผล่พ้นร่มผ้าออกมา
คาเมะกำชายแขนเสื้อของจุนโนะแน่น เมื่อร่างสูงหวนกลับมาดูดดึงกลีบปากของเขาเข้าสู่มนต์จูบอีกครั้งหนึ่ง
ลมหายใจอุ่นๆ กับความนุ่มนวลของริมฝีปากสองคู่เคลื่อนประทับกันอย่างดูดดื่ม คาเมะตัวสั่นเทิ้มอยากจะห้ามจุนโนะเหลือเกินแต่ว่าความอยากรู้อยากลองกับสิ่งที่ไม่เคยได้รับมาก่อนทำให้เขาเผลอจูบตอบจุนโนะอย่างเร้าใจไม่แพ้กัน
และในที่สุด ร่างสูงก็เป็นฝ่ายถอนจุมพิตออกก่อน เขาจับดวงหน้าเล็กๆ ซบกับไหล่กว้างของเขา
รู้สึกลำตัวที่สั่นระริกของคาเมะได้ดี สองแขนแข็งแกร่งจึงกอดประทับรับขวัญร่างบางอย่างแน่นสนิท
ปละ...ปล่อยเถอะ คาเมะเงยหน้าจากไหล่กว้างของจุนโนะ พยายามจะทรงตัวให้มั่น
ดวงหน้าหวานเรียวไม่กล้าสู้หน้าของจุนโนะอีกต่อไปแล้ว รสจูบนั่นทำให้เขาอาย.........ก็เป็นคนประกาศปาวๆ
ว่าคิดกับจุนโนะแค่เพื่อนเท่านั้น แต่การกระทำเมื่อกี้นี้ มันห่างไกลกับถ้อยคำที่พูดลิบลับ
จุนโนะเสยผมค่อนข้างยาวของเขาให้เข้าที่ เขาขยับมาใกล้แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อคาเมะเป็นฝ่ายถอยหลังหนีไปสองสามก้าว
ดวงตาเรียวรีหรี่มองคาเมะอย่างน้อยใจ จุนโนะระบายลมหายใจยาว..........
ขอโทษนะที่จูบแรกของนายไม่ได้มาจากคนที่นายรัก แต่นั่นก็คือสิ่งเดียวที่ฉันจะได้จากนาย
จุนโนะพูดประโยคนั้นจากความรู้สึกที่มี คาเมะเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาที่ยากจะบรรยาย
ฉันไปล่ะ...จะพยายามไม่มาให้นายเห็นหน้าสักระยะหนึ่ง หวังว่านายจะสมหวังกับความรักนะ
หนูเมะจัง นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่คาเมะได้ยินจุนโนะเอื้อนเอ่ย จากนั้นร่างสูงก็ขับรถหายไปจากสายตา
ปล่อยให้เขาพยุงตัวอยู่ข้างรั้ว เมื่อนึกถึงริมฝีปากร้อนผ่าวของจุนโนะที่ได้ประทับตราจองกลีบปากของเขาแล้ว
ก็เกิดความรู้สึกสั่นสะท้านขึ้นมา เขารูดตัวนั่งแหมะกับพื้นหญ้าข้างรั้ว มือสั่นระริกสัมผัสแผ่วเบาที่กลีบปากช้ำชอก
.......ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า เขาหลงไปกับมนต์จุมพิตของเพื่อนสนิทของเขาเอง ..........
........นี่เขาคิดอย่างไรกันแน่กับจุนโนะสุเกะคนนี้นะ?........
คาเมะโอบกอดตัวเองแน่น ความอ้างว้างและความเย็นเฉียบของสิ่งรอบข้างทำให้เขาสั่นสะท้าน
......จุนโนะไปแล้ว และจะไม่มาให้เขาเห็นสักพัก......หรือตลอดไป.......
.........น้ำตาอุ่นจัดแตะต้องที่แก้มนวลทั้งสองข้าง
.......ก็เขาเองไม่ใช่เหรอ ที่ต้องการให้จุนโนะไป.........
แต่ว่า......พอลับสายตาจากเพื่อนคนนี้แล้ว ทำไมมันช่างรู้สึกอ้างว้างแบบนี้นะ.........
************************************
จุนโนะนั่งมองชายที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามอย่างเบื่อหน่าย อาการที่กระดี๊กระด๊ายามได้พบเขานั้น
ทำให้จุนโนะต้องแอบไปลอบยิ้มทางอื่น ดวงหน้าฉาบด้วยสีสันบางๆ ของอะกานิชิ จิน ทำให้เขานึกถึงคาเมะ...ดูเหมือนจะเป็นโชคชะตาที่เล่นตลกกับคนทั้งสาม
ทั้งเขาเองก็นึกอยากให้คาเมะเห็นใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางชิ้นของจิน
แต่จนแล้วจนรอดคาเมะก็ไม่เห็น แต่พอจินแต่งหน้ามา คาเมะก็ไม่อยู่ซะอีก ......เฮ้อ.....จุนโนะอยากกลั้นใจตาย
ควันจากกาแฟร้อนลอยกรุ่นอยู่เหนือถ้วยกาแฟ มันเป็นม่านบางๆ ที่กั้นเขาเอาไว้จากจิน
.......จุนโนะมองหน้าของจินผ่านควันกาแฟ แต่จริงๆ แล้วภาพที่เขามองก็คือควันขาวๆ
นั่นเอง หาใช่ใบหน้าออดอ้อนของอะกานิชิ จินไม่.......
ดีใจจังที่จุนโนะมาเดทด้วย มีความสุขที่สุดเลยล่ะ จินชะโงกหน้าส่งยิ้มข้ามโต๊ะมาให้เต็มๆ
จุนโนะหลบรอยยิ้มนั้นไม่ทันก็เลยยิ้มตอบเจื่อนๆ
เรียกว่ามาเดทเลยเหรอ? เขาเลิกคิ้วสูง จินพยักหน้าหงึกๆ แล้วก็กรีดนิ้ววนรอบปากถ้วยกาแฟของตัวเอง
ก็ใช่น่ะซิ...ดื่มกาแฟเสร็จแล้ว เราไปดูหนังกันม้า.....ยังมีหนังที่อยากดูตั้งหลายเรื่องแน่ะ
จินชวน
เอ้อ....ผมเกรงว่าจะ.......
ไม่ได้นะ ห้ามปฏิเสธ แหม...เสียความตั้งใจหมด จินจุ๊ปาก แล้วก็ส่ายนิ้วชี้ไปมาตรงหน้าจุนโนะ
ไปก็ได้ แต่ว่าต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะ...
อะไรหรือฮะ?
อยากให้คุณนัดคาเมะมาเที่ยว
อะไรนะ? จินทำตาลุกวาว สักพักเขาก็ปรับสีหน้าให้ดีขึ้น ริมฝีปากเคลือบสีซากุระอ่อน
แย้มยิ้มอย่างล้อเลียน
จะเดทกันหลายคู่ใช่มั้ยฮะ...แล้วคาเมะจะเดทกับใครล่ะ?
จุนโนะถอนหายใจเฮือก เขาส่ายหน้าช้าๆ หยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบ แล้วก็มองหน้าจินเขม็ง
เป็นท่าทีที่จินเห็นแล้วต้องสะเทิ้นอาย .....เท่เหลือร้าย...สายตาคมจัดนั้นส่องประกายวิบวับ
จนจินอยากจะจับหัวใจของตัวเองว่ามันยังเต้นอยู่หรือเปล่า? แต่แล้วจินต้องหุบยิ้มเมื่อได้ยินในสิ่งที่จุนโนะพูด
คาเมะจะเดทกับคุณ อะกานิชิ จิน...
อื๊อ....ไม่เอาง่ะ ก็ผมอยากไปกับคุณนี่ จินทำเสียงเง้างอน จนจุนโนะต้องเอื้อมมือข้ามโต๊ะมากุมมือขาวๆ
ของหนุ่มตรงหน้าไว้เป็นการปลอบใจ
.........หมับ......
จินหงายฝ่ามือและเป็นฝ่ายกำรอบมือของจุนโนะเอาไว้ซะเอง
คุณก็รู้ว่าผมชอบคุณ ทำไมถึงต้องมายัดเยียดเด็กที่ไหนก็ไม่รู้ให้ผมด้วยนะ เมื่อวานก็ช่วยชวนไปดิ้นให้ทีหนึ่งล่ะ
และยังจะให้ผมนัดเดทอีก...โอ๊ย...ผมไม่อยากฝืนตัวเอง ทำไมคุณไม่ไปหาหนุ่มคนอื่นที่เขา....เอ้อ......มีใจอย่างนั้นกับเพื่อนคุณล่ะฮะ
แต่คาเมะเขาชอบคุณ
หา?...อ๋อย...ย....ย... จินฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ทำเสียงงืดงาดในลำคอ จุนโนะแอบไปอมยิ้มทางอื่น
อาการแบบนี้อยากให้คาเมะมาเห็นเหลือเกิน
ตกลงนะครับ...อยากให้เพื่อนของผมมีความสุขบ้าง หลังจากที่.......ที่........เอ้อ....ไม่มีอะไรหรอก
ถ้าทำได้เอาไปเลย เดทครั้งที่สองกับผม... จุนโนะสะบัดหัว เขาก้มหน้านิดหนึ่ง แล้วก็เลิกคิ้วให้จินเป็นการขอความเห็นใจ
ซึ่งมันก็ทำให้จินอยากจะกรี๊ดสลบ
ได้ฮะ! จินรีบตอบรับทันทีด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ......ทำไมจะไม่ได้ล่ะ แค่พาเด็กเที่ยวเรื่องกระติ๊ดเดียว
ถ้าแลกกับจะได้ไปออกเดทกับจุนโนะอีกหน .........
*************************************
คาเมะเดินแกว่งแฟ้มเข้ามาที่ซุ้มโต๊ะไม้ข้างคณะเมื่อเห็นโคกิและอุเอดะนั่งอยู่ก่อนแล้ว
เขาสอดส่ายสายตาหาร่างสูงๆ ของใครคนหนึ่ง แต่ว่าไม่มีวี่แววว่าจุนโนะจะอยู่แถวๆ
นี้เลย
คาเมะกระแทกตัวนั่งกับเก้าอี้จนอุเอดะสะดุ้งโหยง
เฮ้ย...เบาๆ ก็ได้ เล่นเอาฉันแทบก้นกระดกแน่ะ
เซ็งโคตร.... คาเมะบ่นพึม ทำปากเจ่อใส่โคกิและคนรัก
เป็นอะไรล่ะ หนูเมะจัง? โคกิถาม
เปล่านี่...จุนโนะล่ะ?
กลับไปแล้ว..
กลับไปแล้วเหรอ? คาเมะยื่นหน้าถามเสียงดัง เมื่อได้รับคำตอบย้ำอีกครั้ง เขาก็หดหน้ากลับมา
ทำหน้ามุ่ยใส่เพื่อนสองคน
เห็นบอกว่ามีธุระนะ รู้สึกว่าจะบอกว่ามีเดท อุเอดะบอก
มีเดท? คาเมะขึ้นเสียงสูงปรี๊ด?
เฮ้ย...หนูเมะจัง เป็นบ้าอะไรวะ อุเอดะอุดหูถาม คาเมะก็เลยนั่งหน้าตูมไม่พูดไม่จา
............จุนโนะมีเดท.......
ฮึ!! ปากที่เจ่ออยู่แล้วยิ่งเจ่อเข้าไปอีก เผลอตัวเอานิ้วมือแตะที่ริมฝีปากที่ถูกขโมยจูบแรกไป...
ไหนว่ารักเค้าไง? แล้วพาใครเดทวะ คาเมะบ่นพึมพำ จนโคกิเอ่ยปากถาม เพื่อนตัวน้อยส่ายหน้า
คว้าแฟ้มมาถือไว้
กลับบ้านก่อนล่ะ เซ็ง!! คาเมะก้าวข้ามเก้าอี้ยาวมาได้ครึ่งก้าว ก็มีเสียงเรียกเข้าจากมือถือ
ก้มมองดู แล้วก็ทำหน้าสงสัย
ใครง่ะ?
คาเมะโต้ตอบกับโทรศัพท์สักครู่ ด้วยสีหน้าที่เพื่อนๆ เห็นแล้วก็ต้องสะกิดให้ดูกัน
ครับ...ครับ ...จะ...จะไปเดี๋ยวนี้แหล่ะฮะ คาเมะหน้าแดงก่ำขณะปิดโทรศัพท์ เขากระโดดกอดคอโคกิและอุเอดะ
พลางส่งเสียงดังลั่น
เขา...เขาโทรฯ มา...โอ๊ย...จินชวนฉันเดทล่ะ... คาเมะเผ่นพรวดเดียวออกไปยืนโบกไม้โบกมือให้เพื่อน
ไปก่อนนะ...เดี๋ยวเขาจะคอย....จินชวนเดท....ลัลล้า.... คาเมะเต้นกระหยองกระแหยงออกไปแล้ว
ท่ามกลางเสียงทอดถอนใจของเพื่อน และของใครอีกคนที่ก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ข้างๆ
โต๊ะนั่นเอง
ไปแล้วโว้ย...ไอ้โนะออกมาได้แล้ว... โคกิตะโกนบอก
จุนโนะกระแทกรายงานกับสมุดชีตดังปัง สีหน้าบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด
ไปเดทแล้ว.... เขาพึมพำเบาๆ
จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ง่ะเหรอ จุนโนะ
ก็งั้นซิ...เห็นมั้ยล่ะ พอรู้ว่าจินชวนเดท ดีใจอย่างกะถูกหวย จุนโนะพูดอย่างเซ็งๆ
แต่เขาก็ทำหน้าไม่ดีเวลาที่รู้ว่านายจะไปเดทน่ะนะ ฉันว่าเขาก็คงจะคิดอะไรๆ กับนายเหมือนกันบ้างล่ะน่า
อุเอดะพยายามให้กำลังใจเพื่อน แต่จุนโนะกลับยิ้มสมเพชตัวเอง เขาเกยคางกับหนังสือเรียนบนโต๊ะ
แล้วก็พูดเสียงต่ำว่า
ให้หนูเมะจัง.....เขาเรียนรู้ด้วยตัวเองดีกว่า....ฉันบอกก็ไม่เชื่อ..อ..อ..อ.......เซ็งโว้ย.......เฮ้อ........!!
งั้นไปเมากันดีกว่า ไม่มีเรียนแล้วนี่ โคกิชวน สะกิดแขนจุนโนะยิกๆ
ไม่ง่ะ ฉันไปดูอะไรเล่นสนุกๆ ดีกว่า จุนโนะคว้าตำราเรียนได้ ก็เดินลิ่วๆ ไปตามเส้นทางเดียวกับที่คาเมะเดินไป
ทันเห็นหลังคาเมะไวๆ ที่หน้ารั้วมหา ลัย และที่สำคัญกำลังเห็นคาเมะยิ้มรับให้กับอะกานิชิ
จินที่ยืนพิงรถอยู่หน้าประตู
แว่นกันแดดสีเข้มที่อยู่ใบหน้าของจินนั้น ทำให้ใครต่อใครมองเหลียวหลัง แต่ภายใต้แว่นดำนั้นล่ะ
จะมีมาสคาร่าโบ๊ะอยู่หรือเปล่า จุนโนะยังสงสัย
......เฮอะ.....หมอนี่ ทำเป็นแมนก็ได้ด้วยแฮะ...
....อย่างงี้ชักไม่น่าไว้ใจ ......
******************************
ค่ำวันนั้น จินพาคาเมะเข้าๆ ออกๆ ระหว่างร้านค้าและร้านกาแฟ มีการชวนคุยด้วยแต่ก็ไม่มากนัก
คาเมะเดินเคียงข้างอะกานิชิ จิน ในตอนแรกด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้น ปิดไม่มิด แต่หลังๆ
นี่ชักจะยังไงๆ ก็บางครั้งจินจะหยุดมองสินค้าในร้านชิเซโดนานผิดปกติ ถ้าจินจะชวนคาเมะเข้าไปซื้อของในร้านเครื่องสำอางนั้น
เขาเองก็จะไม่แปลกใจเลยล่ะ
ไปทานข้าวกันมั้ย หิวหรือยังเด็กน้อย? จินชวน เมื่อเห็นคาเมะเริ่มเดินช้าลง
หิวฮะ คาเมะบอกอายๆ
ไปกินข้าวกันเร้ว...! จินเดินนำเข้าไปในร้านหรูแห่งหนึ่ง ที่เคยมากินกับโทโมะบ่อยๆ
เขาสอดส่ายสายตาดู หวังว่าจะไม่พบกับคนรักที่นี่นะ
โต๊ะตรงมุมในสุดของร้านถ้าจะเหมาะ เพราะถ้าโทโมะเกิดอยากเข้ามากินอาหารที่นี่ ก็จะได้ไม่เจอเขา
เพราะโทโมะชอบนั่งกินด้านนอก
คาเมะเดินตามจินเข้ามาในห้องอาหารที่มิดชิดแบบนี้ ก็ชักใจเต้น ลงคู่เดทพามาด้านในสุดแบบนี้
ไม่แคล้วต้องการความเป็นส่วนตัว
.....นี่แสดงว่าจินชักจะคิดยังไงๆ กับเขาแล้วใช่มั้ยเนี่ย........
.
อาหารที่วางอยู่ตรงหน้าถูกเสิร์ฟมาจนครบ แต่เป็นของที่เขาไม่ชอบสักอย่าง
นั่นก็สลัดผัก.....นี่ก็พริกหวานอบชีส สเต็กปลาแซลมอนรมควันที่เหม็นคาว .......
คาเมะกลืนน้ำลายดังเอื๊อก นี่ถ้าไปกับจุนโนะนะ....เขาก็จะได้กินแต่ของที่ชอบ แถมยังมีบริการจากคนร่างสูงอีกด้วย
เขามองแก้วน้ำส้มที่ขึ้นละอองน้ำจับอยู่รอบแก้ว รู้เลยว่าจินชอบกินน้ำส้ม......แต่คาเมะชอบน้ำแอ๊ปเปิ้ลคั้นมากกว่า
แต่จินไม่ถามเขาสักคำ พอมาถึงก็สั่งน้ำนางเอกทันทีสองแก้ว
มื้อนั้นคาเมะกินอาหารได้หน่อยเดียวทั้งๆ ที่หิวแทบขาดใจ แต่คนที่อิ่มก็คงจะเป็นจิน......
สงสัยคืนนี้คงต้องพึ่งข้าวปั้นจากร้านสะดวกซื้อข้างทางแหงๆ
อิ่มล่ะ...กลับกันดีมั้ย? จินชวนกลับ หลังจากจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว
เอ้อ...แล้วหนังที่จะไปดูล่ะฮะ คาเมะท้วง
อ๋อ...อืมมม..เอาไว้วันหลังล่ะกันนะ...ตอนนี้ก็ค่ำมากแล้ว พอดีฉันมีรายงานด่วนน่ะ
ยังทำไม่เสร็จเลย จินบอกพลางดูนาฬิกาข้อมือ เขาส่งยิ้มหวานจ๋อยให้คาเมะ ซึ่งก็ทำให้ร่างเล็กยิ้มตอบ...ได้แค่นี้ก็ยังดี.....แต่จินพูดเมื่อกี้นี้นาว่า
เอาไว้วันหลังค่อยดู นั่นแสดงว่าเขาต้องชวนออกมาเดทอีกแน่นอน
คาเมะเดินยิ้มตามจินไปจนจะออกจากร้านอาหารอยู่แล้ว เมื่อจินอยู่หยุดชะงักกระทันหัน
เขาจึงชนเข้ากับหลังของคนเดินหน้า ได้ยินเสียงจินอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจว่า
อึ๊ย..ย....โทโม้..ะ...ะ.ะ...
*******************************************
**********************************
to be continue