Loving YOU ...3

.....................

จินยืนยิ้มเรี่ยราดให้โทโมะฮิสะเมื่ออีกฝ่ายมองจ้องหน้าตัวเองเขม็ง
“แหม...เข้าห้องน้ำเร็วจัง...” จินว่า
“อะไรเร็ว...ฉันไปตั้งนานนะ”
“อ๋อ...เหรอ...แหะ..แหะ...อย่างก๊ะเร็วแน่ะ” จินยิ้มเจื่อนๆ แล้วก็ทำทีว่าอยากจะเต้นรำต่อ โทโมะชักจะห่วง ก็เมื่อกี้เห็นนี่นาว่าจินกำลังคุยกับไอ้หนุ่มคนหนึ่ง ท่าทางสูงโปร่ง แล้วก็แถมยิ้มให้กันเสียอีกด้วย
“เมื่อกี้ใคร?” โทโมะลองถามดู
จินหันขวับมาทันที
“ใครเหรอ?”
“อย่าทำไก๋ ...ก็ไอ้หนุ่มที่ยืนคุยกับนายเมื่อกี้นี้น่ะซิ...”
“อ๋อ...ฉันดันไปเหยียบเท้าเขาเข้า ก็เลยหยุดขอโทษ ไม่มีอะไรน่า โทโม้...” จินสอดแขนเข้ารอบเอวของเพื่อนชายเป็นการประจบ แนบดวงหน้าที่แต่งแต้มสีสันเล็กน้อยกับบ่าของโทโมะฮิสะ
“อย่าหึงเลยน่า....ยังไงฉันก็ไม่มองใครที่ไหนหรอก นอกจากนายคนเดียว...” จินว่า แต่.......

ดวงตาคมกริบเหลียวหาหนุ่มร่างสูงเมื่อสักครู่

...โน่นไง...

กำลังนั่งจิบเบียร์อยู่กับเพื่อนทางมุมโน้น ...คนอะไรฟะ ...สูงก็สูง แถมยังหล่อ...เท่อีกต่างหาก

...จุนโนะสุเกะ...

จะมีรสนิยมชอบเพศเดียวกันมั้ยเนี่ย....ถ้าชอบ....ก็ยังพอมีหวัง...ดูท่าเจ้าหมอนั่นจะสนเขาอยู่ไม่น้อยทีเดียว
จินมองโทโมะ...แล้วก็หันมามองจุนโนะ สลับกันไปสลับกันมา ...คนโน้นก็หล่อ คนนี้ก็เท่...

โอ๊ย!! เกิดเป็นอะกานิชิ จิน นี่มันสุดๆ จริงๆ เลยว้อย....
จินยิ้มกริ่มอยู่คนเดียว ...จะลองบริหารเสน่ห์ตัวเองดูสักที...ว่าแต่นายจุนโนะคนนั้น มีแฟนหรือยังหว่า??

***********************

โคกิจิบเบียร์ไปด้วยนั่งมองหน้าอุเอะดะไปด้วย ถ้อยคำหวานหูผ่านมาเข้าหูจุนโนะ จนคนฟังแทบจะเลี่ยน มันจีบกันได้ทั้งวันแถมต่อตอนกลางคืนอีกด้วย

....ในใจนึกถึงคาเมะ ป่านนี้จะนั่งเหงาหน้าทีวีคนเดียวมั้ยนะ

...จะนั่งใจลอยนึกถึงเขาหรือมิสเตอร์มาสคาร่ากันแน่นะ...

“เฮ้ย...ไอ้โนะ...เมื่อกี้ป้อจีบเจ้าหมอนั่นเชียวเรอะแก....” โคกิถามขึ้น
“อือ...ก็แค่อยากรู้ว่า พอจะจีบติดมั้ย ก็เท่านั้น” จุนโนะยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบ นัยน์ตามองไปที่จินและโทโมะกลางฟลอร์เต้นรำ เห็นจินมองมาพอดี สายตาให้ท่าของหนุ่มน้อยมาสคาร่าทอดสะพานมาให้ข้าม

จุนโนะแอบยิ้มที่มุมปาก ชูแก้วเบียร์ขึ้นตรงหน้า ราวกับจะชวนเชิญให้ดื่ม จินทำหน้าเขินจัด เมินหน้าไปสะเทิ้นอายทางอื่น
“ให้ตายเหอะ...” เสียงอุเอะดะอุทานออกมา เมื่อเห็นจินขยิบตาข้ามฟลอร์ให้จุนโนะเต็มๆ เมื่อจุนโนะหันมา โคกิก็จิ๊ปากแถมยกนิ้วโป้งให้เป็นการนับถือ
“แน่เว้ย...จุนโนะ...”
จุนโนะหัวเราะหึๆ ทำท่ายักไหล่ แล้วก็กระดกเบียร์ขึ้นดื่มจนหมดแก้ว ...ชักจะมึนๆ เขามองแก้วเบียร์เปล่าๆ ที่วางอยู่ข้างหน้าหลายใบ
“กี่โมงแล้วเนี่ย...” เขามองนาฬิกาตัวเลขที่ติดแหมะอยู่ข้างเสากลมข้างผนังห้อง
“กลับดีกว่า....มึนเป็นบ้าเลย” จุนโนะขยับตัวลุกขึ้น แต่โคกิและอุเอะดะยังนั่งเฉย
“ขับรถกลับได้หรือเปล่าไอ้โนะ?” อุเอะดะถาม
“ได้ซี้....จุนโนะสุเกะซะอย่าง....” จุนโนะโบกมือให้ เดินเอียงเล็กน้อยออกจากผับ โดยมีสายตาหนึ่งคู่ของใครคนหนึ่งมองตามอย่างอาลัยอาวรณ์

....หนุ่มหล่อไปซะแล้ว.....

จินทำหน้ามุ่ยมองตามร่างจุนโนะจนเห็นหายออกนอกผับไปแล้ว พอหันกลับมาอีกทีก็พบกับสายตาดุๆ ของโทโมะมองอย่างไม่พอใจ
“อย่าให้รู้นะว่านอกใจ...” โทโมะพูดเข่นเขี้ยวในลำคอ
“เปล่าซะหน่อย...” จินพูดเสียงอ่อยๆ ก้มหน้างุด ฝืนเต้นเหยาะแหยะจนอีกฝ่ายรำคาญ ฉุดกระชากลากถูเขากลับโต๊ะเดี๋ยวนั้น....
“นายนี่ต้องถูกทำโทษเสียบ้างนะจิน....กลับไปนี่จะเอาให้ลุกไม่ขึ้นเลยคอยดู” เสียงคำรามดังมาจากลำคอของโทโมฮิสะ เล่นเอาจินหนาวๆ ร้อนๆ ....
รู้กิตติศัพท์ความขี้หึงของโทโมะดีเชียวละ ว่าไม่ธรรมดา กี่ครั้งแล้วที่เขาตัวเขียวเป็นจ้ำหลังจากผ่านวันคืนที่ถูกโทโมะทรมานด้วยไฟเสน่หา เมื่อโทโมะจับได้ว่าจินไปเที่ยวชม้ายชายตาให้หนุ่มคนอื่น และคืนนี้อีกเช่นกันที่เขาคงไม่แคล้ว

....น่วมรักอีกเช่นเคย.....

***************************

จุนโนะดับไฟหน้ารถเมื่อขับมาจอดที่หน้าบ้านหลังกระทัดรัดสีขาวที่แวดล้อมไปด้วยพฤกษานานาพันธุ์ กดออดหน้ารั้วสองสามครั้ง ไฟในบ้านก็สว่างขึ้น

ที่หน้าประตูปรากฏร่างเล็กๆ ของหนุ่มน้อยคนหนึ่งยืนหันหลังให้แสงไฟจากในห้อง จุนโนะอมยิ้ม .....กรอบเงาของรูปร่างที่เจนตาเจนใจเขา ยืนนิ่งอยู่ที่นั่น....คาเมนาชิ คาซึยะ....
“ใครครับ?” เสียงใสดังมาจากร่างบอบบางที่ยืนอยู่ตรงประตู
“ฉันเอง........หนูเมะจังเปิดประตูหน่อยซิ” จุนโนะตะโกนตอบ
“จุนโนะ....” เสียงคาเมะกระตือรือร้นขึ้นทันที
เขาวิ่งมาเปิดประตูบานใหญ่ให้ จุนโนะนำรถเข้าไปจอดในบ้าน จุนโนะเดินเซเล็กน้อยมาหาเพื่อนรัก
“เมาหรือเปล่าเนี่ย?” คาเมะตรงเข้าประคองร่างใหญ่เข้าไปในบ้าน ได้กลิ่นเบียร์ฟุ้งออกมาจากตัวของจุนโนะสุเกะ
“อย่างจุนโนะง่ะเหรอจะเมา....” จุนโนะล้มตัวเอนพนักโซฟา โดยมีคาเมะนั่งอยู่ไม่ห่าง เขามองจุนโนะไม่วางตา ปากก็บ่นพึม
“กลิ่นเบียร์ออกจะหึ่ง ยังมีหน้ามาบอกว่าไม่เมาอีก...”
จุนโนะปรือตามองเพื่อนตัวเล็ก ...คาเมะอยู่ในชุดเสื้อนอนกางเกงนอนตัวหลวมบางเบา กระดุมเสื้อแบะออกกว้าง คงเป็นตอนที่ช่วยพยุงร่างของเขามานั่งที่นี่นั่นเอง จุนโนะคว้าร่างบางให้ขยับมาใกล้ๆ จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนหนุนตักของคาเมะ
“เฮ้ย...อะไรวะ...จะนอนแล้วหรือไง?” คาเมะจะขยับตักหนี แต่จุนโนะก็ยึดไว้แน่น
“ขอนอนสักงีบนะ” จุนโนะหลับตานิ่ง ดวงหน้าแดงจากพิษแอลกอฮอล์ เมื่อเห็นว่าจุนโนะจะหลับจริงๆ คาเมะก็ท้วงขึ้น
“บ้าเหรอ...ใจคอจะนอนทั้งอย่างงี้หรือไง?”
“.................”

ไม่มีเสียงตอบจากร่างใหญ่ หนำซ้ำยังชักขาขึ้นมานอนคุดคู้ ตั้งท่าจะปักหลักเอาจริงๆ จังๆ เสียอีกแน่ะ
“เฮ้อ...จุนโนะ...จะนอนก็ได้นะ แต่ไปอาบน้ำก่อนดีมั้ยอ่ะ?”
“หนูเมะจังอาบให้หน่อยซิ” เสียงอู้อี้ดังมาทั้งที่ตายังปิดสนิท
“พาไปห้องน้ำล่ะก็ได้ แต่อาบเองนะฮับ...”
“ก็ได้...” จุนโนะลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วจนคาเมะตามแทบไม่ทัน หนุ่มน้อยผวาเล็กน้อย บทจะกระฉับกระเฉงขึ้นมา จุนโนะก็ทิ้งคราบคนเมาเหล้าได้เหมือนกันแฮะ
“พยุงหน่อยน้า...” สองแขนของจุนโนะกางออกกว้าง ปลายมือกวักเรียกคาเมะให้มาช่วยพยุง
“ยุ่งชะมัดเตี่ยเลยว้อย”
“คนดี...ไม่ช่วยเพื่อนแล้วจะไปช่วยเตี่ยใครล่ะ” จุนโนะพูดยิ้มๆ เขาหัวเราะหึๆ เมื่อร่างเล็กของเพื่อนก้าวเข้ามาในวงแขน จับตัวของเขาให้เดินขึ้นบันไดชั้นบนอย่างทุลักทุเล
“หนักชะมัดเลยนายเนี่ย”
“ก็ 64 กิโลนี่นา....” จุนโนะบอก แกล้งทิ้งน้ำหนักตัวที่บ่าของคาเมะอีก ทำให้อีกฝ่ายร้องโวยวาย ยิ่งร้องก็เหมือนยิ่งยุ จุนโนะแกล้งไถลริมฝีปากกรุ่นไอเบียร์เข้าที่แก้มเนียน
“หึ้ย....จุนโนะจะบ้าเหรอไงนายนี่...” คาเมะเอะอะ แต่จุนโนะไม่สนใจ ยังคงฝังปากและจมูกที่ซอกคอขาวอีกหนึ่งที

กว่าคาเมะจะพามาถึงห้องน้ำได้ก็เล่นเอาตัวเขามีกลิ่นเบียร์ติดอยู่ด้วยเหมือนกัน
“อาบน้ำด้วยกันน้า...หนูเมะจังตัวเหม็น” จุนโนะเอียงคอมอง คาเมะย่นจมูกใส่ เขาเปิดน้ำในอ่าง ผสมสบู่ให้เพื่อนรักเสร็จสรรพ ก็หันมายืนเท้าเอวมองสารรูปของจุนโนะ
“เอ้า...ดูทำเข้า...” เขาส่ายหน้าระอาใจ เมื่อจุนโนะทำท่าเหมือนกับเด็กช่วยตัวเองไม่ได้ ถอดเสื้อไม่พ้นหัว คาเอาไว้อย่างนั้น จนเขาต้องตรงรี่เข้าไปช่วยอีกแรง เมื่อหลุดออกมาจากเสื้อ คาเมะก็........

..........หมับ!!........

จุนโนะใช้เสื้อตวัดรัดเอวของคาเมะเข้ามาแนบกับลำตัวของเขา
“อะไรอีกล่ะ?” คาเมะเบนหน้าหนีรอยยิ้มนั้น
“อาบน้ำด้วยกันนะ นายก็ตัวเหม็นเหมือนกันนี่นา” จุนโนะบอก พลางปล้ำถอดเสื้อคาเมะจนได้ เสื้อนอนตัวบางถูกปาทิ้งกับพื้น คนตัวเล็กพยายามจะถอยหนี แต่ก็โดนกักกันเอาไว้ทุกทาง
“มามะ...คนดี...มาอาบด้วยกันน้า....”
“จะบ้าหรือไงจุนโนะ...” คาเมะร้องเสียงหลง เมื่อโดนอุ้มตัวลอยไปนั่งแช่ในอ่างน้ำ
“อาบน้ำเสร็จแล้วจะเล่าเรื่องไปเจอหนุ่มในฝันของนายให้ฟัง”

พอได้ยิน คาเมะก็ทำตาโต มองตามร่างเกือบเปลือยของเพื่อนที่กำลังลงมาแช่ในอ่างเดียวกับเขาแล้ว
“หมายความว่า นายเจอกับอะกานิชิ จินที่ผับงั้นเหรอ?” เขาถามตาโต เขย่าตัวจุนโนะไปมา
“อือ...”
“อ๋า...า...า...” คาเมะถูมือด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าแดงซ่านขึ้นมาเห็นๆ

“ฮึมม...ฮัมมม....” จุนโนะฮัมเพลงฮิตที่ติดมาจากในผับ เขาหันหลังให้คาเมะ แก้กางเกงตัวสุดท้ายออกหน้าตาเฉย
เมื่อโดนรุกเร้าให้เล่าเรื่องของจิน เขาก็ชี้ไปที่แผ่นหลังเปลือยของตัวเอง
“ขัดหลังให้ก่อนแล้วจะบอก”
“แหมนาย...บ๊องส์” คาเมะแอบค้อนใส่แผ่นหลังของคนตรงหน้า นี่ถ้าไม่อยากฟังเรื่องของคนนั้นจะไม่ยอมทำให้ขนาดนี้หรอกนะ....
คาเมะถูหลังจุนโนะไป หูก็ฟังสิ่งที่จุนโนะพูดว่าจินมากับแฟนที่ชื่อโทโมะ
“หล่อด้วยน้า...หนูเมะจัง...แฟนหมอนั่นน่ะ” จุนโนะพูดตบท้าย แต่ไม่ยอมเล่าเรื่องที่ไปหลีจินกลางฟลอร์ให้คาเมะฟัง
“ไม่จริงมั้ง....ไหนว่าแฟนเป็นหญิงไง?”
“เป็นชาย...ไอ้หมอนั่นน่ะมันฝ่ายรับ...ควีน...น่ะ ควีน...” จุนโนะแย้ง
“ไม่ง่ะ....นายมองผิดมั้ง?”
“บ้าเด่ะ...ใส่เครื่องสำอางจนเพียบ หญิงอายเชียวนะ หนูเมะจัง....ตัดใจซะเหอะ...คนดีๆ มีออกถม อย่างฉันนี่ไง...” จุนโนะชี้มาที่อกของตัวเอง ก็เลยถูกคาเมะซัดผ้าขนหนูให้ที่หลังจนเป็นปื้นแดง

“บ้า...เซี้ยว...อย่ามาโฆษณาตัวเองหน่อยเลย...” พูดเสร็จ คาเมะก็วักน้ำใส่หัวของจุนโนะ จนอีกฝ่ายร้องลั่น หันขวับมาจับตัวคาเมะกดลงน้ำ
“อย่าน้า....ไม่เล่นนะ...”
จุนโนะหัวเราะ จะปล้ำจับคาเมะถอดกางเกงแต่อีกฝ่ายขัดขืนจนสุดความสามารถ สุดท้ายจุนโนะก็ต้องยอม เขาลุกขึ้นนั่งยองๆ ในอ่าง เท้าแขนทั้งสองข้างกับขอบอ่าง กักตัวคาเมะไว้ไม่ให้ลุกไปไหนได้

ดวงหน้าที่มีหยดน้ำเกาะพราวมองที่ใบหน้าอ่อนใสของเพื่อนตัวน้อย เห็นใบหน้าที่แหงนเงยงอง้ำ ริมฝีปากอ่อนบางของคาเมะเม้มสนิทแบบจะเอาเรื่อง จุนโนะวักน้ำลูบไหล่ของคาเมะข้างหนึ่งขณะบอกว่า
“จะให้บอกอย่างไรนายถึงจะเชื่อ นายน่ะไม่คู่ควรกับเขาหรอก....ต้องอย่างฉันต่างหากล่ะแมนจริงๆ”
“บ้าเหรอ...เราเพื่อนกันนะจุนโนะ”
“อ๋อ....ลืมไปโทษที...แต่ว่า เป็นเพื่อนแล้วคิดล้ำเส้นไม่ได้งั้นซิ”
“ก็......ฉันไม่เคยคิดล้ำเส้นกับนาย ไม่เคยคิดอย่างอื่นกับนายนอกจากว่า....เราเป็นเพียงเพื่อนกันเท่านั้น....” คาเมะพูดเสียงเบา แต่ทว่าฟังดูหนักแน่น ....หนักแน่นจนคนฟังสะท้อนเข้าไปในอก ...หัวใจเจ็บแปล๊บขึ้นมากระทันหัน...

จุนโนะถอนหายใจหนักหน่วง จนเส้นผมของคาเมะปลิวไสว
“นายชอบอะกานิชิ จินงั้นซิ” เขาถามเสียงต่ำ สายตาจ้องจับที่ใบหน้าสวยของคนที่นั่งมองเขาตาแป๋วในอ่างน้ำ
คาเมะพยักหน้าหลบตาวูบ
“นายก็รู้ดีนี่นา...”
เสียงทอดถอนใจดังขึ้นทันทีที่สิ้นเสียงตอบ
จุนโนะยืดตัวขึ้น
“เฮ้อ...หนูเมะจัง....ถ้านายชอบหมอนั่นน่ะนะ แล้วนายจะเสียใจ...” จุนโนะกลืนน้ำลายลงคอ เขาฉุดคาเมะขึ้นจากน้ำ ร่างเล็กลุกขึ้นแต่โดยดี

จุนโนะเดินเทิ่งๆ ไปยืนใต้ฝักบัว แผ่นหลังกว้างลู่ลง สายน้ำกระทบเข้ากับผิวเนื้อดูสะอาดสะอ้าน คาเมะมองร่างของเพื่อนรักที่หันเข้าหาผนังห้องน้ำ ทำให้คาเมะไม่อาจเห็นว่าจุนโนะมีสีหน้าหม่นเพียงใด

จุนโนะพยายามทำสีหน้าให้สงบขณะที่ภายในใจนั้นห่อเหี่ยวสิ้นดี

...ถ้อยคำนั้น....

....ฉัน....ไม่เคยคิดอย่างอื่นกับนายนอกจากว่า...เราเป็นเพียงเพื่อนกันเท่านั้น...

คำพูดจากริมฝีปากบางเฉียบของคาเมนาชิบั่นทอนความมั่นใจในตัวเองของเขาได้มากทีเดียว

...........................

คาเมะยืนตัวเปียกปอน มองตามจุนโนะทุกฝีก้าว ไม่ว่าเพื่อนจะเดินไปทางใดเขาก็คอยเหลียวมองด้วยคำถามหนึ่งที่เขาอยากถาม
“จุนโนะ...นายพูดเล่นใช่มั้ย? ที่ว่า...เอ้อ......ฉันเหมาะกับนาย และนายคู่ควรกับฉัน...คือฉันหมายความว่า...นายไม่ได้คิดอะไรบ้าๆ กับฉันใช่มั้ย”

จุนโนะชะงักไปนิดหนึ่ง แต่แล้วก็สั่นหน้า หน้าตายิ้มแย้มเป็นปกติ
“ฉันคงไม่บ้าขนาดนั้นหรอกมั้ง” จุนโนะตอบด้วยน้ำเสียงติดจะเยาะๆ
คาเมะเลิกคิ้ว ในใจกระตุกวูบขึ้นมานิดหนึ่ง

....หมายความว่าไงกันแน่....

“อืมมม....ชอบฉันเนี่ยมันถึงขั้นบ้าเลยหรือไง”
“บ้าซิ...บ้ามาก...อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย หนูเมะจัง...ฉันแค่ล้อนายเล่นก็เท่านั้นเอง เราเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น อย่าลืมซิ!!” จุนโนะแค่นหัวเราะ เขาหันมาทั้งตัว พอเห็นคาเมะทำท่าโล่งใจในคำตอบของเขา หัวใจก็เจ็บจี๊ดขึ้นมา

คาเมะมองร่างเปลือยของจุนโนะตาค้าง สมส่วนไปทั้งตัว เรือนกายงดงามดุจการปั้นแต่งจากพระเจ้า สมเป็นแมนอย่างที่ได้โฆษณาตัวเองไว้จริงๆ

เขารีบเบือนหน้าไปทางอื่นเมื่อรู้สึกตัวว่าจ้องมองเพื่อนรักมากเกินไปซะแล้ว ปาผ้าขนหนูผืนใหญ่ให้เพื่อน ก็เนื้อตัวออกจะล่อนจ้อนขนาดนั้น
“บ้าจริงๆ ไม่อายซะบ้างเลย” คาเมะบ่นอุบอิบ จุนโนะหยุดตรงหน้าคาเมะ ท่อนล่างคลุมด้วยผ้าขนหนูสีขาว เขายีหัวร่างบางเล่น ยิ้มให้อย่างใจดี
“อย่าคิดมากน่า ก็นายไม่ได้คิดอะไรกับฉัน อย่ามาทำอายหน่อยเลย”
“ก็นายชอบปล่อยตัว นึกจะแก้ก็แก้ นึกจะเปลือยก็เปลือย...แถมยังมาทำต่อหน้าฉันอีก”
“หวั่นไหวด้วยเหรอ” จุนโนะถามยิ้มๆ
“บ้า....ฮึ...จุนโนะบ้า...” คาเมะกระแทกเท้าเดินออกนอกห้องน้ำ ทั้งที่ตัวยังเปียกซก

จุนโนะก้าวตามออกมา เช็ดเนื้อเช็ดตัวเรียบร้อย เมื่อเจ้าของบ้านกำลังหาพื้นที่ว่างเพื่อจะให้เพื่อนนอน จุนโนะก็กระเด้งตัวนอนหงายอยู่บนเตียงคาเมะเสียแล้ว
“ไหนๆ ก็เป็นเพื่อนกัน ขอนอนกอดหนูเมะจังคนดีหน่อยซิ” จุนโนะตบลงข้างตัว คาเมะทำหน้ามุ่ย แต่ก็เดินลากขาไปนอนข้างๆ โดยดี
จุนโนะหันขวับ นอนตะแคงหน้ามาหา แขนข้างหนึ่งวางแหมะที่เอวน้อยๆ ของเพื่อนรัก แต่นัยน์ตาหลับพริ้ม ส่วนอีกคนหนึ่งก็นอนตัวแข็ง....ตัวแข็งจริงๆ เป็นครั้งแรกที่เขานอนทื่อแบบนี้ .....
แต่เมื่อเพื่อนร่างสูงนอนนิ่งเฉย คาเมะก็ค่อยผ่อนลมหายใจยาวเหยียด
“จุนโนะ...” คาเมะเรียก
“หือ....”
“จุนโนะ...ฉันอยากเจออะกานิชิ จินอีกสักครั้ง...ช่วยหน่อยได้มั้ยอ่ะ?”
“เฮ้อ....หนูเมะจัง.........” จุนโนะทำเสียงอ่อนใจ ก่อนจะปิดเปลือกตาอีกครั้ง .....ไม่พูดว่าอะไรสักคำ.......แต่วงแขนกระชับเอวของคาเมะแน่นขึ้น......

*************************

to be continue

comment here