Loving YOU ...4

.....................

จินนอนหงายแผ่หรา ดวงตาจับนิ่งบนเพดานห้อง เตียงไหวยวบเมื่อคนที่นอนข้างกายลุกไปเข้าห้องน้ำ เขาพลิกตัวนอนตะแคงข้าง หันหลังให้กับประตูห้องน้ำที่ถูกปิดสนิทลง
เหลือบตาดูทั่วร่างกาย ร่องรอยของการทำรักจากโทโมะฮิสะปรากฏให้เห็นเป็นจ้ำๆ อารมณ์สะท้านอ่อนไหวในค่ำคืนที่ผ่านมา ความรุนแรงของโทโมะทำเอาเกือบช้ำ เขาถอนหายใจ แม้กายจะถูกทำให้เติมเต็มด้วยไฟสวาท แต่ใจนี่ซิ กลับนึกไปถึงดวงหน้าของใครบางคน ...คนที่เพิ่งจะได้รู้จักกันที่ผับ ...ใครคนนั้นที่หล่อเหลาบาดใจ และเท่เร้าใจเหลือเกิน

ดวงหน้าเรียวงามหลับพริ้มพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆ เมื่อนึกถึงหน้าของ ...จุนโนะสุเกะ

.....คืนนี้ต้องลองไปที่ลานา เทคดูอีกครั้ง อาจจะได้เจอ...

แต่โทโมะจะยอมเร้อ...
...จินลุกขึ้นนั่ง สองแขนกอดเข่าเอาไว้ เขาถอนหายใจขณะชำเลืองมองห้องน้ำ
“เฮ้อ....เมื่อไรนายจะเบื่อฉันซะทีนะ โทโมะ...” จินซบหน้ากับท่อนแขน เขาโผเผลุกขึ้นยืน หันกลับไปดูความยับย่นของเตียงรักแล้วก็ทำหน้าเบ้ เดินประคองตัวเองไปเคาะประตูห้องน้ำ
“โทโมะ เร็วๆ หน่อยซิ ฉันมีเรียนช่วงเช้านะ” จินตะโกน

พอสิ้นเสียง ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออกแง้มๆ มือของคนในห้องไขว่คว้าร่างของเขา พอจับแขนได้ก็ลากเข้าไปในห้องน้ำ
“อาบด้วยกันก็สิ้นเรื่อง” เสียงโทโมะบอกขณะปิดประตูดังปัง
“อย่าน้า...า...า...เดี๋ยวไม่ได้ไปเรียนหรอก...” จินครางเสียงกระเส่า....
ต่อให้โทโมะฮิสะรุนแรงแค่ไหน จินก็ไม่อาจทนต่อแรงปรารถนาอันเร้าอารมณ์ได้เลยสักครั้ง ทั้งๆ ที่เจ็บแต่ในความเจ็บนั้นก็ยังแฝงความสุขด้วยทุกครั้ง
จินอดนึกไปถึงจุนโนะสุเกะไม่ได้ อยากรู้จริงๆ ว่า ถ้าเป็นบทรักของนายคนนั้น จะให้ความรู้สึกแบบใดกันน้า

พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วก็พากันออกไปนอกอะพาร์ตเมนต์ ระหว่างทางจินอ้อนจะไปลานาเทคให้ได้ แต่โทโมะส่ายหน้าบอกว่า
“ไม่ได้หรอก...คืนนี้ฉันต้องไปทำโปรเจ็กกับเพื่อน”
“อยากไปนี่” จินฮึดฮัด นั่งกระแทกเบาะ ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยมาสคาร่านิดๆ นั้นบูดสนิท
“โอ๋ๆ จิน...เอาไว้ไปพรุ่งนี้ก็แล้วกันนะ” โทโมะพยายามปลอบ เขาหอมมือของจินดังฟอด
“ไม่เอาง่ะ อยากไปคืนนี้นี่นา”
“งั้นนายไปคนเดียวได้มั้ยล่ะ”
“หา???” จินทำตาลุกวาว ....ในใจตื่นเต้นเหลือกำลัง ไม่อยากเชื่อเลยว่าคนอย่างโทโมะจะปล่อยเขา จินนึกกระดี๊กระด๊าภายใต้สีหน้าที่กระเง้ากระงอด
“แหม...ไม่อยากเลยอ่ะ...ไม่อยากไปดิ้นคนเดียวนี่นา...โทโมะไปด้วยเหอะน้า” จินทำเสียงอ้อน เขาขยับร่างมาออเซาะคนรัก แต่โทโมะหัวเราะแล้วก็บอกว่าให้จินไปเองเถอะ เขาไปไม่ได้จริงๆ
“นาย...นายให้ฉันไปคนเดียวจริงๆ ง่ะ?” ลองถามหยั่งเชิงดู
“ฮือ....ไปคนเดียวก็ได้นี่ ถ้าอยากไปก็ ...แต่กับฉันน่ะเอาไว้วันหลังนะที่รัก” เขาว่า
“ฮึ!” จินแกล้งค้อน แต่ในใจตีปีกพรึ่บๆ ขอให้จุนโนะสุเกะมาเที่ยวในวันนี้ด้วยเถอะ

****************************************

เสียงของจานชามกระทบกันดังอยู่ชั้นล่าง จุนโนะเดินย่องลงมาจากบันไดชั้นล่าง เดินตามเสียงนั้นจนมาหยุดที่หน้าประตูครัว เขากอดอก อิงไหล่กว้างกับขอบประตู มองร่างเล็กๆ ของคาเมะหยิบโน่นจับนี่อยู่หน้าเตา ดวงหน้าขาวใสเป็นมันเพราะความร้อนจากไฟในเตา ร่างเล็กหมุนซ้ายหมุนขวาง่วนอยู่กับงานตรงหน้า จนมาหยุดนิ่งอยู่กับร่างของเพื่อนตัวสูงที่ยืนยิ้มเผล่อยู่ที่หน้าห้อง
“อ้าว...ตื่นแล้วหรือ จุนโนะ?”
“ยังมั้ง...” เสียงเนือยๆ ตอบมาอย่างยียวน เล่นเอาคนถามค้อนขวับ
“แหม...ก็ถามไปงั้นแหล่ะ อยากให้นอนสบายๆ ตื่นสายๆ ก็ได้ รีบลุกมาทำไมล่ะ?”
“ไม่มีคนนอนกอดแล้วนี่ หนูเมะจังอยากลุกขึ้นมาก่อนทำไม...เตียงมันอ้างว้างก็เลยลุก” จุนโนะพูดหน้าตาย แต่คนฟังหน้าร้อนซู่ขึ้นมาทันที

ถ้อยคำแซวกันแบบนี้ทำไมจะไม่เคยฟัง แต่วันนี้ทำไมเขากลับรู้สึกเคอะเขินขึ้นมาได้นะ
คาเมะปรายตามองเพื่อนที่ยังอยู่ในชุดนอนของเขาเอง เห็นแล้วก็ขำ ก็เขาเองตัวเล็กกว่าจุนโนะตั้งมากมาย เวลาที่เสื้อผ้าของเขามาอยู่บนร่างของจุนโนะมันถึงตลกนัก ดูเอาเถอะเสื้อนอนก็คับติ้ว และยังกางเกงนอนก็สั้นเต่อ เลยหัวเข่าของจุนโนะมานิดเดียวเอง เขามองเลยไปที่หัวยุ่งๆ ของร่างสูง ก็นึกขำ
“หัวเราะอะไร?” จุนโนะถามยิ้มๆ เมื่อเห็นคาเมะปล่อยก๊ากออกมา
“เปล่า...”
“เปล่าอะไรกัน?” ร่างสูงกว่าขยับเข้ามาในห้องครัว หยุดยืนอยู่เบื้องหน้าแม่ครัวจำเป็น
“ก็นายใส่เสื้อผ้าฉันแล้วดูตลกดีนี่นา”
จุนโนะหรี่ตามองดวงหน้าหวานของเพื่อนตัวเล็ก แล้วก็ก้มหน้าลงมาจนลมหายใจระกับปอยผมเหนือหน้าผากของคาเมะ
“สงสัยต้องเอาเสื้อนอนมาทิ้งไว้ที่ห้องนายบ้างแล้วล่ะ”
“แหม...ใจคอจะค้างบ้านฉันเนี่ยนะ?”
“อื้อ....แล้วนายจะให้ฉันมาค้างบ่อยๆ ได้มั้ยอ่ะ?” เขาถาม พลางขยับตัวเข้าใกล้ร่างเล็กๆ ของคาเมะเข้าไปอีก คาเมะถอยหลังจนสะโพกชนกับเคาน์เตอร์ด้านหลัง ส่งเสียงอึกอัก
“ก็ได้นี่นา....แต่ห้ามนอนแบบเมื่อคืนอีกนะ”
“หือ...เมื่อคืนนอนกันไงหว่า จำไม่ได้”
“ก็เล่นกอดฉันซะแน่นออกอย่างนั้นน่ะ หายใจไม่ออกนะเว้ย....” คาเมะเงยหน้าตอบ สายตาอยู่ระดับเดียวกับปลายจมูกของจุนโนะ ลมหายใจอุ่นๆ รวยรินที่ข้างขมับ ดวงตาเรียวรีหลุบลงต่ำ จับจ้องที่ริมฝีปากแดงของหนุ่มน้อยตรงหน้า จุนโนะก้มหน้าต่ำมาอีกนิดเกือบจะชิดกับผิวแก้มนวล
“ช่วย....ช่วยขยับออกไปหน่อยได้มั้ย...ฉัน...ฉันยังทอดไข่ไม่เสร็จ...” คาเมะบอกตะกุกตะกัก เมื่อดวงตาดำคมของจุนโนะมองที่ริมฝีปากเย้ายวนของเขา

จุนโนะหัวเราะเบาๆ แล้วก็ก้าวถอยหลังสองสามก้าว คาเมะรีบหันหน้าเข้าเตา ใจเต้นตึ่กตัก ทำไมจุนโนะถึงได้มีอาการแปลกๆ กับเขานะ...และทำไมเขาต้องใจเต้นแรงถึงขนาดนี้ด้วย
หางตาเห็นร่างสูงเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร กางหนังสือพิมพ์ออกกว้างทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ คาเมะค้อนขวับ จุนโนะทำราวกับเป็นพ่อบ้านก็ไม่ปาน เขาหันกลับไปสนใจอาหารในเตา รู้สึกร้อนผ่าวที่ริมฝีปากบางของตัวเอง เมื่อกี้จุนโนะทำท่าเหมือนกับจะก้มจูบเขาอย่างนั้นแหล่ะ ถ้าเขาไม่บอกให้ถอยไป เขาอาจจะโดนจูบแล้วก็ได้ ...เอ...หรือว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่านะ..
คาเมะสลัดหัวไปมา ตักไข่ดาวกับหมูแฮมใส่จานมาวางตรงหน้าจุนโนะ ร่างสูงพับหนังสือเก็บ เขาก้มลงสูดดมความหอมของอาหารตรงหน้า
“เหลือง... กรอบดูน่ากินจัง” จุนโนะเลียริมฝีปาก ส่งสายตาหยาดเยิ้มให้คาเมะ
“อย่างงี้ต้องขอตัวเอาไปเป็นแม่บ้านสักพักหนึ่ง มีหวังฉันอ้วนแน่ๆ เลยนะเนี่ย”
“บ้า...” คาเมะค้อนขวับ....
จุนโนะกินไปมองหน้าคนทำไป แล้วก็บอกว่าคืนนี้จะชวนคาเมะไปผับด้วย
“ไป...ไปซิ...เผื่อ...เผื่ออะกานิชิ จินจะไปด้วย” คาเมะทำท่าตื่นเต้น ดวงหน้าสวยยิ้มแป้นแร้นใส่ กิริยาเช่นนี้ทำให้จุนโนะเมินหน้าไปทางอื่น ใบหน้ายิ้มแย้มเมื่อสักครู่บึ้งตึงขึ้นมาทันตาเห็น เขารีบกินรีบอิ่ม แล้วก็แต่งตัวกลับบ้านซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก...
ก่อนไปก็สำทับว่า
“แต่งตัวรอล่ะ จะขับรถมารับไปเรียน” เสียงห้วนจัดจับความรู้สึกของคนฟังยิ่งนัก
“เสียงห้วนเชียว” คาเมะบ่นพึมหลังจากมองตามหลังท้ายรถคันหรูของจุนโนะไป.......

****************************

จุนโนะจอดรถที่ลานจอดรถของลานาเทค เขาเดินนำพรรคพวกเข้าไปสู่ความอึกทึกของ แสง เสียง สียามค่ำคืน คาเมะดูตื่นเต้นมากเป็นพิเศษทั้งๆ ที่ก็ยังไม่อาจรู้ได้เลยว่า คืนนี้เขาจะพบกับคนที่แอบชอบหรือเปล่า

ทั้งจุนโนะและคาเมะรวมถึงโคกิและอุเอดะได้ที่นั่งที่ติดกับเสา ที่เดิม...ที่พวกเขามานั่งเมื่อวาน เมื่อเสียงเพลงรุมเร้าหนักเข้า จุนโนะก็ดึงตัวคาเมะออกไปดิ้นกลางฟลอร์ เนื่องจากวันนั้นเป็นวันศุกร์สุดสัปดาห์พอดี คนจึงแน่นมากเป็นพิเศษ พวกวัยรุ่นต่างเบียดเสียดกันอยู่บนที่ยกพื้น คาเมะเองก็ต้องเต้นใกล้ๆ กับจุนโนะ มีบ่อยครั้งทีเดียวที่เขาถูกคนข้างๆ ชนจนเซมาปะทะอกของจุนโนะ ร่างสูงกอดเพื่อนตัวน้อยเอาไว้ เพราะเกรงว่าจะล้ม คาเมะก็จับแขนเสื้อของจุนโนะไว้แน่นเช่นกัน
“ไม่เอาแล้วง่ะ ไม่เห็นสนุกเลย คนก็แยะ กลับที่เหอะ” คาเมะบ่น หน้ามุ่ย
“ไปสิ” จุนโนะเห็นด้วย คนแน่นออกอย่างนี้จะสะบัดหัวโยกก็ไม่ถนัดนัก กำลังจะรั้งร่างของคาเมะให้เดินออก แต่เขาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อรู้สึกว่าแขนข้างหนึ่งถูกใครคนหนึ่งดึงเบาๆ เมื่อเขาหันไปมอง ก็ต้องนิ่งอึ้ง

..........อะกานิชิ จิน......

จุนโนะเลิกคิ้วสูง ในขณะที่จินยืนยิ้มละมัยอยู่ข้างๆ
“สวัสดีครับ จุนโนะสุเกะ........เอ้อ.......จุนโนะสุเกะอะไรเอ่ย..” จินถามยิ้มๆ
“ทางุจิ จุนโนะสุเกะครับ...” จุนโนะตอบอย่างสุภาพ เขารีบหันไปมองคนที่ยืนอยู่อีกด้านหนึ่ง
“จะ.....จุนโนะ..ะ...ะ....” คาเมะอ้าปากค้าง เขากำลังกระตุกแขนเสื้อของจุนโนะยิกๆ ด้วยความตื่นเต้น
จุนโนะอยากจะบ้าตาย เมื่อหันกลับไปมองจินอีกครั้งหนึ่ง....ทำไมวันนี้เจ้าหมอนี่ถึงไม่ปัดบลัชออน หรือทามาสคาร่านะ วันนี้ดูหล่อมากกว่าจะสวย และคาเมะเองก็เห็นด้วยว่าวันนี้จินไม่ได้แต่งหน้ามา....
......เฮ้อ........
“แนะนำ...แนะนำหน่อยซี้....” คาเมะกระซิบกระซาบไม่ห่าง สายตาแวววาวจับจ้องอยู่ที่ร่างของจิน
“อือ.....”
“ไปคุยกันข้างล่างมั้ยครั้บ” จุนโนะชวนจิน ซึ่งฝ่ายนั้นก็พยักหน้าหงึกๆ เดินตามมาอย่างง่ายดาย
จุนโนะชวนให้นั่ง จินก็นั่งโดยดี แถมยิ้มเรี่ยราดให้กับเพื่อนๆ ของจุนโนะอีกด้วย

จุนโนะก้มมองปลายนิ้วชี้ของคาเมะที่แอบสะกิดต้นขาของเขาใต้โต๊ะอีกรอบ แล้วก็ถอนหายใจยาวเหยียด
“ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะครับ นี่เพื่อนๆ ผม...คนนี้ชื่อโคกิ...แล้วนี่อุเอดะ ส่วนคนตัวเล็กน่ารักคนนี้ชื่อ คาเมนาชิ คาซึยะครับ...” จุนโนะแนะนำคาเมะแบบเต็มยศ จินยิ้มให้ตามมารยาท แต่แล้วก็มองหน้าคาเมะเขม็ง
“เอ๊...คนนี้คุ้นๆ หน้าแฮะ...” จินขมวดคิ้วจ้องคาเมะเอาตรงๆ เล่นเอาคนถูกมองก้มหน้าเขินด้วยความอาย แต่แล้วจิน
ก็หมดความสนใจในตัวคาเมะ เขาหันมามองหน้าหล่อๆ ของจุนโนะต่อ
“โชคดีจังที่เสี่ยงมาวันนี้ ได้เจอจริงๆ ด้วย” จินบอกแล้วก็เผลอปิดปาก เขาหัวเราะน้อยๆ เมื่อเห็นทุกคนในโต๊ะมองเขาตาเขม็ง
“เออ...ผมหมายถึงว่า วันนั้นที่ได้คุยกันก็รู้สึกถูกชะตา นึกว่าคงจะได้เจอกันอีก”
“แล้วเพื่อนคุณอีกคนไม่ได้มาด้วยกันหรือครับ” จุนโนะถาม
“คนไหนฮะ...”
“ก็คนที่หล่อๆ ตาโตๆ รู้สึกว่าจะเป็นเพื่อนสนิทของคุณ”
“อ๋อ...โทโม้....โทโมฮิสะ ยามาชิตะ...เป็นเพื่อนเฉยๆ ครับ เพื่อนกันธรรมด๊า ธรรมดา” จินรีบบอก
จุนโนะขมวดคิ้ว ทำเสียงอือในลำคอ เห็นคาเมะแอบทำหน้าเยาะเขากรายๆ ราวกับจะบอกว่า

.........เห็นม้า....ฉันบอกแล้วว่าเขาเป็นเพื่อนกันเฉยๆ......

จุนโนะสั่งเบียร์มาเลี้ยงจิน บอกเพื่อนคนใหม่ว่า มื้อนี้เขาเป็นเจ้าภาพเอง โคกิเองก็ชวนจินคุยบ้าง ซึ่งจินเองก็รู้สึกจะเป็นกันเองกับเพื่อนของเขามาก ยกเว้นก็แต่คนที่นั่งเงียบอย่างคาเมะที่มองคนนั้นคุยที มองคนนี้คุยที นานๆ ถึงจะส่งเสียงมาให้ได้ยิน เพราะเจ้าตัวมัวแต่มองหน้าของอะกานิชิ จินเพลิน
“อื๋อ...เพลงนี้ผมชอบ ใครอยากไปดิ้นมั่งเอ่ย” จินเคาะนิ้วกับโต๊ะให้เข้ากับจังหวะเพลง และโดยที่ไม่รอคำตอบ เขาคว้าหมับที่แขนของจุนโนะและก็บอกว่า
“ไปดิ้นกันเถอะฮะ” พร้อมกับส่งสายตาอ้อนมาให้เต็มๆ จุนโนะอยากมุดโต๊ะหนีเหลือเกิน ไม่กล้าหันไปมองหน้าเพื่อนคนอื่นหรอก ยิ่งคาเมะด้วยแล้วเขาไม่อยากมองเลย ก็เห็นๆ อยู่ว่าคาเมะมองหน้าเขาทีและหันไปมองจินอีกที จากนั้นก็หลุบตาลงมองแก้วเบียร์ สีหน้าเศร้าสลดอย่างปิดไม่มิด
จุนโนะนึกอยากจะพูดอะไรบางอย่างเป็นการให้กำลังใจ แต่คาเมะก็เอาแต่นั่งก้มหน้า ความสงสารเพื่อนรักวิ่งแล่นขึ้นมาจับใจ ถ้าเขาจะทำอะไรบางอย่างให้คาเมะสมหวังเล็กๆ น้อยๆ ก็น่าจะทำไม่ใช่หรือ...
“เอ้อ...งั้นก็ได้ ...เดี๋ยวมานะ” ท้ายประโยคจุนโนะบอกกับเพื่อน
“จุนโนะ...ะ...ะ...” คาเมะครางเสียงอ่อย เมื่อเห็นจินเดินไปกับจุนโนะ
เขาเกยคางไว้กับโต๊ะ หมุนแก้วเบียร์ในมือไปมา
“จินเขาไม่สนใจฉันเลยอ่ะ...โคกิ...อุเอดะ....” คาเมะบ่นเสียงเศร้าๆ ปรายตามองคนสองคนที่กำลังยืนดิ้นอยู่บนฟลอร์
“หรือว่าเขาจะชอบจุนโนะ?”
“รอดูไปก่อนน่า...หนูเมะจัง...” โคกิตบหลังมือเพื่อนเบาๆ

................................

บนฟลอร์เต้นรำ จินยืนเต้นกระแซะจุนโนะอยู่ไม่ห่าง เขาพยายามทำให้ดูเหมือนกับว่าโดนคนอื่นเบียดแล้วก็ผวามาซบกับจุนโนะบ่อยครั้ง จนอีกฝ่ายรู้สึกอึดอัด จุนโนะมองไปที่โต๊ะ เห็นสายตาของคาเมะมองมาอย่างละห้อยหา รู้สึกหมั่นไส้แกมสงสาร ก็เห็นๆ กันอยู่ๆ ว่า นายจินคนนี้น่ะไม่เห็นเพื่อนตัวน้อยอันสุดแสนจะน่ารักของเขาอยู่ในสายตาเลย
“เอ้อ...อะกานิชิคุง” จุนโนะเรียก จินหันขวับมายิ้มหวานให้ทันที
“เรียกผมว่าจินก็ได้ฮะ”
“ครับ...จิน...คุณเห็นเพื่อนของผมมั้ย...คนนั้นน่ะ” จุนโนะบุ้ยใบ้ไปทางคาเมะที่ตอนนี้ หันกลับไปนั่งเอาคางเกยโต๊ะอีกแล้ว
“อ๋อ...น้องตัวเล็กคนนั้น ทำไมหรือฮะ”
“ผมอยากให้คุณช่วยไปชวนเขาดิ้นหน่อยได้มั้ยครับ...ท่าทางเขาคงจะเซ็งพวกเพื่อนเก่าแล้วล่ะ ผมอยากให้ลองเต้นกับเพื่อนใหม่ๆ อย่างคุณบ้าง...”
“แหม...แต่ผมอยากเต้นกับจุนโนะนี่ฮะ” จินกระแซะเข้ามาใกล้ วางมือบนไหล่ข้างหนึ่งของร่างสูง พลางชะม้ายชายตาให้ จุนโนะรีบเบือนหน้าหนี เขารู้สึกกระอักกระอ่วนใจเหลือเกิน ....ทำไมหมอนี่มันถึงออเซาะได้ขนาดนี้วะ..........แล้วเพื่อนชายของนายคนนี้มันไปอยู่ที่ไหนกันนะ ถึงได้ปล่อยให้นายจินคนนี้มันมาปล่อยเนื้อปล่อยตัวอยู่แถวนี้ได้
“เต้นซะเพลงสองเพลงก็ได้น่า....จินคนสวย....ถ้าทำได้เดี๋ยวผมมีรางวัลให้นะครับ...” จุนโนะหยอดคำหวานใส่
“งั้นถ้าผมชวนเพื่อนคุณเต้น จะให้อะไรผมเอ่ย?”
“จินอยากได้อะไรล่ะครับ?”
“อืมมม....เอาอะไรดีน้า...??” จินทำท่าเคาะแก้ม ดวงหน้ายิ้มแป้นแบบเป็นต่อ
“ขอควงจุนโนะไปออกเดทได้หรือเปล่า?”
จุนโนะกลืนน้ำลายดังเอื๊อก มองหน้าจินแบบประเมินท่าที
“พูดจริงหรือครับเนี่ย?”
“ก็จริงง่ะซิ โอเคมั้ยครับ ถ้าโอเคผมจะไปชวนเพื่อนคุณเต้นเดี๋ยวนี้เลย...ว่าไงเอ่ย?” ดวงหน้าหล่อเหลาของคนพูดลอยเข้ามาใกล้ จุนโนะนึกไปถึงถ้าเพียงแต่จินจะมีมาสคาร่าหรือปัดบลัชออนพร้อมกับแย้มยิ้มด้วยกลีบปากสีซากุระ คาเมะก็คงจะเชื่อในสิ่งที่เขาพูด แต่อีกใจหนึ่งก็นึกสงสารคาเมะ สีหน้าผิดหวังที่จินไม่สนใจนั่นทำให้จุนโนะอยากจะอ้าปีกกอดรับขวัญเหลือเกิน ถ้าปล่อยให้คาเมะรู้ว่าอะไรเป็นอะไรด้วยตัวเองคงจะดีกว่า

เมื่อหมดเพลงสุดมันส์เพลงนั้นแล้ว จินเป็นคนเดินยิ้มกริ่มเข้าไปหาคาเมะด้วยตัวเอง เขายื่นมือมาตรงหน้าร่างเล็กๆ นั่น
คาเมะมองมือของจินแล้วก็ลุกขึ้นนั่งตัวตรง ดวงหน้าฉายแววประหลาดใจเพียงชั่วแว่บเดียวก็เปลี่ยนมาเป็นยิ้มแย้มขึ้นทันที
“เต้นรำมั้ยครับ” จินถามยิ้มๆ แล้วก็เผื่อยิ้มหวานมาทางจุนโนะด้วย

จุนโนะมองมือของคาเมะที่อยู่ในอุ้งมือของจิน เห็นแล้วมันก็ใจหายอย่างไรชอบกล ทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าอย่างไรซะจินก็คงไม่มีวันเป็นฝ่ายรุกจีบคาเมะได้เองหรอก
...........................

“ไม่แน่นะ บางทีหมอนั่นอาจจะโดนเสน่ห์ของหนูเมะจังของเราเข้า อาจจะเปลี่ยนมาเป็นแมนมั่งก็ได้” อุเอดะพูดโพล่งออกมาเมื่อเห็นจุนโนะมองเพื่อนรักออกไปยืนดิ้นไม่วางตา
“ฉันยังไม่เห็นทาง” โคกิขัดแย้งขึ้น
“ก็บอกแล้วไงว่าไม่แน่....ฝ่ายรับก็อาจเปลี่ยนเป็นฝ่ายรุกได้ถ้าอยู่ในอีกสถานการณ์หนึ่ง”
“พวกนายจะพูดให้ได้อะไรขึ้นมานะ” จุนโนะเอ็ด
“เอางี้ ลองเปิดเพลง I will survive ให้นายจินเต้นเด่ะ รับรองได้เรื่อง” โคกิพูดไปหัวเราะไป
จุนโนะมองตาขวาง เขายักไหล่ แล้วก็กระดกเบียร์ลงคอแทบจะหมดแก้ว เขาสั่งเครื่องดื่มมาเพิ่ม ไม่ได้ยินหรอกว่าทั้งคาเมะและจินพูดคุยอะไรกัน แต่ท่าทางสดชื่นของเพื่อนตัวเล็กนั้นทำให้เขาต้องดื่มจัดขึ้นซะแล้ว
............................................................

และที่บนฟลอร์เต้นรำ.....
“ได้ยินจุนโนะเรียกคุณว่าหนูเมะจัง...ฟังแล้วน่ารักดีนะฮะ....เหมือนเป็นน้องเล็กเลย” จินชวนคุย คนที่อัดแน่นบนฟลอร์เต้นรำทำให้เขากับคาเมะต้องยืนเต้นจนตัวแทบจะติดกัน ซึ่งนั่นก็ไม่ได้ทำให้จินรู้สึกหวั่นไหวแต่อย่างใดผิดกับตอนที่เต้นกับจุนโนะลิบลับ
“ผมอายุน้อยที่สุดในกลุ่มฮะ...เรียกกันมาตั้งแต่คบกันสมัยม. ต้น” คาเมะตอบอ้อมแอ้ม เขาช้อนตามองใบหน้าของจิน เห็นแล้วก็อยากเขกกะโหลกเจ้าเพื่อนตัวสูงซะนัก พูดออกมาได้อย่างไรกันว่านายอะกานิชิ จินแต่งหน้าแต่งตาเพียบ ไม่จริงสักหน่อย...ออกจะหล่อเท่ปานนี้
“อ๋อ...คบกันนานแล้วน่ะซินะ อือ...อิจฉาจัง......”
“เหรอฮะ...แหม...” คาเมะก้มหน้าหัวเราะ

เมื่อมีใครคนหนึ่งเซมาปะทะเขา ทำให้คาเมะถลำไปข้างหน้า แต่โชคดีมีร่างของจินรับไว้ทัน
“อ๊ะ?...ขะ...ขอโทษฮะ” คาเมะพูดตะกุกตะกัก ผิวแก้มร้อนซู่ เมื่อตัวเขาอยู่ในอ้อมแขนของจิน
“ไม่เป็นไร อุบัติเหตุนิดหน่อย” ร่างสูงกว่าพูดพลางยักไหล่ เขายิ้มให้คาเมะเห็นหน้าสวยหวานของคนตรงหน้าอายจนหน้าแดง
จินรู้สึกอึดอัด ......อย่าบอกนะว่าเจ้าตัวเล็กคนนี้ชอบเขา...?...
อ๊ะ.....ไม่น่า....จะให้ชอบคนพวกเดียวกันได้ไง...จินไม่เอ๊า
... แต่ว่า......
.....คิดไปคิดมา คบคาเมะไว้ก็ไม่เสียหลาย ถ้าจะเป็นวิธีที่จะทำให้จุนโนะหันมามองเขาบ้าง เพราะดูท่าว่าจุนโนะจะห่วงและรักเพื่อนคนนี้มากเป็นพิเศษ.......
จินหรี่ตามองคาเมะ พลางคิดว่า...ทำดีต่อคาเมะไว้ก็ถ้าจะดี....จะได้เข้าถึงจุนโนะได้มากขึ้น
“ดูจุนโนะจะรักคุณมากนะ คาเมนาชิคุง” จินถาม
คาเมะพยักหน้า
“พวกเรามีที่สนิทกันอยู่สี่คน ก็เลยรักกันมากเป็นของธรรมดา”
“อือ....ดีจังนะฮะ” จินยิ้ม แล้วก็จับมือคาเมะให้หลีกคู่โจ๋ที่เต้นอยู่ข้างๆ คาเมะก็เท่ากับตกอยู่ในวงแขนของจินกรายๆ ซึ่งก็ทำให้คาเมะหน้าแดงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
..................

จุนโนะกระแทกแก้วเบียร์กับโต๊ะดังปัง!! เมื่อเห็นว่าคาเมะตกอยู่ในอ้อมแขนของจิน ......
“เป็นงี้ได้ไงวะ?” จุนโนะโพล่งออกมาอย่างเหลืออด
“อะไรของแกวะไอ้โนะ?” โคกิถาม จุนโนะรู้สึกตัว เขาสั่นหน้าจนผมกระจาย
“ก็...เอ้อ...เปล่า...เปล่า...”
“นี่ฉันถามแกจริงๆ เหอะ แกคิดอะไรอย่างว่ากับหนูเมะจังหรือเปล่า?” เสียงนี้ดังมาจากริมฝีปากอิ่มยั่วของอุเอดะ เพื่อนที่มีสายตาอันแหลมคมในการมองเพื่อนด้วยกัน
จุนโนะกลืนน้ำลาย สีหน้าเจื่อนของเขาไม่อาจรอดพ้นสายตาของเพื่อนซี้ทั้งสองได้
“เปล่านี่...” เขาพยายามปฏิเสธ
“อ๋อเหรอ??? แต่ฉันลองสังเกตพวกแกสองคนหลายหนแล้วนะ มันแม่งๆ ว่ะ” สองเสียงช่วยกันออกความเห็นโดยพร้อมเพรียงกัน
“เออซิวะ...ใครจะไปชอบลง...เห็นกันมาตั้งก๊ะตัวกะเปี๊ยก...พวกแกก็อย่าคิดบ้าๆ นะ ฉันไม่ชอบ!!” จุนโนะกระแทกเสียงใส่ หน้างอง้ำ เขาตะโกนเรียกบริกร
“ขอเบียร์อีกเหยือก!!”
โคกิกับอุเอดะมองตากันปริบๆ แล้วก็ปิดปากหัวเราะคิกคัก

..........คืนนี้มันจะขับรถกลับบ้านไหวหรือเปล่ายังสงสัย

**********************************

to be continue