CARAVAN LOVER.......

Vol 3 ...

***************************

เสียงปลุกนั้นไม่เบาเลย จุนโนะทั้งทุบทั้งตะโกนจนคนนอนไม่รู้เรื่องสะดุ้งตกใจตื่น
“ตื่นนนนนนน.....!!” จุนโนะตะโกนลั่น เมื่อเห็นจินลืมตาอย่างงัวเงีย เขาก็กระชากไหล่ของจินขึ้น แล้วก็เขย่าจนจินหัวสั่นหัวคลอน
“เฮ้ย...อะไรกันนี่...” จินจับข้อมือจุนโนะไว้ หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง
“ทำไมต้องตะโกนใส่หน้าฉันหา?”
“ก็คุณทำอะไรผมง่ะ ดูเด่ะ...ผมมานอนแก้ผ้ากับคุณได้ไงง่ะ....เนี่ย..โดนปู้ยี่ปู้ยำไปแค่ไหนแล้วก็ไม่รู้”
“ฉันน่ะนะ???” จินชี้อกตัวเอง แล้วก็ก้มมองสารรูปทั้งของเขาและของหนุ่มน้อยหน้าใสที่คร่อมตัวเขาอย่างหาเรื่องอยู่ เห็นแล้วก็ตกใจ ล่อนจ้อนด้วยกันทั้งคู่
“เฮ้ย!!” เขาอุทานออกมา
“เออ...เฮ้ย!!” จุนโนะทำตาคว่ำ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองนั่งคร่อมหน้าท้องของจิน เขาก็เตรียมจะปีนลง แต่แล้ว

ประตูห้องก็ถูกผลักออก ร่างของซึบาสะนั่นเอง ยืนกอดอกพิงขอบประตู ใบหน้าฉายแววเลศนัยเต็มที่ที่เห็นสองหนุ่มในสภาพล่อแหลมแบบนั้น
“ซึบาสะ!!” จินอุทาน เขาผลักร่างจุนโนะกลิ้งไปอีกทาง ตัวเองก็รีบลุกหาเสื้อผ้า แต่ก็ไม่เจอ
“อยู่นี่...” เสียงทุ้มของเจ้าของบ้านดังขึ้น ที่ปลายนิ้วมีไม้แขวนเสื้อของจินและจุนโนะเกาะเกี่ยวอยู่
“มะ...หมายความว่าไงกัน ทำไมเสื้อผ้าของเราไปอยู่ที่คุณได้ไง ...คุณเป็นคนแก้ผ้าพวกเราใช่เปล่า...?” จุนโนะถามรัวเป็นชุด เขาคว้าผ้าแพรปลายเตียงมาคลุมกายอย่างหมิ่นเหม่
“ก็แก้ให้ดีเท่าไรแล้ว พอดีเห็นพวกนายนอนกองอยู่ที่พื้น เนื้อตัวก็มีกลิ่นเหล้า ฉันก็เลยลอกคราบแล้วก็เอาเสื้อผ้าพวกนายไปซัก...ก็แค่นั้น” ซึบาสะเดินเยื้องย่างเข้ามาในห้อง ยื่นชุดให้จินและจุนโนะ
“แต่เอ......นอกเหนือจากนั้น ฉันก็ไม่รู้ แต่ดูท่าทางพวกนายคงไม่อยากใส่ชุดกันนักนี่...ว่าแต่ ก่อนที่ฉันจะเข้ามา พวกนายทำอะไรกันอยู่เอ่ย...” ซึบาสะปรายตามองจุนโนะที่กำลังถือเสื้อของตัวเองค้าง เขาจับปลายคางของจุนโนะแล้วก็เชยขึ้น
“เมื่อกี้ถึงกับขึ้นคร่อมเลยหรือจ๊ะพ่อหนุ่ม...ร้อนแรงไม่เบานี่....”
“อ๋า.......?????...เปล่านะ!!....ฉัน...ผม...เอ้อ....เปล่าทำบ้าๆ แบบนั้นนะ ผมแค่ปลุกเขาเฉยๆ” เด็กหนุ่มปฏิเสธเสียงลั่น
“อืมมม...เป็นการปลุกที่น่าดูเชียวล่ะ...ฮ่า...ฮ่า.....ขอตัวก่อนล่ะ เชิญพวกนายแต่งตัวตามสบาย” ซึบาสะหมุนตัวจะเดินหนี แต่จินก็ผวาเข้าคว้าข้อมือบางของเขาเอาไว้
“เดี๋ยวก่อน!! ซึบาสะ นายต้องพูดออกมาให้หมดนะ...ว่านายวางยาฉันสองคน”
“ยาอะไรมิทราบ?”
“ก็ยานอนหลับในวิสกี้ที่พวกนายให้เรากินน่ะ”
“โอ๊ย...ใครเขาไปบังคับพวกนายก๊านนน...ก็เห็นกินเองหน้าตาเฉย...คออ่อนเองทำไมล่ะ...โอย...ตาย...แค่ง่วงนอนนิดๆ หน่อยๆ ไม่เห็นต้องเดือดร้อนอะไรเลยนี่นา...ตอนนี้พวกนายก็สบายดีแล้วนี่ มีเวลาเล่นรักกันในตอนเช้าแบบเมื่อกี้...ก็ไม่น่าจะห่วงอะไรเลยนี่นา...เอาล่ะจิน...ฉันไม่ขัดคอพวกนายแล้วล่ะ เชิญสานต่อกันให้เสร็จเถอะ...อ้อ...แล้วก็แต่งตัวเสร็จแล้ว ขอเชิญทานอาหารเช้าที่ข้างล่างด้วยนะครับ...” ซึบาสะยิ้มให้อย่างซื่อๆ เขาหันมายักคิ้วให้จุนโนะแล้วก็เดินทิ้งกายจากไป
“ฉันว่ามันต้องมีอะไรสักอย่างหนึ่งแน่ๆ” จินพูดพลางใส่เสื้อผ้าต่อ ซึ่งขณะนั้นจุนโนะก็เพิ่งจะเสร็จจากการแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว
“นั่นน่ะซิฮะ...ทำไมต้องให้เรานอนด้วยกัน...แล้วห้องนี้น่ะมัน ห้องเดียวกับที่เห็นน้องของคุณเมื่อวาน แล้วน้องชายคุณหายไปไหนล่ะ”
“อืมมม...นั่นเด่ะ...โอ๊ย...หัวจะแตก ฉันว่าเรารีบลงไปหานายทักกี้ข้างล่างกันดีกว่า”...จินที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อย คว้าข้อมือจุนโนะให้ออกเดิน แต่เด็กหนุ่มขืนตัวไว้ มืออีกข้างของเขาตะปบทับมือของจิน

“เดี๋ยวฮะ..”
“อะไรอีกล่ะ?”
“บอกมาก่อน....ว่านี่ไม่ใช่แผนของคุณกับเจ้าของบ้านที่จะลวงผมมาขายบริการ แบบล่อลวงเด็กหนุ่มหน้าตาดีมาเสียบริสุทธิ์อะไรแบบนั้นน่ะ?” จุนโนะว่าเข้าให้ ดวงตาเรียวรีมองจินแบบคาดคั้น
“บ้ากันไปใหญ่แล้ว นายเห็นฉันเป็นนายหน้าขายมนุษย์หรือไง จุนโนะสุเกะ?” จินปล่อยมือจากจุนโนะทันที เขายืนหน้ามุ่ย
“ก็ใครจะไปรู้ล่ะ...”
“เฮ้อ...ไปกันได้หรือยัง?” จินเท้าเอวถาม เมื่อเห็นจุนโนะมองไปรอบๆ ตัว
“เดี๋ยวฮะ!!”
“อะไรอีกล่ะเว้ย!!” จินสบถ มองหนุ่มน้อยที่ยืนกางขา ขมวดคิ้วมุ่นแล้วก็อยากจะซัดซะเปรี้ยง หมอนี่เรื่องมากจริงๆ
“ผมไม่ได้เสียตัวให้คุณแน่นะ?” จุนโนะถามจริงๆ จัง เล่นเอาจินอ้าปากค้าง
“ใครเขาจะทำอะไรนาย จุนโนะสุเกะ...ให้ฟรีๆ ยังโกรธเลย...หยุดพูด แล้วก็ไปได้แล้ว!! บ้าจริง....” จินเริ่มหัวเสีย เขากระชากร่างบางออกไปนอกห้องจนได้

สภาพที่เห็นภายนอกนั้น ดูไม่เข้ากันกับตัวบ้านที่งดงามราวกับปราสาท เพราะบัดนี้มีร่างของแขกที่มาเที่ยวนอนหลับพักผ่อนกันเกลื่อน คนที่ไม่นอนก็ดูท่าจะสลึมสลือ นั่งเอาหลังพิงผนังซดเบียร์กันเป็นกลุ่ม กลิ่นบุหรี่ลอยคละคลุ้งจนจุนโนะต้องรีบอุดจมูก เขาเดินชิดกับร่างของจิน สายตาก็มองคนพวกนั้นแบบปลงสังเวช มีบางรายที่ดูเหมือนจะเพิ่งเสร็จสิ้นจากกามกิจกันละมัง เพราะเขาเห็นว่ามีไม่น้อยทีเดียวที่กำลังใส่กางเกงกันอยู่
“คุณจินฮะ...เรารีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ..ผมอยากอาเจียน....” จุนโนะกระซิบกระซาบกับคนข้างหน้า แต่จินบอกว่า ให้หาน้องชายของเขาให้เจอก่อน
“แล้วน้องคุณอยู่ไหนล่ะ?”
“แล้วนายถามฉัน แล้วฉันจะรู้มั้ยเนี่ย...เฮ้อ..” จินหันขวับมาเอ็ดเอา จุนโนะยื่นปากใส่ แล้วก็บ่นอุบอิบว่า
“...แหม...ถามหน่อยละไม่ได้...เชอะ.....

****************************

เมื่อทั้งสองลงมาถึงชั้นล่าง ก็พบกับแสงสว่างที่ส่องลอดมาจากผนังกระจก มีผ้าม่านเนื้อหนักทิ้งตัวลงมาจากเพดานสูง ชายผ้าถูกรวบด้วยเชือกไหมถักเป็นเกลียว เบื้องหน้านั้นคือโต๊ะอาหารขนาดใหญ่สไตล์ยุโรป ทอดตัวยาวตลอดผนังกรุกระจกนั่น
และที่โต๊ะอันกว้างใหญ่นั้น ร่างของชายหนุ่มประมุขของบ้าน นั่งยิ้มเผล่รอท่าจินและจุนโนะอยู่ เขาผายมือไปที่เก้าอี้เบื้องหน้า แต่สองหนุ่มสืบเท้าเข้าไปใกล้ จินยืนตัวตรงไม่ได้นั่งลงที่เก้าอี้หรูตามที่ทักกี้เชื้อเชิญแต่อย่างใด
“น้องชายฉันอยู่ไหน?” จินถามเป็นประโยคแรก
“อะไร้...จิน นั่งลงทานอาหารเช้าซะหน่อยซิ พอมาถึงก็ถามหาแต่น้อง” ทักกี้ชี้ไปที่เก้าอี้อีกครั้ง แต่จินก็ยังมีปฏิกิริยาเหมือนเดิน คือมองเจ้าของบ้านแน่วแน่
“นายก็คงรู้ดีนะ ว่าฉันมาที่ห่วยๆ นี้ เพราะจุดประสงค์อะไร เพราะงั้น ไม่ต้องมามากความ บอกฉันมาซะดีๆ ว่าน้องคุไปไหน?”
“กลับไปแล้ว...”
“ไม่เชื่อ!!”
“อ้าว...” ทักกี้กับซึบาสะเอ่ยขึ้นพร้อมกัน ชายหนุ่มทั้งสองมองหน้ากันแล้วก็หัวเราะคิก เล่นเอาคนฟังฉุนกึก จนนึกอยากจะถลันเข้าไปกระแทกหน้ายียวนกวนประสาทนั้นเหลือเกิน
“ไม่เชื่อก็อย่าเชื่อ...เอ้า...หนุ่มน้อย จะยืนตามไปด้วยเหรอ นั่งลงทานอาหารซะหน่อยซิ เมื่อคืนคงเสียพลังงานกันไปเยอะ...ทั้งคุณและก็จินน่ะ...” ทักกี้เลื่อนถ้วยกาแฟกับไข่ลวกมาตรงหน้า..จุนโนะหน้าแดงเข้ม เขาทำหน้างอแล้วก็เหลือบตามองจิน เห็นนายจ้างรูปหล่อของเขายืนกัดฟันกรอดๆ
“จะเอาไงดีฮะ” เขาถามเบาๆ
“จะให้ซัดหน้าคนดีมั้ย?” จินคำราม ตาจ๋องเป๋งมาที่ทักกี้และซึบาสะ
“ฉันจะแจ้งความ” ในที่สุดจินก็เอ่ยขึ้น เล่นเอาทักกี้ปล่อยก๊าก
“แจ้งความ...ก็เอาซิ ถ้าไม่กลัวพวกหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นมันเอาไปลง
....พี่ชายเกย์ควงหนุ่มน้อยรูปงาม มาตามหาน้องชายใจแตกที่ริมาเล่นรักกับหนุ่มด้วยกัน...
ก็เอาเด่ะ ฉันน่ะยังไงก็ด๊ายยย..เพราะใครๆ ในเมืองนี้เขาก็รู้กันอยู่ว่าฉันกับเจ๊ซึ น่ะเป็นยังไง แต่กับนาย ...นักธุรกิจทำงานเก่ง ภาพพจน์ดีอย่าง อะกานิชิ จิน จะถูกเขียนข่าวว่าไงมั่งก็ไม่รู้....”
“นายน่ะมัน....ไอ้...ไอ้พวกสกปรก....ล่อลวงน้องฉันแล้วยังไม่พอ มาล่อลวงฉันอีก?”
“นี่จิน....ฉันไปล่อลวงนายที่ไหนกัน? นายมาเอง แถมไปเอาบัตรเชิญมาจากไหนก็ไม่รู้ ควงมากับหนูน้อยหน้าหวานคนนี้ บอกว่าเป็นแฟน ฉันก็เชื่อง่ะนะ...แล้วจะมาอะไรฉันอีก เมื่อคืนฉันเห็นพวกนายนอนเล่นกันที่พื้นพรมในห้อง เนื้อตัวมีกลิ่นเหล้าคลุ้ง ก็ช่วยจัดแจงหาที่นอนให้ เอาผ้าไปซักให้หอมกรุ่น แล้วยังจะมาว่าฉันอีก ..เฮ้อ...นายนี่มันไม่รู้จักบุญคุณคนเลยนะจิน.......”

“ทุเรศ...” จินสบถ ไม่เชื่อเรื่องที่ทักกี้พูดสักนิดเดียว เขากับจุนโนะจิบวิสกี้ไปคนละแก้วเอง อยู่ๆ จะเมาเขลงได้ไง นายคนนี้ต้องมีแผนการสกปรกอะไรแน่นอน
ยังไม่ทันที่จินจะโต้ตอบว่าอะไร เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้า ดังใกล้เข้ามาในห้องโถง
.......หนุ่มน้อยคนหนึ่ง น่าตาใสสะอาด กำลังเดินยิ้มย่องผ่องใสเข้ามา เคียงข้างกันนั้นคือหนุ่มหน้าเข้มที่มีความคมไม่แพ้เจ้าของบ้าน ทั้งสองไม่สนใจจิน ต่างทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะอาหาร แล้วก็หยิบกาแฟในเหยือกรินใส่ถ้วยเบื้องหน้า
“น้องคุ!!” จินเรียกหนุ่มผู้อ่อนวัยที่สุด...น้องคุของจิน...ตวัดสายตามองแว่บหนึ่งแล้วก็ยิ้มกว้าง
“อ้าว...พี่จิน...มาตั้งแต่เมื่อไรฮะเนี่ย?” น้องคุ หรือคุซาโนะน้องชายคนเดียวของจิน ถามหน้าตาเฉย ทำราวกับว่าที่นี่คือบ้านของเขาเอง
“เฮอะ!!” จินพูดไม่ออก เขายืนกำหมัดแน่น หน้าหวานเฉียบของคุซาโนะที่เงยขึ้นมองเขานั้น ยิ้มแป้นแร้น ดูไม่เดือดร้อนอะไรเลยในการที่เห็นพี่ชายอยู่ที่นี่ ในบ้านของคนอื่น
คุซาโนะละความสนใจจากจิน เขาหันไปตักน้ำตาลก้อนใส่ลงในแก้วกาแฟของหนุ่มที่มาด้วยกัน
“คุหยิบน้ำตาลให้นะฮะ”
“ขอบใจจ๊ะ” หนุ่มหน้าคมที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายทักกี้ยิ้มตอบ เอื้อมมือข้ามโต๊ะมาจับแก้มใสของคุซาโนะแล้วหยิกเบาๆ
“คุซาโนะกลับบ้านเดี๋ยวนี้นะ!!” เสียงเขียวจัดของจินดังขึ้น
“เดี๋ยวกลับฮะ”
“เดี๋ยวนี้!!”
“ขอทานกาแฟก่อน” เด็กหนุ่มที่มีวัยเพิ่งเข้าสู่วัยรุ่นทำไม่รู้ไม่ชี้ต่ออาการขึ้งโกรธของพี่ชาย เขาคนกาแฟในแก้วไปเรื่อยๆ ส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มให้หนุ่มคู่ขาของเขา
“ไม่ได้นะ นายต้องกลับเดี๋ยวนี้ หรือว่าจะให้อุ้มไป!!” จินสาวเท้าเข้าหาอย่างเร็ว ทำให้ร่างเพรียวของคุซาโนะลุกขึ้นยืนทันที
“กลับก็ได้!!” เขาทำเสียงงอนจัด หางตาตวัดมองจิน และเผื่อแผ่ไปถึงจุนโนะด้วย ดวงตากลมโตสวยคู่นั้นหรี่ลงเมื่อเห็นหน้าตาของจุนโนะถนัด....

....ไอ้หมอนี่...ใครวะ?....

....หน้าสวยนี่หว่า...

เห็นมากับพี่ชายของเขา ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน จะว่าเป็นแฟนจินก็ไม่ใช่
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า เป็นคู่ขาของจิน พี่ชายของเขา....
.แล้วพี่จินเอาแม่แฟนสาวไปไว้ไหนกัน...ยัยฮิโตมิที่เขาไม่ถูกชะตาด้วยนั้น จะรู้หรือเปล่าว่าจินควงกับผู้ชายด้วยกัน...
“แฟนพี่ชายหรือไงคนนี้ง่ะ?” คุซาโนะชี้ไปทางจุนโนะที่ยืนหน้าเอ๋ออยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล
“เออ...อย่าจุ้น...กลับบ้านเดี๋ยวนี้ เรื่องของนายจะต้องสะสางเสียที ปิดเทอมต้องเรียนพิเศษ ไม่ใช่มามั่วเซ็กซ์อยู่นี่” จินพูด แทบจะบิดหูน้องชายเลยทีเดียว น้องชายหน้าหวานยังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เขาเดินลากขาไปทางหนุ่มคู่ขาผู้มีศักดิ์เป็นน้องชายของทักกี้
“ผมไปก่อนนะฮะพี่เรียว...แล้วคุจะแอบมาหาอีกน้า...” เด็กหนุ่มก้มลงหอมแก้มคู่ขาหนึ่งฟอด จินชักคันไม้คันมือ อยากจะซัดซะเปรี้ยงจริงๆ ให้ตายเหอะ
“ไปได้ยัง?”
“ฮึ!! ไปก็ได้...” คุซาโนะเดินกระแทกส้น ผ่านหน้าจินกับจุนโนะไป โดยที่ไม่ร่ำลาเจ้าของบ้านสักคำ
“โชคดีนะจิน....” ทักกี้กับซึบาสะตะโกนมาจากเบื้องหลัง แต่คนฟังไม่หันมามองสักนิด

.......................

เมื่อออกมาจากบ้านหลังงามของทักกี้แล้ว แทนที่จินจะพาน้องกลับบ้าน เขากลับตรงดิ่งไปบ้านเพื่อนซี้ทันที
“จะไปไหนอ่ะ?” คุซาโนะหันมาถามพี่ชาย
“ไปหายูอิจิ ...ให้ไอ้ยูมันอบรมซะหน่อย แล้วก็อีกอย่างง่ะนะ นายต้องไปเรียนพิเศษที่บ้านไอ้ยู...เข้าใจมั้ย?” จินวางมาดเข้มขณะพูด เล่นเอาพ่อน้องชายตัวดีเงียบกริบ
“ไม่อยากไปง่ะ บ้านพี่ยูน่ะ ไม่เห็นมีอะไรเลย มีแต่คนแก่...”
“ก็นั่นแหล่ะดีแล้วสำหรับนาย แล้วก็ฉันขอห้ามนะ นายเรียวหรือทักกี้อะไรนั่นน่ะ ห้ามยุ่งเด็ดขาด...ไม่รู้หรือว่ามันมั่วแค่ไหน”
“................” คุซาโนะนั่งเงียบกริบ กรอกตาไปมา เขาตวัดขว้างค้อนให้พี่ชายเต็มๆ แล้วก็เผื่อแผ่มาถึงจุนโนะซึ่งนั่งคู่กับคนขับด้วย
“แล้วพี่ล่ะฮับ ....ไหงมากับคู่ขาคนนี้ได้เนี่ย...ไม่ยักกะรู้ว่าพี่ชายของเราก็มีรสนิยมแบบเดียวกัน เอ....เอายัยปากมากฮิโตมิไปไว้ไหนเอ่ย?”
“น้องคุ!!” จินปราม ได้ยินเสียงหัวเราะระรื่นหูจากทางด้านหลังแล้วก็หมั่นไส้ เขาเหลือบมองจุนโนะนิดหนึ่ง เห็นเด็กหนุ่มที่จ้างมาหน้าแดงระเรื่อ...คงจะอายล่ะซิ มาเจอปากของเจ้าคุซาโนะเข้า
“นี่จุนโนะสุเกะ...ทางุจิ จุนโนะสุเกะ ไม่ใช่แฟนฉัน แค่จ้างมาเป็นแฟน ไม่งั้นจะลากแกกลับบ้านได้หรือไงเล่า ยามรักษาการณ์อย่างกับวังแบบนั้นน่ะ” จินสารภาพออกมา ทำเอาน้องชายร้องเฮอะในลำคอ
“แผนเยอะเหมือนกันนิ พี่เรา”
แล้วก็เอานิ้วจิ้มไหล่จุนโนะจิ๊กๆ
“...นี่ ...ไม่ได้เป็นแฟนพี่จินหรอกเหรอ...ว้า...งั้นก็ไม่หนุกง่ะเด่ะ ...จะเอาเข้าเป็นพวกซะกะหน่อย ...ความจริงพี่จินมีแฟนเป็นผู้ชายก็ดีนะ ไม่เรื่องมากอย่างผู้หญิง บอกตรงๆ ก็ได้เอ้า ผมน่ะไม่ชอบแฟนสาวของพี่จินเลยนะ เปลี่ยนมาเป็นหนุ่มคนนี้ก็ไม่เลวนะฮะ...เอามั้ย คุจะสอนลีลาให้” น้องคุของพี่จินยื่นปากยาวมาสอนเขาอีกแล้ว จินรีบเร่งเครื่องเพื่อไปให้ถึงบ้านของยูอิจิให้เร็วที่สุด

ผ่านแมกไม้หลากพันธุ์จนมาถึงในตัวเมืองเซนได เขาเลี้ยวรถเข้าไปในซอยหนึ่งที่มองปุ๊บก็รู้ทันทีว่าเป็นย่านคนรวย จินจอดหน้าบ้านหลังหนึ่ง บีบแตรสองสามครั้ง ประตูก็เปิดออกโดยอัตโนมัติ
“ไอ้ยู......” ประโยคแรกที่จินทักทายเมื่อเพื่อนรักและหุ้นส่วนเดินมารับในทันทีที่เขาจอดรถ
“ฝากไอ้ตัวแสบนี่หน่อยเหอะ จะเฆี่ยน จะตี จะสั่งสอนอะไรก็ได้ ฉันเอือมเต็มทนแล้ว...แม่นายอยู่ใช่เป่า?” จินถาม
ยูอิจิมองคุซาโนะที่เอาแต่เมินไปทางอื่นอย่างลังเล ดูเอาเถอะ ขนาดพี่มันยังเอาไม่อยู่ แล้วตูล่ะเฟ้ยจะเอาเจ้าหมอนี่อยู่หรือเปล่า ก็อิทธิฤทธิ์ขนาดไหนก็รู้ๆ กันอยู่
“แม่ฉันน่ะอยู่ กำลังเหลาไม้เรียวอยู่หลังบ้าน” ยูอิจิบอก ถ้อยคำนั้นทำเอาหนุ่มน้อยคุซาโนะเงยหน้ามองเพื่อนพี่ชายทันที กิตติศัพท์ที่เขารู้มาว่า แม่ของพี่ยูอิจินั้นเคยเป็นคุณครูฝ่ายปกครองมาก่อนที่จะมาแต่งงานกับพ่อของยูอิจิ....ดุ...เฮี๊ยบแค่ไหน ทำไมคุซาโนะจะไม่รู้
“ผมไม่อยากอยู่ง่ะ” เด็กหนุ่มหันไปบอกพี่ชายเสียงอ่อย
“แกต้องอยู่...เลือกเอา ถ้าอยู่ที่นี่ก็เดินไปไหนมาไหนได้ แต่ถ้าไปอยู่กับฉันที่บ้าน ฉันจะขังแกไว้ในห้อง ไอ้น้องไม่รักดี..”
“ฮึ..พี่จิน.....” คุซาโนะกระทืบเท้าเร่าๆ จินผลักไหล่น้องชายไปหายูอิจิ ซึ่งก็อ้าแขนรับทันที
“อยู่กับพี่ก็อย่าหวังว่า พี่จะใจดีหรอกนะ น้องคุ” ยูอิจิพูดให้คิด เขามองน้องคุอย่างขำๆ ใบหน้าหวานเชิดหยิ่งนั้นเมินไปทางอื่น

ยูอิจิหันมาคุยกับจิน แต่ก็เห็นว่ามีตุ๊กตาหน้ารถหน้าหวานแจ่มนั่งมาด้วย เขาผละจากจิน เดินมาที่รถ ก้มหน้าทักทายหนุ่มน้อยจุนโนะสุเกะ
“หวัดดีครับ...ชื่อจุนโนะใช่มั้ยเอ่ย...??”
“ครับ...เอ้อ...คุณ.....” จุนโนะขมวดคิ้ว แต่ก็ยังยิ้มกับคำทักทายนั้น
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ...ไม่คิดว่าคุณจะตกลงยอมทำตามเงื่อนไขของเจ้าจินมันนะเนี่ย...แต่เห็นตัวจริงแบบนี้ รู้มั้ยว่าผมเป็นคนถ่ายรูปคุณให้จินมัน......เห็นทีแรกก็สะดุดตาแล้ว น่ารักแบบนี้ ถ้าจะหางานทำพิเศษก็มาหาผมได้นะครับ” ยูอิจิเริ่มป้อ จนจินเดินฉับๆ มาแตะบ่าเพื่อนเลิฟ
“จะมากไปแล้วไอ้ยู...นี่เด็กข้า...”
“แหมไอ้จิน...ตีกรอบเชียวนะเมิง....แค่ทักทายนิดๆ หน่อยๆ เองง่ะ...”
“หน้าที่ของนายน่ะ ดูแลน้องข้าโว้ย...ไม่ใช่มาป้อแฟนคนอื่นเขา” จินพูดหน้าตาเฉย เล่นเอาคนที่นั่งในรถหน้าร้อนซู่ซ่า...เขามองจินแบบเคืองๆ เห็นเขาเป็นอะไรนะ...
และยืนคุยกันอยู่ได้ จะกลับก็ไม่กลับซะที และดูเหมือนจินจะรู้ความคิดของจุนโนะสุเกะ เขายัดคุซาโนะมาไว้ในอ้อมแขนของยูอิจิแล้วก็รีบขับรถกลับออกไป

*************************

“จะไปส่งที่แคมป์นะ” จินบอกสั้นๆ จุนโนะพยักหน้างึกๆ แต่ก็ถามว่า
“แล้วงานที่จะให้ผมทำล่ะ ออกแบบผลิตภัณฑ์ง่ะ ว่าไง?”
“ไว้พรุ่งนี้ค่อยคุยกันดีกว่า จะให้คนมารับ แล้วก็จ่ายค่าจ้างของเมื่อคืนด้วย” จินชำเลืองมองหนุ่มน้อยที่นั่งตัวตรง แต่ศีรษะหันไปมองข้างทาง
“นี่จุนโนะ...อย่าบอกใครนะเรื่องเมื่อคืน ที่เรานอนแก้ผ้าด้วยกันน่ะ” จินขอร้อง ซึ่งจุนโนะก็หันขวับมาจ้องหน้าทันที
“เฮอะ...น่าบอกนักนี่...แค่นายซึบาสะเข้ามาเห็น ผมก็อายแทบแทรกแผ่นดินอยู่แล้วนะ จะให้ไปเที่ยวโพทนาได้ไง คุณนี่ก็พูดแปลก...”
“ก็บอกไว้ก่อนไง..ฉันก็มีแฟนง่ะนะ กำลังจะแต่งงานเร็วๆ นี้แหล่ะ รอให้เขากลับมาจากนอกเสียก่อน นี่ก็ใกล้จะกลับแล้วล่ะ ไม่อยากเสียภาพพจน์”
“คร้าบบบ...เจ้านาย...แล้วเรื่องงานผมน่ะ อย่าลืมก็แล้วกัน” จุนโนะพูดเป็นคำสุดท้าย เมื่อจินเลี้ยวรถเข้ามาจอดที่ไร่ฝ้ายของเขา
“โชคดีนะ...” จินโบกมือร่ำลา

จุนโนะมองตามท้ายรถไป หน้ามุ่ยตุ้ย...เงินค่าจ้างก็ยังไม่ได้ แล้วเพื่อนๆ ของเขาอีกล่ะจะมีอะไรรับประกันว่าจะได้งานทำกันทุกคน ....
....ก็คงต้องรอพรุ่งนี้ง่ะแหล่ะ ถึงจะรู้เรื่องว่าจินจะทำตามคำพูดแน่หรือเปล่า......

**************************

เช้าวันรุ่งขึ้น

จินทำตามที่บอกจริงๆ เขาส่งคนรถมารับจุนโนะสุเกะกับเพื่อนๆ ไปที่สำนักงานใหญ่ ซึ่งเป็นเขตอุตสาหกรรมทำผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับกระดาษทุกชนิด และทุกคนก็ได้งานทำกันทุกคน ยกเว้น..........

“แล้วผมล่ะ.....” จุนโนะชี้ที่อกตัวเอง มองจินเขม็ง ขณะที่จินก็เอนหลังพิงพนัก มือประสานกันไว้ที่อก
“รอไปก่อนก็แล้วกัน...ยังหาตำแหน่งลงไม่ได้เลย”
“แล้วทำไมคนอื่นได้ แล้วผมไม่ได้ง่ะ...” จุนโนะแทบทุบโต๊ะ ถ้าไม่เกรงใจล่ะก็ได้มีเสียงปึงปังกันมั่งหรอก
จินโบกมือให้ว่อน ส่วนอุจี้กับยามะพีก็กระตุกชายเสื้อของจุนโนะคนละข้างเป็นเชิงปราม
“ใจเย็นๆ ไอ้โนะ เดี๋ยวก็อดหมดหรอกเมิง...”
“เออก็ได้วะ....” จุนโนะกระแทกตัวนั่งอย่างเดิม
“ทุกคนทำงานกันคนละแผนก ก็อยากเรียนมาคนละสายงาน คุณยามะพีก็จะมีพี่เลี้ยงคอยบอกงานนะครับ ชอบทำงานกลางแจ้งใช่มั้ย?”
“ทำได้ฮะทำได้..งานกลางแจ้งก็ดีผมชอบ” ยามะพีถูมือ ยิ้มแป้น
“เปล่าหรอก ผมให้คุณทำงานในสำนักงานต่างหาก” จินว่าเข้านั้น เล่นเอายามะพีมองตาปริบๆ จะเอาไงกันแน่วะ
“ส่วนคุณโคกิและอุเอะดะก็ทำแผนกเยื่อกระดาษ...คุณอุจี้ทำอยู่ในห้องแล็บนะ”
“ครับ!!” ทั้งสามนักศึกษาก้มหัวคารวะต่อคุณชายจินกันงึกงัก จะมีก็แต่จุนโนะคนเดียวที่มองคนโน้นทีคนนี้ทีแล้วก็แอบทำหน้ามุ่ยใส่จิน
“ส่วนออกแบบผลิตภัณฑ์ของจุนโนะก็รอเอาหน่อยนะ ตอนนี้ยังไม่รู้จะให้ทำอะไรจริงๆ ...” จินพูดหน้าตาเฉย แต่พอมองหน้างอของเด็กหนุ่มตรงหน้า เขาก็รีบหัวเราะทันที
“เอางี้ ถ้าไม่รังเกียจก็ทำหน้าที่เลขาอันดับสองของฉันไปก่อนก็ได้”
“เลขา!!” จุนโนะและเพื่อนๆ อุทานออกมาพร้อมเพรียงกันโดยไม่ได้นัดหมาย
“เลขาใครมิทราบ?” จุนโนะถาม
“อ้าว..จะใครก็ฉันน่ะซิถามได้”
“เฮ้อ....นี่ผมต้องทำงานกับคุณอีกแล้วเหรอ?” เสียงละเหี่ยใจของเด็กหนุ่มทำให้จินกวาดสายตาคมกริบมองเขาจนทั่วตัว
ทำไมล่ะ จุนโนะสุเกะไม่อยากทำงานกับเขาล่ะซิ...
เอาเหอะ...ไอ้ความอยากเอาชนะคน ทำให้เขายืนกรานจะให้จุนโนะทำงานหน้าที่นี้ให้ได้ โดยขู่ว่า
“ถ้าไม่ทำก็ไม่มีแล้วตำแหน่งง่ะ”
“เอาก็เอาฮะ...” ท้ายสุดหนุ่มหน้าหวาน แฟนกำมะลอของจินก็พูดเสียงอ่อนลง........
ซึ่งก็ทำให้จินอมยิ้ม...
..บทจะยอมก็ยอมโดยดี...น่ารักดีเหมือนกันนะเจ้าหมอนี่...
จินลงความเห็นอยู่ในใจเงียบๆ

*********************************

ในค่ำคืนนั้น ขณะที่อะกานิชิ จิน กำลังดูร่างแผนงานของวันรุ่งขึ้น โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น
“โมชิ...โมชิ....” จินกรอกเสียงหวานลงไป เมื่อรู้ว่าปลายสายจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก...แฟนสาวนามว่า ฮิโตมิ
“จิน.....คุณทำแบบนี้ได้ไง...ฮือ.......จิ้นนนนน...ฉันเห็นหมดแล้วนะ คุณน่ะ........คุณนอนแก้ผ้ากับผู้ชาย......เห็นหมดแล้ว....คุณเป็นเกย์หรือไง?” เสียงห้วนจัดของหญิงสาวดังกรอกหูจนหูแทบชา ตามมาด้วยเสียงสะอึกสะอื้น เล่นเอาจินงง พอลองสอบถามดู ทางฝ่ายแฟนสาวก็ส่งเสียงแหวออกมา
“ก็ทักกี้น่ะซิ ส่งรูปทางเน็ตมาให้ฉันดู คุณแน่ๆ หน้าตาก็ใช่ ยังตำหนิตามตัวอีก โอ้ย...ไม่ได้ตัดต่อเด็ดขาด นายนอนกับไอ้หนุ่มที่ไหนกัน...ฉันไม่ยอมนะ ฮิโตมิไม่ยอมจริงๆ ด้วย...”
“เอ้อ........เอาแล้วไงกรู....ซวยบรมเลยๆ ไอ้ทักกี้มันแสบจริงๆ ด้วย....นี่ผมจะบอกให้นะว่าที่คุณเห็นน่ะมันเป็นการจัดฉาก”
“โฮ้ย จัดฉากบ้าบออะไรกัน...ก็เห็นเจ๋งๆ แบบนี้ นอนกกกันอย่างมีความสุข...ฉันจะกลับญี่ปุ่นอาทิตย์หน้านี่แหล่ะ เอาไงเอากัน...ถ้าเป็นแบบนี้อย่าหวังเลยว่าจะแต่งงานด้วย...”
“ฮิโตมิ.....” จินโอดครวญ แต่ทางโน้นแหวมาอีกว่า ไม่ต้องมาพูดมากความ เดี๋ยวเจอกัน...แล้วก็ตัดสายฉับ...
จินซบหน้ากับท่อนแขนของตัวเอง แบบไม่รู้จะทำยังไงได้ดีไปกว่านี้.....
....ซวยแน่ๆ......อีงานนี้......

นึกอยู่แล้วเชียวว่า ต้องมีเรื่องไม่ชอบมาพากลอะไรสักอย่างเกิดขึ้นแน่ๆ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง...ซึบาสะกับทักกี้จอมวางแผน ทำแสบนักนะ...แล้วฮิโตมิจะตัดเยื่อใยกับเขาหรือเปล่ากันนะ ..
...โธ่...จะแต่งงานกันอยู่แล้วเชียว...

******************

to be continue

comment ที่นี่จ้า...