CARAVAN LOVER.......

Vol 10..

***************************

ไฟจากกองฟืนข้างแคมป์ยังคงส่องสว่างไปทั่วบริเวณ เมื่อจินขับรถมาส่งจุนโนะในค่ำนั้น
เด็กหนุ่มยังคงนั่งนิ่งในรถ หนุ่มน้อยชำเลืองมองคนขับด้วยสายตาที่มีเครื่องหมายคำถาม... เหมือนกับจะถามว่า จินจะลงมาด้วยมั้ย? ชายหนุ่มขยับตัวแล้วก็เปิดประตูรถลงมา...เป็นการตอบคำถามของจุนโนะ เด็กหนุ่มก็เลยก้าวออกมาบ้าง
จุนโนะเดินนำหน้าไปจนถึงกองไฟ... เพื่อนๆ ยังคงนั่งล้อมวงทานอาหารค่ำกันอยู่ และทุกคนในที่นั้นก็หยุดกิน หันมามองเขาสองคนเป็นตาเดียว

โคกิยิ้มให้จินแล้วก็กวักมือเรียก
“คุณจินพาจุนโนะไปนั่นเอง นึกว่าไอ้โนะมันแอบหนีไปเที่ยวไหนซะอีก มาทานไก่ย่างกันมั้ยครับ?”
จินดึงแขนจุนโนะเดินเข้าไปร่วมวง เขาอมยิ้มแล้วก็โบกมือทักทายคนอื่นด้วย
“เราทานมาแล้วครับ เชิญพวกคุณเถอะ... ดูท่าทางมีความสุขดีนะ”
“ก็ดีครับ” คราวนี้อุจี้เป็นคนตอบ จินมองอุจี้แล้วก็มองเลยไปยังไอบะมาซากิ หนุ่มรุ่นพี่หน้าตารูปหล่อที่นั่งตัวแนบติดกับอุจี้ไม่ยอมห่าง

จินประเมินไอบะอยู่ในใจ ...เห็นแล้วก็อดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ ...ในสายตาของเขา ...เขาว่าเขาหล่อกว่าไอบะอีกนา.....

ในขณะเดียวกัน...จุนโนะนั่งเงียบกริบขณะมองตามสายตาของจิน เรื่องที่เขาพกรูปถ่ายของรุ่นพี่ติดกระเป๋าเอาไว้ จินจะปากโป้งบอกไปหรือเปล่านะ... ชักจะเสียววูบ
“คุณไอบะ ใกล้จบหรือยังครับ?” จินถามชึ้น
“จวนแล้วครับ ปีนี้ปีสุดท้ายแล้ว”
“แล้วงาน... คิดหรือยังว่าจะทำอะไร?”
“ผมจะเรียนโทฯ ต่อฮะ กะจะเรียนที่เดิม จะได้อยู่ที่เดียวกับอุจี้ด้วย” หนุ่มน้อยไอบะพูดพลางหัวเราะ เขาหันไปยิ้มกับแฟนเด็กหนุ่ม ซึ่งอุจี้ก็ก้มหน้าอายม้วนไปแล้ว
เป็นคำตอบที่ยืนยันให้คนอื่นได้รับรู้ถึงความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง
“ดีนะครับ รักกันดีจัง...” จินว่า เขาตวัดมองหน้าจุนโนะโดยไม่ได้ตั้งใจ ก็เห็นเลขาจอมเฮี้ยวทำปากยื่นใส่เขาพอดี
“แล้วคนอื่นล่ะ งานที่ทำพอใจดีมั้ย?” ชายหนุ่มหันไปถามคนอื่น ซึ่งหนุ่มๆ ก็ตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า
“ดีฮะ ถูกใจจริงๆ เป็นงานในฝันเลยล่ะ” อุเอดะว่า
“ผมดีใจนะที่พวกคุณชอบ... วันพรุ่งนี้จุนโนะก็จะกลับไปทำงานกับผมอีกแล้วล่ะ” จินคุย
“หา???” พวกหนุ่มมหา’ ลัยพร้อมใจกันส่งเสียงร้องออกมา มองหน้าจุนโนะเป็นตาเดียว
“ก็จุนโนะได้งานอื่นทำแล้วนี่นา”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเอาตัวกลับมาทำจนได้แหล่ะ แล้วจุนโนะเขาก็เต็มใจด้วย” จินว่าเข้านั่น
“เต็มใจ????” พูดพร้อมกันอีกแล้ว คราวนี้พ่วงเอาจุนโนะเข้าไปด้วย ดูเหมือนเสียงจะแหลมกว่าใคร
“พูดออกมาได้ไงว่าผมเต็มใจ” หนุ่มน้อยทำปากยื่น แล้วก็ยกมะเหงกให้นายจ้าง จินหัวเราะชอบใจ
“ถ้าไม่เต็มใจ นายคงไม่ยอมทำหรอก”
“ผมไม่มีทางเลือกต่างหาก”
“ทำไมจุนโนะถึงไม่มีทางเลือกล่ะ?” อุจี้ถามขึ้นมา ซึ่งยามะพีก็พยักหน้าแล้วบอกว่า
“นั่นน่ะซิ คนอย่างนายน่ะ ใครบังคับไม่ได้หรอก”
“ฉันก็ไม่อยากให้ใครบังคับหรอกนะ ยามะ แต่ว่า คุณจินเขาจอมเผด็จการ และฉันก็เหนื่อยที่จะหนีแล้วด้วย” จุนโนะพูดเสียงอ่อย แล้วก็งัดเอาน่องไก่ที่ย่างจนน้ำมันตกลงบนกองไฟมากัดกิน ซึ่งจินมองอย่างทึ่ง เพราะเขาออกจะอิ่มแปร้เพราะอาหารมื้อค่ำ แต่เจ้าเด็กคนนี้ กัดน่องไก่กินต่ออย่างหน้าตาเฉย กัดไปก็ค้อนเขาไป ท้ายสุดยามะพีก็โพล่งออกมาว่า
“ถ้าไม่อยากทำ จุนโนะก็มีสิทธิ์เลือกไม่ใช่เหรอ นี่ถ้ากลับไปทำกับคุณจิน พวกคนที่เขาวิจารณ์รูปคุณสองคนในเน็ตน่ะจะมองอย่างไร จุนโนะน่ะเป็นนักศึกษาฝึกงานนะ ไม่กลัวเสียหายหรือไง?”

จินอมยิ้มกับคำพูดของหนุ่มหน้าตาน่ารักคนนี้ รู้สึกจะปกป้องสวัสดิภาพของเพื่อนรักเกินขนาด จินโบกมือ สั่นหน้า
“คุณยามะพีก็อย่ามองในแง่นั้น ถ้าจุนโนะหนี คนอื่นจะมองได้ว่า เรื่องของผมกับจุนโนะน่ะเป็นเรื่องจริง เพราะงั้นผมถึงต้องเอาจุนโนะไปนั่งทำงานต่อ ให้ใครต่อใครเห็นว่า เราสองคนไม่มีอะไรกันแบบนั้น หวังว่ายามะพีและทุกคนคงจะเข้าใจนะครับ ...แล้วก็นายด้วย จุนโนะ ที่ฉันมาตามให้นายกลับไปทำก็เพราะอย่างงี้....” จินพูดเสียยืดยาว ซึ่งก็ทำเอาคนฟังต่างก็พยักหน้าเออออตาม รวมถึงยามะพีและจุนโนะด้วย

จินนั่งคุยเรื่องงานของพวกนักศึกษาได้สักครู่ก็ขอตัวกลับ และก็เป็นมารยาทของจุนโนะที่ต้องเดินไปส่งถึงรถ
“หวังว่านายคงจะรู้เหตุผลของฉันนะ จุนโนะ”
“ถ้าพูดแบบนี้เสียตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง” จุนโนะบ่นอุบอิบ เขาเดินล้วงกระเป๋ากางเกงตามหลังจิน พอใกล้จะถึงรถ เขาก็สะกิดคนเดินหน้ายิกๆ
“อะไร?” จินหันมาเลิกคิ้วถาม จุนโนะแบมือมาตรงหน้า
“กระเป๋าเงิน กับเป้ของผม”
“ขอเก็บไว้ก่อนละกัน”
“อ้าว.... ผมก็จะกลับไปทำงานกับคุณพรุ่งนี้แล้วง่ะ ทำไมไม่คืน”

คราวนี้จินไม่ตอบ เขาเดินอมยิ้มต่อไป เปิดประตูรถเข้าไปนั่ง และขณะสตาร์ตรถเขาก็กดกระจกลง ยื่นนิ้วชี้โบกไปโบกมาตรงหน้าจุนโนะ
“เพื่อนนายทุกคนดูท่าทางจะชอบงานที่ทำนะ .... จุนโนะ.... ถ้านายเบี้ยวพรุ่งนี้หรือวันอื่นๆ ฉันจะบอกพวกโรงงานพวกนั้นให้ไล่พวกเพื่อนนายออกทุกคน...จำไว้”
“บ้าเป๊า?......” จุนโนะสบถออกมา เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง มองจินอย่างไม่เชื่อสายตา.... เห็นใบหน้ายิ้มกวนๆ ลอยมากระทบต่อมโมโหอย่างจัง นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นเจ้านาย และเป็นต่อเขาอยู่ละก็นะ จะชกให้หน้าแหกจริงๆ ด้วย
“บ๋าย..บาย..” คนในรถโบกมือให้อย่างร่าเริง ยิงฟันขาวเป็นระเบียบต่อหน้าต่อตา ก่อนจะไขกระจกขึ้น จินได้ทันเห็นจุนโนะชูกำปั้นยกหราจนเขาอดหัวเราะไม่ได้ ชายหนุ่มขับรถฝุ่นตลบจากไป จนเห็นแต่ไฟท้ายรถสีแดงวาบ เป็นจุดก่อนจะลับหายไปกับถนนสายเล็กนั่น

************************

“ในที่สุดนายก็ใจอ่อนจนได้” ยามะพีพูดขึ้นหลังจากที่ชวนจุนโนะมานั่งเล่นที่ใต้ต้นไม้ที่เดิม สองหนุ่มถือกระป๋องเบียร์อยู่ในมือ แหงนมองดูดาวบนท้องฟ้า มันส่งแสงเป็นเกร็ดแวววาวกระจายเต็มผืนฟ้าสีทะมึน
“ไม่ทำยังไงไหวล่ะ” แล้วจุนโนะก็เล่าเรื่องให้เพื่อนฟังจนหมด ไม่เว้นแม้แต่เรื่องที่จินขู่จะบอกอุจี้ว่าเขาแอบมีรูปไอบะ มาซากิติดกระเป๋าเงิน เล่นเอาคนฟังยู่หน้า คอย่นเชียว
“หมอนี่มันบ้าสุดๆ จริงๆ ฉันว่ามันไม่ใช่แค่เหตุผลที่เขาบอกหรอก จุนโนะ... ฉันว่าเขาชอบนายว่ะ ... แบบตกหลุมรักง่ะ”
“บ้า.... เป็นไปไม่ได้หรอก” จุนโนะส่ายหน้า แก้มร้อนผ่าวไปกับสิ่งที่ได้ยิน
“เฮ่ย... เชื่อซิ... ไม่งั้นเขาไม่งัดเอาคำพูดนั้นมาใช้หรอก และยังวิธีการอีก เขาแคร์นายมากนะจุนโนะ เอางี้ นายลองไปทำงานกับเขาดู แล้วคอยสังเกตพฤติกรรมที่เขาแสดงกับนายว่าจะเหมือนกับที่เขาแสดงกับคนอื่นหรือเปล่า ถ้าเขาแคร์นายมากกว่าใครล่ะก็..ชัวร์!!”
“อือ..... ขออย่าให้เป็นอย่างนั้นเลย...” จุนโนะรำพึง ดวงตาเหม่อมองฟากฟ้าที่เห็นดาวตกพุ่งวาบที่ปลายฟ้า เขาหันมาถามเรื่องคู่เดทของยามะพีบ้าง เพื่อนรักหน้าหวานก็ทำตาโต อายม้วน ยกเบียร์ขึ้นดื่มแก้เขิน
“วันนี้ก็ทานอาหารกลางวันด้วยกันอีก เขาจะมาส่งฉันด้วยล่ะ แต่ว่าฉันต้องกลับกับโคกิและอุเอ้ก็เลยแห้ว.....” ยามะพีพูดถึงคาเมะ
“ถ้าอยากเป็นแฟนกันก็ให้เขามาส่งซิ”
“อือ..นั่นซินะ บางทีโคกิและอุเอ้ อาจจะอยากกลับด้วยกันตามลำพังมั่งก็ได้ พี่ไอบะกับอุจี้ก็เหมือนกัน นี่จุนโนะ... ฉันเพิ่งรู้นะว่า นายก็มีรูปพี่ไอบะติดไว้ในกระเป๋าเงินเหมือนกัน” คำพูดของยามะพี ทำให้จุนโนะเบิกตากว้าง เขาหันขวับมาทางยามะแล้วก็ฉวยไหล่บางมาคาดคั้น
“ม...หมายความว่าไง คำว่าเหมือนกันน่ะ อย่าบอกนะว่านายก็มีรูปเขาด้วยน่ะ”
“อือ ฮึ้ก.....” ยามะพยักหน้ายิ้มแป้น
“บ้าจริง”
และจุนโนะและยามะพีก็หัวเราะออกมา
“ว่าจะเอาออกแล้ว..เดี๋ยวคาเมะเห็น” ยามะบอกแล้วก็เอนตัวลงนอน หนุนศีรษะกับท่อนแขน

สายลมเย็นยามดึกพัดต้องกายจนสะท้าน ยามะพีมองท้องฟ้าที่มีดาวพร่างพราย เห็นใบหน้าของคาเมะลอยเด่นมาให้เห็น สายตาวิบวับแฝงแววเจ้าชู้นั้น ทำให้เขาต้องสะเทิ้นอายยามสบตา

เมื่อวานไปเดทกันก็ทีหนึ่งล่ะที่คาเมะพยายามจะขอจุมพิตหลังจากมาส่ง แต่ยามะพีหยุดริมฝีปากบางของเขาด้วยปลายนิ้วชี้ และยังวันนี้อีกที่คาเมะลงทุนเดินมาหาเขาถึงหน้าอาคารเพื่อรับมาทานอาหารกลางวันกัน ท่ามกลางเสียงซุบซิบของพวกคนในที่ทำงาน

ยามะพีพยายามถามไถ่พวกพี่ๆ ในห้องทำงานถึงเรื่องของคาเมนาชิ คาซึยะ แต่ก็ได้รับการส่ายหน้า พร้อมกับบอกให้รู้ว่า ....เขาเองก็เพิ่งเคยเห็นหนุ่มน้อยคนนี้เหมือนกัน ไม่รู้ว่าเข้ามาทำงานจากสายงานไหน แต่ที่รู้ๆ เขาก็เป็นนายช่างธรรมดาคนหนึ่งนั่นเอง....

****************************

วันรุ่งขึ้น
ทุกคนต่างก็รีบร้อนออกไปทำงาน ยกเว้นจุนโนะคนเดียว เด็กหนุ่มรับหน้าที่เก็บเต๊นท์ให้เรียบร้อย จากนั้นก็ยืนมองเพื่อนๆ ขับรถออกไป จนเหลือเขายืนอยู่เดียวดายใต้ต้นไม้ที่นัดกับจินเอาไว้ และเวลาเพียงไม่นานนัก ฝุ่นที่ตลบคลุ้งบนถนนเบื้องหน้าบอกให้เขารู้ว่ามีรถยนต์คันหนึ่งกำลังวิ่งมาทางนี้ และเมื่อรถคันนั้นใกล้เข้ามา จุนโนะก็ใจเต้นแรง โดยที่ตัวเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมเห็นจินแล้วเขาถึงต้องใจเต้นด้วย
รถคันหรูที่มีฝุ่นจับทั่วทั้งคัน วิ่งมาจอดพรืดข้างๆ ร่างโปร่ง จากนั้นกระจกด้านข้างคนขับก็ลดลง

ใบหน้าหล่อคร้ามของจินยิ้มแย้มอย่างพอใจที่เห็นจุนโนะยืนคอยอยู่
“ขอโทษที รอนานมั้ย?” จินถาม ดวงตาแสดงถึงความพอใจที่เห็นจุนโนะใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวที่เขาให้ไว้ มันเข้ากันได้ดีกับกางเกงสแล็ค แบบคนทำงานใส่กัน
จุนโนะเห็นจินมองเขาทั่วตัวก็เท้าเอวหมับ
“มองอะไรมิทราบครับเจ้านาย? ผมมีอะไรผิดปกติเหรอ?”
จินหัวเราะ แล้วก็โบกมือ
“ไม่ผิดหรอก เพียงแต่ไม่คิดว่านายก็แต่งตัวถูกกาละเทศะเป็นกับเขาเหมือนกัน”
“เฮอะ..... ก็คุณบอกว่าจะพาผมไปที่สำนักงานใหญ่ไม่ใช่เหรอ ผมก็แต่งตัวเป็นนะ”
“ดีมาก หนูน้อย....งั้นขึ้นรถ...” จินเอื้อมมาเปิดประตูให้ พอจุนโนะนั่งปุ๊บเขาก็บอกทันทีว่า
“นายนี่เป็นเลขาบรรดาศักดิ์จริงๆ นะ มีนายจ้างมารับถึงที่”
“ใครใช้ให้มา...” จุนโนะเบ้ปาก แล้วก็กอดอก นั่งตัวตรง มองแน๋วไปยังเบื้องหน้า จินเล่าให้ฟังว่าวันนี้จุนโนะต้องทำอะไรบ้าง ซึ่งเด็กหนุ่มก็ยิ้มยิงฟันร่าแล้วบอกว่า
“ไม่เก็ทง่ะ... ผมว่านะ บางทีที่สำนักงานใหญ่ของคุณอาจจะมีงานที่เกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ให้ผมทำบ้าง ดีกว่าจะเป็นเลขาให้คุณอีกนะ”
“ไม่มีทางจุนโนะ... ตำแหน่งเต็มหมดแล้ว และก็แผนกที่นายเรียนมาเขาไม่รับนักศึกษาพาร์ตไทม์ด้วย” เสียงจินคำรามออกมาอย่างเป็นต่อ จุนโนะก็เลยต้องเงียบไปโดยปริยาย....

.....................................

สองหนุ่มเดินเข้าไปในอาคารรูปห้าเหลี่ยม ซึ่งมีถึงสิบสองชั้น ด้านในห้องโถงดูโปร่งโล่งตาด้วยเพดานทรงสูงจรดถึงสามชั้น จุนโนะต้องแหงนหน้ามอง เห็นโคมไฟระย้าห้อยตัวลงมา ยังนึกสงสัยว่า มันจะส่องไฟลงมาถึงชั้นล่างได้อย่างไรฟะ
จินกระตุกมือเขาให้เดินต่อไป ผ่านหน้าเคาน์เตอร์ที่มีประชาสัมพันธ์สาวๆ สองสามคนยืนโค้งให้อะกานิชิ จินอย่างนอบน้อม และมองจุนโนะด้วยสายตาที่แปลกๆ พอจุนโนะเดินคล้อยหลังไปได้หน่อย ก็หันขวับมามอง เห็นแม่พวกนั้นสุมหัวซุบซิบกันใหญ่ ไม่แคล้วเป็นเรื่องอื้อฉาวในเน็ตแน่ๆ
“เฮ้อ......” เด็กหนุ่มระบายลมหายใจออกมายาวเหยียด ไม่ว่าจินจะพาเขาเดินผ่านทางไหนก็จะมีคนก้มหัวให้ในทีแรก แต่หันกลับไปมองทีไรก็เจอแต่คนนินทาลับหลังทุกที
ใบหน้างดงามแดงระเรื่อขึ้นทุกขณะกว่าจะขึ้นมาถึงชั้นบนสุดที่เป็นที่ทำงานของจินได้ก็เล่นเอาจุนโนะหน้าแดงแป๊ด
“เหนื่อยเหรอ?” จินถาม
“เปล่าฮะ” จุนโนะส่ายหน้า เขากำลังยืนอยู่ในห้องของจิน และบัดนี้จินก็เตรียมโต๊ะทำงานไว้ให้เขาพร้อมเรียบร้อยแล้ว
“ผมต้องทำอะไรบ้างฮะ?” จุนโนะถาม
“ยังไม่รู้เลย”
“อ้าว!!” เด็กหนุ่มหน้าเหวอ จินหัวเราะ เดินมานั่งที่โต๊ะของตัวเองแล้วก็บ่นว่า ไม่ได้เข้ามาสะสางเอกสารรกเลย ตบท้ายด้วยการบอกเลขาฯ หน้าหวานว่า
“เดี๋ยวมาจัดแฟ้มให้เข้าที่แบบที่เคยทำให้หน่อยนะ”
“ครับ...” เสียงจุนโนะตอบรับเบาๆ เขามีคอม’ เป็นของตัวเองด้วย จุนโนะจัดแจงเปิดคอมแล้วก็ได้ยินเสียงจินพูดข้ามห้องมาว่า
“จะเปิดเน็ตเล่นก่อนก็ได้ เดี๋ยวจะขนเอกสารมาให้ทำ”
“คงไม่เปิดละฮะ...กลัว...”
“กลัวภาพใกล้ชิดของเราน่ะเหรอ ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันสั่งให้เขาเอาออกหมดแล้ว ทักกี้น่ะ แค่โดนตำรวจขู่เรื่องมั่วอบายมุขเขาก็ยอมเอารูปภาพพวกเราออกจากเว็บแล้วล่ะ”
“จริงเหรอฮะ... แล้วทำไมพวกใครต่อใครยังซุบซิบกันอยู่ล่ะ” จุนโนะชี้ออกไปนอกห้อง ซึ่งจินเองก็เห็นอยู่เหมือนกัน
“ที่ซุบซิบก็อาจเป็นเพราะได้เห็นตัวจริงของหนุ่มน้อยที่ฉันยุ่งด้วยละมัง” จินพยักหน้า จุนโนะก็เลยจำใจพยักหน้าตาม เขานั่งเท้าคางมองอย่างเบื่อๆ ไปนอกหน้าต่าง บริษัทนี้ดูหรูหราเกินไปหรือเปล่านะ ถ้าเทียบกับที่บ้านของจินแล้ว เขาอยากไปทำที่นั่นมากกว่า หรือถ้าจะให้ดีก็อยากกลับไปทำที่ไร่ฝ้าย เพราะมันดูเป็นกันเองมากกว่า

จุนโนะเมินกลับมามองเจ้านายรูปหล่อ เห็นชายหนุ่มกำลังง่วนกับแฟ้มตรงหน้า คิ้วขมวดจนแทบจะผูกโบว์ ดูท่าทางของจินก็ไม่ชอบเข้ามาทำงานที่นี่เหมือนกันล่ะซิ หน้าตาผิดกับตอนตรวจงานอยู่ที่บ้านลิบลับเลย
กำลังมองเจ้านายเพลิน จุนโนะก็ต้องสะดุ้งเมื่อจู่ๆ จินก็เงยหน้าขึ้นมองเขา
“หือ?” จินเลิกคิ้ว
“ปะ...เปล่าฮะ”
“มีอะไรก็บอกนะจุนโนะ.....” จินเคาะปากกาในมือ เขาหยิบแฟ้มเปล่าๆ ออกมา แล้วก็เดินมาให้ถึงโต๊ะ แทนที่จะเรียกเลขาฯ ไปเอา
จุนโนะเงยหน้าขึ้น สบตาคมของจินเข้าก็อ้อมแอ้มบอกว่า
“ผมชอบทำงานที่บ้านของคุณมากกว่า ให้ผมไปทำที่นั่นไม่ได้เหรอฮะ”
“คงไม่ได้..... ต้องรอไปก่อนนะ เพราะฉันเคลียร์งานที่บ้านเสร็จแล้ว ก็ต้องมาทำที่นี่บ้าง อีกอย่างพ่อของฉันก็ทำงานที่นี่ด้วยและช่วงนี้ต้องประชุมบ่อย ทำที่บ้านไม่สะดวกนะ ...แต่ก็.....ถ้าอยากทำจริงๆ บางที ถ้าฉันรวบรวมแฟ้มได้มากแล้ว จะให้จุนโนะไปแยกเอกสารที่บ้านก็ได้ แต่ว่า........เอ.....ไม่ดีกว่า..... ถ้าให้นายไปทำที่บ้าน เราก็...เอ้อ...ต้องห่างกันน่ะซิ” จินพูดเนิบๆ แต่คนฟังหน้าร้อนผ่าว จุนโนะเหลือบมองจิน แล้วก็เอียงคอ ทำหน้าฉงน
“ทำไมล่ะ ห่างกันไม่ได้หรือไง?”
“ก็นายเป็นเลขาฯ ของฉัน ก็ต้องอยู่ใกล้ๆ ฉันซิ”
“แล้วเลขาคนที่หนึ่งที่บ้านนั้นล่ะ”
“เขาก็ทำของเขาไป ไม่เกี่ยวกัน ...แก่แล้วให้ทำที่บ้าน”
“อ้าว.....เป็นซะงั้น!!” จุนโนะยู่หน้า แล้วก็หยิบแฟ้มมากาง เป็นการตัดบทสนทนาไปในตัว จินก็เลยต้องล่าทัพ ถอยกลับมานั่งที่ตัวเอง

จนกระทั่งเกือบเที่ยงนั่นแหล่ะ ที่ประตูห้องถูกเคาะสองสามครั้งก็เปิดออก ร่างของผู้สูงวัยคนหนึ่งเดินเข้ามา ท่าทางผึ่งผายและมีอำนาจ เค้าหน้ามีความหล่อฉายชัด ละม้ายใบหน้าของเจ้านายรูปหล่อของเขาเลย....เล่นเอาจุนโนะนั่งมองตาค้าง หรือว่าผู้ชายคนนี้จะเป็น.........
“อ๊ะ.....คุณพ่อ?” จินอุทานออกมา เปิดยิ้มกว้าง เขายืนขึ้นแล้วก็โค้งให้
ชายคนนั้นหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แต่แล้วก็ต้องหยุดยิ้มเมื่อหันเห็นจุนโนะสุเกะเข้า สีหน้าของชายกลางคนมีแววฉงน เขาหันกลับไปมองลูกชายและหันมามองจุนโนะอีกที แล้วถามว่า

“ใช่คนในเน็ตหรือเปล่าหือ จิน?”

จุนโนะสะดุ้งเฮือก หน้าร้อนผ่าว วูบๆ คล้ายจะเป็นลม อยากมุดหน้าหนีไปเดี๋ยวนั้นเลย.....

.................................

“เรียนออกแบบแพ็คเก็จ??” คุณอะกานิชิคนพ่อถามขึ้น ขณะนี้เขานั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของจุนโนะสุเกะ เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงกับการที่ได้พูดคุยและซักถามความเป็นมาของเด็กหนุ่มคนนี้ พอได้คุยกันเข้า จุนโนะก็หายประหม่า พูดจาฉะฉานขึ้น จนท่านประธานชอบอกชอบใจ
เด็กหนุ่มตอบรับชัดถ้อยชัดคำว่า
“ครับท่าน... แต่คุณจินบอกว่าไม่มีงานให้ทำ นอกจากเลขาฯ”
“เลขาฯ.....???” ท่านประธานครางออกมา หันไปมองหน้าเจื่อนๆ ของลูกชาย เขาลูบคางและใช้ความคิด
“เอ..... ที่แผนกออกแบบบรรจุภัณฑ์ก็มีตำแหน่งนี้นี่นา จิน ..... เห็นงานล้นมือไม่ใช่หรือ จินลองโทรฯ ไปถามดูซิ พ่อว่าให้จุนโนะไปอยู่ที่นั่นก็ได้นี่ เขาจะได้ทำงานที่ตัวเองถนัด”
“พ่อ.......จุนโนะเป็นเลขาผมนะฮะ” จินแย้ง
“เลขาอะไรกันเล่า หน้าห้องแกก็มีเลขาฯ ที่บ้านแกก็มีเลขาฯ แล้วจะให้ไอ้หนูนี่เป็นเลขาอะไรอีกฟะ?”
“อ๊ะ.....” จุนโนะเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ตวัดดวงตาคมมองจินทันที
“เอ้อ....ขอโทษนะฮะ ไหนคุณบอกว่า แผนกออกแบบไม่รับคนไง?”
“ก็ไม่น่ามีนะ” จินบอกเสียงอ่อย เขาหลุบตาลงต่ำ ทำเป็นมองงานในแฟ้มซึ่งก็เซ็นเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

คุณอะกานิชิคนพ่อยืนขึ้น ตบบ่าจุนโนะเบาๆ
“แล้วฉันจะหาตำแหน่งว่างให้ ออกแบบแพ็คเก็จใช่มั้ย เดี๋ยว...เดี๋ยวจัดให้......” ท่านประธานลุกขึ้น เดินบ่นพึมผ่านหน้าจินไป ชายหนุ่มจับใจความได้ว่า
“ไอ้ลูกคนนี้ก็พิลึกคน เด็กมันอยากทำก็ไม่ให้มันทำ แย่จริง...”

เมื่อลับร่างของท่านประธาน จุนโนะก็ลุกขึ้นทันที
“ไหนว่า............”
“นี่หยุดพูดไปเลยนะ...” จินสั่งเสียงห้วนจัดเมื่อจุนโนะเตรียมเปิดฉากโวยแหลกเรื่องงาน จินเอาปากกาชี้หน้าแล้วก็ชี้ไปที่เก้าอี้ของเด็กหนุ่ม จุนโนะทำหน้ามุ่ย กระแทกตัวนั่ง แล้วก็กอดอกอย่างเดียว
“โกหก...คนโกหก...” เสียงบ่นงึม ดังมาเข้าหูจิน แต่ชายหนุ่มไม่สนใจ ตามองเป๋งไปที่โทรศัพท์ภายใน อยากให้มันหายไปจากตรงนั้นจริงๆ

และแล้วสิ่งที่จินคิดเอาไว้ก็เกิดขึ้นเมื่อพ่อของเขาต่อโทรศัพท์เข้ามา บอกด้วยเสียงสั่งแบบท่านประธานว่า
“ย้ายจุนโนะไปทำแผนกนั้นได้แล้ว ... มีตำแหน่งว่าง ...ให้เขาทำในสิ่งที่เขาเรียนมานะไอ้จิน.....” พูดจบก็วางหูทันที โดยไม่ปล่อยให้มีคำคัดค้านใดๆ ออกมาจากปากของลูกชาย

................

เป็นอันว่าจุนโนะได้ย้ายไปทำงานออกแบบแพ็คเก็จสมใจ ท่ามกลางสีหน้างอง้ำของนายจ้างอย่างอะกานิชิ จิน
จุนโนะเดินตามจินไปเงียบๆ
แปลกนะ ทั้งที่น่าจะดีใจที่ได้ทำงานอย่างที่อยากทำ ...แต่ทำไมยามนี้ เขากลับรู้สึกใจหายอย่างไรชอบกล

มองแผ่นหลังของจิน เสื้อสูทที่จินใส่ ดูเข้ากันดีกับรูปร่างสมส่วน สูงโปร่ง เพรียว และกระฉับกระเฉง ผมที่ตัดเข้าสมัยสะบัดปลายเล็กน้อยนั้นดูนุ่มนวลน่าจับต้อง จินจะรู้หรือเปล่านะ ว่าเลขาฯ คนนี้รู้สึกใจหายเพียงไรที่ต้องทำงานโดยไม่มีเจ้านายที่ชื่อ อะกานิชิ จินอีกแล้ว

แผนกออกแบบที่จะไปทำอยู่คนละตึกกับตึกที่จินทำงานอยู่ เป็นอาคารก่อสร้างที่ทันสมัย ทำด้วยกระจกทั้งหลังและมีอยู่สองชั้นเท่านั้นเอง แต่ลักษณะของตัวตึกยาวเป็นรูปเกือกม้า
จินจำใจเดินไปส่งจุนโนะที่แผนกด้านใน แล้วจัดแจงฝากฝังเด็กหนุ่มกับหัวหน้าแผนก ซึ่งจุนโนะก็เป็นที่ฮือฮาในหมู่พนักงานอย่างมาก เบื้องหลังความฮือฮานั้น พวกเพื่อนร่วมงานต่างก็พูดกันเองถึงฐานะของจุนโนะว่า

........จุนโนะสุเกะ......

เด็กหนุ่มคนนี้ไง ที่เป็นคู่ขาของคุณจินในเน็ตน่ะ ..........

**************************

ยามะพีกำลังยืนชะเง้อคอยรถพ่วงของโคกิอยู่หน้าโรงงาน พวกพนักงานต่างก็ทยอยกันกลับบ้านกันเป็นกลุ่มๆ พวกพี่ๆ ที่รู้จักเดินผ่านมาเห็นเขายังยืนอยู่ก็โบกมือให้ ยามะพียิ้มให้โบกมือตอบ แล้วก็ทำคอยืดคอยาวมองหารถพ่วงของเพื่อนรัก
เสียงมอเตอร์ไซค์ครางมาให้ได้ยิน จนมันมาหยุดข้างๆ ...ยามะพีเลิกคิ้ว แล้วก็เปิดยิ้มกว้างเมื่อจำรถกลางเก่ากลางใหม่คันนั้นได้ดี
“ไปส่งมั้ย?” คาเมะถามแล้วชี้ไปที่เบาะหลัง ซึ่งทำให้ยามะพีเหลียวไปเหลียวมา
“เดี๋ยวเพื่อนมารับจะไม่เจอ”
“ยามะพีโทรฯ ไปบอกเขาซิว่าให้ผมไปส่งเอง”
“จะดีเหรอฮะ คาเมะไม่มีธุระที่ไหนเหรอ?”
คาเมะส่ายหน้าปฏิเสธ รอยยิ้มที่เขามีให้ ทำให้ยามะพีปฏิเสธไม่ลง เด็กหนุ่มโทรฯ หาโคกิทันที ซึ่งฝ่ายนั้นก็ตอบกลับมาด้วยเสียงอ่อยๆ ว่า

“พอดีเลย..... จะได้พาอุเอ้ไปทานมื้อค่ำในเมืองด้วย งั้นนายกลับกับแฟนก็แล้วกันนะ”
ยามะพีสะดุ้งเฮือกกับคำที่โคกิใช้เรียกคาเมะ เขาชำเลืองไปทางชายหนุ่มที่นั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์ แล้วก็หน้าแดงเป็นริ้ว หันหลังให้คาเมะ ใช้มือป้องปากขณะกระซิบกระซาบออกมา
“บ้านะ...ยังไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย”
“เออน่ะ เดี๋ยวก็เป็น... เห็นมองกันตาเป็นมันเชียวไอ้พี”
“งั้น.... แค่นี้ก่อนน้า.... จะรีบกลับ” ยามะพีตัดสายแล้วก็พยักหน้าให้ชายหนุ่มนายช่างรูปหล่อ เขาซ้อนท้ายรถ รัดเอวคาเมะแน่นเมื่อคาเมะขี่โขยกเขยกไปตามทางลัด จนมาโผล่ที่หลังโรงงาน

ยามะพีทำตาโตเมื่อคาเมะเปลี่ยนเส้นทาง ไม่ได้พาเขากลับแคมป์
“จะไปไหนเหรอ?”
“พาไปขาย” คาเมะตอบสั้นๆ แล้วก็หัวเราะหึๆ ยามะจิกนิ้วที่เอวของคนขี่ขณะยื่นหน้าข้ามไหล่และบอกว่า
“ขายไม่ได้ราคาหรอกฮะ”
“ขายได้ซี ราคางามด้วยนะ หน้าตาน่ารักแบบนี้น่ะ .....ผมจะพาไปบ้านผมน่ะ..... บ้านหลังเล็กๆ เป็นที่พักคนงานธรรมดาๆ แต่มันอยู่ใกล้ริมน้ำ สงบและเงียบ อยากให้ยามะพีเห็น โอเคนะครับ ไปซื้อของทำอะไรกินกันก็ดีนะ ผมมีครัวแยกออกมาด้านนอกด้วย ทำกันริมน้ำ สนุกดีออก ยามะต้องชอบแน่ๆ” คาเมะพูดเอง โดยไม่รอคำตอบรับ เขาขี่รถเข้าตลาดสด ซึ่งยามะพีก็ยิ้มหน้าบานอยู่ด้านหลัง
เล่นพูดๆ โดยไม่ให้เขามีโอกาสได้ตอบ เขาก็เลยต้องปล่อยเลยตามเลย อยากรู้เหมือนกันว่าคาเมะมีความเป็นอยู่อย่างไร ...... ชีวิตชายโสดกับวัยที่แรกเริ่มเข้าทำงาน อะไรๆ มันคงต้องเริ่มต้นใหม่หมด และถ้าคาเมะพาเขาไปเช่นนี้จะให้เข้าใจว่าอย่างไรนะ
......ไปทำอะไรกินกัน.....

เหมือนชวนไปเป็นแม่บ้านเลยล่ะ

นายช่างพาเด็กหนุ่มตระเวณไปทั่วตลาด ช่วยกันซื้อของสดของแห้งมาเต็มมือ กว่าจะซื้อของเสร็จ พระอาทิตย์ก็จวนจะลาลับขอบฟ้าแล้ว
คาเมะขี่จักรยานยนต์คู่ใจพร้อมกับหนุ่มน้อยหน้าใสไปตามถนนลาดยางสายเล็กๆ ที่สองข้างทางมีแต่ทุ่งหญ้าโบกพลิ้วปลิวสะบัดยามต้องสายลม ชายหนุ่มบอกว่าถนนสายนี้เป็นถนนส่วนบุคคลที่เป็นของโรงงานกระดาษที่พวกเขาทำงานอยู่ และบ้านพักคนงานก็อยู่สุดถนน
เป็นบ้านพักทำด้วยไม้เนื้อแข็ง ปลูกชั้นเดียวแต่ก็มีระเบียงกว้างรอบบ้าน เป็นที่พักที่น่าอยู่ในความคิดของยามะพี เด็กหนุ่มมองตัวบ้านแล้วก็เหลียวมองบ้านหลังอื่นที่ปลูกคล้ายคลึงกัน และมันอยู่ห่างจากกันเว้นระยะพอสมควร หน้าบ้านมีทางเข้าเป็นหินดินดานปูเป็นทางเดินห่างๆ กัน คาเมะจอดรถที่ข้างบ้าน แล้วก็คว้าถุงอาหารสดเดินมาหาแขกหนุ่มน้อย
“เป็นไงชอบมั้ย บ้านผม?” เขาถาม
“ชอบฮะ น่าอยู่จัง”
“เดี๋ยวไปหลังบ้านกัน ติดบึงด้วย ยามะต้องชอบแน่ๆ เลย” คาเมะพูดแล้วก็พยักหน้า พาร่างบางเดินอ้อมไปด้านหลัง ซึ่งยามะพีเห็นแล้วก็ทำตาโต
บ้านนี้เข้าทางหลังบ้านก็ได้ เพราะมีประตูเล็กๆ ให้ขึ้นด้านหลังได้เหมือนกัน และมีก็มีระเบียงเชื่อมถึงกัน
“บ้านน่ารักจังเลย มีระเบียงและก็ต้นไม้กระถางห้อยตามระเบียงเต็มไปหมด” ยามะพีทำตาโต เขาหันมายิ้มสดใสให้เจ้าของบ้าน ซึ่งคาเมะก็หัวเราะแล้วก็กวักมือเรียกยามะเข้าไปด้านใน

......................................................

“เหมือนชีวิตคู่เลยเนอะ” อยู่ๆ คาเมะก็โพล่งออกมา เขาแอบมายืนด้านหลังของยามะพีตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ เมื่อร่างบางหันมา หน้าก็เกือบจะชนกับจมูกโด่งของคาเมะพอดี เขาหลุบตามองแก้มนวลแอร่มของคนข้างกาย
“ผมอาบน้ำเสร็จแล้วนะ” คาเมะคุย แล้วก็ยื่นจมูกมาจรดพวงแก้มของยามะพีถนัดถนี่
“อ๊ะ?..คาเมะ!!” เด็กหนุ่มอุทานออกมา มะนาวแทบหล่นจากเขียง ยามะพีหายใจขัด เขารีบตะครุบมะนาวซีกนั้นไว้ มือสั่นจนต้องวางมีดลง
“ไปอาบน้ำก่อนมั้ยครับ?” คาเมะกระซิบ แต่ยามะส่ายหน้า เล่นเอาคาเมะหัวเราะและย่นจมูกใส่
“งั้นไม่เป็นไร ขนาดไม่ได้อาบน้ำ แก้มยังหอมเลย”
“พูดเล่นเรื่อยเชียว”
“ไม่ได้พูดเล่นนะ แก้มคุณหอมจะตาย อยากหอมอีกจัง ได้มั้ย?” พูดไม่พูดเปล่า ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนยามะพีต้องเอามะนาวที่ฝานไว้มากั้นกลางระหว่างแก้มของเขากับปากของคาเมะ
“คาเมะ.... ไม่เอาน้า......”
“หึ....หึ... งั้นอดใจไว้ก่อนก็ได้ ...มะ... ทำถึงไหนแล้วผมช่วยนะ หิวแล้ว.....หิวจริงๆ” คาเมะพูดเป็นนัยๆ มองคนหน้าหวานตาเยิ้มเชียว
ไอ้ที่หิวน่ะ หิวอะไรเอ่ย.... ไม่รู้ว่าหนุ่มน้อยตาโตคนนี้จะรู้หรือเปล่า แต่คิดว่าคงจะรู้ เมื่อยามะพีก้มหน้างุดรีบหั่นมะนาวต่อ จนมือที่จับมีดสั่น คาเมะต้องซ้อนมือทับมือของยามะพี แล้วบอก
“เดี๋ยวผมฝานให้เองน้า....”

******************************

อาหารมื้อนั้นผ่านไป ท่ามกลางสายลมยามค่ำที่พัดเอาระลอกน้ำเป็นคลื่นริ้วบางๆ กระทบชายน้ำเป็นวงกระเพื่อม และจางหายไป ยอดหญ้าล้อลมเล่น ปลิวไสวโชว์ให้เห็นความอ่อนไหวของดอกหญ้าสีขาวโพลนในความมืดสลัว
มีเพียงแสงตะเกียงสีเหลืองส้มแขวนตัวอยู่ตามระเบียง
โต๊ะไม้เล็กๆ ขนาดนั่งได้สองสามคนมีร่างของหนุ่มน้อยสองคนนั่งกินอาหารค่ำเคล้ากับการพูดคุยอย่างไม่รู้เบื่อ
เป็นอาหารค่ำที่อร่อยที่สุดที่ยามะพีได้ลิ้มลอง เมื่อหมดอาหารคำสุดท้ายแล้ว เขาก็ดื่มน้ำที่หอมหวานจากน้ำฝนที่คาเมะรองเอาไว้
“อิ่มจัง.....” ยามะพีอยากลูบท้องตัวเองเหลือเกิน นี่ถ้าอยู่กับจุนโนะสองคน เขาคงนอนแผ่หราหลังอิ่มข้าว เอามือลูบท้องและหนังตาก็ชักจะหย่อน แต่นี่อยู่ต่อหน้านายช่างรูปหล่อที่ตัวเองก็ชักจะเคลิ้มไปกับเขาอยู่รอมร่อ จะทำตัวเป็นเด็กๆ ได้ไง
“ยามะชอบที่นี่มั้ยครับ?” คาเมะถาม
“ชอบฮะ...”
“งั้นวันหน้ามากันอีกนะ”
“อื้อ...” ยามะพีรับคำพร้อมกับรอยยิ้มหวาน แต่แล้วเขาก็ทำหน้าเศร้าขณะลุกขึ้นช่วยกันเก็บจานชามไปล้าง
“เดี๋ยวล้างชามแล้วต้องกลับแล้วล่ะ” เขาพูดเสียงอ่อย ซึ่งคนฟังก็เข้าใจดีว่า เวลาแห่งความสุขเหลือน้อยลงแล้วในวันนี้ คาเมะช่วยยามะพีล้างชามจนเสร็จ และเมื่อหนุ่มน้อยยืนกรานจะลากลับเขาก็ฉวยกุญแจรถมาถือ
“ผมจะไปส่ง หวังว่าเพื่อนๆ คงไม่ว่านะ ชิงตัวคุณมาแบบนี้”
“ไม่เป็นไรหรอกฮะ....” ยามะสั่นหน้า แล้วก็ต้องรีบหลบตาวูบ เพราะดวงตาคมของคาเมะมองเขาแบบจะกลืนเข้าไว้ในอกอีกแล้ว
.............................................

คาเมะขี่รถฝ่าความมืดยามราตรีพาคนหน้าหวานนั่งซ้อนหลังมาจนถึงแคมป์ กองไฟที่ทางแคมป์ก่อไว้นั้นเริ่มจะมอด ยามะพีลงจากรถ เขาเห็นเต๊นท์ที่พักมีแสงตะเกียงริบหรี่ แสดงว่าจุนโนะคงจะจุดคอยเขากลับมา
เด็กหนุ่มหันมาทางคนขี่แล้วก็ก้มหัวให้
“วันนี้สนุกมากๆ เลย ขอบคุณนะฮะที่พาไปที่ดีๆ และกลับถึงแคมป์อย่างปลอดภัย”
“ยามะพูดเป็นทางการจัง...แค่คุณชอบไปกับผม ก็ดีใจจะแย่แล้ว”
“เหรอฮะ....” ยามะพีหัวเราะเขินจัด เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ยกมือโบกอำลา แต่เมื่อจะหมุนตัวจากไป แขนข้างหนึ่งก็ถูกดึงเอาไว้ ร่างทั้งร่างผงะมาทางด้านหลังโดยมีวงแขนของคาเมะรอรับอยู่
“อ๊ะ....!!” ยามะพีอุทานออกมา เขาหันไปมอง เห็นริมฝีปากบางของคาเมะลอยใกล้เข้ามา
“อุบ......” กลีบปากอิ่มถูกผนึกแนบสนิทกับปากบางของคาเมะ
ยามะพีตกใจ เบิกตากว้างก่อนที่จะหลับพริ้มด้วยความรัญจวนใจ

ริมฝีปากที่ใกล้ชิดสนิทสนมกันนั้น แยกไม่ออกระหว่างกลีบปากใครและของใคร มันปะปนคละเคล้ากันไปหมด บั้นเอวบางถูกรั้งจนแนบสนิทกับเรือนกายของคาเมะ อกต่ออกและใบหน้าที่แนบชิดนั้น ทำให้ลมหายใจหอบระรัว
คาเมะจุมพิตจนร่างน้อยสั่นสะท้าน มือเรียวยกขึ้นโอบไปรอบลำตัวของคาเมะบ้าง ราวกับต้องการที่ทรงตัว กลีบปากอิ่มดูราวกับจะเป่งบวมพองขึ้นอีกหลายเท่าตัว เมื่อคาเมะบดขยี้ความรัญจวนนั้นมากขึ้น และเมื่อการหอบสะท้านเริ่มแรง ชายหนุ่มจึงถอยริมฝีปากกลับมา

วงหน้าสวยซบกับไหล่กว้างพร้อมกับลมหายใจผะแผ่วราวกับจะขาดใจ
“คาเมะ...... จูบผมทำไมฮะ” ยามะพูดด้วยน้ำเสียงปนหอบ
“ก็เพราะชอบ..... ชอบคุณไง ยามะพี คุณล่ะ ชอบผมสักนิดหนึ่งมั้ย?” คาเมะถามกลับ ลูบผมสลวยแผ่วเบา ยามะพีทำเสียงอื้อในลำคอ ปากก็พึมพำออกมา
“ผม....ผมก็ชอบคุณ ...คาเมะ” ยามะพีถูกเชยคางขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ถูกจูบพวงแก้มข้างหนึ่ง ขณะที่คาเมะพูดเสียงดังฟังชัดว่า
“คบกับผมนะ เราเป็นแฟนกันนะ”
“หา?”
ดวงตายามะเบิกกว้างกับคำพูดที่ได้ยิน เขาพยายามหลบตาคมคู่นั้น แต่ก็ไม่อาจพ้น
“จริงเหรอ?” เด็กหนุ่มถามอย่างไม่แน่ใจ
“แน่ซิ ...นะครับ” ดวงหน้ายิ้มพรายกับสายตาแน่วแน่ของคาเมะทำให้ยามะหน้าร้อนซู่เพราะความอาย
“ฮื่อ.....” หนุ่มน้อยพยักหน้าอายๆ ยิ้มหวานปานจะหยด ทั้งที่ในใจเต้นโครมคราม คาเมะยิ้มกว้างกับคำตอบรับนั้น เขาจุมพิตหน้าผากมนของหนุ่มน้อยเบาๆ
“พรุ่งนี้ผมจะมารับไปทำงานนะครับ” คาเมะบอก
“แต่ว่าคาเมะต้องย้อนไปย้อนมาน่ะซิ”
“ไม่เป็นไรหรอก.... ถ้ามารับยามะพี ผมทำได้เสมอ”
“งั้นก็.... ผมจะรอนะฮะ” ยามะพีพยักหน้าให้ เขาก้าวถอยหลังมาได้อย่างง่ายๆ เพราะคาเมะไม่ได้รั้งตัวเขาไว้อีก เด็กหนุ่มโบกมือให้ ดวงตาที่มองชายหนุ่มเป็นประกายสดใสจนคาเมะคิดว่าแววระยิบระยับในดวงตาของยามะพีนั้น ทอแสงสุกใสยิ่งกว่าดวงดาวในท้องฟ้ายามนี้อีกละมัง

เมื่อยามะพีวิ่งเหยาะๆ กลับเข้าแคมป์แล้ว คาเมะก็ขับรถกลับบ้านพร้อมกับผิวปากอย่างเป็นสุข........

*************************

to be continue

comment ที่นี่จ้า...