CARAVAN LOVER.......

Vol 17

***************************

ยูอิจิเดินทอดน่องไปตามทางเล็กๆ ที่สองข้างทางเต็มไปด้วยทุ่งหญ้าสูงเกือบท่วมหัว ดอกหญ้าสีน้ำตาลอ่อนโบกพลิ้วไสวไปตามแรงลมพัดผ่าน เอนลู่เป็นแนวเดียวกัน ดูสวยสดงดงาม แต่ชายหนุ่มกลับมีเรื่องที่ว้าวุ่นเกินกว่าจะมาชื่นชมกับความสวยงามนั้น จู่ๆ ยูอิจิก็หยุดเดิน นี่เขาคงจะออกมาไกลจากแคมป์มากเกินไปละมัง หนทางข้างหน้าจะทอดยาวไปไหนชักไม่น่าสนใจซะแล้ว อากาศเริ่มเย็นลง ทางที่ดีเขาควรไปตามหาคุซาโนะที่อื่นจะดีกว่า

กำลังจะหันหลังกลับอยู่แล้วเชียว เมื่อหางตาเห็นยอดหญ้าทางด้านซ้ายมือถูกแหวกออก ตามด้วยเส้นผมสีน้ำตาลไหม้ของใครบางคนผลุบๆ โผล่ๆ ให้เห็นรำไร ยูอิจิตั้งใจมองด้วยความแปลกใจ คงไม่ใช่พวกนักศึกษาพวกนั้นแน่ หรือว่าจะเป็นพวกคนงานในไร่ ...เมื่อร่างนั้นปรากฏตัวให้เห็นถนัดยิ่งขึ้น ชายหนุ่มก็วาบไปตลอดเรือนกาย
“คุซาโนะ!!” ชายหนุ่มอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา ยังผลให้ร่างที่แหวกพงหญ้าออกมานั้นชะงักกึก ดวงตาของเด็กหนุ่มเบิกกว้าง
“อ๊ะ พี่ยู้!!” เสียงอุทานแผ่วเบาออกมาจากลำคอได้แค่นั้น จากนั้นร่างเล็กของคุซาโนะก็หันหลังเผ่นพรวดไปตามเส้นทางที่มาเมื่อสักครู่
“น้องคุ เดี๋ยวก่อน!!” ยูอิจิผวาตาม เขาแหวกหญ้าตามเด็กหนุ่มไปติดๆ
หญ้าสูงรกเรื้อ ไม่ใช่ทางที่ใครต่อใครจะใช้เดินทางซะหน่อย ทำไมคุซาโนะเลือกที่จะไปทางนั้น แทนที่จะเป็นเส้นทางเล็กๆ ที่ชายหนุ่มเดินมาเมื่อสักครู่ ได้ยินเสียงสวบสาบของกอหญ้าที่คุซาโนะแหวกผ่านไป ยูอิจิแหวกตามอย่างไม่ลดละ วิ่งตามพลางตะโกนเรียก
“น้องคุฟังพี่ก่อนซิ!!”
“โธ่...คุซาโนะ...”

ร่างเล็กผลุบโผล่จนมาถึงชายน้ำ ขาที่จะก้าวล้ำไปริมตลิ่งลอยละลิ่วจากพื้นดิน ตกสู่อ้อมแขนของยูอิจิ เมื่อฝ่ายติดตามคว้าเอวของเขาไว้มั่น
“ปล่อยนะ!!” เสียงแหวดังออกมาจากปากบาง ร่างเล็กเตะขากลางอากาศ ดิ้นรนเพื่อให้หลุดพ้นจากชายคนนี้
“น้องคุ..”
“ปล่อยผมนะ อย่ามายุ่ง ไม่ต้องมายุ่งกันอีกแล้ว”
“ไม่ได้ซิ ต้องยุ่ง ยังไงก็ต้องยุ่ง!!” ยูอิจิรัดร่างนั้นแน่น เขาอุ้มคุซาโนะจนตัวลอย พอมาถึงต้นไม้ใหญ่ริมตลิ่งก็จัดแจงวางร่างบางลงกับพื้น คุซาโนะตั้งท่าจะวิ่งหนี แต่มือแกร่งก็จับไหล่ของเขาไว้มั่น ดึงทีเดียวแผ่นหลังก็กระแทกกับลำต้นของต้นไม้ใหญ่ แขนแกร่งกักเด็กหนุ่มเอาไว้ไม่ให้หลุดหนีไปไหนได้
“เด็กบ้า.... รู้มั้ยว่าทำเอาใครต่อใครป่วนไปหมด ไม่รู้หรือไงว่าพี่ตามหาจนทั่วเมือง” ยูอิจิตะคอก แต่แววตาเต้นระริกอย่างดีใจที่ได้พบกับหนุ่มน้อยคนนี้อีก
เจอกันหนนี้ราวกับสายฝนโปรยปรายชุ่มฉ่ำ มันชื่นใจจริงๆ ความรู้สึกหวามไหวบังเกิดขึ้น เพียงแค่ได้เห็นหน้าหวานเฉียบของคุซาโนะ
อืมมม..... จริงๆ แล้วคุซาโนะก็ตัวเย็นจริงๆ ซะด้วยซิ นี่คงจะแอบมาว่ายน้ำเล่นที่นี่เอง......

คุซาโนะหลุบสายตามองต่ำ ไม่กล้ามองใบหน้าของเพื่อนพี่ชาย คนที่ได้ตัวเขาแล้วบอกปัดอย่างไม่ใยดี ทั้งเคืองและทั้งน้อยใจ ความซ่าดูจะหดหายไปกว่าครึ่ง
“.....ฮึ.... ผลักไสเขาแล้วจะตามหาทำไมกัน” เสียงคุซาโนะแหบต่ำมือกำแน่นข้างลำตัว
“น้องคุเป็นของพี่นะ มาพูดกันให้รู้เรื่องก่อนซิ จู่ๆ มาหายตัวไปแบบนี้ ใครบ้างจะไม่กลุ้มใจ”
“แค่นั้นเอง........??”
“มันอาจจะไม่ใช่แค่นั้น” ยูอิจิครางเบาๆ เนื้อตัวชื้นของคุซาโนะสั่นไหวเพราะแรงลม เสื้อผ้าก็เปียกหมาดๆ เขาเห็นลำแขนบอบบางยกขึ้นมากอดลำตัวของตัวเอง คงจะหนาวละซิ.... ยูอิจิกอดรับขวัญร่างน้อยเอาไว้แน่น ไม่สนใจอาการแข็งขืนของหนุ่มน้อยในอ้อมแขนเลย
“ถ้าแค่นั้นก็ไม่ต้องมายุ่งกับเค้า” เสียงอู้อี้ดังลอดมาจากปากบาง ใบหน้าหวานซุกซบกับอกเสื้อของชายหนุ่ม
“มันไม่ใช่เท่านั้น น้องคุฟังพี่ก่อน พี่ยอมรับผิดทุกอย่าง ผิดที่พูดจาไม่ดีต่อนาย พี่จะมารับนายกลับไปอยู่ด้วยกัน น้องคุอย่าหนีพี่ไปไหนอีกนะ.....” ยูอิจิจุมพิตข้างขมับชื้นแผ่วเบา ร่างนุ่มนิ่มที่เขากอดอยู่นี้ ทำให้ชายหนุ่มนึกถึงความหวานแห่งค่ำคืนนั้น ... คืนที่คุซาโนะเป็นของเขา พอคิดถึงเหตุการณ์ระทึกใจนั้น เขาก็เกิดความรู้สึกเร่าร้อนขึ้นมาอย่างห้ามใจไม่อยู่ ใบหน้าหล่อเหลาจึงฝังที่ซอกคอขาวของเด็กหนุ่ม.....แต่ทว่า....

......พลั่ก.....

กำปั้นน้อยๆ กระแทกที่ปลายคางของเขา แม้จะไม่ถนัดถนี่แต่ก็ทำเอายูอิจิคางชา เขาคลายวงแขนออกนิดหนึ่ง ทำให้คุซาโนะได้โอกาส ผลักร่างเขาออกไป ร่างเล็กกำลังจะวิ่งหนีแต่ยูอิจิไวกว่า คว้าเอวคุซาโนะได้อีก คราวนี้กักเอาไว้ทั้งตัว ลำต้นไม้ดูจะเป็นที่กักขังได้ดี
แผ่นหลังยันกับลำต้น เบื้องหน้ามีกายของยูอิจิกักกั้นเอาไว้ เมื่อคุซาโนะเงยหน้าตื่นๆ ขึ้นมอง ก็พบกับริมฝีปากหนาของยูอิจิกระแทกปิดปากหยักสวยของเขาทันที ชนิดไม่ให้ตั้งตัวได้อีก

“อึก........” เสียงอึกอักครางผ่านลำคอแต่ไม่อาจหลุดรอดออกมาให้ได้ยินถนัดนัก แต่ผิวกายที่สั่นระรัวทำให้ยูอิจิรับรู้ว่า หนุ่มน้อยที่เขากำลังจูบอยู่นี้ใจสั่นหวั่นไหวเพียงใด

.....หมดลายเด็กก๋ากั่นโดยสิ้นเชิง......

วงแขนแน่นกระชับ รั้งดึงร่างน้อยให้แอ่นขึ้นปะทะกับลำตัวแกร่งของชายหนุ่ม ในขณะที่ริมฝีปากบดเคล้าด้วยความหวงแหน นิ้วมือที่กระชับแผ่นหลังของคุซาโนะกดสะโพกเด็กหนุ่มให้ชิดแนบสนิทกับส่วนหน้าของเขา
“คุ......” เสียงงึมงำเมื่อยูอิจิจูบไซร้ต่ำมาจนถึงลำคอขาวเย็นชื้น ขบย้ำผิวเนื้อจนมันแดงเด่น ให้ประจักษ์ชัด เรือนกายท่อนล่างของคุซาโนะเร่าร้อนเมื่อบั้นท้ายโดนขยุ้มเต็มสองมือ
“พี่ยู.....อ๊ะ??” เสียงครางกระเส่าของหนุ่มน้อยแผ่วหวิวแทบขาดใจ
“น้องคุหนีมาแบบนี้ ต้องถูกทำโทษรู้มั้ย...อืมมม...” ชายหนุ่มเบียดเรือนกายเข้าหา ปากหนาฉกวูบเข้ามาอีกแล้ว
คุซาโนะครางในลำคอ กลีบปากอ่อนนุ่มถูกทำให้ปิดสนิทอีกครั้งจากจุมพิตกระชากใจ ไม่คิดว่ายูอิจิจะเร้าใจได้ถึงเพียงนี้ คุซาโนะส่งเสียงครางฮือๆ ขณะปล่อยกายและใจให้เขาเชยชม ความคิดที่จะเล่นตัวให้ถึงที่สุดหายเป็นปลิดทิ้ง

เสื้อยืดเปียกถูกเลิกขึ้นมาพันเหนือยอดอก ความเย็นจากผิวกายถูกแทนที่ด้วยฝ่ามือที่ป่ายสะเปะสะปะเคล้าคลึงยอดอกแข็งขึง ก่อนที่ยูอิจิจะดูดกลืนเม็ดเล็กของมันหายเข้าปาก
“อ๋า......พี่ยะ....ยู...”
สองมือของคุซาโนะขยี้เส้นผมของชายหนุ่มด้วยความรัญจวน เนื้อตัวร้อนผ่าวด้วยแรงพิศวาส ไม่รู้ตัวเลยว่าได้ถูกยูอิจิปลดกางเกงขาสั้นลงไปกองอยู่ที่ข้อเท้าเรียบร้อยแล้ว สะโพกน่ารักถูกยกขึ้น และทำให้สั่นไหวด้วยกายของยูอิจิ
“อา.....า..า.. น้องคุ...เป็นของพี่ยูนะครับ.....” เป็นการร้องขอ เพราะยูอิจิไม่อาจฝืนใจตัวเองได้ต่อไป เขากัดฟันแน่น กระหน่ำทำรักลงบนเรือนกายของหนุ่มน้อยที่ตัวอ่อนระทดระทวยจนแทบจะทรุดไปกองกับพื้น ถ้าไม่ยันหลังกับต้นไม้ไว้ ร่างน้อยบอบบางคงจะไม่อาจยืนหยัดอยู่ได้
“อื้อ......ไม่ไหวแล้วว...”
“ไปด้วยกันนะ......ลืมตานะน้องคุ มองหน้าพี่....” เสียงกระซิบแผ่วที่ริมหู ทำให้คุซาโนะปรือตาหวานฉ่ำขึ้นมองตอบ ไม่เห็นสิ่งใดได้นอกจากแววตาระยิบระยับของหนุ่มตรงหน้า สีหน้ากระหายด้วยความสุข เรือนกายที่ขยับเขยื้อนไปตามครรลองของธรรมชาติ.....
“ไม่เอา.......ไม่มอง....อื้อ.....” คุซาโนะหลับตาลงช้าๆ เขาวางศีรษะกับซอกไหล่ของยูอิจิ สองแขนกอดคอชายหนุ่มเอาไว้แน่น เมื่อท่อนขาลอยขึ้นจากพื้น พร้อมกับความสุขพร่างพราย...........
ลมหายใจหอบสะท้าน กายสั่นไหว คุซาโนะถูกโอบอุ้มเอาไว้ด้วยความอ่อนแรง ยูอิจิดึงร่างของเขาให้ทรุดกองกับหน้าตัก และยูอิจิก็เป็นฝ่ายเอนหลังพิงโคนลำต้นไม้เสียเอง การเต้นของหัวใจกระหน่ำระรัวเร็ว เป็นจังหวะเดียวกับแรงสะท้อนของลมหายใจ
“พี่ยู.....” คุซาโนะเรียกด้วยริมฝีปากสั่นระริก สองแขนโอบกอดรอบลำตัวหนา ในขณะที่ซุกใบหน้ากับอกกว้าง
“หือ มีอะไรหรือครับน้องคุ...”
“เรา.......เราสองคน......ทำอะไรกันไปได้ถึงขนาดนี้นะฮะ......ที่นี่....”
“พี่อยากรักน้องคุ......”
“พี่ยูจะส่งผมกลับไปหาพี่จินหรือเปล่า?”
“ไม่!! ไม่มีทาง!!” ยูอิจิส่ายหน้า
“พี่ยูรักผมหรือฮะ....?” คุซาโนะถาม
ชายหนุ่มนิ่งอึ้ง เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
“ว่าไงฮะ รักผมหรือเปล่า?” ร่างเล็กผงกหัวขึ้นมอง จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของยูอิจิ ริมฝีปากแดงสดเพราะรสรักเมื่อสักครู่เผยอน้อยๆ ราวกับจะรอฟังคำตอบ ยูอิจิมองตอบ แต่ก็ไม่ได้พูดว่าอะไรสักคำ

สักพักดวงตาคู่สวยของคุซาโนะก็สลดวูบ น้ำเสียงสั่นเครือขณะอ้อมแอ้มบอกว่า
“ไม่เป็นไรฮะ ไม่ต้องรักก็ได้ คนไม่บริสุทธิ์อย่างผม ใครจะรักจริง”
คุซาโนะยันตัวเองขึ้น เตรียมจะปีนลงจากตัก ยูอิจิผวาเข้ากอดแน่น ฝังใบหน้ากับกลุ่มผมชื้นเหงื่อของหนุ่มน้อย
“อย่าไป.......พี่รัก.....พี่รักน้องคุ.....”
“พี่ยู.....จริงนะฮะ...” คุซาโนะร้องออกมาด้วยความดีใจ นัยน์ตาโตเป็นประกายวาววับ
ยูอิจิพยักหน้าขึ้นลงอย่างมั่นใจ
“ฮื่อ......รักซิ”
“รักก็อย่าปล่อยคุไปไหนอีกน้า...”
“ฮื่อ.....”
“กับพี่จินน่ะ เอาไว้เปิดเทอมแล้วผมจะกลับไปเองนะฮะ”
“ฮื่อ....”
“กลับไปนี่ให้ผมอยู่ห้องเดียวกับพี่ยูนะฮะ” เด็กหนุ่มอ้อนทำเสียงแง้วๆ จนยูอิจิหัวเราะออกมา แล้วก็พยักหน้างึกๆ
“ฮื่อ....”
กำปั้นน้อยทุบปึกๆ ที่อกของยูอิจิ
“พูดอย่างอื่นเป็นมั้ยอ่ะ?”
“ไม่เป็น”
“ไม่เป็นก็ไม่ต้องพูด ผมพูดเองก็ได้...ดีใจนะฮะที่พี่ยูมาตาม”
“น้องคุก็ต้องรู้อยู่แล้วว่า ยังไงๆ ซะพี่ยูคนนี้ต้องมาตามนายกลับบ้านอยู่แล้ว” ชายหนุ่มจูบริมฝีปากบางอย่างรวดเร็ว คุซาโนะสั่นหน้า
“ไม่...ไม่หรอก... ก็พี่ยูไล่เค้าไปนี่นา แล้วจะมาตามหาง่ะเหรอ? ผมไม่กล้าคิดหรอก....” นิ้วเรียวบางกรีดที่ตำแหน่งหัวใจของชายหนุ่ม เด็กหนุ่มช้อนใบหน้าหวานฉ่ำขึ้นมอง แววหวานนั้นทำให้ยูอิจิกระชับอ้อมแขนแน่นเข้าอีกนิด ยูอิจิไล้ใบหน้าหวานนั้นด้วยนิ้วก้อย คุซาโนะยิ้มและบรรจงงับนิ้วนั้นเบาๆ ส่งสายตามีความหมายมาให้
“ในเมื่อพี่ยูมาตามผมแล้ว.....ผมก็ไม่งอนแล้วล่ะ พี่ยู้...มารักคุต่อเหอะน้า....” ว่าแล้วริมฝีปากบางก็ห่อเข้าด้วยกัน ปลายลิ้นแตะริมฝีปากของชายหนุ่มอย่างยั่วเย้า
คุซาโนะตวัดแขนรอบคอยูอิจิ แอ่นกายมาข้างหน้าจนหน้าอกแนบติดกับอกของชายหนุ่ม ในขณะที่เผยอปากออกปล่อยให้คนเบื้องล่างดูดกลืนมนต์จุมพิตซ้ำแล้วซ้ำเล่า...........
“อื้อ....พี่ยูนี่เจ๋งจริงๆ เลย...” เสียงสุดท้ายเปล่งออกมาอย่างกระเส่าก่อนที่จะเงียบเพราะยูอิจิปิดปากบางด้วยจุมพิตของเขา........

*****************************

เสียงจานชามกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งอยู่หลังบ้าน ภายใต้ร่มไม้ครึ้มข้างริมฝั่งน้ำอันแสนจะรื่นรมย์ หนุ่มน้อยยามะพีกำลังจัดโต๊ะอาหารค่ำในวันนั้น เขาเบือนหน้ายิ้มให้ชายหนุ่มที่กำลังเดินลงบันไดจากนอกชานมาหา คาเมะมีสีหน้าแจ่มใส เส้นผมเปียกน้ำมาหมาดๆ กลิ่นกายหอมกลิ่นสบู่โชยมาจนยามะพีอมยิ้ม
“คาเมะมาจัดโต๊ะต่อนะฮะ อาหารผมทำเสร็จหมดแล้ว เดี๋ยวผมจะได้ไปอาบน้ำมั่ง” เด็กหนุ่มบอกพลางส่งจานไข่เจียวหอมฉุยมาให้ ผ้ากันเปื้อนสีขาวถูกปลดออกมาพาดบ่าของคาเมะ จากนั้นเจ้าตัวก็เดินตัวปลิวหายขึ้นเรือนไป ปล่อยหนุ่มนายช่างเผลอยิ้มออกมา นี่เป็นวันแรกของการได้อยู่ร่วมกันแบบคนรัก มียามะพีเป็นแม่บ้าน อาหารมื้อนี้คงจะอร่อยที่สุดเท่าที่เคยกินมาในชีวิตละมัง

ขณะที่กำลังนั่งรอคนหน้าหวานอาบน้ำอยู่นั้น คาเมะก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อหูได้ยินเสียงแว่วของรถยนค์คันหนึ่งมาจอดหน้าบ้าน เขาใจหายวาบก็เสียงรถแบบนั้นน่ะมัน.......
ชายหนุ่มผุดลุกขึ้น รีบวิ่งไปหน้าบ้าน
......นั่นไงล่ะ รถคันหรูของฮิโตมิ จอดอยู่ที่นั่น พร้อมกับเรือนร่างสวยงามเดินฉับๆ มาหา
“ทำไมไม่ไปหาพ่อฉันหา?” เพียงคำแรกที่หญิงสาวพูดออกมาก็ทำให้คาเมะหน้าเบ้เสียแล้ว
“ยังไม่ว่าง” เขาตอบสั้นๆ
“ไม่ว่างได้ไง .... มีคนบอกว่านายกำลังคั่วกับหนุ่มนักศึกษาอยู่ งั้นเจ้าเด็กนั่นก็คงจะเอาเวลาของนายไปหมดซินะ พ่อฉันน่ะ รอนายอยู่ และก็อดทนรออย่างมากด้วย คาซึยะ!!” พี่สาวคนละพ่อละแม่พูด แต่ตาไม่ได้มองเขาหรอก สายตาคมวาวจ้องไปยังตัวบ้าน สักพักเธอก็ขมวดคิ้ว เขม้นมองเข้าไปภายในบ้าน ซึ่งนั่นก็ทำให้คาเมะมองตาม
เห็นแล้วก็ใจหายวาบ ก็ข้างหน้าต่างในห้องรับแขกนั้น มีร่างของยามะพีกำลังยืนเช็ดผม มองมายังเขาและฮิโตมิอย่างสงสัย
“นั่นใคร?” ฮิโตมิถามเสียงเข้มจัด สายตาตวัดมองหนุ่มน้อยที่ยืนตรงนั้น

หน้าตาจิ้มลิ้ม น่ารักนักหนา นี่นะเหรอคนรักของคาซึยะ คนรักของน้องชายคนละสายเลือด
มันน่ารักแบบนี้นี่เล่า คาเมะถึงไม่สนใจจะร่วมอภิรมย์กับเธอสักเท่าไรในระยะนี้

......ดวงตากลมโตของยามะพีสะกิดใจฮิโตมิเหลือเกิน หนุ่มน้อยคนนั้นยืนมองเธอด้วยความอยากรู้ .... หญิงสาวจึงฝืนยิ้มให้ และนั่นก็ทำให้ยามะพีตกใจ รีบยิ้มตอบกลับมา
คาเมะกระตุกข้อศอกฮิโตมิ แล้วก็พูดเสียงดังฟังชัดว่า
“นั่น.....แฟนผม”
“อ้อ.... ไอ้เด็กนักศึกษา...อือ..... หน้าตาน่ารักดีนี่ มองเราอย่างสนอกสนใจแบบนี้ อยากให้เจ้านั่นรู้มั้ยว่า เราสองคนเป็นอะไรกัน”
“เอ๊ะ...พี่ฮิโตมิ!!” คาเมะใจหายวาบ เพราะหญิงสาวทำท่าจะเดินขึ้นบันไดเตี้ยๆ ด้านหน้าเอาจริงๆ แต่คาเมะรีบฉุดแขนเอาไว้
“อย่านะ!!”
เสียงห้ามนั่น ทำให้ฮิโตมิหันขวับมาจ้องหน้าชายหนุ่ม ริมฝีปากแดงสดเหยียดยิ้มอย่างเยาะหยัน
“เชอะ.. ถ้าจะไม่ให้ฉันพูดเรื่องความสัมพันธ์ของเรา นายต้องไปหาพ่อฉัน”
“ผมจะไปพรุ่งนี้ก็แล้วกัน” คาเมะพูดเสียงอ่อย แต่หางเสียงแกว่งด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง เขาแอบชำเลืองมองยามะพี เห็นหนุ่มน้อยหยุดเช็ดผมแล้ว และกำลังมองเขาคุยกับฮิโตมิด้วยแววตาที่สงสัย สักพักร่างนั้นก็ผละหายเข้าไปด้านใน สงสัยว่าจะเดินลงหลังบ้านไปแล้วละมัง
“ท่าทางแคร์มากซินะ กับเด็กคนนั้นน่ะ ของใหม่ก็แบบนี้แหล่ะ ยังสด ลองนายเบื่อก่อนเหอะ...คงไม่ทำหน้ามีความสุขแบบนั้นหรอก”
“ผมจะไปหาพ่อของพี่ก็แล้วกัน พรุ่งนี้นะฮะ ขออย่างเดียว อย่ายุ่งกับผมและยามะพี” คาเมะพยายามต่อรอง แต่ว่าพี่สาวคนสวยกลับหัวเราะใส่หน้า
“ไม่มีทาง นายต้องไปกับฉันเดี๋ยวนี้ และก็ไปรถของฉันด้วย”
“แต่ว่า”
“ไม่มีแต่.. ถ้าไม่ ฉันก็จะเดินไปบอกว่า ฉันเป็นอะไรกับนาย”
“ฮิโตมิ.......” คาเมะถอนหายใจ เบือนหน้าไปทางอื่น เขากัดริมฝีปากจนเจ็บ ยืนชั่งใจอยู่นาน

ในที่สุดก็ยกมือขึ้นชี้ไปตรงที่ฮิโตมิกำลังยืนอยู่
“รออยู่นี่ก็แล้วกัน เดี๋ยวผมมา”
“เร็วๆ ล่ะ ไอ้น้องชายสุดที่ร้ากกกก...”
คาเมะส่ายหัวอย่างไม่รู้จะทำยังไงได้ เขาเดินดุ่มๆ อ้อมไปทางหลังบ้าน เห็นยามะพีนั่งเท้าคางเหม่อมองออกไปยังระลอกน้ำเบื้องหน้า และเมื่อได้ยินฝีเท้าของเขา หน้างามนั้นก็หันมา ส่งยิ้มแห้งแล้งมาให้
“ผู้หญิงคนนั้น..........????” ยามะพีมองไปยังทิศทางหน้าบ้านด้วยสายตามีคำถามอยู่มากมาย แม้ว่าตอนนี้จะไม่เห็นหญิงสาวคนนั้นปรากฏในสายตา แต่ความแคลงใจก็ยังปรากฏให้เห็น
“พี่สาวของผมเอง”
“อ๋อ......เหรอฮะ.....” คำตอบนี้ทำให้ยามะพีหัวเราะออกมาได้ สีหน้าวิตกเมื่อสักครู่เปลี่ยนแปลงโดยสิ้นเชิง
“ไม่รู้ว่าคาเมะก็มีพี่สาวด้วย”
“พี่สาวเลี้ยงน่ะ ลูกของพ่อเลี้ยง”
“อ้อ....ดีนะฮะ สวยจัง”
“อือ..แต่ดุนะ ยามะพีอย่าไปเข้าใกล้เชียวล่ะ เดี๋ยวยัยนั่นกัดเอา”
ยามะพีหัวเราะเสียงใส เขาไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ชะเง้อมองไปที่หน้าบ้าน
“ทำไมไม่เรียกพี่สาวมาทานข้าวด้วยกันล่ะครับ” ยามะพีจัดแจงตักข้าวแต่ว่าคาเมะกลับเดินเข้ามากอดทางด้านหลัง ทำให้ร่างบางชะงัก
“ขอโทษนะยามะพี...... คือ.....ผมต้องไปหาพ่อเลี้ยงก่อน คุณกินไปก่อนละกันนะ พี่ผมมาตามสงสัยจะเรื่องด่วน”
“..............อือ.........” เสียงอ่อยของหนุ่มน้อยในอ้อมแขนครางเบาๆ และนั่นทำให้คาเมะรู้สึกผิดจริงๆ อาหารที่ถูกจัดเตรียมไว้พร้อมนั้น สำหรับการฉลองเนื่องในโอกาสเป็นวันแรกที่ได้ใช้ชีวิตร่วมกัน แต่ว่าเขาต่างหากล่ะที่ทำเสียเรื่อง
เสี้ยวหน้าของยามะพีที่คาเมะมองนั้นสลดลงเล็กน้อย แต่เพียงชั่วแวบเดียว ใบหน้านั้นก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้น หนุ่มน้อยหมุนร่างมากอดตอบ
“ผมจะรอนะครับ”
“อย่าเลย.... ยามะกินไปก่อน เดี๋ยวผมจะกลับมากินเอง ยามะพีทำทั้งทีจะไม่มากินได้ไง”
“ผมจะรอดีกว่า” ร่างบางยืนกราน
“งั้นหาอะไรรองท้องไปก่อนละกัน” คาเมะพยักหน้า เมื่อยามะพียืนกรานเช่นนั้นเขาก็ต้องจำยอม ทั้งคู่คงจะกอดกันอีกนานถ้าไม่มีเสียงบีบแตรดังมาจากหน้าบ้าน คาเมะรีบผละออกจากร่างบาง
“ขอโทษจริงๆ วันแรกของเรากลับไม่สมบูรณ์เอาซะเลย”
“ไม่เป็นไรฮะ” ยามะพียิ้ม เขาพยักหน้าให้ ผลักร่างคาเมะให้ออกเดิน แต่พอคาเมะเดินไปได้แค่สองก้าว ยามะพีก็พูดไล่หลังออกมาว่า
“ไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะครับว่า คาเมะมีพี่สาวหรือพ่อเลี้ยง....”
คาเมะหยุดกึก เขายืนใจเต้นระทึกโดยไม่มีสาเหตุ แม้คำพูดนั้นจะฟังดูราบเรียบแต่ความรู้สึกหวั่นไหวในใจก็ทำให้เขากลัว..... เสียงยามะพียังพูดออกมาเนิบๆ
“ผมนี่แย่จริงๆ เป็นคนรักของคาเมนาชิ คาซึยะ แต่ไม่เคยรู้เรื่องอะไรของคุณสักอย่าง......”
“เรื่องนั้นน่ะไม่สำคัญอะไรหรอก ผมคิดว่าอยู่กันไปเราก็จะเรียนรู้เรื่องของกันและกันมากขึ้น ผมเองก็ยังไม่รู้เลยว่า ยามะมีพี่น้องกี่คน อยู่โตเกียวอยู่กับใคร อยู่อย่างไร.... เรื่องของยามะผมก็ยังไม่รู้อะไรเหมือนกัน” คาเมะหันมายิ้มให้ ซึ่งก็เรียกเสียงหัวเราะหึๆ ของยามะพีได้บ้าง เด็กหนุ่มพยักหน้างึกๆ แล้วก็โบกมือให้ว่อน
“เป็นอันว่า ผมจะรอคาเมะกลับมาเรียนรู้เรื่องของกันและกันนะครับ”
“ได้เลย.......ผมจะรีบกลับ” คาเมะพูดทิ้งท้ายไว้เช่นนั้น ก่อนจะขับรถจากไปกับคนที่ได้ชื่อว่าเป็น ......พี่สาว......

ยามะพีเดินอย่างซังกะตายกลับไปนั่งแปะที่เก้าอี้ชายน้ำ เท้าสองข้างแกว่งละผิวน้ำ เขาเห็นเงาของตัวเองสะท้อนในน้ำ เป็นเงาของเขาคนเดียวแทนที่จะเป็นสอง ในวันนี้ ......วันแรกของการเริ่มต้นกับคนที่เขารัก แม้จะเป็นเวลาเพียงแค่ไม่กี่วันก็ตาม แต่มันก็จะเป็นวันที่เขาจะได้เก็บไว้ในความทรงจำ
คาเมะ........
หนุ่มนายช่างที่เขาหลงรัก และเชื่อว่าคาเมะก็รักเขาเช่นกัน เพียงแค่เห็นผู้หญิงคนนั้น คนสวยที่มีกริยาท่าทางไม่เหมือนพี่สาวเลย...... แต่คาเมะบอกว่าเป็นพี่สาวนี่เนาะ ก็ต้องทำใจให้ชอบละมัง แต่จะทำได้มากน้อยแค่ไหนเขาก็ไม่รู้...... แต่ที่รู้ๆ ผู้หญิงคนนั้นไม่ชอบเขา....สายตามันบ่งบอกออกมาอย่างนี้.......

*********************

จุนโนะสุเกะร่ำลาเพื่อนร่วมงานที่ยกโขยงกันมาส่งเขาที่แคมป์ ขณะนั้นเป็นเวลาดึกมากแล้ว และไฟที่ก่อในกองฟืนก็เหลือแต่เพียงเถ้าถ่าน ที่มีแสงสว่างให้เห็นก็มาจากแสงไฟแรงเทียนต่ำที่ห้อยตัวอยู่บนกิ่งไม้หน้าทางเข้าเท่านั้นเอง จุนโนะเดินย่องกริบผ่านเต๊นท์ของเพื่อนคนอื่น จนมาถึงเต๊นท์ของตัวเอง ภายในนั้นเงียบกริบ เห็นเงาคนนอนตะคุ่มอยู่ในนั้น

.......หลับปุ๋ยเชียวนะคุณคุซาโนะ....

จุนโนะอดยิ้มไม่ได้ เด็กที่ไม่มีเรื่องกังวลก็มีความสุขแบบนี้ล่ะ
เขาฉวยผ้าขนหนูคลุมไหล่ เดินไปอาบน้ำที่ถังกักน้ำท้ายแคมป์ อากาศเย็นเฉียบบวกกับน้ำเย็นจากในถังทำให้ต้องรีบอาบ ... ขนลุกซู่ขณะถูสบู่ไปร้องเพลงไป......

คืนนี้มัตซึโมโตะซังไปเลี้ยงวันเงินเดือนออก ชวนเขากับลูกน้องคนอื่นไปด้วย ก็หลายคนเชียวล่ะ กว่าจะเลิกราก็นานพอดู ป่านนี้จินจะเป็นอย่างไรบ้างนะ น้ำเสียงโกรธจัดที่เขาได้ยินเมื่อตอนปฏิเสธที่จะให้จินมาส่งเมื่อเย็นนี้ ทำให้จุนโนะอดหนาวๆ ร้อนไม่ได้ ...รู้ดีทีเดียวว่า เจ้านายหนุ่มโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงขนาดไหน แต่ก็นะ......
เด็กหนุ่มยักไหล่ในความมืด เขาเองก็ต้องคบหาเพื่อนฝูงบ้างนี่นะ แล้วอีกอย่างก็ขัดมัตซึโมโตะซังไม่ได้จริงเสียด้วย

........................

จุนโนะเดินย่องกลับเข้าเต๊นท์ ความอบอุ่นภายในกลบความเย็นจากอากาศภายนอกได้ แต่กระนั้นเนื้อตัวกรุ่นสบู่ก็ยังมีผิวเนื้อที่เย็นชืด
ร่างที่นอนอยู่ก่อนแล้ว พลิกเข้าหาผนังเต๊นท์ แต่ก็กินที่มาเกิอบครึ่ง จุนโนะดับไฟตะเกียง กำลังจะดันร่างที่ซุกอยู่ในกองผ้าห่มให้ขยับไปนิดหนึ่งอยู่แล้วเชียว แต่ว่าร่างนั้นตวัดผ้าห่มออก แล้วก็ผุดลุกขึ้นนั่ง จนจุนโนะตกใจเพราะร่างนั้นมันใหญ่กว่าคุณคุซาโนะนัก
จุนโนะผงะแทบจะหงายไปด้านหลังถ้าไม่มีอ้อมแขนของร่างนั้นคว้าเอาไว้ทั้งตัว จนร่างโปร่งถลำเซฮวบมาปะทะอกแกร่ง เสียงพร่ากระซิบอยู่ริมหูจนลมหายใจร้อนปะทะที่ข้างแก้ม
“มาแล้วเรอะเจ้าเลขาตัวดี.... ไปไหนกันมาล่ะ ชื่นมื่นเหลือเกินนะ”
“คะ....คุณ.....คุณจิน!!” จุนโนะตกตะลึง ไม่คิดจริงๆ ว่าคนที่มานอนแทนที่คุซาโนะจะกลายเป็นเจ้านายหนุ่มคนนี้ไปได้ แล้วคุณคุซาโนะหายไปไหน?
“ก็ฉันน่ะซิ”
“คุณมาได้ไง? แล้วคุณคุ........”
“เจ้าน้องชายตัวแสบนะเหรอ ฉันไล่มันกลับกะเจ้ายูแล้ว นายนั่นแหล่ะ มาตอบฉันซะดีๆ ว่าหายไปไหนมา ปล่อยให้ฉันรอมาตลอด” จินกระชับอ้อมกอดแน่นเข้าจนจุนโนะแทบหายใจไม่ออก ร่างบางดิ้นรนผลักไส แต่จินแกร่งกว่า ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งรัดแน่นจนจุนโนะส่งเสียงอื๊ออ๊าออกมา
“ปล่อยก่อนซิครับ แล้วผมจะอธิบายให้ฟัง”
“ใครมาส่งนาย?” จินถามอย่างคาดคั้น
“มัตซึโมโตะซัง......”
“หา?” จินร้องลั่น
“เอ๊ย.....ไม่ใช่ ...มัตซึโมโตะซัง.. แล้วก็คนอื่นๆ นั่งรถมาด้วยกัน ไม่ได้ไปด้วยกันสองคนนะครับ” ร่างโปร่งปฏิเสธเร็วปรื๋อ
“ฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่า ไม่ให้ไปไหนด้วยกัน เมื่อตอนพักเที่ยงก็ทีหนึ่งแล้ว อันนั้นยังไม่ได้ชำระความ พอตอนเย็นก็หนีเข้ากลีบเมฆไปด้วยกันอีก จะให้เข้าใจว่าไง?”
“ผมบอกแล้วไงฮะว่า.......ไม่ได้ไปกันสองต่อสอง แต่มี......อุ๊บ.......” แก้ตัวได้แค่นั้น ถ้อยคำอธิบายถูกกลืนหายไปกับริมฝีปากของจิน กลีบปากอ่อนนุ่มและเย็นชืดกำลังถูกครอบครอง จุนโนะพยายามจะดิ้นรน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง แต่แล้วก็ต้องหลับตาพริ้มเมื่อจู่ๆ มนต์จุมพิตที่ดุดันได้แปรเปลี่ยนมาเป็นความอ่อนหวานซาบซึ้ง และดูดดื่มจนร่างบางไม่อาจหลุดหนีไปไหนได้ สิ่งที่เด็กหนุ่มจะทำได้ในตอนนี้ก็คือ การเบียดเนื้อตัวเข้าหา ซุกร่างหอมกรุ่นกับซอกอกของอะกานิชิ จิน........

จินเชยชมความหอมหวานและเย็นชื้นเข้าไว้ในอก กลิ่นสบู่จากผิวกายของจุนโนะชวนให้ลุ่มหลงจริงๆ บรรยากาศเงียบและมืดในเต๊นท์ช่างเป็นใจ ทั้งสองไม่ได้ส่งเสียงโต้เถียงเอะอะอะไรอีก เมื่อการจุมพิตยังคงดำเนินต่อไป... ริมฝีปากอิ่มแยกกันและประกบเข้าด้วยกัน ครั้งแล้วครั้งเล่า มือที่ผลักไสจินเมื่อสักครู่กำแน่นและคลายออกเพื่อขยุ้มปกคอเสื้อของจิน ใบหน้าหวานงามแหงนเงยรับแรงกระแทกจากปากบางของชายหนุ่ม
จุนโนะสั่นสะท้านทั้งกายและใจ จินลงโทษเขาด้วยวิธีการเช่นนี้ เพราะอยากจะลงโทษหรือว่าอะไรกันแน่ แต่ที่รู้ๆ เขารู้สึกถึงอารมณ์ประหลาดของตัวเอง ...ชอบความรู้สึกอุ่นวาบหวามเช่นนี้ ชอบที่ปากนุ่มเว้าวอนแนบแน่นสนิทกับกลีบปากของเขา เป็นการสัมผัสชิดเชื้อที่เขาเองก็คาดไม่ถึง...จินอยู่ในอารมณ์ไหน...
โมโห.... ต้องการลงโทษ
หรือ...น้อยใจ เพราะเขาไปกับคนอื่น
หรือ....เสน่หา
หรือ....
รัก......

ซึ่งอย่างหลังคงจะไม่ใช่แน่ เพราะจินมีคู่หมั้นอยู่แล้วนี่นา
...คู่หมั้น...... คำๆ นี้ผุดขึ้นในใจ ความเร่าระทึกที่กำลังเกิดขึ้นดูจะเหือดหายไป ทั้งๆ ที่จินครอบครองกลีบปากของเขาอยู่เช่นนี้ แต่หลังจากนี้ล่ะ ......เขาทั้งคู่จะรู้สึกผิดมากมายเพียงใด
ถ้าจินคิดจะจูบเพราะต้องการเอาชนะ และถ้าเขายอม เขาจะตกที่นั่งเป็นอย่างไร

คิดมาถึงตรงนี้ จุนโนะกลั้นใจผลักจินออกโดยแรง จนร่างใหญ่แทบจะหงายหลังไปบนที่นอน จุนโนะรีบลุกขึ้นยืน เขาเช็ดความตราตรึงใจออกจากกลีบปากอวบอิ่ม
จินลุกขึ้นเผชิญหน้า ยืนหอบหายใจแรง เมื่อเขาสืบเท้าเข้ามาหา ร่างโปร่งบางของจุนโนะก็ก้าวถอยหลัง
“อย่าถอยหนีฉันแบบนี้นะ!!” จินพูดเสียงดัง แต่จุนโนะไม่สนใจอะไรแล้ว
“คุณกลับไปซะเถอะ!!”
“ไม่ ฉันยังลงโทษนายไม่เสร็จ...” จินว่าเข้านั่น ซึ่งก็ทำให้คนฟังอ้าปากค้าง
จุนโนะขยับร่างไปด้านหลังอีกก้าวหนึ่ง แต่จินก้าวตามมาสองสามก้าว แล้วก็หยุดเมื่อเด็กหนุ่มยกมือห้ามเขาไว้
“คุณเป็นเจ้านายก็แต่เฉพาะในงานเท่านั้น หลังเลิกงานก็น่าจะให้เวลาส่วนตัวของผมบ้าง เกิดอะไรขึ้นกับคุณนะ มาทำเป็นหวงผมทำไม ทั้งๆ ที่คุณก็มีคู่หมั้นอยู่แล้ว คุณมาปล้ำจูบผมทำไมกัน คุณเป็นอะไรกันแน่ คุณอะกานิชิ จิน!!”
“ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้แหละ นั่นคือสิ่งที่นายต้องเจอ...”
“คุณไม่มีเหตุผลเลย คุณจิน..”
“มีซิ....เหตุผลน่ะมันมี!!” จินเถียงเสียงแข็ง
“แล้วอะไรล่ะฮะ คือเหตุผลที่คุณต้องมาทำอะไรบ้าๆ แบบนี้กับผม?” จุนโนะถามกลับ ทำเอาจินยืนนิ่งอึ้ง เอามือเท้าเอวแล้วก็หมุนไปหมุนมา ท้ายสุดก็หาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้

.......เหตุผลที่ผุดขึ้นมาในยามนี้ มีอยู่อย่างเดียวคือ....

<<<<....อยากได้นายไงล่ะ จุนโนะ อยากเป็นเจ้าของนายเหลือเกิน...>>>>

แต่ถ้าบอกออกไปแบบนี้ มีหวังโดนลูกจ้างฝึกงานกระโดดชกแน่ๆ
จินยืนหันรีหันขวางอยู่ครู่หนึ่ง ก็นั่งลงขัดสมาธิ เขาตบลงที่ที่นอนใกล้ตัว
“ดึกมากแล้ว เสียงเราจะรบกวนคนอื่นเขานะ มานอนดีกว่า”
“ไม่เอา...นี่เต๊นท์ผม ถึงที่นี่คุณจะเป็นเจ้าของก็จริง แต่ที่ตรงนี้ก็เป็นที่นอนของผม ของคุณน่ะ โน่น ที่บ้านหลังงามของคุณโน่น” จุนโนะยื่นปากไปทางที่ตั้งของบ้านจิน
จินนั่งมองตาขวาง ไม่ได้สนใจอะไรในคำพูดนั้น เขางึมงำออกมาว่า
“ดึกป่านนี้แล้ว ไม่กลับล่ะ ถ้าไม่นอนก็ตามใจ ฉันนอนก่อนล่ะ”
“คุณจิ้นนน....!!” จุนโนะชักจะเหลืออด เขาถลามาซัดเผียะที่ต้นแขนของชายหนุ่มอย่างแรง จนจินแสบๆ คันๆ เขาหันขวับมาอย่างเร็ว เร็วจนจุนโนะไม่ทันตั้งตัว อ้อมแขนแกร่งของชายหนุ่มฉกวูบมัดร่างของเด็กหนุ่มจนจุนโนะเซมาปะทะกับอกกว้าง
“จะนอนดีๆ หรือจะให้ฉันนอนกอด” จินขู่
“นอน.....นอนเฉยๆ ก็ได้ฮะ....” จุนโนะเสียงอ่อนลงเมื่อจินทำท่าจะขย้ำเขาเอาจริงๆ ร่างบางรีบนอนลงข้างๆ รักษาความห่างเอาไว้อย่างสุดความสามารถ ไม่เอาแล้วขืนเข้าไปใกล้จินมากกว่านี้ เขาเองนั่นแหล่ะจะไม่ปลอดภัย...

ที่ว่าไม่ปลอดภัยนั้น ไม่ใช่ว่าจินจะปล้ำหรอก ....แต่......
...กลัวตัวเองนั่นแหล่ะ ที่จะเป็นฝ่ายยอมจินซะเอง

ร่างบางนอนขยับออกห่าง ห่างกว่าตอนที่นอนกับคุณคุซาโนะมากมายนัก
เขานอนหลับๆ ตื่นๆ พอจินพลิกกายที จุนโนะก็สะดุ้งเฮือก นอนด้วยความระแวง จนท้ายสุดมางีบหลับเอาก็ตอนใกล้เช้าแล้ว และเมื่อความง่วงงุนเริ่มมาเยือน เขาก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัวเลยว่า มีร่างของเจ้านายจอมดื้อแอบขยับตัวมาพลิกกอดเขาเอาไว้แทนผ้าห่มคลุมกาย........

***************************

to be continue

comment ที่นี่จ้า...